ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(3)

W nawiązaniu do treści pkt 3.2.9 załącznika I do dyrektywy 72/245/EWG i zważywszy na fakt, iż do Komisji Europejskiej nie wpłynęły żadne sprawozdania państw członkowskich dotyczące przypadków odmowy zaświadczenia z powodów bezpieczeństwa, proponuje się znieść obowiązek zaangażowania placówek technicznych w przypadku części sprzedawanych na rynku posprzedażowym a przeznaczonych do zamontowania w pojazdach silnikowych, o ile nie są one powiązane z funkcjami związanymi z odpornością i nie wymagają już atestów wystawionych zgodnie z wzorem podanym w załączniku III C zgodnie z pkt 3.2.9 załącznika I.
(3)

Minimalny poziom gwarancji zgodnie z dyrektywą 94/19/WE wynosi obecnie 20 000 EUR, przy czym państwa członkowskie mają możliwość podwyższenia go. W odniesieniu do znacznej liczby depozytów we Wspólnocie kwota ta okazuje się jednak niewystarczająca. W celu utrzymania zaufania deponentów oraz osiągnięcia większej stabilności na rynkach finansowych należy zatem podwyższyć minimalny poziom gwarancji do 50 000 EUR. Do dnia 31 grudnia 2010 r. poziom gwarancji w odniesieniu do sumy depozytów każdego z deponentów powinien zostać ustalony na 100 000 EUR, chyba że oceny wpływu przedłożonej przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 2009 r. będzie wynikało, że takie podwyższenie i taka harmonizacja są nieodpowiednie i finansowo niewykonalne dla wszystkich państw członkowskich w celu zapewnienia ochrony konsumentów i stabilności finansowej we Wspólnocie oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji między państwami członkowskimi. Jeżeli ocena wpływu wykaże, że takie podwyższenie i taka harmonizacja nie są właściwe, Komisja powinna przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowne wnioski.
(5)

Guma guar jest dopuszczona dyrektywą 95/2/WE jako dodatek do żywności stosowany w środkach spożywczych. W szczególności stosowana jest jako zagęstnik, emulgator i stabilizator. Do Komisji wpłynął wniosek dotyczący stosowania jako dodatku do żywności częściowo zdepolimeryzowanej gumy guar, wytwarzanej z rodzimej gumy guar w jednym z trzech procesów produkcyjnych polegających na obróbce termicznej, hydrolizie kwasowej lub utlenianiu alkalicznym. EFSA dokonał oceny bezpieczeństwa stosowania tego dodatku i w swojej opinii z dnia 4 lipca 2007 r. (6) ocenił, iż wykazano, że pod względem składu produktu końcowego częściowo zdepolimeryzowana guma guar jest bardzo podobna do rodzimej gumy guar. Komitet stwierdził także, że częściowo zdepolimeryzowana guma guar nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa przy stosowaniu jej jako zagęstnik, emulgator lub stabilizator. W tej samej opinii EFSA zalecił jednak dostosowanie specyfikacji dotyczących E 412 gumy guar, aby uwzględnić zwiększoną zawartość soli oraz możliwą obecność niepożądanych produktów ubocznych, które mogą powstać w procesie produkcyjnym. Na podstawie zaleceń wydanych przez EFSA należy zmienić specyfikacje dotyczące gumy guar.
(4)

