ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

dodaje się art. 8a w następującym brzmieniu: „Artykuł 8a Udział państw trzecich w projekcie dotyczącym łańcucha płatności 1. Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej UE i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą być zapraszane do wniesienia wkładu do projektu dotyczącego łańcucha płatności, z zastrzeżeniem że ponoszą one koszty oddelegowanego przez nie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka, dodatków oraz kosztów podróży do i z DRK, oraz że wnoszą stosowny wkład dla pokrycia wydatków bieżących projektu dotyczącego łańcucha płatności. 2. Państwa trzecie wnoszące wkład do projektu dotyczącego łańcucha płatności mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania projektem, co Państwa Członkowskie UE. 3. Rada niniejszym upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów i do ustanowienia Komitetu Uczestników. 4. Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawartej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 Traktatu. Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, który wspiera Prezydencję, może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu. W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy dla udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysami UE, postanowienia takiej umowy stosują się w ramach projektu dotyczącego łańcucha płatności.”;
(5)

UE podjęła wobec państw trzecich kroki dyplomatyczne w celu zachęcenia ich do składania sprawozdań krajowych przewidzianych w rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004). Przygotowanie sprawozdań krajowych wymaga znacznego wysiłku i wiedzy technicznej ze strony tych państw. Pomoc techniczna oraz wymiana doświadczeń zdobytych podczas opracowywania sprawozdań krajowych i przyjmowania środków służących wdrożeniu rezolucji RB ONZ nr 1540 (2004) mogą zatem bezpośrednio przyczynić się do zapewnienia powszechniejszego wypełniania obowiązku składania sprawozdań przewidzianego w tej rezolucji oraz do jej faktycznego wdrożenia.
5)

art. 10 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 10 Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne 1. KPiB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją. Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania szefa misji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, oraz do wprowadzania zmian w OPLAN. Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania dalszych decyzji w sprawie powoływania szefa misji. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal należą do Rady. 2. KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania. 3. KPiB regularnie otrzymuje, stosownie do potrzeb, sprawozdania od dowódcy operacji cywilnej i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.”;
e)

będących przedmiotem sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego zastawu lub wyroku, w którym to przypadku fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku z zastrzeżeniem, że zastaw ten został ustanowiony lub że wyrok został wydany przed wskazaniem przez Komitet ds. Sankcji odnośnych osób lub podmiotów, i nie został ustanowiony ani wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w art. 3, po powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie.
1)

art. 7 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 7 Państwa trzecie zaproszone do udziału w misji EULEX KOSOWO zgodnie z art. 13 wspólnego działania Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (3) w stosownych przypadkach mogą być poproszone o oddelegowanie personelu do ZPUE dla Kosowa, pod warunkiem że będą one ponosić koszty związane z oddelegowanym personelem, w tym koszty podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzenie, koszty opieki medycznej i diet. Wyjątkowo, w należycie uzasadnionych przypadkach, w przypadku braku odpowiednio wykwalifikowanych kandydatów z państw członkowskich, do udziału w misji EULEX KOSOWO można rekrutować obywateli państw trzecich, którzy w stosownych przypadkach mogą być zatrudniani na podstawie umów.
(3)

Rada stwierdziła, że pewna liczba innych osób uczestniczyła w aktach terrorystycznych w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, a zatem nazwiska tych osób powinny zostać dodane do wykazu osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma to wspólne stanowisko (zwanego dalej „wykazem”), zgodnie z kryteriami ustalonymi w jego art. 1 ust. 4.
Akt Rady

z dnia 29 maja 2000 r.

ustanawiający, zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej

(2000/C 197/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. a) oraz art. 34 ust. 2 lit. d),

uwzględniając inicjatywę Państw Członkowskich,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dla celów realizacji zadań Unii powinny zostać ulepszone zasady wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej oraz powinna zostać ustanowiona w tym celu Konwencja przedstawiona w Załączniku do niniejszego dokumentu.

(2) Niektóre z postanowień Konwencji wchodzą w zakres art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [2].

(3) Sytuacja taka występuje w przypadku art. 3, 5, 6, 7, 12 oraz 23, a także – w zakresie odnoszącym się do art. 12 – w przypadku art. 15 oraz 16, jak również – w zakresie odnoszącym się do wymienionych artykułów – w przypadku art. 1.

