ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(102)

Na podstawie analizy przeprowadzonej w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych dołączonej do pisma A/35269, podkreślonej w harmonogramie punktu 37 niniejszej decyzji, Komisja jest zdania, iż jedynie wydatki na szkolenia (25 240 EUR z ogólnej kwoty pożyczki 1,8 mln EUR) mogą zostać zwolnione, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej (28), bez względu na to, czy byłyby oceniane na podstawie art. 4, ust. 2 (szkolenie specjalistyczne) lub 3 (szkolenie ogólne), pod warunkiem wypełnienia obu warunków, w odniesieniu do zastosowanej intensywności pomocy.
(22)

Moce produkcyjne udostępnione dzięki przesunięciu: Drukarnie zajmujące się wklęsłodrukiem mogą przechodzić od druku katalogów i ogłoszeń reklamowych do druku czasopism jedynie w ograniczonym zakresie. Wynika to w szczególności z różnic w okresowości, ilości czasu jaki zajmuje druk oraz nakładu różnych produktów drukarskich. Czasopisma są drukowane okresowo (tygodniowo, co dwa tygodnie lub co miesiąc). Ze względu na długoterminowość i okresowość związaną z ich publikacją stanowią one „podstawowe obciążenie” zakładu drukarskiego, które zapełnia prasy drukarskie przez cały rok. W przeciwieństwie – katalogi domów wysyłkowych, organizatorów wyjazdów itd., są wydawane z reguły dwa razy do roku w bardzo wysokim nakładzie (zarówno jeżeli chodzi o liczbę egzemplarzy jak i stron), a ich wydrukowanie zajmuje więcej czasu (do kilku tygodni). Drukuje się je zazwyczaj w maju/czerwcu oraz od października do grudnia i stanowią one „szczytowe obciążenie” pras drukarskich. Trzecia kategoria produktów drukarskich – ogłoszenia reklamowe, wykorzystuje zasadniczo moce produkcyjne pomiędzy okresami druku katalogów oraz w dniach tygodnia, w których drukuje się mniejszą ilość czasopism. Z powodu uwarunkowań czasowych większość przedsiębiorstw drukarskich zaznaczyła, że nieograniczone przejścia od druku katalogów/ogłoszeń reklamowych do druku czasopism byłoby niewykonalne.
(1)

Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (3) stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (4).
(3)

Artykuł 7 ust. 4 wymienionej dyrektywy stanowi, że odmiany zmodyfikowane genetycznie mogą być zatwierdzane do włączenia do krajowego rejestru tylko po zatwierdzeniu do sprzedaży zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG (3), zastąpioną dyrektywą 2001/18/WE (4), która przewiduje ocenę zagrożenia genetycznie zmodyfikowanych organizmów dla zdrowia człowieka i środowiska.
(91)

