ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11.

Zaleca się państwom członkowskim, by w stosownym przypadku włączały mikropoświadczenia zarówno do systemów kształcenia i szkolenia, jak i do polityki na rzecz umiejętności, w tym poprzez: a) zachęcanie do tego, by w krajowych katalogach z ofertą możliwości kształcenia i szkolenia uwzględniana była oferta kształcenia i szkolenia prowadząca do uzyskania mikropoświadczeń; b) w stosownym przypadku wykorzystywanie mikropoświadczeń do poprawy dostępu do kształcenia i szkolenia dla wszystkich osób uczących się, w tym grup defaworyzowanych i słabszych (takich jak osoby z niepełnosprawnościami, seniorzy, osoby o niskich kwalifikacjach/umiejętnościach, mniejszości, osoby ze środowisk migracyjnych, uchodźcy oraz osoby o mniejszych szansach ze względów geograficznych lub z powodu niekorzystnej sytuacji społeczno-ekonomicznej); c) w stosownym przypadku wykorzystywanie mikropoświadczeń do wspierania elastycznych ścieżek uczenia się i przechodzenia z etapu kształcenia średniego II stopnia lub kształcenia i szkolenia zawodowego do etapu kształcenia wyższego i edukacji dorosłych; d) w stosownym przypadku stosowanie mikropoświadczeń, które można włączyć do programów studiów lub którymi można uzupełnić takie programy; e) stosowanie mikropoświadczeń jako kolejnego sposobu doskonalenia podstawowych i zaawansowanych umiejętności i kompetencji cyfrowych szerszej grupy osób uczących się, zgodnie z planem działania w dziedzinie edukacji cyfrowej i z planem działania na rzecz „Europejskiego filaru praw socjalnych”; f) stosowanie mikropoświadczeń do wspierania rozwoju uczenia się na rzecz transformacji ekologicznej i zrównoważonego rozwoju w ramach wdrażania na szczeblu krajowym zalecenia Rady w sprawie uczenia się na rzecz transformacji ekologicznej i zrównoważonego rozwoju; g) promowanie stosowania mikropoświadczeń przez instytucje kształcenia i szkolenia oraz innych organizatorów – we współpracy z ich ekosystemem wiedzy i innowacji – w celu zwiększania adekwatności i potencjalnego pozytywnego wpływu mikropoświadczeń na gospodarkę na szczeblu lokalnym i regionalnym; h) promowanie zrozumiałości i stosowania mikropoświadczeń poprzez doskonalenie zawodowe nauczycieli i trenerów, osób świadczących usługi poradnictwa (np. w kontekście akademii nauczycielskich Erasmus+), a także pracowników akademickich, naukowców i innych stosownych pracowników; i) promowanie stosowania mikropoświadczeń do szybkiego przekładania najnowszych wyników badań na możliwości uczenia się, a tym samym zwiększanie synergii między europejskim obszarem edukacji a europejską przestrzenią badawczą; j) zbadanie możliwości stosowania mikropoświadczeń w europejskim obszarze edukacji w celu przełamywania stereotypów związanych z płcią oraz innych dyskryminujących stereotypów wiążących się z wyborem studiów i funkcjonujących w praktykach i materiałach edukacyjnych.
(2)

