ZAŁĄCZNIK II

18 maja 2021 r.

Jego Ekscelencja Didier Reynders, komisarz do spraw wymiaru sprawiedliwości Komisji Europejskiej

Szanowny Panie Komisarzu!

Z zadowoleniem przyjmuję konstruktywną dyskusję między Koreą a Komisją Europejską w celu stworzenia ram przekazywania danych osobowych między UE a Koreą.

Na wniosek Komisji Europejskiej skierowany do rządu Korei przesyłam w załączeniu dokument zawierający przegląd ram prawnych dotyczących dostępu rządu Korei do informacji.

Niniejszy dokument dotyczy wielu koreańskich ministerstw i agencji rządowych; jeżeli chodzi o treść dokumentu, właściwe ministerstwa i agencje (Komisja Ochrony Danych Osobowych, Ministerstwo Sprawiedliwości, Narodowa Służba Wywiadu, Krajowa Komisja Praw Człowieka Korei, Krajowe Centrum Zwalczania Terroryzmu, koreańska jednostka analityki finansowej) odpowiadają za poszczególne obszary wchodzące w zakres ich kompetencji. Właściwe ministerstwa i agencje oraz osoby, które podpisały w ich imieniu dokument, wymieniono poniżej.

Komisja Ochrony Informacji Osobowych przyjmuje wszelkie zapytania dotyczące tego dokumentu oraz będzie koordynować niezbędne odpowiedzi właściwych ministerstw i agencji.

Mam nadzieję, że dokument ten pomoże Komisji Europejskiej w podjęciu decyzji.

Doceniam Pana wielki wkład w tę problematykę.

Z wyrazami szacunku

L0442022PL110120211217PL0001.00036919022Ramy zbierania i wykorzystywania danych osobowych przez koreańskie organy publiczne do celów ścigania przestępstw i do celów dotyczących bezpieczeństwa narodowegoPoniższy dokument zawiera przegląd ram prawnych w zakresie zbierania i wykorzystywania danych osobowych przez koreańskie organy publiczne do celów ścigania przestępstw i do celów bezpieczeństwa narodowego (które to zbieranie i wykorzystywanie danych zwane jest dalej dostępem rządowym), w szczególności w odniesieniu do dostępnych podstaw prawnych, obowiązujących warunków (ograniczeń) i zabezpieczeń, a także niezależnego nadzoru i możliwości indywidualnego dochodzenia roszczeń.1.OGÓLNE ZASADY PRAWNE REGULUJĄCE DOSTĘP RZĄDOWY1.1.Ramy konstytucyjneKonstytucja Republiki Korei określa ogólne prawo do prywatności (art. 17) oraz szczególne prawo do prywatności korespondencji (art. 18). Zagwarantowanie tych praw podstawowych jest obowiązkiem państwaArt. 10 konstytucji Republiki Korei ogłoszonej w dniu 17 lipca 1948 r. (zwanej dalej konstytucją).. Ponadto konstytucja stanowi, że prawa i wolności obywateli mogą zostać ograniczone przez prawo wyłącznie wówczas, gdy jest to konieczne ze względów bezpieczeństwa narodowego lub utrzymania porządku publicznego leżącego w interesie publicznymArt. 37 ust. 2 konstytucji.. Nawet jeżeli takie ograniczenia są nakładane, nie mogą one naruszać istoty wolności ani prawaArt. 37 ust. 2 konstytucji.. Sądy koreańskie stosowały te przepisy w sprawach dotyczących ingerencji rządu w prywatność. Na przykład Sąd Najwyższy uznał, że monitorowanie osób cywilnych narusza prawo podstawowe – prawo do prywatności – podkreślając, że obywatele mają prawo do samostanowienia w zakresie danych osobowychOrzeczenie Sądu Najwyższego Korei nr 96DA42789 z dnia 24 lipca 1998 r.. W innej sprawie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że prywatność jest prawem podstawowym, które zapewnia ochronę przed ingerencją państwa w prywatne życie obywateli i jego obserwacją przez państwoOrzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 2002Hun-Ma51 z dnia 30 października 2003 r. Podobnie w orzeczeniu 99Hun-Ma513 i 2004Hun-Ma190 (wersja skonsolidowana) z dnia 26 maja 2005 r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że prawo do kontrolowania własnych danych osobowych jest prawem osoby, której dane dotyczą, do osobistego decydowania o tym, kiedy, komu, przez kogo i w jakim zakresie informacje o niej zostaną ujawnione lub kiedy, do czyich celów, przez kogo i w jakim zakresie zostaną wykorzystane. Jest to prawo podstawowe, chociaż nie zostało określone w konstytucji, istniejące w celu ochrony osobistej wolności podejmowania decyzji przed zagrożeniami wynikającymi z rozszerzenia funkcji państwa i rozwoju technologii informacyjno-komunikacyjnych..Konstytucja Korei zapewnia ponadto, że nikt nie może zostać aresztowany, zatrzymany, przeszukany, przesłuchany lub że nikomu nie można zająć przedmiotów, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustawieArt. 12 ust. 1 zdanie pierwsze konstytucji.. Ponadto przeszukań i zajęć można dokonać wyłącznie na podstawie nakazu wydanego przez sędziego na wniosek prokuratora i z poszanowaniem sprawiedliwości proceduralnejArt. 16 i art. 12 ust. 3 konstytucji.. W wyjątkowych okolicznościach, tj. jeżeli osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa została ujęta podczas popełniania przestępstwa (flagrante delicto) lub jeżeli istnieje ryzyko, że osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat może zbiec lub zniszczyć dowody, organy śledcze mogą dokonać przeszukania lub zajęcia bez nakazu, w którym to przypadku muszą wystąpić o nakaz ex postArt. 12 ust. 3 konstytucji.. Te ogólne zasady zostały szerzej omówione w ustawach szczegółowych dotyczących postępowania karnego i ochrony komunikacji (zob. dokładny przegląd poniżej).Jeżeli chodzi o cudzoziemców, konstytucja stanowi, że ich status jest zagwarantowany zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego i postanowieniami traktatówArt. 6 ust. 2 konstytucji.. Kilka umów międzynarodowych, których Korea jest stroną, takich jak Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (art. 17), Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych (art. 22) oraz Konwencja o prawach dziecka (art. 16), zapewnia prawo do prywatności. Co więcej, chociaż co do zasady konstytucja odnosi się do praw obywateli, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że prawa podstawowe przysługują również cudzoziemcomOrzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 93Hun-MA120 z dnia 29 grudnia 1994 r. Zob. również np. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 2014Hun-Ma346 (z dnia 31 maja 2018 r.), w którym Trybunał stwierdził, że konstytucyjne prawo obywatela Sudanu przetrzymywanego na lotnisku w celu uzyskania pomocy prawnej zostało naruszone. W innej sprawie Trybunał Konstytucyjny uznał, że swoboda wyboru legalnego miejsca pracy jest ściśle związana z prawem do poszukiwania szczęścia oraz godności i wartości człowieka, a zatem nie jest zastrzeżona wyłącznie dla obywateli, ale może być zapewniona również cudzoziemcom legalnie zatrudnionym w Republice Korei (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 2007Hun-Ma1083 z dnia 29 września 2011 r.).. W szczególności Trybunał stwierdził, że ochrona godności i wartości osoby jako istoty ludzkiej, jak również prawo do dążenia do szczęścia są prawami każdej istoty ludzkiej, a nie tylko obywateliOrzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 99HeonMa494 z dnia 29 listopada 2001 r.. Ponadto Trybunał wyjaśnił, że prawo do kontrolowania informacji o sobie jest uznawane za prawo podstawowe, wywodzące się z prawa do godności i poszukiwania szczęścia oraz prawa do życia prywatnegoZob. na przykład orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 99HunMa513.. Mimo że orzecznictwo dotychczas nie odnosiło się konkretnie do prawa do prywatności osób niebędących obywatelami Korei, wśród naukowców powszechnie przyjmuje się, że art. 12–22 konstytucji (które obejmują prawo do prywatności oraz wolność osobistą) określają prawa istoty ludzkiej.Ponadto konstytucja przewiduje także prawo dochodzenia sprawiedliwego odszkodowania od organów publicznychArt. 29 ust. 1 konstytucji.. Co więcej, zgodnie z ustawą o Trybunale Konstytucyjnym, każda osoba, której prawa podstawowe zagwarantowane w konstytucji zostały naruszone w wyniku wykonywania władzy państwowej (z wyłączeniem orzeczeń sądów), może wnieść skargę konstytucyjną do Trybunału KonstytucyjnegoArt. 68 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym..1.2.Ogólne przepisy o ochronie danychOgólna ustawa o ochronie danych w Republice Korei, ustawa o ochronie danych osobowych (zwana dalej PIPA, od ang. Personal Information Protection Act), ma zastosowanie zarówno do sektora prywatnego, jak i do sektora publicznego. Jeżeli chodzi o organy publiczne, w PIPA odniesiono się w szczególności do obowiązku kształtowania polityki w celu zapobiegania nadużywaniu i niewłaściwemu wykorzystywaniu danych osobowych, jawnemu nadzorowi i śledzeniu itp. oraz wzmocnienia godności istot ludzkich i prywatności osób fizycznychArt. 5 ust. 1 PIPA..Przetwarzanie danych osobowych do celów ścigania przestępstw podlega wszystkim wymogom przewidzianym w PIPA. Oznacza to na przykład, że organy ścigania muszą przestrzegać obowiązków dotyczących przetwarzania danych zgodnie z prawem, tj. stosować jedną z podstaw prawnych wymienionych w PIPA w odniesieniu do zbierania, wykorzystywania lub przekazywania danych osobowych (art. 15–18 PIPA), jak również zasady ograniczenia celu (art. 3 ust. 1, 2 PIPA), proporcjonalności/minimalizacji danych (art. 3 ust. 1 i 6 PIPA), ograniczonego zatrzymywania danych (art. 21 PIPA), bezpieczeństwa danych, w tym powiadamiania o naruszeniu ochrony danych (art. 3 ust. 4, art. 29 i 34 PIPA) oraz przejrzystości (art. 3 ust. 1 i 5, art. 20, 30 i 32 PIPA). Do informacji szczególnie chronionych mają zastosowanie szczególne zabezpieczenia (art. 23 PIPA). Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 5 i art. 4 PIPA oraz art. od 35 do 39-2 PIPA osoby fizyczne mogą wykonywać swoje prawa w zakresie dostępu, korekty, usunięcia i zawieszenia wobec organów ścigania.Chociaż PIPA jest w związku z tym w pełni stosowana do przetwarzania danych osobowych do celów ścigania przestępstw, to przewiduje ona wyjątek, gdy dane osobowe są przetwarzane do celów bezpieczeństwa narodowego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 2 PIPA art. 15–50 PIPA nie mają zastosowania do danych osobowych zbieranych lub żądanych do celów przeprowadzenia analizy informacji związanych z bezpieczeństwem narodowymArt. 58 ust. 1 pkt 2 PIPA.. Natomiast rozdział I (Przepisy ogólne), rozdział II (Ustanowienie polityki ochrony danych osobowych itp.), rozdział VIII (Powództwo zbiorowe w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych), rozdział IX (Przepisy uzupełniające) oraz rozdział X (Przepisy dotyczące kar) ustawy PIPA nadal mają zastosowanie. Odnosi się to do ogólnych zasad ochrony danych określonych w art. 3 (Zasady ochrony danych osobowych) oraz praw indywidualnych zagwarantowanych w art. 4 PIPA (Prawa osób, których dane dotyczą). Oznacza to, że główne zasady i prawa są zapewnione również w tym obszarze. Ponadto art. 58 ust. 4 PIPA stanowi, że informacje takie należy przetwarzać w minimalnym zakresie wymaganym do osiągnięcia zamierzonego celu oraz przez możliwie najkrótszy okres; w przepisie tym wymaga się także wprowadzenia przez administratora danych osobowych środków niezbędnych do zapewnienia bezpiecznego zarządzania danymi i właściwego przetwarzania, takich jak zabezpieczenia techniczne, zarządcze i fizyczne, jak również środków służących odpowiedniemu rozpatrywaniu indywidualnych skarg.W zawiadomieniu nr 2021-1 w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych Komisja Ochrony Danych Osobowych (zwana dalej PIPC, od ang. Personal Information Protection Commission) sprecyzowała, w jaki sposób PIPA ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych do celów bezpieczeństwa narodowego w świetle wspomnianego częściowego wyłączeniaZawiadomienie nr 2021-1 PIPC w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych, sekcja III pkt 6.. Dotyczy to w szczególności praw osób fizycznych (do dostępu, sprostowania, zawieszenia i usunięcia) oraz podstaw i granic ich ewentualnego ograniczenia. Zgodnie z powiadomieniem stosowanie podstawowych zasad, praw i obowiązków wynikających z PIPA do przetwarzania danych osobowych do celów bezpieczeństwa narodowego odzwierciedla gwarancje przewidziane w konstytucji odnoszące się do ochrony prawa osoby fizycznej do kontrolowania własnych danych osobowych. Wszelkie ograniczenia tego prawa, np. jeśli są niezbędne do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa narodowego, wymagają wyważenia praw i interesów osoby fizycznej względem istotnego interesu publicznego i nie mogą naruszać istoty tego prawa (art. 37 ust. 2 konstytucji).2.DOSTĘP RZĄDOWY DO CELÓW ŚCIGANIA PRZESTĘPSTW2.1.Właściwe organy publiczne w obszarze ścigania przestępstwNa podstawie ustawy o postępowaniu karnym (zwanej dalej CPA, od ang. Criminal Procedure Act), ustawy o ochronie prywatności komunikacji (zwanej dalej CPPA, od ang. Communications Privacy Protection