Uwzględniając stosowanie dobrych praktyk wytwarzania, maksymalne zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, należy ustalić zgodnie z zasadą możliwie najniższej zawartości. W celu umożliwienia producentowi pasz kontroli nad takim nieuniknionym zanieczyszczeniem krzyżowym należy rozważyć zawartość zanieczyszczeń na poziomie około 3 % w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawartości w odniesieniu do pasz dla mniej wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, natomiast w odniesieniu do pasz dla wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, oraz pasz na końcowy okres tuczu, tj. okres poprzedzający ubój, należy utrzymać zawartość zanieczyszczeń na poziomie około 1 % w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawartości. Zawartość zanieczyszczeń na poziomie 1 % należy także rozważyć w odniesieniu do zanieczyszczenia krzyżowego innych, przeznaczonych dla gatunków docelowych, pasz, do których nie dodaje się kokcydiostatyków lub histomonostatyków, oraz w odniesieniu do pasz, dla których substancje te nie są przeznaczone, przeznaczonych dla zwierząt, od których stale pozyskuje się żywność, takich jak krowy mleczne czy kury nioski, w przypadku istnienia dowodów na przenoszenie zanieczyszczeń z paszy na żywność pochodzenia zwierzęcego. W przypadku bezpośredniego podawania zwierzętom materiałów paszowych lub stosowania mieszanek paszowych uzupełniających stosowanie ich w dziennej dawce pokarmowej nie powinno skutkować narażeniem zwierzęcia na zawartość kokcydiostatyków lub histomonostatyków wyższą niż maksymalny poziom narażenia wynikający ze stosowania w dziennej dawce pokarmowej wyłącznie pełnoporcjowych mieszanek paszowych.
2)

w części 1 załącznika III dodaje się następujące numery porządkowe od 185 do 188: Numer porządkowy Substancja Ograniczenia Warunki stosowania i ostrzeżenia, które muszą być wydrukowane na etykiecie Zakres zastosowania i/lub użycia Maksymalne dopuszczalne stężenie w gotowych produktach kosmetycznych Inne ograniczenia i wymagania a b c d e f „185 Toluen Nr CAS 108-88-3 Nr WE 203-625-9 Produkty do paznokci 25 % Chronić przed dziećmi Do stosowania wyłącznie przez osoby dorosłe 186 Diethylene glycol (DEG) Nr CAS 111-46-6 Nr WE 203-872-2 2,2′-oksydietanol Śladowe ilości w składnikach 0,1 % 187 Butoxydiglycol Nr CAS 112-34-5 Nr WE 203-961-6 Eter monobutylowy glikolu dietylenowego (DEGBE) Rozpuszczalnik w produktach do barwienia włosów 9 % Nie stosować w rozpylaczach aerozoli 188 Butoxyethanol Nr CAS 111-76-2 Nr WE 203-905-0 Eter monobutylowy glikolu etylenowego (EGBE) Rozpuszczalnik w utleniających produktach do barwienia włosów 4,0 % Nie stosować w rozpylaczach aerozoli Rozpuszczalnik w nieutleniających produktach do barwienia włosów 2,0 % Nie stosować w rozpylaczach aerozoli”
(1)

Załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE zawiera wstępny wykaz naruszeń rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (2), a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (3).
„5)

w odpowiednich przypadkach oraz z właściwym uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa – kontrola zainstalowanego w pojazdach urządzenia rejestrującego mająca celu wykrycie instalacji lub stosowania dowolnego urządzenia lub urządzeń służących do niszczenia lub ukrywania dowolnych danych, manipulowania nimi lub ich zmiany bądź służących do zakłócania dowolnego etapu elektronicznej wymiany danych między elementami urządzenia rejestrującego lub służących do zatrzymania przesyłu danych lub do zmiany danych przed ich zakodowaniem.”;
3)

