(8)

Nowa ocena działań podjętych przez Zjednoczone Królestwo w celu skorygowania nadmiernego deficytu do roku budżetowego 2014/15 w odpowiedzi na zalecenie Rady wydane na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE w dniu 2 grudnia 2009 r. prowadzi do następujących wniosków: — W wyniku światowego kryzysu gospodarczo-finansowego w latach 2008–2009 tempo wzrostu realnego PKB w Zjednoczonym Królestwie znacznie spadło, co miało również wpływ na finanse publiczne. W roku budżetowym 2009/10 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych gwałtownie wzrósł do 10,9 % PKB. Było to głównie spowodowane spadkiem dochodów i większymi wydatkami na zabezpieczenie społeczne w związku ze zmniejszeniem się działalności gospodarczej oraz środkami stymulacyjnymi zapowiadanymi przez rząd na rok budżetowy 2009/10. Zjednoczone Królestwo wdrożyło planu konsolidacji, który koncentrował się głównie na cięciach wydatków, co sprawiło, że deficyt zaczął się obniżać. — W roku budżetowym 2010/11 deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 9,1 % PKB. Środki wdrożone przez Zjednoczone Królestwo w tym roku wynikały ze wstępnego sprawozdania budżetowego za 2009 r. ogłoszonego w grudniu, budżetu przedstawionego w marcu i drugiego budżetu kryzysowego z czerwca opracowanego w wyniku wyborów powszechnych. W październiku 2010 r. opublikowano również przegląd wydatków (Spending Review). Ogólnie rzecz biorąc, wprowadzenie środków zaplanowano głównie na koniec okresu przewidzianego na dokonanie korekty i były one bardziej ukierunkowane na cięcia wydatków niż na podwyżkę podatków. W okresie trwającym do roku budżetowego 2014/15 w budżetach przedstawianych w marcu, oświadczeniach jesiennych (Autumn Statements) i corocznych przeglądach wydatków (Spending Round) nie zmieniono w istotny sposób pierwotnych planów konsolidacji. Realizowany w ciągu pięciu lat program koncentrował się na znacznych cięciach wydatków poszczególnych resortów, czemu towarzyszyły zamrożenie płac i cięcia wydatków na cele socjalne. Ogólnie rzecz biorąc, do ogłoszonych głównych środków podatkowych zaliczały się podwyżka podstawowej stawki podatku VAT, wprowadzenie i podwyżki opłaty od banków, wyższe składki na ubezpieczenie społeczne, cięcia stawki podatku od osób prawnych, podwyższenie kwot wolnych od podatku dochodowego od osób fizycznych, cięcia stawek celnych i środki przeciwko unikaniu opodatkowania. Począwszy od roku budżetowego 2012/13 korzystny wpływ na wielkość deficytu mają również transfery dywidend z Banku Anglii za pośrednictwem Funduszu Zakupu Aktywów. W wyniku wdrożenia planów konsolidacji deficyt nominalny spadał w kolejnych latach budżetowych do 7,7 % PKB w roku 2011/12, do 7,6 % PKB w roku 2012/13, do 5,9 % PKB w roku 2013/14 i do 5,2 % PKB w roku 2014/15. Deficyt strukturalny wyniósł 7,0 % PKB w roku 2010/11, 5,9 % PKB w latach 2011/12 i 2012/13, 4,6 % PKB w roku 2013/14 i 4,7 % PKB w roku 2014/15. — Średni wysiłek strukturalny osiągnął 0,7 % PKB w okresie od roku 2010/11 do roku 2014/15. Uwzględniwszy skutki korekt tempa wzrostu produktu potencjalnego, jakie miały miejsce między obecną prognozą a prognozą, która stanowiła podstawę zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2009 r., jak również skutki rozwoju sytuacji w zakresie dochodów w zestawieniu ze standardowymi elastycznościami wzrostu PKB, średni roczny skorygowany wysiłek strukturalny w całym wspomnianym okresie szacuje się na 1,1 % PKB, czyli poniżej rocznego średniego wysiłku fiskalnego wynoszącego 1 % zalecanego przez Radę. — Szacunkowa łączna wielkość uznaniowych środków konsolidacyjnych określonych we wstępnym sprawozdaniu budżetowym za 2009 r. i oświadczeniu jesiennym z 2014 r. wynosi około 3,5 % PKB w okresie od roku 2010/11 do roku 2014/15. — W okresie objętym procedurą dotyczącą nadmiernego deficytu dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych nadal rósł, osiągając 88,4 % PKB w roku budżetowym 2014/15. To pogorszenie wskaźnika zadłużenia było głównie spowodowane deficytem nominalnym, lecz również interwencjami w sektorze finansowym.