Act) oraz ustawy o działalności telekomunikacyjnej (zwanej dalej TBA, od ang. Telecommunications Business Act) policja, prokuratura i sądy mogą zbierać dane osobowe do celów ścigania przestępstw. W zakresie, w jakim w ustawie o Narodowej Służbie Wywiadu nadano te uprawnienia także Narodowej Służbie Wywiadu (zwanej dalej NIS, od ang. National Intelligence Service), musi ona przestrzegać wyżej wymienionych ustawZob. art. 3 ustawy o NIS (ustawa nr 12948), który odnosi się do postępowań przygotowawczych w sprawie niektórych przestępstw, takich jak rewolucja, zamieszki i przestępstwa związane z bezpieczeństwem narodowym (np. szpiegostwo). W takim kontekście zastosowanie miałyby przewidziane w CPA procedury dotyczące przeszukania i zajęcia, natomiast CPPA regulowałaby zbieranie danych dotyczących komunikacji (zob. część 3 poświęcona przepisom w zakresie dostępu do informacji dotyczących komunikacji do celów bezpieczeństwa narodowego).. Ponadto ustawa o zgłaszaniu i wykorzystywaniu określonych informacji o transakcjach finansowych (ang. Act on Reporting and Using Specified Financial Transaction Information, zwana dalej ARUSFTI) zapewnia instytucjom finansowym podstawę prawną do ujawniania informacji koreańskiej jednostce analityki finansowej (ang. Korea Financial Intelligence Unit, zwana dalej KOFIU) w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ta wyspecjalizowana agencja może z kolei udostępnić takie informacje organom ścigania. Te obowiązki w zakresie ujawniania informacji mają jednak zastosowanie wyłącznie do administratorów danych przetwarzających informacje dotyczące kredytów osobistych na podstawie ustawy o informacjach kredytowych i podlegają nadzorowi Komisji Usług Finansowych. Ponieważ przetwarzanie informacji dotyczących kredytów osobistych przez takich administratorów jest wyłączone z zakresu decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony, ograniczenia i zabezpieczenia, które mają zastosowanie na mocy ARUSFTI, nie zostały szczegółowo opisane w niniejszym dokumencie.2.2.Podstawa prawna i ograniczeniaCPA (zob. 2.2.1), CPPA (zob. 2.2.2) oraz ustawa o działalności telekomunikacyjnej (zob. 2.2.3) stanowią podstawy prawne zbierania danych osobowych na potrzeby ścigania przestępstw oraz określają mające zastosowanie ograniczenia i zabezpieczenia.2.2.1.Przeszukanie i zajęcie2.2.1.1.Podstawa prawnaProkuratorzy i wyżsi funkcjonariusze policji sądowej mogą przeprowadzać oględziny przedmiotów, przeszukiwać osoby lub zajmować przedmioty wyłącznie wówczas, gdy 1) dana osoba jest podejrzana o popełnienie przestępstwa (osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa); 2) jest to niezbędne do celów postępowania przygotowawczego oraz 3) przedmioty, które mają zostać poddane oględzinom, osoby, które mają zostać przeszukane, oraz wszelkie zajęte przedmioty uznaje się za mające związek ze sprawąArt. 215 ust. 1 i 2 CPA.. Podobnie sądy mogą dokonywać przeszukań i zajmować wszelkie przedmioty, które zostaną wykorzystane jako dowody lub podlegają konfiskacie, o ile takie przedmioty lub osoby uważa się za związane z konkretną sprawąArt. 106 ust. 1, art. 107 i 109 CPA..2.2.1.2.Ograniczenia i zabezpieczeniaOgólnym obowiązkiem prokuratorów i funkcjonariuszy policji sądowej jest przestrzeganie praw człowieka przysługujących osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa, jak również wszystkim innym zainteresowanym osobomArt. 198 ust. 2 CPA.. Ponadto środki przymusu służące osiągnięciu celu postępowania przygotowawczego można zastosować jedynie w przypadkach wyraźnie przewidzianych w CPA i w najmniejszym niezbędnym zakresieArt. 199 ust. 1 CPA..Funkcjonariusze policji lub prokuratorzy mogą przeprowadzać przeszukania, oględziny lub zajęcia w ramach postępowania przygotowawczego wyłącznie na podstawie nakazu sądowegoArt. 215 ust. 1 i 2 CPA.. Organ składający wniosek o wydanie nakazu musi przedłożyć materiały uzasadniające podejrzenie, że osoba fizyczna popełniła przestępstwo, że przeszukanie, oględziny lub zajęcie są konieczne oraz że istnieją stosowne przedmioty, które mają zostać zajęteArt. 108 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania karnego.. Jeżeli chodzi o nakaz, musi on zawierać między innymi imiona i nazwiska osób podejrzanych oraz określenie rodzaju przestępstwa; wskazanie miejsca, osoby lub przedmiotów, które mają zostać przeszukane, lub przedmiotów, które mają zostać zajęte; datę wystawienia oraz okres obowiązywaniaArt. 114 ust. 1 CPA w związku z art. 219 CPA.. Podobnie, jeżeli w ramach toczącego się postępowania sądowego przeszukania i zajęcia dokonywane są poza jawnym posiedzeniem sądu, należy uprzednio uzyskać nakaz sądowyArt. 113 CPA.. Osobę, której dotyczy nakaz, i jej obrońcę powiadamia się z wyprzedzeniem o przeszukaniu lub zajęciu i mogą być oni obecni podczas wykonywania nakazuArt. 121 i 122 CPA..Przy przeprowadzaniu przeszukania lub zajęcia, gdy przedmiotem przeszukania jest dysk komputerowy lub inny nośnik danych, co do zasady zajęte zostają wyłącznie same dane (skopiowane lub wydrukowane), a nie cały nośnikArt. 106 ust. 3 CPA.. Sam nośnik danych może zostać zajęty wyłącznie wówczas, gdy uznano, że wyodrębnione wydrukowanie lub skopiowanie wymaganych danych jest niemożliwe, lub gdy uznano, że nie można zrealizować celu przeszukania w inny sposóbArt. 106 ust. 3 CPA.. Osoba, której dotyczy zajęcie, musi być niezwłocznie o nim powiadomionaArt. 219 CPA w związku z art. 106 ust. 4 CPA.. CPA nie przewiduje żadnych wyjątków od tego wymogu powiadomienia.Przeszukania, oględziny i zajęcia bez nakazu mogą odbyć się jedynie w nielicznych sytuacjach. Po pierwsze, ma to miejsce w przypadku, gdy uzyskanie nakazu jest niemożliwe ze względu na pilny charakter sprawy na miejscu popełnienia przestępstwaArt. 216 ust. 3 CPA.. Następnie należy jednak niezwłocznie uzyskać nakazArt. 216 ust. 3 CPA.. Po drugie, przeszukania i oględziny bez nakazu można przeprowadzić in loco, jeżeli osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa została aresztowana lub zatrzymanaArt. 216 ust. 1 i 2 CPA.. Ponadto prokurator lub wyższy funkcjonariusz policji sądowej może zająć przedmiot bez nakazu, w przypadku gdy został on porzucony przez podejrzanego o popełnienie przestępstwa lub osobę trzecią bądź dobrowolnie przekazanyArt. 218 CPA. Jeżeli chodzi o dane osobowe, dotyczy to jedynie ich dobrowolnego udostępnienia przez samą zainteresowaną osobę, a nie przez administratora danych osobowych przechowującego takie dane (co wymagałoby określonej podstawy prawnej zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych). Dobrowolnie okazane przedmioty są dopuszczane jako dowód w postępowaniu sądowym wyłącznie wówczas, gdy nie ma zasadnych wątpliwości co do dobrowolnego charakteru ujawnienia, a wykazanie tego faktu należy do prokuratora. Zob. orzeczenie Sądu Najwyższego 2013Do11233 z dnia 10 marca 2016 r..Dowody pozyskane z naruszeniem CPA będą uznane za niedopuszczalneArt. 308-2 CPA.. Ponadto kodeks karny stanowi, że niezgodne z prawem przeszukanie osób lub miejsca ich zamieszkania, strzeżonego budynku, obiektu, samochodu, statku, samolotu lub zajmowanego pomieszczenia podlega karze pozbawienia wolności do lat trzechArt. 321 kodeksu karnego.. Przepis ten ma zatem zastosowanie również w przypadku zajęcia przedmiotów, takich jak urządzenia do przechowywania danych, podczas niezgodnego z prawem przeszukania.2.2.2.Zbieranie informacji dotyczących komunikacji2.2.2.1.Podstawa prawnaZbieranie informacji dotyczących komunikacji reguluje specjalna ustawa – CPPA. W szczególności CPPA określa powszechny zakaz cenzurowania poczty, zakładania podsłuchu w sieciach telekomunikacyjnych, udostępniania danych potwierdzających komunikację, nagrywania lub podsłuchiwania rozmów, które nie są upubliczniane, między innymi osobami, z wyjątkiem przypadków, gdy podstawą jest CPA, CPPA lub ustawa o sądach wojskowychArt. 3 CPPA. Co do zasady ustawa o sądach wojskowych reguluje zbieranie informacji na temat personelu wojskowego i może mieć zastosowanie do osób cywilnych wyłącznie w ograniczonej liczbie przypadków (postępowanie może zostać wszczęte przed sądem wojskowym np. jeżeli personel wojskowy i osoby cywilne popełniłyby wspólnie przestępstwo lub jeżeli osoba fizyczna popełniłaby przestępstwo przeciwko wojsku, zob. art. 2 ustawy o sądach wojskowych). Przepisy ogólne regulujące przeszukanie i zajęcie są podobne do przepisów ustanowionych w CPA, zob. np. art. 146–149 i 153–156 ustawy o sądach wojskowych. Na przykład korespondencję pocztową można zbierać wyłącznie wówczas, gdy jest to konieczne do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego i na podstawie nakazu sądu wojskowego. W zakresie, w jakim zbierane byłyby dane z łączności elektronicznej, zastosowanie mają ograniczenia i zabezpieczenia przewidziane w CPPA.. Termin komunikacja w rozumieniu CPPA obejmuje zarówno pocztę tradycyjną, jak i telekomunikacjęArt. 2 ust. 1 CPPA, tj. przekazywanie lub odbiór wszelkiego rodzaju dźwięków, słów, symboli lub obrazów za pomocą sieci przewodowej, bezprzewodowej, kabla światłowodowego lub innego systemu elektromagnetycznego, w tym telefonu, poczty elektronicznej, usług informacji o członkach, faksów i przywoływania drogą radiową.. W tym zakresie w CPPA rozróżnia się środki ograniczające komunikacjęArt. 2 ust. 7 i art. 3 ust. 2 CPPA. i zbieranie danych potwierdzających komunikację.Pojęcie środków ograniczających komunikację obejmuje cenzurę, tj. zbieranie treści pochodzących z poczty tradycyjnej, a także podsłuch, czyli bezpośrednie przechwytywanie (pozyskiwanie lub nagrywanie) treści przekazów telekomunikacyjnychCenzurę zdefiniowano jako otwieranie poczty bez zgody zainteresowanej strony lub zapoznawanie się z jej treścią, rejestrowanie jej lub zatrzymywanie za pomocą innych środków (art. 2 ust. 6 CPPA). Podsłuch oznacza pozyskiwanie lub rejestrowanie treści przekazów telekomunikacyjnych poprzez słuchanie dźwięków lub równoczesne czytanie słów i oglądanie symboli lub obrazów pochodzących z przekazów telekomunikacyjnych za pomocą urządzeń elektronicznych i mechanicznych bez zgody zainteresowanej strony lub zakłócanie ich przekazywania i odbioru (art. 2 ust. 7 CPPA).. Termin dane potwierdzające komunikację odnosi się do danych na temat rejestrów telekomunikacyjnych, które obejmują datę połączenia telekomunikacyjnego, czas jego rozpoczęcia i zakończenia, liczbę połączeń wychodzących i przychodzących, jak również numer abonenta drugiego rozmówcy, częstotliwość połączeń, pliki dziennika dotyczące korzystania z usług telekomunikacyjnych oraz informacje dotyczące lokalizacji (np. z wież przekaźnikowych, które odbierają sygnały)Art. 2 ust. 11 CPPA..CPPA określa ograniczenia i zabezpieczenia dotyczące zbierania obu rodzajów danych, a nieprzestrzeganie kilku z tych wymogów podlega sankcjom karnymArt. 16 i 17 CPPA. Ma to zastosowanie na przykład do zbierania danych bez nakazu, nierejestrowania, niezaprzestania zbierania danych po ustaniu sytuacji nadzwyczajnej lub nieprzekazania powiadomienia osobie, której to dotyczy..2.2.2.2.Ograniczenia i zabezpieczenia mające zastosowanie do zbierania treści komunikacji (środki ograniczające komunikację)Zbieranie treści komunikacji można stosować jedynie jako środek uzupełniający, ułatwiający prowadzenie postępowania przygotowawczego (tj. jako środek ostateczny), i należy dołożyć starań, aby zminimalizować naruszenie poufności komunikacjiArt. 3 ust. 2 CPPA.. Zgodnie z tą ogólną zasadą środki ograniczające komunikację można stosować wyłącznie wówczas, gdy trudno jest w inny sposób zapobiec popełnieniu przestępstwa, aresztować przestępcę lub zebrać dowodyArt. 5 ust. 1 CPPA.. Organy ścigania pozyskujące treść komunikacji muszą natychmiast zaprzestać stosowania takich środków, gdy stały dostęp nie jest już uznawany za konieczny, aby tym samym ograniczyć naruszenie prywatności komunikacji do niezbędnego minimumArt. 2 dekretu wykonawczego do CPPA..Ponadto środki ograniczające komunikację można stosować wyłącznie wówczas, gdy istnieje istotny powód, aby podejrzewać, że planowane jest popełnienie określonego poważnego przestępstwa wyraźnie wymienionego w CPPA, popełniane jest takie przestępstwo lub zostało ono popełnione. Są to takie przestępstwa jak powstanie, przestępstwa związane z narkotykami, przestępstwa z użyciem materiałów wybuchowych, jak również przestępstwa dotyczące bezpieczeństwa narodowego, stosunków dyplomatycznych lub baz i obiektów wojskowychArt. 5 ust. 1 CPPA.. Środek ograniczający komunikację musi być ukierunkowany na konkretne przesyłki pocztowe lub przekazy telekomunikacyjne wysłane lub odebrane przez osobę podejrzaną lub przesyłki pocztowe lub przekazy telekomunikacyjne wysłane lub odebrane przez osobę podejrzaną w ustalonym okresieArt. 