Art. 14 ust. 1 Karty praw podstawowych (1) stanowi, że każdy ma prawo do nauki i dostępu do kształcenia zawodowego i ustawicznego. Pierwsza zasada Europejskiego filaru praw socjalnych (zwanego dalej „filarem”), ogłoszonego wspólnie przez Parlament Europejski, Radę i Komisję w dniu 17 listopada 2017 r. (2), przewiduje, że każdy ma prawo do dobrej jakości włączającego kształcenia, szkolenia i uczenia się przez całe życie w celu utrzymania i nabywania umiejętności, które pozwolą w pełni uczestniczyć w życiu społecznym i skutecznie radzić sobie ze zmianami na rynku pracy. Czwarta zasada filaru odnosi się do aktywnego wsparcia na rzecz zatrudnienia, co oznacza przestrzeganie prawa każdej osoby do terminowego i dostosowanego do potrzeb wsparcia na rzecz poprawy perspektyw zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek. Piąta zasada filaru, dotycząca bezpiecznego i elastycznego zatrudnienia, kładzie nacisk na to, że niezależnie od rodzaju i czasu trwania stosunku pracy pracownicy mają prawo do sprawiedliwego i równego traktowania w odniesieniu do warunków pracy, dostępu do ochrony socjalnej i szkoleń.
(2)

Jednocześnie, odwołując się do oceny konwergencji dokonanej przez Komisję i Europejski Bank Centralny, członkowie Rady reprezentujący państwa członkowskie, których walutą jest euro, zwracają również uwagę na znaczenie realizacji zobowiązań podjętych przy wstępowaniu do mechanizmu kursowego II i podkreślają, że polityki powinny być w pełni ukierunkowane na sprostanie wyzwaniu, którym jest utrzymanie stabilnej konwergencji gospodarki chorwackiej w ujęciu długoterminowym, a w szczególności konwergencji inflacji. W tym celu zachęcają władze Chorwacji do dalszego prowadzenia polityki fiskalnej mającej na celu osiągnięcie ostrożnej średniookresowej sytuacji fiskalnej i kontynuowania realizacji planu odbudowy i zwiększania odporności Chorwacji, tak by jej przynależność do strefy euro przynosiła korzyści.
(3)

Elementy techniczne i naukowe, na których oparto przegląd definicji nanomateriału zawartej w zaleceniu 2011/696/UE, podsumowano i opublikowano w sprawozdaniach z cyklu Science for Policy [Nauka dla polityki] Wspólnego Centrum Badawczego Komisji (JRC) zatytułowanych „Towards a review of the EC Recommendation for a definition of the term »nanomaterial« Part 1, 2 and 3” [Sprawozdanie na potrzeby przeglądu zalecenia WE dotyczącego definicji terminu „nanomateriał”, część 1 (2), 2 (3) i 3 (4)] i dotyczących doświadczeń zdobytych przez zainteresowane strony podczas stosowania definicji oraz identyfikacji ewentualnych potrzebnych zmian. Ponadto JRC opublikowało dwa sprawozdania zawierające wytyczne dotyczące stosowania definicji (5) (6), w tym uwzględniające istotne zmiany w zakresie normalizacji dokonane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) i Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), wyniki projektu NanoDefine realizowanego w ramach siódmego programu ramowego Komisji w zakresie badań naukowych, (7), oraz dodatkowe informacje dostępne w domenie publicznej.
(8)

