3.

Powodzenie otwartej metody koordynacji we współpracy na rzecz młodzieży zależy od woli politycznej państw członkowskich oraz od skutecznych metod pracy na szczeblu krajowym i na szczeblu UE. Dlatego w kontekście współpracy europejskiej należy stosować metody pracy oparte na następujących zasadach: (i) Cykle robocze: okres do roku 2018 zostanie podzielony na trzyletnie cykle, z których pierwszy obejmie lata 2010–2012; (ii) Priorytety: dla każdego z cykli wybranych zostanie kilka priorytetów. Będą to priorytety wnoszące wkład w obszary działań określone w niniejszych ramach współpracy europejskiej. Priorytety te zostaną zatwierdzone przez Radę na podstawie stosownego wspólnego sprawozdania Rady i Komisji, o którym będzie mowa poniżej, i w porozumieniu z dwiema grupami trzech następujących po sobie prezydencji, których kadencje przypadną na dany cykl roboczy. Priorytety współpracy europejskiej zostaną opracowane tak, by umożliwiały współpracę wszystkich państw członkowskich lub bliższą współpracę mniejszej liczby państw członkowskich (zespoły) – zależnie od priorytetów danego państwa. Priorytety pierwszej części pierwszego cyklu roboczego objętego niniejszymi nowymi ramami współpracy przedstawiono w załączniku II. Priorytety drugiej części tego cyklu zostaną przedstawione i przyjęte przez Radę w późniejszym terminie; (iii) Instrumenty wykonawcze: aby skutecznie realizować ramy współpracy, należy zarówno w polityce młodzieżowej, jak i w innych powiązanych obszarach polityki zastosować odpowiednie instrumenty. Instrumenty z dziedziny polityki młodzieżowej opisano w lit. a)–g). Należy je stosować w celu wspierania dwutorowego podejścia, czyli realizować konkretne inicjatywy w dziedzinie polityki młodzieżowej, a równocześnie promować podejście przekrojowe pomagające włączać problematykę młodzieżową do innych powiązanych obszarów polityki. W pracach nad takim włączaniem instrumenty te należy stosować w celu zapewnienia interakcji z innymi obszarami polityki i wsparcia dla tych obszarów, by wtedy i tam, gdzie to stosowne, uwzględniały problematykę młodzieżową. a) Zdobywane wiedzy i polityka młodzieżowa oparta na faktach: polityka młodzieżowa powinna bazować na faktach. Należy zgromadzić dokładniejszą wiedzę i wykazać większą orientację w zakresie warunków życia, wartości i postaw młodych ludzi i dzielić się tą wiedzą z podmiotami odpowiedzialnymi za inne stosowne obszary polityki, by w ten sposób umożliwić podejmowanie właściwych działań we właściwym czasie. Wiedzę tę można upowszechniać, między innymi wspierając Europejskie Centrum Strategii dla Młodzieży i jego krajowych przedstawicieli, ogólnounijną sieć analityczną (Eurydice), badania nad młodzieżą, studia, specjalne europejskie badania ankietowe wśród młodzieży, a także sieci naukowców. Istotny udział w wypracowywaniu polityki opartej na faktach będzie miało także sprawozdanie UE na temat młodzieży. Propagować należy współpracę między stosownymi organami, młodymi naukowcami, młodzieżą, organizacjami młodzieżowymi oraz osobami zaangażowanymi w pracę z młodzieżą. b) Wzajemne uczenie się: kluczowym elementem niniejszych ram współpracy jest wzajemne uczenie się. Daje ono szansę zapoznania się z rozwiązaniami sprawdzonymi w różnych państwach członkowskich i wyciągnięcia z nich wniosków. Wzajemne uczenie się przyjmie formę partnerskiego uczenia się, konferencji i seminariów, forów lub grup eksperckich wysokiego szczebla, studiów i analiz oraz sieci opartych na narzędziach internetowych – z udziałem odpowiednich zainteresowanych stron. Tematyka tych działań powinna mieć ścisły związek z priorytetami stosownego trzyletniego cyklu roboczego. Wszystkie te inicjatywy należy realizować, kierując się konkretnymi celami, jasnym zakresem zadań, harmonogramem oraz planowanymi rezultatami, które