ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1690

z dnia 9 listopada 2018 r.

nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1579 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) (1), w szczególności jego art. 15 i art. 24 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 14 października 2017 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii niektórych nowych i bieżnikowanych opon w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Postępowanie wszczęto na podstawie art. 10 rozporządzenia podstawowego. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) (2).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez koalicję przeciwko nieuczciwemu przywozowi opon („skarżący”) w imieniu producentów unijnych reprezentujących ponad 25 % łącznej unijnej produkcji nowych i bieżnikowanych opon w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych i o wskaźniku nośności przekraczającym 121 („opony radialne do samochodów ciężarowych i autobusów”). W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie subsydiowania i wynikającej z niego szkody, które to dowody uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3) Przed wszczęciem postępowania antysubsydyjnego Komisja powiadomiła rząd Chin („rząd ChRL”) (3) o wpłynięciu należycie udokumentowanej skargi oraz zaprosiła rząd ChRL do udziału w konsultacjach zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Konsultacje przeprowadzono w dniu 10 października 2017 r., nie osiągnięto jednak wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

(4) W dniu 7 maja 2018 r. Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz tego samego produktu pochodzącego z ChRL (4) („rozporządzenie w sprawie tymczasowych ceł antydumpingowych”) w toku dochodzenia, które wszczęto w dniu 11 sierpnia 2017 r. (5) („równoległe dochodzenie antydumpingowe”). W dniu 22 października 2018 r. Komisja nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tego samego produktu pochodzącego z ChRL (6) („rozporządzenie w sprawie ostatecznych ceł antydumpingowych”) w toku równoległego dochodzenia antydumpingowego. Analizy szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przeprowadzone w ramach niniejszego postępowania antysubsydyjnego i w ramach równoległego dochodzenia antydumpingowego stosuje się mutatis mutandis, ponieważ definicje przemysłu unijnego, reprezentatywnych producentów unijnych i okresu objętego dochodzeniem są takie same dla obu dochodzeń. Wszystkie istotne elementy dotyczące tych aspektów uwzględniono również w niniejszym dochodzeniu.

1.1.1. Uwagi dotyczące wszczęcia postępowania

(5) Rząd ChRL stwierdził, że dochodzenia nie należy wszczynać, ponieważ skarga nie spełnia wymogów dotyczących dowodów zawartych w art. 11 ust. 2 i 3 Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz w art. 10 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Zdaniem rządu ChRL dowody istnienia subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, szkody i związku przyczynowego między przywozem towarów subsydiowanych a szkodą były niewystarczające.

(6) Komisja odrzuciła ten argument. Informacje przedstawione w skardze jako dowody były odpowiednio dostępne skarżącemu na tamtym etapie. Były one również wystarczające, by na etapie wszczęcia postępowania wykazać, że domniemane subsydia dawały podstawę do nałożenia środków wyrównawczych pod względem istnienia, kwoty i charakteru. W skardze przedstawiono również wystarczające dowody na występowanie szkody dla przemysłu unijnego spowodowanej przez przywóz towarów subsydiowanych.

(7) Wbrew temu, co stwierdził rząd ChRL, w skardze wzięto po uwagę nie tylko strategię przemysłu oponiarskiego w 2010 r., lecz uwzględniono również (zwłaszcza w pkt 81–92) szereg innych dokumentów dotyczących polityki, planów i katalogów odnoszących się do przemysłu oponiarskiego. Komisja oparła się ponadto (w stosownych przypadkach) na innych dostępnych źródłach w celu wykazania domniemanego subsydiowania. Przykładowo, biorąc pod uwagę, że władze amerykańskie przedstawiły niedawno opinii publicznej swoje ustalenia dotyczące niektórych środków, Komisja już na tym etapie korzystała z tego materiału. Poza tym Komisja uznała za przydatne uwzględnienie odniesienia do nowego planu promocji przemysłu prowincji Hebei z 2016 r., którym to planem Komisja dysponowała, ale który nie został wymieniony w skardze. Te dodatkowe dowody, które udostępniono w niepoufnych aktach sprawy w ramach memorandum w sprawie wystarczającego charakteru dowodów, potwierdziły i uzupełniły twierdzenia sformułowane w skardze w odniesieniu do istnienia i charakteru domniemanego subsydiowania. Podczas dochodzenia Komisja zbadała braki w odniesieniu do dokładności i stosowności skargi w takim zakresie, w jakim zostały one wskazane przez rząd ChRL, i nie znalazła powodu, by na etapie wszczęcia dochodzenia kwestionować zarzuty dotyczące istnienia subsydiowania oraz jego zakresu.

(8) Po ostatecznym ujawnieniu Hämmerling twierdziło, że Komisja nie może wszcząć dochodzenia w ogólnym odniesieniu do kodów CN podanych jedynie w celach informacyjnych. Zdaniem Hämmerling, choć interpretacja kodów CN nie jest wiążąca, nie można zaakceptować takiego ogólnego odniesienia określającego produkt objęty postępowaniem, ponieważ narusza to pewność prawa dla wszystkich zainteresowanych stron w odniesieniu do tego, czy wchodzą one w zakres dochodzenia, i stanowi bezpośrednie naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz prawa do dobrej administracji. Takie odniesienie i niejasne sformułowanie „w rodzaju stosowanych” świadczy ponadto o tym, że zakres dochodzenia był niepewny i mógł zostać dodatkowo uznaniowo poszerzony lub zawężony na późniejszym etapie dochodzenia, co stanowi naruszenie prawa zainteresowanych stron do bycia wysłuchanym.

(9) W odniesieniu do tego argumentu Komisja ustaliła, że strona nie uzasadniła swojego teoretycznego twierdzenia i nie wyjaśniła, w jaki sposób stosowanie kodów CN narusza pewność prawa. Komisja nie jest związana kodami CN, ale definicją produktu określoną w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Strona nie wysunęła zarzutu, że Komisja nie przestrzegała definicji produktu określonej w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

1.2. Rejestracja przywozu

(10) Odpowiednio w dniu 19 sierpnia 2017 r. i w dniu 5 października 2017 r. skarżący złożył wnioski o rejestrację przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL na podstawie art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia i art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(11) W dniu 4 października 2017 r. Chińskie Stowarzyszenie Przemysłu Gumowego (China Rubber Industry Association – CRIA) i Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters – CCCMC) przedstawiły uwagi dotyczące wniosku o rejestrację. Podmioty te twierdziły, że wniosek nie spełniał obowiązujących norm dowodowych, ponieważ nie było dowodów na to, że w przeszłości miał miejsce dumping i znaczny wzrost przywozu oraz że przywóz może poważnie osłabić skutki naprawcze cła. W dniu 19 października 2017 r. na wniosek CRIA Komisja zorganizowała przesłuchanie, podczas którego CRIA powtórzyła swoje wcześniejsze uwagi.

(12) W dniu 2 lutego 2018 r. Komisja opublikowała rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163 („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) (7) poddające rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej od dnia 3 lutego 2018 r. Oceniając zasadność wniosku o rejestrację, Komisja uwzględniła uwagi zainteresowanych stron.

(13) Po wejściu w życie rejestracji Grupa Hankook (8) twierdziła, że jej prawo do obrony zostało naruszone, ponieważ przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie rejestracji nie otrzymała żadnej informacji o zamiarze wprowadzenia przez Komisję rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem. Z tego powodu Grupa Hankook twierdziła, że nastąpiło naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(14) Komisja zauważyła, że na mocy art. 30 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wcześniejsze ujawnienie informacji jest obowiązkowe przed nałożeniem ostatecznych środków. Na mocy art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego powyższe nie dotyczy rozporządzenia w sprawie rejestracji. Artykuł ten przewiduje w takiej sytuacji jedynie wcześniejsze powiadomienie państw członkowskich w odpowiednim czasie. Prawo do bycia wysłuchanym na mocy art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma ponadto zastosowanie jedynie w przypadku indywidualnych negatywnych skutków. W tym przypadku, Komisja nakazała unijnym organom celnym rejestrowanie przywozu. Rozporządzenie w sprawie rejestracji nie jest środkiem indywidualnym mającym negatywny wpływ na Grupę Hankook. Nie było ono skierowane do Grupy Hankook, ani nie miało indywidualnych negatywnych skutków dla tego przedsiębiorstwa. W tym zakresie należy również przypomnieć, że rejestracja przywozu jest odpowiednim działaniem umożliwiającym późniejsze nałożenie ceł na zarejestrowany przywóz i stanowi należyte poinformowanie podmiotów gospodarczych o ewentualnej odpowiedzialności związanej z takim przywozem, jaka może na nich ciążyć w przypadku wprowadzenia ostatecznych środków. W związku z tym wcześniejsze niepowiadomienie Grupy Hankook o decyzji o rejestracji nie stanowiło naruszenia prawa Grupy Hankook do obrony ani art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

1.3. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(15) Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do końca czerwca 2017 r. („okres badany”).

1.4. Zainteresowane strony

(16) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Komisja wyraźnie poinformowała ponadto skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz rząd ChRL, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu postępowania i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(17) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia postępowania oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

(18) Z obawy przed odwetem ze strony klientów lub konkurentów objętych niniejszym dochodzeniem dwaj producenci unijni, reprezentowani przez skarżącego, wystąpili do Komisji o zachowanie poufności ich nazw zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Następnie dwóch innych współpracujących producentów unijnych także wystąpiło o ten sam status.

(19) Komisja zbadała osobno zasadność każdego z wniosków o zapewnienie poufności. Komisja stwierdziła, że istnieją przesłanki świadczące o znacznym ryzyku odwetu we wszystkich zbadanych przypadkach, przyjęto więc, że nazwy tych przedsiębiorstw nie powinny być ujawniane.

(20) Dwaj producenci eksportujący, Grupa Giti (9) i Grupa China National Tire (10), twierdzili, że anonimowość dwóch producentów unijnych reprezentowanych przez skarżącego może mieć poważny wpływ na ich prawo do obrony, ponieważ nie jest możliwe zweryfikowanie, czy skarżący reprezentuje ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej. Nieujawnienie informacji uniemożliwia ponadto zainteresowanym stronom zbadanie segmentu produkcji (11), który reprezentuje skarżący, a tym samym pełne odniesienie się do istotnej szkody, jaką mógłby on ponieść w związku z chińskim wywozem do Unii produktu objętego postępowaniem. Grupa Giti twierdziła ponadto, że – zdaniem skarżącego – udział unijnej produkcji opon z segmentu 3 w całkowitej produkcji unijnej wynosił jedynie 16 %. Wreszcie, Grupa Giti i Grupa China National Tire twierdziły, że anonimowość uniemożliwia stronom ustalenie, czy producenci unijni objęci próbą są powiązani z chińskimi producentami eksportującymi.

(21) W świetle tych uwag Komisja ponownie zbadała jawną wersję skargi, jednakże doszła do wniosku, że wersja dostępna do wglądu zainteresowanych stron w sposób wystarczający pozwala stronom na ocenę obowiązujących wymogów leżących u podstaw niniejszego dochodzenia. W każdym razie Komisja zauważyła, że kwestia tego, czy skarżący należy do danego segmentu rynku, nie jest decydująca dla określenia obowiązujących wymogów, ponieważ wymogi te są oceniane według całkowitej produkcji (niezależnie od jakiejkolwiek segmentacji) produktu objętego postępowaniem. Wreszcie Komisja stwierdziła, że nie przedstawiono wystarczających dowodów ani wyjaśnień, w jaki sposób domniemany brak wiedzy na temat potencjalnych powiązań anonimowych skarżących z chińskimi producentami eksportującymi naruszałby prawo zainteresowanych stron do obrony. Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia takich dowodów lub wyjaśnień, ale nie otrzymała żadnych dalszych dowodów. Wnioski przeciwko anonimowości zostały zatem odrzucone.

(22) Art. 29 rozporządzenia podstawowego stanowi, że Komisja nie może ujawniać żadnych informacji traktowanych jako poufne, o ile podane zostanie właściwe uzasadnienie, bez wyraźnego zezwolenia osoby składającej takie informacje. Komisja uznała, że otwarta wersja skargi pozwala stronom na ocenę obowiązujących wymogów. Kwestia tego, czy skarżący należy do danego segmentu rynku, nie ma ponadto znaczenia, ponieważ obowiązujące wymogi są oceniane według całkowitej produkcji (niezależnie od jakiejkolwiek segmentacji). Wreszcie Komisji nie przekonuje argument, by brak wiedzy na temat potencjalnych powiązań anonimowych skarżących z chińskimi importerami miał naruszać prawo stron zainteresowanych do obrony. Wnioski przeciwko anonimowości zostały zatem odrzucone.

