ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 (4) ustanawia system identyfikacji i rejestracji bydła. Co do zasady wymaga ono, by na obu oficjalnych środkach identyfikacji przypisanych jednemu zwierzęciu umieszczać taki sam kod identyfikacyjny. Jednak w trakcie początkowej fazy dostosowywania do stosowania identyfikatorów elektronicznych jako oficjalnych środków identyfikacji, nie można wykluczyć, że w niektórych przypadkach techniczne ograniczenia dotyczące konfiguracji pierwotnego kodu identyfikacyjnego zwierzęcia uniemożliwią odtworzenie tego kodu w identyfikatorze elektronicznym. Mogłoby to wystąpić, gdyby niemożliwe było przekonwertowanie znaków tworzących istniejący kod identyfikacyjny zwierzęcia na format elektroniczny. W związku z tym w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 przewidziano szczególne odstępstwa przejściowe, aby umożliwić stosowanie identyfikatorów elektronicznych również u tych zwierząt, pod warunkiem że zapewniona będzie pełna identyfikowalność oraz możliwa będzie indywidualna identyfikacja zwierząt, łącznie z gospodarstwem, w którym te zwierzęta się urodziły. Możliwość używania takich identyfikatorów elektronicznych należy uwzględnić w wykazie elementów komputerowych baz danych określonych w dyrektywie 64/432/EWG.
(5)

Aby ocenić skutki obecności TCEP w zabawkach dla zdrowia oraz odpowiedniość ogólnych limitów dotyczących TCEP jako substancji CMR, określonych w dyrektywie 2009/48/WE, Komisja zwróciła się z wnioskiem o opinię do Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER). W swojej opinii przyjętej w dniu 22 marca 2012 r., a zatytułowanej „Opinion on tris(2-chloroethyl)phosphate (TCEP) in toys” (Opinia na temat fosforanu(V) tris(2-chloroetylu (TCEP) w zabawkach), SCHER stwierdza, że w przypadku powtarzającego się narażenia na oddziaływanie 12 mg TCEP/kg masy ciała na dzień, zaobserwowano negatywne skutki dla zdrowia (w szczególności dla nerek). SCHER zauważa również, że według opinii Duńskiej Agencji Ochrony Środowiska (duńska AOŚ) zawartej w dokumencie „Survey and risk assessment of perfume and flavours in toys and childcare articles. Survey of chemical substances in consumer products” (Badanie i ocena ryzyka dotyczące substancji zapachowych i smakowych w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci. Badanie substancji chemicznych w produktach konsumenckich), zawartość TCEP (0,5–0,6 %) wykryta w zabawkach, stanowi ryzyko dla dzieci, nawet pomijając inne źródła TCEP. SCHER stwierdza, że biorąc pod uwagę pozostałe źródła TCEP — inne niż zabawki — (np. powietrze, kurz), żadnej dodatkowej obecności TCEP w zabawkach nie można uznać za bezpieczną, i zaleca określenie limitu dla TCEP w zabawkach na granicy wykrywalności odpowiednio czułej metody analitycznej.
(2)

Wspomniane metody analityczne odnoszą się do określonych norm opracowanych przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN). Ponieważ z uwagi na postęp techniczny CEN zastąpił te normy nowymi, należy uaktualnić takie odniesienia do norm w załącznikach I i II do dyrektywy 98/70/WE.
a)

prowadzą rejestr wszystkich numerów rejestracyjnych wyrobów pirotechnicznych przez nich produkowanych lub importowanych wraz z ich nazwą handlową, ogólnym typem i podtypem, o ile ma to zastosowanie, i miejscem produkcji przez okres co najmniej 10 lat od momentu wprowadzenia wyrobu do obrotu;
(3)

Przepisy te powinny obejmować jednolite nazewnictwo unijnych klas. Powinny również obejmować warunki wprowadzania do obrotu sadzeniaków i partii sadzeniaków należących do poszczególnych klas. Warunki te powinny w razie potrzeby dotyczyć obecności organizmów szkodliwych, ziemniaków należących do innych odmian oraz ziemniaków z wadami, pomarszczonych, z ziemią lub substancjami obcymi.
(2)

