ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 54/1

DECYZJA RADY

z dnia 14 kwietnia 2011 r.

w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

(2013/93/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (zwana dalej „Konwencją”) ma na celu zastąpienie protokołów w sprawie reguł pochodzenia obowiązujących obecnie w państwach strefy paneurośródziemnomorskiej.

(2) Poprzez Konwencję uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia zostali włączeni do paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia.

(3) W dniu 26 listopada 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie Konwencji z państwami EFTA, z uczestnikami procesu barcelońskiego, uczestnikami procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz z Wyspami Owczymi.

(4) W dniu 9 grudnia 2009 r. ministrowie ds. handlu państw eurośródziemnomorskich przyjęli tekst Konwencji podczas konferencji w Brukseli.

(5) Konwencja powinna zostać podpisana, a dołączona deklaracja powinna zostać zatwierdzona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej podpisanie Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, z zastrzeżeniem jej zawarcia (1).

Artykuł 2

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej deklarację zawartą w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji, z zastrzeżeniem jej zawarcia, oraz do przedstawienia deklaracji zawartej w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2011 r. W imieniu Rady FAZEKAS S. Przewodniczący

(1) Tekst Konwencji zostanie opublikowany razem z decyzją o jej zawarciu.
(8)

Zważywszy na wyniki konferencji ONZ z lipca 2012 r., na działania ustanowione przez decyzje 2009/42/WPZiB i decyzję 2010/336/WPZiB oraz na potrzebę przyczynienia się do pomyślnego zakończenia negocjacji, Unia powinna nadal wspierać prace nad traktatem o handlu bronią, aby zapewnić doprowadzenie do bezzwłocznego przyjęcia skutecznego i możliwego do wdrożenia prawnie wiążącego traktatu. Dalsze wsparcie, którego Unia udziela pracom na rzecz traktatu o handlu bronią powinno się przyczynić do pomyślnego zakończenia negocjacji na konferencji ONZ w dniach 18–28 marca 2013 r. oraz do propagowania działań na rzecz wdrożenia w państwach trzecich, które musiałyby przestrzegać przyszłego traktatu o handlu bronią,
(6)

W tych okolicznościach 11 państw członkowskich, a mianowicie Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Austria, Portugalia, Słowenia i Słowacja, zwróciło się do Komisji z wnioskami w pismach otrzymanych pomiędzy dniem 28 września i 23 października 2012 r., informując, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych. Wymienione państwa członkowskie wnioskowały, aby zakres i cele wzmocnionej współpracy oprzeć na wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy z dnia 28 września 2011 r. Odniosły się również w szczególności do potrzeby unikania działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków, zakłóceń oraz przenoszeniem do innych jurysdykcji.
(11)

Zamierzone dodanie syntetycznej zeaksantyny do żywności w celach barwienia jest objęte zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (4) oraz powinno zostać dopuszczone zgodnie z tym rozporządzeniem.
(1)

Decyzją Komisji 2009/827/WE (2) zezwolono, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97, na wprowadzenie do obrotu nasion szałwii hiszpańskiej (Salvia hispanica) jako nowego składnika żywności do stosowania w produktach piekarskich w ilości maksymalnie 5 %.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 16/1

DECYZJA RADY

z dnia 29 października 2012 r.

w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej oraz tymczasowego stosowania Umowy ustanawiającej ogólne ramy ściślejszej współpracy między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

(2013/36/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z jego art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Komisja Europejska wynegocjowała w imieniu Unii Umowę ustanawiającą ogólne ramy ściślejszej współpracy (zwaną dalej „Umową”) między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej zgodnie z decyzją Rady z dnia 6 października 2011 r. upoważniającą Komisję do rozpoczęcia rokowań.

(2) Umowa została parafowana w dniu 24 kwietnia 2012 r.

(3) Należy podpisać Umowę i stosować ją tymczasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedur jej zawarcia.

(4) Konieczne jest określenie procedur dla uczestnictwa Unii w pracach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Umowy ustanawiającej ogólne ramy ściślejszej współpracy między Unią Europejską oraz Europejską Organizacją ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej, z zastrzeżeniem zawarcia Umowy.

Tekst Umowy jest dołączony do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Umowy w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Artykuł 3

Umowę stosuje się tymczasowo, zgodnie z jej art. 13.1, począwszy od dnia jej podpisania, w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do jej zawarcia.