5 ust. 2 CPPA..Nawet jeżeli wymogi te są spełnione, zbieranie danych dotyczących treści może odbywać się wyłącznie na podstawie nakazu sądowego. W szczególności prokurator może zwrócić się do sądu o wydanie zezwolenia na zbieranie danych dotyczących treści odnoszących się do osoby podejrzanej lub osoby, wobec której toczy się postępowanie przygotowawczeArt. 6 ust. 1 CPPA.. Podobnie, funkcjonariusz policji sądowej może zwrócić się o udzielenie zezwolenia do prokuratora, który z kolei może wystąpić do sądu o wydanie nakazuArt. 6 ust. 2 CPPA.. Wniosek o wydanie nakazu musi być złożony na piśmie i zawierać określone elementy. W szczególności należy w nim określić: 1) istotne przesłanki, które uzasadniają podejrzenie, że jedno z wymienionych przestępstw jest planowane, jest popełniane lub zostało popełnione, a także wszelkie materiały pozwalające stwierdzić istnienie zasadnego podejrzenia; 2) środki ograniczające komunikację, jak również ich przedmiot, zakres, cel i okres obowiązywania; oraz 3) miejsce i sposób wykonania środkówArt. 6 ust. 4 CPPA i art. 4 ust. 1 dekretu wykonawczego do CPPA..Jeżeli wymogi prawne są spełnione, sąd może udzielić pisemnego zezwolenia na zastosowanie środków ograniczających komunikację w odniesieniu do osoby podejrzanej lub osoby, wobec której toczy się postępowanie przygotowawczeArt. 6 ust. 5 i art. 6 ust. 8 CPPA.. W nakazie tym określa się rodzaje środków, a także ich przedmiot, zakres, okres obowiązywania oraz miejsce i sposób wykonaniaArt. 6 ust. 6 CPPA..Środki ograniczające komunikację można stosować jedynie przez okres dwóch miesięcyArt. 6 ust. 7 CPPA.. Jeżeli cel środków zostanie osiągnięty wcześniej w tym okresie, należy natychmiast zaprzestać ich wykonywania. Natomiast jeżeli wymagane warunki są nadal spełnione, wniosek o przedłużenie okresu obowiązywania środków ograniczających komunikację można złożyć w terminie dwóch miesięcy. Wniosek taki musi obejmować materiały wskazujące na zasadność przedłużenia obowiązywania środkówArt. 6 ust. 7 CPPA.. Okres przedłużenia nie może przekroczyć łącznie jednego roku lub trzech lat w przypadku niektórych szczególnie poważnych przestępstw (np. przestępstw związanych z rewolucją, agresją zewnętrzną, bezpieczeństwem narodowym itp.)Art. 6 ust. 8 CPPA..Organy ścigania mogą nakazać operatorom sieci komunikacyjnych udzielenie pomocy, przedstawiając im pisemne zezwolenie sąduArt. 9 ust. 2 CPPA.. Operatorzy sieci komunikacyjnych są zobowiązani do współpracy i zachowania otrzymanego zezwolenia w swojej dokumentacjiArt. 15-2 CPPA i art. 12 dekretu wykonawczego do CPPA.. Mogą oni odmówić współpracy, jeżeli informacje na temat osoby, której dotyczy nakaz, wskazane w pisemnym zezwoleniu sądu (np. numer telefonu tej osoby) są niepoprawne. Ponadto w żadnym wypadku nie mogą oni ujawniać haseł używanych do celów korzystania z usług telekomunikacyjnychArt. 9 ust. 4 CPPA..Każda osoba wykonująca środki ograniczające komunikację lub zobowiązana do współpracy musi prowadzić dokumentację określającą cele tych środków, sposób i termin ich wykonania oraz objęte nimi treściArt. 9 ust. 3 CPPA.. Organy ścigania stosujące środki ograniczające komunikację również muszą prowadzić dokumentację, w której odnotowują szczegółowe informacje i osiągnięte wynikiArt. 18 ust. 1 dekretu wykonawczego do CPPA.. Funkcjonariusze policji sądowej muszą udostępnić te informacje prokuratorowi w formie sprawozdania po zamknięciu postępowania przygotowawczegoArt. 18 ust. 2 dekretu wykonawczego do CPPA..Jeżeli prokurator wniesie akt oskarżenia w sprawie, w której zastosowano środki ograniczające komunikację, lub wyda decyzję o odmowie oskarżenia lub aresztowania danej osoby (tj. nie tylko zawieszenie ścigania karnego), musi powiadomić osobę, wobec której zastosowano środki ograniczające komunikację, o fakcie wykonania środków ograniczających komunikację, o organie wykonującym oraz o okresie wykonania. Powiadomienie takie musi być dostarczone na piśmie w terminie 30 dni od wydania decyzjiArt. 9-2 ust. 1 CPPA.. Powiadomienie można odroczyć, jeżeli mogłoby poważnie zagrozić bezpieczeństwu narodowemu lub zakłócić bezpieczeństwo publiczne i porządek publiczny lub gdyby mogło spowodować istotną szkodę dla życia i integralności cielesnej innych osóbArt. 9-2 ust. 4 CPPA.. W przypadku gdy prokurator lub funkcjonariusz policji sądowej zamierza odroczyć powiadomienie, musi uzyskać zgodę szefa prokuratury okręgowejArt. 9-2 ust. 5 CPPA.. Po ustaniu podstaw do odroczenia powiadomienie musi być dostarczone w terminie 30 dni od tego momentuArt. 9-2 ust. 6 CPPA..CPPA określa również szczegółową procedurę zbierania treści komunikacji w sytuacjach nadzwyczajnych. W szczególności organy ścigania mogą pozyskiwać treść komunikacji w przypadku bezpośredniego zagrożenia planowaniem lub popełnieniem przestępstwa w ramach przestępczości zorganizowanej lub innego poważnego przestępstwa, które może bezpośrednio spowodować śmierć lub poważny uszczerbek na zdrowiu, oraz w sytuacji nadzwyczajnej, która uniemożliwia zastosowanie zwykłej procedury (opisanej powyżej)Art. 8 ust. 1 CPPA.. W takiej sytuacji nadzwyczajnej funkcjonariusz policji lub prokurator może zastosować środki ograniczające komunikację bez uprzedniego zezwolenia sądu, ale musi wystąpić o takie zezwolenie niezwłocznie po wykonaniu tych środków. Jeżeli organ ścigania nie otrzyma zezwolenia sądu w ciągu 36 godzin od chwili wykonania środków nadzwyczajnych, należy natychmiast zaprzestać ich wykonywania, po czym zazwyczaj następuje zniszczenie zebranych informacjiArt. 8 ust. 2 CPPA.. Funkcjonariusze policji prowadzący nadzór nadzwyczajny wykonują go pod kontrolą prokuratora lub – w przypadku gdy otrzymanie poleceń od prokuratora z wyprzedzeniem jest niemożliwe ze względu na konieczność podjęcia natychmiastowego działania – policja musi uzyskać zgodę prokuratora niezwłocznie po rozpoczęciu czynnościArt. 8 ust. 3 CPPA i art. 16 ust. 3 dekretu wykonawczego do CPPA.. Przepisy dotyczące powiadomienia osoby fizycznej opisane powyżej mają zastosowanie także do zbierania treści komunikacji w sytuacjach nadzwyczajnych.Zbieranie informacji w sytuacjach nadzwyczajnych musi zawsze odbywać się zgodnie z oświadczeniem o cenzurze/podsłuchu w sytuacji nadzwyczajnej, przy czym organ zajmujący się zbieraniem musi prowadzić rejestr wszystkich środków nadzwyczajnychArt. 8 ust. 4 CPPA.. Do wniosku do sądu o wydanie zezwolenia na zastosowanie środków nadzwyczajnych musi być dołączony dokument, w którym wskazano niezbędne środki ograniczające komunikację, objęte nimi treści, osobę, której dotyczą, zakres, okres obowiązywania, miejsce wykonania, metodę oraz wyjaśnienie, w jaki sposób odnośne środki ograniczające komunikację spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 CPPATj., że istnieje istotny powód, aby podejrzewać, że planowane lub popełniane są określone poważne przestępstwa, lub że zostały one popełnione, a zapobiegnięcie popełnieniu przestępstwa, aresztowanie przestępcy lub zebranie dowodów jest niewykonalne w inny sposób., wraz z dokumentami potwierdzającymi.W przypadkach gdy środki nadzwyczajne są wykonywane w krótkim czasie, co wyklucza otrzymanie zezwolenia sądu (np. gdy osoba podejrzana zostaje zatrzymana bezpośrednio po rozpoczęciu przechwytywania treści, które w związku z tym ustaje), szef prokuratury właściwej powiadamia sąd właściwy o zastosowaniu środka nadzwyczajnegoArt. 8 ust. 5 CPPA.. W powiadomieniu należy określić cel, przedmiot, zakres, okres, miejsce i sposób zbierania, a także podstawy niezłożenia wniosku o wydanie zezwolenia przez sądArt. 8 ust. 6–7 CPPA.. Powiadomienie to umożliwia sądowi, który je otrzymał, zbadanie legalności zbierania treści i musi zostać wprowadzone do rejestru powiadomień o zastosowaniu środków nadzwyczajnych.Zgodnie z ogólnym wymogiem treść komunikacji pozyskaną w wyniku zastosowania środków ograniczających komunikację na podstawie CPPA można wykorzystać wyłącznie na potrzeby prowadzenia postępowań przygotowawczych w sprawie konkretnych przestępstw wymienionych powyżej, ścigania ich lub zapobiegania im, w postępowaniach dyscyplinarnych dotyczących tych samych przestępstw, w celu dochodzenia roszczeń odszkodowawczych zgłoszonych przez stronę komunikacji lub gdy jest to dozwolone na mocy innych przepisówArt. 12 CPPA..Szczególne zabezpieczenia mają zastosowanie w przypadku zbierania informacji telekomunikacyjnych przesyłanych przez internetArt. 12-2 CPPA.. Informacje takie można wykorzystać jedynie do prowadzenia postępowań przygotowawczych w sprawie poważnych przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 1 CPPA. Aby zatrzymać informacje, należy uzyskać zgodę sądu, który wydał zezwolenie na zastosowanie środków ograniczających komunikacjęProkurator lub policjant wykonujący środki ograniczające komunikację musi w ciągu 14 dni od zakończenia stosowania środków wybrać przekazy telekomunikacyjne, które mają zostać zatrzymane, i wystąpić do sądu o zezwolenie (funkcjonariusz policji składa wniosek do prokuratora, który następnie składa wniosek do sądu), zob. art. 12-2 ust. 1 i 2 CPPA.. Wniosek o zatrzymanie danych musi zawierać informacje na temat środków ograniczających komunikację, podsumowanie wyników zastosowania tych środków, powody zatrzymania (wraz z materiałami potwierdzającymi) oraz przekazy telekomunikacyjne, które mają zostać zatrzymaneArt. 12-2 ust. 3 CPPA.. W przypadku braku takiego wniosku pozyskane informacje telekomunikacyjne muszą zostać usunięte w terminie 14 dni od zakończenia stosowania środków ograniczających komunikacjęArt. 12-2 ust. 5 CPPA.. Jeżeli wniosek został odrzucony, informacje telekomunikacyjne muszą zostać zniszczone w ciągu siedmiu dniArt. 12-2 ust. 5 CPPA.. W przypadku usunięcia informacji telekomunikacyjnych w terminie siedmiu dni należy złożyć sprawozdanie w sądzie, który wydał zezwolenie na zastosowanie środków ograniczających komunikację, podając powody usunięcia, jak również jego szczegóły i termin.Mówiąc ogólnie, jeżeli informacje zostały pozyskane nielegalnie za pomocą środków ograniczających komunikację, nie zostaną dopuszczone jako dowód w postępowaniu sądowym lub postępowaniu dyscyplinarnymArt. 4 CPPA.. Ponadto w CPPA ustanowiono zakaz ujawniania informacji poufnych pozyskanych w trakcie wdrażania środków ograniczających komunikację oraz wykorzystywania zdobytych informacji w celu zaszkodzenia reputacji osób podlegających tym środkom obowiązujący wszystkie osoby korzystające z tych środkówArt. 11 ust. 2 dekretu wykonawczego do CPPA..2.2.2.3.Ograniczenia i zabezpieczenia mające zastosowanie do zbierania metadanychNa podstawie CPPA organy ścigania mogą zwracać się do operatorów telekomunikacyjnych o udostępnienie danych potwierdzających komunikację, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego lub wykonania wyrokuArt. 13 ust. 1 CPPA.. W przeciwieństwie do zbierania danych dotyczących treści możliwość zbierania danych potwierdzających komunikację nie ogranicza się do konkretnych przestępstw. Podobnie jak w przypadku danych dotyczących treści zbieranie danych potwierdzających komunikację wymaga jednak uzyskania uprzedniego pisemnego zezwolenia sądu, z zastrzeżeniem tych samych warunków, które opisano wcześniejArt. 13 i 6 CPPA.. Jeżeli ze względu na pilny charakter sprawy niemożliwe jest uzyskanie zezwolenia sądu, dane potwierdzające komunikację można zbierać bez nakazu, w którym to przypadku zezwolenie należy uzyskać niezwłocznie po złożeniu wniosku o udostępnienie danych i przekazać je dostawcy usług telekomunikacyjnychArt. 13 ust. 2 CPPA. Tak jak w przypadku pilnych środków ograniczających komunikację konieczne jest sporządzenie dokumentu określającego szczegółowe informacje o sprawie (osoba podejrzana, środki, które mają zostać zastosowane, podejrzewane przestępstwo, jak również pilny charakter sprawy). Zob. art. 37 ust. 5 dekretu wykonawczego do CPPA.. W razie nieuzyskania zezwolenia w późniejszym terminie zebrane informacje muszą zostać zniszczoneArt. 13 ust. 3 CPPA..Prokuratorzy, funkcjonariusze policji sądowej i sądy muszą prowadzić rejestr wniosków o udostępnienie danych potwierdzających komunikacjęArt. 13 ust. 5 i 6 CPPA.. Ponadto dostawcy usług telekomunikacyjnych muszą dwa razy w roku przedkładać Ministrowi Nauki i Technologii Informacyjno-Komunikacyjnych sprawozdania z ujawniania danych potwierdzających komunikację oraz przechowywać związaną z nimi dokumentację przez siedem lat od dnia, w którym dane zostały ujawnioneArt. 