ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(18)

Prognoza Komisji z wiosny 2020 r. przewiduje, że w 2020 r. bezrobocie wzrośnie do poziomu 5,9 %, a w 2021 r. spadnie do poziomu 4,4 %. Aby złagodzić poważny wpływ kryzysu na zatrudnienie, Malta podjęła – w porozumieniu z partnerami społecznymi – nadzwyczajne środki mające na celu zapobieganie zwolnieniom poprzez wspieranie mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy. Przyjęcie bardziej trwałych mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy przyczyniłoby się również do ochrony miejsc pracy w okresie przejściowym prowadzącym do odbudowy gospodarki. Kluczowe znaczenie ma zapewnienie odpowiedniego wsparcia i dostępu do ochrony socjalnej wszystkim pracownikom, w tym osobom samozatrudnionym, oraz uwzględnienie ewentualnie wydłużonego okresu bezrobocia. Maltański system ochrony socjalnej musi również zapewnić pracownikom zagranicznym odpowiednie wsparcie w znalezieniu alternatywnego zatrudnienia, utrzymując w miarę możliwości ważność zezwoleń na pracę i zapewniając dostęp do innych usług społecznych. Odsetek osób dorosłych o niskich kwalifikacjach jest stosunkowo wysoki, a sytuację pogarsza duża liczba osób wcześnie kończących naukę. Obecny kryzys może pogłębić niedobór wykwalifikowanej kadry w niektórych sektorach oraz przedefiniować potrzeby w zakresie umiejętności w innych. Sprawia to, że identyfikacja i grupowanie umiejętności oraz przekwalifikowywanie pracowników ma jeszcze większe znaczenie, w szczególności w odniesieniu do umiejętności cyfrowych i ekologicznych. Malta poczyniła ostatnio postępy w dziedzinie kształcenia i szkolenia, wciąż jednak istnieją poważne wyzwania, do których należy wysoki odsetek uczniów o niewystarczających umiejętnościach podstawowych.
(17)

Kryzys związany z COVID-19 świadczy o potrzebie ukierunkowania inwestycji na poprawę i modernizację publicznej opieki zdrowotnej, przywrócenie jej zdolności i wdrożenie reformy opieki zdrowotnej. Nowy system opieki zdrowotnej zapewnia lepszy dostęp do usług podstawowej opieki zdrowotnej, odpowiednie prowadzenie i leczenie oparte na protokołach klinicznych. Zapewnia on również powszechne prawo do przystępnych cenowo świadczeń zdrowotnych w kontekście pandemii COVID-19. Cypr dysponuje planem awaryjnym na wypadek pandemii i przydzielił dodatkowe środki na zapobieganie skutkom zachorowań i dalszego zakażania oraz na zarządzanie tymi skutkami. W perspektywie średnioterminowej Cypr musi ukierunkować inwestycje na zwiększenie skuteczności, dostępności i ogólnej odporności systemu ochrony zdrowia. Zasoby dodatkowe na system ochrony zdrowia powinny zapobiegać przyszłym niedoborom personelu medycznego, dostaw kluczowych produktów medycznych i dostępności krytycznej infrastruktury. Sprawne wdrożenie reformy systemu opieki zdrowotnej zgodnie z planem ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia dostępu do opieki zdrowotnej i jej powszechnego zasięgu. Cyfrowe rozwiązania w zakresie zdrowia i nowe aplikacje przyczyniłyby się do przyspieszenia wdrażania usług e-zdrowia oraz do usprawnienia telekonsultacji i mechanizmów ostrzegania. Zasadnicze znaczenie ma polityka, która dąży do zwiększenia liczby łóżek szpitalnych i poprawy warunków pracy personelu medycznego oraz która zapewnia stosowanie środków ochrony indywidualnej, badań, leków i wyrobów medycznych. Podstawowa opieka zdrowotna powinna zostać zintegrowana z opieką długoterminową i ambulatoryjną, co ma kluczowe znaczenie w świetle zmian demograficznych i konieczności wsparcia osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, w tym osób z niepełnosprawnością.
(17)

