Dyrektywa Rady 93/96/EWG

z dnia 29 października 1993 r.

w sprawie prawa pobytu dla studentów

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 7 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego [3], a także mając na uwadze, co następuje:

zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu działalność Wspólnoty będzie obejmowała znoszenie przeszkód w swobodzie przepływu osób;

zgodnie z art. 8a Traktatu najpóźniej do dnia 31 grudnia 1992 r. powinien zostać ustanowiony rynek wewnętrzny; rynek wewnętrzny stanowi obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z przepisami Traktatu;

jak uznaje Trybunał Sprawiedliwości, art. 128 i 7 Traktatu zakazują jakiejkolwiek dyskryminacji obywateli Państw Członkowskich w odniesieniu do kształcenia zawodowego we Wspólnocie; dostęp obywatela jednego Państwa Członkowskiego do kształcenia zawodowego w innym Państwie Członkowskim zakłada dla niego prawo pobytu w tym państwie;

w celu zagwarantowania dostępu do kształcenia zawodowego, powinny zostać ustalone warunki mogące ułatwić skuteczne korzystanie z prawa pobytu;

prawo pobytu dla studentów stanowi część zestawu powiązanych środków, mających na celu wspieranie kształcenia zawodowego;

beneficjenci prawa pobytu nie mogą stać się nieuzasadnionym ciężarem dla finansów publicznych przyjmującego Państwa Członkowskiego;

w obecnym stanie prawa Wspólnoty, ustanowionego przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, pomoc przyznana studentom nie wchodzi w zakres Traktatu w rozumieniu jego art. 7;

prawo pobytu może być wykorzystane tylko wtedy, gdy jest ono również przyznawane małżonkowi oraz dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu

beneficjenci niniejszej dyrektywy powinni zostać objęci ustaleniami administracyjnymi, podobnymi do określonych przez dyrektywę Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie [4], oraz dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego [5];

niniejsza dyrektywa nie odnosi się do studentów, którzy korzystają z prawa pobytu z tytułu prowadzenia obecnie lub w przeszłości działalności gospodarczej lub bycia członkami rodziny pracownika migrującego;

swoim orzeczeniem z dnia 7 lipca 1992 r. w sprawie C-295/90 Trybunał anulował dyrektywę Rady 90/366/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu dla studentów (1), utrzymując w mocy skutki anulowanej dyrektywy aż do chwili wejścia w życie dyrektywy przyjętej na właściwej podstawie prawnej;

skutki dyrektywy 90/366/EWG powinny zostać utrzymane aż do dnia 31 grudnia 1993 r, do którego Państwa Członkowskie są zobowiązane wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W celu określenia warunków ułatwiających korzystanie z prawa pobytu oraz w celu zagwarantowania obywatelowi Państwa Członkowskiego, przyjętemu do udziału w szkoleniu zawodowym w innym Państwie Członkowskim, dostępu do kształcenia zawodowego w sposób wykluczający dyskryminację, owo Państwo Członkowskie przyznaje prawo pobytu każdemu studentowi, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego oraz który nie korzysta z tego prawa w wyniku innych przepisów prawa wspólnotowego, oraz małżonkowi tego studenta i dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu, w przypadku gdy student ten zapewnia odpowiednie władze krajowe — poprzez złożenie oświadczenia lub za pośrednictwem innych środków alternatywnych, które może wybrać — że posiada on wystarczające środki, aby nie stać się ciężarem dla systemu pomocy społecznej przyjmującego Państwa Członkowskiego podczas pobytu w tym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że student ten jest zapisany w uznanej jednostce edukacyjnej w celu kształcenia zawodowego oraz że podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu obejmującemu wszelkie rodzaje ryzyka w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Artykuł 2

1. Prawo pobytu zostanie ograniczone do okresu trwania kształcenia.

Prawo pobytu zostanie potwierdzone wystawieniem "dokumentu pobytowego dla obywatela Państwa Członkowskiego Wspólnoty", którego ważność może zostać ograniczona do czasu trwania okresu kształcenia lub do jednego roku, jeśli kurs trwa dłużej, w którym to przypadku pozwolenie to będzie corocznie odnawiane.

W przypadku gdy członek rodziny nie ma obywatelstwa Państwa Członkowskiego, zostanie mu wystawiony dokument zezwalający na pobyt o takim samym terminie ważności jak ten, który jest wystawiany obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostaje. W celu wystawienia dokumentu pobytowego lub dokumentu zezwalającego na pobyt, Państwo Członkowskie może zażądać jedynie, aby wnioskodawca przedstawił ważny dowód tożsamości lub paszport oraz dostarczył dowodu na to, że spełnia on wymagania określone w art. 1.

2. Artykuły 2, 3 i 9 dyrektywy 68/360/EWG stosuje się mutatis mutandis do beneficjentów niniejszej dyrektywy.

Małżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego posiadającego prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego będą mieli prawo do podjęcia dowolnej pracy najemnej lub działalności na własny rachunek na terytorium tego Państwa Członkowskiego, nawet jeśli nie są jego obywatelami.

Państwa Członkowskie nie mogą odstąpić od przepisów niniejszej dyrektywy oprócz przypadków uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego; w takim przypadku stosuje się art. 2-9 dyrektywy 64/221/EWG.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa nie ustanawia prawa do wypłaty przez przyjmujące Państwo Członkowskie stypendiów pokrywających koszty utrzymania na rzecz studentów korzystających z prawa pobytu.

Artykuł 4

Prawo pobytu obowiązuje tak długo, jak długo jego beneficjenci spełniają warunki określone w art. 1.

Artykuł 5

Komisja sporządza, nie później niż w ciągu trzech lat od wykonania niniejszej dyrektywy oraz następnie w trzyletnich odstępach czasu, sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.

Komisja zwraca szczególną uwagę na trudności które mogłyby wyniknąć w Państwach Członkowskich ze stosowania art. 1; w danym przypadku przedstawia ona Radzie propozycje mające na celu rozwiązanie tych trudności.

Artykuł 6

Nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

W okresie poprzedzającym tę datę zostaną utrzymane w mocy skutki dyrektywy 90/366/EWG.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 29 października 1993 r.

W imieniu Rady

R. Urbain

Przewodniczący

[1] Dz.U. WE C 166 z 17.6.1993 str. 16.

[2] Dz.U. WE C 255 z 20.9.1993, str. 70 oraz Dz.U. WE C 315 z 22.11.1993.

[3] Dz.U. WE C 304 z 10.11.1993, str. 1.

[4] Dz.U. WE L 257 z 19.10.1968, str. 13. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1985 r.

[5] Dz.U. WE 56 z 4.4.1964, str. 850/64.

--------------------------------------------------