13 ust. 7 CPPA..Osoby fizyczne są co do zasady powiadamiane o fakcie, że zebrano dane potwierdzające komunikacjęZob. art. 13-3 ust. 7 w związku z art. 9-2 CPPA.. Termin dokonania takiego powiadomienia zależy od okoliczności postępowania przygotowawczegoArt. 13-3 ust. 1 CPPA.. Po wydaniu postanowienia o wniesieniu aktu oskarżenia lub zaniechaniu ścigania karnego powiadomienie musi zostać dostarczone w terminie 30 dni. Natomiast w sytuacji zawieszenia postępowania karnego powiadomienie musi zostać dostarczone w terminie 30 dni następujących po roku od wydania takiego postanowienia. W każdym razie powiadomienie musi być dostarczone w terminie 30 dni następujących po roku od zebrania informacji.Powiadomienie można odroczyć wyłącznie w przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że może ono 1) zagrażać bezpieczeństwu narodowemu oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, 2) spowodować śmierć lub uszczerbek na zdrowiu, 3) utrudnić rzetelne postępowanie sądowe (np. prowadząc do zniszczenia dowodów lub grożenia świadkom) lub 4) zniesławić osobę podejrzaną, poszkodowanych lub inne osoby związane ze sprawą lub naruszyć ich prywatnośćArt. 13-3 ust. 2 CPPA.. Powiadomienie na podstawie jednej z wyżej wymienionych przyczyn wymaga zezwolenia dyrektora właściwej prokuratury okręgowejArt. 13-3 ust. 3 CPPA.. Powiadomienie musi zostać dostarczone w terminie 30 dni od ustania przyczyn odroczeniaArt. 13-3 ust. 4 CPPA..Powiadomione osoby mogą złożyć pisemny wniosek do prokuratora lub funkcjonariusza policji sądowej dotyczący przyczyn zbierania danych potwierdzających komunikacjęArt. 13-3 ust. 5 CPPA.. Wówczas prokurator lub funkcjonariusz policji sądowej musi przedstawić uzasadnienie na piśmie w terminie 30 dni od otrzymania wniosku, chyba że ma zastosowanie jedna z wyżej wymienionych przyczyn (wyjątki odroczenia powiadomienia)Art. 13-3 ust. 6 CPPA..2.2.3.Dobrowolne ujawnianie informacji przez operatorów telekomunikacyjnychW art. 83 ust. 3 TBA dopuszczono możliwość dobrowolnego zastosowania się przez operatorów telekomunikacyjnych do wniosku (złożonego w związku z procesem sądowym w postępowaniu karnym, postępowaniem przygotowawczym lub w celu wykonania wyroku) sądu, prokuratora lub szefa organu ścigania prowadzącej o ujawnienie danych dotyczących komunikacji. W kontekście TBA dane dotyczące komunikacji obejmują imię i nazwisko, numer rejestracyjny mieszkańca, adres i numer telefonu użytkowników, terminy rozpoczęcia lub zakończenia abonamentu, jak również kody identyfikacyjne użytkowników (tj. kody używane do identyfikacji prawowitego użytkownika systemów komputerowych lub sieci komunikacyjnych)Art. 83 ust. 3 TBA.. Do celów TBA za użytkowników uważa się wyłącznie osoby fizyczne, które bezpośrednio korzystają z usług koreańskiego dostawcy telekomunikacyjnegoArt. 2 ust. 9 TBA.. W związku z tym sytuacje, w których osoby fizyczne z UE, których dane zostały przekazane do Republiki Korei, zostałyby uznane za użytkowników na podstawie TBA, będą prawdopodobnie bardzo ograniczone, ponieważ osoby te zazwyczaj nie zawarłyby bezpośredniej umowy z koreańskim operatorem telekomunikacyjnym.Wnioski o uzyskanie danych dotyczących komunikacji na podstawie TBA muszą być składane na piśmie i muszą zawierać uzasadnienie wniosku oraz wskazanie związku z danym użytkownikiem i zakresu danych objętych wnioskiemArt. 83 ust. 4 TBA.. Jeżeli dostarczenie pisemnego wniosku nie jest możliwe ze względu na pilny charakter sprawy, wniosek takie należy dostarczyć niezwłocznie po ustaniu przyczyny tego pilnego charakteruArt. 83 ust. 4 TBA.. Operatorzy telekomunikacyjni, którzy stosują się do wniosków o ujawnienie danych dotyczących komunikacji, muszą zatrzymać ewidencję zawierającą rejestry wskazujące, że dane dotyczące komunikacji zostały udostępnione, jak również powiązane materiały, takie jak pisemny wniosekArt. 83 ust. 5 TBA.. Ponadto operatorzy telekomunikacyjni muszą dwa razy w roku przedkładać Ministrowi Nauki i Technologii Informacyjno-Komunikacyjnych sprawozdania z przekazywania danych dotyczących komunikacjiArt. 83 ust. 6 TBA..Operatorzy telekomunikacyjni nie mają obowiązku stosowania się do wniosków o ujawnienie danych dotyczących komunikacji na podstawie TBA. Przedsiębiorca musi zatem ocenić każdy wniosek w świetle obowiązujących wymogów ochrony danych na mocy PIPA. W szczególności operator telekomunikacyjny musi wziąć pod uwagę interesy osoby, której dane dotyczą, i nie może ujawnić informacji, jeżeli mogłoby to naruszyć w sposób nieuzasadniony interes tej osoby lub strony trzeciejArt. 18 ust. 2 PIPA.. Ponadto, zgodnie z zawiadomieniem nr 2021-1 w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych, osoba objęta wnioskiem musi zostać poinformowana o ujawnieniu informacji. W wyjątkowych okolicznościach powiadomienie takie można odroczyć, w szczególności w przypadku gdy i dopóki istnieje prawdopodobieństwo, że powiadomienie zagrażałoby toczącemu się postępowaniu przygotowawczemu lub że może spowodować szkodę dla życia lub integralności cielesnej innej osoby, o ile te prawa lub interesy są w oczywisty sposób nadrzędne wobec praw osoby, której dane dotycząZawiadomienie nr 2021-1 PIPC w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych, sekcja III pkt 2 ppkt (iii)..W 2016 r. Sąd Najwyższy potwierdził, że dobrowolne przekazywanie danych dotyczących komunikacji przez operatorów telekomunikacyjnych bez nakazu na podstawie TBA samo w sobie nie narusza prawa użytkownika usługi telekomunikacyjnej do prywatności informacji. Jednocześnie Sąd Najwyższy wyjaśnił, że takie naruszenie miałoby miejsce, gdyby było zupełnie oczywiste, że agencja występująca z wnioskiem nadużyła swoich uprawnień, aby złożyć wniosek o ujawnienie danych dotyczących komunikacji, naruszając w ten sposób interesy osoby, której te dane dotyczą, lub strony trzeciejOrzeczenie Sądu Najwyższego nr 2012Da105482 z dnia 10 marca 2016 r.. Ogólnie rzecz ujmując, każdy wniosek o dobrowolne ujawnienie informacji złożony przez organ ścigania musi być zgodny z zasadami zgodności z prawem, konieczności i proporcjonalności wynikającymi z koreańskiej konstytucji (art. 12 ust. 1 i art. 37 ust. 2).2.3.NadzórNadzór nad organami ścigania sprawowany jest za pomocą różnych mechanizmów stosowanych zarówno wewnętrznie, jak i przez organy zewnętrzne.2.3.1.Kontrolowanie własnej działalnościZgodnie z ustawą o audycie w sektorze publicznym organy publiczne zachęca się do powołania wewnętrznego organu ds. kontrolowania własnej działalności, którego zadaniem jest m.in. przeprowadzanie kontroli legalnościArt. 3 i 5 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Szefowie takich organów audytowych muszą mieć zagwarantowaną niezależność w możliwie największym zakresieArt. 7 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. W szczególności są oni powoływani spoza danego organu (np. byli sędziowie, profesorowie) na okres od dwóch do pięciu lat i mogą zostać odwołani wyłącznie z uzasadnionych powodów (np. gdy nie są w stanie wykonywać swoich obowiązków ze względu na stan psychiczny lub fizyczny lub gdy podlegają środkom dyscyplinarnym)Art. 8-11 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Podobnie audytorzy są powoływani na podstawie szczegółowych warunków określonych w ustawieArt. 16 i nast. ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Sprawozdania z audytu mogą zawierać zalecenia lub wnioski o odszkodowanie lub dokonanie korekty, jak również nagany i zalecenia lub wnioski o zastosowanie środków dyscyplinarnychArt. 23 ust. 2 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. W terminie 60 dni od zakończenia audytu są one przekazywane szefowi organu publicznego objętego audytem, a także Komisji Kontroli i Audytu (zob. pkt 2.3.2)Art. 23 ust. 1 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Organ, którego dotyczy sprawozdanie, musi wdrożyć wymagane środki i przedstawić wyniki Komisji Kontroli i AudytuArt. 23 ust. 3 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Ponadto wyniki audytu są zazwyczaj udostępniane społeczeństwuArt. 26 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. Odmowa kontrolowania własnej działalności lub jego utrudnianie podlega administracyjnym karom pieniężnymArt. 41 ustawy o audycie w sektorze publicznym.. W obszarze ścigania przestępstw, aby zapewnić zgodność z wyżej wymienionymi przepisami, Agencja Policji Krajowej prowadzi system Inspektora Generalnego służący do przeprowadzania audytów wewnętrznych, w tym w odniesieniu do ewentualnych naruszeń praw człowiekaZob. w szczególności jednostki podlegające dyrektorowi generalnemu ds. audytu i kontroli: https://www.police.go.kr/eng/knpa/org/org01.jsp.2.3.2.Komisja Kontroli i AudytuKomisja Kontroli i Audytu (zwana dalej BAI, od ang. Board of Audit and Inspection) może przeprowadzać kontrole działań organów publicznych i na podstawie takich kontroli wydawać zalecenia, wnosić o zastosowanie środków dyscyplinarnych lub złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwaArt. 24 i art. 31–35 ustawy o Komisji Kontroli i Audytu (zwanej dalej ustawą o BAI).. BAI została ustanowiona przy prezydencie Republiki Korei, ale zachowuje niezależny status w odniesieniu do swoich obowiązkówArt. 2 ust. 1 ustawy o BAI.. Ponadto w ustawie ustanawiającej BAI wymaga się, aby komisja ta uzyskała jak największą niezależność w zakresie powoływania, odwoływania i organizacji swoich pracowników, jak również opracowywania swojego budżetuArt. 2 ust. 2 ustawy o BAI.. Przewodniczący BAI jest powoływany przez prezydenta za zgodą Zgromadzenia NarodowegoArt. 4 ust. 1 ustawy o BAI.. Sześciu pozostałych komisarzy jest powoływanych przez prezydenta na czteroletnią kadencję na podstawie rekomendacji przewodniczącegoArt. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy o BAI.. Komisarze (w tym przewodniczący) muszą dysponować określonymi kwalifikacjami wymienionymi w ustawieNa przykład co najmniej dziesięcioletni staż pracy w charakterze sędziego, prokuratora lub radcy prawnego, co najmniej ośmioletni staż pracy w charakterze funkcjonariusza państwowego, profesora lub pracownika na wyższym stanowisku na uniwersytecie, co najmniej dziesięcioletni staż pracy w spółce notowanej na giełdzie lub instytucji z udziałem skarbu państwa (w tym co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym), zob. art. 7 ustawy o BAI. i mogą zostać odwołani wyłącznie w przypadku impeachmentu, skazania na karę pozbawienia wolności lub niezdolności do wykonywania obowiązków z powodu długotrwałej niepełnosprawności intelektualnej lub fizycznejArt. 8 ustawy o BAI.. Ponadto komisarze mają zakaz uczestniczenia w działalności politycznej oraz jednoczesnego pełnienia funkcji w Zgromadzeniu Narodowym, agencjach administracyjnych, organizacjach podlegających audytowi i kontroli BAI lub zajmowania innych urzędów lub stanowisk, za które otrzymują wynagrodzenieArt. 9 ustawy o BAI..BAI przeprowadza corocznie audyt ogólny, ale może również przeprowadzać audyty specjalne w sprawach będących przedmiotem szczególnego zainteresowania. Podczas przeprowadzania kontroli BAI może zażądać przedłożenia dokumentów i wezwać osoby fizyczne do stawiennictwaZob. np. art. 27 ustawy o BAI.. W ramach audytu BAI bada dochody i wydatki państwa, ale także sprawuje ogólny nadzór nad wypełnianiem obowiązków przez organy publiczne i urzędników publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania administracji publicznejArt. 20 i 24 ustawy o BAI.. Sprawowany przez nią nadzór wykracza zatem poza aspekty budżetowe i obejmuje również kontrolę zgodności z prawem.2.3.3.Zgromadzenie NarodoweZgromadzenie Narodowe może przeprowadzać śledztwa i kontrole dotyczące organów publicznychArt. 128 ustawy o Zgromadzeniu Narodowym oraz art. 2, 3 i 15 ustawy o kontroli i nadzorowaniu administracji państwowej. Obejmuje to coroczne kontrole działalności rządu ogółem, jak również śledztwa w konkretnych sprawach.. W trakcie śledztwa lub kontroli Zgromadzenie Narodowe może zażądać ujawnienia dokumentów i wezwać świadkówArt. 10 ust. 1 ustawy o kontroli i nadzorowaniu administracji państwowej. Zob. także art. 128 i 129 ustawy o Zgromadzeniu Narodowym.. Każdy, kto dopuści się krzywoprzysięstwa w czasie śledztwa prowadzonego przez Zgromadzenie Narodowe, podlega sankcjom karnym (kara pozbawienia wolności do lat dziesięciu)Art. 14 ustawy o składaniu zeznań, wydawaniu opinii itp. przed Zgromadzeniem Narodowym.. Przebieg i wyniki kontroli mogą być udostępniane publicznieArt. 12-2 ustawy o kontroli i nadzorowaniu administracji państwowej.. Jeżeli Zgromadzenie Narodowe stwierdzi, że doszło do niezgodnego z prawem lub niewłaściwego działania, może zażądać od odnośnego organu publicznego podjęcia działań naprawczych, w tym przyznania odszkodowania, zastosowania środków dyscyplinarnych i usprawnienia procedur wewnętrznychArt. 