ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2020/870

z dnia 24 czerwca 2020 r.

nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiące o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15 i art. 16 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 7 czerwca 2019 r. zgodnie z art. 10 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii Europejskiej („Unia”) produktów z włókien ciągłych szklanych („GFR”) pochodzących z Egiptu.

(2) Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(3) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 24 kwietnia 2019 r. przez European Glass Fibre Producers Association („skarżącego” lub „APFE”) w imieniu producentów reprezentujących 71 % ogólnej unijnej produkcji.

(4) Podczas dochodzenia Komisja znalazła dodatkowe dowody na istnienie istotnych subsydiów, których nie uwzględniono w pełni w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W związku z tym, zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zdecydowała o włączeniu tych subsydiów w zakres obecnego dochodzenia oraz o wprowadzeniu odpowiednich zmian do zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

(5) W dniu 12 lutego 2020 r. Komisja opublikowała zawiadomienie zmieniające zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3). Do akt dodano notatkę w tej sprawie, a rząd Egiptu został zaproszony do przeprowadzenia konsultacji w sprawie tych dodatkowych subsydiów.

1.2. Środki tymczasowe

(6) Dnia 7 marca 2020 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/379 (4) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cła wyrównawcze na przywóz do Unii GFR pochodzących z Egiptu.

(7) Jak stwierdzono w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 31 marca 2019 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”), a badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.3. Dalsze postępowanie

(8) Na podstawie publikacji zawiadomienia zmieniającego zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zob. motyw 4 powyżej) Komisja wystosowała wniosek o przekazanie informacji do rządu Egiptu, producenta eksportującego oraz rządu Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”).

(9) W celu przeprowadzenia pełnego dochodzenia w sprawie współpracy między rządem Egiptu a rządem ChRL z korzyścią dla producenta eksportującego wysłano wniosek do rządu Egiptu o przekazanie informacji. W świetle zaangażowania rządu ChRL i jego ścisłej współpracy z rządem Egiptu w związku z subsydiowaniem przyznanym na rzecz GFR pochodzących z Egiptu („produkt objęty dochodzeniem”) Komisja wskazała rząd ChRL jako zainteresowaną stronę w dochodzeniu i przekazała rządowi ChRL wniosek o udzielenie informacji wysłany do rządu Egiptu wraz z zaproszeniem do współpracy w ramach dochodzenia. Rząd ChRL nigdy jednak nie odpowiedział na zaproszenie Komisji i nie zarejestrował się jako zainteresowana strona w dochodzeniu.

(10) Po opublikowaniu zawiadomienia zmieniającego zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wniosku o udzielenie informacji otrzymanego przez rząd Egiptu rząd Egiptu zauważył najpierw, że nie można wymagać od niego przekazania informacji ani koordynacji odpowiedzi podmiotów – ani rządowych, ani prywatnych – które znajdują się poza jego jurysdykcją.

(11) Po drugie, rząd Egiptu zauważył, że informacje, o które zwróciła się Komisja, znajdują się poza jego jurysdykcją. Według rządu Egiptu Komisja nałożyła na nią nadmierne obciążenie, zwracając się o dostarczenie informacji, które nie są niezbędne dla dochodzenia.

(12) Po trzecie, rząd Egiptu twierdził, że Komisja faktycznie objęła Chińską Republikę Ludową („ChRL” lub „Chiny”) zakresem niniejszego dochodzenia, nie zapraszając jej do konsultacji przed jego rozpoczęciem.

(13) Po czwarte, rząd Egiptu zauważył, że podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne przewiduje, iż subsydium istnieje tylko wtedy, gdy „władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy”. Rząd Egiptu zauważył, że zawiadomienie zmieniające zawiadomienie o wszczęciu postępowania dotyczyło subsydiów rzekomo przyznanych przez rząd ChRL. W związku z tym za pośrednictwem zawiadomienia zmieniającego zawiadomienie o wszczęciu postępowania Komisja naruszyła podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne, włączając do dochodzenia wkłady finansowe, których nie można uznać za subsydia na mocy prawa UE.

(14) Ponadto rząd Egiptu argumentował, że wniosek o udzielenie informacji był w rzeczywistości wstępnym kwestionariuszem, który miał zostać wysłany do rządu ChRL. Dlatego też, przyznając – zamiast 30 dni – 15-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi, Komisja naruszyła art. 12.1.1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (porozumienie SCM) oraz art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(15) Komisja nie zgodziła się z opiniami rządu Egiptu. W odniesieniu do braku jurysdykcji rządu Egiptu oraz faktycznego włączenia rządu ChRL do dochodzenia jako państwa wywozu Komisja uznała, że badane przez nią subsydia są przyznawane w ramach współpracy pomiędzy rządem Egiptu a rządem ChRL. Dlatego też, subsydia mogły zostać przypisane Egiptowi w związku z uznaniem i przyjęciem przez ten kraj środków przyjętych przez rząd ChRL. Ustalenia w tej kwestii zostały szczegółowo omówione w sekcji 3.2.2 poniżej.

(16) Komisja zauważyła również, że zwróciła się do rządu Egiptu o dostarczenie informacji dotyczących ogólnych ram prawnych sektora bankowego w Chinach, jak również dotyczących instytucji finansowych w Chinach, ponieważ rząd Egiptu jest rządem, którego dotyczy niniejsze dochodzenie, a subsydia te mogły zostać mu przypisane, jak wyjaśniono w sekcji 3.2.2 poniżej. Informacje, o które wnioskowano, były zatem niezbędne Komisji do ustalenia istnienia subsydiowania.

(17) Co więcej, Komisja dała również rządowi ChRL bezpośrednią możliwość zarejestrowania się jako zainteresowana strona i bezpośredniego dostarczenia wymaganych informacji na temat tych kwestii. Jak wyjaśniono w motywach 96 i 97 poniżej, rząd Egiptu wraz z rządem ChRL ustanowił mechanizm zarządzania na trzech poziomach administracyjnych, o którym mowa w art. 8 Porozumienia z 2016 r. w sprawie egipsko-sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej między Ministerstwem Handlu ChRL a Głównym Urzędem ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Mechanizm ten utworzono m.in. w celu zajęcia się kwestiami, które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie strefy współpracy (w tym nałożeniem ceł wyrównawczych na wywóz z tej strefy).

(18) W związku z tym, nawet jeżeli niektóre informacje, o które zwrócono się do rządu Egiptu, nie były w jego posiadaniu, Komisja uznała, że rząd Egiptu posiada wszelkie środki niezbędne do uzyskania żądanych informacji od rządu ChRL.

(19) Ponadto Komisja nie zgodziła się z rządem Egiptu w kwestii zakwalifikowania wniosku o udzielenie informacji. Wysłanie takiego wniosku nastąpiło kilka miesięcy po wysłaniu wstępnego kwestionariusza przeznaczonego dla rządu Egiptu. Wniosek o udzielenie informacji stanowił odpowiedź na potrzebę zebrania przez Komisję dodatkowych danych, które stały się niezbędne w następstwie dodatkowych dowodów zebranych przez nią w trakcie dochodzenia. W tym kontekście Komisja zauważyła, że rząd Egiptu otrzymał już wstępny kwestionariusz i dostał 37 dni na udzielenie odpowiedzi.

(20) Komisja zauważyła także, że rzeczywista treść wniosku o udzielenie informacji dotyczyła innych odpowiednich subsydiów wykrytych w trakcie dochodzenia, a poziom i kwota określone we wniosku o udzielenie informacji nie są w żaden sposób porównywalne z poziomem i kwotą zawartymi we wstępnym kwestionariuszu. Komisja zauważyła wreszcie, że całkowity czas – przyznany rządowi Egiptu w następstwie wniosku o przedłużenie terminu – na udzielenie odpowiedzi na ten dodatkowy wniosek o udzielenie informacji wynosił 22 dni, pomimo bardzo późnego etapu postępowania.

(21) Tak więc, porównując czas przyznany rządowi Egiptu na udzielenie odpowiedzi na najbardziej obszerny wniosek o udzielenie informacji we wstępnym kwestionariuszu z okresem przyznanym na dodatkowy wniosek o udzielenie informacji, Komisja uznała, że rządowi Egiptu przyznano wystarczający czas.

(22) W świetle powyższych rozważań twierdzenia rządu ChRL zostały odrzucone.

(23) Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cła wyrównawcze („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), rząd Egiptu i egipski producent eksportujący przedłożyli oświadczenia pisemne przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń.

(24) Rząd Egiptu i egipski producent eksportujący mieli możliwość złożenia wyjaśnień.

(25) Rząd Egiptu został również przesłuchany przez rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(26) Komisja rozpatrzyła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i odniosła się do nich, jak przedstawiono w niniejszym rozporządzeniu.

(27) W związku z zagrożeniem przeniesienia wirusa COVID-19 i wynikającymi z tego środkami podjętymi w celu walki z pandemią (5) Komisja nie była w stanie w pełni zweryfikować danych przekazanych przez producenta eksportującego i rząd ChRL. Z uwagi na fakt, że sytuacja ta miała miejsce na bardzo późnym etapie postępowania oraz że żadne inne rozwiązanie (takie jak zorganizowanie sesji w celu przeprowadzenia zdalnej kontroli krzyżowej przedłożonych informacji z innymi możliwymi do zweryfikowania źródłami zgodnie z zawiadomieniem w sprawie COVID-19 wydanym przez Komisję) nie było już możliwe, Komisja wyjątkowo wykorzystała informacje przedstawione przez te strony do celów obliczenia subsydium, które zweryfikowano na podstawie wszystkich dostępnych informacji.

1.4. Ujawnienie ostatecznych ustaleń

(28) Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Unii GFR pochodzących z Egiptu („ujawnienie ostatecznych ustaleń”).

(29) W następstwie ostatecznego ujawnienia rząd Egiptu, grupa Jushi, skarżący i grupa europejskich użytkowników i dystrybutorów GFR przedłożyli oświadczenia pisemne, w których przedstawili swoje opinie w sprawie ostatecznych ustaleń.

(30) Stronom, które wystąpiły z wnioskiem o wypowiedzenie się w formie ustnej, dano taką możliwość. W następstwie ostatecznego ujawnienia służby Komisji przeprowadziły przesłuchania z udziałem rządu Egiptu i grupy Jushi.

(31) Komisja rozpatrzyła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony po ujawnieniu ostatecznych ustaleń i odniosła się do nich w niniejszym rozporządzeniu.

1.5. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(32) Wobec braku uwag dotyczących okresu objętego dochodzeniem i okresu badanego potwierdzono informacje przedstawione w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu

(33) Wobec braku uwag dotyczących zakresu definicji produktu Komisja potwierdziła wnioski przedstawione w motywach 44–48 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3. SUBSYDIOWANIE

3.1. Subsydia i programy subsydiów wchodzące w zakres prowadzonego dochodzenia

(34) Na podstawie informacji zawartych w skardze, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w zawiadomieniu zmieniającym zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji i we wniosku o udzielenie dodatkowych informacji zbadano domniemane subsydiowanie w postaci następujących subsydiów udzielanych przez rząd Egiptu: a) pożyczki udzielane zgodnie z polityką preferencyjną, linie kredytowe, inne instrumenty finansowe, ubezpieczenia oraz gwarancje; b) dostarczanie towarów i świadczenie usług przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia: — dostarczanie energii przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; — przyznawanie przez rząd prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. c) dochody utracone w związku z programami zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków: — przywileje w zakresie podatku dochodowego od przedsiębiorstw dla przedsiębiorstw zlokalizowanych w specjalnej strefie ekonomicznej; d) dochody utracone w związku z programami w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych: — zwolnienia z podatku VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu; — zwolnienia z VAT oraz zwolnienia z przywozowych taryf celnych za stosowanie materiałów wsadowych w wywożonych wyrobach gotowych.

3.2. Sueska strefa współpracy gospodarczej i handlowej („strefa SETC”)

(35) Domniemane subsydiowanie w Egipcie dotyczy przedsiębiorstwa w chińsko-egipskiej sueskiej strefie współpracy gospodarczej i handlowej („strefa SETC”). Strefa ta obejmuje obszar o powierzchni 7,34 km2, który jest podzielony na obszar startowy o powierzchni 1,34 km2, oraz obszar rozszerzony o powierzchni 6 km2.

