ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(7)

Europejski filar praw socjalnych określa 20 zasad wspierających równość szans i dostęp do zatrudnienia, uczciwe warunki pracy i ochronę socjalną oraz włączenie społeczne. Reformy, które promują uczestnictwo w rynku pracy, wspierają skuteczne przepływy na rynku pracy i tworzenie miejsc pracy o wysokiej jakości oraz ograniczają segmentację, mogą przyczynić się do zwiększenia wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, poprawy odporności gospodarczej i automatycznej stabilizacji, ograniczenia nierówności, zmniejszania ubóstwa i wykluczenia społecznego oraz sprostania wyzwaniom, jakie niesie za sobą zmieniająca się gospodarka. Zindywidualizowane wsparcie w poszukiwaniu pracy, szkoleniu oraz przekwalifikowaniu może ułatwić skuteczną i szybką aktywizację. Dostęp do wysokiej jakości kształcenia i szkolenia przez całe życie ma kluczowe znaczenie i wymaga odpowiednich inwestycji w kapitał ludzki i umiejętności, w szczególności w odniesieniu do osób o niskich umiejętnościach. Takie reformy i inwestycje poprawiają zdolność do zatrudnienia, innowacje, wydajność i płace w średnim i długim okresie, co zwiększa odporność strefy euro oraz wspiera włączenie społeczne i mobilność w obrębie państw członkowskich i w strefie euro. Obciążenie podatkowe w strefie euro jest stosunkowo wysokie i skierowane na rynek pracy. Przesunięcie tego obciążenia z rynku pracy na obszary, które w mniejszym stopniu hamują wzrost, takie jak podatek od majątku, podatek od konsumpcji lub podatki ekologiczne, mogłoby wzmocnić podaż pracy i popyt na nią. Przepisy dotyczące ochrony zatrudnienia powinny gwarantować uczciwe i godne warunki pracy dla wszystkich pracowników, w szczególności w obliczu powstających nowych form zatrudnienia i nowych rodzajów umów, które tworzą nowe możliwości, lecz również wyzwania związane z bezpieczeństwem zatrudnienia i zakresem ochrony socjalnej. Skuteczne i zrównoważone systemy ochrony socjalnej mają również zasadnicze znaczenie dla zapewniania odpowiedniego dochodu i dostępu do usług wysokiej jakości. Reformy emerytalne oraz polityki dotyczące równowagi między życiem zawodowym a prywatnym także są ważnymi narzędziami wspierania uczestnictwa w rynku pracy. Niepotrzebne ograniczenia mobilności zawodowej, sektorowej i geograficznej mogą utrudniać przemieszczanie się w państwach członkowskich i w strefie euro. Szczególnie istotne jest zaangażowanie partnerów społecznych w reformy zatrudnienia, reformy społeczne i związane z nimi reformy gospodarcze.
4.

W szczególności operatorzy sieci energetycznych powinni: a) stosować najnowsze normy bezpieczeństwa w odniesieniu do nowych instalacji wszędzie tam, gdzie jest to właściwe, oraz rozważyć uzupełniające środki bezpieczeństwa fizycznego, w przypadku gdy zainstalowana baza starych instalacji nie może być wystarczająco chroniona przez mechanizmy cyberbezpieczeństwa; b) wdrożyć międzynarodowe normy w zakresie cyberbezpieczeństwa i odpowiednie szczegółowe normy techniczne w zakresie bezpiecznej komunikacji w czasie rzeczywistym, gdy tylko odpowiednie produkty staną się dostępne na rynku; c) uwzględnić ograniczenia czasu rzeczywistego w ogólnej koncepcji bezpieczeństwa w odniesieniu do aktywów, zwłaszcza w odniesieniu do klasyfikacji aktywów; d) wziąć pod uwagę sieci prywatne na potrzeby systemów teleochrony w celu zapewnienia poziomu jakości usług wymaganego w odniesieniu do ograniczeń czasu rzeczywistego. Korzystając z publicznych sieci łączności, operatorzy powinni rozważyć zapewnienie przyznania specjalnej szerokości pasma, wymogów w zakresie opóźnienia i środków bezpieczeństwa w zakresie komunikacji; e) podzielić cały system na strefy logiczne i w obrębie każdej strefy określić ograniczenia czasowe i procesowe w celu umożliwienia stosowania odpowiednich środków cyberbezpieczeństwa lub uwzględnienia alternatywnych metod ochrony.
(11)

