PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 306/1

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2016/1986

z dnia 30 czerwca 2016 r.

uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 w odniesieniu do warunków i procedur stosowanych w celu ustalenia, czy kwoty, których nie można odzyskać, mają być zwracane przez państwa członkowskie w przypadku Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (1), w szczególności jego art. 30 ust. 2 akapit piąty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 30 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 223/2014, jeżeli kwota nienależnie wypłacona beneficjentowi nie może być odzyskana i jest to wynikiem błędu lub zaniedbania ze strony państwa członkowskiego, dane państwo członkowskie jest odpowiedzialne za zwrot takiej kwoty do budżetu Unii.

(2) Kwoty, których nie można odzyskać, przedstawia się w podziale na rodzaj wydatków w dokumencie dotyczącym nieściągalnych należności (2) przedkładanym Komisji przez instytucję certyfikującą jako część rocznego zestawienia wydatków zgodnie z art. 49 ust. 1 lit. b) i art. 48 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 223/2014 za każdy rok od 2016 r. do 2025 r. włącznie. Dokument ten powinien również zawierać konkretne informacje dotyczące kwot, które nie powinny, zdaniem państwa członkowskiego, zostać zwrócone do budżetu Unii, w szczególności informacje dotyczące środków administracyjnych i prawnych zastosowanych przez państwa członkowskie w celu skutecznego odzyskania nieściągalnych należności. Ponieważ jednak dokument ten odnosi się do kwot poprzednio ujętych w poświadczonych zestawieniach wydatków składanych Komisji, należy go przedłożyć po raz pierwszy w 2017 r.

(3) Zgodnie z art. 33 lit. b) i art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 223/2014 potrącenia dokonane przed przedłożeniem poświadczonego zestawienia wydatków nie mogą być uważane za kwoty odzyskane, jeżeli odnoszą się one do wydatków zawartych w ostatecznym wniosku o płatność okresową za dany rok obrachunkowy, w odniesieniu do którego przygotowywane jest zestawienie wydatków. Należy zatem wyjaśnić, że informacje o nieściągalnych należnościach przekazywane na podstawie niniejszego rozporządzenia delegowanego powinny dotyczyć wyłącznie kwot już uwzględnionych w poświadczonym zestawieniu wydatków przedłożonym uprzednio Komisji.

(4) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji co do konieczności zwrócenia nieściągalnych należności do budżetu Unii, państwa członkowskie powinny przedkładać wymagane informacje, na poziomie poszczególnych operacji i beneficjentów, przed terminem składania zestawienia wydatków ustanowionym w art. 59 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (3). Zgodnie z tym powyższym przepisem powinno być również możliwe przesunięcie terminu składania dokumentu dotyczącego nieściągalnych należności.

(5) Należy ustanowić kryteria, które pozwolą Komisji ocenić, czy państwo członkowskie popełniło błąd lub dopuściło się zaniedbania, stosując środki administracyjne i prawne celem odzyskania należności. Wystąpienie jednego lub kilku z tych kryteriów nie powinno automatycznie oznaczać, że państwo członkowskie rzeczywiście popełniło błąd lub dopuściło się zaniedbania.

(6) W celu zachowania pewności prawa Komisja powinna zakończyć ocenę w określonym terminie, a państwa członkowskie powinny następnie zareagować na tę ocenę również w ustalonym terminie. Z tych samych powodów Komisja powinna być w stanie zakończyć ocenę, nawet jeśli państwo członkowskie nie przedstawi dodatkowych informacji. W przypadkach poprzedzających upadłość lub w przypadkach, gdy podejrzewa się nadużycie finansowe, o których mowa w art. 30 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 223/2014, terminy nie powinny mieć jednak zastosowania.

