ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(176)

Po pierwsze, Komisja oceniła przekazany przez ACEA podsumowujący arkusz kalkulacyjny zawierający informacje na temat ofert cenowych. Wspomniany arkusz kalkulacyjny obejmował 15 przetargów i zawierał dane dostarczone przez trzech członków ACEA (tj. użytkownika niewspółpracującego i dwóch użytkowników współpracujących). Udostępniono w nim następujące informacje: nazwę użytkownika, ilość oraz cenę za pozycję oferowaną przez każdego z dostawców. Komisja odnotowała jednak brak wewnętrznej numeracji poszczególnych przetargów, co uniemożliwiło jej porównanie przedstawionych danych ze zweryfikowanymi informacjami przekazanymi już w toku dochodzenia przez dwóch użytkowników współpracujących. Ponadto nie uwzględniono niektórych elementów cen (takich jak planowane upusty roczne, określane również mianem „upustów z tytułu wydajności”), przez co nie można było ustalić, czy wszystkie z nich zostały uwzględnione w zaoferowanej cenie za pozycję. Co istotniejsze, większość ofert cenowych dotyczyła użytkownika niewspółpracującego. Jak wspomniano w motywie 109, ze względu na ogólny brak współpracy ze strony tego użytkownika ograniczone informacje, które zostały przez niego przekazane, nie mogły zostać uwzględnione do celów niniejszego dochodzenia. Jeżeli chodzi o dodatkowe informacje dostarczone przez ACEA w odniesieniu do użytkownika A i użytkownika B, dotyczyły one ofert cenowych, których Komisja nie mogła zweryfikować ze względu na ich późne dostarczenie. W szczególności Komisja nie była w stanie ustalić, czy przekazany zbiór danych miał wyczerpujący charakter, czy też nie. W każdym razie we wspomnianym zbiorze danych wyszczególniono 14 ofert marokańskich na 15 przetargów oraz po 5 ofert tureckich i tajlandzkich. Obliczenia podcięcia cenowego przeprowadzone przez ACEA opierały się na cenie referencyjnej (22). Komisja stwierdziła, że z obliczeń własnych przeprowadzonych przez ACEA wynika, że oferty cenowe producentów marokańskich były niższe niż oferty przemysłu Unii. Ponadto, porównując wielkość przywozu zgłoszoną (23) we wspomnianym arkuszu kalkulacyjnym z łączną wielkością przywozu ustaloną dla Turcji i Tajlandii na podstawie danych Eurostatu (zob. tabela 11 w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych), można było odnieść wrażenie, że w szczególności wielkości zgłoszone dla Turcji nie były reprezentatywne (poniżej 5 %). W związku z tym z informacji przekazanych przez ACEA nie można było wyciągnąć żadnego znaczącego wniosku. Co więcej, Komisja stwierdziła już w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przywóz z Tajlandii i Turcji nie osłabił stwierdzonego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Maroka a szkodą poniesioną przez przemysł Unii. W związku z powyższym argumenty te zostały odrzucone.
Uwagi:

Whenever different approximations for the standard-deviations of each period cannot be obtained/are not applicable, the same value of standard deviation may be applied to all periods. In such a case is just equal to the single standard-deviation of error rates .

Parametr σ odnosi się do odchylenia standardowego uzyskanego z danych pomocniczych (np. danych historycznych), a s odnosi się do odchylenia standardowego uzyskanego z próby, którą objęto audytem. Jeżeli s nie jest dostępne, można je zastąpić we wzorach parametrem σ..

Wzory w polu „Pierwszy okres” stosuje się do obliczenia liczebności próby po pierwszym okresie doboru próby w danym roku obrachunkowym w przypadku standardowego ponownego obliczania liczebności próby, o którym mowa w art. 5 ust. 6 lit. a). W przypadku łącznego ponownego obliczania liczebności próby, o którym mowa w art. 5 ust. 6 lit. b), wzory te stosuje się po pierwszym okresie doboru próby i w razie potrzeby również po drugim okresie doboru próby w celu skorygowania zaktualizowanych parametrów doboru próby.

Wzory w polu „Drugi okres” stosuje się wyłącznie w przypadku standardowego ponownego obliczania liczebności próby, o którym mowa w art. 5 ust. 6 lit. a). Wzory te stosuje się do ponownego obliczenia liczebności próby w drugim okresie w celu skorygowania zaktualizowanych parametrów doboru próby. Jeżeli wynik otrzymany po zastosowaniu wzoru jest ujemny, takiego wzoru i w konsekwencji standardowego podejścia do ponownego obliczania liczebności próby nie można stosować w oparciu o ustalony zestaw zaktualizowanych parametrów.
(2)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożono wniosek o zezwolenie na stosowanie preparatu Pediococcus pentosaceus DSM 32292. Do wniosku dołączone zostały dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
Dyrektywa Rady

z dnia 24 października 1967 r.

