ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(5)

Spośród CCP mających siedzibę w państwach trzecich, którzy wystąpili z wnioskiem o uznanie zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, 29 CCP zostało uznanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych. Spośród nich jeden CCP z Nowej Zelandii został uznany na podstawie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2274 (4). Ponadto trzej kolejni CCP z Indii mogliby zostać uznani na podstawie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2269 (5). Pozostali CCP z państw trzecich wciąż oczekują na uznanie, a procedura ich uznawania nie zostanie zakończona do dnia 15 grudnia 2017 r. Jeśli okres przejściowy nie zostanie przedłużony, instytucje mające siedzibę w Unii (lub ich jednostki zależne mające siedzibę poza Unią), posiadające ekspozycje wobec tych pozostałych CCP z państw trzecich, będą zmuszone do znacznegozwiększenia swoich funduszy własnych z tytułu tych ekspozycji, co mogłoby potencjalnie doprowadzić do wycofania się tychże instytucji jako bezpośrednich uczestników w tych CCP lub do – przynajmniej tymczasowego – zaprzestania świadczenia usług rozliczeniowych na rzecz klientów tych instytucji i spowodować przez to poważne zakłócenia na rynkach, na których działają ci CCP.
(2)

Substancje skażające, które są wykorzystywane w każdym państwie członkowskim do celów całkowitego skażania alkoholi, zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG, zostały określone w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 3199/93 (2).
(2)

Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów („SCCS”) uznał te obawy w swojej zmienionej opinii z dnia 23 września 2014 r. (2). W opinii tej SCCS stwierdził, że brak jest wystarczających danych do określenia bezpiecznego poziomu narażenia skóry w odniesieniu do populacji niepodatnej na działanie uczulające. Dodał jednak, że w świetle udokumentowanych bezpiecznych poziomów spożycia białek orzeszków arachidowych przez osoby, na które działają one uczulająco, oraz ze względu na to, że przedsiębiorstwa w sektorze dysponują możliwością rafinowania oleju arachidowego, tak by obniżyć w nim zawartość białka do poziomu 0,5 ppm lub niższego, wartość tę można przyjąć jako maksymalne dopuszczalne stężenie w (rafinowanym) oleju arachidowym, jego ekstraktach i jego pochodnych, stosowanych w produktach kosmetycznych.
(3)

Zerową stawkę celną na przedmiotowe wody i inne napoje tymczasowo zawieszono na nieokreślony czas w stosunku do Norwegii na mocy Umowy w formie Wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie protokołu 2 do obustronnej Umowy o Wolnym Handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (5) (zwanej dalej „Umową w formie wymiany listów”), zatwierdzonej decyzją 2004/859/WE. Zgodnie z Umową w formie wymiany listów bezcłowy przywóz towarów objętych kodami CN 2202 10 00, ex 2202 91 00 i ex 2202 99 pochodzących z Norwegii jest dozwolony tylko w granicach kontyngentu bezcłowego. Za przywóz towarów przekraczających przydział kontyngentu należy zapłacić cło.
(7)

W celu zapewnienia proporcjonalnego stosowania wymogów dotyczących ujawniania informacji określonych w art. 443 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do mniejszych instytucji, które nie mają istotnych poziomów obciążenia aktywów, nie należy od nich wymagać informacji na temat jakości aktywów obciążonych i nieobciążonych. Informacje na temat jakości aktywów obciążonych i nieobciążonych („wskaźniki jakości aktywów”) opierają się na właściwościach jakościowych aktywów przypisanych aktywom charakteryzującym się wyjątkowo wysoką płynnością i jakością kredytową, a także aktywom charakteryzującym się wysoką płynnością i jakością kredytową zgodnie z definicją w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/61 (6). Ponieważ firmy inwestycyjne, które nie należą do grupy bankowej, nie są objęte wspomnianym rozporządzeniem delegowanym, natomiast w przypadku firm inwestycyjnych, które należą do grupy bankowej, odpowiednie informacje są ujawniane na zasadzie skonsolidowanej, firmy inwestycyjne należy również zwolnić z obowiązku ujawniania informacji na temat jakości aktywów obciążonych i nieobciążonych, tak by nie musiały one ponosić nieproporcjonalnych kosztów.
(2)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1200/2005 (3) preparat Pediococcus acidilactici CNCM MA 18/5M został dopuszczony bez ograniczeń czasowych zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy dla kurcząt rzeźnych, a rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2036/2005 (4) został on dopuszczony jako dodatek paszowy dla tuczników. Preparat ten został następnie wpisany do rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 413/2013 (5) stosowanie tego preparatu w wodzie do pojenia zostało dopuszczone w żywieniu prosiąt odsadzonych od maciory, tuczników, kur niosek i kurcząt rzeźnych.
(3)