W takim wypadku, nowa sytuacja prawna stworzona przez dyrektywę 2003/96/WE jest również odpowiednia do oceny zgodności takich środków ze wspólnym rynkiem. Ponieważ opodatkowanie olejów mineralnych do podwójnych zastosowań, wykorzystywanie energii nie jako paliwa i procesy mineralogiczne nie są obecnie objęte zakresem zharmonizowanych środków wspólnotowych, zwolnienia obecnie dotyczą krajowych podatków nakładanych wobec braku podatku wspólnotowego w rozumieniu ppkt 51.1b), drugie tiret, „Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego” z 2001 r. Ten przepis wymaga od przedsiębiorstw będących beneficjentami pomocy zapłacenia znacznej części podatku krajowego. Powodem jest skłonienie ich do poprawy efektów ich działań w dziedzinie środowiska. Wynika to z zapisu ppkt 51.1b), pierwsze tiret tych wytycznych, który dopuszcza obniżenie podatku w stosunku do podatku zharmonizowanego, jeżeli beneficjenci po uzyskaniu obniżenia płacą stawki wyższe od minimum wspólnotowego, by niższy podatek „stanowił dla przedsiębiorstw środek zachęcający do poprawy ochrony środowiska naturalnego”. Ma to również zastosowanie wówczas, gdy krajowy podatek jest znacznie wyższy od porównywalnych podatków w (niektórych) innych państwach członkowskich, jak ma to miejsce we Włoszech. W praktyce stosowanej przez Komisję stało się oczywiste, że ogólnie 20 %, lub minimum wspólnotowe, które stosuje się do zastosowań energii objętych zakresem dyrektywy 2003/96/WE (15 EUR za tonę), jak dotąd najniższe, może być uznane za znaczną część podatku (31). Dlatego też Komisja na tym etapie uważa, że jedynie zwolnienia powyżej poziomu 20 % podatku krajowego lub powyżej 15 EUR za tonę, w zależności od tego, która z tych kwot jest niższa, mogą być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem; zwolnienia do poziomu 20 %, lub do 15 EUR za tonę będą zatem stanowiły pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(5)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1663/95, decyzja w sprawie rozliczenia rachunków, określona w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 ustala, bez uszczerbku dla późniejszych decyzji podjętych zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia, kwotę wydatków poniesionych w każdym państwie członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, która jest uznawana za podlegającą wpisaniu w ciężar Sekcji Gwarancji EFOGR na podstawie rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 oraz redukcje i odroczenia zaliczek w danym roku budżetowym, łącznie z redukcjami, o których mowa w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 296/96. Zgodnie z art. 154 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4), wynik decyzji w sprawie rozliczenia, czyli każda rozbieżność, która może pojawić się między sumą wydatków zaksięgowanych w księgach rachunkowych w roku budżetowym zgodnie z art. 151 ust. 1 i art. 152 tego rozporządzenia oraz sumą wydatków uwzględnioną przez Komisję w decyzji w sprawie rozliczenia, jest księgowana w pojedynczym artykule jako dodatkowy wydatek lub jako redukcja wydatków. W odniesieniu do wydatków na rozwój obszarów wiejskich objętych art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 27/2004 z dnia 5 stycznia 2004 r. ustanawiającego przejściowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich na terytorium Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (5), wynik decyzji w sprawie rozliczenia należy odjąć od lub dodać do następnych płatności dokonywanych przez Komisję.
(1)

Decyzja 2000/439/WE określa warunki, które muszą zostać spełnione, by państwa członkowskie mogły otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na wydatki poniesione w związku z programami krajowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiającym ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa (2). Na mocy wymienionej decyzji i na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie Komisja corocznie określa kryteria, które muszą spełniać prognozowane przez państwa członkowskie wydatki, oraz ustala wysokość pomocy finansowej przyznawanej przez Wspólnotę.
(52)

Choć art. 151 Traktatu WE (35) stanowi, że Wspólnota wspiera zróżnicowanie kulturowe, w art. 8 ustawy nr 62/2001 nie zostały wskazane wyraźne przepisy mówiące o przeznaczeniu środków na wspieranie kultury, lecz środki są w całości wykorzystywane do wspierania ogólnie ujętych inwestycji realizowanych przez przedsiębiorstwa wytwarzające wyroby wydawnicze w języku włoskim. Jeśli chodzi o środek pomocowy przyznany w formie dofinansowania do odsetek (36), w myśl art. 5 ustawy nr 62/2001 tylko 5 % funduszy przeznaczonych na ulgi podatkowe jest wyraźnie zarezerwowane dla przedsiębiorstw zaangażowanych „w projekt o szczególnym znaczeniu dla rozpowszechniania literatury we Włoszech lub dla rozpowszechniania wyrobów wydawniczych w języku włoskim zagranicą”. Ponadto Komisja zauważa, że o ile kwota 5 % nie została wykorzystana na cel początkowy, może ona z powrotem zasilić fundusz w celu sfinansowania innych działań objętych przedmiotowymi środkami, między innymi pomoc na kształcenie i na inwestycje. Ponadto podlegające subwencjonowaniu wydawnictwa w języku włoskim obejmują gazety codzienne, czasopisma, książki i wyroby multimedialne. Komisja zauważa jednak, że dwa systemy nie zawierają żadnego wskazania specjalnego co do przeznaczenia zasobów na poszczególne typy wydawnictw, zawartości dopuszczalnych wyrobów wydawniczych, ani też nie przywołują wartości kulturowych, jakie mają być zawarte lub wspierane (37).
(1)