Mimo że Finlandia wykazała ogólną gotowość do radzenia sobie z kryzysem związanym z COVID-19, jej system ochrony zdrowia mógłby być bardziej odporny. Rejony szpitalne musiały przenieść część personelu medycznego w celu leczenia pacjentów chorych na COVID-19 i odstąpić od wcześniejszych terminów ustawowych w przypadku mniej pilnych świadczeń zdrowotnych. Obecny system usług zdrowotnych świadczonych przez różne podmioty spowodował nierównomierne rozmieszczenie pracowników służby zdrowia w kraju. Rozdrobnienie świadczenia usług oraz nierówny dostęp do usług socjalnych i podstawowej opieki zdrowotnej prawdopodobnie nadal będą stanowić problem po kryzysie, w szczególności w przypadku bezrobotnych i emerytów, w tym osób z niepełnosprawnościami. Ze względu na wzrost bezrobocia wynikający z kryzysu związanego z COVID-19 zarówno krótko-, jak i średnioterminowe działania w ramach polityki powinny koncentrować się na poprawie równego dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej. W perspektywie średnioterminowej ważna jest dalsza realizacja planów w zakresie reform społecznych i reformy w dziedzinie zdrowia, rozpatrywanych przez kolejne rządy Finlandii, zwłaszcza ze względu na to, że przygotowują one Finlandię do daleko idących zmian demograficznych i pomogłyby temu krajowi w utrzymaniu jakości swojego systemu ochrony zdrowia w przyszłości, przy jednoczesnej poprawie jego dostępności. Długoterminowa stabilność finansów publicznych Finlandii jest nadal zagrożona ze względu na prognozowany wzrost kosztów związanych ze starzeniem się społeczeństwa, w szczególności związanych z opieką społeczną i zdrowotną.
(19)

Dla wsparcia odbudowy gospodarki ważne będzie przyspieszenie realizacji gotowych projektów w zakresie inwestycji publicznych i promowanie inwestycji prywatnych, m.in. w drodze odpowiednich reform, w szczególności w odniesieniu do gospodarki cyfrowej i zielonej gospodarki. Luksemburg uruchomił już inicjatywy w celu pobudzenia transformacji cyfrowej i innowacji, lecz integracja technologiczna w sektorze przedsiębiorstw i inwestycjach prywatnych, jak również cyfryzacja usług publicznych pozostają na niskim poziomie w stosunku do dużego potencjału i ambicji tego kraju, aby stać się gospodarką opartą na danych. Zasadnicze znaczenie dla wspierania MŚP oraz pobudzenia wydajności i konkurencyjności będą miały inwestycje w transformację cyfrową, zaawansowane umiejętności cyfrowe i innowacje. Odbudowę gospodarki należy również wspierać przez wdrożenie ambitnych zielonych inwestycji w krótkim okresie. Kluczowymi obszarami mogą być w szczególności zrównoważony transport, w tym transport kolejowy, zrównoważone budownictwo, zwłaszcza w odniesieniu do efektywności energetycznej budynków, istniejących i nowych, oraz energia ze źródeł odnawialnych. Dostarczyłyby one silnego impulsu pobudzającego działania na rzecz ekologii, co pomogłoby Luksemburgowi zbliżyć się do realizacji celów na 2030 r. dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, osiągnięcia efektywności energetycznej i stosowania energii ze źródeł odnawialnych, przygotowując podstawy do przejścia na neutralność klimatyczną. Nadal konieczne jest dalsze określenie potrzeb inwestycyjnych i źródeł finansowania inwestycji, również w obliczu wpływu pandemii COVID-19 na gospodarkę i finanse publiczne. Programowanie przewidzianego we wniosku Komisji Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji na lata 2021–2027 mogłoby pomóc Luksemburgowi sprostać niektórym wyzwaniom związanym z przejściem na gospodarkę neutralną dla klimatu, w szczególności na terytoriach objętych załącznikiem D do sprawozdania krajowego na 2020 r. Pozwoliłoby to Luksemburgowi optymalnie wykorzystać ten fundusz.
(19)

