ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(10)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Słowację na Słowacji działa tylko jedna placówka edukacyjna, która prowadzi okresowe szkolenia i kontrole specjalistów w dziedzinie transportu kolejowego, w tym maszynistów; pozostałe dwie placówki są uprawnione tylko do prowadzenia szkoleń dla maszynistów jedynie w zakresie części technicznej. Słowacja szacuje, że liczba maszynistów, którzy muszą zostać poddani egzaminom, jest wysoka – co najmniej 993 osoby w dwóch największych przedsiębiorstwach kolejowych muszą odbyć okresowe szkolenia, przy czym należy wziąć pod uwagę, że 43 przedsiębiorstwa kolejowe realizują przewozy pasażerskie i towarowe na Słowacji. W związku z tym to państwo członkowskie szacuje, że istniejące placówki szkoleniowe nie będą w stanie poradzić sobie z tym wzrostem liczby egzaminów do dnia 30 czerwca 2021 r.
(8)

Zgodnie z regulaminem wewnętrznym członek Komisji odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa został upoważniony decyzją Komisji C(2016) 2797 (2) do ustanowienia przepisów wykonawczych ustanawiających kryteria niezbędne do określenia czasu obowiązywania zakazu wstępu do obiektów Komisji na podstawie art. 12 decyzji (UE, Euratom) 2015/443. Decyzją Komisji C(2021) 2684 uprawnienie to subdelegowano na dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa (3).
(5)

Za pomocą swojego uzasadnionego wniosku Szwecja stara się przede wszystkim o upoważnienie do przedłużenia o sześć miesięcy okresu między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r. określonego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/267, do celów tego przepisu i art. 2 ust. 3; poza tym o upoważnienie do przedłużenia o sześć miesięcy okresu między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r., określonego w art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia; a wreszcie o upoważnienie do przedłużenia o sześć miesięcy dziesięciomiesięcznych okresów określonych w art. 2 ust. 1, 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2021/267, chociaż ma ono zastosowanie wyłącznie do ukończenia szkolenia okresowego i jego certyfikacji, do oznakowania zharmonizowanego unijnego kodu „95” oraz do przedłużania ważności kart kwalifikacji kierowcy, które w przeciwnym razie utraciłyby ważność lub w przeciwnym razie utraciłyby ważność w okresie od dnia 1 września 2020 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.
(8)

Urząd ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (RSA), który odpowiada za NDLS, wprowadził w listopadzie 2020 r. wzmocnioną obsługę online, aby umożliwić klientom ubieganie się o prawo jazdy przez internet. Chociaż wnioski o wydanie prawa jazdy można składać online, znaczna część posiadaczy praw jazdy nie korzystała z systemu online ze względu na wymogi rejestracji. Obejmuje to posiadanie karty usług publicznych – czyli wydanej przez rząd karty uwierzytelniania tożsamości przy dostępie do usług publicznych. W okresie od marca do lipca 2020 r. oraz od stycznia do maja 2021 r. urząd wydający karty usług publicznych działał ze znacznie zmniejszoną wydajnością, a klienci nie mogli otrzymać kart. Obecnie występuje duże zapotrzebowanie na karty usług publicznych umożliwiające dostęp do innych usług publicznych, a także składanie przez internet wniosków o wydanie prawa jazdy. Spowoduje to opóźnienie możliwości ubiegania się o prawo jazdy przez internet przez niektórych klientów, którzy będą musieli osobiście ubiegać się o prawo jazdy w ośrodku NDLS.
(9)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Grecję najnowsze sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa sporządzone przez przedsiębiorstwo kolejowe, które złożyło wniosek o odnowienie wspomnianego certyfikatu bezpieczeństwa, wskazuje, że nie odnotowano żadnego incydentu w odniesieniu do części infrastruktury kolejowej, na której działa to przedsiębiorstwo, z wyjątkiem próby samobójczej, która miała miejsce w 2019 r. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa nie zaobserwował ponadto żadnych problemów związanych z ryzykiem ani przypadków niezgodności podczas inspekcji i działań monitorujących przeprowadzonych od czasu wydania certyfikatu bezpieczeństwa. Z tych powodów oraz biorąc pod uwagę fakt, że przedłużenie, o które ubiega się Grecja wynosi tylko jeden miesiąc w okresie od dnia 1 września 2020 r. do dnia 30 czerwca 2021 r., określonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/267, wnioskowane przedłużenie nie powinno prowadzić do nieproporcjonalnych zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa i ochrony transportu.
(7)