(4) Procedury wyszczególnione w Układzie zawartym przez Radę Unii Europejskiej z Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącym włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3] są przestrzegane w odniesieniu do tych postanowień.

(5) Z chwilą powiadomienia Republiki Islandii oraz Królestwa Norwegii o przyjęciu niniejszego Aktu zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) wyżej wymienionego Układu, te dwa Państwa zostaną poinformowane w szczególności o treści art. 29 dotyczącego wejścia w życie Konwencji w odniesieniu do Islandii oraz Norwegii oraz zostaną one zaproszone, z chwilą poinformowania przez nie Rady i Komisji o spełnieniu swoich konstytucyjnych wymogów, do przedstawienia stosownych deklaracji zgodnie z art. 24 Konwencji,

POSTANOWIWSZY, że Konwencja, której tekst znajduje się w Załączniku i która w dniu dzisiejszym została podpisana przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii, zostaje niniejszym sporządzona;

ZALECA, by została ona przyjęta przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tych Państw,

ZAPRASZA Państwa Członkowskie do rozpoczęcia stosowania wymaganych w tym celu procedur przed dniem 1 stycznia 2001 r.

Sporządzono w Brukseli, dnia 29 maja 2000 r.

W imieniu Rady

A. Costa

Prezydent

[1] Opinia wydana dnia 17 lutego 2000 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[2] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

[3] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 36.

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 8 maja 2003 r.

ustalający Protokół zmieniający, w zakresie utworzenia identyfikującej bazy danych rejestru celnego, Konwencję o wykorzystaniu technologii informatycznej do potrzeb celnych

(2003/C 139/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. d),

uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

MAJĄC NA UWADZE, że System Informacji Celnej, przewidziany w Konwencji o wykorzystaniu technologii informatycznej do celów celnych [3], powinien być wykorzystywany do wymiany informacji dotyczących istnienia dokumentów dotyczących bieżących lub zakończonych dochodzeń oraz dotyczących koordynacji dochodzeń,

POSTANOWIŁA, że zostaje sporządzony protokół, którego tekst jest przedstawiony w Załączniku i który został podpisany w dniu dzisiejszym przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich,

ZALECA SIĘ jego przyjęcie przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi [4].

Sporządzono w Brukseli, dnia 8 maja 2003 r.

W imieniu Rady

M. Chrisochoïdis

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 328 z 23.11.2001, str. 12.

[2] Opinia wydana dnia 18 grudnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[3] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 34.

[4] Data wejścia w życie protokołu zostanie opublikowana przez Sekretariat Generalny Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

--------------------------------------------------
a)

uprawnienia dochodzeniowe, takie jak prawo do dostępu do danych, które stanowią przedmiot operacji przetwarzania, oraz prawo do gromadzenia wszelkich informacji potrzebnych mu do wykonywania swoich funkcji nadzorczych;
Rozporządzenie nr 1

w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,

uwzględniając art. 190 Traktatu, zgodnie z którym system językowy instytucji Wspólnoty bez uszczerbku dla postanowień regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, określa Rada, stanowiąc jednomyślnie,

a także mając na uwadze, co następuje:

każdy z czterech języków, w których sporządzony został Traktat, jest uznany za język urzędowy w jednym lub wielu Państwach Członkowskich Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Wspólnoty są języki: francuski, niderlandzki, niemiecki i włoski.

Artykuł 2

Dokumenty kierowane do instytucji przez Państwo Członkowskie lub osobę podlegającą jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w jednym z języków urzędowych, do wyboru przez nadawcę. Odpowiedź jest sporządzana w tym samym języku.

Artykuł 3

Dokumenty kierowane przez instytucję do Państwa Członkowskiego lub osoby podlegające jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w języku tego państwa.

Artykuł 4

Rozporządzenia i inne dokumenty powszechnie obowiązujące sporządza się w czterech językach urzędowych.

Artykuł 5

Dziennik Urzędowy Wspólnoty publikuje się w czterech językach urzędowych.

Artykuł 6

Instytucje mogą określić szczegółowe zasady stosowania systemu językowego w swych regulaminach.

Artykuł 7

System językowy postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości jest określony w jego regulaminie.