Obowiązujące w Unii ramy z zakresu łączności elektronicznej (6) wspierają konkurencję, rynek wewnętrzny i interesy użytkowników końcowych oraz – wraz z Europejskim kodeksem łączności elektronicznej (7) – służą realizacji dodatkowego celu w zakresie łączności, którego osiągnięcie powinno przynieść oczekiwane rezultaty, a mianowicie: powszechny dostęp do łączności stacjonarnej i ruchomej o wysokiej przepustowości dla wszystkich obywateli Unii i unijnych przedsiębiorstw przy zagwarantowaniu interesów obywateli oraz upowszechnienie tego rodzaju łączności na szeroką skalę. W dyrektywie 2002/21/WE zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia integralności i bezpieczeństwa publicznych sieci łączności, powierzając im obowiązek dbania o to, by przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub świadczące publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej stosowały środki techniczne i organizacyjne w celu odpowiedniego zarządzania zagrożeniami dla bezpieczeństwa sieci i usług. Przewidziano w niej również uprawnienia dla właściwych krajowych organów regulacyjnych, w tym uprawnienia do wydawania wiążących instrukcji, w celu zapewnienia wypełniania tych obowiązków.
(5)

Technologie cyfrowe są doskonałymi rozwiązaniami pozwalającymi wyeliminować te problemy i dostosować systemy opieki zdrowotnej do przyszłych wyzwań. Na przykład rozwiązania cyfrowe związane z aplikacjami dotyczącymi zdrowia lub urządzeniami do noszenia na ciele w połączeniu z systemem, który umożliwia obywatelowi uzyskanie bezpiecznego dostępu do jego danych dotyczących zdrowia, powinny umożliwiać pacjentom cierpiącym na choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca lub choroby nowotworowe, monitorowanie objawów w domu i szybkie informowanie o nich zespołów klinicznych. Powinno to zmniejszyć liczbę wizyt kontrolnych w placówce opieki zdrowotnej. Technologie cyfrowe mogą również przyczynić się do wczesnego wykrywania, kiedy konieczna jest zmiana leczenia, co może prowadzić do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu powikłań. Lepszy sposób postępowania z chorobami przewlekłymi w społeczności wraz z ograniczeniem powielania działań związanych z opieką zdrowotną (takich jak badania) powinny nie tylko przyczynić się do zwiększenia trwałości systemów, ale również do poprawy ogólnej jakości życia, jakości opieki zdrowotnej świadczonej na rzecz obywateli i zmniejszenia kosztów związanych z opieką zdrowotną ponoszonych przez osoby fizyczne i gospodarstwa domowe.
(12)

Wzajemne powiązania między wymiarami unii energetycznej są widoczne w projekcie planu, ale nie zostały wyraźnie wymienione. W ostatecznym planie Czechy powinny rozszerzyć wspomniane powiązania między poszczególnymi wymiarami unii energetycznej poprzez określenie synergii w ramach wymiaru obniżenia emisyjności, np. w odniesieniu do biopaliw i użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa. Należy również dokładniej zbadać synergie między wymiarami obniżenia emisyjności, bezpieczeństwa energetycznego i rynku wewnętrznym również w odniesieniu do zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim”, poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób efektywność energetyczna przyczynia się do racjonalnej pod względem kosztów realizacji celów krajowych w zakresie bezpieczeństwa dostaw energii i do rozwiązania problemu ubóstwa energetycznego, uwzględniając jasne ramy czasowe. Ważnym elementem do dalszego rozważenia w ostatecznym planie jest zaplanowanie sprawiedliwej transformacji w odniesieniu do regionów górniczych i wysokoemisyjnych. Innym istotnym aspektem jest wpływ zagrożeń związanych ze zmianą klimatu na dostawy energii. Podobnie założenia w ramach wymiaru badań naukowych, innowacji i konkurencyjności muszą wspierać planowane działania na rzecz innych wymiarów unii energetycznej.
(1)

Przepisy rozporządzenia (UE) 2018/1999 zobowiązują każde państwo członkowskie do przedłożenia Komisji projektu swojego zintegrowanego krajowego planu w dziedzinie energii i klimatu, obejmującego okres od 2021 r. do 2030 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz załącznikiem I do tego rozporządzenia. Pierwsze projekty zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu miały zostać przedłożone do dnia 31 grudnia 2018 r.
(13)