w art. 143 wprowadza się następujące zmiany: a) wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie: „1. Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:”; b) dodaje się ustęp w brzmieniu: „2. Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. d) ma zastosowanie w przypadkach, gdy po imporcie towaru następuje dostawa towaru zwolniona na mocy art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c), tylko wówczas jeżeli w chwili importu importer przedstawił właściwym organom państwa członkowskiego importu co najmniej następujące informacje: a) swój numer identyfikacyjny VAT wydany w państwie członkowskim importu lub numer identyfikacyjny VAT swojego przedstawiciela podatkowego zobowiązanego do zapłaty VAT, wydany w państwie członkowskim importu; b) numer identyfikacyjny VAT klienta, któremu dostarczany jest towar zgodnie z art. 138 ust. 1, wydany w innym państwie członkowskim, lub swój numer identyfikacyjny VAT wydany w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu towaru w przypadku gdy towar przemieszczany jest zgodnie z art. 138 ust. 2 lit. c); c) dowód przeznaczenia importowanego towaru do transportu lub wysyłki z państwa członkowskiego importu do innego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że dowód, o którym mowa w lit. c), należy przedstawić właściwym organom wyłącznie na żądanie.”.
1)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 23b 1. Komisja przyjmuje odpowiednie uzgodnienia dla rozpatrzenia zmian w zakresie warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przyznanych zgodnie z niniejszą dyrektywą. 2. Komisja przyjmuje uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, w formie rozporządzenia wykonawczego. Środek ten, mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 121 ust. 2a. 3. Przyjmując uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, Komisja dokłada starań, by umożliwić przedłożenie pojedynczego wniosku w przypadku jednej zmiany lub kilku identycznych zmian dokonywanych w warunkach kilku pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. 4. Państwo członkowskie nadal może stosować obowiązujące w momencie wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego krajowe przepisy dotyczące zmian w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych udzielonych przed dniem 1 stycznia 1998 r. produktom leczniczym dopuszczonym do obrotu tylko w tym państwie członkowskim. W przypadku gdy produkt leczniczy podlegający przepisom krajowym zgodnie z niniejszym artykułem otrzymuje następnie pozwolenie na obrót w innym państwie członkowskim, rozporządzenie wykonawcze stosuje się do tego produktu leczniczego od daty otrzymania wspomnianego pozwolenia. 5. W przypadku gdy państwo członkowskie decyduje o dalszym stosowaniu przepisów krajowych zgodnie z ust. 4, powiadamia o tym Komisję. Jeśli do dnia 20 stycznia 2011 r. Komisja nie zostanie o tym powiadomiona, zastosowanie ma rozporządzenie wykonawcze.”;
(9)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zmniejszenie obciążeń administracyjnych dotyczących niektórych wymogów ujawniania informacji przez średnie spółki oraz obowiązku sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych przez niektóre spółki działające we Wspólnocie, nie może być osiągnięty w sposób w wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
2.

Jeśli brak jest danych na ten temat lub właściwe organy w państwie członkowskim podjęły decyzję o niestosowaniu tych danych jako wartości odniesienia, to wówczas poziom zadymienia nie może przekraczać poziomu podanego przez producenta lub następujących wartości dopuszczalnych współczynnika absorpcji: Lambda: 1 ± 0,03 lub zgodnie ze specyfikacjami producenta. — wolnossące silniki wysokoprężne: 2,5 m-1, — turbodoładowane silniki wysokoprężne: 3,0 m-1, — wartość dopuszczalną 1,5 m-1 stosuje się do następujących pojazdów, które uzyskały homologację zgodnie z wartościami dopuszczalnymi podanymi w: a) wierszu B tabeli w ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG — (Lekki pojazd samochodowy z silnikiem Diesla — Euro 4); b) wierszu B1 tabel w ppkt 6.2.1 Załącznika I do dyrektywy 88/77/EWG (11) — (Pojazd ciężarowy o dużej ładowności z silnikiem Diesla — Euro 4); c) wierszu B2 tabel w ppkt 6.2.1 załącznika I do dyrektywy 88/77/EWG — (Pojazd ciężarowy o dużej ładowności z silnikiem Diesla — Euro 5); d) wierszu C tabel w ppkt 6.2.1 załącznika I do dyrektywy 88/77/EWG — (Pojazd ciężarowy o dużej ładowności — EEV); lub wartościami dopuszczalnymi zgodnymi z późniejszymi zmianami dyrektywy 70/220/EWG lub wartościami dopuszczalnymi zgodnymi z późniejszymi zmianami dyrektywy 88/77/EWG lub wartościami równoważnymi, w przypadku gdy stosuje się wyposażenie różne od typu wyposażenia stosowanego przy homologacji WE. W przypadku gdy zgodność z ppkt 5.3.1.4 załącznika I do dyrektywy 70/220/EWG lub z ppkt 6.2.1 załącznika I do dyrektywy 88/77/EWG nie jest możliwa, to powyższe wartości stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu 1 lipca 2008 r.
6)