Z informacji przekazanych przez Słowenię wynika, że w dniu 18 marca 2020 r. państwo to rozpoczęło pierwszy lockdown, który trwał do dnia 17 maja 2020 r., a w dniu 16 listopada 2020 r. – drugi lockdown, który trwał do dnia 14 lutego 2021 r. Następnie w dniu 1 kwietnia 2021 r. rozpoczął się trzeci lockdown, który trwał do 11 kwietnia 2021 r. W sumie to państwo członkowskie było zatem w stanie zamknięcia przez ponad pięć i pół miesiąca ze względu na skutki pandemii COVID-19.
(13)

Ograniczenia te miały zatem również wpływ na nadzorowane podmioty, co przyniosło także skutki w stosunku do terminowych procedur odnawiania certyfikatów bezpieczeństwa i autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa. Zdaniem Polski takie ograniczenia doprowadziły do sytuacji, w których nadzorowane podmioty odmawiały fizycznej obecności inspektorów lub akceptowały ją jedynie z dużym opóźnieniem. W niektórych przypadkach zezwolono na zdalne kontrole, ale doświadczenie wykazało, że zazwyczaj trwają one dłużej, ponieważ kontrola wzrokowa pojazdów kolejowych, obiektów technicznych lub infrastruktury kolejowej musi być przeprowadzana wyłącznie na podstawie dokumentacji przekazanej przez podmiot nadzorowany. Często konieczne jest powtarzanie wniosków o dostarczenie dodatkowych dowodów, co może również powodować opóźnienie procedur.
(23)

Na podstawie informacji przedstawionych przez Finlandię wnioskowane przedłużenie okresów odniesienia w art. 2 ust. 1 do celów niniejszego przepisu oraz art. 2 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/267 i w art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia dotyczy jedynie okresu odniesienia od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 31 października 2021 r., który dotyczy jedynie ograniczonej liczby zawodowych kierowców. Ponadto większość kierowców, którzy skorzystają z takiego przedłużonego okresu ważności, odbyła szkolenie okresowe przynajmniej raz, wykazując tym samym swoją biegłość i kompetencje. Ponadto wnioskowane przedłużenie dotyczy stosunkowo krótkiego okresu i odnosi się jedynie do okresu odniesienia określonego w rozporządzeniu (UE) 2021/267, a nie do ważności przedmiotowych dokumentów. Wnioskowane przedłużenie nie powinno zatem prowadzić do nieproporcjonalnych zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa i ochrony transportu.
(5)

Za pomocą swojego uzasadnionego wniosku Niemcy starają się przede wszystkim o upoważnienie do przedłużenia o trzy miesiące okresu między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r. określonego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2021/267, do celów tego przepisu i art. 2 ust. 3; poza tym o upoważnienie do przedłużenia o trzy miesiące okresu między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r., o którym mowa w art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia; i wreszcie o upoważnienie do przedłużenia o trzy miesiące okresu między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r., o którym mowa w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 12

Przejrzystość

1) Grupa ds. SPPW i jej podgrupy zostają wpisane do rejestru grup ekspertów Komisji i innych podobnych zespołów („rejestr grup ekspertów”). W rejestrze grup ekspertów publikowane są nazwy organów państw członkowskich oraz nazwiska obserwatorów.