Rząd wdrożył szereg środków mających na celu wsparcie podaży nieruchomości mieszkaniowych, które to środki przyczyniły się do zwiększenia liczby gotowych nieruchomości w ujęciu rocznym o prawie 57 % w okresie dwóch lat do września 2019 r. Wydaje się, że w połączeniu ze skutecznymi narzędziami makroostrożnościowymi przyczyniło się to do zmniejszenia inflacji cen nieruchomości mieszkaniowych. Popyt na nieruchomości mieszkaniowe jest jednak nadal wyższy niż ich podaż. Przystępność cenowa nieruchomości mieszkaniowych jest problemem dla wielu gospodarstw domowych, a inflacja w sektorze wynajmu utrzymuje się na wysokim poziomie. Lepsza infrastruktura, w połączeniu z planowaniem przestrzennym, mogłaby być kluczowym czynnikiem umożliwiającym poprawę w zakresie podaży nieruchomości mieszkaniowych. Ponadto usunięcie niedociągnięć administracyjnych w odniesieniu do opłaty od niezagospodarowanych lokali może ostatecznie przyczynić się do poprawy przystępności cenowej nieruchomości mieszkaniowych w perspektywie średnioterminowej. Braki w zakresie podaży mieszkań socjalnych nadal stanowią poważne wyzwanie pod względem promowania włączenia społecznego, również w przypadku osób w najtrudniejszej sytuacji. Najnowsze działania polityczne przyspieszyły proces budowania i oddawania do użytku mieszkań socjalnych, ale w czerwcu 2019 r. na listach oczekujących na mieszkanie socjalne w Irlandii nadal znajdowało się około 68 700 gospodarstw domowych. Konieczne są dalsze wysiłki w celu zaspokojenia potrzeb pozostałych gospodarstw domowych na bieżącej liście oczekujących oraz potencjalnych nowych wnioskodawców. Spośród około 10 000 zarejestrowanych osób bezdomnych w Irlandii 3 500 to dzieci. Budzi to obawy co do potencjalnego ryzyka pogłębienia nierówności oraz zakorzenionego ubóstwa i zwiększenia wykluczenia społecznego. Osoby samotnie wychowujące dzieci należą do grup najbardziej dotkniętych bezdomnością. Nadal utrzymują się znaczne różnice na poziomie regionów i miast, przy czym 69 % wszystkich bezdomnych dorosłych przebywa w rejonie Dublina.
(12)

W programie stabilności na 2020 r. rząd planuje pogorszenie salda nominalnego z deficytu na poziomie 0,2 % produktu krajowego brutto (PKB) w 2019 r. w kierunku deficytu w wysokości 9,4 % PKB w 2020 r. Deficyt ma się obniżyć do 5,0 % PKB w roku 2021 i do 2,7 % PKB do roku 2023, przy założeniu niezmiennego kursu polityki. Na podstawie programu stabilności na 2020 r. przewiduje się, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, po spadku w 2019 r. do 36,9 % PKB, wzrośnie w 2022 r. do ok. 53 %. Na perspektywy makroekonomiczne i fiskalne wpływa duża niepewność spowodowana pandemią COVID-19.
1.

Prowadzenie polityki fiskalnej w sposób zgodny z zaleceniem Rady z dnia 3 kwietnia 2020 r. przy jednoczesnym podjęciu wszelkich działań niezbędnych do skutecznego zaradzenia pandemii i do wspomożenia gospodarki, a następnie wsparcia jej odbudowy. Unikanie wprowadzania stałych środków, które mogłyby zagrażać stabilności fiskalnej. Zwiększanie odporności systemu ochrony zdrowia, w szczególności w odniesieniu do personelu medycznego i produktów medycznych, oraz poprawę dostępu do usług zdrowotnych.
(17)

