ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(3)

Program zawiera trzy różne scenariusze prognoz makroekonomicznych i budżetowych: scenariusz „podstawowy”, scenariusz „powolnego wzrostu” oraz scenariusz „szybkiego wzrostu”. Za scenariusz odniesienia w ocenie prognoz budżetowych przyjęto scenariusz „podstawowy”, chociaż na podstawie dostępnych obecnie informacji (2) wydaje się, że jest on oparty na nieco optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu. Przewiduje on, że wzrost realnego PKB zmniejszy się z 3,2 % w 2007 roku do średnio 2,6 % przez resztę okresu objętego programem. Przewidywania programu co do poziomu inflacji, zakładające, że przekroczy ona poziom docelowy zakładany przez Riksbank wynoszący 2 %, również wydają się realistyczne. Przewiduje się, że większy wzrost płac połączony ze słabszym wzrostem produktywności niż na przestrzeni ostatnich lat ma spowodować podniesienie kosztów pracy, co przyczyni się do zwiększenia presji inflacyjnej.
Głównym celem aktualizacji jest korekta nadmiernego deficytu do 2009 r. (obniżenie go z 6,2 % PKB w 2007 r. do 3,2 % PKB w 2009 r. (4)), zgodnie z poprzednią aktualizacją, przy zasadniczo zbliżonym scenariuszu makroekonomicznym i jego dalsze zmniejszenie do poziomu 2,2 % PKB w roku 2011. Ponieważ przewiduje się, że wydatki z tytułu odsetek będą stopniowo maleć po roku 2008, poprawa wyniku pierwotnego może być nieco mniejsza: od deficytu w wysokości 2,2 % PKB w 2007 r. do nadwyżki w wysokości 1,1 % PKB w roku 2011. W aktualizacji potwierdzono, że średniookresowym celem w odniesieniu do pozycji budżetowej jest deficyt strukturalny (tj. w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) w wysokości 0,5 % PKB, jednak nie przewiduje się osiągnięcia tego celu w okresie objętym programem.

Konsolidację budżetową planuje się realizować poprzez obniżenie wskaźnika wydatków względem PKB, po jego zmniejszeniu o 1,5 punktu procentowego w 2007 r., o około 6 punktów procentowych w okresie objętym programem; pozwoliłoby to z nawiązką skompensować spadek wskaźnika dochodów względem PKB o około 2 punkty procentowe od roku 2008 (będący następstwem przede wszystkim zmniejszenia obciążeń podatkowych wynikającego ze struktury wzrostu PKB, mającego niewielki wpływ na dochody podatkowe). Po upływie okresu zamrożenia wydatków, co nastąpi w 2009 r., obniżanie wskaźnika wydatków realizowane będzie poprzez stopniowe wprowadzanie reform strukturalnych w dziedzinie administracji publicznej, edukacji, opieki zdrowotnej i emerytur, a także poprzez dalsze zmniejszanie dopłat do cen. Szacuje się, że w 2007 r. dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniesie około 65 % PKB, czyli więcej niż przewidziana w Traktacie wartość odniesienia wynosząca 60 % PKB; przewiduje się jego zmniejszenie o 3,6 punktu procentowego w okresie objętym programem.
Aktualizacja potwierdza główny cel poprzedniego programu, którym była realizacja średniookresowego celu budżetowego dla pozycji budżetowej w postaci deficytu strukturalnego (tj. deficytu netto w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) w wysokości 0,9 % PKB do 2011 roku (tzn. poza okresem objętym programem). W programie zakłada się stabilizację deficytu nominalnego w wysokości 2,9 % PKB w latach 2007–2009 i jego obniżenie do 2,4 % PKB w 2010 roku. Podobny scenariusz zakłada się w odniesieniu do wyniku pierwotnego. W okresie pomiędzy 2007 a 2009 rokiem nie przewidziano podjęcia wysiłków w zakresie polityki budżetowej, kiedy to przewiduje się, że deficyt strukturalny pozostanie na tym samym poziomie w wysokości około 3,5 % PKB; dopiero w 2010 roku przewidziano dostosowanie zmierzające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w wysokości 0,75 %. W porównaniu do poprzedniego programu konwergencji — który zakładał raczej stopniowe dostosowanie do średniookresowego celu budżetowego, a nie skoncentrowane na końcu okresu obowiązywania programu — cele budżetowe są mniej ambitne mimo korzystniejszych założeń dotyczących wzrostu zawartych w programie na lata 2008–2009. Dostosowanie w aktualizacji jest wywołane znacznym wzrostem udziału dochodów w PKB (o 3,5 punktów procentowych, głównie oparte na optymistycznych prognozach dotyczących dochodów) przekraczające wyraźny wzrost udziału wydatków w PKB (o prawie 3 punkty procentowe).