(7) Zgodnie z art. 30 ust. 2 akapit czwarty zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 223/2014 państwo członkowskie może podjąć decyzję o nieodzyskiwaniu od beneficjenta kwoty nienależnie wypłaconej na poziomie operacji w danym roku obrachunkowym, jeżeli kwota ta nie przekracza – bez odsetek – 250 EUR tytułem wkładu z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym („Funduszu”). W takim przypadku nie jest konieczne zwrócenie tej kwoty do budżetu Unii. W przypadku kwot de minimis nie będzie wymagane udzielenie informacji,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Informacje o nieściągalnych należnościach

1. Jeżeli zdaniem państwa członkowskiego odzyskanie kwoty nienależnie wypłaconej beneficjentowi, uprzednio ujętej w poświadczonym zestawieniu wydatków złożonym Komisji, jest niemożliwe, oraz gdy państwo to uzna, że kwoty tej nie należy zwracać do budżetu Unii, instytucja certyfikująca przedkłada Komisji wniosek o potwierdzenie tego stanu rzeczy.

2. Instytucja certyfikująca przedkłada wniosek, o którym mowa w ust. 1, na poziomie poszczególnych operacji, w formie określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia, za pośrednictwem systemu elektronicznej wymiany danych, o którym mowa w art. 30 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 223/2014.

3. Państwo członkowskie składa wniosek zgodnie z ust. 1 i 2 za każdy rok od 2017 r. do 2025 r. włącznie, do dnia 15 lutego w odniesieniu do poprzednich lat obrachunkowych. Na wniosek danego państwa członkowskiego Komisja może w drodze wyjątku przesunąć ten termin do dnia 1 marca.

Artykuł 2

Warunki ustalania błędu lub zaniedbania ze strony państw członkowskich

Na popełnienie błędu przez państwo członkowskie lub dopuszczenie się przez nie zaniedbania wskazuje spełnienie następujących kryteriów:

a) państwo członkowskie nie przedstawiło opisu środków administracyjnych ani prawnych, wraz z datami, zastosowanych przez to państwo członkowskie w celu odzyskania danej kwoty (lub obniżenia poziomu wsparcia, anulowania wsparcia lub wycofania dokumentu zawierającego warunki wsparcia, o którym mowa w art. 32 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 223/2014, jeżeli takie wycofanie jest przedmiotem odrębnej procedury);

b) państwo członkowskie nie dostarczyło kopii pierwszego ani każdego kolejnego nakazu odzyskania (ani kopii dokumentu w sprawie obniżenia poziomu wsparcia, anulowania wsparcia lub wycofania dokumentu zawierającego warunki wsparcia, o którym mowa w art. 32 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 223/2014, jeżeli takie wycofanie jest przedmiotem odrębnej procedury);

c) państwo członkowskie nie poinformowało o dacie ostatniej płatności wkładu publicznego na rzecz beneficjenta danej operacji ani nie przedstawiło kopii dowodu tej płatności;

d) państwo członkowskie dokonało, po wykryciu nieprawidłowości, jednej lub kilku nienależnych płatności na rzecz beneficjenta w odniesieniu do części operacji, której dotyczy nieprawidłowość;

e) państwo członkowskie nie przesłało dokumentu w sprawie obniżenia poziomu wsparcia lub wycofania dokumentu zawierającego warunki wsparcia, o którym mowa w art. 32 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 223/2014, jeżeli takie wycofanie jest przedmiotem odrębnej procedury, ani nie podjęło równorzędnej decyzji w terminie 12 miesięcy od wykrycia nieprawidłowości;

f) państwo członkowskie nie wszczęło procedury odzyskania w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym wsparcie zostało ostatecznie obniżone lub anulowane (w następstwie postępowania administracyjnego lub sądowego albo za zgodą beneficjenta);

g) państwo członkowskie nie wyczerpało wszystkich możliwości odzyskania środków dostępnych w ramach krajowych środków prawnych i instytucjonalnych;

h) państwo członkowskie nie dostarczyło dokumentów związanych z postępowaniami upadłościowymi, w stosownych przypadkach;

i) państwo członkowskie nie odpowiedziało na wezwanie Komisji do udzielenia dodatkowych informacji zgodnie z art. 3.