1.5. Kontrola wyrywkowa

(23) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

1.5.1. Producenci unijni

(24) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego zasięgu geograficznego. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.

(25) Cztery zainteresowane strony przedstawiły uwagi na temat wstępnie dobranej próby (Grupa China National Tire; Grupa Giti; CRIA i CCCMC). W szczególności uznały one, że podział rynku na trzy segmenty nie został należycie oddany w doborze wstępnej próby, oraz że próba powinna jak najwierniej odzwierciedlać udział procentowy produkcji i sprzedaży segmentów 1, 2 i 3 w całkowitej produkcji i sprzedaży unijnej.

(26) W nawiązaniu do tej uwagi w dniu 25 września 2017 r. Komisja zwróciła się do producentów unijnych o dostarczenie dodatkowych informacji na temat segmentów w celu ponownego dobrania próby producentów unijnych.

(27) Współpracujący producenci unijni, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz, obejmują duże oraz małe i średnie przedsiębiorstwa („MŚP”) (12) i odpowiadają za ponad 50 % szacowanej całkowitej wielkości sprzedaży i produkcji unijnej.

(28) W celu wybrania ostatecznej próby Komisja wzięła pod uwagę rozdrobnienie branży opon na różne segmenty, zapewniając objęcie próbą przedsiębiorstw reprezentujących wszystkie trzy segmenty. Aby ponadto zagwarantować właściwe uwzględnienie sytuacji MŚP w analizie szkody oraz biorąc pod uwagę, że odpowiadają one za około 15 % łącznej wielkości sprzedaży unijnej producentów unijnych, Komisja uznała, że MŚP powinny być również reprezentowane w próbie.

(29) Próbą objęto jedenaście przedsiębiorców unijnych na podstawie: — ogólnej reprezentatywności pod względem wielkości produkcji i wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem w 2016 r.; — reprezentatywności segmentów pod względem wielkości produkcji produktu objętego postępowaniem w 2016 r.; — zasięgu geograficznego oraz — reprezentatywności producentów unijnych pod względem wielkości, tzn. MŚP a większe przedsiębiorstwa.

(30) Przedsiębiorstwa unijne objęte próbą należą do kategorii dużych przedsiębiorstw oraz MŚP. Miały one siedziby w sześciu państwach członkowskich, razem odpowiadając za ponad 36 % produkcji i sprzedaży unijnej zadeklarowanej przez współpracujących przedsiębiorców unijnych.

(31) W dniu 22 grudnia 2017 r. jeden z objętych próbą producentów unijnych, producent z Polski – Geyer & Hosaja, poinformował Komisję o podjęciu decyzji o zaprzestaniu współpracy w ramach dochodzenia. Wycofanie się tego producenta nie ma wpływu na wartości procentowe, o których mowa w motywie 30 powyżej, ze względu na fakt, że jego produkcja stanowiła mniej niż 0,1 % całkowitej produkcji unijnej. Komisja stwierdziła zatem, że ostateczna próba jest reprezentatywna dla przemysłu Unii.

(32) Grupa Giti złożyła wniosek o natychmiastowe zakończenie obecnego dochodzenia przez Komisję z powodu błędnego pod względem proceduralnym wstępnego doboru próby producentów unijnych. Komisja przypomniała, że wstępny dobór próby producentów unijnych jest możliwy z punktu widzenia prawa i sprzyja przeprowadzeniu skutecznego dochodzenia w krótkim czasie. Jak wykazano w motywach 26–30 powyżej, wstępna próba została zmieniona na podstawie uwag zainteresowanych stron. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

1.5.2. Importerzy

(33) Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa była konieczna, oraz dokonać w takim przypadku doboru próby, Komisja wezwała importerów niepowiązanych do podania informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Zgłosiło się pięciu importerów, których wartość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wynosi około 430 000 sztuk. Do próby wybrano dwa przedsiębiorstwa, reprezentujące [70 % – 90 %] importerów, którzy złożyli formularz dotyczący kontroli wyrywkowej.

1.5.3. Producenci eksportujący

(34) Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa była konieczna, oraz dokonać w takim przypadku doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w ChRL do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Poza tym Komisja zwróciła się do władz ChRL o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w postępowaniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(35) 44 producentów eksportujących/grup producentów eksportujących z państwa, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała następującą próbę czterech grup producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą można było odpowiednio zbadać w dostępnym czasie: — Grupa China National Tire, Chiny; — Grupa Giti, Chiny; — Grupa Hankook, Chiny; — Grupa Xingyuan, China.

(36) Objęte próbą grupy producentów eksportujących odpowiadały za ponad 50 % całkowitego przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem.

(37) Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zasięgnięto opinii wszystkich zainteresowanych producentów eksportujących i rządu ChRL w kwestii doboru próby.

(38) Uwagi na temat proponowanej próby zgłosiło Europejskie Stowarzyszenie Producentów Opon Bieżnikowanych (European Retreading Association – „BIPAVER”), które stwierdziło, że ostatecznie dobrana próba może doprowadzić do znacznej nierównowagi w asortymencie produktów pomiędzy oponami segmentu 2 i 3. Ich zdaniem średnie ceny importowe mogą nie odzwierciedlać dokładnie tej części wielkości przywozu, która jest najbardziej szkodliwa dla przemysłu Unii. Wezwali oni zatem Komisję do dokonania ponownej oceny i zmiany próby.

(39) Komisja oceniła, czy dalsze rozszerzenie próby byłoby wykonalne z praktycznego punktu widzenia. Zauważyła, że grupy producentów eksportujących znajdujące się w próbie obejmowały: 1) 13 podmiotów prawnych zaangażowanych w produkcję i sprzedaż krajową produktu objętego postępowaniem, 2) dwa powiązane przedsiębiorstwa eksportujące mające siedzibę poza Unią oraz 3) więcej niż dziesięć powiązanych importerów mających siedzibę w Unii. Dane dostarczone przez każdy z tych podmiotów musiały zostać przetworzone i zweryfikowane. Komisja uznała zatem, że niemożliwe było przeanalizowanie danych pochodzących od większej liczby producentów eksportujących w dostępnym czasie.

(40) BIPAVER uznało również, że dwa z przedsiębiorstw objętych próbą nie są reprezentatywnymi odbiorcami subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, ponieważ mają siedzibę główną i niektóre zakłady produkcyjne poza terytorium ChRL.

(41) Komisja zauważyła, że fakt, iż dane przedsiębiorstwo mogło nie uzyskać bezpośrednio określonego rodzaju domniemanego subsydium, nie powoduje, że próba przestaje być reprezentatywna, ponieważ próba ma reprezentować cały przemysł oponiarski w ChRL w odniesieniu do kwalifikowalności pod względem wszystkich rodzajów domniemanych subsydiów. Cztery objęte próbą grupy producentów eksportujących były reprezentatywne pod względem kwalifikowalności do uzyskania domniemanych subsydiów, o których mowa w skardze. Komisja uznała zatem, że dobrana próba stanowiła odpowiednią podstawę do zbadania występowania i zakresu domniemanego subsydiowania.

(42) W związku z tym proponowana próba spełnia wymogi określone w art. 27 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Komisja zdecydowała się zatem zachować proponowaną próbę jako próbę ostateczną.

(43) Oprócz czterech producentów eksportujących objętych próbą, kolejnych dziesięciu producentów eksportujących zaznaczyło ponadto, że w razie gdyby nie zostali włączeni do próby, chcieliby otrzymać kwestionariusz i inne formularze wniosków w celu złożenia wniosku o indywidualne badanie zgodnie z art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z sugestią Komisja przesłała kwestionariusze tym sześciu producentom eksportującym. Żaden z nich nie udzielił jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

1.6. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne

(44) Komisja przesłała kwestionariusze czterem objętym próbą chińskim producentom eksportującym; nieobjętym próbą producentom eksportującym oraz objętym próbą producentom unijnym.

(45) Odpowiedzi na kwestionariusze udzieliło czterech chińskich producentów eksportujących objętych próbą oraz dziesięciu producentów unijnych objętych próbą. Żaden z nieobjętych próbą producentów eksportujących nie przesłał odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(46) Kwestionariusz został też przesłany do rządu ChRL. Zawierał on specjalne kwestionariusze skierowane do Chińskiego Banku Rozwoju („CDB”), Eksportowo-Importowego Banku Chińskiego („EXIM”), Chińskiego Banku Rolnego („ABC”), Banku Chińskiego („BOC”) oraz China Export & Credit Insurance Corporation („Sinosure”). Te instytucje finansowe zostały wyraźnie wymienione w skardze jako organy publiczne lub organy, którym wyznaczono lub powierzono zadanie udzielenia subsydiów. Do rządu ChRL zwrócono się ponadto o przekazanie tego specjalnego kwestionariusza przeznaczonego dla instytucji finansowych wszelkim innym instytucjom finansowym, które udzielają kredytów lub kredytów eksportowych przedsiębiorstwom objętym próbą lub nabywcom przedsiębiorstw objętych próbą. Do rządu ChRL zwrócono się również o zebranie wszelkich odpowiedzi przekazanych przez te instytucje finansowe i o przesłanie ich bezpośrednio Komisji.

(47) Kwestionariusz przeznaczony dla rządu ChRL zawierał ponadto specjalne kwestionariusze przeznaczone dla producentów kauczuku naturalnego, kauczuku syntetycznego, czystej sadzy i kordu nylonowego, którzy – zgodnie z twierdzeniami zawartymi w skardze – dostarczają objętym próbą przedsiębiorstwom komponenty za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, tj. Sinopec, Sinopec Baling Co., Chemchina, Shandong Haohua, Jiangxi Blackcat Carbon Black Co., LTD, Hangzhou Zhongce Qingquan Industrial Co., Ltd oraz Suqian Junma Tyre Cord Company Limited. Do rządu ChRL zwrócono się ponadto o przekazanie tego specjalnego kwestionariusza wszystkim pozostałym producentom i dystrybutorom wymienionych surowców, którzy dostarczali komponenty objętym próbą przedsiębiorstwom. Do rządu ChRL zwrócono się również o zebranie wszelkich odpowiedzi przekazanych przez tych producentów i o przesłanie ich bezpośrednio Komisji.

(48) Komisja otrzymała od rządu ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu; zawierały one odpowiedzi na specjalny kwestionariusz, których udzieliły EXIM, BOC, ABC i Sinosure.

(49) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia subsydiowania oraz istnienia szkody i do oceny interesu Unii. Przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w chińskim Ministerstwie Handlu, w której wzięli udział również urzędnicy z innych właściwych ministerstw. W wizycie weryfikacyjnej uczestniczyli ponadto przedstawiciele następujących instytucji finansowych: — Eksportowo-Importowego Banku Chińskiego, Pekin, Chiny; — Chińskiego Banku Rolnego, Pekin, Chiny; — Banku Chińskiego, Pekin, Chiny; — Sinosure, Pekin, Chiny.