Artykuł 8

Jeśli w Państwie Członkowskim funkcjonuje kilka języków urzędowych, stosowanie języka, na wniosek państwa zainteresowanego, zostaje określone zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z ustawodawstwa tego państwa.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 kwietnia 1958 r.

W imieniu Rady

R. Motz

Przewodniczący

--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2392/71

z dnia 8 listopada 1971 r.

dotyczące zastosowania zalecenia Rady Stowarzyszenia nr 1 ustalającego metody współpracy administracyjnej w dziedzinie ceł, w celu wprowadzenia w życie Umowy o utworzeniu stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Tunezji [1] została podpisana dnia 28 marca 1969 r. i weszła w życie w dniu 1 września 1969 r.;

na mocy art. 16 ust. 2 Protokołu, stanowiącego część integralną tej Umowy, w sprawie definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, Rada Stowarzyszenia przedstawiła w dniu 26 września 1969 r. zalecenie nr 1 ustalające metody współpracy administracyjnej w dziedzinie ceł w celu wprowadzania w życie Umowy;

należy wprowadzić w życie we Wspólnocie środki przewidziane przez to zalecenie,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Jeśli chodzi o metody współpracy administracyjnej w dziedzinie ceł, stosownie do Umowy o utworzeniu stowarzyszenia między Europejską Wspólnotę Gospodarczą a Republiką Tunezji, zastosowanie mają przepisy przewidziane w zaleceniu Rady Stowarzyszenia nr 1 z dnia 26 września 1969 r., załączonym do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 8 listopada 1971 r.

W imieniu Rady

A. Moro

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 198 z 8.8.1969, str. 1 i 89.

--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady nr 2823/71/EWG

z dnia 20 grudnia 1971 r.

w sprawie czasowego częściowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej należności celnych za wino pochodzące i sprowadzane z Maroka, Tunezji i Turcji

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

w następstwie wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 816/70 [1] z dnia 28 kwietnia 1970 r. ustanawiającego dodatkowe przepisy dotyczące wspólnej organizacji rynku wina, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2504/71 [2], pożądane jest, do czasu wypracowania ostatecznych ustaleń, ustanowienie tymczasowych ustaleń w odniesieniu do Maroka, Tunezji i Turcji w celu uniknięcia przerwania wywozu wina z tych krajów;

wspomniane ustalenia tymczasowe, które muszą być jednolite dla całej Wspólnoty, nie mogą naruszyć ochrony rynku wspólnotowego zapewnionej przez powyższe rozporządzenia; częściowe zawieszenie należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej, z zastrzeżeniem przestrzegania ceny referencyjnej, przyczyniłoby się do osiągnięcia tego celu;

ustalenia tymczasowe muszą być stosowane w ograniczonym okresie w celu umożliwienia Turcji wprowadzenia art. 11 załącznika 5 do porozumienia przejściowego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, zaś pozostałym krajom przyjęcia ustaleń ostatecznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1. Cła na przywóz do Wspólnoty wina ze świeżych winogron, objęte pozycją ex 22.05 Wspólnej Taryfy Celnej, pochodzące i sprowadzane z Maroka, Tunezji lub Turcji, będą wynosić 60 % należności celnych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej obowiązujących w dniu przywozu.

2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie jedynie wówczas, jeśli spełnione zostaną warunki określone w art. 9 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 816/70.

Jednakże w przypadku stosowania akapitu wspomnianego powyżej, cła wymienione we Wspólnej Taryfie Celnej zostają zastąpione cłami stosowanymi na mocy ust. 1.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1972 r.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się najpóźniej do dnia 31 sierpnia 1972 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 1971 r.

W imieniu Rady

M. Pedini

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 99 z 5.5.1970, str. 1.

[2] Dz.U. L 261 z 26.11.1971, str. 1.