Artykuł 4

1. Unia Europejska jest reprezenowana we Wspólnym Komitecie ustanowionym na podstawie art. 7 Umowy przez Komisję.

2. Komisja, po konsultacji z Komitetem Specjalnym powołanym przez Radę, określa stanowisko, jakie ma zająć Unia we Wspólnym Komitecie, między innymi w odniesieniu do przyjmowania załączników do Umowy oraz przyjmowania zmian do załączników do Umowy.

Artykuł 5

Komisja może podjąć wszelkie właściwe działania na podstawie art. 5, 6, 8, 9, 10 i 11 Umowy.

Artykuł 6

Komisja regularnie informuje Radę o wdrażaniu Umowy.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 października 2012 r. W imieniu Rady E. FLOURENTZOU Przewodniczący
(7)

Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji (3) poszukiwanie ropy naftowej i gazu ziemnego stanowi jeden istotny rynek produktowy, ponieważ nie jest możliwe określenie na samym początku poszukiwań, czy zakończą się one znalezieniem ropy naftowej czy gazu ziemnego. Co więcej, w wyniku tej samej, ugruntowanej praktyki Komisji ustalono, że zasięg geograficzny tego rynku jest ogólnoświatowy. Biorąc pod uwagę, że nic nie wskazuje na to, że w omawianym przypadku definicja zasięgu geograficznego rynku jest odmienna, zostanie ona przyjęta do celów niniejszej decyzji.
3.5.

W sprawach, w których Komisja i państwa członkowskie nie doszły do porozumienia co do podziału kompetencji, lub w przypadkach gdy nie jest możliwe osiągnięcie większości wymaganej do przyjęcia stanowiska Unii, zostaną podjęte maksymalne starania w celu wyjaśnienia sytuacji lub wypracowania stanowiska Unii. Do tego czasu, po należytym skoordynowaniu opinii, odpowiednio państwa członkowskie lub Komisja zostaną upoważnione do zabierania głosu, pod warunkiem że wyrażane przez nie stanowisko nie będzie przesądzać o przyszłym stanowisku Unii, będzie spójne z politykami Unii, poprzednimi stanowiskami Unii i zgodne z prawem unijnym.
(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE zawiera wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na szczeblu unijnym do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2008/81/WE z dnia 29 lipca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia difenakum jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy (2) dodano substancję czynną difenakum do rodentycydów należących do produktów typu 14, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.
a)

zakupu zestawów do badań, odczynników i wszelkich możliwych do zidentyfikowania materiałów pomocniczych używanych konkretnie do wykonywania badań;
(1)

W piśmie z dnia 24 grudnia 2012 r. prezydent Republiki Mali wystosował zaproszenie do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, z zadowoleniem odnosząc się do rozmieszczenia szkoleniowej misji wojskowej UE w Mali.
(143)

Dochodzenie ujawniło związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem towarów po cenach dumpingowych z Kazachstanu. Przeanalizowano inne możliwe przyczyny szkody, takie jak przywóz z innych państw, zmiany kosztów produkcji przemysłu unijnego, wyniki w zakresie produkcji, nowy proces produkcyjny, wyniki przemysłu unijnego w zakresie wywozu, przywóz przez przemysł unijny, wpływ kryzysu finansowego i gospodarczego, wybór dostawców przez konsumentów, wpływ sprzedaży na rynku sprzedaży wewnętrznej, zgodność i niezgodność z normami w zakresie ochrony środowiska oraz decyzje kierownictwa, i nie stwierdzono, by którakolwiek z nich była na tyle istotna, by spowodować zerwanie związku przyczynowego ustanowionego między przywozem po cenach dumpingowych z Kazachstanu a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Dochodzenie wykazało jednak, że chociaż niektóre inne czynniki, tj. dostęp do głównego surowca, przyczyniły się w pewnym stopniu do szkody poniesionej przez przemysł unijny, to przywóz z Kazachstanu miał jednak istotny wpływ na tę szkodę. Jak już wspomniano powyżej, czynniki te nie mogły więc zerwać związku przyczynowego między tym przywozem a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(6)

