ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(76)

Aby zagwarantować równe warunki działania na rynku wewnętrznym również w perspektywie długoterminowej, z myślą o zapewnieniu odpowiedniego uwzględniania przypadków objętych postępowaniem, zarówno w drodze zgłoszeń, jak i z urzędu, a zarazem aby ograniczyć zbędne obciążenia administracyjne, należy przekazać Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany progów powodujących obowiązek zgłoszenia w odniesieniu do koncentracji oraz do postępowań o udzielenie zamówienia, a także skrócenia terminów przeprowadzania wstępnego przeglądu i postępowania szczegółowego w sprawie zgłoszonych koncentracji lub zgłoszonych wkładów finansowych w kontekście postępowania o udzielenie zamówienia. Bez uszczerbku dla możliwości zmiany – w drodze wniosku ustawodawczego, w tym w kontekście przeglądu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu – progów powodujących obowiązek zgłoszenia w odniesieniu do koncentracji oraz do postępowań o udzielenie zamówienia, progi te można zmienić jednokrotnie w drodze aktu delegowanego w okresie, na który niniejsze rozporządzenie powierza uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych. W odniesieniu do wkładów finansowych w kontekście postępowania o udzielenie zamówienia uprawnienia do przyjmowania takiego aktu powinny być wykonywane w sposób uwzględniający interesy MŚP. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (19). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji systematycznie biorą udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
zapewniające, że w przypadku gdy państwo członkowskie nie wywiąże się na czas, całkowicie lub częściowo, z wezwania do uruchomienia gwarancji Komisja jest uprawniona – w celu pokrycia części odpowiadającej danemu państwu członkowskiemu – do wystąpienia z dodatkowymi wezwaniami do uruchomienia gwarancji udzielanych przez inne państwa członkowskie. Takie dodatkowe wezwania sporządzane są proporcjonalnie do względnego udziału każdego z pozostałych państw członkowskich w DNB Unii, o którym mowa w art. 5 ust. 3, i dostosowywane tak, by nie uwzględniały względnego udziału danego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie, które nie wywiązało się z wezwania do uruchomienia gwarancji, nadal jest zobowiązane do wywiązania się z niego, a także jest zobowiązane do pokrycia wszelkich związanych z tym kosztów. Pozostałym państwom członkowskim wypłaca się zwrot każdych dodatkowych wkładów z kwot odzyskanych przez Komisję od państwa członkowskiego, które nie wywiązało się z wezwania do uruchomienia gwarancji. Gwarancja państwa członkowskiego, której dotyczy wezwanie, ograniczona jest w każdym przypadku do łącznej kwoty gwarancji wnoszonej przez to państwo członkowskie na mocy umowy w sprawie gwarancji;
(37)

Ponieważ niniejszym rozporządzeniem wprowadza się mechanizm służący organom celnym do egzekwowania formalności mających wpływ na proces odprawy towarów, konieczne jest zawarcie tego rozporządzenia i przepisów uzupełniających i wykonawczych do niego w definicji przepisów prawa celnego zawartej w art. 5 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Podejście to jest zgodne z art. 3 tego rozporządzenia, w którym powierzono organom celnym zadanie polegające na zapewnianiu bezpieczeństwa i ochrony Unii i jej mieszkańców, w stosownych przypadkach w ścisłej współpracy z innymi organami, przy jednoczesnym ułatwianiu wymiany handlowej. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) nr 952/2013 w celu włączenia unijnego środowiska jednego okienka w dziedzinie ceł do zawartego w nim wykazu przepisów prawa celnego. Artykuł 163 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 stanowi, że dokumenty załączane do zgłoszenia wymagane do zastosowania przepisów regulujących właściwą procedurę celną lub powrotny wywóz mają znajdować się w posiadaniu zgłaszającego i być do dyspozycji organów celnych w chwili składania zgłoszenia celnego lub zgłoszenia do powrotnego wywozu. Ponieważ organy celne będą w stanie uzyskać niezbędne dane związane z unijnymi formalnościami niedotyczącymi ceł za pośrednictwem EU CSW-CERTEX, obowiązek ten należy uznać za spełniony. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 163 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 w celu lepszego zintegrowania procedur celnych i unijnych procedur pozacelnych, tak aby mogły one przebiegać jednocześnie.
(20)