Punkt 8.1 lit. h) załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 określa specjalny warunek zachęcający państwo członkowskie do wprowadzenia systemu automatycznego zawieszania licencji połowowych w przypadku wykroczeń.
(2)

Decyzja Komisji 2006/101/WE z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w państwach członkowskich w 2006 r. (2) przewiduje wprowadzenie takich badań w okresie od lutego do grudnia 2006 r., pod warunkiem, że Komisja zatwierdzi programy tych badań. Badania te mają sprawdzić, czy choroba ta występuje u drobiu, co może doprowadzić do przeglądu obowiązującego prawodawstwa Wspólnoty oraz przyczynić się do poznania możliwych zagrożeń, jakie stanowi dzika zwierzyna dla zwierząt i ludzi.
(5)

Skarżący oficjalnie wycofał skargę skierowanym do Komisji pismem z dnia 31 stycznia 2006 r. Według skarżącego na wycofanie skargi wpłynęła niedawna znacząca zmiana systemu ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do alkoholu etylowego pochodzącego z Pakistanu. Skarżący twierdzi, że choć zmiana ta nie wyeliminowała stosowania dumpingu, to przyczyniła się do znacznego ograniczenia dużych, wyrządzających szkodę ilości produktu przywożonego z Pakistanu do Wspólnoty. Ponieważ podstawą danych dotyczących szkody zawartych w skardze był połączony efekt przywozu z Gwatemali i Pakistanu, skarżący uznał, że rozsądnym działaniem w obecnej sytuacji będzie wycofanie skargi w odniesieniu do obu krajów.
(5)

Komisja dokonała dalszej analizy zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1266/1999 w odniesieniu do środka 1.2 „Poprawa struktur kontroli jakości, kontroli weterynaryjnej i kontroli zdrowia roślin, na rzecz jakości środków spożywczych i dla ochrony konsumenta”; środka 3.2 „Ustanawianie grup producentów”; środka 3.3 „Metody produkcji rolnej służące ochronie środowiska oraz utrzymaniu obszarów wiejskich” oraz środka 3.5 „Leśnictwo” przewidzianych w SAPARD. Komisja uważa, że także w odniesieniu tych środków, Rumunia spełnia przepisy art. 4–6 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiającego zasady finansowe dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (5) oraz minimalne warunki ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1266/1999.
(40)

Do celów ustanowienia zgodności ze wspólnym rynkiem, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, iż Komisja jest związana wytycznymi i zawiadomieniami, które wydaje w obszarze nadzoru nad pomocą państwa w przypadkach, kiedy nie odstępują one od przepisów zawartych w Traktacie i są akceptowane przez państwa członkowskie (5). Po drugie, na mocy art. 253 Traktatu WE Komisja musi uzasadnić swe decyzje, w tym także odmowy uznania pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem na mocy art. 92 ust. 3 lit. c) Traktatu (6). Ponieważ Szwecja dostarczyła kolejnych argumentów, dokonując oceny zgodności systemu, Komisja zbada te argumenty, zgodnie ze swymi obowiązkami na mocy art. 10 Traktatu WE.
(60)

Komisja przestudiowała również porównanie kosztów operacyjnych przeprowadzone przez Włochy w AKK z uwagami przekazanymi przez Włochy odnośnie wszczęcia postępowania. W kwestii zapotrzebowania na robotników, Komisja przyjmuje poprawki wprowadzone przez Włochy dotyczące liczby kadry kierowniczej oraz pracowników administracyjnych niezajmujących się produkcją ręczną w rozwiązaniu alternatywnym. Jednak Komisja zaznacza, że zwiększenie liczby pracowników, celem skalkulowania kosztów pracy, nie zostało poprawnie włączone do AKK. Faktycznie, w rozwiązaniu alternatywnym liczba pracowników wskazana w AKK wyniosłaby 642 w roku 2009, podczas gdy w dokumentacji dowodowej figuruje liczba 685. Komisja uważa za poprawną tę drugą liczbę i w konsekwencji dostosowała do niej AKK. Całkowite koszty pracy w rozwiązaniu alternatywnym zwiększają się zatem z 23 448 521 EUR do 28 526 739 EUR, a obciążenie dotyczące tego wydatku zmniejsza się o 5 078 218 EUR (62 658 707 EUR zamiast 67 736 925 EUR).
(15)