Różne krajowe normy produkcji sadzeniaków przedbazowych stanowią przeszkodę dla wprowadzania takich ziemniaków do obrotu w Unii i utrudniają funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Należy zatem określić minimalne warunki, na jakich sadzeniaki przedbazowe można wprowadzać do obrotu w Unii. Warunki te powinny dotyczyć chorób, objawów, wad i wymogów dotyczących produkcji sadzeniaków przedbazowych, oraz partii tych sadzeniaków, co zapewni produkcję i wprowadzanie do obrotu zdrowych sadzeniaków przedbazowych wysokiej jakości.
Aby ułatwić konsumentom porównywanie opłat za prowadzenie rachunku płatniczego na całym obszarze rynku wewnętrznego, dostawcy usług płatniczych powinni przedstawić konsumentom dokument dotyczący opłat za wszystkie usługi zawarte w wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym na szczeblu krajowym. W dokumencie dotyczącym opłat powinno się w stosownych przypadkach stosować ujednolicone pojęcia i definicje ustalone na szczeblu unijnym. Przyczyniłoby się to również do ustanowienia równych warunków działania dla dostawców usług płatniczych konkurujących na rynku rachunków płatniczych. Dokument dotyczący opłat nie powinien obejmować żadnych innych opłat. Jeżeli dostawca usług płatniczych nie oferuje usługi znajdującej się w wykazie najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkiem płatniczym, powinien on wskazać ten fakt, na przykład poprzez umieszczenie przy usłudze uwagi „nieoferowana” lub „nie ma zastosowania”. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia wymogu dotyczącego podstawowych wskaźników, takich jak kompleksowy wskaźnik kosztowy podsumowujący ogólne roczne koszty ponoszone przez konsumentów w związku z rachunkiem płatniczym, które należy przedstawić wraz z dokumentem dotyczącym opłat. Aby pomóc konsumentom zrozumieć opłaty należne za prowadzenie rachunku płatniczego, należy im udostępnić słowniczek zawierający jasne, niespecjalistyczne i jednoznaczne wyjaśnienie przynajmniej tych opłat i usług, które znajdują się w dokumencie dotyczącym opłat. Słowniczek powinien służyć jako użyteczne narzędzie pozwalające lepiej zrozumieć znaczenie opłat i przyczyniające się do wzmocnienia pozycji konsumentów w zakresie dokonywania wyboru z szerszej oferty rachunków płatniczych. Dostawcy usług płatniczych powinni być również zobowiązani do informowania konsumentów, nieodpłatnie i co najmniej raz w roku, o wszystkich opłatach, którymi obciążony został ich rachunek płatniczy, w tym – w stosownych przypadkach – o stopie oprocentowania kredytu w rachunku bieżącym oraz stopie oprocentowania środków na rachunku.

Nie narusza to przepisów dotyczących kredytów w rachunku bieżącym, ustanowionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (8). Informacje ex post należy zawrzeć w specjalnym dokumencie zwanym zestawieniem opłat. Dokument ten powinien zapewniać przegląd wszystkich odsetek uzyskanych i wszystkich opłat poniesionych w związku z korzystaniem z rachunku płatniczego, tak aby umożliwić konsumentowi zrozumienie, do czego odnoszą się wydatki poniesione na opłaty, oraz ocenę, czy należy zmienić własne zachowania konsumpcyjne albo zmienić dostawcę usług. Korzyść tę dodatkowo zwiększyłyby informacje ex post na temat opłat dotyczących najbardziej reprezentatywnych usług, przedstawione w tej samej kolejności co w informacjach ex ante dotyczących opłat.
(27)

Niniejsza dyrektywa zapewnia poszanowanie podstawowych praw i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), jak uznano w TUE. W szczególności niniejszą dyrektywę należy stosować z należytym poszanowaniem prawa do ochrony danych osobowych (art. 8), wolności wypowiedzi i informacji (art. 11), wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16), prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (art. 47), domniemania niewinności i prawa do obrony (art. 48), zasad legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary (art. 49) oraz prawa do niepodlegania ponownemu osądzeniu lub ukaraniu w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary (art. 50).
(32)

Zgodnie z art. 1, 2 i 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związane ani jej nie stosuje,
(3)