Łączność oraz dostęp do dostępnych informacji stanowią kluczowe elementy pomyślnej transgranicznej współpracy operacyjnej organów ścigania. Należy zalecić państwom członkowskim, by umożliwiły funkcjonariuszom organów ścigania działającym w innym państwie członkowskim dostęp w czasie rzeczywistym do informacji przechowywanych w unijnych systemach informacyjnych za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania (ESP) do informacji oraz do odpowiednich własnych krajowych baz danych za pomocą rozwiązań mobilnych, takich jak urządzenia przenośne lub komputery organów ścigania zainstalowane w samochodach, zgodnie ze stosownymi prawami dostępu i prawem unijnym i krajowym. Należy zalecić, aby informacje przekazywane organom ścigania w innym państwie członkowskim ograniczały się do tego, co jest niezbędne dla funkcjonariuszy organów ścigania do wykonywania ich obowiązków w ramach współpracy transgranicznej organów ścigania. Należy również zalecić, aby funkcjonariusze organów ścigania działający w innym państwie członkowskim byli wyposażeni w niezawodne i bezpieczne środki łączności ruchomej zapewniające wzajemne połączenia w czasie rzeczywistym, takie jak narzędzia komunikacji natychmiastowej, działające po obu stronach granicy, aby komunikować się bezpośrednio z własnymi organami oraz z organami przyjmującego państwa członkowskiego. Podczas operacji transgranicznej organów ścigania konieczne jest zapewnienie połączeń międzysystemowych za pomocą bezpiecznych transgranicznych środków łączności, które powinny, jako minimum, umożliwiać bezpieczne korzystanie z środków łączności ruchomej w czasie rzeczywistym, a także geolokalizację pojazdów wykorzystywanych przez organy ścigania, na przykład dzięki lokalizowaniu za pomocą GPS lub bezzałogowych statków powietrznych. W związku z tym należy zalecić państwom członkowskim, by zgodnie z ich szczególnymi potrzebami wykorzystywały rozwiązania techniczne, które mogą być dostarczane na przykład przez Europol – opierając się w szczególności na doradztwie jego laboratorium innowacji, a także na odnośnych pracach i projektach europejskiego centrum innowacji na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego – przez specjalne grupy ekspertów, takie jak podstawowa grupa bezpiecznej łączności oraz Europejska Sieć Służb Technologii Bezpieczeństwa Wewnętrzne (ENLETS), a także w ramach projektów, takich jak projekt BroadWay. Państwa członkowskie mogą również zapewnić takie połączenia międzysystemowe przez łączenie dotychczasowych systemów z sąsiadującymi państwami członkowskimi.
(6)

Państwa członkowskie powinny unikać dodatkowych zakupów ropy naftowej i produktów ropopochodnych w perspektywie nowego rocznego obowiązku utrzymywania zapasów od lipca 2022 r., co nieuchronnie zwiększyłoby obecny popyt na te towary. W odniesieniu do art. 20 ust. 6 dyrektywy 2009/119/WE Komisja dokona przeglądu ram czasowych, w których państwa członkowskie muszą dostosować swoje zapasy do minimalnych wymaganych poziomów, w zależności od rozwoju obecnego kryzysu.
(17)

Planowanie przestrzenne obszarów morskich stanowi kluczowe narzędzie służące do określania przyszłych obszarów wdrażania rozwiązań w zakresie energii odnawialnej, a także do ułatwiania wielorakiego wykorzystania przestrzeni morskiej, w tym zachowania i ochrony środowiska morskiego. W dyrektywie w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich (7) zobowiązano państwa członkowskie do przyjęcia krajowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich do 31 marca 2021 r. Komisja wzywa państwa członkowskie, które jeszcze nie wdrożyły w pełni dyrektywy w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich, do opracowania i przyjęcia planów krajowych (8).
2.

Państwo członkowskie powinno ustanowić krajowy program ułatwiający wymianę banknotów hrywny na jego walutę krajową, o następującej charakterystyce: a) wysiedleniec, który przedstawi dowody na to, że jest uprawniony do tymczasowej ochrony przewidzianej w dyrektywie 2001/55/WE lub do odpowiedniej ochrony przewidzianej w prawie krajowym, o której mowa w decyzji wykonawczej (UE) 2022/382, takiej jak ochrona określona w komunikacie Komisji 2022/C 126 I/01 (3), powinien mieć możliwość wymiany banknotów hrywny na walutę przyjmującego państwa członkowskiego. W przypadku wysiedleńców będących osobami małoletnimi pozbawionymi opieki takiej wymiany powinien dokonywać przedstawiciel, o którym mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2001/55/WE; b) należy ustanowić maksymalne limity kwoty hrywien na wysiedleńca. Biorąc pod uwagę uwarunkowania krajowe, takie maksymalne limity powinny wynosić co najwyżej 10 000 hrywien na wysiedleńca; c) należy umożliwić dokonywanie wymiany bez opłat; d) obowiązującym kursem wymiany powinien być oficjalny kurs wymiany opublikowany przez Narodowy Bank Ukrainy; e) czas trwania programu krajowego powinien wynosić co najmniej trzy miesiące.
(4)