zmieniająca dyrektywę Rady w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi

(67/653/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],

a także mając na uwadze, co następuje:

zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia przepisów Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [3], zmienionym art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 25 października 1965 r. [4], Państwa Członkowskie mogą utrzymać aż do dnia 31 grudnia 1966 r. swoje istniejące przepisy krajowe dotyczące barwników wymienionych w załączniku II tej dyrektywy;

niektóre barwniki wymienione w załączniku II dyrektywy z dnia 23 października 1962 r., a mianowicie erytrozyna i zieleń brylantowa BS, powszechnie stosowane w wielu Państwach Członkowskich do barwienia środków spożywczych, można stosować bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, jak to wynika z przeprowadzonych badań naukowych; ich stosowanie jest niezbędne z powodów ekonomicznych;

zezwolenie na stosowanie tych barwników zakłada ustanowienie szczególnych kryteriów czystości, które powinny one spełniać,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Dyrektywa Rady z dnia 23 października 1962 r. otrzymuje brzmienie:

1. W sekcji I załącznika I wprowadza się co następuje:

- po E 126:

"E 127 | Erytrozyna | 887 | (773) 45430 | 93 | Sól disodowa lub dipotasowa tetrajodofluoresceiny lub hydroksytetrajodokarboksy-fenylofluoronu" |

- po E 141

"E 142 | Zieleń brylantowa BS (zieleń S) | 836 | (737) 44090 | 86 | sól sodowa di-(p-dimetyloaminofenylo)-2-hydroksy-3-disulfo-6-naftofuksyny" |

W sekcji I załącznika II skreśla się dane dotyczące erytrozyny i zieleni brylantowej BS (zieleni S).

2. W załączniku III dodaje się, co następuje:

- po E 126:

"E 127 – Erytrozyna

Substancje nierozpuszczalne w wodzie: | nie więcej niż 0,2 %. |

Jodki mineralne: | nie więcej niż 1000 mg/kg (wyrażone w jodku sodu). |

Barwniki pomocnicze: | nie więcej niż 3 %. |

Fluoresceina: | brak jakiegokolwiek wykrywalnego śladu." |

- po E 141:

"E 142 – Zieleń brylantowa BS

Substancje nierozpuszczalne w wodzie: | nie więcej niż 0,2 %. |

Barwniki pomocnicze: | nie więcej niż 1 %." |

Artykuł 2

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1968 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 października 1967 r.

W imieniu Rady

K. Schiller

Przewodniczący

[1] Dz.U. 63 z 3.4.1967, str. 966/67.

[2] Dz.U. 64 z 5.4.1967, str. 1008/67.

[3] Dz.U. 115 z 11.11.1962, str. 2645/62.

[4] Dz.U. 178 z 26.10.1965, str. 2793/65.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady

z dnia 20 grudnia 1968 r.

zmieniająca po raz trzeci dyrektywę Rady w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi

(68/419/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

na mocy art. 2 i art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników mogących mieć zastosowanie w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienionej ostatnio dyrektywą Rady z dnia 24 października 1967 r. [2], Państwa Członkowskie miały zakazać, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 grudnia 1967 r., stosowania niektórych barwników, w szczególności orseiny sulfonowanej; zakaz ten miał wejść w życie do końca 1968 r.;

badania naukowe podjęte w zakresie orseiny sulfonowanej nie zostały dotychczas zakończone i do ich przeprowadzenia niezbędny jest dodatkowy termin;

należy od tej chwili upoważnić zainteresowane Państwa Członkowskie do wstrzymania wykonania zakazu stosowania odnośnego barwnika w celu umożliwienia zgromadzenia w międzyczasie wszelkich informacji niezbędnych do dokonania ostatecznej oceny,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Do art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 23 października 1962 r. zmienionego art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady z dnia 25 października 1965 r. [3] dodaje się zdanie w brzmieniu:

"Jednakże odnośnie do orseiny sulfonowanej zmienione przepisy można stosować od dnia 1 stycznia 1972 r.."

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 1968 r.

W imieniu Rady

V. Lattanzio

Przewodniczący

[1] Dz.U. 115 z 11.11.1962, str. 2645/62.

[2] Dz.U. 263 z 30.10.1967, str. 4.

[3] Dz.U. 178 z 26.10.1965, str. 2793/65.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady

z dnia 22 marca 1971 r.

przedłużająca termin ustanowiony w art. 10 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych

(71/144/EWG)

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, [1] ostatnio zmieniona dyrektywą Rady z dnia 6 marca 1970 r., [2] stanowi, że Państwa Członkowskie powinny przyjąć środki niezbędne do wykonania tej dyrektywy i zastosować je najpóźniej do dnia 1 stycznia 1971 r.;

termin ten okazał się niewystarczający; dlatego pożądane jest jego przedłużenie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Termin ustanowiony w art. 10 akapit pierwszy dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. przedłuża się do dnia 1 stycznia 1972 r.