Największy wkład we wzrost dochodów (1,4 punktu procentowego PKB) wniosły podatki z uwagi na zakładany wzrost podatków bezpośrednich (przewiduje się, że podatki dochodowe wzrosną z uwagi na korzystną ewolucję średnich dochodów i liczbę pracowników, a po stronie podatków od osób prawnych pozytywny efekt odniesie ograniczenie składek na zabezpieczenia społeczne płaconych przez pracodawców), ale także dzięki środkom w zakresie VAT (dotyczącym terminów niektórych wpływów z VAT), mimo że nie zostały one dostatecznie szczegółowo określone w programie. „Inne dochody” wzrastają w podobnej wysokości, co odzwierciedla także zakładany wzrost finansowania z UE. Składki na zabezpieczenia społeczne podlegają reformom w 2008 roku z zakładanym korzystnym efektem netto (obniżenie o 6 punktów procentowych, wprowadzenie drugiego filaru systemu emerytalnego i poszerzenie podstawy składek emerytalnych przez usunięcie górnego limitu w wysokości pięciokrotności średniej pensji oraz przez włączenie premii do podstawy opodatkowania). Po stronie wydatków zmiana wynika w dużym stopniu ze znacznego wzrostu inwestycji publicznych z uwagi na założony znaczny wzrost wykorzystania funduszy UE, co wydaje się ambitne. Oczekuje się także znacznego wzrostu wydatków socjalnych (w szczególności emerytur). Wzrost ten będzie tylko częściowo zrównoważony znacznym obniżeniem płatności dla pracowników i dotacji (nieopisanych szczegółowo w programie).
(8)

Wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Niderlandów kształtują się na średnim poziomie. Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyższy od średniej w UE, co wynika głównie ze stosunkowo dużego wzrostu wydatków na emerytury w relacji do PKB w nadchodzących dekadach. Prognozowany przyszły wzrost dochodów z podatków wyrażonych jako udział w PKB, wynikający głównie z odroczonego opodatkowania prywatnych systemów emerytalnych, częściowo skompensowałby wzrost wydatków publicznych w perspektywie długoterminowej. Pozycja budżetowa w 2007 roku, która jest gorsza niż sytuacja wyjściowa z poprzedniego programu, zgodnie z prognozami zawartymi w programie przyczynia się do skompensowania zakładanego długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet, ale nie jest wystarczająca do pokrycia znacznego zwiększenia wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, szczególnie w świetle pogorszenia strukturalnego wyniku pierwotnego w 2007 roku w porównaniu do roku 2006. Zapewnienie wysokich nadwyżek pierwotnych w perspektywie średniookresowej, co przewidziano już w programie, lub wdrożenie reform mających na celu ograniczenie prognozowanego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa przyczyniłoby się do zmniejszenia ryzyka dla stabilności finansów publicznych.
(7)