Jeżeli scentralizowane zarządzanie ryzykiem w ramach grupy zwykle wiąże się z przenoszeniem ryzyka nagromadzonego przez firmę inwestycyjną w wyniku transakcji z osobami trzecimi do podmiotu w ramach tej samej grupy, który nie ma zdolności do udostępniania kwotowań bądź informacji na temat zainteresowania zawarciem transakcji ani też do odrzucenia lub zmiany tych transakcji, te operacje przeniesienia ryzyka należy nadal traktować jako zawieranie transakcji na własny rachunek, jeżeli realizowane są wyłącznie w celu scentralizowania zarządzania ryzykiem grupy.
(2)

Art. 8 rozporządzenia (WE) nr 669/2009 stanowi, że właściwy organ w wyznaczonym miejscu wprowadzenia przeprowadza kontrole identyfikacyjne i bezpośrednie przesyłek produktów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia. Niemniej jednak, na podstawie art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia, decyzja o umieszczeniu nowego produktu w załączniku I może stanowić, że kontrole identyfikacyjne i bezpośrednie przesyłek tego produktu mogą być, w razie potrzeby, prowadzone przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy wyjątkowo nietrwały charakter produktu lub specyficzny rodzaj opakowania sprawiają, że pobranie próbek w wyznaczonym miejscu wprowadzenia nieuchronnie powodowałoby poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności lub uszkodzenie produktu w stopniu niemożliwym do zaakceptowania. Pozycje w załączniku I mogą obejmować całą gamę produktów, a ocena co do wyjątkowo nietrwałego charakteru produktów w nim uwzględnionych może ulec zmianie po umieszczeniu ich w wykazie w załączniku I. Ponadto rodzaj opakowania może ulec zmianie w przypadku produktów już wymienionych w wykazie. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 669/2009, aby zapewnić możliwość stosowania odstępstwa, o którym mowa w tym przepisie, do produktów, które zostały już wymienione w wykazie, jak również do nowych produktów, które mają zostać wymienione w załączniku I.
(1)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/220 (2) określono liczbę gospodarstw przekazujących dane przypadających na państwo członkowskie oraz na okręg sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych (FADN). Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/220 państwa członkowskie zobowiązane są do powiadamiania Komisji o sporządzeniu planu służącego do wyboru gospodarstw przekazujących dane, który zapewnia reprezentatywną próbę gospodarstw przekazujących dane do celów pola obserwacji przed rozpoczęciem roku obrachunkowego, do którego plan ten się odnosi.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 328/1

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2017/2278

z dnia 4 września 2017 r.

zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1217/2009 ustanawiającego sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1217/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1217/2009 zawiera wykaz okręgów w ramach sieci danych rachunkowych gospodarstw rolnych („okręgów FADN”) w danym państwie członkowskim.

(2) Zgodnie z tym załącznikiem obszar Niemiec dzieli się na 16 okręgów. Do celów rozporządzenia (WE) nr 1217/2009 Niemcy wystąpiły z wnioskiem o połączenie okręgów FADN Schleswig-Holstein i Hamburg w jeden okręg FADN: Schleswig-Holstein/Hamburg.

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1217/2009.

(4) Zaktualizowany wykaz okręgów FADN przewidziany w niniejszym rozporządzeniu należy stosować od roku obrachunkowego 2018,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1217/2009 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku obrachunkowego 2018.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 4 września 2017 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 27.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 337/26

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/2369

z dnia 18 grudnia 2017 r.

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 743/2013 wprowadzające środki ochronne w odniesieniu do przywozu z Turcji małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do okresu jego stosowania

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (1), w szczególności jej art. 22 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 743/2013 (2) przyjęto, ponieważ w wyniku audytów przeprowadzonych przez służby audytu Komisji stwierdzono niedociągnięcia w zakresie wdrażania przez Turcję kontroli urzędowych produkcji małży przeznaczonych na wywóz do Unii oraz ponieważ z państw członkowskich napłynęły zgłoszenia o niezgodnych z wymogami przesyłkach małży pochodzących z Turcji, które nie spełniały unijnych norm mikrobiologicznych.

(2) W trakcie ostatniego audytu służb audytu Komisji, który odbył się we wrześniu 2015 r., stwierdzono, że system kontroli małży przeznaczonych na wywóz do Unii nadal wykazuje poważne niedociągnięcia. Właściwe organy Turcji przedstawiły informacje dotyczące środków naprawczych przyjętych w celu usunięcia tych niedociągnięć. Niektóre z tych niedociągnięć, zwłaszcza w zakresie działania laboratoriów, nie zostały jednak usunięte.