Komisja nie uznała za konieczne przeprowadzenia ponownej oceny rynku z uwagi na brak dwóch istotnych elementów, co wywołało poważne wątpliwości dotyczące zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem: • Brak efektu zachęty: Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do zachęcającego charakteru zgłoszonej pomocy, ponieważ inwestycje zostały już zrealizowane. Jeśli natomiast pomoc nie wywołuje efektu zachęty, nie mają zastosowania odstępstwa określone w art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE dotyczące pomocy regionalnej. • Brak konieczności pomocy: Komisja wyraziła poważne wątpliwości co do tego, czy pomoc dla już zrealizowanych inwestycji można uznać za niezbędną dla sprzyjania rozwojowi gospodarczemu określonych gałęzi lub dziedzin gospodarki w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE. Intensywność pomocy w wysokości 31,5 % stanowiła w rozpatrywanym przypadku wystarczającą zachętę dla realizacji inwestycji.
18.

Komisja zaobserwowała również, iż mimo że korzyści z programu są formalnie dostępne dla wszystkich dopuszczonych do notowania na giełdzie europejskiej, a zatem program pozornie nie różnicuje spółek dopuszczonych do notowania we Włoszech i tych dopuszczonych do notowania na giełdzie papierów wartościowych w innym Państwie; w rzeczywistości jednak sprzyja on jedynie spółkom, które są dopuszczone do notowania po raz pierwszy we wskazanym krótkim okresie. W związku z tym Komisja podkreśliła, iż przepisy regulujące dopuszczenie do notowania podają serię rygorystycznych warunków, w szczególności udowodnienie stabilności sytuacji majątkowej i finansowej odpowiednio popartej bilansem oraz opinią biegłego rewidenta. Spółki, które wnioskują o dopuszczenie do notowania, muszą przyjąć formę spółki akcyjnej, aby była zapewniona całkowita przenaszalność akcji i muszą one spełnić pewne minimalne wymagania w zakresie kapitalizacji. Według Komisji terminy ustalone w programie wyłączają w rzeczywistości wielu potencjalnych beneficjentów z przedmiotowych korzyści.
(1)

W piśmie z dnia 15 września 2005 r. przewodnicząca Komisji Środowiska w Izbie Reprezentantów Cypru zgłosiła Unii Europejskiej, zgodnie z art. 95 ust. 2 Traktatu WE, projekt ustawy z 2005 r. zmieniający ustawy o środkach spożywczych (kontrola i sprzedaż) z lat 1996–2005 (dalej zwane „ustawodawstwem podstawowym”), nakazujący umieszczanie w supermarketach środków spożywczych zmodyfikowanych genetycznie w specjalnie do tego przygotowanych miejscach, w osobnych działach, oddzielonych od produktów niezmodyfikowanych genetycznie (dalej zwany „projektem ustawy”) w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 (1) i (WE) nr 1830/2003 (2).
115.