W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej wydaje się zasadniczo zgodny z zaleconą przez Radę trwałą korektą nadmiernego deficytu do 2007 r. Wystarczający margines bezpieczeństwa chroniący przed przekroczeniem maksymalnego dopuszczalnego poziomu deficytu w wysokości 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych (szacowanych w granicach deficytu strukturalnego w wysokości 2 % PKB) będzie zapewniony dopiero od 2010 r., jeżeli przewidywana konsolidacja zostanie odpowiednio zrealizowana (5). Ponadto nakreślony w programie kurs polityki budżetowej wydaje się niewystarczający, aby do końca okresu objętego programem zapewnić realizację średniookresowego celu budżetowego, jak to przewidziano w programie. W 2008 r. można oczekiwać tylko niewielkiej poprawy wyniku strukturalnego (0,25 % PKB), pomimo przewidywanej dobrej koniunktury gospodarczej. Należy zatem zwiększyć przewidziane w programie tempo dostosowania do średniookresowego celu budżetowego w 2008 r., by osiągnąć zgodność z paktem stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i państw członkowskich ERM II roczna poprawa wyniku strukturalnego powinna wynieść 0,5 % PKB — co należy rozumieć jako wartość odniesienia — oraz że dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej. Ponadto w budżecie należy przewidzieć miejsce na zakładane zwiększenie napływu środków unijnych w celu utrzymania rygorystycznego kursu polityki budżetowej planowanego na lata 2009–2010. Planowane dostosowanie w pozostałych latach objętych programem — zgodnie z paktem — powinno być dokładnie zrealizowane, a w razie konieczności wsparte odpowiednimi działaniami. W przypadku pojawienia się presji inflacyjnej konieczny może się okazać bardziej restrykcyjny kurs polityki budżetowej niż przewidziany w programie.
Celem przewidzianej w programie strategii budżetowej jest kontynuowanie konsolidacji budżetowej na drodze do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego, którym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych (tj. w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe), co planuje się osiągnąć do 2011 r. Wobec perspektyw gospodarczych zbliżonych do przewidywań z poprzedniej aktualizacji docelowe wartości deficytu na lata 2008–2011 pozostają zasadniczo niezmienione. Prognozowana korekta w 2008 r. jest jednak o około 0,5 punktu procentowego PKB niższa, niż przewidywano w poprzedniej aktualizacji, ponieważ mimo lepszej pozycji wyjściowej cel pozostał niezmieniony. Deficyt publiczny ma się zmniejszyć zaledwie o 0,2 punktu procentowego PKB w 2008 r., a w latach kolejnych o około 0,75 punktu procentowego rocznie, aby w roku 2011 doprowadzić do zrównoważenia budżetu. Strukturę korekty przedstawiono jedynie w odniesieniu do roku 2008, w którym redukcja deficytu o 0,2 punktu procentowego zaplanowana jest głównie po stronie wydatków.

W odniesieniu do kolejnych lat w programie podano jedynie ogólną wielkość środków konsolidacji wymaganych każdego roku do osiągnięcia celów budżetowych zgodnie z tendencjami występującymi przy niezmienionym otoczeniu prawnym, nie określono jednak struktury tych środków. Szacuje się, że w 2007 r. wskaźnik długu publicznego brutto w relacji do PKB wyniesie 105 %, czyli znacznie powyżej przewidzianej w Traktacie wartości odniesienia wynoszącej 60 % PKB; planuje się jego zmniejszenie o około 10 punktów procentowych w okresie objętym programem.
(8)

Wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Luksemburga kształtują się na średnim poziomie. Wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet w perspektywie długoterminowej należy do najwyższych w UE, co wynika głównie z przewidywanego bardzo dużego wzrostu wydatków na emerytury. Do zrównoważenia przewidywanego długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet przyczynia się pozycja budżetowa w 2007 r., która zgodnie z oceną zamieszczoną w programie jest lepsza niż pozycja wyjściowa w poprzednim programie, a także niski wskaźnik długu, znaczne środki zgromadzone w systemie zabezpieczenia społecznego oraz strukturalna nadwyżka pierwotna. Jednak nie jest to wystarczające do pokrycia znacznego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych przyczyniłoby się osiąganie wysokich nadwyżek pierwotnych w perspektywie średniookresowej oraz — zgodnie z założeniami władz — realizacja kolejnych działań służących ograniczeniu znacznego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.
(5)