(36) Ta specjalna strefa ekonomiczna została utworzona wspólnie przez Chiny i Egipt, a jej początki sięgają lat 90. XX w. Wtedy to ówczesny prezydent Egiptu odwiedził specjalne strefy ekonomiczne Chin i wyraził życzenie, by wykorzystać doświadczenie Chin, jeżeli chodzi o tego typu strefy, w celu ustanowienia podobnej strefy w Egipcie. W efekcie w 1997 r. premierzy Chin i Egiptu podpisali protokół ustaleń, w którym oba państwa „zgadzają się na współpracę w zakresie rozwijania wolnej strefy ekonomicznej na północy Zatoki Sueskiej, korzystając z doświadczenia Chin w zakresie tworzenia specjalnych stref ekonomicznych, uczestnicząc w unowocześnianiu badań dotyczących strefy oraz zachęcając odpowiednie sektory przemysłu w Chinach do zapewniania swojego wkładu na rzecz projektów, które mają zostać ustanowione w tej strefie” (6).

(37) W następstwie tego porozumienia Chiny wyznaczyły Tianjin Teda Investment Holding Co., Ltd. („przedsiębiorstwo Tianjin TEDA”), przedsiębiorstwo państwowe kontrolowane przez władze samorządowe Tiencinu, do podjęcia się tego zadania po stronie chińskiej. Przedsiębiorstwo Tianjin TEDA dołączyło zatem do egipskiej administracji Kanału Sueskiego, Narodowego Banku Egiptu i czterech innych egipskich przedsiębiorstw państwowych; podmioty te utworzyły egipsko-chińską spółkę joint venture („ECJV”) w celu rozwijania i budowania strefy ekonomicznej. Strona chińska była w posiadaniu 10 % udziałów w ECJV, a strona egipska – 90 %. W 1998 r. odpowiedni teren strefy w północno-zachodniej części strefy Zatoki Sueskiej został przekazany spod władzy prowincji gubernatorskiej Suezu pod władzę ECJV. Przez kilka kolejnych lat w projekcie nie dokonano jednak zbyt dużych postępów (7).

(38) W 2002 r. rząd Egiptu oficjalnie zaklasyfikował jako specjalną strefę ekonomiczną („SSE”) większy obszar o powierzchni 20 km2 obejmujący północno-zachodnią część strefy ekonomicznej Zatoki Sueskiej, w obrębie którego to obszaru znajdowała się strefa SETC (8). W efekcie w chwili obecnej do strefy SETC mają zastosowanie również przepisy egipskiej ustawy nr 83/2002 o strefach ekonomicznych o szczególnym charakterze („ustawa nr 83/2002”).

(39) Sprawy ponownie nabrały tempa w 2006 r., kiedy Chiny zdecydowały się na dalsze wspieranie polityki „Go Global”, której celem jest zachęcanie chińskich przedsiębiorstw do zagranicznych inwestycji. W tym kontekście Ministerstwo Handlu Chin („MOFCOM”) zaproponowało ustanowienie tzw. „zagranicznych stref współpracy gospodarczej i handlowej”, a strefa SETC stała się jedną z pierwszych pośród 18 oficjalnie zatwierdzonych stref (9). Na Szczycie Forum Współpracy Chińsko-Afrykańskiej w Pekinie w 2006 r. prezydent Chin Hu Jintao ogłosił, że „w ciągu najbliższych trzech lat w krajach Afryki ustanowionych zostanie od trzech do pięciu zagranicznych stref współpracy gospodarczej i handlowej” (10).

(40) W 2007 r. MOFCOM ogłosiło przetarg w celu wyznaczenia wykonawców drugiej grupy oficjalnie zatwierdzonych zagranicznych stref współpracy gospodarczej i handlowej. Przetarg dla strefy SETC wygrało przedsiębiorstwo Tianjin TEDA. W październiku 2008 r., przedsiębiorstwo Tianjin TEDA ustanowiło spółkę joint venture z chińsko-afrykańskim funduszem rozwoju i utworzyło China-Africa TEDA Investment Co., Ltd. („przedsiębiorstwo China-Africa TEDA”) jako główną chińską jednostkę inwestycyjną w strefie współpracy. Przedsiębiorstwo China-Africa TEDA połączyło się z ECJV w celu utworzenia nowego przedsiębiorstwa – Egypt TEDA Investment Co. („przedsiębiorstwo Egypt TEDA”), by było ono motorem rozwoju strefy SETC w Egipcie. Tym razem strona chińska była w posiadaniu 80 % udziałów w ECJV, a strona egipska (reprezentowana przez ECJV) – 20 %. Po oficjalnym ustanowieniu przedsiębiorstwa w 2008 r. prace w strefie zaczęły postępować w szybkim tempie. Dnia 7 listopada 2009 r. ówcześni premierzy obu państw dokonali inauguracji obszaru startowego, a strefa SETC stała się ważnym projektem gospodarczo-handlowej współpracy między Chinami a Egiptem (11). Do końca 2011 r. zakończono budowę całej infrastruktury w obszarze startowym (12).

(41) W 2012 r. po niepokojach społecznych w Egipcie prezydent Mursi udał się do Chin z oficjalną wizytą, podczas której odniósł się do strefy jako do kluczowego projektu dwustronnej współpracy między obydwoma państwami, a także wyraził nadzieję, że dzięki istnieniu strefy oraz kolejnym projektom coraz więcej chińskich przedsiębiorstw będzie dokonywać inwestycji w Egipcie, a tym samym uczestniczyć w egipskim programie naprawy (13).

(42) W 2013 r. przedsiębiorstwo Egypt TEDA oraz organy Egiptu podpisały umowę dotyczącą terenu obszaru rozszerzonego o powierzchni 6 km2. Od 2013 r. zagraniczne strefy współpracy gospodarczej i handlowej, takie jak strefa SETC, rozwijano dalej w ramach koncepcji „Jeden pas i jeden szlak”. Tym samym powstały zagraniczne parki, które stały się istotnym nośnikiem inwestycji chińskich przedsiębiorstw mających na celu pozyskanie nowych rynków. W efekcie, zwłaszcza od 2013 r., o strefie SETC pisano w niemal wszystkich istotnych publikacjach dotyczących współpracy między rządami obu państw (14).

(43) W 2014 r. Egipt rozpoczął realizację „planu rozwoju korytarza Kanału Sueskiego”. W kontekście tego planu w 2015 r. oficjalnie włączono specjalną strefę ekonomiczną do szerszej Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego obejmującej cały obszar wokół Kanału Sueskiego o powierzchni równej 461 km2. Zgodnie z ustawą nr 83/2002 i zmianami do niej (15) cały ten obszar uważa się obecnie za „obszar ekonomiczny o szczególnym charakterze”.

(44) W grudniu 2015 r. prezydent as-Sisi złożył wizytę w Chinach, gdzie zadeklarował przyjęcie przez Egipt oferty prezydenta Xi Jinpinga dotyczącej współpracy w ramach inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak” oraz dalszego rozwoju projektów w Egipcie. Dnia 21 stycznia 2016 r. obydwaj prezydenci dokonali oficjalnej inauguracji projektu rozszerzenia strefy SETC o dodatkowy obszar o powierzchni 6 km2. W trakcie państwowej wizyty Xi Jinpinga w Egipcie obydwa rządy podpisały również „umowę między Ministerstwem Handlu Chińskiej Republiki Ludowej a Głównym Urzędem ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego Arabskiej Republiki Egiptu w sprawie sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej” z dnia 21 stycznia 2016 r. („umowa o współpracy”). W umowie o współpracy wyjaśniono znaczenie statusu prawnego strefy SETC (16).

(45) Głównym celem umowy o współpracy było zapewnienie jasnych pisemnych ram tej współpracy i sformalizowanie jej w ramach inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak”, w tym wsparcie rządu ChRL dla przedsiębiorstw za granicą. Pomimo wyraźnych wniosków ze strony Komisji nie przedstawiono jednak żadnych dalszych szczegółów dotyczących prac przygotowawczych nad umową o współpracy.

(46) Zgodnie z umową o współpracy rządy wspólnie rozwijają strefę SETC. Rozwój ten przebiega zgodnie z odpowiednimi strategiami krajowymi (w przypadku Chin jest to koncepcja „Jeden pas i jeden szlak”, a w przypadku Egiptu – planu rozwoju korytarza Kanału Sueskiego). W tym celu rząd Egiptu zapewnia grunt, pracę i pewne zwolnienia podatkowe, natomiast przedsiębiorstwa chińskie działające w strefie prowadzą zakład produkcyjny, zapewniając własne aktywa i kadrę zarządzającą. Rekompensując brak funduszy ze strony Egiptu, rząd ChRL wspiera również przedmiotowy projekt, udostępniając niezbędne środki finansowe na rzecz przedsiębiorstwa Egypt TEDA oraz chińskich przedsiębiorstw działających w strefie SETC.

(47) Producent GFR działający w strefie SETC, przedsiębiorstwo Jushi Egypt, został utworzony na mocy przepisów prawa Egiptu i został ustanowiony przez grupę Jushi, chińską spółkę dominującą. Spółka dominująca producenta GFR należy do państwowej Komisji ds. Administracji i Nadzoru nad Aktywami Państwowymi („SASAC”). Spółka otrzymała aprobatę odpowiednich chińskich organów rządowych (17) w zakresie utworzenia spółki zależnej w Egipcie. Spółka-córka jest finansowana ze środków finansowych pochodzących z Chin, korzysta z materiałów wsadowych i urządzeń przywożonych z Chin, zarządzają nią Chińczycy oraz wykorzystuje się w niej chińską wiedzę ekspercką. Produkuje ona GFR w Egipcie i dokonują ich wywozu ze strefy SETC do UE.

(48) Aby zapewnić sprawne wdrożenie umowy o współpracy, o której mowa powyżej, oba rządy ustanowiły również trzypoziomowy mechanizm konsultacyjny. W tym kontekście Główny Urząd ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego Arabskiej Republiki Egiptu i Miejska Komisja Handlu Chińskiej Republiki Ludowej w Tiencin podpisały umowę o współpracy w sprawie utworzenia Komisji ds. administracji chińsko-egipskiej sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej do celów konsultacji międzyrządowych pierwszego stopnia. Na poziomie drugim utworzono Komisję ds. zarządzania sueską strefą współpracy gospodarczej i handlowej, aby umożliwić dyskusje na poziomie technicznym między kompetentnymi wydziałami administracji władz samorządowych Tiencin po stronie chińskiej a odpowiednimi kompetentnymi wydziałami władz strefy ekonomicznej Kanału Sueskiego po stronie egipskiej. Regularne posiedzenia wspomnianych Komisji odbywają się od 2017 r. Na poziomie trzecim przedsiębiorstwo Egypt TEDA i właściwi egipscy odpowiednicy zgłaszają napotkane problemy i trudności władzom rządowym wyższego szczebla, o których mowa powyżej.

3.2.1. Częściowa odmowa współpracy i wykorzystanie dostępnych faktów w związku ze strefą SETC

3.2.1.1. Stosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do rządu Egiptu

(49) W swoim kwestionariuszu, we wniosku o informacje oraz podczas wizyty weryfikacyjnej Komisja wezwała rząd Egiptu do przekazania pewnych informacji dotyczących sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej w Egipcie. Te wnioski o informacje obejmowały m.in. pytania dotyczące ram prawnych i instytucjonalnych oraz istnienia umów międzyrządowych między Chinami i Egiptem.

(50) W szczególności w następstwie zmiany zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła się do rządu Egiptu o udzielenie informacji na temat funkcjonowania strefy SETC oraz jej podstawy prawnej, ze szczególnym uwzględnieniem współpracy pomiędzy rządem Egiptu i rządem ChRL w zakresie tworzenia i kształtowania strefy SETC jako otoczenia biznesu mogącego przyciągać inwestorów z Chin. Ponadto Komisja zwróciła się o przekazanie informacji na temat kontroli strefy SETC przez Egypt-TEDA Investment Company, TEDA holding oraz egipsko-chińską wspólną grupę roboczą oraz zarządzania tą strefą przez te podmioty, a także na temat roli chińsko-afrykańskiego funduszu rozwoju („CAD”) w kontekście zewnętrznych inwestycji chińskich. Co więcej, Komisja zapytała również rząd Egiptu o status strefy SETC jako zagranicznej strefy współpracy gospodarczej i handlowej zatwierdzonej przez MOFCOM.

