ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Rozporządzenie (UE) 2018/1725 jasno określa obowiązki administratorów, w szczególności w odniesieniu do praw osób, których dane dotyczą. Przepisy wykonawcze powinny zapewniać, by Rada i SGR wypełniały swoje obowiązki jako administrator w sposób jednolity i przejrzysty. Należy ustanowić przepisy pozwalające ustalić, kto jest odpowiedzialny za operację przetwarzania przeprowadzaną w imieniu Rady lub SGR. W związku z tym należy wprowadzić pojęcie „administratora delegowanego”, aby dokładnie wskazać obowiązki podmiotów SGR, w szczególności w odniesieniu do indywidualnych decyzji dotyczących praw osób, których dane dotyczą. Należy ponadto wprowadzić pojęcie „administratora odpowiedzialnego za operacje przetwarzania”, który – na odpowiedzialność administratora delegowanego – został wyznaczony do zapewnienia zgodności z przepisami w praktyce oraz do rozpatrywania wniosków osób, których dane dotyczą, w odniesieniu do operacji przetwarzania. Aby dokładnie określić obowiązki w SGR w odniesieniu do każdej czynności przetwarzania, w zapisie dokonanym w rejestrze należy jednoznacznie wskazać administratora odpowiedzialnego za operacje przetwarzania. Powołanie administratora odpowiedzialnego za operacje przetwarzania nie uniemożliwia korzystania w praktyce z punktu kontaktowego, na przykład w postaci funkcyjnej skrzynki pocztowej, która zostanie udostępniona osobom, których dane dotyczą.
(2)

Zgodnie ze strategią Komisji dotyczącą europejskiego społeczeństwa gigabitowego (2) wszystkie główne podmioty stymulujące rozwój społeczno-gospodarczy (w tym szkoły, węzły transportowe i główni dostawcy usług publicznych), a także przedsiębiorstwa intensywnie korzystające z technologii cyfrowych powinny do 2025 r. uzyskać dostęp do połączeń internetowych z szybkością pobierania lub wysyłania danych wynoszącą 1 gigabit na sekundę (Gbit/s). Wszystkie gospodarstwa domowe w Unii powinny mieć dostęp do internetu o prędkości pobierania wynoszącej co najmniej 100 Mbit/s, z możliwością jej zwiększenia do 1 Gbit/s.
(2)

W związku z tymi wyjątkowymi okolicznościami i aby zagwarantować, że działania Komitetu będą mogły odbywać się w sposób właściwy i zrównoważony przez cały czas, by zapewnić ciągłość instytucjonalną, należy tymczasowo odstąpić od stosowania art. 2, 3 i 4 decyzji Rady 2013/471/UE (1) w odniesieniu do wypłaty beneficjentom diet dziennych i zwrotu kosztów podróży. Odstępstwo to powinno mieć zastosowanie wyłącznie w okresie spowodowanych pandemią COVID-19 w Unii ciągłych utrudnień w podróżowaniu lub ograniczeń sanitarnych w odniesieniu do posiedzeń fizycznych.
(3)

Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 (3) m.in. w celu uwzględnienia zmian standardu dotyczącego wskaźnika dźwigni, co ma zapewnić równe warunki konkurencji międzynarodowej dla instytucji z siedzibą w Unii prowadzących działalność poza Unią oraz aby wskaźnik dźwigni pozostał skutecznym uzupełnieniem wymogów w zakresie funduszy własnych opartych na ryzyku. Rozporządzenie (UE) 2019/876 wprowadziło wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni jako uzupełnienie systemu sprawozdawczości i ujawniania wskaźnika dźwigni. Rozporządzenie to wprowadziło zmiany do art. 429a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w celu wprowadzenia możliwości tymczasowego wyłączenia niektórych ekspozycji wobec banków centralnych z obliczania miary ekspozycji całkowitej danej instytucji w wyjątkowych okolicznościach i w celu usprawnienia implementacji polityki pieniężnej. Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ponownie skalibrować proporcjonalnie w sposób kompensujący wpływ wyłączenia. Taka ponowna kalibracja powinna to zapewnić wyłączenie ryzyk dla stabilności finansowej mających wpływ na odpowiednie sektory bankowe, a także zachowanie odporności, jaką daje wskaźnik dźwigni. Opisane zmiany zasad dotyczących wskaźnika dźwigni, w tym możliwość wyłączenia niektórych ekspozycji z wobec banków centralnych z miary ekspozycji całkowitej, wejdą w życie 28 czerwca 2021 r.
DECYZJA RADY (UE) 2021/1054