(50) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzone na podstawie art. 26 rozporządzenia podstawowego miały ponadto miejsce na terenie następujących przedsiębiorstw: producenci unijni objęci próbą — Good Year Firma Oponiarska, Polska; — Wetest, Republika Czeska; — B.R.P. Pneumatici, Włochy; — Banden plant, Niderlandy; — Marangoni Spa Ltd., Włochy; — Roline N.V., Niderlandy; — czterej producenci unijni, których nazwy zostały objęte klauzulą poufności; objęci próbą niepowiązani importerzy w Unii — Heuver Bandengroothandel B.V, Niderlandy; — Hämmerling The Tyre Company GmbH, Niemcy; producenci objęci próbą z ChRL Grupa China National Tire: — Aeolus Tyre Co. Ltd., Jiaozuo, ChRL; — Beijing Rubber Research and Design Institute, Pekin, ChRL; — Chemchina Corporation, Pekin, ChRL; — Chemchina Finance, Pekin, ChRL; — China National Tire & Rubber Co. Ltd., Pekin, ChRL; — Aeolus Tyre (Taiyuan) Co., Ltd (13)., Taiyuan, ChRL; — Chonche Auto Repair Group Co. Ltd., Pekin, ChRL; — Henan Tyre Group Co. Ltd., Jiaozuo, ChRL; — Yanzhou Ruiyuan Rubber Plastic Co. Ltd.:, Jining, ChRL; — Yinhe Power Plant Co. Ltd., Jining, ChRL; — QingdaoYellow Sea (Rubber) Group Co. Ltd., Qingdao, ChRL; — Qingdao Yellow Sea Rubber Co. Ltd., Qingdao, ChRL; — Pirelli Tyre Co. Ltd., Jining, ChRL (14); Grupa Giti: — Giti Tire (China) Investment Co., Szanghaj, ChRL; — Giti Tire (Anhui) Co. Ltd., Hefei, ChRL; — GITI Radial Tire (Anhui) Ltd., Hefei, ChRL; — Anhui Prime Cord Fabrics Company Ltd., Hefei, ChRL; — Giti Tire (Hualin) Co. Ltd., Hualin, ChRL; — Giti Tire (Fujian) Co. Ltd., Fujian, ChRL; — GITI Tire (Yinchuan) Co. Ltd., Yinchuan, ChRL; — GITI Greatwall Tire (Yinchuan) Co. Ltd., Yinchuan, ChRL; — GITI Tyre (Chongqing) Company Ltd., Chongqing, ChRL; — GITI Steel Cord (Hubei) Company Ltd., Hubei, ChRL; — 3S Engineering Shanghai Company Ltd., Szanghaj, ChRL; — Seyen Machinery (Shanghai) Company Ltd., Szanghaj, ChRL; Grupa Hankook: — Shanghai Hankook Tire Sales Co. Ltd., Szanghaj, ChRL; — Chongqing Hankook Tire Co. Ltd., Chongqing, ChRL; — Jiangsu Hankook Tire Co. Ltd., Jiangsu, ChRL; Grupa Xingyuan: — Xingyuan Tyre Co. Ltd., Dongying, ChRL; — Guangrao Xinhongyuan Tyre Co. Ltd., Dongying, ChRL; — Xingyuan International Tyre Co. Ltd., Dongying, ChRL; — Guangda Tyre Co Ltd., Dongying, ChRL.

1.7. Niewprowadzanie środków tymczasowych i dalsze postępowanie

(51) Zważywszy, że Komisja zastosowała środki tymczasowe w ramach równoległego postępowania antydumpingowego w maju 2018 r., podjęła ona decyzję o niewprowadzaniu środków tymczasowych w niniejszym postępowaniu. W dniu 13 lipca 2018 r. wszystkie zainteresowane strony otrzymały dokument informacyjny, w którym opisano wstępne ustalenia Komisji dotyczące domniemanych programów subsydiowania oraz wstępne wnioski Komisji dotyczące szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, jak określono w rozporządzeniu w sprawie tymczasowych ceł antydumpingowych.

(52) Pewna liczba zainteresowanych stron przekazała pisemne oświadczenia dotyczące tego dokumentu. Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.

(53) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo Pirelli Tyre Co. Ltd. stwierdziło, że nie należy go uważać za przedsiębiorstwo powiązane China National Tire & Rubber Co. Ltd. („CNRC”). W tym sensie przedsiębiorstwo to nie zgodziło się z zastosowaniem art. 127 aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego (UE) 2015/2447 („unijny kodeks celny”) na potrzeby obliczenia średniej ważonej kwoty subsydiów dla przedsiębiorstw powiązanych. Pirelli Tyre Co. Ltd. odwołało się natomiast do definicji z art. 16 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, w którym w celu stwierdzenia powiązania pomiędzy przedsiębiorstwami przewidziano warunek kontroli jednego przedsiębiorstwa nad drugim. Przedsiębiorstwo stwierdziło następnie, że Pirelli Tyre Co. Ltd. nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo powiązane na podstawie tej normy, jako że rzekomo nie znajduje się pod kontrolą CNRC. Dodatkowo Pirelli Tyre Co. Ltd. zauważyło, że w rozporządzeniu podstawowym nie ma żadnego odniesienia do unijnego kodeksu celnego.

(54) Komisja przypomniała, że art. 16 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych znajduje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W obu artykułach jest jednak mowa jedynie o definicji przemysłu unijnego oraz relacji pomiędzy producentami unijnymi a producentami eksportującymi. W tym kontekście definicję producenta unijnego można zaczerpnąć z definicji przemysłu unijnego, jeżeli producent ten jest kontrolowany przez producenta eksportującego. Natomiast ani w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ani w rozporządzeniu podstawowym nie ma mowy o sposobie oceny relacji pomiędzy producentami eksportującymi na potrzeby ustalenia kwoty subsydiów. W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia środków, w szczególności aby uniknąć kierowania wywozu przez przedsiębiorstwo powiązane objęte najniższym poziomem cła, praktyką Komisji jest ustalenie relacji pomiędzy producentami eksportującymi na podstawie kryteriów przewidzianych w art. 127 aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. O kwestii tej wszystkie strony zostały wyraźnie poinformowane w zawiadomieniu o wszczęciu na początku postępowania. Oprócz tego w art. 2 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (15) znajduje się wyraźne odesłanie do art. 127 aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego i Komisja powinna jednakowo traktować strony tak w postępowaniach antydumpingowych, jak i antysubsydyjnych (16).

(55) Art. 127 lit. d) kodeksu celnego stanowi, że dwie osoby są uznawane za powiązane, jeżeli: osoba trzecia bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5 % wszystkich praw głosu lub co najmniej 5 % kapitału zakładowego obu osób. CNRC jest największym udziałowcem Pirelli Tyre Co. Ltd. W okresie objętym dochodzeniem posiadało 65 % udziałów tego przedsiębiorstwa. Obecnie wciąż posiada 46 % udziałów. W kontekście niniejszego dochodzenia Pirelli Tyre Co. Ltd. i CNRC uważane są zatem za podmioty powiązane. W związku z tym powyższy argument został odrzucony.

(56) Pirelli Tyre Co. Ltd. zgłosiło ponadto uwagę, że należy je uważać jedynie za stronę współpracującą, a nie za producenta eksportującego, ponieważ przedsiębiorstwo zakończyło produkcję produktu objętego postępowaniem w listopadzie 2017 r.

(57) Komisja ustaliła, że Pirelli Tyre Co. Ltd. było producentem eksportującym przez cały okres objęty dochodzeniem. Fakt, że po jego upływie przedsiębiorstwo zaprzestało produkcji, nie zmienia wyników dochodzenia. W związku z tym argument został odrzucony.

(58) Po ostatecznym ujawnieniu Pirelli powtórzyło swoje stanowisko, że jego działalność jest niezależna od Grupy China National Tire. Żadne z tych stwierdzeń nie zostało jednak poparte dodatkowymi dowodami. W szczególności Pirelli nie zakwestionowało struktury własnościowej opisanej przez Komisję w załączniku 2 do ostatecznego ujawnienia. W związku z tym Komisja odrzuciła powyższy argument.

(59) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.

(60) Biorąc pod uwagę fakt, że okres szkody i okres objęty dochodzeniem są takie same, jak w równoległym dochodzeniu antydumpingowym, w dniu 1 czerwca 2018 r. Komisja poinformowała zainteresowane strony, że informacje i uwagi dotyczące szkody przedstawione w ramach dochodzenia antydumpingowego będą brane pod uwagę również w przypadku niniejszego dochodzenia. Żadna ze stron nie wyraziła sprzeciwu wobec tego podejścia.

(61) W dniu 24 lipca 2018 r. w równoległym dochodzeniu antydumpingowym strony otrzymały ostateczne ujawnione informacje o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Unii produktu objętego postępowaniem. W dniu 10 września 2018 r. zainteresowanym stronom przekazano ponadto dodatkowe ujawnienia ustaleń. Jak opisano w motywie 60 powyżej, uwagi przekazane w odniesieniu do tych ujawnionych informacji zostały w pełni uwzględnione w niniejszym dochodzeniu, jeżeli dotyczyły szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, a w stosownych przypadkach zostały uwzględnione i znalazły odzwierciedlenie w ustaleniach niniejszego dochodzenia.

1.8. Ostateczne ujawnienie ustaleń

(62) W dniu 28 września 2018 r. Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz do Unii produktu objętego postępowaniem.

(63) Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ostatecznym ujawnieniem ustaleń (tj. 8 października 2018 r.). Kilka zainteresowanych stron wystąpiło o przedłużenie terminu. Komisja zgodziła się na przedłużenie terminu na przedstawienie uwag do dnia 10 października 2018 r. do godziny 10:00.

(64) CCCMC, CRIA, trzech z czterech objętych próbą chińskich producentów eksportujących i dwóch niepowiązanych importerów złożyło pisemne uwagi na temat ostatecznego ujawnienia.

(65) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa China National Tire stwierdziła, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, odrzucając wniosek o kolejne przedłużenie terminu przewidzianego na przedstawienie uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia. Według tej grupy Komisja nie powinna postrzegać tego dziesięciodniowego okresu jako ustalonego terminu. Co więcej, określając termin, Komisja powinna uwzględnić szczególny charakter postępowania i dać wystarczająco dużo czasu na dostarczenie zarówno pisemnych, jak i ustnych uwag. W odpowiedzi na te twierdzenia Komisja zauważyła, że w pełni przestrzegała minimalnego terminu 10 dni określonego w art. 30 ust. 5 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia. Przedłużyła ponadto ten termin wszystkim zainteresowanym stronom postępowania, które wystąpiły z takim wnioskiem, z uwzględnieniem pilnego charakteru sprawy, zgodnie z tym samym artykułem.

(66) Hämmerling wystąpiło z wnioskiem o przesłuchanie z udziałem rzecznika praw stron, aby poruszyć kwestie prawne związane z obecnym dochodzeniem i niektóre kwestie horyzontalne dotyczące ochrony danych w zakresie informacji poufnych i jawnych, zawartych w bazie danych TRON TDI, a także kwestię obecnych praktyk w zakresie udzielania zainteresowanym stronom spoza terytorium Unii dostępu do jawnych akt za pośrednictwem tej bazy danych.

(67) Komisja zwróciła uwagę, że instytucje Unii Europejskiej nie są prawnie związane ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych (17), ale rozporządzeniem nr 45/2001 (18). Hämmerling potwierdziło ponadto, że kwestie ochrony danych osobowych nie miały bezpośredniego związku z możliwym szczególnym utrudnieniem mu korzystania z prawa do obrony na podstawie przepisów prawa w dziedzinie ochrony handlu. W związku z tym Komisja stwierdziła, że status przedsiębiorstwa Hämmerling jako zainteresowanej strony w postępowaniu i jego prawo do obrony nie ucierpiały bezpośrednio.

(68) Po ostatecznym ujawnieniu przedsiębiorstwo Hämmerling powtórzyło swoje twierdzenie, że „prawo do ochrony danych osobowych jest niezależnym prawem, a stwierdzenie jego naruszenia nie wymaga faktycznego nadużycia, lecz jedynie możliwości niewłaściwego wykorzystania tych danych, na przykład poprzez udostępnianie ich niezweryfikowanym użytkownikom baz danych w państwach trzecich, bez dokonania odpowiedniej oceny, czy przestrzegają oni przepisów o ochronie danych”.

(69) W odniesieniu do tego twierdzenia Komisja odwołała się do art. 9 ust. 6 rozporządzenia nr 45/2001, zgodnie z którym Komisja może przekazywać dane osobowe, jeżeli przekazywanie jest konieczne lub wymagane przez prawo do celów obrony roszczeń prawnych, oraz fakt, że wszystkie osoby, których dane dotyczą, muszą podpisać warunki korzystania z platformy „TRON” (w których określono, między innymi, że nie zezwala się na wszelkie nieuprawnione ujawnienia wszelkich informacji z „TRON”) przy pierwszym korzystaniu z platformy, po uzyskaniu dostępu jako zainteresowane strony. Komisja uznała zatem, ze stosowanie TRON jest zgodne z mającymi zastosowanie zasadami ochrony danych.

(70) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Giti wystąpiła z wnioskiem o przesłuchanie z udziałem rzecznika praw stron, twierdząc, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, z dużym opóźnieniem włączając do postępowania system zwrotu ceł przywozowych i wyciągając niewłaściwe wnioski. Rzecznik praw stron zajął stanowisko, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania dopuszczało włączenie omawianego systemu. Co więcej, Grupa Giti powinna była wiedzieć, że postępowanie obejmowało ten system; miała wystarczająco dużo czasu, aby przedstawić Komisji wszystkie swoje uwagi. Rzecznik praw stron stwierdził, że nie naruszono przysługującego Grupie Giti prawa do obrony.

(71) Kilka innych zainteresowanych stron powtórzyło te same obawy, wyrażając je po ujawnieniu dokumentu informacyjnego i zwracając się do Komisji o dodatkowe wyjaśnienia.