„Asymetrie informacyjne” oznaczają, że inwestorzy kapitałowi mogą stawać w obliczu znacznych kosztów przy identyfikowaniu odpowiednich możliwości inwestycyjnych. Problemy natury informacyjnej są zazwyczaj większe w przypadku mniejszych, młodszych firm, a zwłaszcza innowacyjnych przedsiębiorstw dążących do rozwinięcia niesprawdzonych technologii, produktów i rynków. Trudności informacyjne stanowią znaczne utrudnienie dla inwestycji kapitałowych o mniejszej skali, ponieważ koszty inwestycji nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji. W porównaniu do dużych firm, które są notowane na publicznych rynkach walorów, przepływ informacji o małych, nienotowanych firmach ubiegających się o inwestycje jest o wiele bardziej ograniczony. Dlatego inwestorzy mogą ponosić znaczne koszty badań podczas wyszukiwania odpowiednich możliwości inwestycyjnych. Ponadto, często trudno jest ocenić perspektywy przedsiębiorstwa, zwłaszcza gdy zespół zarządzający, produkt lub technologia są niesprawdzone. Dlatego, zanim inwestorzy kapitałowi będą mogli dokonać świadomych wyborów co do inwestycji, muszą rozpocząć proces wymaganej staranności. Te koszty zbierania informacji nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji i, dla mniejszych inwestycji, mogą być niewspółmiernie duże w stosunku do potencjalnych korzyści finansowych płynących z dokonania inwestycji. I wreszcie, po zainwestowaniu w przedsiębiorstwo, inwestorzy kapitałowi chcą monitorować bieżące wyniki, jakie przynosi ich inwestycja. Często robią to zasiadając w zarządzie i mogą wkładać wiele czasu i wysiłku w dostarczanie wsparcia w zakresie zarządzania, zwłaszcza gdy zespół zarządzający przedsiębiorstwa jest stosunkowo niedoświadczony. Może to istotnie przyczyniać się do osiągania wyników przez przedsiębiorstwo, w które dokonano inwestycji, lecz podobnie i w tym przypadku koszty te nie zmieniają się proporcjonalnie do wielkości inwestycji.
(32)

Aby skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu, pomoc na inwestycje w sektorze przetwarzania i obrotu produktami rolnymi musi być zgodna z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2004, z dnia 23 grudnia 2003 r., w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rolnymi (3). W przypadkach, w których wyżej wymienione rozporządzenie nie znajduje zastosowania, lub gdy nie są spełnione wszystkie wymogi, pomoc należy oceniać w świetle Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym (4) (zwanych dalej „wytycznymi wspólnotowymi”).
(38)

Wszystkie 35 gorzelni rolniczych odrzuciło stanowisko Komisji. W większości przypadków są to małe rodzinne zakłady rolne. Generalnie kwestionowano pogląd Komisji, jakoby wódka zbożowa Kornbranntwein stanowiła produkt przemysłowy. Zdaniem gorzelni jest to jednoznacznie produkt rolny. Krytykowany jest również używany przez Komisję termin „wódka zbożowa” (Kornbranntwein); właściwszym określeniem produktów dostarczanych do DKV byłoby „alkohol surowy” (Rohalkohol) lub „surowy alkohol zbożowy” (Kornrohalkohol). Alkohol dostarczany do DKV nie jest produktem gotowym do spożycia, lecz musi zostać dalej przetworzony lub rektyfikowany. W niektórych opiniach przytaczany jest argument, że sytuacja producentów rolniczych nie może być porównywana z sytuacją zakładów przemysłowych, ponieważ nie podlegają one takim samym zobowiązaniom. W tym kontekście opisywane są dokładnie wszystkie etapy procesu produkcyjnego wódki zbożowej Kornbranntwein, które wynikają z systemu gospodarki cyrkulacyjnej (uprawa zboża, produkcja alkoholu, wykorzystywanie wywaru gorzelniczego jako paszy dla bydła, wykorzystywanie gnojowicy jako nawozu do uprawy zboża), wymagającego ściśle ekologicznego podejścia. Gorzelnie rolnicze są zdania, że w ich przypadku nadal powinny być stosowane przepisy Traktatu WE dotyczące produktów rolnych i że byłyby one nieuchronnie poszkodowane w porównaniu z zakładami rolnymi, które dostarczają wyprodukowany alkohol do BfB, gdyby stosowane wobec nich surowsze zasady konkurencji określone w Traktacie WE. Zniesienie monopolu w dniu 1 stycznia 2004 r. doprowadziłoby je na pewno do upadłości, ponieważ wiele z nich przeprowadzało inwestycje, którym nie mogłyby wtedy sprostać. Ponadto gorzelnie stanowią w niektórych przypadkach najważniejszą część przedsiębiorstwa rolnego, więc po ich zamknięciu zagrożony byłby cały zakład. Stowarzyszenie zawodowe reprezentujące gorzelnie rolnicze, które samodzielnie sprzedają wyprodukowaną wódkę zbożową Kornbranntwein, również uznaje wódkę zbożową za produkt rolny i uważa, że Komisja nie powinna podważać tej klasyfikacji. W licznych opiniach prezentowany jest pogląd, że środki pomocy nie zakłócają konkurencji i nie wpływają na wymianę handlową miedzy Państwami Członkowskimi, ponieważ wódka zbożowa Kornbranntwein jest alkoholem, który może być wytwarzany wyłącznie w niemieckim obszarze językowym.
(156)

