PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 205/13

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 30 lipca 2013 r.

upoważniająca państwa członkowskie do ustanowienia odstępstw od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z regionów Akkar i Bekaa w Libanie

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 4683)

(2013/413/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1 tiret pierwsze,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w powiązaniu z pkt 12 części A załącznika III do tej dyrektywy państwa członkowskie zakazują wprowadzania do Unii ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z Libanu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej dyrektywy można jednak przewidzieć odstępstwa od tego zakazu w przypadku, gdy nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych.

(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w powiązaniu z pkt 25.2 sekcji I części A załącznika IV do tej dyrektywy państwa członkowskie zakazują wprowadzania do Unii ziemniaków, chyba że pochodzą one z państw uznanych za wolne od Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spieckermann i Kotthoff) Davis et al., zwanych dalej „danym organizmem szkodliwym”, lub stosują przepisy uznawane za równoważne z przepisami unijnymi w celu zwalczania tego organizmu. Liban nie spełnia żadnego z wymienionych warunków. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej dyrektywy można jednak przewidzieć odstępstwa od tego zakazu w przypadku, gdy nie istnieje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych.

(3) Z informacji dostarczonych przez Liban i zgromadzonych w tym państwie podczas misji przeprowadzonej w marcu 2006 r. przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii oraz informacji udzielonych przez Liban w późniejszym okresie wynika, że ziemniaki, oprócz sadzeniaków, pochodzące z regionów Akkar i Bekaa uprawia się w odpowiednich warunkach fitosanitarnych.

(4) W związku z tym wprowadzanie do Unii ziemniaków, oprócz sadzeniaków, pochodzących z regionów Akkar i Bekaa w Libanie powinno być dozwolone, pod warunkiem że spełniają one warunki zapewniające, aby dany organizm szkodliwy nie występował w ziemniakach wprowadzanych na terytorium Unii. Warunki te powinny dotyczyć produkcji na obszarach wolnych od danego organizmu szkodliwego, prowadzenia inspekcji na tych obszarach, produkcji z wykorzystaniem sadzeniaków kwalifikowanych oraz wymogów odnoszących się do obróbki, składowania, pakowania i przygotowania.

(5) Aby zapewnić skuteczne kontrole i zmniejszyć ryzyko fitosanitarne, ziemniaki powinny być wprowadzane do Unii w wyznaczonych miejscach wprowadzenia.

(6) Należy ustanowić wymogi dotyczące kontroli, aby zagwarantować kontrolę ryzyka fitosanitarnego. Należy przewidzieć, że pobieranie i badanie próbek przeprowadza się zgodnie z istniejącym schematem badań ustanowionym dyrektywą Rady 93/85/EWG z dnia 4 października 1993 r. w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka (2).

(7) Ziemniaki powinny być wprowadzane do Unii i przemieszczane w jej obrębie tylko wówczas, gdy są odpowiednio oznaczone w celu wskazania Libanu jako miejsca pochodzenia i istotnych informacji, aby zapobiec sadzeniu ziemniaków oraz zapewnić ich identyfikację i identyfikowalność.

(8) Aby ocenić stosowanie niniejszej decyzji, po zakończeniu każdego sezonu przywozowego państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji oraz pozostałym państwom członkowskim informacje dotyczące dokonanego przywozu.

(9) Odstępstwo powinno obowiązywać na czas określony.

(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Upoważnienie do ustanowienia odstępstwa

Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/29/WE w powiązaniu z pkt 12 części A załącznika III do niej oraz na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 tej dyrektywy w powiązaniu z pkt 25.2 sekcji I części A załącznika IV do niej państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie na ich terytorium ziemniaków określonych w pkt 12 części A załącznika III do tej dyrektywy (zwanych dalej „ziemniakami”), pochodzących z regionów Akkar lub Bekaa w Libanie, które spełniają warunki określone w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Świadectwo fitosanitarne

Świadectwo fitosanitarne określone w art. 13a ust. 3 dyrektywy 2000/29/WE jest wydawane w Libanie. Obejmuje ono, w rubryce „Dodatkowa deklaracja”, następujące elementy:

a) stwierdzenie „zgodnie z wymogami UE ustanowionymi w decyzji wykonawczej Komisji 2013/413/UE”;

b) numer partii;

c) nazwę obszaru wolnego od szkodników w rozumieniu pkt 1 załącznika.

Artykuł 3

Miejsca wprowadzenia

1. Ziemniaki objęte zezwoleniem zgodnie z art. 1 można wprowadzać do Unii jedynie w miejscu wprowadzenia wyznaczonym do tego celu przez państwo członkowskie, w którym miejsce to się znajduje.

2. Państwo członkowskie zgłasza pozostałym państwom członkowskim, Komisji i Libanowi miejsca wprowadzenia oraz nazwę i adres odpowiedzialnego organu urzędowego, o którym mowa w dyrektywie 2000/29/WE, odpowiedzialnego za dane miejsce wprowadzenia.

Artykuł 4

Kontrole prowadzone przez państwa członkowskie

1. Z każdej partii w przesyłce pobiera się próbki do badań urzędowych w odniesieniu do Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spieckermann i Kotthoff) Davis et al., zwanego dalej „danym organizmem szkodliwym”. Każda próbka składać się przynajmniej z 200 bulw. Jeśli partia jest większa niż 25 ton, pobiera się próbkę z każdych 25 ton i dodatkową próbkę z pozostałej części partii.