W komunikacie Komisji w sprawie utworzenia europejskiego obszaru edukacji do 2025 r (1). zaapelowano o sprawną i ambitną współpracę transnarodową, ułatwienie wydawania wspólnych dyplomów oraz zbadanie wykonalności ustanowienia statusu prawnego sojuszy uczelni takich jak „Uniwersytety Europejskie”. W rezolucji Rady w sprawie strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia na rzecz europejskiego obszaru edukacji i w szerszej perspektywie (2021–2030) (2) zachęca się do pogłębionej współpracy, łączenia wiedzy i zasobów oraz tworzenia większych możliwości w zakresie mobilności studentów, pracowników akademickich i naukowców, w tym przez pełne wdrożenie inicjatywy „Uniwersytety Europejskie” i inicjatywy dotyczącej europejskiej karty studenta. W swoich konkluzjach w sprawie inicjatywy „Uniwersytety Europejskie” – łączenie szkolnictwa wyższego, badań, innowacji i społeczeństwa: ku nowemu wymiarowi europejskiego szkolnictwa wyższego (3) Rada zwróciła się do państw członkowskich o usunięcie barier na drodze do bardziej kompatybilnych systemów szkolnictwa wyższego oraz o zbadanie wykonalności wydawania wspólnych europejskich dyplomów. W swoich konkluzjach pt. „Pogłębienie europejskiej przestrzeni badawczej: zapewnić naukowcom atrakcyjne i stabilne ścieżki kariery i warunki pracy oraz urzeczywistnić cyrkulację talentów” (4) Rada zwróciła się do Komisji, by wspierała państwa członkowskie w opracowywaniu środków politycznych na rzecz sprawnej i ambitnej współpracy transnarodowej między instytucjami szkolnictwa wyższego w Europie, zwłaszcza w dziedzinie kariery akademickiej i badawczej. W komunikacie Komisji pt. „Nowa europejska przestrzeń badawcza na rzecz badań naukowych i innowacji” (5) oraz w Pakcie na rzecz Badań Naukowych i Innowacji w Europie (6) zaapelowano o pogłębioną współpracę i dostrzeżono potencjał inicjatyw takich jak „Uniwersytety Europejskie” w zakresie transformacji szkolnictwa wyższego. W europejskim programie na rzecz umiejętności (7) również zaapelowano o usunięcie przeszkód w skutecznej i pogłębionej współpracy transnarodowej.
22.