Na warunkach i w zakresie określonym w art. 36 TFUE państwa członkowskie zachowują prawo do określania swoich narodowych dóbr kultury oraz do przyjmowania niezbędnych przepisów w celu ich ochrony. Unia odgrywa jednakże cenną rolę w zachęcaniu do współpracy między państwami członkowskimi w celu ochrony dziedzictwa kulturowego o znaczeniu europejskim, do którego należą wspomniane narodowe dobra kultury.
(20)

W swoim wniosku do odpowiedniej europejskiej organizacji normalizacyjnej Komisja powinna zawrzeć wymóg, by norma europejska dotycząca fakturowania elektronicznego była technologicznie neutralna w celu uniknięcia ewentualnych zakłóceń konkurencji, by była ona zgodna z odpowiednimi międzynarodowymi normami dotyczącymi fakturowania elektronicznego w celu zapobieżenia sytuacjom, w których dostawcy z państw trzecich napotykają techniczne przeszkody w dostępie do rynku i w celu ułatwienia europejskim dostawcom przesyłania faktur elektronicznych nabywcom w państwach trzecich, a także by była zgodna z dyrektywą Rady 2006/112/WE (11). Ponieważ faktury elektroniczne mogą zawierać dane osobowe, Komisja powinna również zawrzeć wymóg, aby norma europejska dotycząca fakturowania elektronicznego miała wzgląd na ochronę danych osobowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE (12), a także na zasadę ochrony danych w fazie projektowania oraz zasady proporcjonalności i minimalizacji danych. Oprócz tych minimalnych wymogów, Komisja powinna określić w swoim wniosku do odpowiedniej europejskiej organizacji normalizacyjnej dalsze wymogi dotyczące treści normy europejskiej dotyczącej fakturowania elektronicznego oraz termin jej przyjęcia.
(3)

Swobodny przepływ pracowników daje prawo każdemu obywatelowi Unii, niezależnie od jego miejsca zamieszkania, do swobodnego przemieszczenia się do innego państwa członkowskiego w celu podjęcia tam pracy lub pobytu w nim w celach związanych z pracą. Chroni pracowników przed dyskryminacją ze względu na obywatelstwo w odniesieniu do dostępu do zatrudnienia, warunków zatrudnienia i pracy, zwłaszcza wynagrodzenia i zwolnienia, a także w odniesieniu do przywilejów podatkowych i socjalnych, poprzez zapewnienie im — w ramach prawa krajowego, praktyki i układów zbiorowych — równego traktowania w porównaniu z obywatelami danego państwa członkowskiego. Z praw tych powinni korzystać bez dyskryminacji wszyscy obywatele Unii korzystający ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się, w tym pracownicy zatrudnieni na stałe, pracownicy sezonowi i przygraniczni. Należy odróżnić swobodny przepływ pracowników od swobody świadczenia usług, obejmującej prawo przedsiębiorstw do świadczenia usług w innym państwie członkowskim i do tymczasowego delegowania swoich pracowników w celu wykonania przez nich prac niezbędnych do świadczenia usług w tym państwie członkowskim.
Sprostowanie do dyrektywy Komisji (UE) 2015/1127 z dnia 10 lipca 2015 r. zmieniającej załącznik II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 184 z dnia 11 lipca 2015 r. )

Strona 15, załącznik, w odniesieniu do przypisu (*) w załączniku II do dyrektywy 2008/98/WE, akapit trzeci:

zamiast:

„Za wartość HDD (stopniodni grzania) należy uznać średnią wartości rocznych HDD dla lokalizacji obiektów przekształcania termicznego z 20 kolejnych lat przed rokiem, za który oblicza się CCF. Aby obliczyć wartość HDD, należy zastosować poniższą metodę ustanowioną przez Eurostat: HDD wynosi (18 °C – Tm) × d, jeżeli Tm nie przekracza 15 °C (wartość progowa dla ogrzewania), oraz zero, jeżeli Tm wynosi powyżej 15 °C, przy czym Tm jest to średnia (Tmin + Tmax/2) temperatura zewnętrzna z okresu d dni. Obliczenia należy wykonywać codziennie (d = 1), sumując wyniki do roku.”,
(4)