Ilość zweryfikowanych emisji gazów cieplarnianych z instalacji powinna być określana w następujący sposób: — w odniesieniu do państw członkowskich, które uczestniczyły w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji, począwszy od 2005 r.: ilość emisji z instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE w 2005 r., skorygowana o ilość emisji gazów cieplarnianych z instalacji, które zostały włączone do systemu handlu uprawnieniami do emisji lub z niego wyłączone w okresie od 2008 r. do 2012 r., ze względu na korektę zakresu stosowaną przez państwa członkowskie, oraz ilość emisji gazów cieplarnianych z instalacji tymczasowo wykluczonych w roku 2005, ale nie wykluczonych w latach 2008–2012 z systemu handlu uprawnieniami do emisji, — w odniesieniu do państw członkowskich, które uczestniczyły w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji, począwszy od 2007 r.: ilość emisji gazów cieplarnianych z instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE w 2007 r., — w odniesieniu do państw członkowskich, które uczestniczyły w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji, począwszy od 2013 r.: ilość emisji gazów cieplarnianych z instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE w 2005 r. (zgodnie z danymi przekazanymi przez odpowiednie państwo członkowskie i zweryfikowanymi przez Komisję).
(4)

Artykuł 30 dyrektywy 2004/17/WE stanowi, że zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia jednego z rodzajów działalności objętych dyrektywą 2004/17/WE nie podlegają wspomnianej dyrektywie, jeżeli w państwie członkowskim, w którym dana działalność jest prowadzona, podlega ona bezpośrednio konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Oceny, czy działalność bezpośrednio podlega konkurencji, dokonuje się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniających specyfikę danego sektora. Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony, jeżeli państwo członkowskie wdrożyło i stosuje właściwe przepisy prawa unijnego otwierające dany sektor lub jego część. Właściwe akty prawne wymienione są w załączniku XI do dyrektywy 2004/17/WE; w przypadku usług pocztowych jest to dyrektywa 97/67/WE.
(3)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.
(1)

Artykuł 10b ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 stanowi, że każde państwo członkowskie, które zastosowało art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 378/2007 (2) w odniesieniu do roku kalendarzowego 2012, może stosować zmniejszenie (dalej zwane „dobrowolnym dostosowaniem”) do wszystkich kwot płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane na jego terytorium w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013. Dobrowolne dostosowanie stosuje się niezależnie od dostosowania płatności bezpośrednich, o którym mowa w art. 10a rozporządzenia (WE) nr 73/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 77/2

DECYZJA RADY

z dnia 18 marca 2013 r.

określająca stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru, w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

(2013/139/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Międzynarodowa umowa w sprawie cukru z 1992 r. została zawarta decyzją Rady 92/580/EWG (1) i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1993 r. na okres trzech lat, do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu była ona regularnie przedłużana na kolejne, dwuletnie okresy. Okres obowiązywania umowy przedłużono ostatnio w czerwcu 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru. Dalsze przedłużenie umowy leży w interesie Unii. W związku z tym Komisja, reprezentująca Unię w Międzynarodowej Radzie ds. Cukru, powinna zostać upoważniona do głosowania za takim przedłużeniem obowiązywania umowy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru, polega na głosowaniu za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. na kolejny okres maksymalnie 2 lat.

Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażenia takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2013 r. W imieniu Rady S. COVENEY Przewodniczący

(1) Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15.
(2)

Hiszpania zwróciła się do Komisji z wnioskiem o przyjęcie decyzji zezwalającej na wykorzystanie zagrożonego bydła do końca okresu produkcyjnego w drodze odstępstwa od art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(6)

Wieloletnie ramy prac powinny zawierać przepisy mające zapewnić komplementarność w stosunku do kompetencji innych organów, biur i agencji Unii, jak również Rady Europy i innych organizacji międzynarodowych działających w dziedzinie praw podstawowych. Najważniejszymi agencjami i organami Unii działającymi w dziedzinach objętych niniejszymi wieloletnimi ramami prac są Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 439/2010 (3), Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) ustanowiona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 (4), Europejska Sieć Migracyjna ustanowiona decyzją Rady 2008/381/WE (5), Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust) ustanowiona decyzją Rady 2002/187/WSiSW (8), Europejski Urząd Policji (Europol) ustanowiony decyzją Rady 2009/371/WSiSW (9), Europejskie Kolegium Policyjne (Cepol) ustanowione decyzją Rady 2005/681/WSiSW (10), Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości ustanowiona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1077/2011 (11) i Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1365/75 (12).
(2)

Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1273/2012 z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (2) przejście do SIS II rozpocznie się w dniu ustalonym przez Radę działającą zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006.
(12)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen - w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9) - które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (10).
(2)

Państwa członkowskie powiadomiły Komisję o zakończeniu prawnych i technicznych przygotowań do gromadzenia i przekazywania do VIS danych, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS, w odniesieniu do wszystkich wniosków wizowych w tych dwóch regionach, w tym przygotowań do gromadzenia lub przekazywania danych w imieniu innego państwa członkowskiego.
(8)

Zgodnie z art. 33 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 50 % konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło przed zamknięciem programu rozwoju obszarów wiejskich w terminie 4 lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie 8 lat, w przypadku gdy nieodzyskana kwota jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, albo w chwili zamknięcia programu, jeżeli powyższe terminy wygasają przed jego zamknięciem. Artykuł 33 ust. 4 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur odzyskiwania wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, określono w rozporządzeniu (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawione są tabele, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2013 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio 4 lata lub 8 lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 33 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(9)

Na podstawie art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 50 % konsekwencji finansowych nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie 4 lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie 8 lat, w przypadku gdy nieodzyskana kwota jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur odzyskania wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, określono w rozporządzeniu (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawione są tabele, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2013 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio 4 lata lub 8 lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(2)

Zgodnie z art. 128 ust. 1 Traktatu oraz art. 16 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Bank Centralny (EBC) ma wyłączne prawo do upoważniania do emisji banknotów euro w Unii. Przepisy te przewidują także, że banknoty takie mogą emitować EBC oraz krajowe banki centralne państw członkowskich, których walutą jest euro (zwane dalej „KBC”). Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (2) EBC i KBC wprowadzają banknoty euro do obiegu.
(10)

Chociaż przejrzystość wykorzystania widma jest niezbędna dla funkcjonowania wykazu, to jednak zachowana musi być ochrona danych osobowych, prywatności, tajemnicy handlowej i tajemnic państwowych na mocy przepisów unijnych. Przepisy te obejmują: art. 346 ust. 1 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym państwa członkowskie nie mają obowiązku udzielania informacji, których ujawnienie jest sprzeczne z podstawowymi interesami ich bezpieczeństwa; art. 8 decyzji nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o widmie radiowym) (3); rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (4); oraz załącznik do regulaminu wewnętrznego Komisji regulujący postępowanie z informacjami klasyfikowanymi UE, w tym informacjami wytworzonymi w UE oraz przekazanymi przez państwa członkowskie, państwa trzecie lub organizacje międzynarodowe (5).
(3)

Niniejsza decyzja dotyczy prawodawstwa w zakresie środków spożywczych. Prawodawstwo dotyczące środków spożywczych nie stosuje się do Liechtensteinu na czas rozszerzenia na Liechtenstein obowiązywania Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, jak określono we wstępie do rozdziału XII załącznika II do Porozumienia EOG. Niniejszej decyzji nie stosuje się zatem do Liechtensteinu.
a)

sprzedaży, dostaw, przekazywania ani wywozu nieśmiercionośnego wyposażenia wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do zastosowań humanitarnych lub ochronnych lub do zastosowania w programach rozwoju instytucjonalnego ONZ i UE, ani do zapasów materiałowych przeznaczonych do prowadzonych przez UE i ONZ operacji zarządzania kryzysowego;
(2)

Klasyfikacja ta została przyjęta z następującym uzasadnieniem: „Klasyfikacja wyznaczona jest przez postanowienia reguł 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwagę dodatkową 1(b) do działu 30 oraz brzmienie kodów CN 2208, 2208 90 i 2208 90 69. Produkt ten nie może być uważany za lek objęty działem 30. Ani etykieta, ani załączone zalecenia dla użytkownika, ani opakowanie nie zawierają informacji o rodzaju i stężeniu substancji czynnej(-ych). Podana jest jedynie ilość i rodzaj użytych roślin lub części roślin. Nie są zatem spełnione warunki uwagi dodatkowej 1(b) do działu 30. Produkt ten jest napojem spirytusowym objętym pozycją 2208, posiadającym cechy charakterystyczne suplementu diety, przeznaczonym do utrzymania dobrego stanu zdrowia i samopoczucia, opartym na ekstraktach roślinnych (zob. Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego, do pozycji 2208, akapit trzeci, pkt 16)”.