(51) Odpowiadając na wniosek o udzielenie informacji, rząd Egiptu dostarczył tylko niektóre z żądanych informacji, natomiast znaczną część wniosku pozostawił bez odpowiedzi.

(52) Rząd Egiptu przedstawił informacje dotyczące podstawy prawnej strefy SETC, przedkładając umowy międzynarodowe określone przez rząd Egiptu i rząd ChRL, które stanowią podstawę prawną ich współpracy mającej na celu przyniesienie korzyści przedsiębiorstwom mającym siedzibę w strefie SETC, takim jak producent eksportujący.

(53) Komisja nadal nie posiada jednak informacji dotyczących jakichkolwiek umów, protokołów ustaleń czy innych dokumentów podpisanych między rządem ChRL a rządem Egiptu w związku ze strefą SETC. Jako przykład Komisja znalazła publicznie dostępne odniesienia do pięcioletnich wytycznych z 2016 r. dotyczących wdrażania ukierunkowanych na wzmocnienie kompleksowego partnerstwa strategicznego między ChRL a Arabską Republiką Egiptu.

(54) Ponadto w kwietniu 2017 r. oficjalnie utworzono komitet wspólnego zarządzania sueską strefą współpracy gospodarczej i handlowej przedsiębiorstwa China-Egypt TEDA. W lipcu 2017 r. powołano międzyrządowy komitet ds. koordynacji, który przeprowadził swoje pierwsze wspólne posiedzenie. Komisja nie otrzymała pisemnej dokumentacji dotyczącej spotkań prowadzonych w ramach różnych mechanizmów konsultacji, z wyjątkiem jednego spotkania Komisji ds. administracji.

(55) W tych okolicznościach Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia.

(56) W związku z tym Komisja powiadomiła rząd Egiptu, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ocenie istnienia i zakresu domniemanych subsydiów przyznawanych przedsiębiorstwom zlokalizowanym w strefie SETC. Rząd Egiptu wyraził sprzeciw i podkreślił, że w pełni współpracował z Komisją. Komisja uznała jednak, że informacje na temat dokładnej współpracy między obydwoma rządami w zakresie utworzenia i zarządzania strefą SETC mają kluczowe znaczenie dla oceny prawnej sprawy, jak wyjaśniono w następnej sekcji 3.2.2. Niestety Komisja otrzymała jedynie kilka istotnych dokumentów po odpowiedniej weryfikacji, w związku z czym nie mogła zweryfikować ich autentyczności. Ponadto nie mogła zaangażować się w żadne dalsze dyskusje z rządem Egiptu na temat istotnych szczegółów, które mogłyby rzucić światło na zakres i stopień współpracy między dwoma rządami w strefie.

(57) W świetle powyższych rozważań Komisja zastosowała art. 28 rozporządzenia podstawowego i wykorzystała dostępne fakty w odniesieniu do tych punktów.

3.2.2. Ocena prawna

(58) Działania w strefie SETC stanowią ścisłą współpracę między rządem Egiptu a rządem ChRL, która przejawia się w szczególności w spółce joint venture należącej do Egiptu i Chin na terytorium państwa wywozu. Rządy Egiptu i Chin połączyły swoje zasoby w celu zapewnienia producentowi GFR w strefie SETC sprzyjających warunków, które przynoszą mu korzyść. To połączenie zasobów za pośrednictwem takiej bliskiej współpracy służy osiągnięciu wspólnego celu i przynosi korzyść wspólnemu beneficjentowi, przedsiębiorstwu Jushi Egypt.

3.2.3. Wkład finansowy rządu lub instytucji publicznej

(59) Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego subsydium istnieje, jeżeli władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy. Podobnie art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia SCM stanowi, że subsydium uznaje się za istniejące, gdy „występuje finansowy wkład rządu lub jakiejkolwiek instytucji publicznej”.

(60) Rząd Egiptu zapewnił przedsiębiorstwu Jushi Egypt grunt i zaoferował szereg zwolnień podatkowych. Subsydia te są zatem obsługiwane i przydzielane bezpośrednio przez rząd Egiptu.

(61) Od czasu zawarcia protokołu ustaleń w 1997 r. rząd Egiptu starał się jednak aktywnie wspierać strefę nie tylko bezpośrednio poprzez zapewnianie gruntów i ulg podatkowych, ale również pośrednio, poprzez uzgodnioną pomoc rządu Chin na rzecz rozwoju strefy SETC na swoim terytorium. Rzeczywiście, zgodnie z warunkami protokołu ustaleń rząd Egiptu wyraźnie „zachęca odpowiedni sektor przedsiębiorstw w Chinach do wnoszenia wkładów na rzecz projektów, które mają być realizowane w ramach strefy”. Po wizycie prezydenta Mursiego w Chinach w sierpniu 2012 r. strefa SETC otrzymała „bezprecedensową uwagę i wsparcie ze strony rządu egipskiego” (18). Na podstawie art. 1 umowy o współpracy z 2016 r. obie strony zgadzają się na rozwijanie strefy „zgodnie z […] obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi obu państw”.

(62) Art. 1 przepisów wykonawczych do umowy o współpracy stanowi ponadto, że „Komitet zarządzający [odpowiedzialny za koordynację i nadzorowanie bieżącej pracy w strefie współpracy] jest ustanawiany zgodnie z wielostronnymi i dwustronnymi umowami, które zostały zawarte przez Chińską Republikę Ludową i Arabską Republikę Egiptu lub których to umów państwa te są stronami, oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi”. Na podstawie art. 4 umowy o współpracy obie strony zobowiązują się do „wspierania i ułatwiania budowy, przedsiębiorczości i działania strefy współpracy”. W tym celu Egipt zgodził się, żeby Chiny wyznaczyły tę strefę jako „zagraniczną strefę współpracy gospodarczej i handlowej”.

(63) Chiny potwierdziły w art. 4 pkt 1 umowy o współpracy, że przedmiotowej strefie „przysługuje odpowiednie wsparcie i ułatwienia, jakie zapewnia rząd chiński zagranicznym strefom współpracy gospodarczej i handlowej”. Ponadto w art. 5 umowy o współpracy rząd ChRL wyraźnie zobowiązał się do „wspierania” strefy poprzez, m.in., „zachęcanie odpowiednich instytucji finansowych do zapewnienia przedsiębiorstwom i inwestycjom w strefie udogodnień finansowych”.

(64) Ponadto art. 2 ppkt (iv) umowy o współpracy w zakresie ustanowienia Komitetu ds. zarządzania chińsko-egipską strefą współpracy gospodarczej i handlowej stanowi, że to komitet ds. zarządzania „dokłada wszelkich starań, aby płynnie wdrożyć wszystkie strategie polityczne dotyczące zachęt wynikające z chińskich i egipskich przepisów ustawowych i wykonawczych”, a zgodnie z art. 2 ppkt (v) „koordynuje i wspiera właściwe instytucje finansowe, m.in. instytucje bankowe, ubezpieczeniowe oraz różne fundusze udzielające wsparcia kredytowego na rzecz strefy współpracy oraz przedsiębiorstw tam zlokalizowanych, a także wspomaga strefę współpracy i przedsiębiorstwa tam zlokalizowane w poszukiwaniu nowych kanałów finansowania”. Co więcej, na mocy art. 7 tej samej umowy zarówno rząd Egiptu, jak i rząd ChRL zobowiązały się, że wszelkie istniejące lub przyszłe przepisy, które gwarantują bardziej uprzywilejowane traktowanie niż umowa o współpracy, będą miały pierwszeństwo przed umową o współpracy. Finansowanie preferencyjne przez rząd ChRL producenta GFR w strefie jest wynikiem tych zobowiązań i powinno być postrzegane w tym kontekście.

(65) Połączenie sił przez rządy Egiptu i Chin służyło kilku celom.

(66) Dla strony egipskiej, co wyrażono na najwyższym szczeblu politycznym (19), celem było przyciągnięcie chińskich inwestycji, wiedzy eksperckiej i kapitału na rzecz promowania rozwoju gospodarczego obszaru Kanału Sueskiego oraz tworzenia miejsc pracy. Zgodnie z perspektywicznym długoterminowym planem Egiptu do roku 2022 opublikowanym przez egipski departament planowania w listopadzie 2013 r. strefa SETC będzie odgrywać bardzo istotną rolę w rozwoju gospodarczym Egiptu, sprzyjając wymianie zagranicznej dzięki wywozowi, tworząc system podatkowy oraz rozwiązując problem bezrobocia (20).

(67) Motywacja strony chińskiej była inna. Z perspektywy samych przedsiębiorstw Egipt ma pewne zalety, jeżeli chodzi o kwestię niższych kosztów pracy i krótszy czas dostawy na główne rynki, takie jak UE. Ponadto, jak wspomniano w prospekcie emisyjnym wydanym przez grupę Jushi w 2014 r., „bariery ochronne w handlu spowodowały ukryty wzrost cen rynkowych wywozu włókna szklanego z Chin, co negatywnie wpływa na wywóz włókna szklanego przez grupę Jushi. […] po uruchomieniu Jushi Egyptian Glass Fiber Co., Ltd. w 2013 r. przedsiębiorstwo Jushi Egypt zaspokoi popyt na ten produkt w wymienionych powyżej trzech regionach (21). Regiony te nie będą nakładać ceł antydumpingowych na produkty Jushi Egyptian, a wpływ polityk antydumpingowych na grupę Jushi zostanie w znacznym stopniu ograniczony. Wstępna zasada ustalania cen produktów z włókna szklanego Jushi Egyptian dla klientów w powyższych trzech regionach polega na dzieleniu się z klientami oszczędnościami taryfowymi i korzystaniu z oszczędności w zakresie ceł antydumpingowych i całkowitych kosztów wysyłki ponoszonych przez emitenta”. Od 2011 r. (22) i końca 2014 r. (23) przywóz GFR pochodzących z Chin podlega cłom antydumpingowym i wyrównawczym w UE, a UE jest jednym z „trzech regionów”, o których mowa w prospekcie emisyjnym obligacji.

(68) Z perspektywy rządu ChRL, zgodnie z 13. pięcioletnim planem rozwoju handlu zagranicznego MOFCOM, jednym z głównych zadań w ramach tego planu jest usprawnienie współpracy handlowej z państwami realizującymi inicjatywę „Jeden pas i jeden szlak” w celu promowania i zwiększania wywozu m.in. produktów hi-tech, takich jak GFR. Plan obejmuje następujące stwierdzenia: „Stabilizacja wywozu korzystnych produktów takich jak produkty wymagające dużych nakładów pracy do wymienionych powyżej krajów, wykorzystanie możliwości budowy infrastruktury dla tych krajów oraz pobudzenie wywozu dużych, kompletnych zestawów urządzeń, technologii, norm i usług. Dostosowanie się do tendencji transformacji i modernizacji przemysłu tych krajów oraz przyspieszenie wywozu produktów elektromechanicznych i produktów typu hi-tech. […] Intensyfikacja ekspansji rynków wschodzących i, po kompleksowym rozważeniu skali ekonomicznej, tempa wzrostu, wyposażenia w zasoby, stopnia ryzyka i innych czynników, wybranie kilku rynków wschodzących w celu wspierania ich podstawowej ekspansji. Rozszerzenie wywozu zaawansowanych urządzeń technicznych oraz promowanie wywozu produktów wysokiej jakości, wysokiego gatunku i stosunkowo korzystnych branż i produktów”. Przewidziane działania służące realizacji tych zadań, obejmują „rozwój państwowych stref rozwoju gospodarczego i technologicznego oraz różnych parków”.

(69) Jak stwierdzono w jednym z artykułów, „Zgodnie z wytycznymi departamentów rządowych w ramach koncepcji »Jeden pas i jeden szlak« oraz w związku ze strategią państwa przyjmującego realizowaną na najwyższym szczeblu, zagraniczne strefy współpracy stały się narzędziem wdrażania koncepcji »Jeden pas i jeden szlak« i współpracy w zakresie międzynarodowych zdolności produkcyjnych” (24).