Stosowanie rtęci w elektrycznych złączach obrotowych w wyrobach medycznych do wewnątrznaczyniowego obrazowania ultrasonograficznego zdolnych do uzyskania wysokiej częstotliwości roboczej (> 50 MHz) powinno zatem zostać wyłączone do dnia 30 czerwca 2019 r. Biorąc pod uwagę cykle innowacji dla wyrobów medycznych, jest to krótki okres przejściowy, który nie powinien mieć negatywnego wpływu na innowacje.
(4)

Stosowanie ołowiu w czujnikach PVC służących do analizy krwi, płynów ustrojowych i gazów w wyrobach medycznych do diagnostyki in vitro powinno zatem być wyłączone do dnia 31 grudnia 2018 r. Biorąc pod uwagę cykle innowacji dla wyrobów medycznych, jest to krótki okres przejściowy, który nie powinien mieć negatywnego wpływu na innowacje.
(5)

Wodomierze o zakresie strumieni objętości wody Q3/Q1 ≥ 10 mogą być oferowane po dużo korzystniejszych cenach od wodomierzy spełniających wymagania normy EN 14154 (Q3/Q1 ≥ 40). Zgodnie z pkt 10 załącznika III do dyrektywy 2014/32/UE określenie, między innymi, jaki zakres strumieni objętości wody należy stosować, aby wodomierz umożliwiał dokonanie dokładnego pomiaru przewidywanego lub przewidywalnego zużycia, pozostawia się w gestii przedsiębiorstwa użyteczności publicznej lub osoby prawnie upoważnionej do instalowania wodomierza (3). W związku z tym dopuszczalne jest instalowanie wodomierzy niespełniających wymagań normy EN 14154 w odniesieniu do zakresu strumieni objętości wody, ale zgodnych z wymaganiami określonymi w załączniku III do dyrektywy 2014/32/UE. Może to jednak zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia w rachunkach klientów błędów wynikających z mniejszej dokładności pomiaru wodomierza.
Sprostowanie do dyrektywy Komisji (UE) 2015/1480 z dnia 28 sierpnia 2015 r. zmieniającej niektóre załączniki do dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/107/WE i 2008/50/WE ustanawiających przepisy dotyczące metod referencyjnych, zatwierdzania danych i lokalizacji punktów pomiarowych do oceny jakości powietrza

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 226 z dnia 29 sierpnia 2015 r. )

Strona 10, załącznik II pkt 3 lit. a), zmiany do sekcji A załącznika VI do dyrektywy 2008/50/WE:

zamiast:

„3. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru ołowiu – niezmieniona”,

powinno być:

„3. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru ołowiu Metodę referencyjną pobierania próbek ołowiu opisano w sekcji A pkt 4 niniejszego załącznika. Metodę referencyjną pomiaru ołowiu podano w EN 14902:2005 »Jakość powietrza atmosferycznego – standardowa metoda oznaczania zawartości Pb, Cd, As oraz Ni we frakcji pyłu zawieszonego PM10«.”.

Strona 11, załącznik II pkt 3 lit. a), zmiany do sekcji A załącznika VI do dyrektywy 2008/50/WE:

zamiast:

„6. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu – niezmieniona”,

powinno być:
(5)

Dokładne dane na temat rodzaju i ilości odpadów wytwarzanych przez statek i pozostałości ładunku dostarczonych przez statek w ostatnim porcie odprowadzenia są niezbędne do dokładnego obliczenia wystarczającej pojemności magazynowej przeznaczonej na te potrzeby na danym statku. Obliczenie wystarczającej pojemności magazynowej jest warunkiem wstępnym do umożliwienia statkowi dotarcia do następnego portu zawinięcia bez odprowadzenia wytworzonych przez statek odpadów, a także prawidłowego wyboru statków do inspekcji. Lepiej ukierunkowane kontrole przyczynią się do skutecznego funkcjonowania ruchu morskiego, poprzez ograniczenie czasu postoju i obsługi między rejsami w portach.
(6)