Środki powstrzymujące rozprzestrzenianie się wirusa wprowadzone w odpowiedzi na kryzys związany z COVID-19 mają duży negatywny wpływ na rynek pracy i warunki socjalne. Przed kryzysem sytuacja społeczna powoli się poprawiała, mimo że zagrożenie ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, ubóstwo pracujących i nierówności dochodowe były nadal duże, a między regionami utrzymywały się znaczne różnice. Biorąc pod uwagę wpływ pandemii COVID-19 i jej następstwa, należy wzmocnić siatki bezpieczeństwa socjalnego, aby zapewnić odpowiednie zastąpienie dochodu, niezależnie od statusu zatrudnienia, w tym także w odniesieniu do osób, które borykają się z problemami w zakresie dostępu do ochrony socjalnej. Zapewnienie lepszego zastąpienia i wsparcia dochodu jest szczególnie istotne w przypadku pracowników nietypowych i osób znajdujących się w trudnej sytuacji. Zasadnicze znaczenie ma również świadczenie usług służących włączeniu społecznemu i integracji na rynku pracy. Nowy system dochodu minimalnego, dzięki któremu w minionym roku ponad milion gospodarstw domowych skorzystało ze świadczeń (średnio 513 EUR), może złagodzić skutki kryzysu związanego z COVID-19. Istnieją jednak możliwości udoskonalenia tego systemu, tak by w większym stopniu objąć jego zasięgiem grupy znajdujące się w trudnej sytuacji. Rząd wprowadził tymczasowo dodatkowy „dochód nadzwyczajny”, aby wesprzeć gospodarstwa domowe, które dotychczas nie kwalifikowały się do przyznania dochodu minimalnego. W przypadku osób zatrudnionych w szarej strefie gospodarki, w szczególności w takich sektorach, jak rolnictwo, przemysł spożywczy i budownictwo mieszkaniowe, istnieje również ryzyko, że napotkają one na problemy w dostępie do ochrony socjalnej i wsparcia dochodu. W odpowiedzi na to wyzwanie rząd złagodził ostatnio przepisy dotyczące legalizacji statusu zatrudnienia pracowników nierejestrowanych oraz uzyskiwania lub przedłużania ważności dokumentów pobytowych dla migrantów pracujących. Negatywne tendencje demograficzne i drenaż mózgów również stanowią zagrożenie dla perspektyw wzrostu gospodarczego. Oprócz trudniejszych warunków na rynku pracy brak usług dobrej jakości jest jednym z czynników przyczyniających się do wyludniania się regionów południowych i obszarów wiejskich. Ułatwienie dostępu do e-usług ma kluczowe znaczenie, zwłaszcza w kontekście ograniczonej mobilności.
(32)

Korupcja oraz ograniczenie dostępu do informacji publicznej i wolności mediów były powodem do obaw jeszcze przed kryzysem. Obszary te są jeszcze bardziej narażone na dalsze pogorszenie w trakcie obowiązywania stanu zagrożenia, gdyż osłabione są mechanizmy kontrolne. Prowadzenie dochodzeń i ściganie przestępstw okazuje się mniej skuteczne na Węgrzech niż w innych państwach członkowskich. Brakuje zdecydowanych, systematycznych działań w celu ścigania korupcji na wysokim szczeblu. Zastrzeżenia budzi kwestia odpowiedzialności za decyzje o zamykaniu dochodzeń, ponieważ nie ma skutecznych środków odwoławczych od decyzji prokuratury o odmowie ścigania domniemanej działalności przestępczej. Ograniczenia w dostępie do informacji nadal utrudniają walkę z korupcją. Odstraszające praktyki w zakresie dostępu do informacji publicznej mogą zniechęcać obywateli i organizacje pozarządowe do korzystania ze swoich konstytucyjnych praw.
(19)

Kryzys związany z COVID-19 uwydatnił istniejące już wcześniej wyzwania społeczne na Słowacji. Stworzył pilną potrzebę zapewnienia pracownikom, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, odpowiedniego zastąpienia dochodów. Aby złagodzić wpływ kryzysu na zatrudnienie, uruchomiono mechanizmy zmniejszonego wymiaru czasu pracy przy wsparciu z funduszy unijnych. Prognoza Komisji z wiosny 2020 r. przewiduje, że w 2020 r. bezrobocie wzrośnie do 8,8 %, a w 2021 r. spadnie do 7,1 %. Pomimo pewnego złagodzenia w 2018 r. system świadczeń dla bezrobotnych na Słowacji charakteryzuje się rygorystycznymi wymogami kwalifikowalności, stosunkowo krótkim okresem wypłacania świadczeń (co do zasady sześć miesięcy, z niewielkimi przedłużeniami w czasie trwania kryzysu) i niskimi stopami kompensacji dochodu dla beneficjentów. Niektóre grupy są szczególnie narażone na skutki kryzysu i mogą doświadczać ograniczonego dostępu do ochrony socjalnej i usług opiekuńczych. Dotyczy to m.in. zmarginalizowanych społeczności romskich, które często nie mają dostępu do podstawowych usług, a także osób starszych i osób o niskich kwalifikacjach.
1.