Artykuł 3

Procedura w celu określenia, czy nieściągalna należność ma być zwrócona przez państwa członkowskie

1. Na podstawie informacji przekazanych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 1 Komisja dokonuje oceny każdego przypadku, aby stwierdzić, czy nieodzyskanie danej kwoty jest wynikiem błędu lub zaniedbania ze strony państwa członkowskiego, z należytym uwzględnieniem szczególnych okoliczności oraz ram instytucjonalnych i prawnych danego państwa członkowskiego. Nawet jeżeli co najmniej jedno z kryteriów wymienionych w art. 2 jest spełnione, Komisja może mimo to uznać, że dane państwo członkowskie nie popełniło błędu ani nie dopuściło się zaniedbania.

2. Do dnia 31 maja roku, w którym zostało przedłożone zestawienie wydatków, Komisja może:

a) wezwać państwo członkowskie na piśmie do przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących środków administracyjnych i prawnych stosowanych w celu odzyskania wszelkich środków unijnych nienależnie wypłaconych beneficjentom; lub

b) wezwać państwo członkowskie na piśmie do kontynuowania procedury odzyskania środków.

Jeżeli Komisja wybrała rozwiązanie, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), stosuje się ust. 5–8.

3. Termin określony w ust. 2 lit. a) i b) nie stosuje się do nieprawidłowości poprzedzających upadłość ani gdy podejrzewa się nadużycie finansowe.

4. Jeżeli Komisja nie działa na podstawie ust. 2 i w terminie określonym w tym ustępie, państwo członkowskie nie jest zobowiązane do zwrotu wkładu Unii.

5. Państwo członkowskie przekazuje swoją odpowiedź na przesłany na podstawie ust. 2 wniosek Komisji o udzielenie informacji w terminie trzech miesięcy.

6. Jeżeli państwo członkowskie nie udzieli dodatkowych informacji wymaganych na podstawie ust. 2, Komisja będzie kontynuować swoją ocenę w oparciu o dostępne informacje.

7. W terminie trzech miesięcy od daty otrzymania odpowiedzi od państwa członkowskiego lub w przypadku braku odpowiedzi w określonym terminie, jeżeli Komisja uzna, że wkład Unii powinien zostać zwrócony przez państwo członkowskie, informuje o tym fakcie państwo członkowskie, podając podstawę swojego wniosku oraz wzywając państwo członkowskie do przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli Komisja nie działa na podstawie poprzedniego zdania i w terminie określonym w tym zdaniu, państwo członkowskie nie jest zobowiązane do zwrotu wkładu Unii.

8. W ciągu sześciu miesięcy od terminu przesłania uwag przez państwo członkowskie określonego w ust. 7 Komisja kończy ocenę w oparciu o dostępne informacje oraz w przypadku podtrzymania swojego wniosku o konieczności zwrotu wkładu Unii przez państwo członkowskie przyjmuje odnośną decyzję. Jeżeli Komisja nie działa na podstawie poprzedniego zdania i w terminie określonym w tym zdaniu, państwo członkowskie nie jest zobowiązane do zwrotu wkładu Unii.

Do celów obliczenia wkładu unijnego, który musi zostać zwrócony przez państwo członkowskie, zastosowanie ma poziom współfinansowania na poziomie programu operacyjnego określony w planie finansowym obowiązującym w momencie składania wniosku.

Artykuł 4

Udzielanie informacji o nieodzyskanych kwotach nieprzekraczających 250 EUR tytułem wkładu z Funduszu

Jeżeli państwo członkowskie postanowi nie odzyskiwać od beneficjenta kwoty nienależnie wypłaconej na poziomie operacji w danym roku obrachunkowym, która to kwota nie przekracza – bez odsetek – 250 EUR tytułem wkładu z Funduszu, państwo to nie musi udzielać Komisji żadnych informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2016 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 72 z 12.3.2014, s. 1.

(2) Dodatek 4 do załącznika V do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/341 z dnia 20 lutego 2015 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 w odniesieniu do wzorów służących do przekazywania Komisji określonych informacji (Dz.U. L 60 z 4.3.2015, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).