W dniu 21 marca 2014 r. Rada Europejska zwróciła się do Rady o zapewnienie, by stosowne unijne prawo zostało w pełni dostosowane do nowego jednolitego światowego standardu automatycznej wymiany informacji opracowanego przez OECD. Ponadto, przyjmując dyrektywę 2014/107/UE, Rada zwróciła się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie uchylenia dyrektywy 2003/48/WE oraz powiązanie tego uchylenia z datą rozpoczęcia stosowania określoną w dyrektywie 2014/107/UE, z uwzględnieniem odstępstwa przewidzianego w tejże dyrektywie dla Austrii. W związku z tym dyrektywa 2003/48/WE powinna mieć nadal zastosowanie do Austrii przez kolejny roczny okres. W świetle stanowiska przyjętego przez Radę uchylenie dyrektywy 2003/48/WE jest konieczne, by uniknąć powielania obowiązków sprawozdawczych i ograniczyć koszty dla organów podatkowych oraz podmiotów gospodarczych.
1)

w załączniku I wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: „Uprawy służące do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego mieszańców Avena nuda, Avena sativa, Avena strigosa, Oryza sativa, Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta i samopylnego xTriticosecale oraz uprawy służące do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego mieszańców Hordeum vulgare z zastosowaniem techniki innej niż cytoplazmatyczna męska sterylność (CMS).”; b) po pkt 5 dodaje się punkt w brzmieniu: „5a. Uprawy służące do produkcji elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego mieszańców Hordeum vulgare z zastosowaniem techniki CMS: a) Uprawa odpowiada następującym normom dotyczącym odległości od sąsiednich źródeł pyłku, które mogą powodować niepożądane obce zapylenie: Uprawa Minimalna odległość Do produkcji elitarnego materiału siewnego 100 m Do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego 50 m b) uprawa posiada wystarczającą tożsamość i czystość odmianową w zakresie cech składników. W szczególności uprawa spełnia następujące normy: (i) wyrażona procentowo liczba roślin wyraźnie niebędących danym typem nie przekracza: — w przypadku upraw służących do produkcji elitarnego materiału siewnego: 0,1 % dla linii podtrzymującej i przywracającej płodność oraz 0,2 % dla żeńskiego składnika CMS, — w przypadku upraw służących do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego: 0,3 % dla linii przywracającej płodność i dla żeńskiego składnika CMS oraz 0,5 %, jeżeli żeński składnik CMS jest mieszańcem pojedynczym; (ii) sterylność męska składnika żeńskiego jest co najmniej na poziomie: — 99,7 % dla upraw służących do produkcji elitarnego materiału siewnego, — 99,5 % dla upraw służących do produkcji kwalifikowanego materiału siewnego, (iii) wymogi określone w ppkt (i) oraz (ii) są sprawdzane w urzędowym badaniu kontrolnym a posteriori; c) kwalifikowany materiał siewny może być produkowany w uprawie mieszanej żeńskiego składnika męskosterylnego ze składnikiem męskim, który przywraca płodność.”;
(14)

Konwencja Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu z 2006 r. ma na celu zapewnienie marynarzom zarówno godnych warunków pracy i życia poprzez określenie norm bezpieczeństwa i higieny pracy, jak i uczciwych warunków zatrudnienia i szkolenia zawodowego, oraz zagwarantowanie uczciwej konkurencji dla armatorów dzięki jej ogólnoświatowemu zastosowaniu i zapewnienie równych warunków działania na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do niektórych, ale nie wszystkich, praw pracowników, niezależnie od obywatelstwa tych pracowników i bandery, pod którą pływa statek. Konwencja ta, dyrektywa Rady 2009/13/WE (9) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE (10) oraz 2013/54/UE (11) określają prawa marynarzy do godnych warunków pracy w wielu dziedzinach, zapewniają spójność praw marynarzy i ich ochronę w miejscu pracy i przyczyniają się do zachowania równych szans, w tym na terytorium Unii.
(8)