(70) Strefy zagraniczne służą zatem kilku strategicznym celom Chin. Po pierwsze, mogą one pomóc w zwiększaniu popytu na produkowane w Chinach maszyny i sprzęt. Po drugie, przez prowadzenie produkcji za granicą i wywóz do Europy i Ameryki Północnej chińskie przedsiębiorstwa mogą uniknąć konfliktów w handlu i barier nakładanych na wywóz z Chin. Po trzecie, strefy te mogą być pomocne, jeżeli chodzi o starania Chin mające na celu stymulację ich własnej krajowej restrukturyzacji oraz rozwój łańcucha wartości w kraju (25).

(71) Wynika z powyższego, że rząd Egiptu oczekiwał chińskiego finansowania na rzecz ścisłej współpracy w ramach strefy SETC i je przyjmował, by stymulować rozwój jednego z najbiedniejszych regionów swojego kraju. Rząd Chin miał nadzieję, że chińskie przedsiębiorstwa mogłyby prowadzić działalność poza terytorium Chin i zwiększać wywóz w ramach inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak” (prawdopodobnie w celu uniknięcia sytuacji, w której zostałyby objęte środkami ochrony handlu).

(72) W tych okolicznościach Komisja uznała, że określenie „władze publiczne” w art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego powinno obejmować nie tylko środki pochodzące bezpośrednio od rządu Egiptu, ale także te środki wprowadzone przez rząd ChRL, które mogą być przypisane rządowi Egiptu na podstawie dostępnych dowodów.

(73) Zgodnie z orzeczeniem Organu Apelacyjnego w sprawie dotyczącej benzyny (26) przepisy WTO nie mogą być odczytywane w oderwaniu od przepisów ogólnego prawa międzynarodowego. W szczególności ogólne zasady prawa międzynarodowego stanowią zatem część porządku prawnego WTO, który nie jest osobnym systemem (27). Zgodnie z art. 3 ust. 2 uzgodnienia w sprawie rozstrzygania sporów oraz art. 31 ust. 3 lit. c) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów przy interpretacji kontekstu warunków traktatu należy brać pod uwagę „wszelkie odpowiednie normy prawa międzynarodowego, mające zastosowanie w stosunkach między stronami”.

(74) „Przepisy” te obejmują międzynarodowe prawo zwyczajowe (28), które z definicji jest wiążące dla wszystkich członków WTO, m.in. Egiptu, Chin oraz Unii Europejskiej. Ważną gałęzią międzynarodowego prawa zwyczajowego są przepisy dotyczące odpowiedzialności Państwa, które zgodnie ze swoim mandatem przyznanym na podstawie art. 13 ust. 1 lit. a) Karty Narodów Zjednoczonych ujednoliciła Komisja Prawa Międzynarodowego (Artykuły Komisji Prawa Międzynarodowego o odpowiedzialności państw za niezgodne z prawem międzynarodowym działania) (29).

(75) Przepisy zawarte w artykułach Komisji Prawa Międzynarodowego są również „odpowiednie” w rozumieniu art. 31 ust. 3 lit. c) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, ponieważ zawierają wskazówki dotyczące interpretacji pojęcia przypisania, tj. gdy niektóre działania lub zaniechania można przypisać jednemu państwu, nawet jeśli te działania lub zaniechania nie pochodzą bezpośrednio od tego państwa. W tym względzie pojęcie przypisania staje się istotne dla interpretacji terminu „[wkład] rządu” zawartego w części wstępnej art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia SCM, a w szczególności dla określenia właściwego przypisania postępowania w sytuacji współpracy między dwoma państwami w odniesieniu do subsydiów, jak w omawianym przypadku (30).

(76) Artykuły Komisji Prawa Międzynarodowego mogą być zatem wykorzystywane do interpretowania terminu „[wkład] rządu” zawartego w części wstępnej art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia SCM w celu przypisania postępowania (przyznawanie subsydium) rządowi Egiptu, nawet w przypadkach gdy rząd Egiptu nie wniósł bezpośredniego wkładu finansowego.

(77) W związku z powyższym Komisja zauważyła, że zgodnie z art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego „działanie, którego nie można przypisać państwu na podstawie wcześniejszych artykułów, uznaje się mimo wszystko za działanie państwa zgodnie z prawem międzynarodowym w przypadku gdy oraz w zakresie, w jakim państwo to uznaje przedmiotowe działanie i samo wdraża takie działanie”. W swoich uwagach do art. 11 Komisja Prawa Międzynarodowego wyjaśnia, że „przypadki stosowania zasady [przypisania działania państwu ze względu na uznanie i wdrażanie tego działania] można znaleźć w orzeczeniach sądów i praktykach państw” (31). Jak wspomniano w motywie 6 tych samych uwag, wymaga się, aby państwo „określiło przedmiotowe działanie i przypisało je sobie”.

(78) Od czasu przejęcia projektu w 1997 r. egipski rząd uwzględnił chińskie finansowanie przedsiębiorstwa Jushi Egypt w swojej własnej polityce realizowanej w odniesieniu do tej strefy. Prezydent Mursi publicznie wyraził zadowolenie z chińskich inwestycji i kapitału podczas swojej wizyty w Chinach w sierpniu 2012 r., a egipski departament planowania przyznał w listopadzie 2013 r., że finansowana przez Chiny strefa SETC będzie odgrywać bardzo istotną rolę w rozwoju gospodarczym Egipt. Podczas kolejnej wizyty w Chinach w grudniu 2014 r. prezydent as-Sisi „stwierdził, że propozycja prezydenta Xi Jinpinga dotycząca wspólnego utworzenia inicjatywy »Jeden pas i jeden szlak« stanowi istotną szansę dla odbudowy Egiptu, a strona egipska jest gotowa do aktywnego zaangażowania i udzielenia wsparcia. Strona egipska pragnie współpracować z Chinami przy opracowywaniu projektów dotyczących korytarza Kanału Sueskiego, sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej itp. oraz zachęcać chińskie przedsiębiorstwa do inwestowania w Egipcie” (32).

(79) Cechą charakterystyczną chińskiej inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak” jest wiedza publiczna. W art. 30–36 wytycznych Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wspierania międzynarodowej współpracy w zakresie mocy produkcyjnych i produkcji wyposażenia wymieniono wszystkie rodzaje wsparcia politycznego, jakie mogą otrzymać przedsiębiorstwa „rozpoczynające działalność za granicą”. Obejmują one polityki wsparcia fiskalnego i podatkowego, pożyczki preferencyjne, wsparcie finansowe za pośrednictwem kredytów konsorcjalnych, kredyty eksportowe, finansowanie projektów, inwestycje kapitałowe i wreszcie ubezpieczenie kredytu eksportowego. W art. 31 wytycznych mowa jest o „pożyczkach preferencyjnych”, które „wspierają przedsiębiorstwa w wywozie dużych kompletnych zestawów sprzętu, zawieraniu umów dotyczących projektów i realizacji dużych projektów inwestycyjnych”. W praktyce polityka ta doprowadziła do licznych przypadków finansowania preferencyjnego przez banki lub w ramach specjalnie utworzonego „Funduszu Jedwabnego Szlaku” na mocy art. 35 wytycznych, co zostało niedawno ustalone przez Komisję w innym przypadku (33).

(80) Ponieważ prezydenci Egiptu zdawali sobie bez wątpienia sprawę, że chińska inicjatywa „Jeden pas i jeden szlak” wiąże się z dużym finansowaniem ze strony państwa poprzez finansowanie preferencyjne i inne instrumenty finansowe, w związku z tym istniał wyraźny akt uznania i przyjęcia na najwyższym szczeblu politycznym takiego wsparcia finansowego ze strony rządu ChRL poprzez wspólne ustanowienie strefy SETC z Chinami.

(81) Fakt, że Egipt uznał i przyjął chińskie finansowanie preferencyjne, jest dodatkowo poparty tekstem umowy o współpracy z 2016 roku. Jak wspomniano w art. 1 umowy o współpracy, Egipt wyraźnie zaakceptował fakt, że Chiny mogą stosować swoje prawa wobec podmiotów w strefie SETC lub względem działań podejmowanych w strefie SETC. W tym celu rząd egipski wyraził również zgodę, aby Chiny wyznaczyły strefę SETC jako swój „zagraniczny obszar inwestycyjny” rządzący się ich prawami. W związku z tym, że „zagraniczne obszary inwestycyjne” są narzędziem inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak”, o której mowa w motywie 66, i ponieważ w ramach tej inicjatywy wykorzystuje się finansowanie preferencyjne jako narzędzie, takie oznaczenie w art. 4 umowy o współpracy, w którym Chiny potwierdziły również, że przedmiotowej strefie „przysługuje odpowiednie wsparcie i ułatwienia, jakie zapewnia rząd chiński zagranicznym strefom współpracy gospodarczej i handlowej”, spowodowało, że przedsiębiorstwo Jushi Egypt zaczęło kwalifikować się do ubiegania się o kredyt preferencyjny z chińskich banków realizujących politykę rządu i preferencyjne warunki ubezpieczenia eksportowego. Egipt odwołał się ponadto do art. 5, który stanowi, że rząd chiński będzie wspierał strefę współpracy również poprzez „zachęcanie odpowiednich instytucji finansowych do zapewniania instrumentów finansowych na potrzeby […] projektów inwestycyjnych zlokalizowanych w strefie współpracy, jeżeli spełnione są warunki udzielenia pożyczki i jej wykorzystania”. Jak już stwierdzono w poprzednim dochodzeniu, chińskie finansowanie preferencyjne nie jest oferowane w ramach jasno określonych programów finansowania o ścisłych kryteriach kwalifikowalności, ale raczej kilka promowanych sektorów jest wyznaczanych na najwyższym szczeblu politycznym (34). Oficjalne wyznaczenie strefy SETC w Egipcie jako zagranicznego obszaru inwestycyjnego dla chińskich przedsiębiorstw w następstwie wspólnego porozumienia obu prezydentów i „zachęty” zawartej w art. 5 doskonale wpisuje się w zwykły chiński schemat uruchamiania finansowania preferencyjnego przez banki realizujące politykę rządu.

(82) Chińskie środki preferencyjne na rzecz chińskich podmiotów mających siedzibę w Egipcie zostały w ten sposób „zidentyfikowane” i „uznane za własne” przez Egipt.

(83) Ponadto urzędnicy egipscy byli stale obecni w trójpoziomowym mechanizmie wdrażania, o którym mowa w motywie 45. Zgodnie z art. 2 ppkt (v) umowy wykonawczej zadaniem mechanizmu wdrożeniowego jest „koordynowanie i wspieranie właściwych instytucji finansowych, m.in. instytucji bankowych, ubezpieczeniowych oraz różnych funduszy udzielających wsparcia kredytowego na rzecz strefy współpracy oraz przedsiębiorstw tam zlokalizowanych, a także wspomaganie strefy współpracy i przedsiębiorstw tam zlokalizowanych w poszukiwaniu nowych kanałów finansowania”. Na mocy art. 2 ust. 4 tego samego dokumentu urzędnicy są upoważnieni do „dołożenia wszelkich starań, aby płynnie wdrożyć wszystkie strategie polityczne dotyczące zachęt wynikające z chińskich i egipskich przepisów ustawowych i wykonawczych”. Wskazuje to na wspólne zrozumienie przez Egipt i Chiny, że strona chińska nie dostarcza pieniędzy po cenach rynkowych, które przedsiębiorstwo Jushi Egypt mogło otrzymać od międzynarodowych inwestorów rynkowych, ale aktywnie dostarcza zachęty państwowe, co jest kolejnym słowem określającym korzyści lub preferencje.

(84) Wdrażając ten przepis, Egipt wyraził również swoje pełne poparcie dla finansowania preferencyjnego z Chin na rzecz producenta GFR w tej strefie. W świetle częściowej odmowy współpracy przez rząd Egiptu w tym kluczowym aspekcie dochodzenia Komisja nie mogła ustalić więcej szczegółów w tym zakresie; z dostępnych dowodów wynika jednak, że oba rządy współpracowały, jak opisano powyżej, na rzecz producenta eksportującego GFR mającego siedzibę w strefie.

