ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

na końcu rozdziału dodaje się, co następuje: „Prawidło V/3 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, szeregowych marynarzy oraz innego personelu na statkach pasażerskich innych niż statki pasażerskie ro-ro 1) Niniejsze prawidło stosuje się do kapitanów, oficerów, marynarzy szeregowych oraz innego personelu służącego na pokładzie statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie ro-ro, uczestniczących w rejsach międzynarodowych. Administracje określają odpowiedniość stosowania tych wymogów względem personelu służącego na statkach pasażerskich uczestniczących w rejsach krajowych. 2) Przed przyznaniem im obowiązków pokładowych na pokładzie statków pasażerskich, marynarze ukończyli szkolenie wymagane ust. 4–8 poniżej zgodnie z ich funkcją, obowiązkami i zadaniami. 3) Marynarze, w stosunku do których istnieje wymóg szkolenia zgodnie z ust. 4, 7 i 8 poniżej, w odstępach czasu nieprzekraczających pięciu lat podejmują odpowiednie szkolenie odnawiające lub przedkładają dowody uzyskania wymaganego standardu umiejętności w ciągu ostatnich pięciu lat. 4) Personel wyznaczony na wykazach apelowych do pomocy pasażerom w sytuacjach nagłych na pokładzie statków pasażerskich ukończył szkolenie w zakresie kierowania tłumem, zgodnie z wyszczególnieniem w sekcji A-V/3, ust. 1 Kodu STCW. 5) Kapitanowie, oficerowie oraz inny personel wyznaczony do wykonania konkretnych obowiązków i zadań na pokładzie statków pasażerskich ukończyli szkolenie w zakresie zaznajomienia się ze statkiem określone w sekcji A-V/3, ust. 2 Kodu STCW. 6) Personel bezpośrednio obsługujący pasażerów w części pasażerskiej statku na pokładzie statków pasażerskich ukończył szkolenie w zakresie bezpieczeństwa określone w sekcji A-V/3, ust. 3 Kodu STCW. 7) Kapitanowie, oficerowie oraz wszystkie inne osoby odpowiedzialne bezpośrednio za załadunek i wyładunek pasażerów ukończyli zatwierdzone szkolenie w zakresie bezpieczeństwa pasażerów określone w sekcji A-V/3, ust. 4 Kodu STCW. 8) Kapitanowie, starsi oficerowie, starsi mechanicy, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo pasażerów w sytuacjach nagłych na pokładzie statków pasażerskich ukończyli zatwierdzone szkolenie w zakresie zarządzania sytuacjami kryzysowymi i zachowania ludzkiego określone w sekcji A-V/3, ust. 5 Kodu STCW. 9) Administracje zapewniają, że każdej osobie, która została uznana za posiadającą odpowiednie kwalifikacje, na podstawie przepisów niniejszego prawidła został wydany dowód ukończenia szkolenia w formie dokumentu”.
b)

Po pkt 4.6 dodaje się następujący ppkt 4.6 a: „4.6.a. Zasady pobierania próbek dla wina i soku winogronowego Masa próbki łącznej wynosi przynajmniej 1 kg z wyłączeniem przypadków, gdy nie jest to możliwe, np. gdy próbka składa się z jednej butelki. Minimalna liczba niezbędnych próbek do pobrania z partii jest zgodna z liczbą podaną w tabeli 4. Liczba ustalonych próbek jest zależna od formy, w której dane produkty są zazwyczaj wprowadzane do obrotu. W przypadku produktów ciekłych przewożonych luzem, dana partia jest wymieszana tak dokładnie, jak jest to możliwe bez uszczerbku dla jakości danego produktu, ręcznie lub za pomocą środków mechanicznych bezpośrednio przed pobraniem próbek. W tym przypadku zakłada się, że rozmieszczenie ochratoksyny A wewnątrz danej partii jest jednorodne. Z tego względu wystarczy pobrać trzy próbki pierwotne z partii, by otrzymać próbkę zbiorczą. Masa próbek pierwotnych, składających się często z butelki lub opakowania zbiorczego, jest podobna. Masa próbki pierwotnej powinna wynosić przynajmniej 100 gramów, w wyniku czego otrzymuje się próbkę zbiorczą o wadze wynoszącej przynajmniej 1 kg. Odstępstwo od tej procedury musi być rejestrowane zgodnie z pkt 3.8. TABELA 4 Minimalna liczba próbek do pobrania z partii Forma wprowadzenia do obrotu Masa partii (w litrach) Minimalna liczba próbek do pobrania Luzem (sok winogronowy, wino) … 3 Butelki/opakowania sok winogronowy ≤ 50 3 Butelki/opakowania sok winogronowy 50 to 500 5 Butelki/opakowania sok winogronowy > 500 10 Butelki/opakowania zbiorcze wino ≤ 50 1 Butelki/opakowania zbiorcze wino 50 to 500 2 Butelki/opakowania zbiorcze wino > 500 3”
(2)