Głównym celem programu jest zapewnienie stabilności finansów publicznych w długim okresie wobec zjawiska starzenia się społeczeństwa. Podobnie jak w poprzednim programie przyjęto, że średniookresowym celem budżetowym Finlandii w odniesieniu do pozycji budżetowej jest nadwyżka sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości 2 % PKB w kategoriach strukturalnych, tzn. w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe. Wynik nominalny i pierwotny mają się co roku zmniejszać, aczkolwiek w stosunku do wysokiego poziomu osiągniętego w 2007 roku. W programie zakłada się, że nadwyżki strukturalne będą utrzymywać się na poziomie powyżej średniookresowego celu budżetowego przez cały okres objęty programem. W porównaniu z poprzednim programem, w najnowszej aktualizacji przewiduje się, że w 2007 roku nadwyżka strukturalna (obliczona zgodnie z powszechnie przyjętą metodologią) będzie o 1,5 punktu procentowego wyższa, natomiast począwszy od roku 2010 przedstawione w obu aktualizacjach przewidywania dotyczące wyniku strukturalnego pokrywają się. Szybszy spadek nadwyżki przewidywany w najnowszej aktualizacji wynika z faktu, że wskaźnik wydatków zmniejszy się jedynie nieznacznie, natomiast wskaźnik dochodów obniży się w większym stopniu. Ta ostatnia zmiana odzwierciedla stopniowe wprowadzanie zapowiedzianych obniżek podatków oraz ostrożne przewidywania dotyczące dochodów w kontekście wzrostu PKB. Mniejsze niż przewidywano w poprzednim programie obniżenie wskaźnika wydatków jest związane z jednorazowym, skokowym podniesieniem wieloletniego pułapu wydatków podsektora centralnego, w ramach którego zwiększenie wydatków nastąpi już w roku 2008, kiedy to przypada pierwszy rok kadencji nowego rządu.
(3)