(72) Komisja stwierdziła, że otwarte akta, dokument informacyjny oraz ostateczne ujawnienie zawierały wystarczające informacje umożliwiające wszystkim zainteresowanym stronom wykonywanie ich prawa do obrony. Przed ostatecznym ujawnieniem do otwartych akt dołączono ponadto notę do akt (19) zawierającą wyjaśnienia w sprawie dokumentu informacyjnego. W związku z tym Komisja odrzuciła wniosek o przedstawienie dalszych wyjaśnień.

(73) Wreszcie strony twierdziły, że ich prawo do obrony zostało poważnie naruszone, ponieważ okres przeznaczony na przedstawienie uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia był za krótki, nawet po przedłużeniu, i że nie uwzględniono szczególnego charakteru dochodzenia.

(74) W odniesieniu do ustalonego terminu Komisja powtórzyła, że przestrzegała prawnego terminu określonego w art. 30 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jak bardziej szczegółowo wyjaśniono w motywie 65 powyżej. Dodała, że w lipcu 2018 r. strony otrzymały obszerne informacje ujawnione w dokumencie informacyjnym, w którym zawarto już najważniejsze ustalenia i wnioski dotyczące wszystkich programów subsydiowania z wyjątkiem nadmiernego umorzenia należności celnych za kauczuk naturalny i dostawy energii elektrycznej za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Na tym etapie wszystkim stronom wyznaczono termin 25 dni na przedstawienie uwag. W związku z tym, że większość kwestii była zatem znana wszystkim stronom, uwagi otrzymane po ostatecznym ujawnieniu również były znaczne, liczyły od 8 do 63 stron.

(75) W odniesieniu do kwestii szkody w niniejszym dochodzeniu Komisja zauważyła, że strony otrzymały ostateczne ujawnienie oraz dodatkowy dokument dotyczący ostatecznego ujawnienia również w kontekście równoległego dochodzenia antydumpingowego. W niniejszym dochodzeniu odniesiono się do uwag otrzymanych w odpowiedzi na oba te ujawnienia. Komisja uznała zatem, że otwarte akta i ujawnienia zawierały już wystarczające informacje umożliwiające wszystkim zainteresowanym stronom wykonanie ich prawa do obrony w terminie określonym w dokumencie dotyczącym ostatecznego ujawnienia. Z tych powodów Komisja przyjęła stanowisko, że prawo do obrony wszystkich zainteresowanych stron było w pełni przestrzegane w postępowaniu.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(76) Produkt objęty postępowaniem to niektóre opony pneumatyczne, nowe lub bieżnikowane, gumowe, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzące z ChRL, obecnie objęte kodami CN 4011 20 90 i ex 4012 12 00 (kod TARIC 4012120010). Powyższe kody CN i TARIC podano jedynie w celach informacyjnych.

(77) Produkt objęty postępowaniem obejmuje zarówno nowe, jak i bieżnikowane opony pneumatyczne do autobusów lub samochodów ciężarowych, które posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne.

(78) Oba rodzaje produktu objętego postępowaniem są wykonane z tych samych surowców (choć mogą mieć różne technologie wykonania) i mają podobną strukturę. Różnice w surowcach i strukturze nadają oponie różne właściwości użytkowe.

2.1.1. Procesy produkcyjne

2.1.1.1. Nowe opony

(79) Procesy produkcyjne nowych opon do samochodów ciężarowych i autobusów obejmują: 1) sporządzanie mieszanki gumowej, 2) przygotowanie elementów składowych opony, 3) przygotowanie opony surowej (zielonej), 4) wulkanizację oraz 5) kontrolę końcową. Wszystkie opony do samochodów ciężarowych i autobusów są wykonane z tych samych podstawowych surowców, tj. kauczuku naturalnego, kauczuku syntetycznego, stali, sadzy, innych chemikaliów i olejów, jak również tkanin i mają te same komponenty, tj. taśmę bieżnikową, bok, obudowę, drutówki, opasania stalowe, osnowę, choć można znaleźć pewne różnice między różnymi producentami.

(80) Stwierdzono także, że proces produkcji nowych opon do samochodów ciężarowych i autobusów opiera się na różnych technologiach, co nie miało jednak wpływu na ogólne ustalenia dotyczące wymienności.

2.1.1.2. Opony bieżnikowane

(81) Bieżnikowanie jest rodzajem odzyskiwania (recyklingu), w którym zużyte opony są odnawiane poprzez wymianę bieżnika na starej obudowie. Obudowy są kluczowym elementem w procesie bieżnikowania i dlatego znaczną częścią działalności podmiotu zajmującego się bieżnikowaniem jest dobór i zakup obudowy nadającej się do bieżnikowania. Obudowy są zatem kluczowym elementem procesu produkcji i stanowią – w zależności od ich jakości – albo prawdziwy „półprodukt”, albo odpad.

(82) Proces ten może również obejmować różne technologie, co nie ma wpływu na ustalenia Komisji dotyczące zastępowalności.

2.1.2. Zastosowanie i typy opon

(83) Opony do samochodów ciężarowych i autobusów są produkowane w wielu różnych typach i rozmiarach dla różnych pojazdów użytkowych, od samochodów do dostaw lokalnych i autobusów używanych w warunkach miejskich lub regionalnych, po długodystansowe samochody ciężarowe i autobusy, w zależności od ich wielkości i indeksu nośności. Nie nadają się one do stosowania w pojazdach osobowych i innych lekkich pojazdach dostawczych ani w pojazdach całkowicie terenowych, takich jak ciągniki rolnicze.

(84) Opony do samochodów ciężarowych lub autobusów są sprzedawane w dwóch typach i czterech kategoriach. Opona dętkowa jest bardziej tradycyjną opcją; posiada dętkę z własnym zaworem umieszczoną wewnątrz opony. W oponie bezdętkowej opona i brzeg koła są hermetycznie uszczelnione, a zawór jest montowany bezpośrednio na feldze. Zdecydowana większość opon do samochodów ciężarowych lub autobusów sprzedawanych w Unii to opony bezdętkowe. Można wyróżnić cztery kategorie opon do samochodów ciężarowych lub autobusów: opony w układzie kierowniczym lub napędowym, przyczepie i położeniu uniwersalnym. Opony w układzie kierowniczym stosuje się na przedniej osi w celu ułatwienia kierowania, ale mogą być stosowane we wszystkich pozycjach w samochodzie ciężarowym lub autobusie, w zależności od zastosowania pojazdu. Opony w układzie napędowym są zaprojektowane dla układu napędowego i zapewniają lepszą trakcję. Opony do przyczep są przeznaczone do montażu na przyczepach, natomiast opony w położeniu uniwersalnym są przeznaczone do stosowania we wszystkich pozycjach pojazdu w zależności od jego zastosowania.

(85) Opony nowe lub bieżnikowane podlegają takim samym wymogom bezpieczeństwa na rynku unijnym, jak określone w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (20).

2.2. Podział unijnego rynku opon na trzy segmenty

(86) Zgodnie z informacjami zebranymi i otrzymanymi przez Komisję, unijny rynek opon autobusowych i ciężarowych dzieli się na trzy segmenty. Chociaż nie ma wyraźnych linii podziału między poszczególnymi segmentami, zainteresowane strony i ustalenia Komisji potwierdzają istnienie przedstawionego podziału.

(87) Opony segmentu 1 obejmują nowe opony klasy premium pod flagową marką najważniejszych producentów. Rozpoznawalność marki jest kluczowym czynnikiem dla opon w tym segmencie, co uzasadnia znacznie wyższe ceny, oczekiwanie wysokich osiągów, jak również szczególnie duże inwestycje marketingowe. Opony w oryginalnym wyposażeniu („OE1”) dla producentów samochodów ciężarowych i autobusów są wybierane w tym segmencie. Dzięki dobrej jakości opon segmentu 1 można uzyskać wysoki stopień bieżnikowania opon zaprojektowanych jako wielozadaniowe, co jeszcze bardziej zwiększa przebieg oryginalnego produktu (do trzech bieżnikowań w ramach normalnego użytkowania). Opony segmentu 1 dają także większe bezpieczeństwo i często towarzyszą im usługi posprzedażne na wysokim poziomie.

(88) Opony segmentu 2 obejmują większość opon innych niż premium, zarówno nowych jak i bieżnikowanych; ich ceny wahają się od około 65 % do 80 % cen opon w segmencie 1. Opony w oryginalnym wyposażeniu dla producentów przyczep („OE2”) mogą być wybierane w tym segmencie. Rozpoznawalność marki pozostaje ważna w tym segmencie, a marki są zazwyczaj znane nabywcom, którzy są również w stanie zidentyfikować producentów opon. Zazwyczaj można je bieżnikować co najmniej raz i mimo że ich możliwości są bardziej ograniczone niż możliwości opon segmentu 1, mają one nadal dobre osiągi pod względem przebiegu.

(89) Opony w segmencie 3 to nowe lub bieżnikowane opony posiadające niższe osiągi pod względem przebiegu i bardzo ograniczone możliwości bieżnikowania lub w ogóle nienadające się do bieżnikowania. Zazwyczaj osiągają one mniej niż 65 % ceny i przebiegu opon segmentu 1. W tym segmencie prawie nie istnieje rozpoznawalność marki, a cena jest czynnikiem decydującym przy podejmowaniu decyzji zakupowej przez klienta. Zazwyczaj nie oferuje się w nim usług posprzedażnych.

(90) Opony bieżnikowane można zaklasyfikować do segmentu 2 lub segmentu 3. Podczas gdy niektóre chińskie opony nadają się do bieżnikowania, w Chinach bieżnikuje się bardzo rzadko. Bieżnikowanie jest jednak dość szeroko rozpowszechnione w Unii i na innych rynkach, na przykład w Brazylii. Bieżnikowaniem w Unii zajmują się: — podmioty zintegrowane działające pod nazwą, marką lub upoważnieniem producenta nowych opon. Są one postrzegane jako przedłużenie marek sprzedających nowe opony. Odnosi się to do opon segmentu 2; — niezależne podmioty zajmujące się bieżnikowaniem, które zazwyczaj prowadzą działalność na znacznie mniejszych rynkach geograficznych i w mniejszych ilościach. Sprzedają opony pod własną nazwą lub marką i polegają na własnej wiedzy fachowej. Większość z nich to MŚP (około 380 przedsiębiorstw w Unii). Odnosi się to do opon segmentu 3.

(91) Komisja przygotowała opracowanie dotyczące nowych i bieżnikowanych opon w podziale na marki na podstawie informacji przekazanych przez skarżącego, które zostało udostępnione wszystkim zainteresowanym stronom w dniu 27 października 2017 r.

2.3. Twierdzenia dotyczące podziału unijnego rynku opon na segmenty

(92) Jak zaznaczono w motywie 86, zainteresowane strony ogólnie zgodziły się z zasadą podziału rynku na trzy segmenty.

(93) Podział marek opon na segmenty rynkowe, określony w uwadze do akt z dnia 27 października 2017 r., został zasadniczo zatwierdzony przez zainteresowane strony, z wyjątkiem następujących twierdzeń zainteresowanych stron, które to twierdzenia dotyczyły zaklasyfikowania niektórych marek do innych segmentów: Grupa China National Tire uznała, że jej marka należy do segmentu 3 (zamiast segmentu 2); dwóch importerów marki Double Coin złożyło wniosek o zaklasyfikowanie do segmentu 2 (zamiast segmentu 3); Grupa Hankook uznała, że jej marka Aurora należy do segmentu 2 (zamiast do segmentu 3); Grupa Giti odpowiedziała w kwestionariuszu, że jej marki Primewell i GT Radial należą do segmentu 2 (zamiast do segmentu 3), a niezależny importer twierdził, że marka Sailun powinna zostać sklasyfikowana do segmentu 2 (zamiast do segmentu 3).

(94) Komisja dokonała przeglądu wniosków na podstawie dowodów przedłożonych przez zainteresowane strony oraz informacji zebranych z urzędu w trakcie dochodzenia. Zgodnie z cechami charakterystycznymi określonymi w motywie 81 Komisja przeanalizowała, w jakim stopniu opony poszczególnych marek 1) nadają się do bieżnikowania, 2) są wykorzystywane w oryginalnym wyposażeniu dla autobusów i samochodów ciężarowych oraz 3) są wprowadzane do obrotu w pewnym segmencie według oceny własnej przedsiębiorstwa.