--------------------------------------------------
Rozporządzenie (EWG) nr 801/71 Komisji

z dnia 19 kwietnia 1971 r.

upoważniające Państwa Członkowskie do podjęcia środków uchylających niektóre wymagania dotyczące norm jakości w odniesieniu do wywozu do państw trzecich świeżych kwiatów ciętych

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści [1],

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 316/68 z dnia 12 marca 1968 r. ustalające normy jakości dla świeżych kwiatów ciętych i świeżych liści ozdobnych [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 316/68 Państwa Członkowskie mogą być upoważnione do podjęcia środków uchylających wymagania dotyczące norm jakości w celu umożliwienia eksporterom spełnienia wymogów handlowych niektórych państw trzecich;

przepisy w zakresie norm jakości dotyczących konfekcjonowania kwiatów ciętych nie pozwalają spełnić we wszystkich przypadkach wymogów handlowych niektórych państw trzecich; te wymogi handlowe mają charakter stabilny i trwały; Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ich spełnienia sine die;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Państwa Członkowskie są upoważnione, w odniesieniu do wywozu kwiatów ciętych do Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady, do podjęcia środków uchylających przepisy tytułu VI lit. A załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 316/68.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia19 kwietnia 1971 r.

W imieniu Komisji

Franco M. Malfatti

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 55 z 2.3.1968, str. 1.

[2] Dz.U. L 71 z 21.3.1968, str. 8.

--------------------------------------------------
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, EWG) nr 2532/72

z dnia 4 grudnia 1972 r.

zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,

uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16 i 22,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości,

a także mając na uwadze, co następuje:

istnieje konieczność dokonania zmiany rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 549/69 z dnia 25 marca 1969 r. określającego kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot [1], w celu uwzględnienia Rozporządzenia (Euroatom, EWWiS, EWG) nr 2530/72 wprowadzającego środki specjalne i tymczasowe środki mające zastosowanie do rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem nowych Państw Członkowskich oraz zakończeniem służby urzędników tych Wspólnot [2],

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

"d) osoby otrzymujące świadczenie odszkodowawcze z tytułu zakończenia służby przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72;

e) osoby otrzymujące świadczenie z tytułu zakończenia służby przewidziane w art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2530/72."

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 1972 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 4 grudnia 1972 r.

W imieniu Rady

N. Schmelzer

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 74 z 27.3.1969, str. 1.

[2] Dz.U. L 272, z 5.12.1972, str. 1.

--------------------------------------------------
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 914/80

z dnia 15 kwietnia 1980 r.

zmieniające po raz drugi rozporządzenie (EWG) nr 2960/77 w sprawie szczegółowych zasad sprzedaży oliwy z oliwek znajdującej się w posiadaniu agencji skupu interwencyjnego

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 590/79[2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2960/77[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 883/79[4], określa stadium obrotu handlowego, na którym zastosowanie ma minimalna cena sprzedaży oliwy z oliwek ustalona w związku z ogłoszeniem przetargu;

stosowanie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 zostało ograniczone w czasie; doświadczenie wykazało, że określone w nim stadium obrotu handlowego jest najodpowiedniejsze w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek; dlatego też nie należy już ograniczać stosowania przedmiotowego przepisu;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2960/77 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

"3. Cena minimalna jest ceną netto bez podatku i dotyczy ilości 100 kilogramów oliwy z oliwek dostarczonym we własnych bębnach kupującego, załadowanych na pojazd zapewniony przez magazyn kupującego, zlokalizowany poza miejscem składowania, lub do cysterny z magazynu kupującego zlokalizowanego poza miejscem składowania."

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1980 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 kwietnia 1980 r.

W imieniu Komisji

Finn GUNDELACH

Wiceprzewodniczący

[1] Dz.U. 172 z 30.9.1966, str. 3025/66.

[2] Dz.U. L 78 z 30.3.1979, str. 1.

[3] Dz.U. L 348 z 30.12.1977, str. 46.

[4] Dz.U. L 111 z 4.5.1979, str. 16.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2211/80

z dnia 27 czerwca 1980 r.

w sprawie zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],

a także mając na uwadze, co następuje:

w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie niektórych zewnętrznych aspektów utworzenia 200-milowej strefy połowowej we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r. Rada ustaliła, iż regulacja prawna połowów dla rybaków wspólnotowych na wodach państw trzecich musi być uzyskana i zabezpieczona na mocy odpowiednich umów Wspólnoty;

należy sfinalizować Umowę w sprawie rybołówstwa między Wspólnotą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych, podpisaną dnia 15 marca 1977 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych zostaje zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.

Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 11 Umowy [2].

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 27 czerwca 1980 r.

W imieniu Rady

A. Sarti

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 182 z 31.7.1978, str. 55.

[2] Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przez Sekretariat Generalny Rady.

--------------------------------------------------