Traktat WE przewiduje kilka wyjątków od ogólnej zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem. Wyjątki określone w art. 87 ust. 2 Traktatu WE nie mają zastosowania w niniejszym przypadku, ponieważ środki nie były pomocą o charakterze socjalnym przyznawaną indywidualnym konsumentom ani pomocą mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, ani pomocą przyznawaną gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec. Możliwości wyłączeń od zasady niezgodności ze wspólnym rynkiem określono w art. 87 ust. 3 lit. a) i lit. c) Traktatu WE. Art. 87 ust. 3 lit. a) umożliwia Komisji zatwierdzenie pomocy na rozwój gospodarczy określonych regionów. Art. 87 ust. 3 lit. c) przewiduje zatwierdzenie pomocy państwa na ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Komisja opublikowała różne wytyczne, w których dokładnie określono warunki, po spełnieniu których pomoc może zostać przyznana na podstawie powyższych postanowień.
(4)

Artykuł 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę opodatkowania podatkiem od wartości dodanej w odniesieniu do dostaw towarów lub usług jako wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia. Artykuł 28e ust. 1 tej dyrektywy dotyczy podstawy opodatkowania odnośnie do wewnątrzwspólnotowego nabycia, poprzez odesłanie do art. 11 sekcja A.
(4)

Artykuł 11 sekcja A pkt 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG określa podstawę opodatkowania do celów VAT jako wszystko, co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia. Artykuł 28e pkt 1 tej dyrektywy dotyczy podstawy opodatkowania odnośnie do wewnątrzwspólnotowego nabycia, poprzez odniesienie do art. 11 sekcji A.
(61)

Komisja uważa, że z dostarczonych jej informacji wyraźnie wynika, iż aby osiągnąć wskazane cele w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, władze holenderskie mogłyby podjąć środki mniej ograniczające od zgłoszonego środka. Jeżeli zgłoszony środek byłby sprzeczny z systemem homologacji typu WE dla pojazdów, to w zasadzie alternatywne środki nie stanowiłyby odstępstwa od obowiązujących środków harmonizujących WE. Dlaczego tego rodzaju środki nie zostały ostatecznie zaroponowane, pomimo ich uwzględnienia i pomimo tego, że mogłyby one doprowadzić do uzyskania co najmniej takiej samej redukcji emisji pyłu zawieszonego jak za pomocą zgłoszonego środka, nie wynika jasno z dokumentów przedłożonych przez Holandię. Komisja pragnie podkreślić, że państwa członkowskie są zobowiązane do wybrania takich środków spośród różnych opcji służących osiągnięciu wyznaczonych celów w zakresie ochrony zdrowia i środowiska, które najmniej zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(6)

Cel art. 71 tego rozporządzenia, jakim jest ochrona pracowników przygranicznych, nie zostałby osiągnięty, jeżeli pracownik będąc zatrudniony przez to samo przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym aniżeli państwo, na terytorium którego on zamieszkuje – również w przypadku czasowego zawieszenia zatrudnienia – byłby uznany za całkowicie bezrobotnego i musiałby zwrócić się do instytucji miejsca zamieszkania, aby skorzystać z zasiłku dla bezrobotnych,