Podjęcie wszelkich działań, zgodnie z ogólną klauzulą korekcyjną w ramach paktu stabilności i wzrostu, niezbędnych do skutecznego zaradzenia pandemii COVID-19 i do wspomożenia gospodarki, a następnie wsparcia jej odbudowy. Gdy pozwolą na to warunki ekonomiczne – prowadzenie polityk fiskalnych mających na celu osiągnięcie ostrożnej sytuacji fiskalnej w średnim terminie i zapewnienie długookresowej zdolności do obsługi długu, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji. Wzmocnienie odporności systemu ochrony zdrowia poprzez zapewnienie odpowiednich dostaw kluczowych produktów medycznych i zrównoważonego rozmieszczenia personelu medycznego, oraz przez inwestycje w e-zdrowie.
(12)

W dniu 13 lipca 2018 r. Rada zaleciła Belgii zapewnienie, by nominalna stopa wzrostu publicznych wydatków pierwotnych netto (7) nie przekroczyła 1,8 % w 2019 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 0,6 % produktu krajowego brutto (PKB). Ponieważ oceniono, że Belgia kwalifikuje się do przyznania jej żądanego tymczasowego odchylenia wynoszącego 0,5 % PKB w ramach klauzuli dotyczącej reformy strukturalnej, wymaganą korektę strukturalną na 2019 r. zmniejszono do 0,1 % PKB, co odpowiada nominalnej stopie wzrostu wydatków pierwotnych netto nieprzekraczającej 2,8 % w 2019 r. Ogólna ocena Komisji potwierdza znaczne odchylenie od zalecanej ścieżki dostosowania prowadzącej do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w 2019 r. i w latach 2018 i 2019 w ujęciu łącznym. Jest to istotny czynnik w sprawozdaniu Komisji przygotowanym zgodnie z art. 126 ust. 3 Traktatu, dotyczącym oceny przestrzegania przez Belgię kryterium długu w 2019 r.
1.

Podjęcie wszelkich działań, zgodnie z ogólną klauzulą wyjścia w ramach paktu stabilności i wzrostu, niezbędnych do skutecznego zaradzenia pandemii COVID-19 i do wspomożenia gospodarki, a następnie wsparcia jej odbudowy. Gdy pozwolą na to warunki ekonomiczne – prowadzenie polityk fiskalnych mających na celu osiągnięcie ostrożnej sytuacji fiskalnej w średnim terminie i zapewnienie długookresowej zdolności do obsługi długu, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji. Poprawę odporności, dostępności i skuteczności systemu ochrony zdrowia, m.in. przez zapewnienie wystarczających zasobów i przyspieszenie wdrażania usług e-zdrowia.
(18)

Aby nadal radzić sobie z pandemią COVID-19, należy poprawić wydajność, dostępność i odporność systemu opieki zdrowotnej. Płatności bezpośrednie na rzecz prywatnych usług zdrowotnych, a także opłaty nieformalne, ściśle związane z nieefektywnym zarządzaniem szpitalami, są nadal wysokie, co prowadzi do nierówności. Dostęp do usług opieki zdrowotnej jest nadal problemem, a poziom niezaspokojonych – według subiektywnej oceny – potrzeb w zakresie takiej opieki należy do najwyższych w Unii, przy czym dają się zaobserwować duże różnice w zależności od wysokości dochodów i statusu zatrudnienia pacjentów. Dopłaty nie zostały w wystarczającym stopniu uzależnione od kryterium dochodowego, by chronić słabsze grupy społeczne. Sytuację tę pogarsza nadwyżka podaży, a tym samym nadmierne spożycie często zbyt drogich leków. Aby zająć się tym problemem, Grecja wdraża właśnie ambitną reformę podstawowej opieki zdrowotnej, która ma zapewnić dostęp do najważniejszych usług medycznych wysokiej jakości w perspektywie krótkoterminowej. W długim okresie wprowadza zaś kompleksowy system opieki na potrzeby całego społeczeństwa, który będzie oparty na modelu „odźwiernego”. Wstępne dane wskazują, że ma to kluczowe znaczenie dla ochrony obywateli i ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa, umożliwiając wykorzystanie pełnych zdolności systemu do opieki nad pacjentami w zależności od ich potrzeb. Nie znaleziono jeszcze odpowiedniego rozwiązania w zakresie wydatków na opiekę zdrowotną: stabilność budżetową zapewnia w głównej mierze system nadpłaconych kwot, który znajduje się pod rosnącą presją z powodu niewystarczających środków strukturalnych. Pomimo pewnych pozytywnych działań podjętych w ostatnim czasie scentralizowane zamówienia publiczne są nadal słabe. W 2018 r. wydatki publiczne na opiekę zdrowotną były niższe od średniej unijnej, nawet po uwzględnieniu wartości nadpłaconych kwot, przekładającej się na dodatkowe 1 % PKB. Aby poprawić skuteczność, dostępność i ogólną odporność systemu ochrony zdrowia, należy zwiększyć wydajność tego systemu oraz zapewnić mu dodatkowe zasoby finansowe.
(37)