(85) Z dowodów wynika, że wkłady finansowe w postaci finansowania preferencyjnego przez chińskie organy publiczne na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt mogą być przypisane rządowi Egiptu jako rządowi kraju pochodzenia lub wywozu zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Z dowodów wynika również, że rząd Egiptu popierał udzielanie preferencyjnego wsparcia finansowego producentowi GFR w tej strefie przez rząd ChRL zgodnie z uzgodnionymi zobowiązaniami do rozwijania i wspierania działalności gospodarczej w tej strefie.

(86) W tym kontekście Komisja zauważyła ponadto, że możliwość wniesienia przez rządy wkładu finansowego pośrednio przez podmioty prywatne nie jest egzogeniczna ani w stosunku do rozporządzenia podstawowego, ani porozumienia SCM (35). Istotnie, w przypadkach, w których rządy powierzają podmiotom prywatnym realizację określonego sposobu postępowania lub nakierowują je na taki sposób postępowania, kluczową kwestią jest istnienie „dającego się wykazać związku” między działaniem rządu a postępowaniem podmiotu prywatnego (36). Podobnie w tym przypadku istnieje wyraźny i jednoznaczny związek między pozytywnymi działaniami podjętymi przez Chiny w celu zapewnienia uzgodnionego wsparcia finansowego producentowi eksportującemu GFR a rządem Egiptu.

(87) W związku z tym Komisja uznała, że finansowanie preferencyjne przyznane przez rząd ChRL producentowi eksportującemu GFR w strefie stanowi wkład finansowy rządu Egiptu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego (37).

3.2.4. Korzyść

(88) Następnie Komisja rozważyła, czy wkłady finansowe przypisywane rządowi Egiptu oznaczałyby przyznanie korzyści na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt zgodnie z art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja przypomniała, że to przedsiębiorstwo prowadziło działalność w Egipcie i podlegało prawu egipskiemu. W związku z tym zasadniczo właściwe było zapytanie, czy ten odbiorca finansowania otrzymał lepsze warunki od tych, które otrzymałby na egipskim rynku finansowym. Komisja zweryfikowała tę kwestię i była przekonana, że z dużym prawdopodobieństwem tak właśnie było w tym przypadku.

(89) Komisja wzięła jednak również pod uwagę wyjątkowe okoliczności tej sprawy. Jak zauważono w motywie 44, producent eksportujący jest ostatecznie własnością SASAC. Chińskie organy publiczne przyznały finansowanie preferencyjne po przeprowadzeniu negocjacji i podpisaniu odpowiednich dokumentów w Chinach, a odbiorcy otrzymali je bezpośrednio lub pośrednio poprzez kanał ich spółki dominującej w Chinach (pożyczki wewnątrz przedsiębiorstwa). Ponadto, zgodnie z art. 1 umowy o współpracy, egipski rząd przyjął, że podmioty te otrzymują preferencyjne wsparcie, w tym tanie pożyczki zgodne z prawem chińskim, tj. na chińskich warunkach. Chińskie organy publiczne zapewniły tego rodzaju finansowanie zgodnie z art. 5 umowy o współpracy, stosując się do strategii politycznych w zakresie finansowania preferencyjnego wprowadzonych w Chinach. Jak wyjaśniono w motywie 42 powyżej, przedmiotowe postanowienia umowy o współpracy skodyfikowały wcześniej ustaloną praktykę.

(90) Komisja uznała zatem, że przyjęcie i zatwierdzenie wkładu finansowego od chińskich organów publicznych na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt przez rząd Egiptu obejmowało również związany z nim element korzyści. Komisja wyznaczyła zatem stawki rynkowe dla preferencyjnego finansowania i odpowiednio obliczyła zysk. Zauważyła ona, że to uzasadnione podejście skutkowało niższymi kwotami subsydiów niż kwoty wynikające z zastosowania hipotetycznego egipskiego poziomu referencyjnego.

3.2.5. Szczególność

(91) Jeżeli chodzi o trzeci punkt dotyczący szczególności, Komisja zbadała, czy subsydia te były szczególne zgodnie z wymogami art. 4 ust. 2–4 rozporządzenia podstawowego.

(92) Zatwierdzając i przyjmując wkład finansowy, rząd Egiptu stał się organem udzielającym subsydium w odniesieniu do finansowania preferencyjnego. W szczególności rząd Egiptu zatwierdził i wdrożył wyznaczenie przez rząd ChRL strefy SETC jako zagranicznego obszaru inwestycyjnego zgodnie z art. 4 umowy o współpracy i poparł jego pełną realizację przez, między innymi, zapewnienie finansowania preferencyjnego przez rząd ChRL.

(93) Subsydia te są dostępne wyłącznie dla przedsiębiorstwa Jushi Egypt, ponieważ prowadzi ono działalność w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego (której częścią jest strefa SETC). W związku z tym Komisja stwierdziła, że były to subsydia regionalne w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, podlegające jurysdykcji organu udzielającego subsydium zgodnie z art. 4 ust. 2 do 4 rozporządzenia podstawowego.

3.2.6. Wniosek

(94) Podsumowując, Komisja ustaliła, że zarówno subsydia udzielone działającym w strefie SETC przedsiębiorstwom bezpośrednio przez Egipt (zapewnienie gruntów, ulgi podatkowe), jak i subsydia przyznane pośrednio przez rząd ChRL w formie finansowania preferencyjnego stanowią podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 2–4 rozporządzenia podstawowego. Drugie z wymienionych subsydiów można przypisać Egiptowi w związku z uznaniem i przyjęciem przez ten kraj środków przyjętych przez rząd ChRL jako własne, na przykład poprzez umowę o współpracy, ścisłą współpracę i poszczególne poziomy mechanizmów współpracy. Wkład finansowy obejmował również przekazanie korzyści i miał szczególny charakter. Poniżej Komisja szczegółowo przeanalizowała wszystkie stosowne subsydia.

(95) W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń (38) rząd Egiptu i producent eksportujący zakwestionowali te ustalenia, przedstawiając pięć punktów. Po pierwsze, zgodnie z prawem międzynarodowym niemożliwe było przypisanie suwerennych aktów rządu Chin rządowi Egiptu. Po drugie, Komisja nie uwzględniła własnego rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym organ udzielający subsydium musi być podmiotem znajdującym się na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu, a nie poza nim. Po trzecie, przypisanie chińskich aktów prawnych Egiptowi stanowiło również naruszenie prawa WTO, którego nie można było interpretować w świetle art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego o odpowiedzialności państw. Po czwarte, art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego nie miał nawet zastosowania do dostępnych faktów. Po piąte, wkłady finansowe na rzecz przedsiębiorstw Jushi nie spełniały wymogów dotyczących szczególności określonych w art. 3 rozporządzenia podstawowego.

(96) W swoim pierwszym punkcie rząd Egiptu i producent eksportujący podkreślili zasadę suwerenności w prawie międzynarodowym. Z ich punktu widzenia czynność może zostać przypisana państwu tylko wtedy, gdy przyznało ono uprawnienie do jej dokonania. W związku z tym działania podmiotów uprawnionych przez Chiny mogą być przypisane tylko państwu chińskiemu.

(97) Komisja odrzuciła ten argument. Zasada suwerennej równości w prawie międzynarodowym zapisana w art. 2 ust. 1 Karty Narodów Zjednoczonych zakazuje, aby jedno państwo wykonywało swoje uprawnienia na terytorium innego państwa wbrew woli państwa terytorialnego. Państwa mogą jednak swobodnie zezwalać na działania innego państwa na swoim terytorium. Działania zaproszonego państwa na terytorium państwa przyjmującego mogą następnie stać się możliwe do przypisania państwu przyjmującemu. Na przykład zasada ta wynika bezpośrednio z rezolucji nr 3314 (XXIX) Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 1974 r. w sprawie definicji agresji, którą powszechnie uważa się za kodyfikację międzynarodowego prawa zwyczajowego. Zgodnie z art. 3 lit. f) tej rezolucji agresję ze strony jednego państwa przeciwko drugiemu definiuje się nie tylko jako bezpośredni atak za pośrednictwem jego własnych organów państwowych, ale również jako „działanie państwa polegające na zezwoleniu na wykorzystanie jego terytorium, które zostało przekazane do dyspozycji innego państwa, w celu popełnienia przez to inne państwo aktu agresji przeciwko państwu trzeciemu”. Oczywiste jest, że gdyby Kuba zezwoliła Związkowi Radzieckiemu na atakowanie Stanów Zjednoczonych rosyjskimi pociskami z terytorium Kuby w 1962 roku, wywołałoby to międzynarodową odpowiedzialność Kuby za akty agresji przeciwko Stanom Zjednoczonym. W związku z tym w prawie międzynarodowym uznaje się możliwość przypisania działania państwa zaproszonego państwu przyjmującemu, a nawet karania państwa przyjmującego za takie działanie, jeżeli działanie państwa zaproszonego szkodzi państwu trzeciemu.

(98) Po drugie, rząd Egiptu i producent eksportujący stwierdzili, że nie ma miejsca na przypisywanie postępowania rządu chińskiego Egiptowi na mocy rozporządzenia podstawowego UE. Definicja „władzy publicznej” zawarta w art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego jest wyraźnie powiązana z terytorium organu udzielającego subsydium. Słowa „na terytorium” zawarte w tym przepisie miały na celu zapewnienie bezpieczeństwa prawnego i nie mogły być interpretowane w świetle WTO lub prawa międzynarodowego.

(99) W tym kontekście Komisja zauważyła, że art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi: „»władza publiczna« lub »rząd« oznacza każdy organ publiczny na terytorium kraju pochodzenia lub wywozu”. Komisja zgodziła się, że przepis ten obejmuje działania rządu, z którego terytorium wywozi się subsydiowane produkty do Unii Europejskiej. Tak właśnie jest w omawianym przypadku. Produkt będący przedmiotem dochodzenia jest produkowany w Egipcie i wywożony z Egiptu do Unii Europejskiej. Rząd Egiptu, jako organ udzielający subsydium, ma swoją siedzibę na terytorium Egiptu.

(100) Art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego nie odnosi się jednak do osobnego pytania, na jakie działania rząd może zezwolić na swoim terytorium i uznać je za swoje własne. Tak jak w przypadku pojęcia „organu publicznego” pojęcie „władzy publicznej” jest otwarte na interpretację, biorąc pod uwagę jego kontekst oraz przedmiot i cel. Działania, które można przypisać rządowi kraju pochodzenia lub wywozu, mogą zatem być nie tylko działaniami bezpośrednio wywodzącymi się z takiego rządu, ale także działaniami, które można z takim rządem powiązać. Potwierdzają to również warunki określone w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w którym odniesiono się do sytuacji, gdy władze publiczne […] „wniosły” wkład finansowy. Z tych samych powodów argumenty rządu Egiptu, w których przywołano kilka postanowień porozumienia SCM (np. art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1, art. 13, art. 18 ust. 1 lit. a) i przypis 63, są bezużyteczne. Podczas gdy prawdą jest, że przepisy rozporządzenia podstawowego „należy interpretować, w możliwym zakresie, w świetle odpowiadających im postanowień porozumienia w sprawie subsydiów” (39), postanowienia te nie są sprzeczne z propozycją, aby wkład finansowy mógł być wniesiony przez inne państwo, które rząd terytorialny uznaje i przyjmuje jako swoje własne.

(101) W konsekwencji odrzucono drugi argument wynikający z domniemanego ścisłego pojęcia terytorialności zgodnie z art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia SCM.

(102) Trzecie zastrzeżenie było związane ze znaczeniem w tym względzie Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego o odpowiedzialności państw. Zdaniem rządu Egiptu i producenta eksportującego nie istnieją uprawnienia do powoływania się na art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego, ponieważ w sprawie USA – Cła antydumpingowe i wyrównawcze (Chiny) (40) Organ Apelacyjny odniósł się jedynie do art. 4, 5 i 8 tych Artykułów.

