ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
a)

przedmiotowe świnie trzymano w gospodarstwach: — w których przez ostatnie 12 miesięcy nie odnotowano dowodów na obecność klasycznego pomoru świń i które znajdują się poza okręgami zapowietrzonymi lub okręgami zagrożonymi, ustanowionymi zgodnie z dyrektywą 2001/89/WE, — w których świnie przebywały przez przynajmniej 90 dni i do których przez okres 30 dni bezpośrednio poprzedzających wysyłkę do rzeźni nie wprowadzono żadnych żywych świń, — które realizują program bezpieczeństwa biologicznego zatwierdzony przez właściwy organ, — które przynajmniej dwa razy w roku poddawane są kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy, która musi: (i) być zgodna z wytycznymi określonymi w rozdziale III załącznika do decyzji 2002/106/WE (9); (ii) obejmować badanie kliniczne zgodne z procedurami kontroli i procedurami pobierania próbek określonymi w rozdziale IV część A załącznika do decyzji 2002/106/WE; (iii) badać skuteczność zastosowania środków określonych w art. 15 ust. 2 lit. b) tiret drugie oraz tiret od czwartego do siódmego dyrektywy 2001/89/WE, oraz — które podlegają planowi nadzoru klasycznego pomoru świń wdrożonemu przez właściwy organ zgodnie z procedurami pobierania próbek ustanowionymi w rozdziale IV część F pkt 2 załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE oraz badaniu laboratoryjnemu z wynikiem ujemnym, przeprowadzonemu co najmniej trzy miesiące przed przemieszczeniem do rzeźni, lub — które podlegają planowi nadzoru klasycznego pomoru świń wdrożonemu przez właściwy organ zgodnie z procedurami pobierania próbek ustanowionymi w rozdziale IV część F pkt 2 załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE oraz badaniu laboratoryjnemu z wynikiem ujemnym, przeprowadzonemu co najmniej rok przed przemieszczeniem do rzeźni, przy czym przed wydaniem zezwolenia na wysyłkę świń do rzeźni urzędowy lekarz weterynarii przeprowadził badanie kliniczne w kierunku klasycznego pomoru świń zgodnie z procedurami kontroli i procedurami pobierania próbek ustanowionymi w rozdziale IV część D pkt 1 i 3 załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE; albo
(6)

W dniu 2 października 2013 r. Polska przedłożyła sprawozdanie dotyczące skutecznych działań podjętych w odpowiedzi na zalecenie Rady. Scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę tego sprawozdania jest podobny do scenariusza wykorzystanego na potrzeby programu konwergencji z 2013 r. Po tym jak w latach 2001-2011 Polska odnotowywała średnią stopę wzrostu realnego PKB na poziomie 4 % rocznie, w 2012 r. tempo wzrostu gospodarczego spadło do 1,9 %. Scenariusz makroekonomiczny zakłada, że w 2013 r. stopa wzrostu realnego PKB obniży się jeszcze do poziomu 1,5 %, zanim w latach 2014 i 2015 ponownie wzrośnie do poziomu odpowiednio 2,5 % i 3,8 %. Według prognozy Komisji z jesieni 2013 r. realny PKB powinien w 2013 r. zwiększyć się o 1,3 %, a następnie tempo jego wzrostu powinno przyspieszyć do poziomu 2,5 % w 2014 r. i 2,9 % w 2015 r. W porównaniu z władzami polskimi Komisja jest mniej optymistyczna jeśli chodzi o perspektywy wzrostu popytu krajowego w okresie objętym prognozą, zwłaszcza w odniesieniu do spożycia prywatnego i inwestycji prywatnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 355/91

DECYZJA RADY

z dnia 17 grudnia 2013 r.

określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2011/444/UE

(2013/811/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudniania innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowione rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (1), w szczególności art. 2 tego regulaminu pracowniczego oraz art. 6 tych warunków zatrudniania,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 240 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Sekretariat Generalny Rady działa pod kierunkiem Sekretarza Generalnego.

(2) W świetle rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 (2) wprowadzającego nową grupę funkcyjną AST/SC, należy przyjąć nową decyzję określającą dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylić decyzję Rady 2011/444/UE (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Uprawnienia przyznane na mocy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej („regulamin pracowniczy”) organowi powołującemu oraz na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej („warunki zatrudnienia”) organowi właściwemu do zawierania umów o pracę, w odniesieniu do Sekretariatu Generalnego Rady są wykonywane przez:

a) Radę – w odniesieniu do Sekretarza Generalnego;

b) Radę, na wniosek Sekretarza Generalnego – w celu zastosowania do dyrektorów generalnych art. 1a, 30, 34, 41, 49, 50 oraz 51 regulaminu pracowniczego;

c) Sekretarza Generalnego – w pozostałych przypadkach.