(95) W odniesieniu do Grupy Hankook Komisja zgodziła się zaklasyfikować markę Aurora do segmentu 2, zgodnie z otrzymanym wnioskiem. Jednakże ustalono również, że inne marki Hankook powinny zostać zaklasyfikowane do segmentu 1. W przypadku marki Hankook istnieje prawna gwarancja, że opony tej firmy można bieżnikować co najmniej raz. Jest ona ponadto dostawcą OE1 dla europejskich przedsiębiorstw, takich jak Scania, MAN czy Mercedes-Benz. Na swojej stronie internetowej Grupa Hankook reklamuje swoje marki jako „premium”, a przekazany podczas weryfikacji dokument wewnętrzny od powiązanego importera wskazuje, że marka niedawno przeszła do segmentu 1.

(96) W odniesieniu do Grupy Giti Komisja zgodziła się zaklasyfikować markę Primewell i GT Radial do segmentu 2, zgodnie z otrzymanym wnioskiem. Komisja stwierdziła również, że opony Giti nadają się do bieżnikowania. Z drugiej strony działalność Grupy Giti w zakresie oryginalnego wyposażenia nie obejmuje opon do samochodów ciężarowych i autobusów, lecz do samochodów osobowych. Grupa Giti uważa ponadto, że jej marki należą do segmentu 2. Wszystkie marki tej grupy zostały zatem zaklasyfikowane do segmentu 2.

(97) W odniesieniu do Grupy China National Tire, Komisja wstępnie zgodziła się zaklasyfikować markę Aeolus do segmentu 3, zgodnie z otrzymanym wnioskiem, w oparciu o twierdzenie, że opony te z reguły nie nadają się do bieżnikowania i nie są sprzedawane na rynku OE.

(98) Importerzy, którzy przekazali informacje dotyczące marek Double Coin i Sailun, nie byli objęci próbą, w związku z czym Komisja nie mogła na tym etapie dokonać przeglądu dowodów. Z tego względu ich klasyfikacja do segmentu 2 lub 3 nie ma wpływu na wynik dochodzenia. W związku z powyższym, nie kwestionując dowodów przedstawionych przez tych importerów w odniesieniu do doświadczeń ich klientów w dotyczących opon tych marek, Komisja nie zajęła na tym etapie żadnego stanowiska w sprawie ich twierdzeń.

(99) Kilka zainteresowanych stron twierdziło, że segmentacja ze względu na markę dotyczy wyłącznie Unii, podczas gdy na innych rynkach segmentacja może się bardzo różnić. W szczególności nie można przekładać unijnej segmentacji na rynek chiński. Komisja podkreśliła, że podział ze względu na markę został wykorzystany w niniejszym dochodzeniu do celów analizy sytuacji na rynku unijnym i nie ma znaczenia prawnego dla innych rynków.

2.3.1. Wnioski o wykluczenie produktu

(100) Zarówno CRIA i CCCMC, jak i Grupa China National Tire twierdziły, że opony nowe lub bieżnikowane powinny być wyłączone z definicji produktu objętego postępowaniem, ponieważ: — opony nowe i bieżnikowane mają różne podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne, — opony bieżnikowane mają krótszą żywotność niż nowe opony, — opony nowe i opony bieżnikowane mają różne zastosowania, kanały sprzedaży, wykorzystanie i są inaczej postrzegane przez konsumentów. W szczególności opony bieżnikowane nie są używane na rynku OE i zazwyczaj nie są montowane na osi kierującej oraz w samochodach ciężarowych przewożących towary niebezpieczne, — opony nowe i opony bieżnikowane mają różne kody CN.

(101) Po ostatecznym ujawnieniu Pirelli powtórzyło podobny argument.

(102) Powyższe strony zauważyły także, że Komisja i Trybunał Sprawiedliwości w kilku sprawach dotyczących konkurencji stwierdziły, że nowe opony i opony bieżnikowane należą do dwóch różnych rynków pod względem ceny, struktury podaży, struktury popytu, kanałów dystrybucji i zastępowalności (21). CRIA i CCCMC wskazały również, że inne organy prowadzące dochodzenie antydumpingowe rozpatrywały opony nowe i bieżnikowane oddzielnie (22). Po ostatecznym ujawnieniu Hämmerling powtórzyło podobny argument.

(103) CRIA i CCCMC stwierdziły, że Komisja błędnie oceniła istotne czynniki, nie rozpatrując oddzielnie opon nowych i bieżnikowanych.

(104) Grupa Giti twierdziła, że opony bieżnikowane lub opony wielokrotnego użytku powinny zostać wyłączone z definicji produktu objętego postępowaniem, ponieważ opony bieżnikowane są oponami bardziej złożonymi niż opony nienadające się do bieżnikowania o szczególnych właściwościach technicznych.

(105) Komisja ustaliła, że w procesie bieżnikowania zachowane zostają główne właściwości, elementy i struktura opony powstałe podczas pierwszego procesu produkcji. W szczególności kluczowe specyfikacje techniczne opony, a mianowicie jej rozmiar, indeks nośności i indeks prędkości nie ulegają zmianie na etapie bieżnikowania. Nowe opony (nadające się do bieżnikowania lub nie) i opony bieżnikowane są wykonane z tych samych surowców, tych samych części składowych i mają podobną konstrukcję.

(106) Główna różnica w parametrach technicznych między oponą nowo wyprodukowaną a oponą bieżnikowaną na starej osnowie polega na tym, że opona bieżnikowana może mieć krótszą żywotność i może być postrzegana jako mniej bezpieczna. Jednak dokładnie takie same różnice w parametrach technicznych, jakościowych i bezpieczeństwa występują między dwiema nowymi oponami z różnych segmentów. W szczególności opony z niższego segmentu także charakteryzują się krótszym przebiegiem i nie będą preferowanym wariantem dla pojazdów, które muszą spełniać bardzo wysokie normy bezpieczeństwa, mianowicie pojazdów przewożących towary niebezpieczne.

(107) W związku z tym Komisja odrzuciła twierdzenie, że nowe opony (nadające się do bieżnikowania lub nie) i opony bieżnikowane mają inne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne.

(108) Komisja stwierdziła ponadto, że zarówno opony nowe, jak i bieżnikowane są używane przez właścicieli samochodów ciężarowych lub autobusów, pracujących głównie w sektorze transportu osób lub towarów na krótkich i długich trasach. Dlatego też zasadnicze zastosowanie końcowe nowych i bieżnikowanych opon jest takie samo. Komisja stwierdziła również, że opony nowe i bieżnikowane mają te same cztery główne zastosowania, mianowicie w układzie kierowniczym, napędowym, przyczepie i położeniu uniwersalnym, oraz że podlegają one takim samym wymogom bezpieczeństwa na rynku unijnym, określonym w odpowiednich przepisach.

(109) W związku z tym twierdzenie, że opony nowe i bieżnikowane mają inne zastosowania, zostało odrzucone.

(110) Komisja uzgodniła, że opony bieżnikowane różnią się od nowych opon segmentu 1 tym, że nie są one sprzedawane na rynku wyposażenia oryginalnego. Komisja stwierdziła również, że dokładnie to samo dotyczy opon segmentu 3 i w dużej mierze marek opon segmentu 2, które także nie są sprzedawane na rynku wyposażenia oryginalnego.

(111) W związku z tym Komisja odrzuciła twierdzenie, że nowe i bieżnikowane opony mają inne kanały sprzedaży.

(112) Jeżeli chodzi o decyzje Komisji w sprawie konkurencji oraz o orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości (23), w których uznano, że opony bieżnikowane stanowią odrębny rynek produktowy, nie mają one w rzeczywistości znaczenia z punktu widzenia definicji produktu w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu. Definicja rynku w przypadku połączenia przedsiębiorstw koncentruje się na substytucji po stronie popytu i podaży (24). W przypadku postępowania antydumpingowego, rynek jest określony właściwościami fizycznymi, technicznymi i chemicznymi produktu objętego postępowaniem. W związku z tym Komisja odrzuciła powyższy argument.

(113) W odniesieniu do twierdzenia dotyczącego definicji produktu w postępowaniach antydumpingowych w państwach trzecich Komisja wskazała, że definicja produktu leży w gestii organu prowadzącego dochodzenie w sprawach związanych z ochroną handlu (25). Z tych powodów sposób, w jaki organy prowadzące dochodzenie w krajach trzecich skorzystały w tym względzie ze swobody uznania, nie może ograniczać marginesu swobody Komisji do celów niniejszego dochodzenia.

(114) Komisja wskazała, że produkt objęty postępowaniem nie powinien być objęty kilkoma kodami CN. W tym względzie Komisja przypomniała po pierwsze, że bardzo często jeden produkt objęty postępowaniem podlega kilku kodom CN. Wynika to naturalnie ze struktury Nomenklatury Scalonej. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wyraźnie stwierdzono, że kody CN podano jedynie w celach informacyjnych. Po drugie, nie przedstawiono żadnych rzeczowych dowodów, a Komisja nie znalazła informacji na temat tego, że w definicji produktu objętego postępowaniem importowane opony nowe i bieżnikowane nie mogą zostać uznane za alternatywę dla opon nowych i bieżnikowanych produkowanych w Unii oraz że nie mogą bezpośrednio z nimi konkurować. To samo dotyczy postrzegania przez producentów i konsumentów kanałów dystrybucji lub innych czynników związanych z istnieniem jednej lub wielu kategorii produktów, a nie rozróżnienia między oponami bieżnikowanymi a oponami nowymi do celów niniejszego dochodzenia.

(115) Wreszcie zainteresowane strony stwierdziły, że w wyniku segmentacji rynku w Unii opony bieżnikowane są postrzegane jako opony niższej jakości niż nowe opony segmentu 1, nawet jeżeli są produkowane na obudowach opon segmentu 1.

(116) Komisja przyjęła to twierdzenie, które jest zgodne z podziałem segmentów ustalonym dla tego dochodzenia i rozpatrzyła jedynie opony bieżnikowane należące do segmentów 2 i 3.

2.4. Produkt podobny

(117) W ramach dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają te same podstawowe cechy fizyczne, a także te same podstawowe zastosowania: — produkt objęty postępowaniem, — produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(118) Komisja uznała zatem na tym etapie postępowania, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

3. SUBSYDIOWANIE

3.1. Wprowadzenie: Przedstawienie planów, projektów i innych dokumentów rządowych

(119) Przed przeprowadzeniem analizy domniemanego subsydiowania w postaci konkretnych subsydiów lub programów subsydiów Komisja poddała ocenie plany, projekty i inne dokumenty rządowe, które miały znaczenie dla co najmniej jednego subsydium lub programu subsydiowania. Komisja stwierdziła, że wszystkie subsydia lub programy subsydiów będące przedmiotem oceny są częścią wdrażania planów centralnego rządu ChRL mających na celu pobudzenie branży opon z powodów wymienionych poniżej.

(120) W 13. planie pięcioletnim na rzecz krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego ChRL („13. plan pięcioletni”) na lata 2016–2020 podkreślono strategiczną wizję rządu ChRL dotyczącą poprawy funkcjonowania i promocji najważniejszych gałęzi przemysłu. Podkreślono rolę innowacji technologicznych w rozwoju gospodarczym ChRL oraz utrzymujące się znaczenie „zielonych” zasad rozwoju. Zgodnie z rozdziałem 5 jedną z głównych linii rozwoju jest wspieranie modernizacji tradycyjnej struktury przemysłowej, podobnie jak miało to miejsce w 12. planie pięcioletnim. Kwestię tę omówiono dokładniej w rozdziale 22, w którym objaśniono strategię modernizacji przemysłu tradycyjnego w ChRL poprzez promowanie konwersji technologicznej tego przemysłu. W tym względzie w 13. planie pięcioletnim stwierdzono, że przedsiębiorstwa zostaną objęte wsparciem, by „w kompleksowy sposób udoskonalić takie obszary, jak technologia produktów, urządzenia przemysłowe, ochrona środowiska i efektywność energetyczna”. W ramce 7 odniesiono się w szczególności do projektów związanych z przetworzonymi produktami ropopochodnymi (które obejmują opony) w tym kontekście. Kwestię ochrony środowiska omówiono dokładniej w rozdziale 44. Zgodnie z tym rozdziałem w najważniejszych gałęziach przemysłu wdrożona zostanie „odnowa” czystej produkcji, a w ramce 16 odniesiono się w szczególności do przemysłu petrochemicznego w tym względzie.