(103) Komisja odrzuciła ten argument. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że tylko niektóre zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego, zapisane w art. 4, 5 lub 8 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego o odpowiedzialności państw, mają znaczenie dla interpretacji zasad WTO, a inne nie. Organ Apelacyjny WTO zawsze stosował koncepcje ogólnego prawa zwyczajowego, które były właściwe do oceny przedmiotowych faktów. Oprócz zasad dotyczących przypisywania częścią porządku prawnego WTO jest również na przykład zasada estoppel lub zasada dobrej wiary. W przedmiotowej sprawie rząd Egiptu nie zakwestionował faktycznych okoliczności zaproszenia, uznania i ułatwienia realizacji chińskiego finansowania preferencyjnego dla przedsiębiorstw działających w Egipcie. W odniesieniu do tego zestawu okoliczności wskazówki interpretacyjne można czerpać z art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego, do którego odnosi się również międzynarodowe orzecznictwo w zakresie inwestycji (41). Art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego stanowi zatem odpowiednią normę prawa międzynarodowego w rozumieniu art. 31 ust. 3 lit. c) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów w odniesieniu do interpretacji wyrażenia „przez rząd” w porozumieniu SCM.

(104) Zgodnie z czwartym zastrzeżeniem art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego nie ma zastosowania do przedmiotowych faktów. Zgodnie z tym artykułem państwo może przyjąć na siebie odpowiedzialność za postępowanie jako państwo sukcesor w następstwie nabycia gruntów. Rząd może również uznać prywatne postępowanie jego obywateli jako swoje własne. W artykule tym nie przewidziano jednak, że państwo przyjmuje akty obcego suwerena jako swoje własne.

(105) Komisja obaliła również to zastrzeżenie. Art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego nosi tytuł „Postępowanie uznane i przyjęte przez państwo jako jego własne”, bez kwalifikacji co do autora pierwotnego aktu. Zasada ta wynika bezpośrednio z rezolucji nr 3314 (XXIX) Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 1974 r. w sprawie definicji agresji, którą powszechnie uważa się za kodyfikację międzynarodowego prawa zwyczajowego. Zgodnie z art. 3 lit. f) tej rezolucji agresję ze strony jednego państwa przeciwko drugiemu definiuje się nie tylko jako bezpośredni atak za pośrednictwem jego własnych organów państwowych, ale również jako „działanie państwa polegające na zezwoleniu na wykorzystanie jego terytorium, które zostało przekazane do dyspozycji innego państwa, w celu popełnienia przez to inne państwo aktu agresji przeciwko państwu trzeciemu”.

(106) Obok Zgromadzenia Ogólnego ONZ w rezolucji 3314 (XXIX) z 1974 r. (zob. motyw 97 powyżej) również Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości potwierdził swobodę państw w zakresie przyjmowania aktów zagranicznych jako własnych (42). Praktyka międzynarodowa nie potwierdza zatem opinii Egiptu, zgodnie z którą przypisanie na podstawie art. 11 Artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego jest ograniczone do przypadków sukcesji terytorialnej lub uznania i przyjęcia przez rząd niezgodnych z prawem czynów prywatnych na własnym terytorium państwa.

(107) W swoim piątym zastrzeżeniu rząd Egiptu i producent eksportujący utrzymywali, że wkład finansowy ze strony rządu ChRL na rzecz podmiotów w Egipcie nie miał charakteru szczególnego. Przytoczyli oni art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym odbiorca wkładu finansowego musi „podlega[ć] jurysdykcji organu udzielającego subsydium”. Ich zdaniem sformułowanie „organ udzielający subsydium” nie oznacza „organu uznającego i przyjmującego”. Ponadto w poprzednich dochodzeniach organem udzielającym subsydium dla chińskich podmiotów zawsze był chiński rząd. Rząd Egiptu stwierdził, że wkład finansowy rządu ChRL nie może być szczególny, „ponieważ przedsiębiorstwa zlokalizowane w Egipcie nie podlegają jurysdykcji Chin”.

(108) Komisja przypomniała, że uznała rząd Egiptu za organ udzielający subsydium z racji przyjęcia i uznania przez niego chińskich kredytów preferencyjnych. Ponieważ przedsiębiorstwo Jushi Egypt działa w specjalnej strefie ekonomicznej, ono również podlega jurysdykcji rządu Egiptu. Otrzymanie tego wsparcia finansowego było również ograniczone do przedsiębiorstw działających w tej strefie, a zatem miało charakter szczególny.

(109) Nawet jeśli konieczne było wykazanie, że rząd ChRL sprawował jurysdykcję nad tymi przedsiębiorstwami przez tym, jak rząd Egiptu mógł przyjąć postępowanie ChRL jako swoje własne, co nie jest prawdą, rezultat byłby taki sam. Poprzez podpisanie art. 1 i art. 4 ust. 1 umowy o współpracy rząd Egiptu zgodził się, że przedsiębiorstwa działające w tej strefie będą otrzymywały „odpowiednie wsparcie i ułatwienia, jakie zapewnia rząd chiński zagranicznym strefom współpracy gospodarczej i handlowej” oraz że rozwój strefy będzie się odbywał zgodnie z prawem „obu krajów”. W związku z tym oprócz sprawowania swojej własnej właściwości miejscowej rząd Egiptu umożliwił również Chinom udzielanie szczególnej pomocy dla przedsiębiorstw zlokalizowanych wyłącznie w „zagranicznych strefach współpracy gospodarczej i handlowej”. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(110) Podsumowując, Komisja potwierdziła swoje ustalenie, że rząd Egiptu uznał i przyjął jako swoje własne wsparcie inwestycji kapitałowej pożyczki na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt oraz przyznanie gruntów przez przedsiębiorstwo TEDA Egypt, a tym samym przyznał szczególne subsydia w rozumieniu art. 2–4 rozporządzenia podstawowego.

3.3. Finansowanie preferencyjne

3.3.1. Pożyczki banków realizujących politykę rządu dla przedsiębiorstwa Jushi Egypt

3.3.1.1. Częściowa odmowa współpracy i wykorzystanie dostępnych faktów

Stosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do rządu Egiptu

(111) Jak wspomniano w motywie 8 powyżej, Komisja wysłała wniosek do rządu Egiptu o przekazanie informacji w celu przeprowadzenia pełnego dochodzenia w sprawie współpracy między rządem Egiptu a rządem ChRL z korzyścią dla producenta eksportującego.

(112) W szczególności część wniosku o udzielenie informacji dotyczyła postępowania chińskich instytucji finansowych będących własnością państwa, a w szczególności ich postępowania jako organów publicznych w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO przy udzielaniu pożyczek producentowi eksportującemu w ramach współpracy między rządem ChRL a rządem Egiptu.

(113) W tym celu Komisja zwróciła się do rządu Egiptu o przekazanie informacji na temat przeglądu sektora finansowego Chin, roli banków realizujących politykę rządu, takich jak CDB i EXIM, w udzielaniu pożyczek lub kredytów eksportowych grupie Jushi. Komisja zwróciła się do rządu Egiptu bezpośrednio lub za pośrednictwem rządu ChRL o przekazanie dodatku A do wniosku o udzielenie informacji wyżej wymienionym bankom.

(114) Rząd Egiptu nie dostarczył żadnych wymaganych informacji i twierdził, że nie posiada żadnych informacji dotyczących podmiotów mających siedzibę w Chinach i przepisów obowiązujących w Chinach oraz że nie jest właściwy do żądania takich informacji. W opinii rządu Egiptu, zwracając się do niego o udzielenie takich informacji, Komisja naruszyła prawo rządu Egiptu do obrony oraz zasadę suwerenności państw.

(115) Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Jak stwierdzono wcześniej, rząd Egiptu i ChRL zdecydowały o podjęciu współpracy w celu utworzenia strefy SETC tak, aby subsydia rządu ChRL można było przypisać rządowi Egiptu. Komisja zauważyła ponadto, że rząd Egiptu wraz z rządem ChRL ustanowił mechanizm zarządzania na trzech poziomach administracyjnych, o którym mowa w art. 8 Porozumienia z 2016 r. w sprawie egipsko-sueskiej strefy współpracy gospodarczej i handlowej między Ministerstwem Handlu ChRL a Głównym Urzędem ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego. Przepis ten odnosi się do obowiązku współpracy w odniesieniu do kwestii mających wpływ na funkcjonowanie strefy (co może obejmować sytuacje, w których wywóz z tej strefy może podlegać cłom wyrównawczym ze strony państw trzecich). Mechanizm ten zapewnił rządowi Egiptu możliwość gromadzenia wymaganych informacji od rządu ChRL. Komisja uznała również, że zgodnie z prawem międzynarodowym (art. 27 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z 1969 r.) uznaje się, iż rząd ChRL wypełnia swoje zobowiązania wobec rządu Egiptu w dobrej wierze, odpowiadając na wniosek o udzielenie informacji przekazany przez rząd Egiptu.

(116) W związku z tym Komisja uznała, że rząd Egiptu był w stanie uzyskać wymagane informacje od rządu ChRL, ale tego nie uczynił. Nawet jeżeli niektóre z żądanych informacji mogły zostać przekazane jedynie przez rząd ChRL, Komisja uznała, że brak współpracy ze strony rządu Egiptu i rządu ChRL w tym zakresie oznacza, iż Komisja może oprzeć swoje wnioski dotyczące tego aspektu dochodzenia jedynie na dostępnych informacjach. Ani rząd Egiptu, ani żadna z zainteresowanych stron (w tym rząd ChRL) nie kwestionowała faktów, na podstawie których Komisja oparła swoją ocenę (lecz jedynie prawną kwalifikację tych faktów).

(117) W tych okolicznościach Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia.

3.3.1.2. Banki EXIM i CDB

(118) W świetle braku współpracy ze strony rządu Egiptu i rządu ChRL, wyjaśnionego w sekcji 3.2.1, Komisja odwołała się do przepisów art. 28 rozporządzenia podstawowego w celu oceny postępowania banków EXIM i CDB jako organów publicznych.

(119) W tym względzie w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo będące własnością państwa jest organem publicznym, należy zastosować następujący test (43): „Istotną kwestią jest to, czy danemu podmiotowi powierzono wykonywanie funkcji rządowych, a nie sposób, w jaki zostało to osiągnięte. Istnieje wiele różnych sposobów, w jakie rząd w wąskim rozumieniu tego słowa może nadać podmiotom tego rodzaju uprawnienie. W związku z tym fakt przekazania danemu podmiotowi tego rodzaju uprawnienia można wykazać w oparciu o wiele różnego rodzaju dowodów. Dowód świadczący o tym, że dany podmiot w praktyce wykonuje funkcje rządowe, może służyć jako dowód na to, że posiada on lub powierzono mu władzę publiczną, szczególnie jeżeli tego rodzaju dowód wskazuje, że takie działanie stanowi stałą i regularną praktykę. W związku z tym w naszej opinii dowód na to, że rząd sprawuje znaczną kontrolę nad podmiotem i jego postępowaniem może w niektórych przypadkach świadczyć o tym, iż podmiot ten dysponuje władzą publiczną i sprawuje taką władzę w ramach wykonywania funkcji rządowych. Należy jednak podkreślić, że oprócz wyraźnego przekazania uprawnienia w ramach instrumentu prawnego mało prawdopodobne jest, aby istnienie zwykłych formalnych powiązań między danym podmiotem a rządem w wąskim znaczeniu tego słowa wystarczyło do ustalenia koniecznego sprawowania władzy publicznej. Dlatego też przykładowo sam fakt, że rząd jest akcjonariuszem większościowym w danym podmiocie nie oznacza, że dysponuje on znaczną kontrolą nad postępowaniem tego podmiotu, a tym bardziej nie oznacza, że powierzył mu sprawowanie władzy publicznej. W niektórych przypadkach, gdy dowody wskazują jednak, że formalne znamiona kontroli rządu są liczne, oraz istnieją też dowody na to, że taka kontrola jest sprawowana w sposób znaczący, takie dowody mogą umożliwiać stwierdzenie, że dany podmiot sprawuje władzę publiczną”.

(120) Komisja dążyła do uzyskania informacji na temat struktury własności państwa, a także na temat formalnych znamion kontroli rządu w odniesieniu do banków będących własnością państwa. Komisja zbadała również, czy kontrolę sprawowano w znaczący sposób. W tym celu Komisja musiała w pełni polegać na dostępnych faktach ze względu na odmowę dostarczenia jakichkolwiek dowodów przez rząd Egiptu i banki będące własnością państwa.