Ponieważ poważne transgraniczne zagrożenia zdrowia nie kończą się na granicach Unii, Unia powinna przyjąć w walce z takimi zagrożeniami skoordynowane podejście charakteryzujące się solidarnością i odpowiedzialnością. W związku z tym wspólne udzielanie zamówień na medyczne środki przeciwdziałania należy rozszerzyć na państwa Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, kraje kandydujące do Unii, zgodnie z mającym zastosowanie prawodawstwem Unii, Księstwo Andory, Księstwo Monako, Republikę San Marino i Państwo Watykańskie, na zasadzie odstępstwa od art. 165 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 oraz zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia. Celem wspólnego udzielania zamówień na medyczne środki przeciwdziałania jest wzmocnienie pozycji negocjacyjnej krajów uczestniczących, zwiększenie bezpieczeństwa dostaw instytucji zamawiających i zapewnienie równego dostępu do medycznych środków przeciwdziałania poważnym transgranicznym zagrożeniom zdrowia. Procedury wspólnego udzielania zamówień powinny spełniać wysokie standardy przejrzystości w odniesieniu do instytucji Unii, w tym Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, i obywateli Unii, zgodnie z zasadą przejrzystości, o której mowa w art. 15 TFUE. Biorąc pod uwagę ochronę szczególnie chronionych informacji handlowych oraz ochronę podstawowych interesów bezpieczeństwa narodowego, należy również zachęcać do przejrzystości w odniesieniu do ujawniania informacji dotyczących harmonogramu dostaw medycznych środków przeciwdziałania, warunków odpowiedzialności i odszkodowań oraz liczby miejsc produkcji. Należy stosować wysoki stopień przejrzystości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001. Obejmuje to prawo obywateli do występowania o dostęp do dokumentów dotyczących wspólnie zamawianych medycznych środków przeciwdziałania zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Jeżeli korzysta się ze wspólnie udzielanych zamówień, udzielając zamówienia należy uwzględnić, oprócz kosztów, kryteria jakościowe.
(12)

Mimo że zarządzanie projektami wybranymi już przez wspólny komitet monitorujący należy do obowiązków instytucji zarządzającej, w przypadku niektórych programów pewne zmiany projektów muszą być zatwierdzone przez wspólny komitet monitorujący. Aby przyspieszyć niezbędne zmiany, należy zatem ustalić, że za zmianę dokumentów określających warunki wsparcia projektów, na które wpływ miało zakłócenie realizacji programów, zgodnie z prawem krajowym instytucji zarządzającej, odpowiedzialna jest wyłącznie odpowiednia instytucja zarządzająca, bez konieczności uprzedniego zatwierdzenia przez wspólny komitet monitorujący. Takie zmiany powinny również móc objąć między innymi zastąpienie beneficjenta wiodącego lub wszelkie zmiany planu finansowego, lub terminów wykonania. W odniesieniu do nowych projektów instytucja zarządzająca powinna być wyraźnie upoważniona do podpisywania umów innych niż umowy dotyczące dużych projektów infrastrukturalnych po dniu 31 grudnia 2022 r. Wszystkie działania realizowane w ramach projektów finansowane przez program powinny jednak zakończyć się do dnia 31 grudnia 2023 r.
Zwodnicze interfejsy na interfejsach internetowych platform internetowych to praktyki, które w istotny sposób zniekształcają lub ograniczają, celowo lub w praktyce, zdolność odbiorców usługi do dokonywania niezależnych i świadomych wyborów lub podejmowania takich decyzji. Praktyki te mogą być wykorzystywane w celu nakłonienia odbiorców usługi do niepożądanego zachowania lub do podejmowania niepożądanych decyzji, które mają dla nich negatywne skutki. Dostawcom platform internetowych należy zatem zakazać wprowadzania w błąd lub nakłaniania odbiorców usługi do określonego działania oraz osłabiania lub ograniczania autonomii, wpływania na podejmowanie decyzji lub wybory dokonywane przez odbiorców usługi poprzez strukturę, sposób zaprojektowania lub funkcje interfejsu internetowego lub jego części. Powinno to obejmować między innymi projektowanie w sposób podstępny możliwości dokonywania wyborów w celu nakłonienia odbiorców usługi do działań, które przynoszą korzyści dostawcy platform internetowych, lecz które mogą nie leżeć w interesie odbiorców usługi, prezentowanie wyborów w sposób nieneutralny, na przykład poprzez wyraźniejsze eksponowanie pewnych opcji przy pomocy elementów wizualnych, dźwiękowych lub innych, kiedy odbiorca usługi jest proszony o podjęcie decyzji.

