Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/97

z dnia 30 stycznia 1997 r.

przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania dla rynku wołowiny we Francji w zastosowaniu decyzji 97/18/WE

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2222/96 [2], w szczególności jego art. 23,

a także mając na uwadze, co następuje:

decyzją Komisji 97/18/WE [3] Komisja zatwierdza środki zaproponowane przez Francję w celu poddania kontroli i zwalczenia w tym Państwie Członkowskim BSE; zgodnie ze wspomnianą wyżej decyzją, pomoc finansowa dla Francji na dokonanie uboju bydła jest udzielana stosownie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r., przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2423/96 [5]; dlatego też jest rzeczą właściwą przyznanie wsparcia ze strony Wspólnoty w wysokości 70 % wartości rynkowej zwierząt poddanych ubojowi; w celu określenia wartości rynkowej Francja ustanowi system zapewniający dokonywanie uczciwej i obiektywnej wyceny każdego ze zwierząt;

koniecznym jest zapewnienie, aby bydło było poddawane ubojowi i niszczeniu w sposób nie stwarzający żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, ani dla zdrowia innych zwierząt; dlatego też jest konieczne określenie warunków, w jakich przeprowadza się niszczenie tych zwierząt, oraz kontroli prowadzonej w tym zakresie przez władze francuskie;

należy uwzględnić kontrole, przeprowadzane przez ekspertów Komisji, zgodność tych działań z tymi określonymi warunkami;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. wołowiny i cielęciny,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1. Upoważnia się Francję do wypłacania rekompensat w stosunku do bydła przebywającego w gospodarstwach położonych na terytorium Francji i poddawanego ubojowi zgodnie z krajowym planem zwalczania choroby zatwierdzonym decyzją 97/18/WE.

2. Zwierzęta, określone w ust. 1, są poddawane ubojowi w gospodarstwie albo w zakładzie utylizacyjnym. Żadna z części wspomnianych wyżej zwierząt nie może wejść w skład żywności dla ludzi, ani do łańcucha żywienia zwierząt, ani też nie może być wykorzystana do wytwarzania produktów kosmetycznych lub farmaceutycznych.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i pod warunkiem zapewnienia koniecznej kontroli po dokonaniu uboju zwierzęta są natychmiast transportowane do zakładu utylizacji w celu ich przetworzenia i zniszczenia.

3. Właściwe władze francuskie:

- upoważnia się nie naruszając ust. 1 do pobierania przed przetworzeniem i zniszczeniem zwierząt próbek z mózgów zwierząt poddanych ubojowi i dokonywania ich laboratoryjnego badania,

- upoważnia się, aby, przed przetworzeniem i zniszczeniem, wykorzystywano ograniczoną liczbę zwierząt do celów badawczych i szkoleniowych,

- przeprowadzają niezbędna kontrolę administracyjną i skuteczny nadzór na miejscu czynności określonych w ust. 2, oraz

- przeprowadzają w odniesieniu do tych czynności kontrole dokonując częstych i niezapowiedzianych inspekcji, w szczególności w celu zweryfikowania, czy wszystkie pozyskane materiały uległy skutecznemu zniszczeniu.

Wyniki tych kontroli, inspekcji i badań są udostępniane Komisji na jej wniosek.

4. Skóry zwierząt określonych w ust. 1 nie muszą być niszczone pod warunkiem że są one poddawane takiej obróbce, po której mogą być wykorzystywane tylko do wytwarzania z nich artykułów skórzanych.

Artykuł 2

1. Kwota rekompensaty przypadającej na jedno zwierzę, wypłacana przez Francję na rzecz producentów lub ich przedstawicieli na mocy art. 1 ust. 1, jest równa obiektywnej wartości rynkowej we Francji, każdego z tych zwierząt ustalonej na podstawie systemu obiektywnej wyceny zaaprobowanego przez właściwe władze francuskie.

2. Wspólnota współfinansuje w wysokości 70 %, wydatki dotyczące kwoty rekompensaty określonej w ust. 1, dotyczące zwierząt poddanych ubojowi zgodnie z art. 1.

3. Nie naruszając ust. 1, właściwe władze francuskie są upoważnione do wypłaty dodatkowych kwot w odniesieniu do bydła poddanego ubojowi w ramach tego programu. Wspólnota nie współfinansuje związanych z tym wydatków.

Artykuł 3

Francja przyjmuje wszelkie środki konieczne dla zapewnienia prawidłowego stosowania tego programu. Powiadamia ona jak najszybciej Komisję o podjętych środkach, a następnie o wszelkich zaistniałych zmianach w tym zakresie.

Artykuł 4

Właściwe władze francuskie:

a) każdorazowo, gdy stosuje się plan określony w art. 1 natychmiast informują o tym Komisję podając:

- liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju,

- liczbę zwierząt poddanych ubojowi,

- przeciętną wartość rynkową zwierząt poddanych ubojowi, oraz

łączną wartość kwot dodatkowych, określonych w art. 2 ust. 3.

b) w każdym kwartale sporządzają szczegółowe sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych w ramach stosowania środków określonym w art. 3 i informują o tym Komisję.

Artykuł 5

Bez uszczerbku dla przepisów art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 [6], eksperci Komisji w towarzystwie, tam gdzie jest to właściwe, ekspertów z Państw Członkowskich, przeprowadzają we współpracy z właściwymi władzami francuskimi, kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy spełniane są przepisy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Środki podejmowane na mocy niniejszego rozporządzenia uważane są za środki interwencyjne w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 1996 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 30 stycznia 1997 r.

W imieniu Komisji

Franz Fischler

Członek Komisji

[1] Dz.U. L 148 z 28.6.1968, str. 24.

[2] Dz.U. L 296 z 21.11.1996, str. 50.

[3] Dz.U. L 6 z 10.1.1997, str. 43.

[4] Dz.U. L 99 z 20.4.1996, str. 14.

[5] Dz.U. L 329 z 19.12.1996, str. 43.

[6] Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13.

--------------------------------------------------