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 marca 1971 r.

W imieniu Rady

M. Cointat

Przewodniczący

[1] Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1.

[2] Dz.U. L 59 z 14.3.1970, str. 33.

--------------------------------------------------
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 216/24

Sprostowanie do dyrektywy Rady 71/317/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do odważników prostopadłościennych od 5 do 50 kilogramów średniej klasy dokładności oraz odważników walcowych od 1 grama do 10 kilogramów średniej klasy dokładności

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 202 z dnia 6 września 1971 r. )

(Polskie wydanie specjalne, rozdział 13, tom 01, str. 140)

1) Strona 141, załącznik I pkt 6.2:

zamiast:

„Tolerancje stosowane dla różnych wymiarów są normalnymi produkcyjnymi warsztatowymi.”,

powinno być:

„Tolerancje stosowane dla różnych wymiarów są normalnymi tolerancjami warsztatowymi.”.

2) Strona 144, załącznik III pkt 1.2:

zamiast:

„Zastosowany materiał: każdy materiał o gęstości 7–9,5 g/cm3, o twardości co najmniej równej twardości lanego mosiądzu, nie mniej odporny na korozję i nie bardziej kruchy niż lane żeliwo szare, oraz o powierzchni porównywalnej do powierzchni żeliwa szarego starannie odlewanego w formie z drobnoziarnistego piasku.”,

powinno być:

„Zastosowany materiał: każdy materiał o gęstości od 7 g/cm3 do 9,5 g/cm3, o twardości co najmniej równej twardości lanego mosiądzu, nie mniej odporny na korozję i nie bardziej kruchy niż lane żeliwo szare, oraz o powierzchni porównywalnej do powierzchni żeliwa szarego starannie odlewanego w formie z drobnoziarnistego piasku.”.

3) Strona 146, załącznik IV, tytuł:

zamiast:

powinno być:

4) Strona 146, załącznik IV, tytuł:

zamiast:

„bez jamy wzorcowniczej”,

powinno być:

„bez jamy adiustacyjnej”.
31972L0462R(06)
31.12.1972 L 302/28 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
SPROSTOWANIE
do dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji
weterynaryjnej przed przywozem z pa ństw trzecich byd ła, trzody chlewnej i świe żego mi ęsa
(Dziennik Urz ędowy Unii Europejskiej, Wydanie Specjalne 2004, rozdzia ł3, tom 1, str. 362)
W tytule,
zamiast: „przed przywozem”,
powinno by ć:„przy przywozie”.03/t. 39 600 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej PL
Dyrektywa Rady

z dnia 20 lipca 1972 r.

zmieniająca dyrektywę w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz

(72/275/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Zgromadzenia,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 4 dyrektywy Rady z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1] przewiduje, że procedury mające na celu takie wprowadzenie ustanowione w art. 3 tej dyrektywy muszą zostać zakończone w ciągu osiemnastu miesięcy od dnia, w którym sprawa taka została zgłoszona po raz pierwszy do Stałego Komitetu ds. Pasz albo na podstawie art. 3 ust. 1, albo na podstawie jakichkolwiek innych odpowiednich przepisów;

dwa projekty dyrektyw Komisji zostały po raz pierwszy zgłoszone pod obrady Komitetu w czasie jego posiedzenia w dniach 15 i 16 grudnia 1970 r.; z tego względu procedura ta powinna zostać zakończona dnia 16 czerwca 1972 r.;

jednakże procedura ta okazała się w przeszłości całkowicie zadawalającą i z tego względu powinna zostać zachowana również po upływie okresu początkowo ustalonego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Niniejszym uchyla się art. 4 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1970 r. ze skutkiem od dnia 16 czerwca 1972 r.

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 lipca 1972 r.

W imieniu Rady

T. Westerterp

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 170 z 3.8.1970, str. 2.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady

z dnia 18 maja 1972 r.

rozszerzająca zakres dyrektywy z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji szczególnych środków dotyczących poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, o kategorię pracowników korzystających z prawa pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie

(72/194/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiajcy Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49 i art. 56 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

a także mając na uwadze co następuje:

dyrektywa Rady z dnia 25 lutego 1964 r. [1] skoordynowała szczególne środki dotyczące poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, natomiast rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1251/70 [2] z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie prawa pracowników do pozostania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie określiło warunki korzystania z tego prawa;

dyrektywę z dnia 25 lutego 1964 r. stosuje się nadal do osób, do których ma zastosowanie wyżej wymienione rozporządzenie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Dyrektywa Rady z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji szczególnych środków dotyczących poruszania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, ma zastosowanie do obywateli Państw Członkowskich i członków ich rodzin, którzy zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1251/70 korzystają z prawa pozostawania na terytorium Państwa Członkowskiego.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie środki niezbędne w celu wykonania tej dyrektywy w ciągu sześciu miesięcy od momentu jej notyfikacji, o czym niezwłocznie informują Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 1972 r.