Powinno to również obejmować wielokrotne zwracanie się do odbiorcy usługi o dokonanie wyboru, jeżeli takiego wyboru już dokonano, znacznie bardziej uciążliwą procedurę anulowania usługi niż jej wybór lub też utrudnianie dokonywania pewnych wyborów bądź też sprawianie, że ich dokonanie jest bardziej czasochłonne niż w przypadku innych wyborów, bezzasadne utrudnianie zaprzestania zakupów lub wypisania się z danej platformy internetowej umożliwiającej konsumentom zawieranie z przedsiębiorcami umów zawieranych na odległość oraz dezorientowanie odbiorców usługi poprzez zachęcanie ich do podejmowania decyzji dotyczących transakcji lub poprzez domyślne ustawienia, które są bardzo trudne do zmiany, a zatem powodowanie nieracjonalnej stronniczości procesu podejmowania decyzji przez usługobiorcę w sposób, który zniekształca i ogranicza jego autonomię, podejmowanie decyzji i wybór. Przepisów zapobiegających stosowaniu zwodniczych interfejsów nie należy jednak rozumieć jako uniemożliwiających dostawcom bezpośrednią interakcję z odbiorcami usługi i oferowanie im nowych lub dodatkowych usług. Legalne praktyki, na przykład reklamowe, które są zgodne z prawem Unii, nie powinny same w sobie być uznawane za zwodnicze interfejsy. Przepisy dotyczące zwodniczych interfejsów należy interpretować w taki sposób, aby obejmowały zakazane praktyki wchodzące w zakres stosowania niniejszego rozporządzenia w zakresie, w jakim praktyki te nie są już objęte zakresem stosowania dyrektywy 2005/29/WE lub rozporządzenia (UE) 2016/679.
Fakt, że dane przedsiębiorstwo uzyskuje bardzo wysoki obrót w Unii oraz że świadczy podstawową usługę platformową w co najmniej trzech państwach członkowskich, stanowi wyraźną wskazówkę, że przedsiębiorstwo to wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny. Jest tak również wówczas, gdy przedsiębiorstwo świadczące podstawową usługę platformową w co najmniej trzech państwach członkowskich ma bardzo wysoką kapitalizację rynkową lub równoważną rzeczywistą wartość rynkową. W związku z tym należy domniemywać, że przedsiębiorstwo świadczące podstawową usługę platformową wywiera znaczący wpływ na rynek wewnętrzny, gdy świadczy ono podstawową usługę platformową w co najmniej trzech państwach członkowskich oraz gdy obrót uzyskiwany przez jego grupę w Unii jest równy określonemu wysokiemu progowi lub go przekracza albo gdy kapitalizacja rynkowa grupy jest równa określonej wysokiej wartości bezwzględnej lub ją przekracza. W przypadku przedsiębiorstw świadczących podstawowe usługi platformowe, które należą do przedsiębiorstw nienotowanych na rynku regulowanym, jako wartość referencyjną należy stosować równoważną rzeczywistą wartość rynkową. Komisja powinna mieć możliwość korzystania ze swoich uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych, aby opracować obiektywną metodykę obliczania tej wartości.