z dnia 21 czerwca 2021 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w odniesieniu do norm handlowych mających zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz metody analizy na potrzeby oznaczania zawartości stigmastadienów w olejach roślinnych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Decyzje zmieniające, które mają zostać przyjęte przez Radę Członków, dotyczą zmiany limitów niektórych parametrów chemicznych oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz zmiany jednej metody analizy. Zmiany limitów polegają na zastąpieniu limitu dla α-tokoferolu w rafinowanych oliwach odniesieniem do GMP (dobre praktyki produkcyjne), ustaleniu limitu dla kwasu oleinowego i kwasu palmitynowego w oliwie z oliwek i oliwie z wytłoczyn z oliwek oraz ustaleniu limitu dla erytrodiolu w oliwie rafinowanej. Metoda analizy dotyczy oznaczania zawartości stigmastadienów w olejach roślinnych. Decyzje zmieniające zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych ds. oliwy z oliwek reprezentujących Komisję i państwa członkowskie. Decyzje zmieniające przyczynią się do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących oliwy z oliwek oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora oliwy z oliwek. Z tego powodu należy poprzeć decyzje zmieniające.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Członków na 113. posiedzeniu w dniach 28–30 czerwca 2021 r. lub w ramach procedury przyjęcia decyzji przez Radę Członków w drodze wymiany korespondencji, która to procedura ma się rozpocząć przed kolejnym posiedzeniem zwyczajnym w listopadzie 2021 r., w odniesieniu do norm handlowych mających zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek, polega na poparciu przyjęcia przez Radę Członków decyzji zmieniających normy handlowe mające zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz metodę analizy na potrzeby oznaczania zawartości stigmastadienów w olejach roślinnych (4).
(2)

Cele inicjatywy określono w następujący sposób: „Wzywamy Komisję Europejską do zaproponowania aktu prawnego UE, który: zakazuje reklamy paliw kopalnych, a także transportu lotniczego, drogowego i wodnego (innego niż usługi transportowe świadczone w ogólnym interesie gospodarczym) napędzanego paliwami kopalnymi; zakazuje reklamy przedsiębiorstw prowadzących działalność na rynku paliw kopalnych, w szczególności w dziedzinie wydobycia, rafinacji, dostaw, dystrybucji lub sprzedaży paliw kopalnych; zakazuje sponsoringu przedsiębiorstwom określonym w pkt 2 powyżej, a także używania znaków towarowych lub nazw handlowych powiązanych z paliwami kopalnymi. Taki akt prawny wchodziłby w zakres kompetencji UE, ponieważ stanowiłby regulację rynku wewnętrznego mającą na celu zwiększenie ochrony konsumentów, a także wysoki poziom ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego. Przepisy te przyczyniłyby się do zwiększenia świadomości społecznej na temat produktów i technologii, które są odpowiedzialne za zmianę klimatu oraz powodują inne szkody dla środowiska i zdrowia. W związku z tym przyczyniłyby się do osiągnięcia celów przewidzianych w unijnej polityce ochrony środowiska i ochrony konsumentów poprzez harmonizację przepisów dotyczących reklam paliw kopalnych i powiązanego sponsoringu. Wchodziłoby to w zakres kompetencji dzielonych, który obejmuje m.in. rynek wewnętrzny, środowisko i ochronę konsumentów (zob. art. 4 TFUE)”.
(4)