(121) Na poziomie bardziej szczegółowym rząd ChRL wydał również 13. plan pięcioletni na rzecz rozwoju przemysłu chemicznego i petrochemicznego („13. plan pięcioletni dla przemysłu petrochemicznego”), który to plan obejmuje przemysł oponiarski i opiera się na 13. planie pięcioletnim. We wprowadzeniu do tego planu stwierdzono, że przemysł petrochemiczny i chemiczny stanowi ważny filar gospodarki krajowej Chin. W planie omówiono dokładniej zasady innowacji technologicznej, dostosowania strukturalnego i ekologicznego rozwoju, o których mowa w 13. planie pięcioletnim, powiązano je z bardziej szczegółowymi priorytetami przemysłu petrochemicznego (zob. rozdział III – Najważniejsze zadania) oraz z różnymi środkami wsparcia podatkowego i finansowego (zob. rozdział IV – Środki ochronne, sekcja 4 – Zwiększone wsparcie polityczne).

(122) W celu wdrożenia 13. planu pięcioletniego dla przemysłu petrochemicznego rząd ChRL wydał ponadto szczegółowy plan dla przemysłu oponiarskiego, tj. Strategię przemysłu oponiarskiego (26). W strategii podkreślono, że główne priorytety rządu ChRL obejmują dostosowanie strukturalne, reformę technologiczną i redukcję emisji przemysłu oponiarskiego. W art. 6 wspomniano, że zachęca się do rozwoju wysokoosiągowych opon radialnych oraz bezdętkowych opon radialnych do samochodów ciężarowych i autobusów. W preambule do Strategii przemysłu oponiarskiego stwierdzono ponadto, że „niniejsza strategia przemysłu służy jako podstawa dla wszystkich właściwych służb przy rozpatrywaniu poszczególnych aspektów dotyczących zarządzania inwestycjami, podaży gruntów, oceny oddziaływania na środowisko, oceny oszczędności energii, zezwolenia bezpieczeństwa, finansowania w ramach kredytów oraz zaopatrzenia w energię elektryczną w przypadku projektów przemysłu oponiarskiego, takich jak budowa zakładów produkcyjnych i rozwój technologiczny”.

(123) Wreszcie w dokumencie tym ustanowiono także warunki wejścia na rynek, ponieważ tylko przedsiębiorstwa, które pod względem mocy produkcyjnych przekraczają określony poziom i spełniają wymagania dotyczące środowiska, mogą wejść na rynek (27).

(124) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego rząd ChRL powtórzył swoje podstawowe stanowisko dotyczące chińskich planów pięcioletnich, twierdząc, że nie są one wiążące i powinny być traktowane jedynie jako wytyczne. Komisja nie zgodziła się z tym stanowiskiem – w rozdziale 17 13. planu pięcioletniego stwierdzono bowiem, że „krajowa strategia i plan rozwoju będą odgrywać rolę przewodnią i ograniczającą ” (28). Co więcej, w rozdziale IV 13. planu pięcioletniego dla przemysłu petrochemicznego opisano organizację wykonania planu i stwierdzono, że od przedsiębiorstw oczekuje się: „wykonania podstawowych zadań przewidzianych w planie, dokonywania samoregulacji i terminowego przekazywania informacji na temat problemów z wykonaniem planu” (29). Wreszcie w preambule do Strategii przemysłu oponiarskiego stwierdzono, że strategię „wdrożą odpowiednio wszystkie właściwe podmioty”. W związku z tym plany te nie służą jedynie do wyrażenia ogólnych twierdzeń w celu zachęty – używa się w nich języka wskazującego na ich wiążący charakter.

(125) W poniższych dokumentach również sektor opon został określony jako gałąź przemysłu o znaczeniu strategicznym, priorytetowym lub promowanym: — decyzja Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej nr 40 w sprawie promulgacji i wdrożenia „tymczasowych przepisów w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej” („decyzja nr 40”). W decyzji tej stwierdzono, że „katalog wytycznych dotyczących dostosowania struktury przemysłowej”, będący środkiem wykonawczym decyzji nr 40, stanowi ważną podstawę dla wyznaczania kierunków inwestycji. Decyzja ta zawiera również wytyczne dla rządu ChRL w zakresie zarządzania projektami inwestycyjnymi, formułowania i wdrażania strategii politycznych z zakresu finansów publicznych, opodatkowania, kredytów, gruntów, przywozu i wywozu itd. (30). W rozdziale VIII tego katalogu wytycznych (31) przemysł oponiarski, a w szczególności produkcję niektórych opon takich jak „wysokoosiągowe opony radialne (w tym bezdętkowe opony do samochodów ciężarowych […])”, wskazano jako przemysł promowany. Jeżeli chodzi o charakter prawny decyzji, Komisja zauważyła, że decyzja nr 40 jest zarządzeniem Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej, która jest najwyższym organem administracyjnym w ChRL. Pod tym względem decyzja jest prawnie wiążąca dla innych organów publicznych i podmiotów gospodarczych (32). — zgodnie z rozdziałem III pkt 1 i 5 oraz rozdziałem VIII zarysu strategii krajowej w zakresie rozwoju naukowego i technologicznego w perspektywie średnio- i długoterminowej (2006–2020) wspiera się rozwój kluczowych obszarów i zagadnień priorytetowych oraz zachęca się do objęcia tych kluczowych obszarów i zagadnień wsparciem finansowym i podatkowym. W rozdziale III pkt 1 i 5 tego dokumentu wyraźne odniesiono się do przemysłu (petro)chemicznego w związku z tematem priorytetowym nr 1 „Efektywność energetyczna w przemyśle” i tematem priorytetowym nr 31 „Podstawowe surowce”. W rozdziale VIII zachęca się do wsparcia finansowego i podatkowego tych tematów. — W wydanym przez rząd ChRL katalogu nowych i wysoko zaawansowanych technologicznie produktów chińskich przeznaczonych na wywóz (33)„nowe pneumatyczne opony radialne w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych (gumowe, szerokość przekroju ≥ 24 cale)” wymieniono jako produkty promowane do wywozu. — Na poziomie lokalnym prowincja Szantung jest prowincją o największym przemyśle produkującym opony w Chinach i również ogłosiła plany, których celem jest wspieranie przemysłu oponiarskiego. Przykładowo w październiku 2014 r. rząd prowincji Szantung ogłosił plan wdrożenia transformacji i modernizacji przemysłu oponiarskiego w prowincji Szantung (34), w którym między innymi ustalono cele produkcyjne dotyczące opon radialnych do samochodów ciężarowych i autobusów na poziomie 91 mln sztuk do 2017 r. i 120 mln sztuk do 2020 r. oraz stwierdzono, że wsparciem należy objąć kluczowe przedsiębiorstwa produkujące opony do samochodów ciężarowych i autobusów.

(126) Podsumowując, sektor opon jest traktowany jako kluczowa/strategiczna gałąź przemysłu, a jej rozwój jest dla rządu ChRL celem politycznym, do którego osiągnięcia aktywnie dąży.

3.2. Częściowa odmowa współpracy i wykorzystanie dostępnych faktów

3.2.1. Zastosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do kredytów preferencyjnych, komponentów dostarczanych za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia oraz ubezpieczenia kredytów eksportowych

(127) Ze względów organizacyjnych Komisja zwróciła się do rządu ChRL o przekazanie specjalnych kwestionariuszy czterem konkretnym bankom będącym własnością państwa, do których odniesiono się w skardze, Sinosure oraz każdej innej instytucji finansowej, która udziela kredytów lub kredytów eksportowych przedsiębiorstwom objętym próbą lub nabywcom przedsiębiorstw objętych próbą. Komisja zwróciła się też do rządu ChRL o przekazanie specjalnych kwestionariuszy producentom kauczuku naturalnego, kauczuku syntetycznego, czystej sadzy i kordu nylonowego, którzy – zgodnie z twierdzeniami zawartymi w skardze – dostarczają komponenty za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia przedsiębiorstwom objętym próbą oraz wszelkim innym producentom i dystrybutorom wymienionych surowców, którzy dostarczali komponenty objętym próbą przedsiębiorstwom.

(128) Początkowo rząd ChRL nie ustosunkował się do prośby Komisji. W piśmie w sprawie uzupełnienia braków Komisja powtórzyła swoje wezwanie zmierzające do maksymalizacji możliwości zaangażowania instytucji finansowych i dostawców komponentów w dochodzenie dzięki przekazywaniu przez nich informacji niezbędnych do dokonania przez Komisję ustaleń dotyczących istnienia i zakresu domniemanego subsydiowania. Po przesłaniu pisma w sprawie uzupełnienia braków rząd ChRL rzeczywiście skontaktował się z wyżej wymienionymi instytucjami finansowymi i dostawcami. Tylko trzy banki będące własnością państwa, do których wyraźnie odniesiono się w skardze, oraz Sinosure odpowiedziały jednak na kwestionariusz.

3.2.1.1. Kredyty preferencyjne

(129) Rząd ChRL twierdził, że nie jest uprawniony do żądania informacji od banków będących własnością państwa, które nie wypełniły kwestionariusza, ponieważ banki te funkcjonują niezależnie od rządu ChRL.

(130) Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Po pierwsze z posiadanej przez Komisję wiedzy wynika, że rząd ChRL dysponuje informacjami wymaganymi od podmiotów będących własnością państwa (przedsiębiorstw lub instytucji publicznych/finansowych) w przypadku wszystkich podmiotów, w których rząd ChRL jest głównym udziałowcem. Zgodnie z ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o państwowych aktywach przedsiębiorstw (35) agencje ds. administracji i nadzoru nad aktywami państwowymi ustanowione przez Komisję ds. Administracji i Nadzoru nad Aktywami Państwowymi Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej i lokalne ludowe władze państwowe wykonują w imieniu rządu zadania i obowiązki polegające na wnoszeniu wkładu do przedsiębiorstwa, w które inwestuje państwo. Agencje takie mają zatem prawo do otrzymywania zwrotu z aktywów, udziału w podejmowaniu ważnych decyzji i wyborze personelu kierowniczego przedsiębiorstw, w które inwestuje państwo. Zgodnie z art. 17 wyżej wymienionej ustawy o aktywach państwowych przedsiębiorstwa, w które inwestuje państwo, wyrażają ponadto zgodę na administrację i nadzór ze strony władz państwowych oraz właściwych departamentów i agencji rządowych, wyrażają zgodę na nadzór publiczny i odpowiadają przed podmiotami wnoszącymi kapitał.

(131) Poza tym rząd ChRL posiada uprawnienia niezbędne do interakcji z instytucjami finansowymi, nawet jeżeli nie znajdują się one w posiadaniu państwa, ponieważ wszystkie podlegają jurysdykcji chińskiego bankowego organu regulacyjnego. Na przykład zgodnie z art. 33 i 36 ustawy o nadzorze bankowym (36) CBRC jest uprawniona do wymagania od wszystkich instytucji finansowych mających siedzibę w ChRL przekazywania informacji, takich jak sprawozdania finansowe, sprawozdania statystyczne i informacje dotyczące operacji biznesowych i zarządzania. CBRC może również nakazać instytucjom finansowym podanie informacji do wiadomości publicznej.

(132) Co więcej, współpracujące banki będące własnością państwa przedstawiły co prawda ogólne wyjaśnienia dotyczące funkcjonowania swoich systemów przyznawania kredytów i zarządzania ryzykiem, żaden z nich nie przedstawił jednak konkretnych informacji dotyczących kredytów udzielonych przedsiębiorstwom objętym próbą – banki te twierdziły, że są związane wymogami ustawowymi i regulacyjnymi oraz klauzulami umownymi zobowiązującymi je do zachowania poufności informacji dotyczących przedsiębiorstw objętych próbą.

(133) Komisja zwróciła się zatem do objętych próbą grup producentów eksportujących o udzielenie dostępu do informacji znajdujących się w posiadaniu wszystkich banków, od których otrzymali kredyty, państwowych i prywatnych, na temat poszczególnych przedsiębiorstw. Choć przedsiębiorstwa objęte próbą wyraziły zgodę na udostępnienie danych bankowych w ich sprawie, odnośne banki odmówiły przekazania wymaganych szczegółowych informacji.

(134) Ostatecznie Komisja otrzymała informacje na temat struktury korporacyjnej i struktury własności wyłącznie od trzech banków będących własnością państwa wymienionych w motywie 48, lecz nie od żadnej z pozostałych instytucji finansowych, które udzielały kredytów przedsiębiorstwom objętym próbą. Żadna z tych instytucji finansowych nie przekazała ponadto jakichkolwiek konkretnych informacji dotyczących oceny ryzyka związanego z kredytami udzielonymi objętym próbą grupom producentów eksportujących.

(135) Ponieważ Komisja nie posiadała informacji w odniesieniu do większości banków będących własnością państwa, które udzielały kredytów przedsiębiorstwom objętym próbą, ani dotyczących konkretnych przedsiębiorstw informacji w odniesieniu do kredytów udzielonych przez banki współpracujące, Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia.