Program zawiera dwa różne scenariusze makroekonomiczne: scenariusz główny i scenariusz alternatywny, oparty na założeniu wzrostu niższego o 0,25 punktu procentowego niż w scenariuszu głównym. Prognozy dotyczące finansów publicznych opierają się na scenariuszu alternatywnym, który ma bardziej ostrożny charakter niż scenariusz główny. Oba scenariusze zakładają pewne przejścia do zaostrzenia warunków udzielania kredytów w rezultacie ostatniego kryzysu na rynkach finansowych. W scenariuszach alternatywnych uwzględniono scenariusz referencyjny dla oceny zaktualizowanego programu. Scenariusz ten przewiduje spowolnienie tempa wzrostu gospodarczego z 3,0 % w 2007/2008 r. do 2,0 % w 2008/2009 r. Na 2009/2010 r. program przewiduje ponowne zwiększenie tempa wzrostu gospodarczego do 2,75 %. Scenariusz ten, oceniany na podstawie dostępnych obecnie informacji (3), w tym coraz bardziej prawdopodobnej perspektywy znacznego spowolnienia rynku nieruchomości oraz długotrwałych trudności na rynku finansowym, wydaje się opierać na założeniach dotyczących wzrostu, które są korzystne do 2009/2010 r. i realistyczne w późniejszym okresie. Zawarte w programie krótkookresowe prognozy dotyczące inflacji wydają się również zaniżone, przede wszystkim w związku z założeniem dotyczącym przyszłorocznych cen ropy. Jednakże, krótkookresowe prognozy co do dynamiki działalności gospodarczej poniżej jej potencjału powinny skutkować ograniczeniem inflacji, a tym samym utrzymaniem stabilności cen.
(5)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest zapewnienie stabilności finansów publicznych w długim okresie. Aby osiągnąć ten cel, w programie proponuje się dalszą konsolidację budżetową, przy jednoczesnej poprawie warunków wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Średniookresowy cel budżetowy, którym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych (tj. wyniku w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowych), został zasadniczo osiągnięty w 2007 r. Program przewiduje, że wynik strukturalny osłabi się nieznacznie w 2008 r., a następnie poprawi się, osiągając ostatecznie średniookresowy cel budżetowy w 2010 r. i nadwyżkę strukturalną do roku 2011 (licząc zgodnie z powszechnie przyjętą metodyką). Wcześniejszy program nie przewidywał osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem. Co więcej, zakłada się, że dzięki warunkom gospodarczym bilans sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie nadal zmierzał w kierunku niewielkiej nadwyżki. Zgodnie z tą samą tendencją powinna następować poprawa wyniku pierwotnego, gdzie nadwyżka osiągnie 3,5 % PKB do 2011 r. Planowana konsolidacja opiera się w całości na wydatkach. Skompensuje to z nadwyżką spadek dochodów związany głównie z reformą podatku od osób prawnych oraz obniżeniem stawek na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia w 2008 r. I tak, wskaźnik wydatków ma do 2011 r. spaść o 2,5 punktu procentowego, do poziomu 41,5 % PKB, co planuje się osiągnąć głównie w drodze ograniczania wydatków socjalnych. Szacuje się, że w 2007 r. dług sektora instytucji rządowych i samorządowych obniży się do poziomu 65 % PKB, pozostając powyżej przewidzianej w Traktacie wartości odniesienia wynoszącej 60 % PKB, oraz przewiduje się jego dalsze zmniejszenie o 7,5 punktu procentowego w okresie objętym programem.
(7)

W świetle powyższej oceny ryzyka oraz biorąc pod uwagę fakt, że w 2008 r. wynik strukturalny ulegnie tylko niewielkiej poprawie, a w późniejszym okresie poprawiać się ma średnio o ok. 0,5 punktu procentowego PKB rocznie, założony w programie kurs polityki budżetowej jest niewystarczający do zapewnienia realizacji celu średniookresowego do 2010 roku zgodnie z założeniami poprzedniego programu, a może on nie wystarczyć nawet do osiągnięcia tego celu do 2012 roku w sposób przewidziany w programie. Ponadto Rada zauważa, że kurs polityki budżetowej nie jest zgodny z kierunkami polityki budżetowej przyjętymi przez Eurogrupę w kwietniu 2007 roku. Zgodnie z programem wystarczający margines bezpieczeństwa chroniący przed naruszeniem progu deficytu w wysokości 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych zostanie osiągnięty dopiero w 2009 roku. Ze względu na zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych może on zostać osiągnięty później. Korekta zakładana w programie nie jest zgodna z wartością odniesienia w wysokości 0,5 % PKB określoną w pakcie stabilności i wzrostu, w szczególności w wyniku niewystarczającej korekty w roku 2008. Rada zauważa, że nie jest to zgodne z kierunkami polityki budżetowej przyjętymi przez Eurogrupę w kwietniu 2007 roku. Ze względu na zagrożenia dla wspomnianych powyżej przewidywań w zakresie poziomu deficytu, tempo zbliżania się wskaźnika długu do wartości odniesienia może nie być wystarczające w okresie objętym programem.
Dziennik Urzędowy L 157 , 26/06/2003 P. 0068 - 0068