2) Wszystkie stosowne dokumenty, takie jak porządki obrad, protokoły i opinie uczestników, są udostępniane po posiedzeniach za pośrednictwem linku z rejestru grup ekspertów do specjalnej strony internetowej. Dostęp do stron internetowych poświęconych tej tematyce nie wymaga rejestrowania się przez użytkowników ani nie podlega innym ograniczeniom. Porządek obrad publikuje się w odpowiednim czasie przed posiedzeniem, a protokoły – terminowo po posiedzeniu. Od zasady publikowania wyjątki przewiduje się tylko w przypadkach, gdy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).
(7)

W art. 68 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1896 ustanowiono możliwość współpracy Fronteksu z organizacjami międzynarodowymi, do których w szczególności należy Interpol. Zgodnie z art. 82 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1896 członkowie zespołów ze stałej służby Fronteksu mogą wykonywać wszelkie zadania i korzystać z wszelkich uprawnień w zakresie kontroli granicznej określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 (5) (kodeks graniczny Schengen). Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. e) i art. 8 ust. 3 lit. a) pkt (i) i (ii) oraz art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399 obejmuje to sprawdzanie obywateli państw trzecich w bazach Interpolu (w szczególności w bazie Interpolu SLTD) na granicach zewnętrznych państw członkowskich i państw trzecich uczestniczących we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen w odniesieniu do kontroli osób na granicach zewnętrznych.
(16)

Umowa powinna być w pełni zgodna z prawami podstawowymi i nie naruszać zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), w szczególności prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego uznanego w art. 7 Karty, prawa do ochrony danych osobowych uznanego w art. 8 Karty oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu uznanego w art. 47 Karty. Umowa powinna być stosowana zgodnie ze wszystkimi prawami i zasadami zapisanymi w Karcie.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Królestwo Marokańskie. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Królestwo Marokańskie obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Monako. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń COVID-19 wydawanych przez Monako obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(4)

EBC, jako właściwy organ, jest zobowiązany do przyjmowania co roku znacznej liczby decyzji dotyczących modeli wewnętrznych oraz decyzji w sprawie przedłużenia terminów. W celu usprawnienia procesu decyzyjnego konieczna jest decyzja w sprawie przekazania uprawnień w związku z przyjmowaniem takich decyzji. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał udzielanie upoważnień za konieczne w celu umożliwienia instytucji, do której należy przyjmowanie znacznej liczby decyzji, wykonywania nałożonych na nią obowiązków. Uznał on także potrzebę zapewnienia efektywności działania organom decyzyjnym za zasadę właściwą każdemu systemowi instytucjonalnemu (4).
(375)

Komisja zwraca uwagę na fakt, że w umowie operacyjnej zastąpiono zaciągnięte w protokole ustaleń zobowiązanie do podniesienia kategorii lądowania i startu portu lotniczego do kategorii III w obydwu kierunkach do końca 2009 r. zobowiązaniem do zakończenia procesu podnoszenia kategorii po osiągnięciu kategorii II do końca 2009 r. (motyw 372 ppkt (ii)) (93). Zgodnie z publicznie dostępnymi informacjami (94) kategorię lądowania i startu portu lotniczego dla wschodniego kierunku lądowania podniesiono do kategorii III w 2015 r. poprzez zmodernizowanie systemu radionawigacji. Obecnie wschodni kierunek lądowania w międzynarodowym porcie lotniczym w Timișoarze należy do kategorii III, a zachodni kierunek lądowania w tym porcie lotniczym – do kategorii II. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Rumunię w 2008 r. kategorię portu lotniczego podniesiono z kategorii I do kategorii II w jednym kierunku dzięki zrealizowaniu inwestycji w system oświetlenia portu lotniczego (drugi kierunek należał już do kategorii II). Decyzję o przeprowadzeniu inwestycji w system oświetlenia podjęto w planie rozwoju – stosowne studium wykonalności rozpoczęto w sierpniu 2007 r. na podstawie umowy z dnia 22 sierpnia 2007 r. W październiku 2008 r. podpisano umowę w sprawie nabycia sprzętu oświetleniowego. W związku z powyższym decyzję o modernizacji sprzętu oświetleniowego podjęto przed podpisaniem umów z 2008 r. Na tej podstawie można racjonalnie przyjąć, że przewidziane w umowie operacyjnej zobowiązanie do zakończenia procesu podnoszenia kategorii portu lotniczego do kategorii II do końca 2009 r. odnosiło się do podniesienia kategorii do kategorii II poprzez przeprowadzenie modernizacji sprzętu oświetleniowego, przy czym decyzja o przeprowadzeniu tej modernizacji została podjęta już wcześniej.
(5)