Ostateczny plan powinien opierać się na interakcjach między różnymi politykami i środkami we wszystkich wymiarach unii energetycznej, jak już przedstawiono w odniesieniu do efektywności energetycznej, energii odnawialnej i sektorów nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, oraz wzmacniać te interakcje. W projekcie planu uznano również znaczenie środków w zakresie energii odnawialnej i efektywności energetycznej dla bezpieczeństwa energetycznego, które należy dalej rozwinąć w ostatecznym planie. Ponadto w ostatecznym planie należy uwzględnić wymiar rynku wewnętrznego oraz wymiary badań naukowych, innowacji i konkurencyjności, wspierając wysiłki planowane w odniesieniu do innych wymiarów unii energetycznej. Istotne elementy ostatecznego planu to również uwzględnienie synergii między sektorem LULUCF a rozporządzeniem w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego, a także wpływ zwiększonego wykorzystania biomasy w energetyce na sektor LULUCF.
3.

Znaczące zwiększenie ambicji odnośnie do ograniczenia zużycia energii – zarówno końcowej, jak i pierwotnej – w 2030 r., mając na uwadze potrzebę zwiększenia wysiłków na rzecz osiągnięcia unijnego celu w zakresie efektywności energetycznej na rok 2030. Zaproponowanie bardziej ambitnych polityk i środków, które zrekompensowałyby prawdopodobne skutki znacznego obniżenia poziomów finansowania na rzecz efektywności energetycznej i uzgodnionych obniżek podatków energetycznych oraz przyniosłyby dodatkowe oszczędności energii do 2030 r. Ujęcie nowych środków mających na celu i umożliwiających osiągnięcie oszczędności energii wymaganych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2012/27/UE. Jest to szczególnie ważne w świetle decyzji Danii o zaprzestaniu stosowania istniejącego systemu zobowiązującego do efektywności energetycznej, co obniżyłoby środki finansowe dostępne na działania na rzecz oszczędności energii końcowej. Doprecyzowanie faktycznych środków umożliwiających osiągnięcie ambitnych celów dotyczących zwiększenia ekologiczności i wydajności transportu oraz pojazdów.
(13)

Biorąc pod uwagę ograniczone informacje na temat interakcji między poszczególnymi wymiarami unii energetycznej, jakie przedstawiono w projekcie planu, w ostatecznym planie można określić kluczowe interakcje między tymi wymiarami, zarówno pod względem krajowych poziomów ambicji, jak i tymczasowych, planowanych, dodatkowych i istniejących instrumentów polityki. Ostateczny plan może bardziej konkretnie odnosić się do interakcji między wymiarami dotyczącymi dekarbonizacji, efektywności energetycznej i bezpieczeństwa energetycznego. Może to być wsparte poprzez rozszerzenie przedstawionej kompleksowej oceny skutków, np. w celu ilościowego określenia wpływu zrównoważonej podaży biomasy do celów energetycznych na emisje rozliczane i pochłaniane w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem, jak również uwzględnienie problemu zagrożeń dla bezpieczeństwa energetycznego powodowanych przez zmianę klimatu. Ponadto, wykorzystując odpowiedni punkt wyjścia, jaki stanowią przewidywane potrzeby i wydatki inwestycyjne w sektorach energii elektrycznej i wytwarzania energii, w ostatecznym planie można by rozszerzyć ten aspekt na sektor zapotrzebowania na energię i sektory nieenergetyczne we wszystkich wymiarach unii energetycznej. Podobnie założenia w ramach wymiaru badań naukowych, innowacji i konkurencyjności muszą wspierać planowane działania na rzecz innych wymiarów unii energetycznej.
(3)