Naukowy Komitet ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Niespożywczych Przeznaczonych dla Konsumentów jest zdania, że użycie estru heksylowego kwasu 2-[4-(dietyloamino)-2-hydroksybenzoilo] benzoesowego w ilości do 10 % składu produktów ochrony przeciwsłonecznej, osobno lub w związkach z innymi absorbentami UV, jest bezpieczne. Zatem ester heksylowy kwasu 2-[4-(dietyloamino) 2-hydroksybenzoilo] benzoesowego powinien zostać włączony do części 1 załącznika VII do dyrektywy 76/768/EWG jako numer referencyjny 28.
„3.

W odniesieniu do substancji niepożądanych w rozumieniu dyrektywy 2002/32/EC, w tym dioksyn i dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB), uznaje się, że produkt przeznaczony do żywienia zwierząt jest niezgodny pod względem ustalonej zawartości maksymalnej, w przypadku gdy wynik analizy wskazuje na przekroczenie zawartości maksymalnej z uwzględnieniem rozszerzonej niepewności pomiaru i poprawki na współczynnik odzysku. Badane stężenie po uwzględnieniu poprawki i odjęciu rozszerzonej niepewności pomiaru stanowi podstawę oceny zgodności. Ma to zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy stosowana metoda analizy pozwala na ustalenie wartości niepewności pomiaru i współczynnika odzysku (np. nie jest to możliwe w przypadku analizy mikroskopowej). Wynik analizy podaje się w sposób następujący (na tyle, na ile stosowana metoda analizy pozwala na ustalenie wartości niepewności pomiaru i współczynnika odzysku): a) jako skorygowany lub nieskorygowany na współczynnik odzysku, sposób raportowania i podanie współczynnika odzysku powinno być wskazane; b) jako »x +/– U«, gdzie x oznacza wynik analizy, a U rozszerzoną niepewność pomiaru, przy użyciu współczynnika rozszerzenia k=2, który daje wynik w przedziale ufności 95 %.”.
(9)

Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych. W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu do dyrektyw przyjętych do dnia dzisiejszego zmieniających załącznik I.
„4.3.8

Dla siedzeń przeznaczonych do użycia wyłącznie przy nieruchomym pojeździe, jak również dla wszelkich siedzeń nieobjętych ppkt 4.3.1 — 4.3.5, nie są wymagane punkty mocowania pasów bezpieczeństwa. Jeżeli pojazd jest wyposażony w punkty mocowania dla takich siedzeń, takie punkty mocowania muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy. Jednakże punkty mocowania przeznaczone do użytku wyłącznie w powiązaniu z pasem bezpieczeństwa dla osoby niepełnosprawnej lub wszelkimi innymi urządzeniami przytrzymującymi, wymienionymi w art. 2a dyrektywy Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych (7), nie muszą spełniać wymogów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że są one zaprojektowane i zbudowane zgodnie z krajowymi wymogami prawnymi dotyczącymi zapewnienia najwyższego możliwego do osiągnięcia poziomu bezpieczeństwa.
2)