Sekretarz Generalny jest upoważniony do przekazania dyrektorowi generalnemu do spraw administracyjnych całości lub części swoich uprawnień związanych ze stosowaniem warunków zatrudnienia oraz stosowaniem regulaminu pracowniczego w odniesieniu do urzędników grupy funkcyjnej AST i AST/SC, z wyjątkiem uprawnień do powoływania i zakończenia służby urzędników oraz do zatrudniania innych pracowników.

Artykuł 2

Decyzja 2011/444/UE traci moc.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2014 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r. W imieniu Rady L. LINKEVIČIUS Przewodniczący

(1) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 15).

(3) Decyzja Rady nr 2011/444/UE z dnia 12 lipca 2011 r. określająca dla Sekretariatu Generalnego Rady organ powołujący i organ właściwy do zawierania umów o pracę oraz uchylająca decyzję 2006/491/WE, Euratom (Dz.U. L 191 z 22.7.2011, s. 21).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 355/90

DECYZJA RADY

z dnia 16 grudnia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków z Belgii

(2013/810/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Belgii,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE i 2010/29/UE w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. (1)

(2) Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Xaviera DESGAINA, Jean-François ISTASSE'A i Michela LEBRUNA.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na stanowiska członków na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

— Xavier DESGAIN, Conseiller communal à Charleroi

— Jean-François ISTASSE, Conseiller communal à Verviers

— Michel LEBRUN, Conseiller communal à Viroinval.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2013 r. W imieniu Rady V. JUKNA Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22, i Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
(1)

Decyzją Rady 2002/546/WE (2) Hiszpania została upoważniona do stosowania zwolnień lub obniżek podatkowych znanych jako „Arbitrio sobre Importaciones y Entregas de Mercancías en las Islas Canarias” (zwanych dalej „AIEM”) w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do wyżej wymienionej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia lub obniżki podatku. Różnica w opodatkowaniu produktów wytwarzanych na Wyspach Kanaryjskich oraz innych produktów nie może przekraczać 5, 15 lub 25 punktów procentowych, w zależności od produktu.
(4)

Określając przyznane kontyngenty do celów nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, należy zagwarantować przestrzeganie limitów ilościowych ustanowionych w art. 10 ust. 6, stosując rozporządzenie Komisji (UE) nr 537/2011 (2). Te limity ilościowe obejmują pewną ilość wodorochlorofluorowęglowodorów objętą licencjami do celów zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, zatem produkcja i przywóz wodorochlorofluorowęglowodorów do tych zastosowań powinny również być objęte tym przydziałem.
Dodatek XII

OŚWIADCZENIE O POCHODZENIU

Oświadczenie sporządza się na dowolnym dokumencie handlowym, na którym jest umieszczona nazwa i pełny adres eksportera i odbiorcy, jak również opis towarów i data wystawienia (1).

Wersja w języku francuskim

L’exportateur (Numéro d’exportateur enregistré – excepté lorsque la valeur des produits originaires contenus dans l’envoi est inférieure à EUR 10 000 (2)) des produits couverts par le présent document déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l’origine préférentielle … (3) au sens des règles d’origine de la Décision d’association des pays et territoires d’outre-mer et que le critère d’origine satisfait est … (4)

Wersja w języku angielskim

The exporter (Number of Registered Exporter – unless the value of the consigned originating products does not exceed EUR 10 000 (2)) of the products covered by this document declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … preferential origin (3) according to rules of origin of the Decision on the association of the overseas countries and territories and that the origin criterion met is … (4)

(1) Fakt zastąpienia oświadczenia o pochodzeniu kolejnym oświadczeniem, zgodnie z art. 48 niniejszego załącznika, musi być na nim odnotowany, z obowiązkowym podaniem daty wystawienia oryginalnego oświadczenia.

(2) W przypadku gdy oświadczenie o pochodzeniu zastępuje inne oświadczenie, kolejny posiadacz towarów sporządzający takie oświadczenie podaje swoje imię i nazwisko oraz pełny adres, a także oznaczenie „acting on the basis of the statement on origin made out by [name and full address of the exporter in the OCT], registered under the following number [Number of Registered Exporter of the exporter in the OCT]”.