System IMI powinien ułatwiać współpracę administracyjną między organami państw członkowskich poprzez umożliwienie im korzystania z repozytorium systemu w celu sprawdzenia, czy określona osoba fizyczna została objęta zakazem nabycia lub posiadania broni palnej. Aby uszanować prawa osób fizycznych do ochrony danych na ich temat, które są przechowywane w repozytorium, organy krajowe powinny mieć możliwość wglądu jedynie do informacji dotyczących danej osoby fizycznej. Nie powinny one mieć możliwości wyszukiwania według innych kryteriów, na przykład wszystkich odmów wydanych w danym okresie lub w danym państwie członkowskim.
(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 (1) ustanawia możliwość przyznania dostępu do unijnego rynku produktom ekologicznym pochodzącym z państw trzecich, które na podstawie umowy handlowej uznano za posiadające system produkcji realizujący te same cele i stosujący te same zasady dzięki stosowaniu przepisów zapewniających taki sam poziom poświadczania zgodności co przepisy Unii.
(9)

Dla zachowania przejrzystości i pewności prawa pełny wykaz odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 2014/32/UE i spełniających założone zasadnicze wymagania należy opublikować w jednym akcie. Pozostałe odniesienia do norm opublikowanych pierwotnie w komunikacie Komisji 2012/C 218/08 (6) powinny zatem zostać włączone do niniejszej decyzji poprzez potwierdzenie ich ważności lub wyznaczenie daty ich wycofania z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. Należy zatem uchylić ten komunikat z dniem wejścia w życie niniejszej decyzji. Powinien on jednak nadal obowiązywać w zakresie odniesień do norm, które zostały wycofane niniejszą decyzją, biorąc pod uwagę konieczność odroczenia wycofania tych odniesień.
DECYZJA RADY (UE) 2021/1735

z dnia 23 września 2021 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, załączonego do Porozumienia EOG (Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+))

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 lit. d), art. 149, art. 153 ust. 2 lit. a), art. 164, art. 175 akapit trzeci i art. 349, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (zwanego dalej „protokołem 31”), załączonego do Porozumienia EOG.

(3) W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1057 (3).

(4) Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

(5) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, załączonego do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG (4).

Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2021 r. W imieniu Rady G. DOVŽAN Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1057 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające Europejski Fundusz Społeczny Plus (EFS+) i uchylające rozporządzenie (UE) nr 1296/2013 (Dz.U. L 231 z 30.6.2021, s. 21).

(4) Zob. dokument ST 11233/21 na stronie http://register.consilium.europa.eu.
(4)

Na mocy decyzji 2008/615/WSiSW do systemu uregulowań prawnych Unii przeniesiono podstawowe elementy konwencji z dnia 27 maja 2005 r. zawartej między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Republiką Austrii w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją. Decyzja 2008/616/WSiSW wdraża decyzję 2008/615/WSiSW i ustanawia przepisy administracyjne i techniczne niezbędne do wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW, w szczególności w odniesieniu do zautomatyzowanej wymiany danych DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów. Decyzje te stanowią dorobek Prüm i są wiążące zgodnie z Traktatami i tymi decyzjami.
(3)

W świetle doświadczeń płynących z pierwszych miesięcy pandemii COVID-19 przewodnicząca Komisji wezwała w orędziu o stanie Unii w 2020 r. do wyciągnięcia wniosków z obecnego kryzysu i do utworzenia Europejskiej Unii Zdrowotnej, której elementem byłaby specjalna struktura europejska zajmująca się zaawansowanymi badaniami i rozwojem w dziedzinie biomedycyny, wspierająca zdolność i gotowość do reagowania na transgraniczne zagrożenia i sytuacje nadzwyczajne dotyczące zdrowia – powstałe z przyczyn naturalnych lub wywołane przypadkowo bądź celowo.
4.2.