(136) W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ocenie istnienia i zakresu domniemanych subsydiów przyznawanych za pośrednictwem kredytów preferencyjnych.

(137) W odpowiedzi na pismo Komisji oraz w uwagach do dokumentu informacyjnego i ostatecznego ujawnienia rząd ChRL sprzeciwił się zastosowaniu przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do kredytów preferencyjnych. Rząd ChRL stwierdził ponownie, że nie posiada żadnych uprawnień w stosunku do banków. Rząd ChRL stwierdził ponadto, że współpracował w miarę swoich najlepszych możliwości, że Komisja nałożyła na niego nadmierny dodatkowy ciężar oraz że brakujące informacje nie były „niezbędne” w rozumieniu art. 28 rozporządzenia podstawowego, ponieważ były dostępne w odpowiedziach udzielonych na kwestionariusze.

(138) Komisja podtrzymała swoje stanowisko, że rząd ChRL jest upoważniony do zwrócenia się o informacje do banków z powodów wyjaśnionych w motywach 130–131 powyżej. Przyznała, że rząd ChRL przekazał odpowiednie kwestionariusze bankom i że otrzymała odpowiedzi od trzech banków będących własnością państwa. Komisja wykorzystała przekazane w ten sposób informacje i uzupełniła je na podstawie dostępnych faktów wyłącznie w odniesieniu do brakujących elementów.

(139) Brakujące informacje dotyczą głównie dwóch aspektów: po pierwsze są to informacje na temat struktury własności i ładu korporacyjnego niewspółpracujących banków. Informacje te były Komisji niezbędne do stwierdzenia, czy banki te są organami publicznymi, czy nie. Po drugie są to informacje dotyczące konkretnych przedsiębiorstw pochodzące od banków współpracujących, na przykład informacje dotyczące wewnętrznego procesu zatwierdzania kredytów oraz oceny zdolności kredytowej banków w odniesieniu do kredytów udzielanych przedsiębiorstwom objętym próbą, niezbędne w rozumieniu art. 28 rozporządzenia podstawowego do ustalenia, czy przedsiębiorstwom objętym próbom udzielano kredytów po stawkach preferencyjnych. Co więcej, takie wewnętrzne dokumenty mogą przekazać wyłącznie banki, a zatem informacje te nie mogły się znaleźć w odpowiedziach na kwestionariusze udzielonych przez przedsiębiorstwa objęte próbą.

(140) Wreszcie zdaniem Komisji nie nałożyła ona nadmiernego ciężaru na rząd ChRL. Komisja od samego początku ograniczyła swoje dochodzenie do instytucji finansowych, które udzielały kredytów przedsiębiorstwom objętym próbą. Nie obciążyła ona też rządu ChRL identyfikacją tych instytucji finansowych, jako że wykaz nazw i adresów odpowiednich banków wraz z prośbą o przekazanie im kwestionariuszy został przekazany rządowi ChRL na samym początku dochodzenia w grudniu 2017 r. Zapewniło to rządowi ChRL wystarczająco dużo czasu na spełnienie prośby Komisji. Niemniej rząd ChRL skutecznie doręczył kwestionariusze Komisji bankom w dniu 28 marca 2018 r., z trzydniowym terminem na udzielenie odpowiedzi. Tej zwłoki nie można przypisać Komisji, która uznała w związku z powyższym, że dołożyła wszelkich starań, aby ułatwić wykonanie zadań, o których wykonanie wystąpiła do rządu ChRL.

(141) W związku tym Komisja podtrzymała swoje stanowisko, że przy ustalaniu istnienia i skali domniemanego subsydiowania za pomocą kredytów preferencyjnych Komisja była zmuszona oprzeć się na dostępnym stanie faktycznym.

3.2.1.2. Ubezpieczenie kredytów eksportowych

(142) Sinosure odpowiedziało częściowo na zawarte w specjalnym kwestionariuszu pytania dotyczące ubezpieczenia kredytów eksportowych udzielonego przedsiębiorstwom objętym próbą. Sinosure nie przedstawiło jednak żądanej dokumentacji uzupełniającej dotyczącej swojego ładu korporacyjnego, takiej jak sprawozdanie roczne lub statut, twierdząc, że są to informacje poufne.

(143) Sinosure nie przekazało również konkretnych informacji dotyczących ubezpieczenia kredytów eksportowych udzielonego przemysłowi oponiarskiemu, poziomu składek ani szczegółowych danych dotyczących rentowności swojej działalności polegającej na ubezpieczaniu kredytów eksportowych.

(144) W tych okolicznościach Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia.

(145) Z posiadanej przez Komisję wiedzy wynika, że rząd ChRL dysponuje informacjami wymaganymi od podmiotów będących własnością państwa (przedsiębiorstw lub instytucji publicznych/finansowych) w przypadku wszystkich podmiotów, w których rząd ChRL jest głównym udziałowcem. Dotyczy to również Sinosure, które jest podmiotem będącym w całości własnością państwa. W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ocenie istnienia i zakresu domniemanych subsydiów przyznawanych za pośrednictwem ubezpieczenia kredytów eksportowych.

(146) W odpowiedzi na pismo Komisji oraz w uwagach do dokumentu informacyjnego i ostatecznego ujawnienia rząd ChRL sprzeciwił się zastosowaniu przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych, wskazując na fakt, że Sinosure przekazało odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz udzieliło odpowiedzi na pytania Komisji podczas weryfikacji na miejscu.

(147) Sinosure faktycznie przekazało odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu, a przedstawiciele przedsiębiorstwa byli obecni podczas weryfikacji w siedzibie rządu ChRL. Niemniej jak wspominano w motywach 142 i 143 powyżej przekazane informacje były niekompletne i nie pozwalały Komisji na wyciągnięcie wniosków na temat zasadniczych części dochodzenia dotyczących ubezpieczenia kredytów eksportowych, a mianowicie nie pozwalały na ustalenie, czy Sinosure jest organem publicznym oraz czy składki płacone przez przedsiębiorstwa objęte próbą były zgodne z warunkami rynkowymi.

(148) Komisja stwierdziła więc, że w przypadku swoich ustaleń dotyczących ubezpieczenia kredytów eksportowych była zmuszona oprzeć się częściowo na dostępnym stanie faktycznym.

3.2.1.3. Dostarczenie komponentów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

(149) Żaden z producentów kauczuku naturalnego, kauczuku syntetycznego, czystej sadzy i kordu nylonowego, którzy dostarczali komponenty objętym próbą przedsiębiorstwom, nie odpowiedział na pytania zawarte w specjalnych kwestionariuszach przekazanych przez rząd ChRL.

(150) Rząd ChRL twierdził, że nie jest uprawniony do żądania informacji od dostawców będących własnością państwa, którzy nie wypełnili kwestionariusza, ponieważ dostawcy ci funkcjonują niezależnie od rządu ChRL. Komisja nie zgadza się z tym stanowiskiem. Z posiadanej przez Komisję wiedzy wynika, że rząd ChRL dysponuje informacjami wymaganymi od podmiotów będących własnością państwa (przedsiębiorstw lub instytucji publicznych/finansowych) w przypadku wszystkich podmiotów, w których rząd ChRL jest głównym udziałowcem.

(151) Rząd ChRL odmówił ponadto przekazania przeglądu prezentującego nazwy i strukturę własności chińskich producentów komponentów objętych dochodzeniem, twierdząc, że są to informacje poufne.

(152) Ponieważ Komisja nie posiadała informacji dotyczących ładu korporacyjnego producentów będących własnością państwa, którzy dostarczają komponenty przedsiębiorstwom objętym próbą, ani dotyczących konkretnych przedsiębiorstw informacji w odniesieniu do ustalania cen komponentów dostarczanych przez dostawców przedsiębiorstwom objętym próbą, Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia.

(153) W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ocenie istnienia i zakresu domniemanych subsydiów przyznawanych za pośrednictwem dostarczania komponentów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

(154) W odpowiedzi na pismo Komisji oraz w uwagach do dokumentu informacyjnego rząd ChRL sprzeciwił się zastosowaniu przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do dostarczania komponentów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia z tych samych powodów, co opisane w motywie 137 powyżej. W odniesieniu do braku upoważnienia rządu ChRL do żądania informacji od producentów oraz nadmiernego obciążenia nałożonego na rząd ChRL Komisja podtrzymała swoją argumentację przedstawioną w motywach 138 i 140 powyżej, która ma również zastosowanie do przedsiębiorstw dostarczających komponenty przedsiębiorstwom objętym próbą.

(155) Brakujące informacje dotyczą głównie dwóch aspektów: po pierwsze są to informacje na temat struktury własności i ładu korporacyjnego niewspółpracujących producentów. Nie posiadając tych informacji Komisja nie była w stanie ustalić, czy producenci ci są organami publicznymi, czy nie. Po drugie są to informacje dotyczące konkretnych przedsiębiorstw pochodzące od producentów niewspółpracujących, np. informacje na temat ustalania cen komponentów dostarczanych przedsiębiorstwom objętym próbą. Informacje te są niezbędne w rozumieniu art. 28 rozporządzenia podstawowego do ustalenia, czy komponenty dostarczano przedsiębiorstwom objętym próbą za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Co więcej, takie dane mogą przekazać wyłącznie odnośni producenci, a zatem informacje te nie mogły się znaleźć w odpowiedziach udzielonych w kwestionariuszach przez przedsiębiorstwa objęte próbą.

(156) Komisja podtrzymała zatem swoje stanowisko, że w przypadku swoich ustaleń dotyczących dostarczania kauczuku naturalnego, kauczuku syntetycznego, czystej sadzy i kordów nylonowych za kwoty niższe od odpowiedniego wynagrodzenia była zmuszona oprzeć się również na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 ust. 1.

3.2.2. Zastosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jednego producenta eksportującego w związku z ubezpieczeniem kredytów eksportowych

(157) Grupa Xingyuan odpowiedziała w kwestionariuszu, że w okresie objętym dochodzeniem nie posiadała żadnych umów ubezpieczenia kredytów eksportowych. Po wizycie weryfikacyjnej Komisja stwierdziła jednak, że przedsiębiorstwo otrzymało dotacje w formie zwrotu składek z tytułu ubezpieczenia kredytów eksportowych, opłaconych za 2016 r., który to rok przypada na okres objęty dochodzeniem. Z przekazanych dokumentów nie wynika, czy zwrot ten stanowi całość czy tylko część składek zapłaconych przez przedsiębiorstwo z tytułu ubezpieczenia kredytów eksportowych.

(158) W tych okolicznościach Komisja uznała, że otrzymała nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje.

(159) Dlatego też Komisja powiadomiła przedsiębiorstwo, że rozważy możliwość oparcia swoich ustaleń częściowo na dostępnych faktach zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (w zakresie, w jakim stosowne informacje będą dotyczyły ubezpieczenia kredytów eksportowych).

(160) W odpowiedzi na pismo Komisji przedsiębiorstwo sprzeciwiło się zastosowaniu przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych. Stwierdziło ono, że ponieważ nie prowadzi ono działalności wywozowej bezpośrednio, nie jest narażone na żadne ryzyko kredytowe. Przedsiębiorstwo nie potrzebowało zatem żadnego ubezpieczenia kredytów eksportowych i nie mogło otrzymać zwrotu składek, gdyż ich nie opłaciło.

(161) Komisja przyjęła argument, że przedsiębiorstwo prowadziło wyłącznie wywóz pośredni do UE. Niemniej przedstawiony przez przedsiębiorstwo argument, że nie potrzebuje ono ubezpieczenia kredytów eksportowych i nie może otrzymać zwrotu składek ubezpieczeniowych, które nie zostały opłacone, był niezgodny z zawartymi w aktach dowodami, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo w rzeczywistości zwrot otrzymało. Przedsiębiorstwo nie przedstawiło wyjaśnienia, dlaczego rząd miałby dokonać zwrotu za składkę, która rzekomo nie została opłacona. Komisja odnotowała ponadto, że prawa i obowiązki pomiędzy przedsiębiorstwem a jego przedsiębiorstwami handlowymi prowadzącymi sprzedaż do UE nie były jasno określone. Przedsiębiorstwo faktycznie przeprowadziło pewne formalności wywozowe w imieniu przedsiębiorstw handlowych prowadzących sprzedaż do UE w okresie objętym dochodzeniem i otrzymało zwolnienia z należności celnych przywozowych kauczuku naturalnego wykorzystanego w eksportowanych oponach, nawet jeżeli nie prowadziło wywozu tych opon bezpośrednio.