2. Odpowiedzialne organy urzędowe przeprowadzają oględziny próbek pod kątem objawów występowania danego organizmu szkodliwego na ciętych bulwach.

W trakcie tych oględzin wszystkie partie danej przesyłki pozostają pod urzędową kontrolą i nie mogą być przemieszczane ani wykorzystywane.

3. Jeżeli w trakcie oględzin, o których mowa w ust. 2, wykryto objawy występowania danego organizmu szkodliwego, przeprowadza się testy w celu stwierdzenia, czy dany organizm szkodliwy faktycznie występuje, zgodnie z pkt 1.1 i pkt 4–10 załącznika I do dyrektywy 93/85/EWG.

Podczas przeprowadzania tych testów wszystkie partie danej przesyłki oraz wszystkie inne przesyłki, które zawierają partie pochodzące z tego samego obszaru wolnego od szkodników i znajdują się pod kontrolą danego odpowiedzialnego organu urzędowego, pozostają pod urzędową kontrolą i nie mogą być przemieszczane ani wykorzystywane.

4. W przypadku potwierdzenia obecności danego organizmu szkodliwego w próbce zgodnie z ust. 3, pozostały ekstrakt ziemniaczany przechowuje się i odpowiednio konserwuje, a dana partia nie może zostać wprowadzona do Unii.

Wszystkie pozostałe partie, o których mowa w ust. 3 akapit drugi, powinny zostać poddane testom zgodnie z pkt 1.1 oraz pkt 4–10 załącznika I do dyrektywy 93/85/EWG.

5. W odniesieniu do partii, w których w trakcie oględzin, o których mowa w ust. 2, nie stwierdzono w próbkach objawów występowania danego organizmu szkodliwego, we wszystkich partiach przeprowadza się testy w celu wykrycia utajonej infekcji zgodnie z pkt 1.2 i pkt 3–10 załącznika I do dyrektywy 93/85/EWG.

Podczas przeprowadzania tych testów partia ta pozostaje pod urzędową kontrolą i nie może być przemieszczana ani wykorzystywana.

W przypadku potwierdzenia obecności danego organizmu szkodliwego w próbce, o której mowa w akapicie pierwszym, pozostały ekstrakt ziemniaczany przechowuje się i odpowiednio konserwuje, a dana partia nie może zostać wprowadzona do Unii.

Artykuł 5

Powiadamianie o podejrzeniu lub stwierdzeniu występowania

1. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i Liban o przypadkach podejrzenia wystąpienia danego organizmu szkodliwego po przeprowadzeniu szybkiego testu przesiewowego, o którym mowa w pkt 1.1 załącznika I do dyrektywy 93/85/EWG, lub testu przesiewowego, o którym mowa w pkt 1.2 załącznika I do tej dyrektywy.

2. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i Liban o przypadkach potwierdzenia wystąpienia danego organizmu szkodliwego zgodnie z pkt 1.1 i 1.2 załącznika I do dyrektywy 93/85/EWG.

Artykuł 6

Oznakowanie

1. Ziemniaki mogą być wprowadzane do Unii i przemieszczane w jej obrębie tylko z etykietą w jednym z języków urzędowych Unii obejmującą następujące elementy:

a) wskazanie, że pochodzą z Libanu;

b) nazwę obszaru wolnego od szkodników;

c) nazwę i numer identyfikacyjny producenta;

d) numer partii.

2. Etykieta, o której mowa w ust. 1, wydawana jest pod kontrolą libańskiej organizacji ochrony roślin.

Artykuł 7

Unieszkodliwianie odpadów

Odpady pochodzące z pakowania lub przetwarzania ziemniaków w Unii są unieszkodliwiane w sposób, który uniemożliwia zadomowienie i rozprzestrzenianie się danego organizmu szkodliwego.

Artykuł 8

Obowiązki importerów w zakresie powiadamiania

1. Importer z wystarczającym wyprzedzeniem powiadamia odpowiedzialny urzędowy organ miejsca wprowadzenia w danym państwie członkowskim o zamiarze wprowadzenia przesyłki.

2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje następujące elementy:

a) ilość danych przesyłek;

b) datę planowanego wprowadzenia;

c) imię i nazwisko/nazwę i adres importera.

Artykuł 9

Sprawozdania dotyczące przywozu

Do dnia 31 stycznia każdego roku państwo członkowskie przywozu przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim informacje na temat wielkości przywozu dokonanego na mocy niniejszej decyzji między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia poprzedniego roku, określając liczbę przesyłek i partii oraz ton.

Artykuł 10

Przegląd

Komisja dokonuje przeglądu niniejszej decyzji do dnia 31 października 2014 r.

Artykuł 11

Data wygaśnięcia

Niniejsza decyzja traci moc z dniem 31 października 2015 r.

Artykuł 12

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 lipca 2013 r. W imieniu Komisji Tonio BORG Członek Komisji

(1) Dz.U. L 169 z 10.7.2000, s. 1.

(2) Dz.U. L 259 z 4.10.1993, s. 1.