Pismem z dnia 6 stycznia 2021 r. skierowanym do Komisji Niderlandy zwróciły się z wnioskiem o okres przejściowy na podstawie art. 2 ust. 2 decyzji 2008/477/WE w celu utrzymania ważności tych dwóch wspomnianych wyżej zezwoleń na stosowanie dupleksu z podziałem czasowym do upływu terminu ich ważności. Zezwolenia te zostały wydane na mocy decyzji Agentschap Telecom van het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat. Jedno zezwolenie zostało udzielone pod numerem referencyjnym AT-EZK/7635162 (numer akt 6781570-G1) i jest ważne od dnia 3 stycznia 2013 r. do dnia 2 stycznia 2030 r., a drugie zezwolenie zostało udzielone pod numerem referencyjnym AT-EZK/7937970 (numer akt 6697351) i jest ważne od dnia 11 maja 2010 r. do dnia 11 maja 2030 r.
Artykuł 1

1. Wykonywanie uprawnień przyznanych organowi powołującemu na mocy regulaminu pracowniczego oraz organowi właściwemu do zawierania umów o pracę na mocy warunków zatrudnienia w odniesieniu do pracowników SGR powierza się Urzędowi Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej w odniesieniu do stosowania art. 73 regulaminu pracowniczego i art. 28 i 95 warunków zatrudnienia.
(7)

Jeżeli chodzi o dostęp w celu ręcznego przetwarzania wniosków, w tym w przypadku Europolu, gdy przedstawia on opinie jednostkom krajowym ETIAS, a także dostęp jednostki centralnej ETIAS i jednostek krajowych ETIAS w celu zmiany i usuwania danych, dostęp powinien być udzielany za pośrednictwem oprogramowania, które w tym celu opracowała eu-LISA. Oprogramowanie to powinno być również wykorzystywane przez Europol do występowania o uzyskanie dostępu do danych w systemie centralnym ETIAS do celów ochrony porządku publicznego. Należy określić środki, za pomocą których jednostka centralna ETIAS i jednostki krajowe ETIAS oraz Europol mają uwierzytelniać to oprogramowanie i uzyskiwać dostęp do niego.
(4)

W dniu 17 grudnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo złożyło jednostronną deklarację włączoną do protokołu z posiedzenia Wspólnego Komitetu na mocy Umowy o wystąpieniu określającą praktykę, jaką zamierzało ono wprowadzić w odniesieniu do przywozu produktów mięsnych z Wielkiej Brytanii do Irlandii Północnej do dnia 30 czerwca 2021 r. Zgodnie z deklaracją Zjednoczonego Królestwa produkty mięsne byłyby przywożone z Wielkiej Brytanii do Irlandii Północnej na następujących warunkach: (i) podlegałyby one procedurze kierowania z wyznaczonego punktu wyjścia w Wielkiej Brytanii do docelowych supermarketów w Irlandii Północnej; (ii) byłyby sprzedawane wyłącznie konsumentom końcowym w supermarketach zlokalizowanych w Irlandii Północnej i nie mogłyby być sprzedawane innym podmiotom łańcucha dostaw żywności; (iii) towarzyszyłyby im urzędowe świadectwa zdrowia wydane przez właściwe organy Zjednoczonego Królestwa (sporządzone na podstawie istniejących podobnych wzorów dokumentów dotyczących świeżego mięsa, mięsa mielonego i surowych wyrobów mięsnych); oraz (iv) byłyby pakowane i etykietowane dla konsumentów końcowych i opatrzone etykietą z napisem „Niniejsze produkty pochodzące ze Zjednoczonego Królestwa nie mogą być sprzedawane poza Irlandią Północną”. Zjednoczone Królestwo także stwierdziło, że podczas tego okresu przepisy Zjednoczonego Królestwa pozostaną spójne z wymienionymi w załączniku 2 do Protokołu przepisami prawa Unii mającymi zastosowanie do produktów mięsnych. Unia złożyła jednostronną deklarację o przyjęciu do wiadomości praktyki przedstawionej w jednostronnej deklaracji Zjednoczonego Królestwa.
(2)

