Rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91

z dnia 4 marca 1991 r.

w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego prowadzi do zniesienia barier technicznych odnośnie do transferu statków między rejestrami krajowymi Państw Członkowskich; są również wymagane środki w celu ułatwienia transferu statków we Wspólnocie w celu zwolnienia europejskich właścicieli statków z kosztów i procedur administracyjnych, aby zmienić rejestr w ramach Wspólnoty, jak również w celu poprawy warunków eksploatacji transportu morskiego i konkurencji floty Wspólnoty;

konieczne jest jednocześnie zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa statków i ochrony środowiska, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;

transfer statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego między rejestrami Państw Członkowskich nie może być zakłócony barierami technicznymi, jeżeli uznaje się, że statki spełniają przepisy tych konwencji międzynarodowych;

państwa są odpowiedzialne za wydanie międzynarodowych certyfikatów bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, zgodnie z Międzynarodową Konwencją o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (Solas 1974) z 1974 r., Międzynarodową Konwencją o Liniach Przeładunkowych (LL 1966), Międzynarodową Konwencją Zapobiegania Zanieczyszczeniu przez Statki, zmienioną Protokołem z 1978 r. (Mariol 73/78) i odnośnymi uchwałami o statucie obowiązującym przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM); również organizacje prywatne, wydając certyfikaty w imieniu Państwa Członkowskiego, zgodnie z danymi konwencjami, czynią to na odpowiedzialność tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z tymi konwencjami;

konwencje międzynarodowe pozostawiają ważne punkty interpretacji do uznania poszczególnych państw zawierających umowę; na podstawie odpowiedniej interpretacji konwencji rządy Państw Członkowskich wydają wszystkim statkom pływającym pod ich banderami, które podlegają przepisom tych konwencji, międzynarodowe certyfikaty zaświadczające o ich zgodności z tymi przepisami; Państwa Członkowskie wprowadzają w życie krajowe regulacje techniczne, z których niektóre przepisy zawierają wymagania inne niż zawarte w międzynarodowych konwencjach i związane normy techniczne; musi zostać ustalona odpowiednia procedura w celu rozwiązywania różnic w interpretacji istniejących wymagań, które mogą pojawić się na wniosek o transfer statków oraz aby uwzględnić wprowadzenie nowych przepisów do tych konwencji;

niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie przesądza przygotowania i interpretacji konwencji przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM);

statki korzystające z przepisów rozporządzenia muszą zostać zarejestrowane i aktywnie eksploatowane pod banderą Państwa Członkowskiego przez przynajmniej sześć miesięcy, aby zapewnić temu państwu wystarczającą ilość czasu na sprawdzenie ich stanu;

powinien zostać powołany komitet w celu wsparcia Komisji we wprowadzaniu i interpretacji niniejszego rozporządzenia w celu ułatwienia transferu statków we Wspólnocie, zapewniając, że normy bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska nie są ograniczane,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia:

a) "Konwencje" oznaczają Międzynarodową Konwencję o Bezpieczeństwie Życia na Morzu z 1974 r. (Solas 1974), Międzynarodową Konwencję o Liniach Ładunkowych z 1966 r. (LL 1966) oraz Międzynarodową Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki (Marpol 73/78), wraz ze zmianami obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, oraz odnośne rezolucje o obowiązującym statucie przyjęte przez Międzynarodową Organizację Morską (MOM).

Bez uszczerbku dla zastosowania procedur zmiany tych konwencji zastosowanie do celów niniejszego rozporządzenia dalszych poprawek, które wchodzą w życie, zostanie uchwalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7;

b) "wymagania" oznaczają wymagania bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu zgodnie z konwencjami;

c) "certyfikaty" oznaczają certyfikaty wydane przez lub w imieniu Państwa Członkowskiego zgodnie z konwencjami, jak również certyfikaty wydane dla zbiornikowców chemicznych i tankowców gazowych wybudowanych przed dniem 1 lipca 1986 r. zgodnie z kodeksem chemicznym [rezolucja MOM A.212 (VII)] lub kodeksem towarów gazowych [rezolucja MOM A.328 (IX)].