Wysoki obrót uzyskiwany przez grupę w Unii w połączeniu z określoną wartością progową liczby użytkowników podstawowych usług platformowych w Unii świadczy o stosunkowo dużej zdolności monetyzacji tych użytkowników. Wysoka kapitalizacja rynkowa w odniesieniu do tej samej wartości progowej liczby użytkowników w Unii odzwierciedla stosunkowo duży potencjał w zakresie monetyzacji tych użytkowników w niedalekiej przyszłości. Potencjał w zakresie monetyzacji jest z kolei co do zasady odzwierciedleniem pełnienia przez dane przedsiębiorstwa funkcji punktu dostępu. Oba te wskaźniki świadczą ponadto o zdolności finansowej danych przedsiębiorstw, w tym o ich zdolności w zakresie wykorzystania swojego dostępu do rynków finansowych w celu wzmocnienia swojej pozycji. Może się tak zdarzyć na przykład wówczas, gdy ten uprzywilejowany dostęp zostanie wykorzystany do nabycia innych przedsiębiorstw, a, jak wykazano, taki uprzywilejowany dostęp może z kolei negatywnie wpływać na innowacje. Kapitalizacja rynkowa może również odzwierciedlać oczekiwaną przyszłą pozycję i wpływ na rynek wewnętrzny danych przedsiębiorstw pomimo potencjalnie stosunkowo niskiego obecnego obrotu. Wartość kapitalizacji rynkowej powinna być wyznaczana w oparciu o poziom, który odzwierciedla średnią kapitalizację rynkową największych przedsiębiorstw notowanych na rynku regulowanym w Unii z odpowiedniego okresu.
(6)

Środki liberalizacji handlu ustanowione niniejszym rozporządzeniem powinny przybrać formę tymczasowych dodatkowych kontyngentów bezcłowych na niektóre produkty rolne nadal objęte kontyngentami taryfowymi. Za sprawą takich środków Unia pogłębi integrację gospodarczą między Unią a Republiką Mołdawii i tymczasowo zapewni odpowiednie wsparcie gospodarcze Republiki Mołdawii i podmiotom gospodarczym, które odczuwają skutki wojny napastniczej Rosji wobec Ukrainy. Zgodnie z załącznikiem XV-A do układu o stowarzyszeniu kontyngentom taryfowym podlega siedem produktów rolnych z Republiki Mołdawii. Produkty te to: pomidory, czosnek, winogrona stołowe, jabłka, wiśnie i czereśnie, śliwki i sok winogronowy. Dwa z tych produktów (śliwki i winogrona stołowe) były wywożone przez Republikę Mołdawii w dużych ilościach na rynki państw trzecich, w szczególności do Rosji, Białorusi i Ukrainy. W odniesieniu do tych produktów należy wprowadzić dodatkowe kontyngenty bezcłowe, aby tymczasowo wesprzeć przekierowanie do Unii, w razie potrzeby, wielkości sprzedaży pierwotnie kierowanych na te rynki. W przypadku pozostałych produktów (pomidorów, czosnku, jabłek, wiśni i czereśni oraz soku winogronowego) nowo wprowadzone kontyngenty taryfowe składałyby się z dodatkowych bezcłowych ilości odpowiadających tym, które określono w układzie o stowarzyszeniu.
(8)

Pomimo faktu, że Ukraina zbliżyła już swoje prawo krajowe do dyrektywy 2003/59/WE w odniesieniu do kierowców wykonujących przewozy międzynarodowe, ukraińscy zawodowi kierowcy pragnący pracować dla przedsiębiorstw transportu drogowego mających siedzibę w Unii nadal muszą uzyskać odpowiednie kwalifikacje i odbyć szkolenie w jednym z państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość wydania karty kwalifikacji kierowcy, o której mowa w dyrektywie 2003/59/WE, osobom, których to dotyczy, lub umieszczenia specjalnego tymczasowego kodu unijnego „95.01(max 06.03.2025)” na odpowiednim prawie jazdy w przypadku osób korzystających z tymczasowej ochrony lub odpowiedniej ochrony na mocy prawa krajowego i posiadających kartę kwalifikacji kierowcy wydaną przez Ukrainę zgodnie z jej przepisami krajowymi, w celu przyznania tymczasowo osobom, których to dotyczy, praw podobnych do tych, jakie przysługują osobom uprawnionym do wykonywania działalności związanej z prowadzeniem pojazdów objętej art. 1 dyrektywy 2003/59/WE. W tym celu państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy krajowe określające zakres i czas trwania obowiązkowego szkolenia uzupełniającego oraz następującego po nim testu, aby zapewnić spełnienie przez zainteresowane osoby norm określonych w dyrektywie 2003/59/WE. W przypadku zgłoszenia utraty lub kradzieży karty kwalifikacji kierowcy wydanej przez Ukrainę państwa członkowskie powinny mieć możliwość weryfikacji, w tym u właściwych organów Ukrainy, czy dana osoba posiada ważny certyfikat kompetencji zawodowych wydany przez Ukrainę. Możliwe powinno być zastosowanie środka uzupełniającego polegającego na umieszczeniu specjalnego tymczasowego kodu unijnego na wydawanym kierowcy świadectwie kierowcy.
(10)