Do celów definicji rynku geograficznego krajowe organy regulacyjne powinny zdefiniować podstawową jednostkę geograficzną jako punkt wyjścia do oceny warunków konkurencji. Obszar takiej jednostki może pokrywać się z topologią sieci lub granicami administracyjnymi, w zależności od uwarunkowań krajowych. We wszystkich przypadkach, zgodnie z praktyką Komisji (4), jednostka geograficzna powinna a) mieć odpowiednią wielkość, tzn. być na tyle mała, aby uniknąć znacznych różnic w warunkach konkurencji w obrębie każdej jednostki, ale na tyle duża, aby uniknąć uciążliwej mikro-analizy wymagającej dużej ilości zasobów, która mogłaby doprowadzić do fragmentacji rynku, b) móc odzwierciedlać strukturę sieci wszystkich istotnych operatorów oraz c) posiadać wyraźne i stabilne granice na przestrzeni czasu. W odniesieniu do warunku b) krajowe organy regulacyjne powinny w stosownych przypadkach opierać się na analizie geograficznej sieci przeprowadzonej zgodnie z art. 22 kodeksu.
2.

W szczególności wszystkie państwa członkowskie powinny wdrożyć pkt 19–21 zalecenia (UE) 2020/1475 dotyczące wspólnych ram dotyczących ewentualnych środków w odniesieniu do podróżnych przybywających z obszarów podwyższonego ryzyka. Zgodnie z zasadą ostrożności państwa członkowskie powinny zniechęcać do wszelkich podróży innych niż niezbędne do i ze Zjednoczonego Królestwa aż do odwołania. Zgodnie z zaleceniem (UE) 2020/1475 następujące grupy powinny być jednak zwolnione z dalszych tymczasowych ograniczeń, pod warunkiem poddania się przez te osoby testowi RT-PCR lub – alternatywnie – szybkiemu testowi antygenowemu w ciągu 72 godzin przed wyjazdem, lub odbycia dziesięciodniowej kwarantanny i poddania się testowi RT-PCR w dziesiątym dniu i uzyskania ujemnego wyniku testu: a) obywatele Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE oraz obywatele państw trzecich, którzy na mocy porozumień między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej strony, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu obywateli Unii, podróżujący do swojego państwa członkowskiego lub do państwa, którego dana osoba jest obywatelem; b) obywatele Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE, obywatele państw trzecich, którzy na mocy porozumień między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej strony, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu obywateli Unii, a także obywatele Zjednoczonego Królestwa, podróżujący do swojego państwa członkowskiego lub do kraju zamieszkania; c) obywatele państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi na mocy dyrektywy w sprawie pobytu długoterminowego, osoby, których prawo pobytu wynika z innych dyrektyw UE lub z prawa krajowego lub które posiadają krajowe wizy długoterminowe, podróżujący do swojego państwa członkowskiego zamieszkania; d) członkowie rodziny osób, o których mowa w lit. a)–c).
(1)

W dniu 30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie Rady w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (1) („zalecenie Rady”). W dniu 16 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1052 z dnia 16 lipca 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (2). W dniu 30 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1144 z dnia 30 lipca 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (3). W dniu 7 sierpnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1186 z dnia 7 sierpnia 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (4). W dniu 22 października 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1551 z dnia 22 października 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (5).