(3) Należy wskazać kraj pochodzenia produktów. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 62 niniejszego załącznika, eksporter musi je wyraźnie wskazać w dokumencie, na którym sporządzane jest oświadczenie, symbolem „CM”.

(4) Produkty całkowicie uzyskane: oznaczyć literą „P”; produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu: oznaczyć literą „W” oraz odnoszącą się do wywożonego towaru czterocyfrową pozycją Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Systemu Zharmonizowanego) (na przykład: „W”9618); w stosownych przypadkach powyższe oznaczenie zastępuje jedno z poniższych oznaczeń: „EU cumulation”, „OCT cumulation”, „cumulation with EPA country”„extended cumulation with country x” lub „Cumul UE”, „cumul OCT”, „cumul avec pays APE”, „cumul étendu avec le pays x”.
(6)

Nowa Zelandia funkcjonuje w myśl zasady suwerenności parlamentu. Zwyczajowo obowiązuje jednak zbiór aktów prawnych o szczególnym konstytucyjnym znaczeniu, które uznaje się za „akty wyższego rzędu”. Oznacza to, że stanowią one część systemu konstytucyjnego, wpływając na praktykę rządową i stanowienie prawa. Ponadto w razie zmiany lub uchylenia tych aktów prawnych oczekuje się ponadpartyjnego konsensusu. Do ochrony danych odnosi się kilka z tych aktów: Karta praw (Bill of Rights Act) z dnia 28 sierpnia 1990 r. (Public Act nr 109 z 1990 r.), ustawa o prawach człowieka (Human Rights Act) z dnia 10 sierpnia 1993 r. (Public Act nr 82 z 1993 r.) oraz ustawa o prywatności (Privacy Act) z dnia 17 maja 1993 r. (Public Act nr 28 z 1993 r.). Konstytucyjne znaczenie tych aktów odzwierciedla fakt, że należy je zwyczajowo uwzględniać w toku opracowywania lub przedkładania nowych aktów prawnych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 7/1

DECYZJA RADY

z dnia 18 grudnia 2012 r.

dotycząca stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany załącznika IV (Energia) i załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG

(2013/11/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załączników IV i XXI do Porozumienia EOG.

(3) Załączniki IV i XXI do Porozumienia EOG zawierają szczególne przepisy i ustalenia dotyczące odpowiednio energii i statystyki.

(4) Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/92/WE z dnia 22 października 2008 r. dotyczącą wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych (3) należy włączyć do Porozumienia EOG.

(5) Dyrektywa 2008/92/WE uchyla dyrektywę Rady 90/377/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. dotyczącą wspólnotowej procedury w celu poprawy przejrzystości cen gazu i energii elektrycznej dla końcowych odbiorców przemysłowych (4), która została uwzględniona w Porozumieniu EOG. W związku z tym dyrektywę 90/377/WE należy uchylić w ramach Porozumienia EOG.

(6) Liechtenstein ma zostać zwolniony z obowiązków przewidzianych w dyrektywie 2008/92/WE, z wyjątkiem obowiązku dostarczania danych dotyczących cen przemysłowych energii elektrycznej dla grupy końcowych odbiorców przemysłowych IC oraz gazu dla grupy końcowych odbiorców przemysłowych I3.

(7) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załączniki IV i XXI do Porozumienia EOG.

(8) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na załączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany załącznika IV (Energia) i załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG, dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2012 r. W imieniu Rady S. ALETRARIS Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Dz.U. L 298 z 7.11.2008, s. 9.

(4) Dz.U. L 185 z 17.7.1990, s. 16.
(132)

W odniesieniu do argumentu osoby trzeciej (TS), która twierdzi, że ČSA otworzyła nowe trasy przynoszące straty, takie jak trasa Praga–Abu Zabi, Komisja zauważa, w związku w wyjaśnieniem przedstawionym przez władze czeskie, że trasa ta jest obsługiwana we współpracy z Etihad Airways w ramach dzielenia oznaczeń linii. W każdym razie, chociaż nowe trasy mogą zostać otwarte, ČSA zobowiązała się do zmniejszenia całkowitej sieci o [20–25] % (w przeliczeniu na ASK) oraz do utrzymania tak zmniejszonej sieci do zakończenia okresu restrukturyzacji. Ponadto ČSA zaproponowała likwidację lub obniżenie swoich zdolności przewozowych na 16 rentownych trasach w ramach rekompensaty dla konkurentów.
(95)