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie stosuje się dla statków towarowych o wadze 500 ton brutto i więcej, które:

a) zostały wybudowane w dniu lub po dniu 25 maja 1980 r., lub

zostały wybudowane przed tym terminem, ale:

- których zgodność z rozporządzeniami dla nowych statków określona w Konwencji Solas 1974, i

- w przypadku zbiornikowców chemicznych i gazowych, zgodność z kodeksami norm określonych w art. 1 lit. c) dla statków wybudowanych w dniu lub po dniu 25 maja 1980 r.,

jest zaświadczona przez lub w imieniu Państwa Członkowskiego; oraz

b) pływają pod banderą i zostały zarejestrowane w Państwie Członkowskim i pozostają w czynnej służbie pod banderą przez przynajmniej sześć miesięcy; oraz

c) posiadają ważne certyfikaty.

Artykuł 3

1. Państwa Członkowskie nie zabraniają rejestracji z powodów technicznych wynikających z konwencji statku towarowego zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, spełniającego wymagania i posiadającego ważne certyfikaty, urządzenia i sprzęt zatwierdzone lub które uzyskały homologację w kraju pochodzenia statku.

Jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podlegają umowom regionalnym o ochronie środowiska morskiego, mogą one narzucić dodatkowe zasady zgodne z wymaganiami załączników opcjonalnych do konwencji.

2. Przy transferze statku Państwo Członkowskie przyjmujące go pod swoją banderę wydaje certyfikaty na tych samych warunkach, jak dla bandery, pod którą poprzednio pływał.

3. Jeżeli certyfikaty są wydawane przez organizację w imieniu Państwa Członkowskiego, musi ono zapewnić, że kwalifikacje, doświadczenie techniczne i personel tej organizacji umożliwiają jej wydanie certyfikatów gwarantujących wysoki poziom bezpieczeństwa, stosując konwencje.

Organizacja musi być w stanie rozwijać i uaktualniać zasady i przepisy stanowiące zaakceptowane normy techniczne oraz powinna działać z wykwalifikowanymi i doświadczonymi kontrolerami, aby odpowiednio ocenić stan statku.

4. Jednakże przy transferze statek może podlegać kontroli Państwa Członkowskiego przyjmującego go pod swoją banderę w celu zaświadczenia, że obecny stan statku i jego sprzęt odpowiada certyfikatom i zaświadczeniom zgodności określonym w art. 2 lit. a).

Artykuł 4

Jeżeli wymagania pozostają niezmienione dla istniejących statków w czasie odnowienia, przedłużenia lub kontroli certyfikatów wydanych na mocy z art. 3, Państwa Członkowskie przyjmujące go pod swoją banderę nie narzucają innych wymagań niż początkowo określone dla certyfikatów długoterminowych.

Artykuł 5

1. Państwa Członkowskie natychmiast powiadamiają Komisję o każdej odmowie wydania nowych certyfikatów z powodów wynikających z różnicy interpretacji wymagań lub przepisów, które konwencje pozostawiają uznaniu Stron.

Jeżeli Komisja nie jest informowana o umowie między danymi Państwami Członkowskim w ciągu miesiąca, podejmuje kroki w celu uchwalenia decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.

2. Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że statek nie może zostać zarejestrowany na mocy art. 3 z powodu poważnego zagrożenia bezpieczeństwa lub środowiska spoza zakresu certyfikatów, rejestracja może zostać zawieszona na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, i Państwo Członkowskie bezzwłocznie przekazuje sprawę Komisji, podając jej uzasadnienie. Zawieszenie jest potwierdzone lub odwołane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7.

Artykuł 6

Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

Artykuł 7

W przypadkach, w których procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma być przestrzegana, przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może określić stosownie do pilności sprawy. Opinia jest przyjmowana większością głosów, którą określa art. 148 ust. 2 Traktatu EWG, w przypadku decyzji, których podjęcia wymaga się od Rady na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób, który określa ten artykuł. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.

Jeżeli planowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć. Rada podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów.

Jeżeli po upływie ośmiu tygodni od daty odwołania się do Rady Rada nie podejmuje decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.

Artykuł 8

Komisja może również zasięgnąć opinii komitetu w każdej sprawie dotyczącej stosowania oraz interpretacji niniejszego rozporządzenia i w szczególności w celu zapewnienia, że normy bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska nie są ograniczane.

Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 9

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 marca 1991 r.

W imieniu Rady

J. F. Poos

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 153 z 22.6.1990, str. 14.

[2] Dz.U. C 19 z 28.1.1991.

[3] Dz.U. C 60 z 8.3.1991.

--------------------------------------------------