Działania: maksymalnie 154 dni szkoleń krajowych, realizowanych przez poszczególne agencje wykonawcze, obejmujących zestaw potencjalnych programów, które państwa członkowskie LPA mogą wybrać stosownie do swoich priorytetów i potrzeb i potwierdzić w drodze formalnych kontaktów z Sekretariatem LPA (zob. lit. a)–d) poniżej). Z tych 154 dni szkoleń krajowych, 94 dni będą przeznaczone na szkolenia online, a 60 dni na szkolenia na miejscu (np. 12 imprez pięciodniowych). Przy rozpatrywaniu konkretnych wniosków o szkolenie, agencje wykonawcze, we współpracy z Sekretariatem LPA, priorytetowo potraktują zdalne kontakty z rządami państw LPA (rozmowy telefoniczne, poczta elektroniczna oraz wideokonferencje). Oferta szkoleń krajowych przygotowana przez agencje wykonawcze będzie obejmować następujące rodzaje programów (wykaz niewyczerpujący): a) 2–5-dniowe kursy wprowadzające (online); b) krajowe szkolenia uzupełniające szkolenia prowadzone w ramach etapu 1, takie jak: — powtórki kursów dla nowych grup uczestników; — kursy doszkalające; — kursy zapewniające szczegółową analizę konkretnych tematów (3–5 dni) lub szerszego wachlarza tematów (ponad 5 dni) oraz — specjalistyczne kursy skierowane do konkretnych grup docelowych (np. kurs logistyki dla urzędników zarządzających zapasami broni i amunicji); c) kurs dla nowych uczestników (szczegółowy kurs, trwający 10 dni lub więcej, dla urzędników podejmujących obowiązki związane z BSiL); oraz d) program szkoleń na miejscu w państwie LPA innym niż beneficjent, gdy podróż do państwa-beneficjenta jest niemożliwa (2 pięciodniowe szkolenia, obejmujące transport oraz wyżywienia/zakwaterowanie dla uczestników). Należy zauważyć, że w stosownych przypadkach w ramach projektu zastosowanie będzie miało łączone (hybrydowe) podejście w odniesieniu do szkoleń, łączące wykorzystanie zasobów online oraz szkoleń stacjonarnych i online.
(3)

Biobor JF zawiera 2,2’-(1-metylotrimetylenodioksy)bis-(4-metylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 2665-13-6) i 2,2’-oksybis-(4,4,6-trimetylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 14697-50-8), które są substancjami czynnymi do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6 jako środki do konserwacji produktów podczas przechowywania, jak określono w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Ponieważ te substancje czynne nie są wymienione w załączniku II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 (2), nie są one uwzględnione w programie pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012. W związku z tym art. 89 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do tych substancji i muszą one zostać poddane ocenie i zatwierdzeniu przed wydaniem pozwolenia również na poziomie krajowym na produkty biobójcze zawierające te substancje.
(3)

Ecolab P3-Topax 66/Еколаб P3-Tопакс 66 i Ecolab BACFORCE EL 900/Еколаб БАКФОРС EL 900 zawierają jako substancję czynną aktywny chlor uwalniany z podchlorynu sodu. Zatwierdza się aktywny chlor uwalniany z podchlorynu sodu do stosowania w produktach biobójczych do dezynfekcji powierzchni należących do grupy produktowej 2 (środki dezynfekcyjne lub glonobójcze nieprzeznaczone do bezpośredniego stosowania wobec ludzi ani zwierząt) i grupy produktowej 4 (środki odkażające powierzchnie mające kontakt z żywnością i paszami), zdefiniowanych w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.