Poprawa jakości oferty wolontariatu poprzez wspieranie starań organizatorów działań wolontariackich mających na celu zwiększanie ich zdolności. Można to osiągnąć zwłaszcza poprzez: a) zachęcanie organizatorów w wysyłających i przyjmujących państwach członkowskich do współpracy, w tym poprzez udzielanie wystarczających informacji o wolontariacie, jego organizatorach i o wolontariuszu, tak aby obie strony mogły świadomie zdecydować, czy działalność jest odpowiednia, i spełnić wszelkie wymogi prawne; b) zachęcanie organizatorów wolontariatu, by kładli nacisk na jakość, między innymi poprzez organizowanie wolontariatu w oparciu o analizę pozwalającą wspierać możliwe do sprecyzowania potrzeby i prowadzącą do rezultatów korzystnych dla społeczności lokalnych; c) zachęcanie organizatorów wolontariatu, by kładli odpowiedni nacisk na jego wymiar edukacyjny, w tym na naukę języków w ramach wolontariatu transnarodowego; d) wspieranie organizatorów wolontariatu w bardziej systematycznym i powszechnym korzystaniu z istniejących krajowych lub unijnych ram (np. Youthpass i Europass), by sprzyjać identyfikowaniu, dokumentowaniu i walidacji efektów uczenia się osiąganych w ramach działań wolontariackich; e) uznanie pracy z młodzieżą za jeden z najważniejszych sposobów propagowania możliwości uczestnictwa młodych ludzi w wolontariacie oraz jedno z głównych narzędzi podnoszenia jakości wolontariatu w UE i przyczynianie się w ten sposób do realizacji europejskiego programu pracy z młodzieżą (23); f) promowanie transgranicznej mobilności osób zaangażowanych w pracę z młodzieżą i w pracę organizacji młodzieżowych; g) wspieranie procesu szkolenia osób pracujących z młodzieżą oraz organizatorów wolontariatu, z uwagi na ich kluczową rolę w towarzyszeniu młodym wolontariuszom i doradzaniu im podczas wartościowego doświadczenia wolontariackiego; h) zachęcanie organizatorów wolontariatu transnarodowego do ubiegania się o znak jakości Europejskiego Korpusu Solidarności; i) opracowanie i upowszechnianie ogólnych norm jakości wolontariatu inspirowanych kompleksowym systemem środków zapewniających jakość, wsparcie, a także włączenie społeczne i certyfikację, zawartym w rozporządzeniu (UE) 2021/888 (24), jeżeli pozwala na to kontekst krajowy; j) przyjęcie środków gwarantujących, że wolontariat nie będzie prowadził do zastępowania zatrudnienia.
(11)

Chociaż wzrost liczby upadłości był jak dotąd ograniczony, kryzys związany z COVID-19 sprawił, że wiele przedsiębiorstw ma słabsze bilanse, co może ograniczyć ich możliwości finansowania projektów inwestycyjnych w najbliższej przyszłości i osłabić ich zdolność spłaty zadłużenia. W miarę odbudowy gospodarczej wsparcie powinno być stopniowo wycofywane i należy je bardziej ukierunkować. Rzadsze wykorzystywanie instrumentów dłużnych ograniczyłoby zobowiązania warunkowe i przyczyniłoby się do utrzymania zdolności inwestycyjnej przedsiębiorstw. Terminowe wycofywanie wspierających środków z zakresu polityki jest działaniem równoważącym obejmującym wspieranie inwestycji i zatrudnienia oraz zapobieganie upadłościom rentownych przedsiębiorstw, nieutrudniającym przy tym uporządkowanego wychodzenia z rynku w średnim okresie przez przedsiębiorstwa nierentowne. W tym kontekście kluczowe znaczenie ma poprawa dostępu przedsiębiorstw do finansowania, wzmocnienie bilansów przedsiębiorstw oraz zwiększenie zdolności i skuteczności ram prawnych dotyczących niewypłacalności. Krajowe zasady postępowania w przypadku stwierdzenia niewypłacalności różnią się znacznie pomiędzy poszczególnymi państwami strefy euro, w związku z czym, aby zapewnić skuteczność administracji i systemu sądowego, konieczne będą działania zwiększające zdolność. Ulepszenie ram prawnych dotyczących niewypłacalności może również przyczynić się do poprawy bilansów w sektorze bankowym, co wpłynęłoby pozytywnie na podaż kredytów. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1023 (6) o restrukturyzacji i upadłości, której celem jest wprowadzenie w państwach członkowskich minimalnych standardów dla przedsiębiorców w zakresie restrukturyzacji zapobiegawczej i umorzenia długów, ma zostać przetransponowana do prawa krajowego do dnia 17 lipca 2022 r. Ponadto integracja unijnych rynków kapitałowych ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia przedsiębiorstwom alternatywnych źródeł finansowania, będących uzupełnieniem kredytów bankowych. Postępy w zakresie unii rynków kapitałowych mogą przyczynić się do poprawy dostępu przedsiębiorstw ze strefy euro do finansowania, zmobilizowania długoterminowych inwestycji w nowe i zielone technologie oraz nową i zieloną infrastrukturę, promowania inwestycji kapitałowych i usunięcia transgranicznych barier dla inwestycji, w tym poprzez harmonizację niektórych aspektów prawa materialnego dotyczącego postępowań upadłościowych.
2)