zaproponuje Komisja we współpracy z państwami członkowskimi. Należy kontynuować dialog polityczny z państwami trzecimi oraz współpracę z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Rada Europy, OECD (8) i ONZ, by w ten sposób zyskać źródło odniesień i inspiracji. c) Sprawozdania z postępów prac: pod koniec każdego cyklu roboczego (a w przypadku pierwszego – w roku 2012) Komisja powinna sporządzić sprawozdanie Unii Europejskiej na temat młodzieży. Powinno się ono składać z dwóch części: wspólnego sprawozdania Rady i Komisji (część polityczna) i dokumentów uzupełniających (część statystyczna i analityczna). Należy w nim ocenić, jakich postępów dokonano w zakresie celów ogólnych wyznaczonych w niniejszych ramach i priorytetów wskazanych na ostatni cykl roboczy, oraz jakie sprawdzone rozwiązania odnotowano. Sprawozdanie na temat młodzieży powinno się opierać na sporządzanych przez państwa członkowskie krajowych sprawozdaniach na temat polityki młodzieżowej i innych powiązanych obszarów polityki oraz na innych dostępnych informacjach i danych statystycznych. Należy unikać powielania sprawozdań. Sprawozdanie Unii Europejskiej na temat młodzieży powinno także stanowić podstawę do określania zbioru priorytetów na kolejny cykl roboczy. d) Rozpowszechnianie wyników: aby wyeksponować współpracę realizowaną na podstawie niniejszych ram i zwiększyć jej skutki na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim, należy szeroko rozpowszechniać jej wyniki wśród wszystkich stosownych zainteresowanych stron, a w odpowiednich przypadkach omawiać je na szczeblu dyrektorów generalnych lub ministrów. e) Monitorowanie procesu: aby otwarta metoda koordynacji przyniosła efekty oraz aby propagować odpowiedzialność za nią zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE, państwa członkowskie i Komisja będą ściśle współpracować, kierując przedmiotowym procesem, realizując go oraz oceniając zarówno sam proces, jak i jego wyniki. W tym kontekście prace należy prowadzić na podstawie istniejących wskaźników związanych z sytuacją młodych ludzi w dziedzinach takich, jak edukacja, zatrudnienie, włączenie społeczne, a w stosownych przypadkach – przygotować ewentualne nowe wskaźniki, które Rada następnie rozważy. f) Konsultacje i usystematyzowany dialog z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi: należy kontynuować i poszerzać usystematyzowany dialog z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi, który stanowi forum stałej, wspólnej refleksji nad priorytetami europejskiej współpracy na rzecz młodzieży, jej prowadzeniem i działaniami następczymi. Tematykę dialogu należy dostosować do ogólnych celów europejskiej współpracy na rzecz młodzieży i priorytetów poszczególnych cykli roboczych. Należy wyznaczać jasne cele i realistyczne procedury na potrzeby każdego cyklu dialogu, co pozwoli zachować ciągłość i przeprowadzić działania następcze. Dialog powinien mieć jak największy zasięg, odbywać się na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i unijnym oraz obejmować młodych naukowców i osoby zaangażowane w pracę z młodzieżą. Należy również zachęcać do prowadzenia usystematyzowanego dialogu z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi w innych obszarach polityki. Prowadzenie usystematyzowanego dialogu omówiono szerzej w załączniku III. g) Mobilizowanie programów i funduszy UE: należy skutecznie korzystać z dostępnych funduszy UE, np. z funduszy strukturalnych, oraz z odpowiednich programów, takich jak „Młodzież w działaniu”, „Uczenie się przez całe życie”, „Kultura”, „Progress”, „Media”, „Erasmus dla młodych przedsiębiorców” oraz program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji, a także z odpowiednich programów i funduszy UE w obszarach stosunków zewnętrznych i współpracy rozwojowej.