W imieniu Rady

M. Mart

Przewodniczący

[1] Dz.U. 56 z 4.4.1964, str. 850/64.

[2] Dz.U. L 142 z 30.6.1970, str. 24.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady

z dnia 19 grudnia 1972 r.

zmieniająca dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności

(72/430/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat dotyczący przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], podpisany w Brukseli dnia 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 załączonego do niego Aktu Przystąpienia,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

w następstwie rozszerzenia Wspólnoty liczba krajowych biur uwzględnionych w dyrektywie Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, wzrosła z sześciu do dziewięciu, powodując konieczność dostosowania do tamtej dyrektywy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie Rady 72/166 wprowadza się następujące zmiany: artykuł 2 ust.2 tiret pierwsze [2] otrzymuje brzmienie: "z chwilą zawarcia porozumienia pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi oraz zgodnie z warunkami tego porozumienia, każde krajowe biuro zapewnia zaspokojenie roszczeń, zgodnie z przepisami prawa krajowego w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia, wynikających z wypadków, które miały miejsce na terytorium jego państwa, spowodowane przez pojazdy mające stałe miejsce postoju na terytorium innego Państwa Członkowskiego, bez względu na to, czy takie pojazdy były ubezpieczone;".

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich.

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 1972 r.

W imieniu Rady

T. Westerterp

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 73 z 27.3.1972, str. 1.

[2] Dz.U. L 103 z 2.5.1972, str.1.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Rady

z dnia 19 grudnia 1972 r.

zmieniająca dyrektywę Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej

(72/427/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat w sprawie przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej podpisany w dniu 22 stycznia 1972 r., w szczególności art. 153 Aktu dołączonego do niego,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

załącznik II do dyrektywy Rady z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej [1] wymaga dostosowania technicznego wskutek rozszerzenia Wspólnoty;

zgodnie z art. 30 wspomnianego Aktu wymieniona wcześniej dyrektywa musi zostać zmieniona zgodnie ze wskazówkami ustanowionymi w załączniku II tego Aktu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Rysunki, do których odnosi się załącznik II punkt 3.2.1 dyrektywy Rady z 26 lipca 1971 r., uzupełnia się literami niezbędnymi dla oznaczeń "UK", "IR" oraz "DK", zgodnie z poniższymi wzorami.

+++++ TIFF +++++

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich i staje się skuteczna od daty przystąpienia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 grudnia 1972 r.

W imieniu Rady

T. Westerterp

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 202 z 6.9.1971, str. 1.

--------------------------------------------------
Dyrektywa Komisji

z dnia 5 grudnia 1972 r.

zmieniająca drugą dyrektywę Komisji z dnia 18 listopada 1971 r. ustanawiającą wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz

(73/47/EWG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając dyrektywę Rady z dnia 20 lipca 1970 r. [1] w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz do celów urzędowej kontroli pasz, zmienioną dyrektywą z dnia 20 lipca 1972 r. [2], w szczególności jej art. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

dnia 18 listopada 1971 r. Komisja przyjęła drugą dyrektywę [3] ustanawiającą wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz;

część 1 Załącznika do tej dyrektywy wprowadza metodę określenia wilgotności, która może być stosowana między innymi do analizy zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów;

wilgotność w zwierzęcych i roślinnych tłuszczach i olejach ma być ustalona od dnia 1 stycznia 1974 r. przez inną metodę, która została ustalona w czwartej dyrektywie Komisji ustanawiającej wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz;

dlatego należy zwiesić obowiązek stosowania metod określających wilgotność określoną w drugiej dyrektywie do celów analiz zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów;

środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz Zwierzęcych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Do drugiej dyrektywy Komisji ustanawiającej wspólnotowe metody analiz do celów urzędowej kontroli pasz wprowadza się następujące zmiany:

W część 1 pkt 1 akapit pierwszy Załącznika zdanie drugie otrzymuje brzmienie.

"Nie obejmuje analiz przetworów mlecznych takich jak pasze, analiz substancji mineralnych oraz mieszanek składających się głównie z substancji mineralnych, analiz zwierzęcych i roślinnych tłuszczów i olejów lub analiz nasion oleistych i owoców oleistych określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 136/661 z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczy"

.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1973 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 5 grudnia 1972 r.

W imieniu Komisji

S.L. Mansholt

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 170 z 3.8.1970, str. 2.

[2] Dz.U. L 171 z 29.7.1972, str. 39.

[3] Dz.U. L 279 z 20.12.1971, str. 7.

--------------------------------------------------