W dniu 22 czerwca 2018 r. Rada stwierdziła, zgodnie z art. 121 ust. 4 Traktatu, że w 2017 r. na Węgrzech istniało znaczące odstępstwo od średniookresowego celu budżetowego. W związku ze stwierdzonym znaczącym odstępstwem, w dniu 22 czerwca 2018 r. Rada wydała zalecenia (2) zalecające Węgrom podjęcie środków niezbędnych do zapewnienia, aby stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto (3) nie przekroczyła 2,8 % w 2018 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1 % produktu krajowego brutto (PKB). Rada zaleciła także, a by Węgry przeznaczyły wszelkie nieoczekiwane zyski na redukcję deficytu, a tym samym sprowadziły kraj na właściwą ścieżkę dostosowania prowadzącą do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego. W dniu 4 grudnia 2018 r. Rada stwierdziła, że Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na jej zalecenie z dnia 22 czerwca 2018 r. Na tej podstawie w dniu 4 grudnia 2018 r. Rada wydała zmienione zalecenie (4) skierowane do Węgier, w celu podjęcia środków niezbędnych do zapewnienia, aby stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nie przekroczyła 3,3 % w 2019 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1 % PKB.
(8)

Deficyt strukturalny Rumunii stopniowo wzrastał z 0,1 % PKB w 2015 r. do 1,7 % PKB w 2016 r., 2,9 % PKB w 2017 r. oraz 3 % PKB w 2018 r. Wymaganą minimalną korektę należy uzupełnić o dodatkowy, trwały wysiłek niezbędny do skorygowania skumulowanego odstępstwa oraz do przywrócenia Rumunii na właściwą ścieżkę dostosowania, od której stale odchodzi, począwszy od 2016 r. Z uwagi na wielkość odnotowanego znaczącego odstępstwa od zalecanej ścieżki dostosowania prowadzącej do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego odpowiedni wydaje się dodatkowy wysiłek na poziomie 0,5 % PKB w 2019 r. i 0,25 % PKB w 2020 r. Taki wysiłek byłby zgodny z korektą zaleconą na 2019 r. przez Radę w dniu 4 grudnia 2018 r. Przyspieszy to powrót do dostosowania do średniookresowego celu budżetowego.
4)

Wspierały, w ramach takich kompleksowych podejść, zwiększanie świadomości językowej w szkołach i instytucjach kształcenia i szkolenia zawodowego poprzez: a) aktywne wspieranie i uznawanie mobilności osób uczących się i nauczycieli, w tym poprzez wykorzystywanie możliwości oferowanych w ramach odpowiednich unijnych programów finansowania; b) wzmacnianie kompetencji w językach nauczania jako podstawy do dalszego kształcenia i zdobywania osiągnięć edukacyjnych w szkołach przez wszystkie osoby uczące się, w szczególności osoby pochodzące ze środowisk migrantów, uchodźców i środowisk defaworyzowanych; c) pomaganie osobom uczącym się w rozwijaniu ich kompetencji w zakresie języków nauczania poprzez wspieranie nauczycieli w zakresie posługiwania się konkretnym językiem w ich obszarach przedmiotowych, w tym poprzez zwiększanie ich świadomości co do różnych rejestrów języka i specjalistycznego słownictwa; d) promowanie ciągłości nauki języków na kolejnych etapach nauki w szkole; e) docenianie różnorodności językowej osób uczących się i wykorzystywanie jej jako zasobu edukacyjnego, w tym włączanie rodziców, innych opiekunów i szerszej społeczności lokalnej w nauczanie języków; f) rozważenie możliwości oceniania i walidacji kompetencji językowych, które nie stanowią części programu nauczania, ale zostały nabyte w drodze uczenia się nieformalnego (na przykład w przypadku osób uczących się pochodzących ze środowisk migrantów, uchodźców lub środowisk dwujęzycznych) lub w związku z uczęszczaniem do szkoły należącej do formalnego systemu oświatowego innego państwa, w którym osoba ucząca się mieszkała poprzednio, na przykład poprzez rozszerzenie repertuaru języków, które mogą być uwzględnione w kwalifikacjach, jakie osoby uczące się uzyskują przy ukończeniu nauki szkolnej; g) wykorzystywanie na szerszą skalę europejskiego systemu opisu kształcenia językowego, zwłaszcza jako bodźca do zmian w programach nauczania języków oraz przeprowadzaniu testów i ocenianiu kompetencji językowych; h) zapewnianie wsparcia szkołom w definiowaniu ich własnego podejścia do nauki języków, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa krajowego, oraz pomaganie szkołom w czynnym docenianiu i wykorzystywaniu różnorodności językowej, jaką dysponują; i) oferowanie możliwości szkołom i ośrodkom szkoleniowym w zakresie wzmacniania ich perspektywy europejskiej na przykład poprzez nieprzerwane wdrażanie europejskiego znaku innowacyjności w dziedzinie nauczania i uczenia się języków obcych, rozwijanie szkolnych znaków jakości mających europejską perspektywę oraz organizowanie wydarzeń krajowych dotyczących różnorodności językowej.
(1)