dodaje się następujący artykuł: „Artykuł 7a Zapobieganie oszustwom i innym nielegalnym praktykom 1. Państwa Członkowskie podejmują i wprowadzają w życie odpowiednie środki dla zapobiegania oszustwom i innym nielegalnym praktykom dotyczącym procesu wydawania świadectw lub świadectw wydanych i potwierdzonych przez ich właściwe organy i ustanawiają sankcje, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. 2. Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe organy właściwe do wykrywania i zwalczania oszustw i innych nieuczciwych praktyk i do wymiany informacji z właściwymi organami innych Państw Członkowskich i państw trzecich w odniesieniu do wydawania świadectw marynarzom. Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie inne Państwa Członkowskie i Komisję o szczegółach dotyczących tych właściwych organów krajowych. Państwa Członkowskie powiadamiają również niezwłocznie każde państwo trzecie, z którym są one związane umową zgodnie z prawidłem I/10 ust. 1.2 Konwencji STCW o szczegółach dotyczących tych właściwych organów krajowych. 3. Na wniosek przyjmującego Państwa Członkowskiego, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego wydają pisemne potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia autentyczności świadectw marynarzy, odpowiednich potwierdzeń lub jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego wyszkolenie wydanego w tym Państwie Członkowskim.”;
3)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany: a) podpunkt 1.1 otrzymuje brzmienie: „1.1. Wymogów niniejszego załącznika nie stosuje się do siedzeń skierowanych tyłem do kierunku jazdy ani do zagłówków takich siedzeń.”; b) podpunkt 2.3 otrzymuje brzmienie: „2.3. »Siedzenie« oznacza strukturę zintegrowaną lub niezintegrowaną ze strukturą pojazdu, łącznie z tapicerką, przeznaczoną dla jednej osoby dorosłej. Określenie to obejmuje zarówno pojedyncze siedzenie, jak i część siedzenia ławkowego przeznaczoną dla jednej osoby. Ze względu na kierunek zainstalowania siedzenia przyjmuje się następujące definicje: 2.3.1. »Siedzenie skierowane przodem do kierunku jazdy« oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę przedniej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu. 2.3.2. »Siedzenie skierowane tyłem do kierunku jazdy« oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę tylnej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu. 2.3.3. »Siedzenie skierowane bokiem do kierunku jazdy« oznacza siedzenie, którego ze względu na jego umiejscowienie w stosunku do pionowej płaszczyzny symetrii pojazdu nie można zakwalifikować ani zgodnie z definicją określoną w ppkt 2.3.1 ani określoną w ppkt 2.3.2.”; c) skreśla się ppkt 2.9;
1)

dodaje się art. 2a o następującym brzmieniu: „Artykuł 2a 1. Państwa Członkowskie mogą, na mocy prawa krajowego, zezwolić na instalowanie pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących innych niż objęte przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że są one przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. 2. Państwa Członkowskie mogą także wyłączyć stosowanie postanowień niniejszej dyrektywy w odniesieniu do urządzeń przytrzymujących zaprojektowanych zgodnie z przepisami załącznika VII do dyrektywy 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnoszącej się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy (8). 3. Wymogi zawarte w ppkt 3.2.1. załącznika I do niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących objętych postanowieniami ust. 1 i 2.
(1)

Załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE przewiduje, że ogłoszenia, o których mowa w art. 41, 42, 43 i 63 dyrektywy, są przesyłane przez podmioty zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie wymaganym dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 93/36/EWG, załączniki IV, V i VI do dyrektywy Rady 93/37/EWG, załączniki III i IV do dyrektywy Rady 92/50/EWG, zmienionej dyrektywą 97/52/WE, i załączniki XII do XV, XVII i XVIII do dyrektywy Rady 93/38/EWG, zmienionej dyrektywą 98/4/WE (dyrektywa w sprawie stosowania standardowych formularzy do publikacji ogłoszeń o zamówieniach publicznych). (3) Podobnie załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE ustanawia, że ogłoszenia, o których mowa w art. 35, 58, 64 i 69 dyrektywy, są przesyłane przez podmioty zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie wymaganym przez dyrektywę 2001/78/WE.
(8)

Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych. W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją zgodną z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy. Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu do dyrektyw przyjętych do dnia dzisiejszego, zmieniających załącznik I.
(2)

Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawców. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 (3), do roli sprawozdawców wyznaczono następujące Państwa Członkowskie, które z kolei przedłożyły Komisji odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92. W odniesieniu do chlorotalonilu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niderlandy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 31 stycznia 2000 r. W odniesieniu do chlorotoluronu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy była Hiszpania i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 7 maja 1999 r. W odniesieniu do cypermetryny Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy była Belgia i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 25 października 1999 r. W odniesieniu do daminozydu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niderlandy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 30 lipca 1999 r. W odniesieniu do tiofanatu metylu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niemcy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 21 listopada 1997 r.
(4)

W odniesieniu do dwudziestu dwóch farb do włosów wymienionych w wykazie znajdującym się w części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG nie przedłożono dodatkowych informacji. Ostateczne rozporządzenie dotyczące tych farb do włosów zostanie rozpatrzone po przeprowadzeniu stosownych procedur. Opracowanie takiego ostatecznego rozporządzenia i jego wdrożenie do prawodawstwa Państw Członkowskich nie będzie możliwe przed dniem 31 sierpnia 2006 r. Dlatego należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2006 r. ich tymczasowe stosowanie w produktach kosmetycznych objętych ograniczeniami i warunkami określonymi w części 2 załącznika III.
(2)