(162) Wobec braku przedstawienia przez przedsiębiorstwo jakichkolwiek nowych przeciwnych informacji Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwo przekazało nieprawidłowe i niepełne informacje na temat ubezpieczenia kredytów eksportowych otrzymanego w okresie objętym dochodzeniem. Dlatego też Komisja przy dokonywaniu ustaleń dotyczących ubezpieczenia kredytów eksportowych udzielonego temu przedsiębiorstwu opierała się na dostępnym stanie faktycznym tj. na najwyższej kwocie subsydium w odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych stwierdzonej w przypadku pozostałych przedsiębiorstwa objętych próbą.

3.2.3. Zastosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jednego producenta eksportującego w związku z finansowaniem preferencyjnym

(163) Grupa Huaqin Rubber Industry i Yanzhou Yinhe Power Plant Co. Ltd. nie przekazały kompletnych informacji na temat swoich umów kredytu.

(164) Dlatego też Komisja powiadomiła te przedsiębiorstwa, że rozważy możliwość oparcia swoich ustaleń częściowo na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (w zakresie, w jakim stosowne informacje będą dotyczyły przedmiotowych umów). W odpowiedzi na pismo Komisji informujące te przedsiębiorstwa o możliwym zastosowaniu art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego sprzeciwiły się one jego zastosowaniu w ogóle.

(165) Niemniej ponieważ w odniesieniu do umów kredytu wymienionych w motywie 163 powyżej nie przekazano żadnych dodatkowych dowodów, w swoich ustaleniach dotyczących tych umów kredytu Komisja nadal częściowo opierała się na dostępnym stanie faktycznym.

3.3. Subsydia i programy subsydiów wchodzące w zakres prowadzonego dochodzenia

(166) Na podstawie informacji zawartych w skardze, zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji zbadano domniemane subsydiowanie w postaci następujących subsydiów udzielanych przez rząd ChRL: (i) kredyty udzielane zgodnie z polityką preferencyjną, linie kredytowe, kredyty eksportowe dla zbywców i kredyty eksportowe dla nabywców, inne instrumenty finansowe oraz gwarancje; (ii) preferencyjne ubezpieczenie kredytów eksportowych; (iii) programy dotacji — program Famous Brand; — dotacje na rzecz wspierania wywozu, takie jak np. nagrody dla zaawansowanych przedsiębiorstw eksportujących lub za doskonałe wyniki w zakresie wywozu, nagrody za handel związany z przetwarzaniem towarów, dotacje z tytułu inwestycji zagranicznych; — dotacje na ochronę środowiska naturalnego, takie jak np. specjalny fundusz na rzecz modernizacji energooszczędnych technologii, fundusz na rzecz technologii produkcji bezodpadowej, zachęty do ochrony środowiska i ochrony zasobów; — dotacje związane z modernizacją lub transformacją technologiczną, takie jak np. dotacje w ramach funduszu państwowego na rzecz kluczowych projektów technologicznych, promocja działań w zakresie badań i rozwoju w ramach planów na rzecz wsparcia nauki i technologii, promocja dostosowania najważniejszych gałęzi przemysłu, rewitalizacja i renowacja technologiczna; — subsydia ad hoc zapewnione przez władze na poziomie gminy/prowincji; (iv) dochody utracone w związku z programami zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków: — przywileje w zakresie EIT dla przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie; — odliczenia od EIT na badania i rozwój; — preferencyjne polityki podatkowe w regionie zachodnim; — zwolnienie z podatku od użytkowania gruntu lub zmniejszenie wysokości tego podatku; — lokalne ulgi podatkowe; (v) dochody utracone w związku z programami w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych: — zwolnienia z VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń i technologii pochodzących z przywozu; — zwolnienia z należności celnych przywozowych za handel związany z przetwarzaniem towarów; (vi) dostarczanie towarów i świadczenie usług przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia: — dostarczanie kauczuku naturalnego przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — dostarczanie kauczuku syntetycznego przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — dostarczanie czystej sadzy przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — dostarczanie przez rząd kordu nylonowego za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — dostarczanie energii przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — przyznawanie przez rząd gruntów oraz prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

3.4. Preferencyjne finansowanie i ubezpieczenie: pożyczki

(167) Z informacji przekazanych przez cztery objęte próbą grupy producentów eksportujących wynika, że kredytów udzieliły im 32 instytucje finansowe z siedziba w ChRL. Spośród tych 32 instytucji finansowych 27 stanowiły banki będące własnością państwa (37). Jeżeli chodzi o pozostałe 5 instytucji finansowych, instytucje te były instytucjami prywatnymi. Specjalny kwestionariusz wypełniły jednak zaledwie trzy banki będące własnością państwa, mimo że Komisja zwróciła się do rządu ChRL o przekazanie kwestionariusza wszystkim instytucjom finansowym, które udzielały kredytów przedsiębiorstwom objętym próbą.

3.4.1. Banki będące własnością państwa działające jako organy publiczne

(168) Komisja sprawdziła, czy banki będące własnością państwa działały w charakterze organów publicznych w rozumieniu art. 3 i art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym względzie w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo będące własnością państwa jest organem publicznym, należy zastosować następujący test (38): „Istotną kwestią jest to, czy danemu podmiotowi powierzono wykonanie funkcji rządowych, a nie sposób, w jaki zostało to osiągnięte. Istnieje wiele różnych sposobów, w jakie rząd w wąskim rozumieniu tego słowa może nadać podmiotom tego rodzaju uprawnienie. W związku z tym fakt przekazania danemu podmiotowi tego rodzaju uprawnienia można wykazać w oparciu o wiele różnego rodzaju dowodów. Dowód świadczący o tym, że dany podmiot w praktyce wykonuje funkcje rządowe, może służyć jako dowód na to, że posiada on lub powierzono mu władzę publiczną, szczególnie jeżeli tego rodzaju dowód wskazuje, że takie działanie stanowi stałą i regularną praktykę. W związku z tym w naszej opinii dowód na to, że rząd sprawuje znaczną kontrolę nad podmiotem i jego postępowaniem może w niektórych przypadkach świadczyć o tym, iż podmiot ten dysponuje władzą publiczną i sprawuje taką władzę w ramach pełnienia funkcji rządowych. Należy jednak podkreślić, że oprócz wyraźnego przekazania uprawnienia w ramach instrumentu prawnego mało prawdopodobne jest, aby istnienie zwykłych formalnych powiązań między danym podmiotem a rządem w wąskim znaczeniu tego słowa wystarczyło do ustalenia koniecznego sprawowania władzy publicznej. Dlatego też przykładowo sam fakt, że rząd jest akcjonariuszem większościowym w danym podmiocie nie oznacza, że dysponuje on znaczną kontrolą nad postępowaniem tego podmiotu, a tym bardziej nie oznacza, że powierzył mu sprawowanie władzy publicznej. W niektórych przypadkach, gdy dowody wskazują jednak, że formalne znamiona kontroli rządu są liczne, oraz istnieją też dowody na to, że taka kontrola jest sprawowana w sposób znaczący, takie dowody mogą umożliwiać stwierdzenie, że dany podmiot sprawuje władzę publiczną.” W omawianym przypadku wniosek, że bankom będącym własnością państwa powierzono wykonanie funkcji rządowych, opiera się na formalnych znamionach kontroli rządu oraz na dowodach potwierdzających, że kontrola ta jest sprawowana w znaczący sposób.

(169) Komisja dążyła do uzyskania informacji na temat struktury własności państwa, a także na temat formalnych znamion kontroli rządu w odniesieniu do banków będących własnością państwa. Komisja zbadała również, czy kontrolę sprawowano w znaczący sposób. W tym celu, ze względu na odmowę przekazania przez rząd ChRL i banki będące własnością państwa dowodów w sprawie procesu decyzyjnego, który doprowadził do udzielenia kredytów preferencyjnych, Komisja była zmuszona oprzeć się częściowo na dostępnym stanie faktycznym.

(170) Aby przeprowadzić taką analizę, Komisja zbadała w pierwszej kolejności informacje dotyczące trzech banków będących własnością państwa, które udzieliły odpowiedzi na pytania w specjalnym kwestionariuszu i które wyraziły zgodę na przeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej.

3.4.1.1. Współpracujące banki będące własnością państwa

(171) Trzy poniższe banki będące własnością państwa dostarczyły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które zostały zweryfikowane na miejscu: EXIM, ABC i BOC.

a) Własność i formalne znamiona kontroli rządu ChRL

(172) Na podstawie informacji otrzymanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz podczas wizyty weryfikacyjnej Komisja stwierdziła, że rząd ChRL bezpośrednio lub pośrednio posiadał ponad 50 % udziałów w każdej z tych instytucji finansowych.

(173) Jeżeli chodzi o formalne znamiona kontroli rządu nad trzema współpracującymi bankami będącymi własnością państwa, Komisja uznała wszystkie z nich za „kluczowe instytucje finansowe będące własnością państwa”. W szczególności zawiadomienie pt. „Interim Regulations on the Board of Supervisors in Key State-owned Financial Institutions” (regulamin przejściowy rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa) stanowi, że: „kluczowe instytucje finansowe, o których mowa w niniejszym regulaminie, oznaczają będące własnością państwa banki realizujące politykę rządu, banki komercyjne, przedsiębiorstwa zarządzające aktywami finansowymi, przedsiębiorstwa zajmujące się papierami wartościowymi, zakłady ubezpieczeń itp. (zwane dalej instytucjami finansowymi będącymi własnością państwa), których rady nadzorcze powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej”.

(174) Radę nadzorczą kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z „Regulaminem przejściowym rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa”. Na podstawie art. 3 i 5 tego regulaminu przejściowego Komisja ustaliła, że członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Radę Państwa Chińskiej Republiki Ludowej, przed którą ponoszą odpowiedzialność, co potwierdza sprawowanie kontroli instytucjonalnej nad działalnością prowadzoną przez współpracujące banki będące własnością państwa. Poza ustaleniem istnienia tych powszechnych znamion kontroli rządu Komisja poczyniła następujące ustalenia w odniesieniu do trzech banków będących własnością państwa:

EXIM

(175) EXIM został utworzony i prowadzi działalność na podstawie obwieszczenia o utworzeniu Eksportowo-Importowego Banku Chińskiego wydanego przez Radę Państwa Chińskiej Republiki Ludowej oraz na podstawie statutu EXIM. Zgodnie ze statutem EXIM jego kadrę kierowniczą powołuje bezpośrednio państwo. Radę nadzorczą powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z „Regulaminem przejściowym rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa” (dekret Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej nr 282) oraz innymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi; rada nadzorcza podlega Radzie Państwa Chińskiej Republiki Ludowej.

(176) W statucie zaznaczono również, że komitet partii w ramach EXIM odgrywa przewodnią i kluczową rolę polityczną w dążeniu do tego, aby strategie polityczne i istotne działania partii i państwa były wdrażane przez EXIM. Kierownictwo partii jest zaangażowane we wszystkie aspekty ładu korporacyjnego.

(177) W statucie stwierdzono również, że EXIM jest zaangażowany we wspieranie rozwoju handlu zagranicznego i współpracy gospodarczej, inwestycji transgranicznych, koncepcji „Jeden pas i jeden szlak” oraz międzynarodowej współpracy w zakresie mocy produkcyjnych i produkcji wyposażenia. Zakres jego działalności gospodarczej obejmuje udzielanie krótko-, średnio- i długoterminowych kredytów zatwierdzonych przez państwo i zgodnych ze strategiami politycznymi państwa w zakresie handlu zagranicznego i otwarcia na pozyskanie nowych rynków (ang. going out), takich jak kredyty eksportowe, kredyty importowe, kredyty na obsługę zagranicznych zleceń w zakresie inżynierii, kredyty na inwestycje zagraniczne, kredyty chińskiego rządu na pomoc zagraniczną oraz kredyty eksportowe dla nabywców.

ABC

(178) Jak wspomniano w art. 137 statutu ABC, rząd ChRL – jako główny udziałowiec posiadający 79,62 % udziałów – ma prawo do powoływania wszystkich dyrektorów wchodzących w skład zarządu. Zgodnie z art. 204 statutu rząd ChRL posiada takie same uprawnienia, jeżeli chodzi o powoływanie członków rady nadzorczej.

(179) Zgodnie ze statutem ABC do zadań zarządu należy też między innymi określanie strategii banku, uchwalanie budżetu banku, podejmowanie uchwał w kwestiach inwestycyjnych, powoływanie prezesa i sekretarza zarządu banku oraz opracowywanie systemu zarządzania ryzykiem banku i monitorowanie wdrażania tego