Międzynarodowe zobowiązania dotyczące dostępu do rynku podjęte przez Unię wobec państw trzecich w dziedzinie zamówień publicznych i koncesji wymagają między innymi równego traktowania wykonawców z tych państw trzecich. Dlatego też środki przyjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą mieć zastosowanie tylko do wykonawców, towarów lub usług z państw trzecich, które nie są stronami wielostronnego Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych ani dwu- lub wielostronnych umów handlowych zawartych z Unią, zawierających zobowiązania dotyczące dostępu do rynków zamówień publicznych lub koncesji, lub do wykonawców, towarów lub usług z państw, które są stronami takich umów, ale wyłącznie w odniesieniu do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na towary, usługi lub koncesje nieobjęte tymi umowami. Zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE (4), 2014/24/UE (5) i 2014/25/UE (6) oraz jak wyjaśniono w komunikacie Komisji z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie wytycznych dotyczących udziału oferentów z państw trzecich w unijnym rynku zamówień publicznych oraz wprowadzania na ten rynek towarów z państw trzecich, wykonawcy z państw trzecich, które nie zawarły żadnej umowy przewidującej otwarcie unijnego rynku zamówień, lub których towary, usługi i roboty budowlane nie są objęte taką umową, nie mają zapewnionego dostępu do postępowań o udzielenie zamówienia w Unii i mogą zostać wykluczeni.
Artykuł 16

Umożliwienie inwestycji o skutkach transgranicznych

1. Rzeczywiście poniesione koszty inwestycyjne, z wyłączeniem kosztów utrzymania, związane z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania, należącym do kategorii infrastruktury energetycznej określonych w pkt 1 lit. a), b), c), d) i f) załącznika II oraz projektami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania, należącymi do kategorii infrastruktury energetycznej określonej w pkt 3 załącznika II, jeżeli projekty te leżą w kompetencjach krajowych organów regulacyjnych w każdym z odnośnych państw członkowskich, ponoszą odpowiedni OSP lub projektodawcy infrastruktury przesyłowej z państw członkowskich, na rzecz których projekt generuje skutki pozytywne netto, a opłacają je – w zakresie, w jakim nie pokrywają ich opłaty z tytułu zatorów lub inne opłaty – użytkownicy sieci poprzez opłaty taryfowe za dostęp do sieci w tych państwach członkowskich.

2. Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania należących do kategorii infrastruktury energetycznej określonych w pkt 1 lit. a), b), c), d) i f) i pkt 3 załącznika II wyłącznie wtedy, gdy co najmniej jeden projektodawca zwróci się do odpowiednich organów krajowych o zastosowanie tych przepisów do kosztów projektu.

W odniesieniu do projektów należących do kategorii infrastruktury energetycznej określonej w pkt 1 lit. e) i pkt 2 załącznika II można skorzystać z przepisów niniejszego artykułu, jeżeli co najmniej jeden projektodawca zwróci się do odnośnych organów krajowych o zastosowanie niniejszego artykułu.

W przypadku gdy projekt ma kilku projektodawców, odnośne krajowe organy regulacyjne niezwłocznie zwracają się do wszystkich projektodawców o wspólne przedłożenie wniosku inwestycyjnego zgodnie z ust. 4.
b)

zawiesza się stosowanie systemu cen wejścia w odniesieniu do produktów, w odniesieniu do których ma on zastosowanie zgodnie z załącznikiem I-A do układu o stowarzyszeniu. W odniesieniu do tych produktów nie obowiązują żadne należności celne;
(58)