Aby zapobiec rozkładowi enzymatycznemu α-czakoniny, w szczególności podczas analizowania surowych ziemniaków (nieobranych/obranych), należy dodawać do ziemniaków 1-procentowy roztwór kwasu mrówkowego w metanolu w stosunku 1:2 (objętość do masy), gdy są one miksowane i homogenizowane przed ekstrakcją i oczyszczaniem. Zalecanymi metodami analizy są chromatografia cieczowa z detekcją w ultrafiolecie z matrycą fotodiodową (LC-UV-DAD) lub chromatografia cieczowa połączona ze spektrometrią masową (LC-MS). Można stosować inne metody analizy, pod warunkiem że dostępne są dowody świadczące o tym, że dają one wiarygodne wyniki w odniesieniu do poszczególnych glikoalkaloidów. Granica oznaczalności dla oznaczenia każdego glikoalkaloidu powinna optymalnie wynosić około 1 mg/kg i nie może być wyższa niż 5 mg/kg.
(19)

W programie stabilności na 2022 r. przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie stopniowo obniżać się do 0,7 % PKB w 2024 r. i do 0,3 % do 2025 r. Planuje się zatem, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych utrzyma się na poziomie poniżej 3 % PKB od 2023 r. do końca okresu objętego programem. W tym horyzoncie czasowym prognozy te zakładają spadek wydatków publicznych (z 50,4 % PKB w 2023 r. do 49,6 % w 2024 r. i 49,4 % w 2025 r.). W programie stabilności na 2022 r. przewidziano spadek relacji długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB do 2025 r. – w 2024 r. ma ona obniżyć się do 74,5 %, a w 2025 r. – do 72,1 %. Z analizy przeprowadzonej przez Komisję wynika, że zagrożenie dla długookresowej zdolności do obsługi długu wydaje się średnie w średnim okresie.
Luksemburski system energetyczny charakteryzuje się dużą zależnością od importu i od paliw kopalnych. Według danych z 2020 r. (20) Luksemburg jest największym w Unii importerem netto energii w stosunku do liczby ludności. Jest on prawie całkowicie uzależniony od importu energii pierwotnej, a wskaźnik zależności wynosi 92,5 %. Zdecydowanie dominującymi źródłami energii pierwotnej są ropa naftowa i gaz; ropa naftowa stanowi 68,5 % zużycia energii, a gaz – 17,8 %. Luksemburg nie importuje ropy naftowej z Rosji, podczas gdy średnia unijna, jeżeli chodzi o import surowej ropy naftowej, wynosi 26 %. Choć Rosja jest nadal stosunkowo ważnym źródłem importu gazu, ponieważ dostarcza Luksemburgowi 27 % gazu ziemnego, odsetek ten jest poniżej średniej unijnej wynoszącej 44 %. Luksemburg połączył swój rynek gazu z rynkiem belgijskim. Jeśli chodzi o energię elektryczną, to chociaż w perspektywie krótkoterminowej nie ma większych przeszkód w przechodzeniu na energię ze źródeł odnawialnych, potrzebne będą dalsze inwestycje wspierające ten proces, zwłaszcza w zakresie wzmocnienia i modernizacji sieci. W ostatnich latach popyt na gaz przemysłowy był stabilny, a popyt na gaz w sektorze komercyjnym umiarkowanie wzrósł. Główny czynnikiem wzrostu zużycia gazu był wzrost zużycia w sektorze mieszkaniowym. Luksemburg musi stawić czoła wyzwaniu związanemu z niewystarczającą podażą mieszkań, a jednocześnie osiągnąć swoje cele w zakresie energii i klimatu. Konieczna jest również renowacja istniejących zasobów budowlanych. Sektor budynków mieszkalnych i renowacji, dysponujący 20,8 % całkowitego potencjału w zakresie oszczędności energii (wyrażonych jako GWh), stanowi drugie co do wielkości źródło łącznych oszczędności energii do 2030 r. Udział energii ze źródeł odnawialnych w Luksemburgu zwiększono z 5 % w 2015 r. do 12 % w 2020 r. Udział ten jest jednak nadal jednym z najniższych wśród państw członkowskich. Luksemburg potrzebuje zdecydowanych działań, aby osiągnąć swoje cele w zakresie energii na 2030 r. polegające na uzyskiwaniu 25 % energii ze źródeł odnawialnych i zmniejszeniu zużycia energii końcowej o 40–44 % w porównaniu z 2007 r. Kluczową rolę w tym względzie będą odgrywać gminy. Zagęszczenie ruchu drogowego wpływa na gospodarkę i zrównoważenie środowiskowe, podczas gdy transport ma znaczny udział w zużyciu ropy naftowej i odpowiada za 59 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych (w porównaniu ze średnią unijną wynoszącą 24 % w 2019 r.).