artykuł 15 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 15 Wyłączenia 1. Państwa członkowskie mogą wyłączać przewozy wykonywane regularnie między portami znajdującymi się na ich terytorium z wymogów art. 4 i 13, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków: a) przedsiębiorstwo wykonujące te regularne przewozy prowadzi i stale uaktualnia wykaz statków, których to dotyczy, oraz przekazuje ten wykaz właściwej władzy; b) dla każdej odbywanej podróży informacje wymienione odpowiednio w części 1 lub 3 załącznika I udostępnia się na żądanie właściwej władzy. Przedsiębiorstwo ustanawia wewnętrzny system zapewniający całodobowe przekazywanie takich informacji w formie elektronicznej, niezwłocznie po wystąpieniu właściwej władzy z żądaniem, zgodnie z, odpowiednio, art. 4 ust. 1 lub art. 13 ust. 4; c) port przeznaczenia lub właściwa władza są powiadamiane, zgodnie z, odpowiednio, art. 4 lub art. 13, o wszelkiej rozbieżności w stosunku do planowanej godziny przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej równej lub przekraczającej trzy godziny; d) wyłączenia przyznawane są wyłącznie poszczególnym statkom w odniesieniu do specyficznych przewozów. Dla celów akapitu pierwszego przewozy nie są uważane za regularne przewozy, chyba że zamierza się je wykonywać przez okres nie krótszy niż jeden miesiąc; Wyłączenia z wymogów art. 4 i 13 ograniczone są do podróży, których przewidywany czas trwania nie przekracza 12 godzin. 2. W przypadku gdy regularne przewozy międzynarodowe wykonywane są między dwoma lub więcej państwami, z których przynajmniej jedno jest państwem członkowskim, każde z zainteresowanych państw członkowskich może zwrócić się do innych państw członkowskich o przyznanie wyłączenia dla takich przewozów. Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, w tym również zainteresowane państwa nadbrzeżne, współpracują w przyznawaniu wyłączeń takim przewozom, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1. 3. Państwa członkowskie okresowo sprawdzają, czy warunki określone w ust. 1 i 2 są spełnione. W przypadku gdy przynajmniej jeden z tych warunków nie jest spełniany, państwa członkowskie niezwłocznie cofają przywilej wyłączenia przyznany zainteresowanemu przedsiębiorstwu. 4. Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączenia na mocy niniejszego artykułu, a także każdą aktualizację tego wykazu.”;
(2)

W komunikacie w sprawie stawek VAT innych niż podstawowe, który Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2007 r., stwierdzono, że stosowanie stawek obniżonych podatku od wartości dodanej (VAT) do usług świadczonych lokalnie nie stanowi poważnego zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i może, w pewnych okolicznościach, pozytywnie wpłynąć na tworzenie miejsc pracy oraz walkę z szarą strefą gospodarki. Dlatego właściwe jest zapewnienie państwom członkowskim możliwości stosowania stawek obniżonych VAT do usług pracochłonnych objętych przepisami przejściowymi mającymi zastosowanie do końca 2010 r., jak również do usług restauracyjnych i cateringowych.
(3)

Dyrektywa 80/181/EWG zezwala na stosowanie do dnia 31 grudnia 2009 r. dodatkowych oznaczeń w uzupełnieniu jednostek legalnych określonych w rozdziale I załącznika do tej dyrektywy. Jednakże, aby uniknąć tworzenia przeszkód dla przedsiębiorstw wspólnotowych zajmujących się eksportem do niektórych państw trzecich, które wymagają, by produkty były oznaczone innymi jednostkami niż te, które określono w rozdziale I, właściwe jest utrzymanie zezwolenia na stosowanie dodatkowych oznaczeń.
A.1/1.2

Lampki pozycyjne do środków ratunkowych: a) do jednostek ratunkowych i łodzi ratowniczych; b) do kół ratunkowych; c) do pasów ratunkowych.

— Reg. III/4, — Reg. X/3.

— Reg. III/7, — Reg. III/22, — Reg. III/26, — Reg III/32, — Reg. III/34, — IMO Res. MSC.36(63)–(1994 HSC Code) 8, — IMO Res. MSC.48(66)–(LSA Code) II, IV, — IMO Res. MSC.97(73)–(2000 HSC Code) 8.

— IMO Res. MSC.81(70), — ISO 24408 (2005).
Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

„17

bromadiolon

3-[3-(4’-bromo[1,1’-bifenyl]-4-ylo)-3-hydroksy-1-fenylopropylo]-4-hydroksy-2H-1-benzopiran-2-on Nr WE: 249-205-9 Nr CAS: 28772-56-7

969 g/kg

1 lipca 2011 r.

