—

uwzględniając art. 208 Regulaminu, A. mając na uwadze niedawne doniesienia, że kilka krajów, w tym państwa członkowskie, wykorzystywało oprogramowanie szpiegowskie Pegasus do inwigilacji dziennikarzy, polityków, funkcjonariuszy organów ścigania, dyplomatów, prawników, przedsiębiorców, działaczy organizacji społeczeństwa obywatelskiego i innych podmiotów oraz że takie praktyki są niezwykle niepokojące i wydają się potwierdzać zagrożenia związane z nadużywaniem technologii inwigilacji do podważania praw człowieka i demokracji; 1. podejmuje decyzję o powołaniu komisji śledczej w celu zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii lub niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do używania oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego, bez uszczerbku dla właściwości sądów krajowych lub unijnych; 2. postanawia, że komisja śledcza będzie miała za zadanie: — zbadać zakres zarzutów naruszenia prawa Unii lub niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu, wynikających z używania oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego, gromadzić informacje na temat zakresu, w jakim państwa członkowskie, w tym między innymi Węgry i Polska, lub państwa trzecie stosują natrętną inwigilację w sposób naruszający prawa i wolności zapisane w Karcie, a także ocenić poziom ryzyka, jakie stanowi to dla wartości zapisanych w art. 2 TUE, takich jak demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka; — na potrzeby wykonywania swoich obowiązków – gromadzić i analizować informacje w celu potwierdzenia: — stosowania i funkcjonowania oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego oraz jego domniemanego negatywnego wpływu na prawa podstawowe zapisane w Karcie w przypadkach, w których państwa członkowskie wdrażały prawo Unii; — obowiązujących ram prawnych, w których państwa członkowskie nabyły i stosowały oprogramowanie Pegasus i równoważne oprogramowanie szpiegowskie; — czy organy państw członkowskich korzystały z oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego do celów politycznych, gospodarczych lub innych nieuzasadnionych celów inwigilacji dziennikarzy, polityków, funkcjonariuszy organów ścigania, dyplomatów, prawników, przedsiębiorców, działaczy organizacji społeczeństwa obywatelskiego lub innych podmiotów, co stanowi naruszenie prawa Unii i wartości zapisanych w art. 2 TUE lub praw zapisanych w Karcie; — czy stosowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego wbrew prawu Unii miało negatywny wpływ na procesy demokratyczne w państwach członkowskich dotyczące wyborów na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim; — zarzutów naruszenia dyrektywy 2002/58/WE lub niewłaściwego administrowania w jej stosowaniu przez państwa członkowskie, wynikających z używania oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego, w szczególności w odniesieniu do zasady poufności komunikacji oraz zakazu słuchania, nagrywania, przechowywania lub innych rodzajów przejęcia lub nadzoru komunikatu i związanych z nim danych o ruchu osób; — czy stosowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego przez państwa członkowskie stanowiło naruszenie dyrektywy (UE) 2016/680 i rozporządzenia (UE) 2016/679, doprowadziło do takich naruszeń lub je ujawniło; — czy Komisja posiadała dowody na stosowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego przeciwko osobom; — czy państwa członkowskie zadbały o wystarczające zabezpieczenia instytucjonalne i prawne, aby uniknąć nielegalnego korzystania z oprogramowania szpiegowskiego, oraz czy osoby, które podejrzewają, że ich prawa zostały naruszone przez stosowanie oprogramowania szpiegowskiego, mają dostęp do skutecznego środka odwoławczego; — domniemanego niepodejmowania przez państwa członkowskie działań w odniesieniu do zaangażowania podmiotów w UE w opracowywanie, rozpowszechnianie lub finansowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego, w tym łańcucha dostaw pod względem technologii i jej wykorzystania, w zakresie, w jakim narusza to prawo Unii, w tym rozporządzenie (UE) 2021/821, w tym w przypadku, gdy oprogramowanie szpiegowskie wprowadzane do obrotu w określonym celu (np. walka z terroryzmem) jest wykorzystywane w innym kontekście; — roli rządu Izraela i innych państw trzecich w dostarczaniu państwom członkowskim oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego; — czy stosowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego przez organy państw członkowskich doprowadziło do przekazania danych osobowych państwom trzecim, w szczególności m.in. grupie NSO, a także rządom państw trzecich; — czy stosowanie oprogramowania Pegasus i równoważnego oprogramowania szpiegowskiego z bezpośrednim lub pośrednim udziałem podmiotów powiązanych z UE przyczyniło się do nielegalnego szpiegowania dziennikarzy, polityków, funkcjonariuszy organów ścigania, dyplomatów, prawników, przedsiębiorców, organizacji społeczeństwa obywatelskiego lub innych podmiotów w państwach trzecich oraz czy doprowadziło do łamania lub naruszeń praw człowieka budzących poważne obawy w odniesieniu do celów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE oraz czy stosowanie takiego oprogramowania było sprzeczne z wartościami zapisanymi w art. 21 TUE i w Karcie praw podstawowych, a także z należytym uwzględnieniem Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz innych praw zapisanych w międzynarodowym prawie dotyczącym praw człowieka; — czy istniały wystarczające podstawy do przyjęcia przez Radę środków ograniczających lub sankcji w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE wobec jednego lub większej liczby państw trzecich, w przypadku gdy decyzja przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 TUE przewidywała zerwanie lub ograniczenie stosunków gospodarczych lub finansowych, zgodnie z art. 215 ust. 1 TFUE; — czy stosowanie oprogramowania Pegasus lub równoważnego oprogramowania szpiegowskiego przez państwa trzecie miało wpływ na prawa podstawowe zagwarantowane w prawie Unii oraz czy istnieją wystarczające podstawy, by Rada dokonała ponownej oceny wszelkich umów o współpracy międzynarodowej w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zawartych z państwami trzecimi zgodnie z art. 218 TFUE; — przedstawić wszelkie zalecenia, jakie uzna za niezbędne w tym względzie; — przedstawić zalecenia dotyczące ochrony instytucji UE, jej członków i pracowników przed takim oprogramowaniem szpiegowskim; 3. postanawia, że komisja śledcza przedstawi sprawozdanie końcowe w terminie 12 miesięcy od momentu przyjęcia niniejszej decyzji; 4. postanawia, że komisja śledcza powinna uwzględnić w swoich pracach wszelkie istotne zmiany dotyczące kwestii należących do jej kompetencji, które to zmiany wystąpią w czasie trwania jej mandatu; 5. podkreśla, że w celu zapewnienia dobrej współpracy i przepływu informacji między komisją śledczą a właściwymi komisjami stałymi i podkomisjami przewodniczący i sprawozdawca komisji śledczej mogą być zaangażowani w odpowiednie debaty komisji stałych i podkomisji i odwrotnie, w szczególności w przypadku wysłuchań komisji śledczej; 6. postanawia, że zalecenia wydane przez komisję śledczą powinny być przekazywane odpowiednim stałym komisjom i podkomisjom w obszarach ich kompetencji określonych w załączniku VI do Regulaminu; 7. postanawia, że komisja śledcza będzie liczyć 38 członków; 8. zobowiązuje swoją przewodniczącą do zapewnienia publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.