16 ust. 2 ustawy o kontroli i nadzorowaniu administracji państwowej.. Po otrzymaniu takiego żądania organ musi niezwłocznie podjąć działania i poinformować Zgromadzenie Narodowe o ich wynikuArt. 16 ust. 3 ustawy o kontroli i nadzorowaniu administracji państwowej..2.3.4.Komisja Ochrony Danych OsobowychKomisja Ochrony Danych Osobowych (zwana dalej PIPC) sprawuje nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych przez organy ścigania zgodnie z PIPA. Ponadto, zgodnie z art. 7-8 ust. 3 i 4 oraz art. 7-9 ust. 5 PIPA, nadzór PIPC obejmuje również ewentualne naruszenia przepisów określających ograniczenia i zabezpieczenia w odniesieniu do zbierania danych osobowych, w tym przepisów ustanowionych w ustawach szczegółowych regulujących zbieranie (elektronicznych) materiałów dowodowych do celów ścigania przestępstw (zob. pkt 2.2). Biorąc pod uwagę wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 PIPA dotyczące zgodnego z prawem i rzetelnego zbierania danych osobowych, każde takie naruszenie stanowi także naruszenie PIPA, co pozwala PIPC na przeprowadzenie dochodzenia i podjęcie działań naprawczychZob. zawiadomienie PIPC nr 2021-1 w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych..Wykonując swoją funkcję nadzorczą, PIPC ma dostęp do wszystkich istotnych informacjiArt. 63 PIPA.. PIPC może wydać zalecenia dla organu ścigania w celu zwiększenia poziomu ochrony danych osobowych w ramach prowadzonych przez niego czynności przetwarzania, nakazać podjęcie działań naprawczych (np. zawieszenie przetwarzania danych lub wprowadzenie środków niezbędnych do zapewnienia ochrony danych osobowych) lub zalecić organowi zastosowanie środków dyscyplinarnychArt. 61 ust. 2, art. 65 ust. 1, art. 65 ust. 2 oraz art. 64 ust. 4 PIPA.. Ponadto przewidziano sankcje karne za niektóre naruszenia PIPA, takie jak bezprawne wykorzystywanie lub ujawnianie danych osobowych stronom trzecim lub niezgodne z prawem przetwarzanie informacji szczególnie chronionychArt. 70–74 PIPA.. W tym kontekście PIPC może przekazać sprawę do właściwego organu ścigania (w tym prokuratury)Art. 65 ust. 1 PIPA..2.3.5.Krajowa Komisja Praw CzłowiekaKrajowa Komisja Praw Człowieka (zwana dalej NHRC, od ang. National Human Rights Commission) – niezależny organ, którego zadaniem jest ochrona i promowanie praw podstawowychArt. 1 ustawy o Krajowej Komisji Praw Człowieka (zwanej dalej ustawą o NHRC). – jest uprawniona do badania i usuwania naruszeń określonych w art. 10–22 konstytucji, dotyczących między innymi prawa do prywatności i prawa do prywatności korespondencji. W skład NHRC wchodzi 11 komisarzy powołanych na podstawie nominacji: Zgromadzenia Narodowego (czterech), prezydenta (czterech) oraz prezesa Sądu Najwyższego (trzech)Art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o NHRC.. Aby zostać powołanym, komisarz musi: 1) przepracować co najmniej dziesięć lat na uniwersytecie lub w autoryzowanym instytucie badawczym na stanowisku co najmniej profesora nadzwyczajnego; 2) przez co najmniej dziesięć lat wykonywać zawód sędziego, prokuratora lub radcy prawnego; 3) przez co najmniej dziesięć lat angażować się w działalność na rzecz praw człowieka (np. w organizacji nienastawionej na zysk, organizacji pozarządowej lub organizacji międzynarodowej); lub 4) otrzymać rekomendację od grup społeczeństwa obywatelskiegoArt. 5 ust. 3 ustawy o NHRC.. Przewodniczącego powołuje prezydent spośród komisarzy, a następnie wymagane jest zatwierdzenie przez Zgromadzenie NarodoweArt. 5 ust. 5 ustawy o NHRC.. Komisarze (w tym przewodniczący) są powoływani na odnawialną trzyletnią kadencję i mogą zostać odwołani wyłącznie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności lub gdy nie są w stanie dłużej wykonywać swoich obowiązków z powodu długotrwałej niepełnosprawności intelektualnej lub fizycznej (w takim przypadku dwie trzecie komisarzy musi wyrazić zgodę na odwołanie)Art. 7 ust. 1 i art. 8 ustawy o NHRC.. Komisarze NHRC nie mogą pełnić jednocześnie funkcji w Zgromadzeniu Narodowym, radach samorządu terytorialnego ani w żadnych organach administracji państwowej lub samorządowej (jako urzędnicy publiczni)Art. 10 ustawy o NHRC..NHRC może wszcząć dochodzenie z urzędu lub na wniosek osoby fizycznej. W ramach prowadzonego dochodzenia NHRC może zażądać przedłożenia odpowiednich materiałów, przeprowadzić kontrolę i wezwać osoby fizyczne do złożenia zeznańArt. 36 ustawy o NHRC. Zgodnie z art. 36 ust. 7 ustawy można odmówić przedłożenia materiałów lub przedmiotów, jeżeli naruszałoby to tajemnicę państwową, co mogłoby mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo państwa lub stosunki dyplomatyczne albo stanowiłoby poważną przeszkodę w prowadzeniu postępowania przygotowawczego lub sądowego. W takich przypadkach Komisja może w razie konieczności zażądać od szefa właściwej agencji (który musi działać w dobrej wierze) dalszych informacji, aby umożliwić sprawdzenie, czy odmowa udzielenia informacji jest uzasadniona.. Po przeprowadzeniu dochodzenia NHRC może wydawać zalecenia dotyczące poprawy lub skorygowania określonych polityk i praktyk, które to zalecenia może podać do wiadomości publicznejArt. 25 ust. 1 ustawy o NHRC.. Organy publiczne mają obowiązek powiadomić NHRC o planie wdrożenia takich zaleceń w terminie 90 dni od ich otrzymaniaArt. 25 ust. 3 ustawy o NHRC.. Ponadto w przypadku niewdrożenia zaleceń odnośny organ musi poinformować o tym komisjęArt. 25 ust. 4 ustawy o NHRC.. NHRC może z kolei ujawnić takie zaniechanie Zgromadzeniu Narodowemu lub podać je do wiadomości publicznej. Organy publiczne co do zasady stosują się do zaleceń NHRC i mają ku temu silną motywację, ponieważ wdrożenie zaleceń jest przedmiotem oceny w ramach ogólnej oceny dokonywanej przez Biuro Koordynacji Polityki Rządu podlegające kancelarii premiera.2.4.Indywidualne dochodzenie roszczeń2.4.1.Mechanizmy dochodzenia roszczeń dostępne na mocy PIPAZgodnie z PIPA osoby fizyczne mogą wykonywać swoje prawa dostępu do danych osobowych przetwarzanych przez organy ścigania, ich korekty i usunięcia oraz zawieszenia zgody na ich przetwarzanie. Wniosek o dostęp można złożyć bezpośrednio do właściwego organu lub pośrednio, za pośrednictwem PIPCArt. 35 ust. 2 PIPA.. Właściwy organ może ograniczyć dostęp lub odmówić dostępu wyłącznie wówczas, gdy przewiduje tak prawo, jeżeli dostęp mógłby spowodować szkodę dla życia lub integralności cielesnej strony trzeciej lub prawdopodobnie doprowadziłby do nieuzasadnionego naruszenia prawa do użytkowania nieruchomości i innych interesów innej osoby (tj. gdy interesy innej osoby przeważałyby nad interesami osoby składającej wniosek)Art. 35 ust. 4 PIPA.. W przypadku odmowy dostępu należy poinformować osobę fizyczną o przyczynach odmowy oraz o sposobie odwołania sięArt. 42 ust. 2 dekretu wykonawczego do PIPA.. Podobnie wniosek o korektę lub usunięcie danych może zostać odrzucony, jeżeli przewidziano tak w innych przepisach, i wówczas osoba fizyczna musi otrzymać informacje o przyczynach odmowy i możliwości odwołania sięArt. 36 ust. 1–2 PIPA i art. 43 ust. 3 dekretu wykonawczego do PIPA..Jeśli chodzi o dochodzenie roszczeń, osoby fizyczne mogą wnieść skargę do PIPC między innymi za pośrednictwem centrum telefonicznego ds. prywatności prowadzonego przez Koreańską Agencję ds. Internetu i BezpieczeństwaArt. 62 PIPA.. Ponadto osoba fizyczna może prowadzić mediacje za pośrednictwem Komisji ds. Mediacji w Sporach Dotyczących Danych OsobowychArt. 40–50 PIPA i od art. 48-2 do 57 dekretu wykonawczego do PIPA.. Te środki dochodzenia roszczeń są dostępne zarówno w przypadku ewentualnych naruszeń przepisów ujętych w ustawach szczególnych określających ograniczenia i zabezpieczenia w odniesieniu do zbierania danych osobowych (pkt 2.2), jak i naruszeń przepisów PIPA. Ponadto na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym osoby fizyczne mogą odwołać się od decyzji lub wnieść skargę na bezczynność PIPC (zob. pkt 2.4.3).2.4.2.Skarga do Krajowej Komisji Praw CzłowiekaNHRC rozpatruje skargi osób fizycznych (zarówno Koreańczyków, jak i cudzoziemców) dotyczące naruszeń praw człowieka przez organy publiczneChociaż art. 4 ustawy o NHRC odnosi się do obywateli i cudzoziemców zamieszkałych na terytorium Republiki Korei, termin zamieszkały odzwierciedla raczej pojęcie jurysdykcji niż terytorium. Dlatego też, jeśli podstawowe prawa osoby fizycznej spoza Korei są naruszane przez instytucje krajowe w Korei, osoba ta może wnieść skargę do NHRC. Zob. np. odpowiednie pytanie na stronie internetowej NHRC zawierającej odpowiedzi na często zadawane pytania, dostępnej pod adresem: https://www.humanrights.go.kr/site/program/board/basicboard/list?boardtypeid=7025&menuid=002004005001&pagesize=10¤tpage=2. Będzie to miało miejsce w przypadku, gdy dane osobowe cudzoziemca przekazane do Korei są bezprawnie udostępniane koreańskim organom publicznym.. Składanie skarg do NHRC przez osoby fizyczne nie jest obwarowane żadnymi stałymi wymogamiSkarga musi co do zasady zostać złożona w ciągu jednego roku od naruszenia, ale NHRC może wciąż podjąć decyzję o rozpatrzeniu skargi złożonej po tym okresie, o ile nie upłynął termin przedawnienia wynikający z przepisów prawa karnego lub cywilnego (art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy o NHRC).. W rezultacie NHRC rozpatrzy skargę, nawet jeśli dana osoba nie jest w stanie wykazać faktycznej szkody na etapie sprawdzania dopuszczalności. W kontekście zbierania danych osobowych do celów ścigania przestępstw osoba fizyczna nie musiałaby zatem wykazywać, że koreańskie organy publiczne faktycznie uzyskały dostęp do jej danych osobowych, aby skarga była dopuszczalna przed NHRC. Osoba fizyczna może również wnieść o rozstrzygniecie skargi w drodze mediacjiArt. 42 i nast. ustawy o NHRC..W celu zbadania skargi NHRC może wykorzystać swoje uprawnienia dochodzeniowe, w tym zażądać przedstawienia odpowiednich materiałów, przeprowadzić kontrolę i wezwać osoby fizyczne do złożenia zeznańArt. 36 i 37 ustawy o NHRC.. Jeżeli dochodzenie wykaże, że doszło do naruszenia odpowiednich przepisów, NHRC może zalecić wprowadzenie środków zaradczych lub skorygowanie bądź ulepszenie wszelkich stosownych ustaw, instytucji, polityk lub praktykArt. 44 ustawy o NHRC.. Zaproponowane środki zaradcze mogą obejmować mediację, zaprzestanie naruszania praw człowieka, odszkodowanie i środki zapobiegające ponownemu wystąpieniu takich samych lub podobnych naruszeńArt. 42 ust. 4 ustawy o NHRC.. W przypadku bezprawnego zbierania informacji osobowych na podstawie obowiązujących przepisów środki zaradcze obejmują usunięcie zebranych danych osobowych. Jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że naruszenie ma charakter ciągły, oraz istnieje prawdopodobieństwo, że niepodjęcie działań spowoduje trudne do naprawienia szkody, NHRC może przyjąć środki naprawcze w trybie pilnymArt. 48 ustawy o NHRC..Chociaż NHRC nie ma uprawnień do nakazania usunięcia naruszeń, jej decyzje (np. decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi)Na przykład jeżeli NHRC wyjątkowo nie jest w stanie przeprowadzić kontroli określonych materiałów lub obiektów, są one związane z tajemnicami państwowymi, które mogą mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo państwa lub stosunki dyplomatyczne, lub jeżeli kontrola stanowiłaby poważną przeszkodę dla postępowania przygotowawczego lub toczącego się procesu (zob. przypis 166) i jeżeli uniemożliwia to NHRC przeprowadzenie dochodzenia niezbędnego do oceny zasadności otrzymanego wniosku, NHRC informuje daną osobę fizyczną o przyczynach odrzucenia skargi, zgodnie z art. 39 ustawy o NHRC. W takim przypadku osoba ta może odwołać się od decyzji NHRC na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym. i zalecenia mogą zostać zaskarżone przed sądami koreańskimi na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym (zob. pkt 2.4.3 poniżej)Zob. np. orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Seulu nr 2007Nu27259 z dnia 18 kwietnia 2008 r., potwierdzone orzeczeniem Sądu Najwyższego nr 2008Du7854 z dnia 9 października 2008 r.; orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Seulu nr 2017Nu69382 z 2 lutego 2018 r.. Ponadto jeżeli z ustaleń NHRC wynika, że organ publiczny zebrał dane osobowe bezprawnie, osoba fizyczna może korzystać przed sądami koreańskimi z dalszych środków dochodzenia roszczeń wobec tego organu publicznego, np. kwestionując zbieranie danych na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym, składając skargę konstytucyjną na podstawie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym lub ubiegając się o odszkodowanie za szkody na podstawie ustawy o odszkodowaniach od państwa (zob. pkt 2.4.3 poniżej).2.4.3.Dochodzenie roszczeń na drodze sądowejOsoby fizyczne mogą powoływać się na ograniczenia i zabezpieczenia opisane w poprzednich punktach, aby dochodzić roszczeń przed sądami koreańskimi za pośrednictwem różnych metod.Po pierwsze, zgodnie z ustawą o postępowaniu karnym dana osoba fizyczna i jej pełnomocnik mogą być obecni przy wykonywaniu nakazu przeszukania lub zajęcia, a zatem mogą również wnieść sprzeciw w czasie wykonywania nakazuArt. 