Art. 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei (1) nakłada na zarządców infrastruktury obowiązek uzyskania autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa od krajowego organu ds. bezpieczeństwa w państwie członkowskim, w którym zlokalizowana jest infrastruktura kolejowa, by móc zostać dopuszczonym do zarządzania infrastrukturą kolejową i jej eksploatowania. Taka autoryzacja w zakresie bezpieczeństwa powinna potwierdzać zaakceptowanie systemu zarządzania bezpieczeństwem wprowadzonego przez zarządcę infrastruktury, który obejmuje procedury i postanowienia spełniające wymogi niezbędne do bezpiecznego projektowania, utrzymania i eksploatacji infrastruktury kolejowej. W dniu 9 marca 2017 r. Agencja Kolejowa Unii Europejskiej („Agencja”) przekazała Komisji zalecenie ERA-REC-115-REC w sprawie zmian we wspólnych metodach oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do oceny zgodności oraz we wspólnych metodach oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do nadzoru. Zalecenie to zawiera przepisy dotyczące praktycznych zasad wydawania autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa zarządcom infrastruktury.
(12)

Estry ftalanowe („ftalany”) to grupa substancji powszechnie stosowanych jako plastyfikatory i środki wsparcia technicznego. W materiałach z tworzyw sztucznych do kontaktu z żywnością zezwolono na stosowanie pięciu ftalanów, w tym ftalanu dibutylu („DBP”, substancja FCM nr 157), ftalanu benzylobutylu („BBP”, substancja FCM nr 159), ftalanu bis(2-etyloheksylu) (DEHP, substancja FCM nr 283), ftalanu diizononylu („DINP”, substancja FCM nr 728) i ftalanu diizodecylu (DIDP, substancja FCM nr 729). Do tych ftalanów, wraz z szeregiem innych substancji, ma zastosowanie ograniczenie grupowe SML (T) wynoszące 60 mg/kg. Indywidualne SML mają również zastosowanie do DBP, BBP i DEHP, natomiast w odniesieniu do DINP i DIDP stosuje się ograniczenie grupowe wynoszące 9 mg/kg. Stężenie tych pięciu ftalanów jest również ograniczone w przeznaczonych do karmienia artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci, zgodnie z załącznikiem XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (8). Oprócz wyników z systemu RASFF wskazujących na niezgodność z SML, ftalany, których stosowanie w materiałach z tworzyw sztucznych do kontaktu z żywnością nie jest dozwolone, mogą nadal znajdować się w materiałach z tworzyw sztucznych do kontaktu z żywnością i migrować do żywności. Należy zatem kontrolować poziomy ftalanów pod kątem potencjalnego braku zgodności.
c)

Do kluczowych systemów bezpieczeństwa zalicza się następujące zainstalowane elementy: c.1. wyposażenie służące do osuszania; c.2. wyposażenie służące do wykrywania pożarów; c.3. awaryjną pompę przeciwpożarową i, w stosownych przypadkach, instalacje tryskaczowe; c.4. niezbędny sprzęt łączności służący do ostrzegania wszystkich osób znajdujących się na statku, ostrzegania służb poszukiwawczo-ratowniczych i łączności z nimi oraz do przesyłania sygnałów aktywnych, które pozwolą na odnalezienie statku; c.5. alarmy i ostrzeżenia; c.6. światła nawigacyjne i wyposażenie niezbędne do zachowania funkcji nawigacyjnych; c.7. oświetlenie awaryjne, w tym niezbędne do korzystania z dróg ewakuacyjnych; c.8. jakikolwiek inny system, który jest niezbędny, by umożliwić ewakuację wszystkim osobom znajdującym się na statku.
(13)