Własność i formalne znamiona kontroli

(121) W odniesieniu do własności i formalnych znamion kontroli ze strony rządu ChRL w ramach poprzednich dochodzeń antysubsydyjnych (44) Komisja ustaliła, że EXIM został utworzony i prowadzi działalność na podstawie obwieszczenia o utworzeniu Eksportowo-Importowego Banku Chińskiego wydanego przez Radę Państwa Chińskiej Republiki Ludowej oraz na podstawie statutu EXIM. Zgodnie ze statutem EXIM jego kadrę kierowniczą powołuje bezpośrednio państwo. Radę nadzorczą powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z „Regulaminem przejściowym rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa” (dekret Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej nr 282) oraz innymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi; rada nadzorcza podlega Radzie Państwa Chińskiej Republiki Ludowej.

(122) W statucie zaznaczono również, że komitet partii w ramach EXIM odgrywa przewodnią i kluczową rolę polityczną w dążeniu do tego, aby strategie polityczne i istotne działania partii i państwa były wdrażane przez EXIM. Kierownictwo partii jest zaangażowane we wszystkie aspekty ładu korporacyjnego. W statucie stwierdzono również, że EXIM jest zaangażowany we wspieranie rozwoju handlu zagranicznego i współpracy gospodarczej, inwestycji transgranicznych, koncepcji „Jeden pas i jeden szlak” oraz międzynarodowej współpracy w zakresie mocy produkcyjnych i produkcji wyposażenia. Zakres jego działalności gospodarczej obejmuje udzielanie krótko-, średnio- i długoterminowych kredytów zatwierdzonych przez państwo i zgodnych ze strategiami politycznymi państwa w zakresie handlu zagranicznego i otwarcia na pozyskanie nowych rynków (ang. going out), takich jak kredyty eksportowe, kredyty importowe, kredyty na obsługę zagranicznych zleceń w zakresie inżynierii, kredyty na inwestycje zagraniczne, kredyty chińskiego rządu na pomoc zagraniczną oraz kredyty eksportowe dla nabywców.

(123) Ponadto, zgodnie ze swoją stroną internetową (45), EXIM jest „finansowanym przez państwo i będącym własnością państwa bankiem realizującym politykę rządu, posiadającym status niezależnego podmiotu prawnego. Jest to bank działający bezpośrednio pod kierownictwem Rady Państwa, którego celem jest wspieranie chińskiego handlu zagranicznego, inwestycji i międzynarodowej współpracy gospodarczej”.

(124) W odniesieniu do CDB w poprzednich dochodzeniach antysubsydyjnych Komisja ustaliła, że bank ten jest w całości własnością państwa (46). Komisja podtrzymała ten sam wniosek w obecnym dochodzeniu, ponieważ nie przedstawiono żadnych informacji wskazujących inaczej w odniesieniu do CDB.

Sprawowanie znacznej kontroli

(125) Komisja zwróciła się również o informacje w kwestii, czy rząd ChRL sprawował znaczną kontrolę nad funkcjonowaniem banku będącego własnością państwa w odniesieniu do jego polityki w zakresie udzielania kredytów oraz oceny ryzyka, w przypadku gdy udzielał on kredytów przemysłowi GFR. Ze względu na brak współpracy ze strony rządu Egiptu Komisja odwołała się do najlepszych dostępnych faktów, a w szczególności do publicznie dostępnych informacji i ustaleń z poprzednich dochodzeń antysubsydyjnych (47).

(126) W tym względzie wzięto pod uwagę następujące dokumenty regulacyjne: — art. 34 ustawy ChRL w sprawie banków komercyjnych („ustawa bankowa”), — art. 15 zasad ogólnych dotyczących kredytów (wdrożonych przez Ludowy Bank Chin („PBOC”)), — tymczasowe przepisy w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej (decyzja nr 40 2005 Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej) („decyzja nr 40”), — środki wykonawcze Chińskiej Komisji Regulacyjnej ds. Banków i Ubezpieczeń („CBIRC”) w odniesieniu do zagadnień administracyjnych dotyczących licencji dla banków komercyjnych finansowanych ze środków chińskich (zarządzenie CBIRC [2017] nr 1), — środki wykonawcze CBIRC w odniesieniu do zagadnień administracyjnych dotyczących licencji dla banków finansowanych ze środków zagranicznych (zarządzenie CBIRC [2015] nr 4), — środki administracyjne dotyczące kwalifikacji dyrektorów i urzędników wyższego szczebla w instytucjach finansowych sektora bankowego (CBIRC [2013] nr 3).

(127) Podczas przeglądu tych dokumentów regulacyjnych Komisja stwierdziła, z następujących powodów, że instytucje finansowe w ChRL funkcjonują w ogólnym otoczeniu prawnym, które wymaga od nich, by podczas podejmowania uchwał w kwestiach finansowych dostosowywały się one do celów polityki przemysłowej rządu ChRL.

(128) Publiczny mandat polityczny EXIM ustanowiono w obwieszczeniu o utworzeniu Eksportowo-Importowego Banku Chińskiego oraz w jego statucie.

(129) Na poziomie ogólnym art. 34 ustawy bankowej, który ma zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych prowadzących działalność w Chinach, stanowi, że „banki komercyjne prowadzą swoją działalność kredytową stosownie do potrzeb krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zgodnie z polityką przemysłową państwa”. Chociaż art. 4 ustawy bankowej stanowi, że „zgodnie z prawem w działalność gospodarczą banków komercyjnych nie ingerują żadne jednostki ani osoby fizyczne. Banki komercyjne samodzielnie ponoszą odpowiedzialność cywilną całością majątku, jaki posiadają jako osoby prawne”, dochodzenie wykazało, że art. 4 ustawy bankowej jest stosowany z zastrzeżeniem art. 34 ustawy bankowej, tj. gdy państwo ustanawia politykę publiczną, którą banki realizują i przestrzegają poleceń państwa.

(130) Dodatkowo art. 15 zasad ogólnych dotyczących kredytów stanowi, że: „zgodnie z polityką państwa odpowiednie departamenty mogą subsydiować oprocentowanie pożyczek w celu promowania rozwoju określonych sektorów oraz promowania rozwoju gospodarczego pewnych obszarów”.

(131) Podobnie w decyzji nr 40 poinstruowano wszystkie instytucje finansowe, aby udzielały wsparcia kredytowego w szczególności na rzecz projektów „promowanych”. W rozdziale III decyzji nr 40 mowa o „katalogu wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłowej”, który składa się z trzech rodzajów treści, a mianowicie treści dotyczących projektów promowanych, projektów ograniczonych i projektów zlikwidowanych. Zgodnie z art. XVII decyzji, jeżeli „projekt inwestycyjny należy do grupy projektów promowanych, jest on badany i zatwierdzany oraz rejestrowany zgodnie z odpowiednimi krajowymi przepisami dotyczącymi inwestycji; wszystkie instytucje finansowe udzielają wsparcia kredytowego zgodnie z zasadami udzielania kredytów; urządzenia samoobsługowe importowane w łącznej kwocie inwestycji, z wyjątkiem towarów uwzględnionych w katalogu niezwolnionych z cła towarów importowanych w ramach krajowych projektów inwestycyjnych (zmienionym w 2000 r.) wydanym przez Ministerstwo Finansów, mogą być zwolnione z należności celnych przywozowych i podatku od wartości dodanej związanego z przywozem, chyba że pojawią się nowe przepisy dotyczące niezwolnionych z cła projektów inwestycyjnych. Inne polityki sprzyjające w zakresie promowanych projektów przemysłowych wdraża się zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi”.

(132) W Katalogu wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłu (wersja z 2011 r.) (poprawiona w 2013 r.) (48) w kategorii I „Promowanie” wymieniono: „XII. „Materiały budowlane: […] 6. Rozwój technologii i produkcja bezzasadowego włókna szklanego w piecu szklarskim oraz wysokowydajnych włókien szklanych i produktów z roczną wydajnością 50 000 ton”.

(133) Projekty związane z produkcją GFR należą zatem do kategorii projektów „promowanych”.

(134) Decyzja nr 40 potwierdza zatem wcześniejsze ustalenia w odniesieniu do ustawy bankowej, że banki sprawują władzę publiczną w postaci udzielania kredytów preferencyjnych. Komisja stwierdziła również, że Chińska Komisja Regulacyjna ds. Banków i Ubezpieczeń („CBIRC”) ma daleko idące uprawnienia do zatwierdzania wszystkich aspektów dotyczących zarządzania wszystkimi instytucjami finansowymi mającymi siedzibę w ChRL (w tym instytucjami finansowymi będącymi własnością prywatną i własnością zagraniczną), takie jak (49): — zatwierdzenie powołania wszystkich osób sprawujących funkcje kierownicze w instytucjach finansowych, zarówno na poziomie siedziby głównej, jak i oddziałów lokalnych; — zatwierdzenie przez CBIRC jest wymagane w przypadku rekrutacji na wszystkie szczeble kadry kierowniczej, od najwyższych stanowisk, aż do poziomu kierowników oddziałów, i dotyczy nawet kierowników powołanych w oddziałach zagranicznych oraz kierowników pełniących funkcje pomocnicze (np. kierowników IT); oraz — bardzo długa lista zezwoleń administracyjnych, w tym zezwoleń na otwarcie oddziałów, na stworzenie nowych linii biznesowych lub sprzedaż nowych produktów, na zmianę statutu banku, na sprzedaż ponad 5 % udziałów, na podwyższenie kapitału, na zmianę siedziby, na zmianę formy organizacyjnej itd.

(135) Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że rząd ChRL utworzył ramy normatywne, do jakich muszą stosować się osoby sprawujące funkcje kierownicze i nadzorcze, które to osoby zostały powołane przez rząd ChRL i które ponoszą przed nim odpowiedzialność. W związku z tym rząd ChRL uciekał się do ram normatywnych, aby sprawować znaczącą kontrolę nad funkcjonowaniem współpracującego banku będącego własnością państwa w każdym przypadku, gdy udzielał kredytów na rzecz przemysłu GFR.

(136) Oprócz ogólnych ram prawnych, do pożyczek udzielanych przez EXIM i CDB na rzecz przedsiębiorstwa Jushi Egypt zastosowanie miał następujący kontekst prawny:

(137) Przedsiębiorstwo China-Africa TEDA i EXIM podpisały w dniu 6 listopada 2009 r. protokół ustaleń dotyczący współpracy strategicznej, przedstawiając plan pakietowy, w którym przewidziano całkowitą kwotę do 6 mld CNY na prowadzenie ogólnej strategicznej współpracy w zakresie zagranicznych stref współpracy gospodarczej i handlowej.

(138) W dniu 7 listopada 2009 r. sześć afrykańskich stref współpracy gospodarczej i handlowej, m.in. strefa SETC, podpisało pakt dotyczący wspólnych spotkań w ramach porozumienia między chińską gospodarką zagraniczną (afrykańską) i strefami współpracy handlowej oraz chińsko-afrykańskim funduszem na rzecz rozwoju – jednostką zależną CDB.

(139) Co więcej, w 2013 r. MOFCOM wydał „Informację na temat aspektów wsparcia Chińskiego Banku Rozwoju na rzecz ustanowienia i rozwoju zagranicznych stref współpracy gospodarczej i handlowej”. Zgodnie z tą informacją MOFCOM i CDB „zapewnią wsparcie polityczne w zakresie inwestycji i finansowania na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorstw wchodzących do strefy w kwalifikujących się strefach współpracy”. CDB „wyjaśni podstawowe warunki priorytetowego finansowania w strefie współpracy zgodnie z wymogami Ministerstwa Handlu i Ministerstwa Finansów” oraz „będzie w sposób wybiórczy wspierało opracowywane projekty oraz projekty współpracy, którym MOFCOM wraz z rządem-gospodarzem danej strefy współpracy poświęciły dużo uwagi”.

(140) Art. 4 umowy o współpracy między Chinami i Egiptem z 2016 r. stanowi, że „chiński rząd identyfikuje strefę współpracy jako chińską zagraniczną strefę współpracy gospodarczej i handlowej. Strefie współpracy […] przysługuje odpowiednie wsparcie i ułatwienia, jakie zapewnia rząd chiński zagranicznym strefom współpracy gospodarczej i handlowej”. Ponadto art. 5 stanowi, że rząd chiński będzie wspierał strefę współpracy również poprzez „zachęcanie odpowiednich instytucji finansowych do zapewniania instrumentów finansowych na potrzeby […] projektów inwestycyjnych zlokalizowanych w strefie współpracy, jeżeli spełnione są warunki udzielenia pożyczki i jej wykorzystania”.