121 i 219 CPA.. Ponadto w CPA przewidziano mechanizm tzw. quasi-skargi, który umożliwia osobom fizycznym złożenie do sądu właściwego wniosku o unieważnienie lub zmianę decyzji podjętej przez prokuratora lub policjanta w sprawie zajęciaArt. 417 CPA w związku z art. 414 ust. 2 CPA. Zob. również orzeczenie Sądu Najwyższego nr 97Mo66 z dnia 29 września 1997 r.. Umożliwia to osobom fizycznym zakwestionowanie środków zastosowanych w celu wykonania nakazu zajęcia.Ponadto osoby fizyczne mogą uzyskać odszkodowanie przed sądami koreańskimi. Na podstawie ustawy o odszkodowaniach od państwa osoby fizyczne mogą ubiegać się o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez urzędników publicznych wykonujących swoje oficjalne obowiązki z naruszeniem prawaArt. 2 ust. 1 ustawy o odszkodowaniach od państwa.. Powództwo na podstawie ustawy o odszkodowaniach od państwa można wnieść do wyspecjalizowanej rady ds. odszkodowań lub bezpośrednio do koreańskich sądówArt. 9 i 12 ustawy o odszkodowaniach od państwa. W ustawie ustanawia się rady okręgowe (którym przewodniczy zastępca prokuratora odpowiedniej prokuratury), radę centralną (której przewodniczy wiceminister sprawiedliwości) i radę specjalną (której przewodniczy wiceminister obrony narodowej, odpowiedzialną za odszkodowania za szkody wyrządzone przez personel wojskowy lub cywilnych pracowników wojska). Powództwa o odszkodowanie są z zasady rozpatrywane przez rady okręgowe, które w określonych okolicznościach mogą przekazywać sprawy do rady centralnej lub specjalnej, np. jeśli dochodzone odszkodowanie przekracza określoną kwotę lub gdy osoba fizyczna wnioskuje o ponowne rozpatrzenie sprawy. Członków wszystkich rad powołuje minister sprawiedliwości (np. spośród urzędników publicznych Ministerstwa Sprawiedliwości, urzędników sądowych, prawników i osób posiadających wiedzę fachową w dziedzinie odszkodowań od państwa) i członkowie ci podlegają przepisom szczególnym dotyczącym konfliktu interesów (zob. art. 7 dekretu wykonawczego do ustawy o odszkodowaniach od państwa).. Jeśli poszkodowany jest cudzoziemcem, ustawa o odszkodowaniach od państwa ma zastosowanie, o ile kraj pochodzenia tej osoby również zapewnia prawo do odszkodowania obywatelom koreańskimArt. 7 ustawy o odszkodowaniach od państwa.. Zgodnie z orzecznictwem warunek ten jest spełniony, jeśli wymogi dotyczące ubiegania się o odszkodowanie w tym drugim kraju nie są w znacznym stopniu rozbieżne między Koreą a takim krajem i nie są zasadniczo bardziej rygorystyczne niż te określone przez Koreę, a ponadto nie wykazują żadnych istotnych i zasadniczych różnicOrzeczenie Sądu Najwyższego nr 2013Da208388 z dnia 11 czerwca 2015 r.. Kodeks cywilny reguluje odpowiedzialność państwa w zakresie odszkodowań, a w konsekwencji odpowiedzialność państwa obejmuje szkody niemajątkowe (np. cierpienia psychiczne)Zob. art. 8 ustawy o odszkodowaniach od państwa, jak również art. 751 kodeksu cywilnego..Jeżeli chodzi o naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, w PIPA przewidziano dodatkowy środek ochrony prawnej. Zgodnie z art. 39 PIPA każdy, kto poniósł szkodę w wyniku naruszenia PIPA lub utraty, kradzieży, ujawnienia, fałszerstwa, zmiany lub uszkodzenia jej danych osobowych, może dochodzić odszkodowania przed sądem. Nie ma takiego wymogu wzajemności jak w przypadku ustawy o odszkodowaniach od państwa.Oprócz odszkodowania za szkody na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym można skorzystać z administracyjnych środków dochodzenia roszczeń z tytułu działań lub zaniechań organów administracji. Każda osoba fizyczna może zaskarżyć decyzję (tj. wykonanie lub odmowę wykonania uprawnień publicznych w konkretnej sprawie) lub zaniechanie (długotrwałe niepodejmowanie przez organ administracji określonego działania wbrew zobowiązaniu prawnemu), co może prowadzić do uchylenia/zmiany niezgodnej z prawem decyzji, do stwierdzenia nieważności (tj. stwierdzenia, że decyzja nie wywołuje skutków prawnych lub nie istnieje w porządku prawnym) lub stwierdzenia, że zaniechanie jest niezgodne z prawemArt. 2 i 4 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym.. Zaskarżenie decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wtedy, gdy bezpośrednio wpływa ona na prawa i obowiązki obywatelskieOrzeczenie Sądu Najwyższego nr 98Du18435 z dnia 22 października 1999 r., orzeczenie Sądu Najwyższego nr 99Du1113 z dnia 8 września 2000 r. oraz orzeczenie Sądu Najwyższego nr 2010Du3541 z dnia 27 września 2012 r.. Obejmuje to środki służące zbieraniu danych osobowych, czy to bezpośrednio (np. w drodze przechwytywania komunikacji), czy w drodze żądania ujawnienia (np. wobec dostawcy usług).Odwołanie od decyzji administracyjnej można najpierw wnieść do administracyjnych komisji odwoławczych ustanowionych przy niektórych organach publicznych (np. NIS, NHRC) lub do Centralnej Administracyjnej Komisji Odwoławczej ustanowionej przy Komisji Antykorupcyjnej i Praw ObywatelskichArt. 6 ustawy o odwołaniach administracyjnych i art. 18 ust. 1 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym.. Takie odwołanie administracyjne stanowi alternatywny, mniej formalny sposób zakwestionowania decyzji lub zaniechania organu publicznego. Można jednak również wnieść pozew bezpośrednio do sądów koreańskich na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnym.Wniosek o uchylenie/zmianę decyzji na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym może złożyć każda osoba mająca interes prawny w ubieganiu się o uchylenie/zmianę lub w przywróceniu jej praw w drodze uchylenia/zmiany, jeżeli decyzja już nie obowiązujeArt. 12 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym.. Również o stwierdzenie nieważności może wystąpić osoba mająca interes prawny w takim stwierdzeniu, natomiast o stwierdzenie, że zaniechanie jest niezgodne z prawem, wystąpić może każda osoba, która złożyła wniosek o wydanie decyzji i ma interes prawny w dochodzeniu stwierdzenia takiej niezgodności z prawemArt. 35 i 36 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym.. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego interes prawny jest rozumiany jako interes prawnie chroniony, tj. bezpośredni i konkretny interes chroniony przepisami ustawowymi i wykonawczymi, na których opierają się decyzje administracyjne (niebędący ogólnym pośrednim i abstrakcyjnym interesem społeczeństwa)Orzeczenie Sądu Najwyższego nr 2006Du330 z dnia 26 marca 2006 r.. Osoby fizyczne mają zatem taki interes prawny w przypadku naruszenia ograniczeń i zabezpieczeń, które mają zastosowanie do zbierania ich danych osobowych na potrzeby ścigania przestępstw (na mocy przepisów szczególnych lub PIPA). Wyrok kończący postępowanie w sprawie wydany na podstawie ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym jest wiążący dla stronArt. 30 ust. 1 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym..Ponadto wniosek o uchylenie/zmianę decyzji oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem zaniechania należy złożyć w terminie 90 dni od dnia, w którym dana osoba fizyczna dowiedziała się o decyzji/zaniechaniu, i co do zasady nie później niż w ciągu roku od dnia wydania decyzji lub wystąpienia zaniechania, chyba że istnieją uzasadnione przyczyny zwłokiArt. 20 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym. Termin ten ma również zastosowanie do wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem zaniechania, zob. art. 38 ust. 2 ustawy o postępowaniu administracyjnosądowym.. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego pojęcie uzasadnionych przyczyn należy interpretować szeroko i wymaga ono oceny, czy w świetle wszystkich okoliczności sprawy wniesienie skargi po terminie jest dopuszczalne społecznieOrzeczenie Sądu Najwyższego nr 90Nu6521 z dnia 28 czerwca 1991 r.. Obejmuje to (między innymi) przyczyny opóźnień, za które dana strona nie może być odpowiedzialna (tj. sytuacje, które są poza kontrolą skarżącego, na przykład gdy nie został on powiadomiony o zbieraniu jego danych osobowych) lub siłę wyższą (np. klęski żywiołowe, wojny).Ponadto osoby fizyczne mogą wnieść skargę konstytucyjną do Trybunału KonstytucyjnegoArt. 68 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.. Zgodnie z ustawą o Trybunale Konstytucyjnym każda osoba, której prawa podstawowe zagwarantowane w konstytucji zostały naruszone w wyniku wykonywania lub niewykonania władzy państwowej (z wyłączeniem orzeczeń sądów), może wnieść skargę konstytucyjną. Jeśli dostępne są inne środki ochrony prawnej, należy je wyczerpać w pierwszej kolejności. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego cudzoziemcy mogą wnieść skargę konstytucyjną w zakresie, w jakim ich prawa podstawowe są uznawane na mocy konstytucji koreańskiej (zob. wyjaśnienia w pkt 1.1)Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nr 99HeonMa194 z dnia 29 listopada 2001 r.. Skargę konstytucyjną należy wnieść w terminie 90 dni od chwili, w której dana osoba dowiedziała się o naruszeniu, oraz w terminie jednego roku od jego wystąpienia. Ponieważ procedura przewidziana w ustawie o postępowaniu administracyjnosądowym ma zastosowanie do postępowania sądowego na mocy ustawy o Trybunale KonstytucyjnymArt. 40 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym., skarga będzie nadal dopuszczalna, jeśli występują uzasadnione przyczyny zgodnie z wykładnią dokonaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, o którym mowa powyżej.Jeżeli w pierwszej kolejności konieczne jest wyczerpanie innych środków ochrony prawnej, skargę konstytucyjną należy wnieść w terminie 30 dni od zapadnięcia prawomocnego orzeczenia w sprawie tego środkaArt. 69 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.. Trybunał Konstytucyjny może uchylić akt organu administracji rządowej, który spowodował naruszenie, lub potwierdzić, że określone zaniechanie jest niezgodne z konstytucjąArt. 75 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.. W takim przypadku właściwy organ jest zobowiązany do wdrożenia środków w celu zastosowania się do orzeczenia Trybunału.3.DOSTĘP RZĄDOWY DO CELÓW BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO3.1.Właściwe organy publiczne w obszarze bezpieczeństwa narodowegoRepublika Korei posiada dwie wyspecjalizowane agencje wywiadowcze: Narodową Służbę Wywiadu (ang. National Intelligence Service, NIS) i Dowództwo Wsparcia Bezpieczeństwa Wojskowego (ang. Defense Security Support Command). Dane osobowe do celów bezpieczeństwa narodowego mogą zbierać również policja i prokuratura.NIS, ustanowiona ustawą o Narodowej Służbie Wywiadu (zwaną dalej ustawą o NIS), należy do zakresu kompetencji prezydenta i działa pod jego nadzoremArt. 2 i art. 4 ust. 2 ustawy o NIS.. W szczególności NIS zbiera, kompiluje i rozpowszechnia informacje o państwach obcych (i o Korei Północnej)Pojęcie to nie obejmuje danych dotyczących osób fizycznych, lecz dane dotyczące informacji ogólnych o państwach obcych (tendencje, rozwój sytuacji) oraz o działalności podmiotów państwowych z państw trzecich., informacje wywiadowcze związane z zadaniami w zakresie zwalczania szpiegostwa (w tym szpiegostwa wojskowego i przemysłowego), terroryzmu i działalności międzynarodowych grup przestępczych, dane wywiadowcze dotyczące niektórych rodzajów przestępstw przeciwko bezpieczeństwu publicznemu i narodowemu (np. rewolucja wewnątrz kraju, podżeganie do agresji zewnętrznej) oraz dane wywiadowcze związane z zadaniem polegającym na zapewnieniu cyberbezpieczeństwa oraz zapobieganiu lub przeciwdziałaniu cyberatakom i cyberzagrożeniomArt. 3 ust. 1 ustawy o NIS.. Ustawa o NIS, w której ustanowiono NIS i określono jej zadania, zawiera również ogólne zasady, które wyznaczają ramy wszystkich działań Służby. Co do zasady NIS musi zachować neutralność polityczną oraz chronić wolność i prawa osób fizycznychArt. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 11 i 21. Zob. również przepisy dotyczące konfliktu interesów, w szczególności art. 10 i 12.. Zadaniem dyrektora NIS jest opracowanie ogólnych wytycznych określających zasady, zakres i procedury wykonywania przez NIS obowiązków dotyczących zbierania i wykorzystywania danych, a następnie przedstawienie ich Zgromadzeniu NarodowemuArt. 