Tabela B2 w załączniku II do dyrektywy 98/83/WE, dotycząca wody rozlewanej do butelek i pojemników przeznaczonych do sprzedaży, stała się nieaktualna, ponieważ produkty te są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Produkty te są również objęte zasadą „analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli” (HACCP) określoną w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz zasadami urzędowych kontroli określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (6). W wyniku przyjęcia tych rozporządzeń załącznik II do dyrektywy 98/83/WE de facto nie ma już zastosowania do wody rozlewanej do butelek i pojemników przeznaczonych do sprzedaży.
dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5. W celu zminimalizowania ryzyka, że pojedyncze partie surowców będą przedmiotem więcej niż jednego wniosku o uznanie w Unii, państwa członkowskie i Komisja dążą do zacieśnienia współpracy pomiędzy krajowymi systemami oraz między krajowymi systemami a dobrowolnymi systemami utworzonymi zgodnie z art. 18, obejmującej w stosownych przypadkach wymianę danych. W celu zapobiegania zamierzonej modyfikacji lub zamierzonego usuwania materiałów, tak aby można było je objąć załącznikiem IX, państwa członkowskie zachęcają do opracowania i stosowania systemów śledzenia ruchu i pochodzenia surowców oraz uzyskanych z nich biopaliw w całym łańcuchu wartości. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku wykrycia nadużycia podjęte zostały odpowiednie działania. Państwa członkowskie składają sprawozdanie z podjętych środków do dnia 31 grudnia 2017 r., a następnie co dwa lata, jeżeli nie dostarczyły równoważnych informacji o niezawodności systemu i zabezpieczeniu go przed nadużyciami w swoich sprawozdaniach dotyczących postępów w promowaniu i wykorzystaniu energii ze źródeł odnawialnych sporządzonych zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. d).

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 25a w celu zmiany wykazu surowców w załączniku IX część A polegającej na dodaniu surowców, lecz nie na usunięciu ich z wykazu. Komisja przyjmuje odrębny akt delegowany w odniesieniu do każdego surowca, który ma zostać dodany do wykazu w załączniku IX część A. Każdy akt delegowany opiera się na analizie najnowszego postępu naukowo-technicznego, z odpowiednim uwzględnieniem zasad hierarchii postępowania z odpadami ustanowionych w dyrektywie 2008/98/WE, pozwalającej uznać, że dany surowiec nie generuje dodatkowego zapotrzebowania na grunty ani nie powoduje istotnych zakłóceń na rynkach w odniesieniu do produktów (ubocznych), odpadów ani pozostałości, zapewnia znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z paliwami kopalnymi i nie grozi negatywnym wpływem na środowisko i bioróżnorodność.”;
(1)

Dyrektywy Komisji 2003/90/WE (3) i 2003/91/WE (4) zostały przyjęte w celu zapewnienia, by odmiany wpisane do krajowych katalogów państw członkowskich były zgodne z wytycznymi ustanowionymi przez Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem poszczególnych gatunków oraz minimalnych warunków badania odmian, o ile odnośne wytyczne zostały ustanowione. W odniesieniu do innych odmian dyrektywy te stanowią, że zastosowanie mają wytyczne Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(2)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE (4), uchylająca dyrektywę 2001/37/WE ze skutkiem od dnia 20 maja 2016 r., stanowi, że na każdym opakowaniu jednostkowym i opakowaniu zbiorczym wyrobów tytoniowych do palenia zamieszcza się mieszane ostrzeżenia zdrowotne zawierające jedno z ostrzeżeń tekstowych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2014/40/UE oraz odpowiadającą mu kolorową fotografię z biblioteki obrazów w załączniku II do wspomnianej dyrektywy. Ostrzeżenia tekstowe zawarte w załączniku I do dyrektywy 2014/40/UE są identyczne z tymi ustanowionymi w załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE zmienionej dyrektywą 2012/9/UE. W art. 29 dyrektywy 2014/40/UE określono, że ostatecznym terminem jej transpozycji przez państwa członkowskie jest dzień 20 maja 2016 r., a w art. 30 dyrektywy 2014/40/UE ustanowiono, że terminem zakończenia okresu przejściowego jest dzień 20 maja 2017 r.
(2)

Proces R1 w załączniku II do dyrektywy 2008/98/WE stosuje się do zastępowania paliwa lub innych środków wytwarzania energii odpadami. Pozycja ta obejmuje obiekty przekształcania termicznego przeznaczone wyłącznie do przetwarzania komunalnych odpadów stałych, pod warunkiem że ich efektywność energetyczna zachowuje wartość progową określoną przy zastosowaniu wzoru na efektywność energetyczną (wzór R1), o którym mowa w załączniku II do dyrektywy 2008/98/WE.