Uwzględniając zarysowaną w projekcie planu ogólną dobrą strukturę celów krajowych w ramach polityki w dziedzinie energii i klimatu, w ostatecznym planie można by określić główne interakcje między tymi celami, zarówno pod względem krajowych poziomów ambicji, jak i tymczasowych, planowanych, dodatkowych i istniejących instrumentów polityki. Dopracowanie kwestii łączenia sektorów i powiązanej struktury zachęt w poszczególnych sektorach gospodarki pozwoliłoby na bardziej kompleksowe rozwiązanie kwestii spójności polityk i środków w obrębie wymiarów unii energetycznej i między tymi wymiarami. W tym kontekście można rozważyć określenie potrzeb inwestycyjnych we wszystkich wymiarach unii energetycznej, zapobieganie nagłym skutkom zmian cen poprzez zapewnienie stopniowego wycofywania dotacji energetycznych o długoterminowej widoczności, a także środki łagodzące skutki dla konsumentów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji poprzez przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu. Kompleksowa ocena skutków mogłaby pomóc w uwzględnieniu interakcji politycznych, np. poprzez ilościowe określenie wpływu zrównoważonej dostawy biomasy do celów energetycznych na emisje rozliczane i pochłaniane w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem, w tym zagrożeń dla bezpieczeństwa energetycznego powodowanych zmianą klimatu. Ilościowy przegląd rozwoju różnych źródeł elastyczności niezbędnych do integracji rosnącego udziału energii ze źródeł odnawialnych w systemie elektroenergetycznym mógłby w ostatecznym planie pomóc w rozwiązywaniu kwestii dodatkowych interakcji między wymiarami unii energetycznej. Można by pogłębić informacje na temat sposobu uwzględniania zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” w krajowych politykach i środkach w poszczególnych wymiarach unii energetycznej.
(7)

Pomimo niedawnych reform oczekuje się, że wydatki Luksemburga związane ze starzeniem się społeczeństwa (koszty związane z emeryturami, opieką zdrowotną i opieką długoterminową) znacznie wzrosną w perspektywie długoterminowej. O ile dotychczasowa polityka w zakresie obecnego systemu nie ulegnie zmianie, może to stanowić zagrożenie dla stabilności finansów publicznych w długim okresie. Dzieje się tak mimo niskiego obecnie poziomu długu publicznego i zgromadzonych rezerw systemu zabezpieczenia społecznego, które mają zapewnić rentowność systemu do 2041 r. Zalecenia w sprawie tego problemu są kierowane do Luksemburga od 2011 r., ale do tej pory poczyniono niewielkie postępy. W sprawozdaniu z 2018 r. rządowa grupa robocza ds. emerytur omawiała różne sposoby poprawy długoterminowej stabilności systemu emerytalnego, w tym stopniowe podwyższanie wysokości składki, podwyższanie wieku emerytalnego w celu uwzględnienia dłuższego średniego trwania życia i zachęcanie do stopniowego przechodzenia na emeryturę. W sprawozdaniu proponuje się wielowymiarową strategię w postaci ukierunkowanych reform mających zagwarantować długoterminową stabilność systemu przy jednoczesnym zminimalizowaniu skutków zarówno dla gospodarki, jak i dla emerytów. Przewidywany wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa zagraża również długoterminowej stabilności systemów opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej. Ponad trzy czwarte wydatków na opiekę długoterminową pochodzi ze źródeł publicznych. Z analizy przeprowadzonej w 2013 r. przez Generalny Inspektorat Zabezpieczenia Społecznego wynika, że system ubezpieczeń na wypadek konieczności opieki długoterminowej powinien zachować stabilność finansową do 2030 r., o ile składka zostanie stopniowo podniesiona z 1,4 % do 1,7 %, tak by dostosować koszty do odsetka osób niesamodzielnych. Skutki dla długoterminowej stabilności fiskalnej nie są jednak jeszcze znane. Aby utrzymać spójność społeczną i zachować stabilność finansów publicznych w perspektywie długoterminowej, polityka demograficzna musi być zbieżna z politykami w dziedzinie kształcenia i szkolenia i charakteryzować się holistycznym podejściem, które uwzględnia zarówno wyzwania, jak i możliwości związane ze zmianami demograficznymi oraz zmianami w gospodarce cyfrowej, z uwagi na oczekiwany wpływ starzenia się społeczeństwa na podaż pracy w najbliższej przyszłości. W niektórych sektorach odnotowano ostatnio niedobór siły roboczej, który może utrudniać wzrost wydajności i ograniczać potencjał długoterminowego wzrostu gospodarczego.