4 ust. 2 ustawy o NIS.. Zgromadzenie Narodowe (za pośrednictwem Komisji ds. Wywiadu) może zażądać skorygowania lub uzupełnienia wytycznych, jeżeli uzna, że są one niezgodne z prawem lub niesprawiedliwe. Ogólnie rzecz biorąc, podczas wykonywania swoich obowiązków dyrektor i personel NIS nie mogą nadużywać swojej władzy publicznej w celu zmuszenia jakiejkolwiek instytucji, organizacji lub osoby fizycznej do czynności, których ta nie ma obowiązku wykonać, ani nie może utrudniać jakiejkolwiek osobie wykonywania przysługujących jej prawArt. 13 ustawy o NIS.. Ponadto cenzura poczty, przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych, zbieranie informacji dotyczących lokalizacji, zbieranie danych potwierdzających komunikację, nagrywanie lub podsłuchiwanie prywatnych rozmów przez NIS musi się odbywać w zgodzie z CPPA, ustawą o informacjach dotyczących lokalizacji lub CPAArt. 14 ustawy o NIS.. Każde nadużycie władzy lub zbieranie danych z naruszeniem tych przepisów jest zagrożone sankcjami karnymiZob. również art. 22 i 23 ustawy o NIS..Dowództwo Wsparcia Bezpieczeństwa Wojskowego jest agencją wywiadu wojskowego podlegającą Ministerstwu Obrony. Odpowiada za sprawy dotyczące bezpieczeństwa w wojsku, prowadzenie postępowań przygotowawczych w sprawach o przestępstwa związane z wojskiem (z zastrzeżeniem ustawy o sądach wojskowych) oraz za wywiad wojskowy. Ogólnie rzecz biorąc, Dowództwo Wsparcia Bezpieczeństwa Wojskowego nie prowadzi nadzoru nad osobami cywilnymi, chyba że jest to niezbędne do wykonywania jego funkcji wojskowych. Może prowadzić postępowania przygotowawcze wobec personelu wojskowego, cywilnych pracowników wojska, osób odbywających szkolenie wojskowe, osób odbywających służbę wojskową w rezerwie lub poborowych oraz jeńców wojennychArt. 1 ustawy o sądach wojskowych.. Zbierając informacje dotyczące komunikacji do celów bezpieczeństwa narodowego, Dowództwo Wsparcia Bezpieczeństwa Wojskowego podlega ograniczeniom i zabezpieczeniom określonym w CPPA i dekrecie wykonawczym do CPPA.3.2.Podstawa prawna i ograniczeniaCPPA, ustawa o zwalczaniu terroryzmu do celów ochrony obywateli i bezpieczeństwa publicznego (zwana dalej ustawą o zwalczaniu terroryzmu) oraz TBA zapewniają podstawy prawne do zbierania danych osobowych do celów bezpieczeństwa narodowego oraz określają obowiązujące ograniczenia i zabezpieczeniaProwadząc postępowania przygotowawcze w sprawie przestępstw związanych z bezpieczeństwem narodowym, policja i NIS działają na podstawie CPA, natomiast Dowództwo Wsparcia Bezpieczeństwa Wojskowego podlega ustawie o sądach wojskowych.. Te ograniczenia i zabezpieczenia, które opisano w poniższych sekcjach, gwarantują, że zbieranie i przetwarzanie informacji jest ograniczone do tego, co jest absolutnie niezbędne do osiągnięcia uzasadnionego celu. Wyklucza to jakiekolwiek masowe i nieograniczone zbieranie danych osobowych do celów bezpieczeństwa narodowego.3.2.1.Zbieranie informacji dotyczących komunikacji3.2.1.1.Zbieranie informacji dotyczących komunikacji przez agencje wywiadowcze3.2.1.1.1.Podstawa prawnaCPPA upoważnia agencje wywiadowcze do zbierania danych dotyczących komunikacji i wymaga od dostawców usług komunikacyjnych realizowania wniosków tych agencjiArt. 15-2 CPPA.. Jak opisano w pkt 2.2.2.1, w CPPA rozróżnia się zbieranie treści komunikacji (tj. środki ograniczające komunikację, takie jak środki obejmujące podsłuchy lub cenzuręArt. 2 ust. 6 i 7 CPPA.) i zbieranie danych potwierdzających komunikacjęArt. 2 ust. 11 CPPA..Próg zbierania tych dwóch rodzajów danych jest różny, ale obowiązujące procedury i zabezpieczenia są w dużej mierze identyczneZob. również art. 13-4 ust. 2 CPPA i art. 37 ust. 4 dekretu wykonawczego do CPPA, zgodnie z którymi procedury mające zastosowanie do zbierania treści komunikacji mają również odpowiednio zastosowanie do zbierania danych potwierdzających komunikację.. Zbieranie danych potwierdzających komunikację (metadanych) może mieć miejsce w celu zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa narodowegoArt. 13-4 CPPA.. Wyższy próg obowiązuje w przypadku korzystania ze środków ograniczających komunikację (tj. zbierania treści komunikacji), które można stosować wyłącznie w przypadku, gdy spodziewane jest poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, a zbieranie danych wywiadowczych jest niezbędne do zapobieżenia takiemu zagrożeniu (tj. gdy istnieje poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, a zbieranie danych jest niezbędne do zapobieżenia mu)Art. 7 ust. 1 CPPA.. Ponadto dostęp do treści komunikacji można wykorzystywać wyłącznie jako środek ostateczny w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, a ponadto należy podjąć starania w celu zminimalizowania naruszenia prywatności komunikacjiArt. 3 ust. 2 CPPA.. Nawet w przypadku uzyskania odpowiedniej zgody/odpowiedniego zezwolenia należy natychmiast zaprzestać stosowania środków ograniczających komunikację, jeżeli przestaną być potrzebne, zapewniając w ten sposób ograniczenie do minimum wszelkich naruszeń poufności komunikacji danej osoby fizycznejArt. 2 dekretu wykonawczego do CPPA..3.2.1.1.2.Ograniczenia i zabezpieczenia mające zastosowanie do zbierania informacji dotyczących komunikacji obejmującej co najmniej jednego obywatela KoreiZbieranie informacji dotyczących komunikacji (zarówno treści, jak i metadanych), w przypadku gdy jedna osoba lub obie osoby fizyczne uczestniczące w komunikacji są obywatelami Korei, może odbywać się wyłącznie za zgodą Prezesa Sądu ApelacyjnegoArt. 7 ust. 1 pkt 1 CPPA. Sądem właściwym jest sąd apelacyjny właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby jednej strony lub obu stron podlegających nadzorowi.. Agencja wywiadowcza musi złożyć pisemny wniosek do prokuratora lub prokuratury apelacyjnejArt. 7 ust. 3 dekretu wykonawczego do CPPA.. We wniosku należy wskazać powody zbierania danych (tj. spodziewane poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego lub konieczność zbierania danych w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa narodowego), wraz z materiałami potwierdzającymi te powody i wskazującymi zasadność zbierania, jak również szczegóły wniosku (tj. cele, osobę lub osoby fizyczne, których dotyczy wniosek, zakres, okres zbierania danych, jak również sposób i miejsce zbierania danych)Art. 7 ust. 3 i art. 6 ust. 4 CPPA.. Prokurator/prokuratura apelacyjna występuje następnie o zgodę do Prezesa Sądu ApelacyjnegoArt. 7 ust. 4 dekretu wykonawczego do CPPA. Wniosek prokuratora do sądu musi określać główne podstawy podejrzeń oraz, w zakresie, w jakim wniosek obejmuje szereg zgód jednocześnie – ich uzasadnienie (zob. art. 4 dekretu wykonawczego do CPPA).. Prezes może wydać pisemną zgodę tylko wtedy, gdy uzna wniosek za zasadny, a odrzuci go, jeżeli uzna go za bezpodstawnyArt. 7 ust. 3, art. 6 ust. 5 i art. 6 ust. 9 CPPA.. W nakazie określa się rodzaj, cel, zakres, miejsce i sposób zbierania danych oraz treści objęte zbieraniemArt. 7 ust. 3 i art. 6 ust. 6 CPPA..W przypadku gdy środek ma na celu prowadzenie śledztwa w sprawie aktu zmowy zagrażającej bezpieczeństwu narodowemu oraz w sytuacji nadzwyczajnej, która uniemożliwia zastosowanie wspomnianych procedur, zastosowanie mają przepisy szczególneArt. 8 CPPA.. Jeżeli te warunki są spełnione, agencje wywiadowcze mogą stosować środki nadzoru bez uprzedniej zgody sąduArt. 8 ust. 1 CPPA.. Jednak natychmiast po zastosowaniu środków nadzwyczajnych agencja wywiadowcza musi zwrócić się do sądu o udzielenie zezwolenia. Jeżeli zezwolenie sądu nie zostanie uzyskane w ciągu 36 godzin od chwili podjęcia działań, należy ich natychmiast zaprzestaćArt. 8 ust. 2 CPPA.. Zbieranie informacji w sytuacjach nadzwyczajnych musi zawsze odbywać się zgodnie z oświadczeniem o cenzurze/podsłuchu w sytuacji nadzwyczajnej, przy czym agencja wywiadowcza zajmująca się zbieraniem musi prowadzić rejestr wszystkich środków nadzwyczajnychArt. 8 ust. 4 CPPA. Więcej informacji na temat środków nadzwyczajnych w kontekście ścigania przestępstw przedstawiono w pkt 2.2.2.2 powyżej..W przypadku szybkiego zakończenia nadzoru, co wyklucza możliwość uzyskania zezwolenia sądu, właściwa prokuratura apelacyjna musi przesłać zawiadomienie o środkach nadzwyczajnych przygotowane przez agencję wywiadowczą do prezesa sądu właściwego, który prowadzi rejestr środków nadzwyczajnychArt. 8 ust. 5 i 7 CPPA. W powiadomieniu należy wskazać cel, przedmiot, zakres, okres, miejsce i sposób przeprowadzania nadzoru, jak również powód niezłożenia wniosku przed zastosowaniem środka (art. 8 ust. 6 CPPA).. Umożliwia to sądowi zbadanie legalności zbierania danych.3.2.1.1.3.Ograniczenia i zabezpieczenia mające zastosowanie do zbierania informacji dotyczących komunikacji obejmującej wyłącznie osoby niebędące obywatelami Korei.Aby zbierać dane dotyczące komunikacji wyłącznie między osobami niebędącymi obywatelem Korei, agencje wywiadowcze muszą uzyskać uprzednią pisemną zgodę prezydentaArt. 7 ust. 1 pkt 2 CPPA.. Takie dane dotyczące komunikacji można zbierać do celów bezpieczeństwa narodowego wyłącznie wówczas, gdy należą do jednej z kilku wymienionych kategorii, tj. komunikacji między urzędnikami państwowymi lub innymi osobami z państw wrogich Republice Korei, zagranicznymi agencjami, grupami lub obywatelami podejrzanymi o prowadzenie działalności antykoreańskiejDotyczy to do działań, które zagrażają istnieniu i bezpieczeństwu narodu, ładowi demokratycznemu lub przetrwaniu i wolności ludności. lub członkami grup na Półwyspie Koreańskim w praktyce pozostających poza jurysdykcją Republiki Korei, oraz ich grup parasolowych mających siedzibę w innych państwachPonadto, jeżeli jedną ze stron jest osoba opisana w art. 7 ust. 1 pkt 2 CPPA, a druga strona jest nieznana lub nie można jej określić, zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 7 ust. 1 pkt 2. Jeżeli natomiast jedna strona komunikacji jest obywatelem Korei, a druga nie jest obywatelem Korei, wymagana będzie zgoda sądu zgodnie z procedurą opisaną w pkt 3.2.1.1.2.Szef agencji wywiadowczej musi przedłożyć dyrektorowi NIS plan zakładanych działańArt. 8 ust. 1 dekretu wykonawczego do CPPA. Dyrektora NIS powołuje prezydent po zatwierdzeniu przez parlament (art. 7 ustawy o NIS).. Dyrektor NIS sprawdza, czy plan jest odpowiedni, a jeśli tak, przedkłada go prezydentowi do zatwierdzeniaArt. 8 ust. 2 dekretu wykonawczego do CPPA.. Plan musi zawierać takie same informacje jak te wymagane w przypadku wniosku o udzielenie przez sąd zezwolenia na zbieranie informacji o obywatelach Korei (jak opisano powyżej)Art. 8 ust. 3 dekretu wykonawczego do CPPA w związku z art. 6 ust. 4 CPPA.. W szczególności należy w nim wskazać powody zbierania danych (tj. spodziewane poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego lub konieczność zbierania danych w celu zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa narodowego), główne powody podejrzenia, wraz z materiałami potwierdzającymi te powody i wskazującymi zasadność zbierania, jak również szczegóły wniosku (tj. cele, osobę lub osoby fizyczne, których dotyczy wniosek, zakres, okres zbierania danych, jak również sposób i miejsce zbierania danych). W przypadku występowania o szereg zgód jednocześnie, należy podać ich cel i podstawyArt. 8 ust. 3 i art. 4 dekretu wykonawczego do CPPA..W sytuacjach nadzwyczajnychTzn. gdy środek jest skierowany przeciwko aktowi zmowy zagrażającej bezpieczeństwu narodowemu, nie ma wystarczająco dużo czasu na uzyskanie zgody prezydenta, a nieprzyjęcie środków nadzwyczajnych może naruszyć bezpieczeństwo narodowe (art. 8 ust. 8 CPPA). należy uzyskać uprzednią zgodę ministra odpowiedzialnego za daną agencję wywiadowczą. Jednak w tym przypadku agencja wywiadowcza musi zwrócić się o zgodę do prezydenta niezwłocznie po zastosowaniu środków nadzwyczajnych. Jeżeli agencja wywiadowcza nie uzyska zgody w ciągu 36 godzin od złożenia wniosku, zbierania danych należy natychmiast zaprzestaćArt. 8 ust. 9 CPPA.. W takich przypadkach zebrane dane są zawsze niszczone.3.2.1.1.4Ogólne ograniczenia i zabezpieczeniaWzywając podmioty prywatne do współpracy, agencje wywiadowcze muszą przedstawić im nakaz sądowy/zgodę prezydenta lub odpis oświadczenia o cenzurze w sytuacji nadzwyczajnej, które podmiot wezwany do współpracy musi przechowywać w swoich rejestrachArt. 9 ust. 2 CPPA i art. 12 dekretu wykonawczego do CPPA.. Podmioty, których agencje wywiadowcze wezwały do ujawnienia informacji na podstawie CPPA, mogą odmówić ich udostępnienia, jeżeli upoważnienie lub oświadczenie o cenzurze w sytuacji nadzwyczajnej odnosi się do niewłaściwego identyfikatora (np. numeru telefonu należącego do innej osoby fizycznej niż osoba, która została zidentyfikowana). Ponadto nigdy nie można ujawniać haseł używanych do prowadzenia komunikacjiArt. 