(3) W związku z tym, z uwagi na charakter produktów stosowanie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 743/2013 należy przedłużyć do momentu, gdy uzyskane zostaną wystarczające gwarancje, przeprowadzone przez państwa członkowskie badania wykażą zgodność przesyłek z wymogami, a audyt uzupełniający potwierdzi, że uchylenie środków jest możliwe.

(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 5 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 743/2013 datę „31 grudnia 2017 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2021 r.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9.

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 743/2013 z dnia 31 lipca 2013 r. wprowadzające środki ochronne w odniesieniu do przywozu z Turcji małży przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 205 z 1.8.2013, s. 1).
2)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 3a Budowanie zdolności podmiotów wojskowych w celu wsparcia rozwoju i bezpieczeństwa służącego rozwojowi 1. W celu przyczynienia się do zrównoważonego rozwoju, który wymaga utworzenia stabilnych, pokojowych i inkluzywnych społeczeństw, pomoc Unii na mocy niniejszego rozporządzenia może być wykorzystywana do budowania zdolności podmiotów wojskowych w krajach partnerskich, w nadzwyczajnych okolicznościach określonych w ust. 3, w celu realizacji działań rozwojowych i zapewnienia bezpieczeństwa służącego rozwojowi. 2. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu może w szczególności objąć realizację programów budowania zdolności na rzecz rozwoju i bezpieczeństwa służącego rozwojowi, w tym szkolenia, mentoring i doradztwo, a także dostawę sprzętu, poprawę infrastruktury i świadczenie usług bezpośrednio związanych z tą pomocą. 3. Pomoc na podstawie niniejszego artykułu jest świadczona jedynie w sytuacji, gdy: a) nie ma możliwości spełnienia wymagań dla odpowiedniej realizacji celów Unii wynikających z niniejszego rozporządzenia za pośrednictwem podmiotów niewojskowych i istnieje zagrożenie dla istnienia funkcjonujących instytucji państwowych lub dla ochrony praw człowieka i podstawowych wolności, a instytucje państwowe nie są w stanie zaradzić temu zagrożeniu; oraz b) dany kraj partnerski i Unia są zgodne co do tego, że podmioty wojskowe są kluczowe dla utrzymania, ustanowienia lub przywrócenia warunków niezbędnych do zrównoważonego rozwoju, w tym w sytuacjach kryzysowych i sytuacjach lub kontekstach delikatnych lub niestabilnych. 4. Pomocy Unii na podstawie niniejszego artykułu nie wykorzystuje się do finansowania budowania zdolności podmiotów wojskowych do celów innych niż zapewnianie działań rozwojowych oraz bezpieczeństwa służącego rozwojowi. Pomoc Unii nie służy w szczególności do finansowania: a) stałych wydatków wojskowych; b) zakupu broni i amunicji ani żadnego innego sprzętu przeznaczonego do zabijania; c) szkoleń mających konkretnie na celu przyczynienie się do zdolności bojowej sił zbrojnych. 5. Przy opracowywaniu i wdrażaniu środków na mocy niniejszego artykułu Komisja promuje odpowiedzialność kraju partnerskiego za własny rozwój. Komisja rozwija także elementy i dobre praktyki niezbędne do zapewnienia trwałości w perspektywie średnio- i długoterminowej, jak również propaguje praworządność i ustalone zasady prawa międzynarodowego. 6. Komisja ustanawia odpowiednie procedury oceny ryzyka, monitorowania i oceny środków na podstawie niniejszego artykułu.”;
(29)

W załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1235/2008 zmienionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/872 (*1) wymieniono podmiot „IMOcert Latinoamérica Ltda” jako uznany organ kontroli dla kategorii produktów A i B w odniesieniu do Argentyny oraz dla kategorii produktów A w odniesieniu do Kostaryki. Ponieważ Argentyna i Kostaryka są wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1235/2008, odpowiednio, odnośnie do produktów kategorii A i B oraz do produktów kategorii A, „IMOcert Latinoamérica Ltda” nie może zostać uznany w przypadku tych państw w odniesieniu do tych kategorii produktów, o których mowa w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1235/2008, zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1235/2008. Uznanie tych kategorii produktów w odniesieniu do tych państw powinno zatem zostać skreślone. Komisja wezwała „IMOcert Latinoamérica Ltda” do niecertyfikowania produktów, które należą do tych kategorii produktów na podstawie błędnego odniesienia do tych kategorii produktów w odniesieniu do Argentyny i Kostaryki.
(3)

Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013 i art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, Komisja przedstawiła wyniki przeglądu w komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 2016 r. dotyczącym dostosowań technicznych ram finansowych na rok 2017 do zmian dochodu narodowego brutto (DNB) oraz dostosowań pul środków finansowych na politykę spójności. W komunikacie tym Komisja stwierdziła, że w oparciu o najnowsze dane statystyczne odnotowuje się łączną rozbieżność wynoszącą ponad ± 5 % między całkowitymi alokacjami a alokacjami po przeglądzie dla Belgii, Republiki Czeskiej, Danii, Estonii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, Włoch, Cypru, Niderlandów, Słowenii, Słowacji, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa. Ponadto Komisja wspomniała, że w oparciu o DNB per capita w latach 2012–2014, Cypr będzie w pełni kwalifikował się do uzyskania wsparcia z Funduszu Spójności od dnia 1 stycznia 2017 r.
(6)

Szwecja przedstawiła dane do zmiany standardowych stawek jednostkowych określonych obecnie w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2195. W związku z tym Komisja zmieniła stawki określone w załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2195 dla operacji otrzymujących wsparcie w ramach osi priorytetowej 1 „Podaż umiejętności” programu operacyjnego („Nationellt socialfondsprogram för investering för tillväxt och sysselsättning 2014 – 2020”) (CCI- 2014SE05M9OP001) w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2017/2016 (4). Jednakże Komisja popełniła błąd, nie zmieniając również stawek określonych dla osi priorytetowych 2 i 3 tego samego programu operacyjnego. Kwoty odnoszące się do tych osi priorytetowych powinny również zostać zmienione, a kwoty określone dla Szwecji powinny mieć zastosowanie od daty wejścia w życie rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/2016.
(2)

Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2017 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 grudnia do dnia 31 grudnia 2017 r. dla numeru porządkowego 09.4321 są większe niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości mogą zostać wydane pozwolenia na przywóz, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, obliczonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (3). Składanie kolejnych wniosków o pozwolenia w odniesieniu do tego numeru porządkowego należy zawiesić do zakończenia obecnego okresu obowiązywania kontyngentu.
(2)

Ilości objęte wnioskami o przyznanie uprawnień do przywozu, złożonymi w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2017 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2018 r., są większe niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości można przyznać uprawnienia do przywozu, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (3) w związku z art. 7 ust. 2 wymienionego rozporządzenia.
(2)

W dniu 14 listopada 2017 r. RB ONZ przyjęła rezolucję nr 2385(2017). W odniesieniu do wyłączenia z zamrożenia aktywów oraz zakazu udostępniania funduszy na potrzeby terminowego dostarczania pilnie potrzebnej pomocy humanitarnej do Somalii, w rezolucji RB ONZ nr 2385(2017) zachowano odniesienie do organizacji pozarządowych „uczestniczących w planie pomocy humanitarnej ONZ dla Somalii” wprowadzone rezolucją RB ONZ 2244 (2015) w miejsce odniesienia do organizacji pozarządowych „uczestniczących w skonsolidowanej akcji ONZ na rzecz Somalii”.
(2)

Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz, złożonymi w okresie od dnia 1 grudnia do 7 grudnia 2017 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2018 r. są mniejsze niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonych dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 342/4

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/2406

z dnia 20 grudnia 2017 r.

określające ilości, jakie należy dodać do ilości ustalonej dla podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2018 r. w ramach kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 442/2009 w sektorze wieprzowiny

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188 ust. 2 i 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 442/2009 (2) otwarto roczne kontyngenty taryfowe na przywóz produktów w sektorze wieprzowiny. Kontyngenty określone w części B załącznika I do wspomnianego rozporządzenia są administrowane zgodnie z metodą równoczesnego analizowania wniosków.

(2) Ilości objęte wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz złożonymi w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 7 grudnia 2017 r. w odniesieniu do podokresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2018 r., są mniejsze niż ilości dostępne. Należy zatem określić ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków, i dodać je do ilości ustalonej dla następnego podokresu obowiązywania kontyngentu.

(3) W celu zapewnienia skuteczności przedmiotowego środka niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ilości, w odniesieniu do których nie złożono wniosków o pozwolenie na przywóz na podstawie rozporządzenia (WE) nr 442/2009 i które należy dodać do podokresu od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2018 r., określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 20 grudnia 2017 r. W imieniu Komisji, za Przewodniczącego, Jerzy PLEWA Dyrektor Generalny Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 442/2009 z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie otwarcia kontyngentów taryfowych w sektorze wieprzowiny oraz administrowania nimi (Dz.U. L 129 z 28.5.2009, s. 13).