Art. 2 dyrektywy 2009/103/WE uzależnia stosowanie art. 8 tej dyrektywy w odniesieniu do pojazdów normalnie przebywających w państwie trzecim od zawarcia porozumienia pomiędzy krajowymi biurami ubezpieczeniowymi państw członkowskich a krajowym biurem ubezpieczeniowym danego państwa trzeciego. Ponadto, aby art. 8 tej dyrektywy miał zastosowanie do takich pojazdów, Komisja powinna ustalić datę rozpoczęcia stosowania tego przepisu w odniesieniu do tych pojazdów oraz rodzaje pojazdów, do których przepis ten ma mieć zastosowanie, po upewnieniu się w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte.
Artykuł 5

Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne

1. W ramach odpowiedzialności Rady i WP, KPiB sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad EUTM Mozambique. Rada upoważnia niniejszym KPiB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 38 TUE. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia niezbędne do zmiany dokumentów związanych z planowaniem, w tym planu misji, oraz struktury dowodzenia. Upoważnienie to obejmuje również uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie mianowania kolejnych dowódców sił misji UE. Rada zachowuje uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów, zakresu i zakończenia EUTM Mozambique, a także ogólnych warunków realizacji jej zadań.
(4)

W załączniku przedstawiono dalsze szczegóły dotyczące przedmiotu, celów i kontekstu inicjatywy. Obejmuje on trzy części: „Rola UE jako światowego lidera w zakresie zakazu testowania kosmetyków na zwierzętach i zakazu wprowadzania tak testowanych kosmetyków do obrotu”, „Ulepszenie regulacji dotyczących chemikaliów” oraz „Modernizacja nauki w UE”. W załączniku wyjaśniono, w jaki sposób według organizatorów należy zmienić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 (2) i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 (3) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE (4). Załącznik zawiera podstawowe informacje wyjaśniające w szczególności, w jaki sposób inicjatywa przyczyni się do osiągnięcia celów politycznych Komisji określonych w strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności (5) i Europejskim Zielonym Ładzie (6). Załącznik zawiera również propozycję, aby Komisja podjęła działania wspierające, takie jak zapewnienie wdrożenia istniejących zakazów przeprowadzania badań na zwierzętach lub opracowanie strategii testowania składników kosmetycznych przy użyciu wyłącznie dostępnych metod oceny niewymagających badań na zwierzętach. Wydaje się, że środki te uzupełniają wnioski dotyczące aktów prawnych, o przyjęcie których poproszono Komisję, i w związku z tym można je uznać za jedynie pomocnicze.
(1)

Art. 54a ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE stanowi, że produkty lecznicze wydawane na receptę zawierają zabezpieczenia, o których mowa w art. 54 lit. o) wspomnianej dyrektywy, chyba że znajdują się one w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 54a ust. 2 lit. b) tej samej dyrektywy. W załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/161 określono wykaz produktów leczniczych lub kategorii produktów leczniczych wydawanych na receptę, które nie mają zawierać zabezpieczeń, w oparciu o ryzyko fałszowania i ryzyko wynikające z fałszowania produktów leczniczych lub kategorii produktów leczniczych. Produkt leczniczy wydawany na receptę „Zinc-D-gluconate” nie został włączony do tego wykazu.
(15)