9 ust. 4 CPPA..Agencje wywiadowcze mogą powierzyć wykonanie środków ograniczających komunikację lub zbieranie danych potwierdzających komunikację urzędowi pocztowemu lub dostawcy usług telekomunikacyjnych (zgodnie z definicją zawartą w ustawie o działalności telekomunikacyjnej)Art. 13 dekretu wykonawczego do CPPA.. Zarówno dana agencja wywiadowcza, jak i dostawca otrzymujący wniosek o współpracę muszą przez trzy lata przechowywać zapisy wskazujące cel złożenia wniosku o zastosowanie środków, datę wykonania lub współpracy oraz przedmiot środków (np. poczta, telefon, e-mail)Art. 9 ust. 3 CPPA i art. 17 ust. 2 dekretu wykonawczego do CPPA. Okres ten nie ma zastosowania do danych potwierdzających komunikację (zob. art. 39 dekretu wykonawczego do CPPA).. Dostawcy usług telekomunikacyjnych udostępniający dane potwierdzające komunikację muszą przechowywać rejestry przez siedem lat i dwa razy w roku przedkładać Ministrowi Nauki i Technologii Informacyjno-Komunikacyjnych stosowne sprawozdaniaArt. 13 ust. 7 CPPA i art. 39 dekretu wykonawczego do CPPA..Ponadto agencje wywiadowcze muszą przedkładać dyrektorowi NIS sprawozdania na temat zebranych przez siebie informacji i wyników działań nadzorczychArt. 18 ust. 3 dekretu wykonawczego do CPPA.. Jeśli chodzi o zbieranie danych potwierdzających komunikację, należy przechowywać rejestry dotyczące faktu złożenia wniosku o takie dane, jak również samego pisemnego wniosku oraz instytucji, która działała na jego podstawieArt. 13 ust. 5 i art. 13-4 ust. 3 CPPA..Zbieranie treści komunikacji i danych potwierdzających komunikację może trwać maksymalnie cztery miesiące, a jeżeli w międzyczasie zostanie osiągnięty zamierzony cel, musi zostać natychmiast przerwaneArt. 7 ust. 2 CPPA.. Jeżeli warunki, w związku z którymi uzyskano zgodę, utrzymują się, okres ten można przedłużyć o maksymalnie cztery miesiące za zgodą sądu lub prezydenta. Wniosek o uzyskanie zezwolenia na przedłużenie stosowania środków nadzoru należy sporządzić na piśmie, podając uzasadnienie wniosku o przedłużenie i załączając materiały potwierdzająceArt. 7 ust. 2 CPPA i art. 5 dekretu wykonawczego do CPPA..W zależności od podstawy prawnej zbierania danych, osoby fizyczne są zazwyczaj powiadamiane o zbieraniu informacji na temat ich komunikacji. W szczególności niezależnie od tego, czy zbierane informacje dotyczą treści komunikacji czy danych potwierdzających komunikację, oraz niezależnie od tego, czy informacje uzyskano w drodze zwykłej procedury czy w sytuacji nadzwyczajnej, szef agencji wywiadowczej musi powiadomić daną osobę o zastosowanym środku nadzoru na piśmie w terminie 30 dni od daty zakończenia nadzoruArt. 9-2 ust. 3 CPPA. Zgodnie z art. 13-4 CPPA dotyczy to zbierania zarówno treści komunikacji, jak i danych potwierdzających komunikację.. Powiadomienie musi zawierać: 1) informację o zbieraniu danych, 2) nazwę agencji stosującej środki oraz 3) okres stosowania. Jeżeli jednak istnieje prawdopodobieństwo, że powiadomienie zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu lub życiu i bezpieczeństwu fizycznemu ludzi, powiadomienie można odroczyćArt. 9-2 ust. 4 CPPA.. Powiadomienie musi zostać dostarczone w terminie 30 dni od ustania przyczyn odroczeniaArt. 13-4 ust. 2 i art. 9-2 ust. 6 CPPA..Ten wymóg powiadomienia ma jednak zastosowanie wyłącznie do zbierania informacji, w przypadku gdy przynajmniej jedna ze stron jest obywatelem Korei. W związku z tym osoby niebędące obywatelami Korei będą powiadamiane tylko w przypadku zbierania informacji o ich kontaktach z obywatelami Korei. Nie ma zatem wymogu powiadamiania w przypadku zbierania danych dotyczących komunikacji wyłącznie między osobami niebędącymi obywatelami Korei.Treść wszelkich komunikatów, jak również dane potwierdzające komunikację uzyskane w drodze nadzoru na podstawie CPPA można wykorzystywać wyłącznie: 1) w celu prowadzenia postępowań przygotowawczych w sprawie określonych przestępstw, ścigania ich lub zapobiegania im, 2) w postępowaniu dyscyplinarnym, 3) w postępowaniu sądowym, jeżeli strona związana z daną komunikacją powołuje się na nie w roszczeniu o odszkodowanie lub 4) na podstawie innych przepisówArt. 5 ust. 1–2, ust. 12 i 13-5 CPPA..3.2.1.2.Zbieranie informacji dotyczących komunikacji przez policję/prokuraturę do celów bezpieczeństwa narodowegoPolicja/prokurator może pozyskiwać informacje dotyczące komunikacji (zarówno treść komunikacji, jak i dane potwierdzające komunikację) do celów bezpieczeństwa narodowego na tych samych warunkach, jak te opisane w pkt 3.2.1.1. W przypadku działań w sytuacjach nadzwyczajnychTzn. gdy środek jest skierowany przeciwko aktowi zmowy zagrażającej bezpieczeństwu narodowemu, oraz w sytuacji nadzwyczajnej, która uniemożliwia zastosowanie zwykłej procedury uzyskania zgody (art. 8 ust. 1 CPPA). stosuje się procedurę, którą opisano wcześniej w odniesieniu do zbierania treści komunikacji na potrzeby ścigania przestępstw w sytuacjach nadzwyczajnych (tj. art. 8 CPPA).3.2.2.Zbieranie informacji na temat osób podejrzanych o terroryzm3.2.2.1.Podstawa prawnaUstawa o zwalczaniu terroryzmu upoważnia dyrektora NIS do zbierania informacji o osobach podejrzanych o terroryzmArt. 9 ustawy o zwalczaniu terroryzmu.. Osoba podejrzana o terroryzm oznacza członka grupy terrorystycznejGrupa terrorystyczna oznacza grupę terrorystyczną wskazaną przez Organizację Narodów Zjednoczonych (art. 2 ust. 2 ustawy o zwalczaniu terroryzmu).; osobę, która propaguje działalność grupy terrorystycznej (przez promowanie i rozpowszechnianie idei lub taktyk grupy terrorystycznej), pozyskuje lub przekazuje środki na działalność terrorystycznąTerroryzm zdefiniowano w art. 2 ust. 1 ustawy o zwalczaniu terroryzmu jako działanie prowadzone w celu utrudnienia wykonywania władzy przez państwo, organy samorządu terytorialnego lub rząd państwa obcego (w tym władze lokalne i organizacje międzynarodowe) lub w celu zmuszenia ich do podjęcia działań, do których nie są zobowiązane, lub w celu stworzenia zagrożenia dla społeczeństwa. Obejmuje to: a) zabójstwo lub stworzenie zagrożenia dla życia osoby poprzez spowodowanie obrażeń ciała lub zatrzymanie, uwięzienie, porwanie lub wzięcie osoby jako zakładnika; b) niektóre rodzaje działań skierowanych przeciwko statkowi powietrznemu (np. spowodowanie wypadku, porwanie lub uszkodzenie statku powietrznego w locie); c) niektóre rodzaje działań związanych ze statkami (np. zajęcie statku lub konstrukcji morskiej znajdującej się w eksploatacji, zniszczenie statku lub konstrukcji morskiej znajdującej się w eksploatacji lub spowodowanie ich uszkodzeń w stopniu zagrażającym ich bezpieczeństwu, w tym uszkodzenie ładunku załadowanego na statek lub konstrukcję morską znajdującą się w eksploatacji); d) umieszczenie, zdetonowanie lub użycie w jakikolwiek inny sposób broni biochemicznej, wybuchowej lub zapalającej bądź takiego urządzenia z zamiarem spowodowania śmierci, poważnego uszczerbku na zdrowiu lub poważnych szkód majątkowych lub wywołanie takiego skutku w niektórych rodzajach pojazdów lub obiektów (np. w pociągach, tramwajach, pojazdach silnikowych, parkach publicznych i na stacjach, w obiektach służących do dostarczania energii elektrycznej, gazu lub usług telekomunikacyjnych itp.); e) niektóre rodzaje działań związanych z materiałami jądrowymi, materiałami promieniotwórczymi lub obiektami jądrowymi (np. wywoływanie szkód dla życia i zdrowia ludzkiego lub mienia bądź w inny sposób zakłócanie bezpieczeństwa publicznego poprzez zniszczenie reaktora jądrowego lub manipulowanie materiałami promieniotwórczymi w sposób niewłaściwy itp.). lub angażuje się w inne działania polegające na przygotowywaniu aktów terrorystycznych, zmowie, propagandzie lub podżeganiu do terroryzmu bądź osobę, co do której istnieją uzasadnione podejrzenia, że prowadziła taką działalnośćArt. 2 ust. 3 ustawy o zwalczaniu terroryzmu.. Co do zasady każdy urzędnik publiczny wykonujący przepisy ustawy o zwalczaniu terroryzmu musi przestrzegać praw podstawowych zapisanych w konstytucji koreańskiejArt. 3 ust. 3 ustawy o zwalczaniu terroryzmu..Ustawa o zwalczaniu terroryzmu sama w sobie nie określa konkretnych uprawnień, ograniczeń ani gwarancji dotyczących zbierania informacji o osobach podejrzanych o terroryzm, lecz odwołuje się do procedur zawartych w innych ustawach. Po pierwsze, na podstawie ustawy o zwalczaniu terroryzmu dyrektor NIS może zbierać 1) informacje dotyczące wjazdu na terytorium Republiki Korei i wyjazdu z niej, 2) informacje dotyczące transakcji finansowych oraz 3) informacje dotyczące komunikacji. W zależności od rodzaju poszukiwanych informacji właściwe wymogi proceduralne określono odpowiednio w ustawie o imigracji i ustawie celnej, ARUSFTI lub CPPAArt. 9 ust. 1 ustawy o zwalczaniu terroryzmu.. W przypadku zbierania informacji dotyczących wjazdu do Korei i wyjazdu z niej ustawa o zwalczaniu terroryzmu odwołuje się do procedur określonych w ustawie o imigracji i ustawie celnej. Obecnie jednak w ustawach tych nie przewidziano takich uprawnień. W odniesieniu do zbierania informacji o komunikacji i informacji o transakcjach finansowych ustawa o zwalczaniu terroryzmu odsyła do ograniczeń i zabezpieczeń przewidzianych w CPPA (które szczegółowo opisano poniżej) oraz w ARUSFTI (które, jak wyjaśniono w sekcji 2.1, nie mają znaczenia dla oceny na potrzeby decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony).Ponadto w art. 9 ust. 3 ustawy o zwalczaniu terroryzmu określono, że dyrektor NIS może zwrócić się do administratora danych osobowychZgodnie z definicją zawartą w art. 2 PIPA, tj. instytucja publiczna, osoba prawna, organizacja, osoba fizyczna itp., która w sposób bezpośredni lub pośredni przetwarza dane osobowe, aby obsługiwać dokumenty zawierające dane osobowe do celów urzędowych lub biznesowych. lub dostawcy informacji dotyczących lokalizacjiZgodnie z definicją zawartą w art. 5 ustawy o ochronie, wykorzystaniu itp. informacji dotyczących lokalizacji (zwanej dalej ustawą o informacjach dotyczących lokalizacji), tj. każdy, kto uzyskał od Koreańskiej Komisji Telekomunikacyjnej zezwolenie na prowadzenie działalności związanej z informacjami dotyczącymi lokalizacji. o udostępnienie danych osobowych lub informacji o lokalizacji osoby podejrzanej o terroryzm. Możliwość ta jest ograniczona do wniosków o dobrowolne ujawnienie, na które administratorzy danych osobowych i dostawcy informacji o lokalizacji nie mają obowiązku odpowiadać, a w każdym razie mogą to zrobić wyłącznie zgodnie z ustawą PIPA i ustawą o informacjach dotyczących lokalizacji (zob. pkt 3.2.2.2 poniżej).3.2.2.2.Ograniczenia i zabezpieczenia mające zastosowanie do dobrowolnego ujawniania informacji na podstawie ustawy PIPA i ustawy o informacji dotyczących lokalizacjiWnioski o dobrowolną współpracę na podstawie ustawy o zwalczaniu terroryzmu muszą być ograniczone do informacji o osobach podejrzanych o terroryzm (zob. pkt 3.2.2.1 powyżej). Każdy taki wniosek złożony przez NIS musi być zgodny z zasadami zgodności z prawem, konieczności i proporcjonalności wynikającymi z konstytucji koreańskiej (art. 12 ust. 1 i art. 37 ust. 2)Zob. również art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o zwalczaniu terroryzmu., jak również z wymogami PIPA dotyczącymi zbierania danych osobowych (art. 3 ust. 1 PIPA, zob. pkt 1.2 powyżej). Ustawa o bezpieczeństwie sieci i informacji stanowi ponadto, że NIS nie może nadużywać swojej władzy publicznej w celu zmuszenia jakiejkolwiek instytucji, organizacji lub osoby fizycznej do czynności, których ta nie ma obowiązku wykonać, ani nie może utrudniać jakiejkolwiek osobie wykonywania przysługujących jej prawArt. 11 ust. 1 ustawy o NIS.. Naruszenie tego zakazu może wiązać się z sankcjami karnymiArt. 19 ustawy o NIS..Administratorzy danych osobowych i dostawcy informacji dotyczących lokalizacji otrzymujący wnioski od NIS na podstawie ustawy o zwalczaniu terroryzmu nie muszą się do nich stosować. Mogą się do nich zastosować dobrowolnie, ale wolno im to zrobić jedynie zgodnie z PIPA i ustawą o informacjach dotyczących lokalizacji. Jeśli chodzi o zgodność z przepisami PIPA, administrator danych musi w szczególności wziąć pod uwagę interesy osoby, której dane dotyczą, i nie może ujawnić informacji, jeżeli mogłoby to naruszyć w sposób nieuzasadniony interes tej osoby lub strony trzeciejArt. 18 ust. 2 PIPA.. Ponadto, zgodnie z zawiadomieniem nr 2021-1 w sprawie przepisów uzupełniających dotyczących wykładni i stosowania ustawy o ochronie danych osobowych, osoba objęta wnioskiem musi zostać poinformo