Barwniki azowe CI 12150, CI 20170 oraz CI 27290 zostają włączone do części 1 załącznika IV do dyrektywy 76/768/EWG jako substancje barwiące, których stosowanie w produktach kosmetycznych jest dozwolone. Bezpieczeństwo tych barwników podano w wątpliwość, gdyż mogą one w procesie przemiany materii tworzyć rakotwórcze aminy. Na podstawie dostępnych informacji SCCNFP uważa, że stosowanie barwników CI 12150, CI 20170 oraz CI 27290 stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów, jako że mogą one uwalniać jedną lub więcej rakotwórczych amin aromatycznych. Wyżej wymienione barwniki powinny dlatego zostać wykluczone z części 1 załącznika IV do dyrektywy 76/768/EWG.
(7)

Niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (6), 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (7), 91/675/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. ustanawiającą Komitet ds. Ubezpieczeń (8), 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (9) i 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych (10) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/19/WE z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (11), 98/78/WE z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych (12), 2000/12/WE z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (13), 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji (14), 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie (15) i 2002/87/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego. Ta dyrektywa ma na celu jedynie dokonanie pewnych zmian w strukturze organizacyjnej komitetów. Żadna ze zmian nie zmierza do rozszerzenia uprawnień do przyjmowania środków wykonawczych przyznanych Komisji stosownie do tych dyrektyw, ani uprawnień przyznanych stosownie do dyrektywy Rady 93/6/EWG.
(2)

Na mocy dyrektywy 69/169/EWG, w związku z poważnymi trudnościami gospodarczymi fińskich sprzedawców detalicznych w regionie przygranicznym oraz znaczną stratą wpływów z powodu zwiększonego przywozu piwa z państw trzecich, Finlandia jest uprawniona w okresie do 31 grudnia 2005 r. do ograniczenia przywozu piwa w ilości nieprzekraczającej 6 litrów na osobę. Finlandia zastosowała to zwolnienie tylko w ograniczonym stopniu i zezwoliła na przywóz piwa w ilości nieprzekraczjącej 16 litrów na osobę.
(5)

Zalecenie Komisji 98/485/WE z dnia 1 lipca 1998 r. w sprawie artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci i zabawek przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC zawierającego niektóre ftalany (4), wezwało Państwa Członkowskie do podjęcia działań w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci w odniesieniu do tych produktów.
(1)

Dyrektywa 90/544/EWG (4) nałożyła na Państwa Członkowskie obowiązek wyznaczenia do dnia 31 grudnia 1992 r. czterech kanałów w paśmie radiowym 169,4 do 169,8 MHz dla paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego (dalej zwanego „ERMES”) i przygotowania, tak szybko, jak to możliwe, planów umożliwiających paneuropejskiemu publicznemu radiowemu systemowi przywoławczemu zajęcie całego pasma 169,4 do 169,8 MHz, w zależności od zapotrzebowania rynku.
1)