W związku z tym zaświadczenia COVID-19 wydawane przez Szwajcarię zgodnie ze szwajcarskim rozporządzeniem w sprawie zaświadczeń COVID-19 powinny być uznawane na warunkach, o których mowa w art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2021/953. W związku z tym, jeżeli państwa członkowskie uznają dowód szczepienia, powrotu do zdrowia po przebytej infekcji SARS-CoV-2 lub wykonania testu w kierunku zakażenia SARS-CoV-2 w celu zwolnienia z ograniczeń swobodnego przemieszczania się wprowadzonych, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się SARS-CoV-2, mają one również uznawać, na tych samych warunkach, zaświadczenia o szczepieniu w odniesieniu do szczepionki przeciwko COVID-19, dla której wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004, zaświadczenia o powrocie do zdrowia lub zaświadczenia o wyniku testu wskazujące ujemny wynik testu, wydane przez Szwajcarię zgodnie ze szwajcarskim rozporządzeniem w sprawie zaświadczeń COVID-19. Państwa członkowskie mogą również uznawać, w tym samym celu, zaświadczenia o szczepieniu wydane przez Szwajcarię zgodnie ze szwajcarskim rozporządzeniem w sprawie zaświadczeń COVID-19 w odniesieniu do szczepionki przeciwko COVID-19, dla której pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydał właściwy organ Szwajcarii, ale dla której nie wydano pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004.
(6)

Rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze mające zastosowanie w Kanadzie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym określono w wytycznych E-22 Margin Requirements for Non-Centrally Cleared Derivatives [„Wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego w odniesieniu do instrumentów pochodnych rozliczanych niecentralnie”] oraz w wytycznych B-7 Derivatives Sound Practices [„Dobre praktyki w zakresie instrumentów pochodnych”] (zwanych łącznie „wytycznymi”) opracowanych przez Office of the Superintendent of Financial Institutions (Główny Urząd Nadzoru Instytucji Finansowych, „OSFI”). Nieprzestrzeganie wytycznych może skutkować weryfikacją zezwolenia, na podstawie którego działają podmioty podlegające wytycznym. OSFI prowadzi regulację ostrożnościową i nadzór ostrożnościowy nad instytucjami finansowymi nadzorowanymi na poziomie federalnym (ang. Federally-Regulated Financial Institutions, FRFI) w Kanadzie i jest odpowiedzialny za monitorowanie i egzekwowanie zgodności ze wszystkimi wytycznymi OSFI. Do FRFI zaliczają się banki, oddziały banków zagranicznych, bankowe spółki holdingowe, spółki powiernicze i pożyczkowe, spółdzielcze towarzystwa kredytowe, spółdzielcze stowarzyszenia detaliczne, towarzystwa ubezpieczeń na życie, zakłady ubezpieczeń majątkowych i wypadkowych oraz ubezpieczeniowe spółki holdingowe. W wytycznych ustanowiono minimalne normy dotyczące depozytów zabezpieczających i innych wymogów dotyczących technik ograniczania ryzyka transakcji na instrumentach pochodnych rozliczanych niecentralnie zawieranych przez FRFI. Wytyczne B-7 weszły w życie w listopadzie 2014 r., natomiast wytyczne E-22 w czerwcu 2017 r. i niektóre ich wymogi wprowadzane są stopniowo zgodnie z ramami międzynarodowymi oraz zostały dostosowywane do istniejącego trybu stopniowego wprowadzania wymogów na podstawie rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251.
(6)

Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Światowego Zgromadzenia Zdrowia, ponieważ decyzja Światowego Zgromadzenia Zdrowia określi zdolność Unii, wraz z jej państwami członkowskimi, do udziału w opracowywaniu i negocjowaniu ramowej konwencji WHO w sprawie gotowości i reagowania w razie pandemii oraz do ewentualnego przystąpienia do niej jako regionalna organizacja integracji gospodarczej.
(6)