Komisja przyjmuje do wiadomości wyjaśnienie władz polskich, z których wynika, że spółka była uprawniona do skorzystania z finansowania w ramach programu, a poziom finansowania inwestycji spółki Crist ze strony ARP nie przekroczył pułapu 80 % przewidzianego w programie (zob. motywy 61 do 64). W odniesieniu do drugiej kwestii Komisja sprawdziła, że pułap, zgodnie z opisem władz polskich, był przestrzegany także przy uwzględnieniu informacji, do jakich ARP miała dostęp w czasie wydawania decyzji o przyznaniu pożyczki: finansowanie w kwocie 150 mln PLN inwestycji o łącznej wartości 188,2 mln PLN (16) oznacza intensywność pomocy na poziomie 79,7 %.
(57)

Władze irlandzkie argumentują, że podatek miał być przeniesiony na pasażerów i w związku z tym nie istniała żadna korzyść na poziomie operatorów linii lotniczych. W tym kontekście Komisja zauważa, że obniżenie normalnej stawki danego podatku może przyznawać selektywną korzyść operatorowi linii lotniczej zobowiązanemu do odprowadzania stawki obniżonej nawet w sytuacjach, w których istnieje wymóg prawny przeniesienia przedmiotowego podatku na pasażerów (21). Komisja odnotowuje również, że w rozpatrywanej sprawie nie istniał mechanizm zapewniający faktyczne przeniesienie podatku, a decyzję dotyczącą tego, czy i w jaki sposób przenieść podatek na pasażerów, pozostawiono operatorowi linii lotniczych. W swojej skardze skarżący rzeczywiście przedstawił argumenty przeciwne, tj. że nie mógł przenieść kosztu podatku na klientów, ponieważ miałoby to nieproporcjonalny wpływ na oferowane przez niego ceny biletów. W związku z tym Komisja nie zgadza się w władzami irlandzkimi, że na poziomie operatorów linii lotniczych nie istniała żadna korzyść: podmioty, które mogły stosować niższą stawkę podatkową do określonych lotów miały niższy koszt do przeniesienia na swoich klientów niż inni inne podmioty. Jest to również zgodne z praktyką Komisji w odniesieniu do środków pomocy wynikających z podatku akcyzowego (22), zgodnie z którą stwierdzono, że zwolnienia z takich należności zapewniają korzyść operatorowi linii lotniczych zobowiązanemu do odprowadzania danego podatku, niezależnie od faktu, iż podmiot ten może zdecydować o przeniesieniu kosztu na swoich klientów.
(132)

W pkt 4.2 wytycznych z 1998 r. wymaga się również, by beneficjent pomocy sam zapewnił nieobjęty pomocą własny wkład finansowy w projekt w wysokości co najmniej 25 % kosztów kwalifikowalnych. Warunek ten jest również wyraźnie spełniony w przypadku pomocy związanej z umową o gruntach. Koszty kwalifikowalne zadeklarowane przez Diputación w odniesieniu do tego projektu wynosiły łącznie 55 mln EUR; przedsiębiorstwo Habidite powinno więc sfinansować z zasobów własnych co najmniej 25 % tej kwoty, tj. przynajmniej 13,75 mln EUR. Komisja uważa, że element pomocy w umowie o gruntach, jak określono w motywie (109), nie mógł przekroczyć 75 % kosztów kwalifikowalnych, tj. 41,25 mln EUR, nawet przy scenariuszu, w którym całkowita kwota pomocy znacznie by wzrosła przy założeniu, że pomoc obejmowała 28,2 mln EUR faktycznych kosztów przystosowania gruntów do celów przemysłowych plus 0,98 mln EUR (tj. 13,41 % całkowitej sumy 7,3 mln EUR kosztów zakupu gruntów, jak oszacowała Diputación).
(281)