Środki ukierunkowane na bardziej wydajny i zrównoważony transport mogą zatem znacznie przyczynić się do zmniejszenia zależności od ropy naftowej. Znajduje to odzwierciedlenie w krajowym planie w dziedzinie energii i klimatu Luksemburga, w którym zakłada się, że do 2030 r. 40 % pojazdów stanowić będą pojazdy elektryczne i typu plug-in. Luksemburg postawił sobie za cel osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r. Realizacja przez Luksemburg celów pakietu „Gotowi na 55” będzie wymagać dalszego zwiększenia ambicji w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz zwiększenia wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej.
(12)

Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę sytuacji dla Szwecji na podstawie art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011 i opublikowała jej wyniki w dniu 23 maja 2022 r. Komisja stwierdziła, że Szwecja boryka się z zakłóceniami równowagi makroekonomicznej. Podatności na zagrożenia wiążą się z wysokimi i wciąż rosnącymi cenami nieruchomości mieszkalnych oraz wysokim zadłużeniem gospodarstw domowych. Zadłużenie sektora prywatnego wzrosło do 216 % produktu krajowego brutto (PKB) w 2020 r., co budzi zaniepokojenie z powodu dużej części tego zadłużenia przeznaczonej na zakup nieruchomości. Instytucje finansowe są narażone na zakłócenia na rynku nieruchomości przez udzielanie kredytów hipotecznych oraz kredytowanie przedsiębiorstw zajmujących się nieruchomościami komercyjnymi i przedsiębiorstw budowlanych. Niedobór mieszkań, przeregulowany rynek wynajmu, zachęty podatkowe do zaciągania kredytów hipotecznych oraz malejące stopy oprocentowania spowodowały, że gospodarstwa domowe w coraz większym stopniu zadłużają się, aby sfinansować zakup nieruchomości mieszkalnych. W rezultacie są one narażone na potencjalne zmiany stóp procentowych. Na koniec 2020 r. zadłużenie gospodarstw domowych wyniosło 188 % dochodu do dyspozycji i 95 % PKB. Korekta mogłaby mieć niekorzystny wpływ na gospodarkę i sektor bankowy. W efekcie mogłyby wystąpić skutki uboczne dla państw mających gospodarcze i finansowe powiązania ze szwedzką gospodarką i sektorem bankowym. W ostatnich latach zastosowano pewne środki, aby zaradzić tym zakłóceniom równowagi, ale ich wpływ był ograniczony. Najważniejsze luki w polityce utrzymują się zwłaszcza w odniesieniu do bodźców podatkowych zachęcających do finansowania zakupu nieruchomości mieszkalnych długiem, podaży nieruchomości mieszkalnych oraz rynku wynajmu.