Rozwiązania prawne, nadzorcze i wykonawcze mające zastosowanie w Australii do transakcji na kontraktach pochodnych rozliczanych niecentralnie określono w normie ostrożnościowej CPS 226 Australian Prudential Regulation Authority (australijski organu nadzoru ostrożnościowego, „APRA”) przyjętej w sekcji 11AF Banking Act z 1959 r. („prawo bankowe”), sekcji 32 Insurance Act z 1973 r. („ustawa o ubezpieczeniach”), sekcji 230 A Life Insurance Act z 1995 r. („ustawa o ubezpieczeniach na życie”) oraz w sekcji 34C Superannuation Industry (Supervision) Act z 1993 r. („ustawa SIS”). Mandat APRA obejmuje zapewnienie bezpieczeństwa i solidności instytucji finansowych podlegających nadzorowi ostrożnościowemu, aby wypełniały one swoje zobowiązania finansowe wobec deponentów, ubezpieczających i członków funduszy w ramach stabilnego, skutecznego i konkurencyjnego systemu finansowego. Zgodnie z normą ostrożnościową CPS 226 podmiot podlegający tym przepisom musi przyjąć odpowiednie praktyki uzupełniania depozytu zabezpieczającego i ograniczania ryzyka w odniesieniu do instrumentów pochodnych rozliczanych niecentralnie. Norma ta ma zastosowanie do instytucji z sektora bankowego, ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życie, ubezpieczeń na życie oraz sektora emerytalnego, z zastrzeżeniem pewnych progów. Norma ostrożnościowa CPS 226 weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r. Niektóre wymogi tej normy wprowadzane są stopniowo zgodnie z ramami międzynarodowymi oraz zostały dostosowywane do istniejącego trybu stopniowego wprowadzania wymogów na podstawie rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/2251.
(4)

W dniu 1 września 2013 r. Komisja otrzymała opinię techniczną Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych („ESMA”) w sprawie stosowanych w Stanach Zjednoczonych rozwiązań prawnych, nadzorczych i wykonawczych (4) dotyczących m.in. technik ograniczania ryzyka operacyjnego i depozytów zabezpieczających mających zastosowanie do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. W swojej opinii technicznej ESMA skupił się jednak na przepisach wydanych przez Commodity Futures Trading Commission (Komisję ds. Obrotu Towarowymi Kontraktami Terminowymi, „CFTC”) oraz Securities and Exchange Commission (Komisję Papierów Wartościowych i Giełd, „SEC”) i nie objął przepisów mających zastosowanie do kontrahentów regulowanych przez Board of Governors of the Federal Reserve System (Radę Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej, „FRS”), Office of the Comptroller of the Currency (Urząd Kontrolera Waluty, „OCC”), Federal Deposit Insurance Corporation (Federalną Korporację Ubezpieczenia Depozytów, „FDIC”), Farm Credit Administration (Agencję ds. Kredytów Rolniczych, „FCA”) oraz Federal Housing Finance Agency (Federalną Agencję ds. Kredytów Hipotecznych, „FHFA”) (razem „amerykańskie organy nadzoru ostrożnościowego”).
(9)

Uwzględniając obowiązek zgłaszania transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym do repozytoriów transakcji regulowanych w Brazylii oraz skutki prawne tego obowiązku, można rozważyć w przypadku Brazylii podejście dwupoziomowe umożliwiające stwierdzenie, że w odniesieniu do potwierdzenia w odpowiednim czasie i uzgodnienia portfela wymogi mające zastosowanie w Brazylii można uznać za równoważne pod względem skutków z wymogami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013. Oprócz tego przepisy obowiązujące w Brazylii w odniesieniu do codziennej wyceny są równoważne z przepisami określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) nr 149/2013 w zakresie, w jakim transakcje przeprowadzane są z bankami-dealerami, krajowymi oddziałami banków zagranicznych, krajowymi jednostkami zależnymi banków zagranicznych, funduszami i podmiotami zarządzającymi aktywami, a także spółdzielniami, ubezpieczycielami i reasekuratorami, funduszami emerytalnymi i innymi kontrahentami będącymi przedsiębiorstwami niefinansowymi należącymi do konglomeratu finansowego, w którego skład wchodzi również bank uniwersalny, handlowy, inwestycyjny, obsługujący transakcje walutowe lub oszczędnościowy. Uwzględniając fakt, że większość transakcji transgranicznych na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym przeprowadzają kontrahenci podlegający regulacji BCB, niniejsza decyzja powinna być ograniczona do transakcji przeprowadzanych między kontrahentami podlegającymi regulacji BCB a kontrahentami mającymi siedzibę w Unii i podlegającymi odpowiedniemu wymogowi na podstawie rozporządzenia delegowanego (UE) nr 149/2013.