tabelę w art. 12 zastępuje się poniższą tabelą: „Typ urządzenia Zainstalowana moc netto P (w kW) Moc elektryczna P el w kW (5) Masa urządzenia m w kg Szerokość cięcia L w cm Dopuszczalny poziom mocy akustycznej w dB/1 pW Etap I począwszy od dnia 3 stycznia 2002 r. Etap II począwszy od dnia 3 stycznia 2006 r. Maszyny do zagęszczania (walce wibracyjne, płyty wibracyjne, ubijaki wibracyjne) P ≤ 8 108 105 (6) 8 < P ≤ 70 109 106 (6) P > 70 89 + 11 lg P 86 + 11 lg P (6) Spycharki gąsienicowe, ładowarki gąsienicowe, koparko-ładowarki gąsienicowe P ≤ 55 106 103 (6) P > 55 87 + 11 lg P 84 + 11 lg P (6) Spycharki kołowe, ładowarki kołowe, koparko-ładowarki kołowe, wywrotki, równiarki, ugniatarki wysypiskowe typu ładowarkowego Wózki podnośnikowe napędzane silnikiem spalinowym z przeciwwagą, żurawie samojezdne, maszyny do zagęszczania (walce niewibracyjne), maszyny do wykańczania nawierzchni, hydraulicznie napędzane zagęszczarki P ≤ 55 104 101 (6) (7) P > 55 85 + 11 lg P 82 + 11 lg P (6) (7) Koparki, podnośniki budowlane do transportu towarów, wciągarki budowlane redlice motorowe P ≤ 15 96 93 P > 15 83 + 11 lg P 80 + 11 lg P Ręczne kruszarki do betonu i młoty mechaniczne m ≤ 15 107 105 15 < m < 30 94 + 11 lg m 92 + 11 lg m (6) m ≥ 30 96 + 11 lg m 94 + 11 lg m Żurawie wieżowe 98 + lg P 96 + lg P Prądnice spawalnicze i agregaty prądotwórcze Pel ≤ 2 97 + lg Pel 95 + lg Pel 2 < Pel ≤ 10 98 + lg Pel 96 + lg Pel 10 > Pel 97 + lg Pel 95 + lg Pel Sprężarki P ≤ 15 99 97 P > 15 97 + 2 lg P 95 + 2 lg P Kosiarki gazonowe Przycinarki do trawnika/przycinarki krawędziowe do trawnika L ≤50 96 94 (6) 50 < L ≤ 70 100 98 70 < L ≤ 120 100 98 (6) L > 120 105 103 (6) Dopuszczalny poziom mocy akustycznej będzie zaokrąglany w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej (jeżeli jest to mniej niż 0,5, to liczbę tę należy zaokrąglić w dół; jeśli jest to 0,5 lub więcej, to liczbę tę należy zaokrąglić w górę).”
„50. Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) 1. Benzo[a]piren (BaP) nr CAS 50-32-8 2. Benzo[e]piren (BeP) nr CAS 192-97-2 3. Benzo[a]antracen (BaA) nr CAS 56-55-3 4. Chryzen (CHR) nr CAS 218-01-9 5. Benzo[b]fluoranten (BbFA) nr CAS 205-99-2 6. Benzo[j]fluoranten (BjFA) nr CAS 205-82-3 7. Benzo[k]fluoranten (BkFA) nr CAS 207-08-9 8. Dibenzo[a, h]antracen (DBAhA) nr CAS 53-70-3

1) Oleje-zmiękczacze nie mogą być wprowadzane do obrotu i używane do produkcji opon lub części opon, jeśli zawierają: — więcej niż 1 mg/kg BaP, lub — więcej niż 10 mg/kg sumy wszystkich wymienionych WWA. Wartości graniczne uważa się za zachowane, jeżeli zawartość ekstraktu wielopierścieniowych związków aromatycznych (WZA), oznaczonych według normy IP346: 1998 Instytutu Ropy Naftowej (wielopierścieniowe związki aromatyczne, zawartość w frakcjach naftowych – metoda ekstrakcji dimetylosulfotlenkiem), jest mniejsza niż 3 % masy, pod warunkiem że zgodność z wartościami granicznymi benzo-a-pirenu i wymienionych WWA, a także korelacja zmierzonych wartości z ekstraktem WZA kontrolowana jest przez producenta lub importera co 6 miesięcy lub po każdej większej zmianie operacyjnej, cokolwiek nastąpi wcześniej. (2) Ponadto opony i bieżniki służące do bieżnikowania wyprodukowane po dniu 1 stycznia 2010 r. nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeśli zawierają oleje- zmiękczacze w ilości przekraczającej wartości graniczne określone w ust. 1. Te wartości graniczne uważa się za zachowane, jeżeli związki chemiczne gumy wulkanizowanej nie przekraczają wartości granicznej 0,35 % tzw. ‘bay protons’ przy wykorzystaniu pomiarów i obliczeń zgodnych z ISO 21461 (Guma wulkanizowana – określanie aromatyczności oleju w składnikach chemicznych gumy wulkanizowanej). (3) W drodze odstępstwa, ust. 2 nie ma zastosowania do opon bieżnikowanych, jeżeli ich bieżnik nie zawiera olejów-zmiękczaczy w ilości przekraczającej wartości graniczne określone w ust. 1.”.
(1)

Jak zamierzano przy przyjmowaniu dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy dostosować próg mający zastosowanie do zamówień na pewne usługi, subsydiowanych w ponad 50 % do progu mającego zastosowanie do zamówień na usługi, udzielanych przez instytucje zamawiające inne niż centralne organy rządowe (3).