Rozporządzenie (UE) nr 600/2014 przewiduje okres przejściowy, w trakcie którego niedyskryminacyjny dostęp do CCP lub systemu obrotu na podstawie tego rozporządzenia nie ma zastosowania do CCP lub systemów obrotu, które zwróciły się do swoich właściwych organów o zgodę na korzystanie z rozwiązań przejściowych w odniesieniu do giełdowych instrumentów pochodnych. Okres, w którym CCP lub system obrotu mógłby zostać zwolniony przez swój właściwy organ w odniesieniu do giełdowych instrumentów pochodnych z przepisów dotyczących niedyskryminacyjnego dostępu, upłynął w dniu 3 lipca 2020 r. Zwiększona niepewność i zmienność rynków negatywnie wpłynęły na ryzyko operacyjne CCP i systemów obrotu, a zatem data rozpoczęcia stosowania nowego systemu otwartego dostępu dla CCP i systemów obrotu oferujących usługi w zakresie obrotu i rozliczeń w odniesieniu do giełdowych instrumentów pochodnych została odroczona na podstawie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/23 (16) o rok, tj. do dnia 3 lipca 2021 r. Nadal istnieją powody odroczenia daty rozpoczęcia stosowania nowego systemu otwartego dostępu. Ponadto system otwartego dostępu mógłby być sprzeczny z równoległymi celami polityki wspierania handlu i innowacji w Unii, ponieważ mógłby zniechęcać do innowacji w giełdowych instrumentach pochodnych, umożliwiając konkurentom, którzy są beneficjentami otwartego dostępu, poleganie na infrastrukturze i inwestycjach dotychczasowych uczestników rynku w celu oferowania konkurencyjnych produktów o niskich kosztach początkowych. Utrzymanie systemu, w ramach którego instrumenty pochodne są rozliczane i są przedmiotem obrotu w zintegrowanym pionowo podmiocie, jest również spójne z długotrwałymi tendencjami międzynarodowymi. Datę rozpoczęcia stosowania nowego systemu otwartego dostępu należy zatem odroczyć o kolejne dwa lata, tj. do dnia 3 lipca 2023 r.
(3)

Istotne jest zatem utworzenie odpowiednich kanałów w celu zapewnienia możliwości skutecznej cyfrowej współpracy wymiarów sprawiedliwości. Kluczowe znaczenie ma zatem stworzenie na poziomie Unii systemu informatycznego umożliwiającego szybką, bezpośrednią, interoperacyjną, zrównoważoną, niezawodną i bezpieczną transgraniczną elektroniczną wymianę danych dotyczących konkretnych spraw, zawsze z poszanowaniem prawa do ochrony danych osobowych. System taki powinien przyczynić się do poprawy dostępu do wymiaru sprawiedliwości i przejrzystości poprzez umożliwianie obywatelom i przedsiębiorcom wymiany dokumentów i dowodów w formie cyfrowej z organami wymiaru sprawiedliwości lub innymi właściwymi organami, w przypadkach gdy przewiduje to prawo krajowe lub prawo Unii. System ten powinien zwiększyć zaufanie obywateli do Unii i wzajemne zaufanie między organami wymiaru sprawiedliwości i innymi właściwymi organami państw członkowskich.
(2)

Posiadacze pozwoleń na dopuszczenie do obrotu oraz posiadacze wpisu do rejestru weterynaryjnych produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu lub zarejestrowanych na podstawie dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) lub na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5) nie są w stanie spełnić do dnia 28 stycznia 2022 r. wymogów określonych w art. 10–16 rozporządzenia (UE) 2019/6. Ponadto właściwe organy nie są w stanie przetwarzać wszystkich niezbędnych zmian zgodnie z definicją w art. 4 pkt 39 rozporządzenia (UE) 2019/6 w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 726/2004, i tym samym zapewnić terminowej zgodności z art. 10–16 rozporządzenia (UE) 2019/6.
(1)

Zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/39 (2) państwa członkowskie pragnące uczestniczyć w unijnym programie pomocy dotyczącej dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych („program dla szkół”) przedkładają Komisji do dnia 31 stycznia każdego roku swój wniosek o pomoc unijną w odniesieniu do następnego roku szkolnego. Zgodnie z tym przepisem wnioski państw członkowskich o pomoc unijną muszą zawierać informacje na temat wstępnego przydziału pomocy unijnej na owoce i warzywa dla szkół oraz mleko dla szkół, określone w załączniku I do rozporządzenia Rady (UE) nr 1370/2013 (3). W załączniku tym określono wstępne roczne przydziały pomocy unijnej dla poszczególnych państw członkowskich na owoce i warzywa dla szkół oraz na mleko dla szkół na okres od dnia 1 sierpnia 2017 r. do dnia 31 lipca 2023 r.