Zasadniczo gwarancja państwa może stanowić pomoc do wysokości kwoty pożyczki bazowej, jeżeli beneficjent nie jest w stanie samodzielnie uzyskać dostępu do rynków finansowych (70). W rozpatrywanej sprawie Finlandia, przedstawiając informacje na temat pożyczek udzielonych beneficjentowi przez prywatnych pożyczkodawców (zob. motyw 93), wykazała jednak, że w momencie udzielenia gwarancji w 2004 r. spółdzielnia Karjaportti nadal była w stanie uzyskać dostęp do rynków finansowych. Istnieje niewiele wskazań odnośnie tego, czy spółdzielnia Karjaportti nadal miała dostęp do rynków w 2008 r., gdy przyznano środek 17. W tym kontekście Komisja zauważa, że kontrgwarancja udzielona przez przedsiębiorstwo Finnvera obejmowała jedynie 80 % gwarancji udzielonej przez prywatnego wierzyciela, co oznacza, że w odniesieniu do 20 % prywatny wierzyciel nadal ponosił ryzyko. W świetle tego można uznać, że przedsiębiorstwo nadal było w stanie uzyskać dostęp do rynków finansowych bez gwarancji z 2008 r.
(127)

We wszystkich tych metodach (odnoszących się do przyszłej wartości EBITDA, przepływu środków pieniężnych lub obrotu) wykorzystuje się wartości prognozowane. W przedmiotowym przypadku nie wszystkie metody szacowania, które są oparte na wartościach prognozowanych w planie operacyjnym, można zastosować w sposób znaczący. Biorąc pod uwagę przewidywaną natychmiastową prywatyzację spółki, tylko nowy właściciel będzie w stanie określić przyszłą strategię działalności spółki, dlatego też odpowiednie prognozy dotyczące planu operacyjnego, niezbędne do korzystania z tych metod, nie są dostępne ani nie można ich przewidzieć (35). Do opracowania prognoz nie można wykorzystać też wcześniejszych wyników spółki, ponieważ nowy właściciel będzie musiał przeprowadzić znaczące inwestycje.
(20)

Najważniejsze postanowienia umowy były następujące: a) Spółka AirBridge kupiła 99,95 % udziałów w przedsiębiorstwie Malév za 200 mln HUF (740 000 EUR). Spółka AirBridge była zobowiązana do zapewnienia finansowania (9) w wysokości 50 mln EUR najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. b) Pożyczka w wysokości 76 mln EUR udzielona w 2003 r. przedsiębiorstwu Malév przez Węgierski Bank Rozwoju (Magyar Fejlesztési Bank, zwany dalej „MFB”) będący w 100 % własnością państwa została wykreślona z bilansu przedsiębiorstwa Malév i przeniesiona na spółkę celową o nazwie Spółka Zarządzania Aktywami Przedsiębiorstwa Malév (Malév Vagyonkezelő Kft., zwaną dalej „MAVA”), w całości stanowiącą własność państwa. Pożyczka udzielona w 2003 r. przez MFB była pożyczką denominowaną w EUR, objętą w 100 % gwarancją państwową, oprocentowaną według trzymiesięcznej stopy procentowej IBOR wynoszącej + 0,5 %. Pierwotnie pożyczka miała zostać spłacona do 2013 r., w tym kwota główna w jednej racie wraz z upływem okresu zapadalności. W wyniku przeniesienia zobowiązania do spłaty kwoty głównej wraz z odsetkami na spółkę MAVA okres zapadalności pożyczki został przedłużony również do 2017 r. Według władz węgierskich wraz z pożyczką zostały przeniesione do spółki MAVA aktywa o wartości 76 mln EUR. Aktywa te obejmowały znak towarowy „Malév”, rurociąg naftowy oraz jeden samolot B767. W przypadku odzyskania rentowności przedsiębiorstwo Malév było również zobowiązane płacić na rzecz spółki MAVA 25 % zysków po opodatkowaniu. Spółka AirBridge zapewniła również spółce MAVA gwarancję bankową wystawioną przez VEB, aby zabezpieczyć spłatę pożyczki do kwoty 32 mln EUR. c) Przedsiębiorstwo Malév miało również płacić na rzecz spółki MAVA kwotę 200 000 EUR rocznie z tytułu opłaty licencyjnej za użytkowanie nazwy i logo „Malév”. Spółka AirBridge była zobowiązana do dalszego użytkowania znaku towarowego oraz do zapewnienia działalności przedsiębiorstwa jako przedsiębiorstwa lotniczego do dnia 31 grudnia 2017 r., tj. nowego terminu zapadalności pożyczki. d) Przedsiębiorstwo Malév miało przejąć samolot B767, biorąc go z powrotem w leasing od spółki MAVA, który został właśnie przeniesiony do tej spółki (zob. lit. b) powyżej), na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. (10).