30 czerwca 2013 r.

30 czerwca 2016 r.

14
(2)

Dyrektywa 77/311/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, o którym mowa w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej przez dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5), w której określono normy techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych i leśnych odnoszące się do poziomu hałasu odczuwanego przez kierowcę. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, mającego na celu umożliwienie stosowania dla wszystkich typów traktorów procedury homologacji typu WE, o której mowa w dyrektywie 2003/37/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosuje się do niniejszej dyrektywy.
(2)

Dyrektywa 75/321/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, przewidzianego w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej przez dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5) i określa normy techniczne dotyczące projektowania i budowy kołowych ciągników rolniczych i leśnych odnoszące się do układów kierowniczych. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania dla wszystkich typów ciągników procedury homologacji typu WE przewidzianej w dyrektywie 2003/37/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosują się do niniejszej dyrektywy.
(2)

Dyrektywa 93/32/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, przewidzianego w dyrektywie Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych zastąpionej dyrektywą 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych (5), i określa wymogi techniczne dotyczące projektowania i wykonywania dwukołowych pojazdów silnikowych w odniesieniu do uchwytów ręcznych dla pasażerów. Te wymogi techniczne dotyczyły zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, mającego na celu umożliwienie stosowania wspólnotowej procedury homologacji typu przewidzianej w dyrektywie 2002/24/WE, w stosunku do wszystkich typów pojazdów. W związku z tym przepisy dyrektywy 2002/24/WE odnoszące się do układów, części i odrębnych jednostek technicznych pojazdu stosują się do niniejszej dyrektywy.
„24

Tetraboran disodu

Tetraboran disodu Nr WE: 215-540-4 Nr CAS (bezwodny): 1330-43-4 Nr CAS (pięciowodny): 12267-73-1 Nr CAS (dziesięciowodny): 1303-96-4

990 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8
Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

„22

kwas borowy

kwas borowy Nr WE: 233-139-2 Nr CAS: 10043-35-3

990 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8
„25

tetrahydrat oktaboranu disodu

tetrahydrat oktaboranu disodu Nr WE: 234-541-0 Nr CAS: 12280-03-4

975 g/kg

1 września 2011 r.

31 sierpnia 2013 r.

31 sierpnia 2021 r.

8
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje alfachloralozę.
(2)

Dyrektywa 74/152/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, przewidzianego w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej przez dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5) i określa normy techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych i leśnych w odniesieniu do maksymalnej prędkości konstrukcyjnej oraz skrzyń ładunkowych. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania dla wszystkich typów ciągników procedury homologacji typu WE, przewidzianej w dyrektywie 2003/37/WE. W związku z tym przepisy dyrektywy 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosują się do niniejszej dyrektywy.
(2)

Dyrektywa 93/94/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu procedury homologacji typu WE, przewidzianych w dyrektywie 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (5) i określa normy techniczne dotyczące projektowania i budowy dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych w odniesieniu do miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, mającego na celu umożliwienie stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej w dyrektywie 2002/24/WE w stosunku do wszystkich typów pojazdów. W związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 2002/24/WE odnoszące się do układów, części i odrębnych jednostek technicznych pojazdów stosują się do niniejszej dyrektywy.
Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

„21

fenpropimorf

(+/-)-cis-4-[3-(p-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-2,6-dimetylomorfolina Nr WE: 266-719-9 Nr CAS: 67564-91-4

930 g/kg

1 lipca 2011 r.

30 czerwca 2013 r.

30 czerwca 2021 r.

8
(2)

Dyrektywa 79/533/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących systemu homologacji typu WE, o którym mowa w dyrektywie Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, zastąpionej dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi (5), w której określono normy techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych i leśnych odnoszące się do układów kierowniczych. Te normy techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich, w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE, o której mowa w dyrektywie 2003/37/WE, odnośnie do każdego typu ciągnika. W związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 2003/37/WE odnoszące się do ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi stosuje się do niniejszej dyrektywy.