Wspólna strategia 2003/471/wpzib Rady europejskiej z dnia 20 czerwca 2003 r. zmieniająca wspólną strategię 1999/414/WPZiB w sprawie Rosji w celu przedłużenia okresu jej stosowania RADA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 2, uwzględniając zalecenie Rady, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wspólna strategia 1999/414/WPZiB Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 1999 r. w sprawie Rosji [1] wygasa dnia 24 czerwca 2003 r. (2) Uważa się za konieczne zmianę tej wspólnej strategii w celu przedłużenia okresu jej stosowania, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ WSPÓLNĄ STRATEGIĘ: Artykuł W części IV wspólnej strategii 1999/414/WPZiB pierwszy punkt zatytułowany "Czas trwania" otrzymuje brzmienie: "Niniejsza wspólna strategia obowiązuje do dnia 24 czerwca 2004 r. Może zostać przedłużona, poddana przeglądowi oraz, w razie potrzeby, dostosowana przez Radę Europejską na wniosek Rady." Niniejsza wspólna strategia zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Sporządzono w Salonikach, dnia 20 czerwca 2003 r. W imieniu Rady Europejskiej C. Simitis Przewodniczący [1] Dz.U. L 157 z 24.6.1999, str. 1. --------------------------------------------------
Wspólne stanowisko Rady 2003/140/WPZiB

z dnia 27 lutego 2003 r.

dotyczące wyjątków od środków ograniczających nałożonych przez wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 16 stycznia 2002 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1390 (2002), zwaną dalej "UNSCR 1390 (2002)", ustanawiającą środki nałożone na Osamę bin Ladena, członków organizacji Al-Kaida oraz Talibów i inne osoby, grupy, przedsięwzięcia i podmioty z nimi stowarzyszone i regulującą zakres sankcji nałożonych przez UNSCR 1267 (1999) i 1333 (2000), zwane dalej "UNSCR 1267 (1999)" oraz "UNSCR 1333 (2000)".

(2) Dnia 27 maja 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB [1] w celu wdrożenia UNSCR 1390 (2002).

(3) Dnia 20 grudnia 2002 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1452 (2002) zezwalającą na określone wyjątki, które mogą być zastosowane w stosunku do środków ograniczających nałożonych przez UNSCR 1267 (1999) oraz 1390 (2002).

(4) Wprowadzenie w życie niektórych określonych wyjątków wymaga działania Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:

Artykuł 1

Wprowadzając w życie środki określone w art. 3 wspólnego stanowiska 2002/402/WPZiB, Wspólnota Europejska przewiduje wyjątki dozwolone rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1452 (2002).

Artykuł 2

Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.

Artykuł 3

Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 lutego 2003 r.

W imieniu Rady

M. Chrisochoïdis

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 139 z 29.5.2002, str. 4.

--------------------------------------------------
e)

udzielanie informacji na temat postępów osiągniętych w realizacji celów wspólnej deklaracji UE i Afganistanu oraz porozumienia „Afghanistan Compact”, w szczególności w takich dziedzinach jak: — dobre rządy i ustanawianie instytucji państwa prawnego, — reformy sektora bezpieczeństwa, łącznie z ustanowieniem instytucji sądowniczych oraz krajowej armii i policji, — poszanowanie praw człowieka w odniesieniu do wszystkich ludzi w Afganistanie, niezależnie od ich płci, pochodzenia etnicznego lub wyznania, — poszanowanie zasad demokracji, państwa prawnego, praw osób należących do mniejszości, praw kobiet i dzieci oraz zasad prawa międzynarodowego, — wspieranie uczestnictwa kobiet w administracji publicznej i społeczeństwie obywatelskim, — poszanowanie zobowiązań międzynarodowych Afganistanu, w tym do współpracy w ramach międzynarodowych działań na rzecz zwalczania terroryzmu, nielegalnego handlu narkotykami i handlu ludźmi, — ułatwianie pomocy humanitarnej oraz uporządkowanego powrotu uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych;
(3)

W dniu 22 września 2006 r., wypełniając swe zadanie sprawowania nadzoru politycznego nad działaniami Instytutu, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) przyjął do wiadomości to sprawozdanie oraz zalecił, by Rada zmieniła wspólne działanie stosownie do treści sprawozdania.