(141) W art. 2 ppkt (iv) „Umowy o współpracy w zakresie ustanowienia Komitetu ds. zarządzania chińsko-egipską sueską strefą współpracy gospodarczej i handlowej”, którą wdraża się wyżej wymienioną umowę, doprecyzowano, że komitet ds. zarządzania powołany w celu koordynacji prac między odpowiednimi działami funkcjonalnymi rządu ludowego Tiencinu i Głównego Urzędu ds. Strefy Ekonomicznej Kanału Sueskiego „dołoży wszelkich starań, aby płynnie wdrożyć wszystkie strategie polityczne dotyczące zachęt wynikające z chińskich i egipskich przepisów ustawowych i wykonawczych”, a w art. 2 ppkt (v) dodano, że „będzie koordynował i wspierał właściwe instytucje finansowe, m.in. instytucje bankowe, ubezpieczeniowe oraz różne fundusze udzielające wsparcia kredytowego na rzecz strefy współpracy oraz przedsiębiorstw tam zlokalizowanych, a także wspomagał strefę współpracy i przedsiębiorstwa tam zlokalizowane w poszukiwaniu nowych kanałów finansowania”.

(142) Komisja ustaliła, że wykonując funkcje rządowe w odniesieniu do sektora GFR, wszystkie chińskie instytucje finansowe będące własnością państwa, w tym EXIM i CDB, wdrożyły określone powyżej ramy prawne. Instytucje były zatem organami publicznymi w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO.

3.3.1.3. Banki będące własnością państwa, działające jako organy publiczne

(143) Zgodnie z wnioskami przedstawionymi w motywach powyżej, Komisja zdecydowała się wykorzystać dostępne fakty w celu określenia, czy wspomniane banki będące własnością państwa można zaliczyć do organów publicznych.

(144) We wcześniejszych dochodzeniach antysubsydyjnych (50) Komisja ustaliła, że następujące banki, które udzieliły kredytów grupom producentów eksportujących objętych próbą w przedmiotowych dochodzeniach, były w części lub całości własnością samego państwa lub osób prawnych będących w posiadaniu państwa: China Development Bank, China Construction Bank, Industrial and Commercial Bank of China, Bank of Communications, China Everbright Bank, Postal Savings Bank, China Merchants Bank, Shanghai Pudong Development Bank, China Industrial Bank, Shenyang Rural Commercial Bank, Bank of Shanghai, Ningbo Bank, China CITIC Bank, China Guangfa Bank, China Bohai Bank, Huaxia Bank. Bank Hankou, Bank Hubei, Huishang Bank, Bank Dongying, Bank Tiencinu, Bank Kunlunu, Bank Komercyjny Shanghai Rural, China Industrial International Trust Limited, Daye Trust Co., Ltd., Sinotruk Finance Co., Ltd. Komisja podtrzymała ten sam wniosek w obecnym dochodzeniu, ponieważ nie przedstawiono żadnych informacji wskazujących inaczej.

(145) Komisja stwierdziła ponadto – ze względu na brak konkretnych informacji od instytucji finansowych wskazujących inaczej – że ustalenie własności i kontroli rządu ChRL opierało się na formalnych przesłankach z tych samych powodów, co powody opisane w sekcji 3.3.1.2 powyżej. W szczególności na podstawie najlepszego dostępnych faktów wydaje się, że menedżerowie i osoby nadzorujące w bankach będących własnością państwa są powoływani przez rząd ChRL i odpowiadają przed nim w ten sam sposób, jak w przypadku EXIM.

(146) Jeżeli chodzi o sprawowanie znacznej kontroli, Komisja uznała, że ramy normatywne poddane analizie w sekcji 3.3.1.2 powyżej mają do nich zastosowanie w identyczny sposób. Z powodu braku jakichkolwiek wskazań prowadzących do przeciwnych wniosków na podstawie dostępnych faktów można przyjąć, że brakuje konkretnych dowodów na to, że przeprowadzano oceny zdolności kredytowej, tak więc analiza dotycząca konkretnego stosowania ram normatywnych określonych w sekcji 3.3.1.2 powyżej ma zastosowanie do innych niewspółpracujących instytucji finansowych w identyczny sposób.

(147) Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że pozostałe banki będące własnością państwa, które udzielały kredytów przedsiębiorstwom objętym próbą, były organami publicznymi w rozumieniu art. 2 lit. b) w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.

3.3.1.4. Wnioski dotyczące instytucji finansowych będących własnością państwa

(148) W związku z powyższymi ustaleniami Komisja ustaliła, że wszystkie chińskie instytucje finansowe będące własnością państwa, które udzieliły kredytów lub leasingu finansowego producentowi eksportującemu lub jego grupie, były organami publicznymi w rozumieniu art. 2 lit. b) w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.

(149) Co więcej, Komisja ustaliła, że nawet gdyby instytucje finansowe będące własnością państwa nie zostały uznane za organy publiczne, uznano by – z tych samych powodów, co te określone w motywach 131–133 poniżej – że rząd ChRL powierzył lub wyznaczył tym instytucjom wykonywanie funkcji, które zazwyczaj należą do zadań rządu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego. W każdym przypadku zachowanie tych instytucji zostanie zatem przypisane rządowi ChRL.

3.3.1.5. Powierzenie lub wyznaczenie zadań prywatnym instytucjom finansowym

(150) Następnie Komisja zwróciła się do pozostałych instytucji finansowych. Poniższe instytucje finansowe uznano za prywatne w oparciu o ustalenia w ramach wcześniejszych dochodzeń antysubsydyjnych (51), w tym także dostępnych publicznie informacji: China Minsheng Bank, Sumitomo Mitsui Banking (China) Co., Ltd, Standard Chartered Bank, Ping An Bank. Komisja sprawdziła, czy rząd Chin powierzył lub wyznaczył tym instytucjom finansowym zadanie polegające na udzieleniu subsydiów na rzecz sektora GFR w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(151) Zdaniem Organu Apelacyjnego „powierzenie” ma miejsce, gdy rząd nakłada odpowiedzialność na organ prywatny, a „wyznaczenie” odnosi się do sytuacji, w których rząd sprawuje władzę nad organem prywatnym (52). W obu przypadkach władza publiczna wykorzystuje podmiot prywatny jako pełnomocnika przekazującego wkład finansowy i „w większości przypadków można spodziewać się, że powierzanie lub wyznaczanie odnoszące się do podmiotu prywatnego wiąże się z pewną formą groźby lub nakłaniania” (53). Jednocześnie postanowienia ppkt (iv) nie zezwalają członkom na wprowadzanie środków wyrównawczych względem produktów, „gdy władza publiczna wykonuje jedynie swoje funkcje regulacyjne” (54) lub gdy interwencje rządu „niekoniecznie mogą przynieść konkretny wynik z prostego powodu związanego z okolicznościami faktycznymi i dokonywaniem wolnego wyboru przez podmioty na danym rynku” (55). Powierzanie lub wyznaczanie wiążą się raczej z „bardziej aktywną rolą władzy publicznej niż tylko samo zachęcanie” (56).

(152) Komisja zauważyła, że ramy normatywne dotyczące przemysłu, o których mowa w sekcji 3.3.1.2 powyżej, mają zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych w ChRL, w tym do instytucji finansowych będących własnością prywatną. Na przykład ustawa bankowa i poszczególne zarządzenia CBIRC odnoszą się do wszystkich banków finansowanych ze środków chińskich i z kapitałem zagranicznym zarządzanych przez CBIRC.

(153) Wobec braku rozbieżności między informacjami otrzymanymi od prywatnych instytucji finansowych Komisja stwierdziła, że – w odniesieniu do przemysłu GFR – państwo powierzyło lub wyznaczyło w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego wszystkim instytucjom finansowym prowadzącym działalność w Chinach pod nadzorem CBIRC (w tym prywatnym instytucjom finansowym) zadanie polegające na realizowaniu polityki rządu i udzielaniu kredytów podmiotom z przemysłu GFR po stawkach preferencyjnych.

(154) Dodatkowo ramy normatywne mające zastosowanie do wszystkich banków w Chinach są znacznie szersze niż dwa rozporządzenia regulujące CBIRC, jak pokazano w motywie 106 powyżej.

(155) Jeżeli chodzi o sprawowanie znacznej kontroli, Komisja uznała, że ramy normatywne poddane analizie w sekcji 3.3.1.2 powyżej mają do nich zastosowanie w identyczny sposób. Z powodu braku jakichkolwiek wskazań prowadzących do przeciwnych wniosków na podstawie dostępnych faktów można przyjąć, że brakuje konkretnych dowodów na to, że przeprowadzano oceny zdolności kredytowej, podobnie jak to miało miejsce w przypadku współpracującego banku będącego własnością państwa, tak więc analiza dotycząca konkretnego stosowania ram normatywnych określonych w sekcji 3.3.1.2 powyżej ma zastosowanie do innych niewspółpracujących instytucji finansowych w identyczny sposób.

(156) Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że pozostałe banki będące własnością państwa, które udzielały kredytów przedsiębiorstwu Jushi Egypt, były organami publicznymi w rozumieniu art. 2 lit. b) w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.

3.3.1.6. Ratingi kredytowe

(157) Już w trakcie wcześniejszych dochodzeń antysubsydyjnych (57) Komisja ustaliła na podstawie badania opublikowanego przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (58), wskazującego na rozbieżności pomiędzy międzynarodowymi a chińskimi ratingami kredytowymi, oraz na podstawie ustaleń wynikających z dochodzenia dotyczącego przedsiębiorstw objętych próbą, że krajowe ratingi kredytowe przyznane chińskim przedsiębiorstwom są niewiarygodne. Jak podaje MFW, ponad 90 % chińskich obligacji lokalne agencje ratingowe przyznały rating od AA do AAA. Nie jest to porównywalne z innymi rynkami, takimi jak rynek unijny lub amerykański. Na rynku amerykańskim na przykład takimi doskonałymi ratingami może się pochwalić mniej niż 2 % przedsiębiorstw. Oceny chińskich agencji ratingowych są zatem mocno przesunięte w kierunku najwyższych wyników na skali ratingowej. Agencje te stosują skale ratingowe o bardzo dużej rozpiętości i zazwyczaj uwzględniają obligacje o znacznie zróżnicowanych poziomach ryzyka kredytowego w jednej szerokiej kategorii ratingowej (59).

(158) Co więcej, gdy zagraniczne agencje ratingowe, takie jak Standard & Poor’s i Moody’s, dokonują oceny chińskich obligacji emitowanych za granicą, stosują zazwyczaj podwyższenie ratingu w stosunku do bazowego ratingu kredytowego emitenta w oparciu o szacunkowe strategiczne znaczenie przedsiębiorstwa dla chińskiego rządu oraz istotność wszelkich dorozumianych gwarancji (60). Przykładowo agencja Fitch jednoznacznie wskazuje, w stosownych przypadkach, że takie gwarancje są jednym z kluczowych czynników, które wpływają na ratingi kredytowe przyznawane przez nią chińskim przedsiębiorstwom (61).

(159) Na podstawie publicznie dostępnych informacji Komisja ustaliła w pierwszej kolejności, że państwo może wywierać pewien wpływ na rynek ratingów kredytowych. Jak wynika z dwóch badań opublikowanych w 2016 r., na rynku chińskim działało około 12 agencji ratingowych, z których większość jest własnością państwa. Ogółem 60 % wszystkich obligacji korporacyjnych ocenionych w Chinach oceniały agencje ratingowe będące własnością państwa (62).

(160) We wcześniejszych dochodzeniach (63) rząd ChRL potwierdził, że na chińskim rynku obligacji działało 12 agencji ratingowych, wśród których znajdowało się 10 krajowych agencji ratingowych, w tym Global Credit Rating Co. Ltd, Shanghai Brilliance Credit Rating & Investors Service Co. Ltd, Golden Credit Rating International Co. Ltd, China Chengxin Securities Rating Co. Ltd, Pengyuan Credit Rating Co. Ltd, Shanghai Fareast Credit Rating Co., Ltd, China Bond Rating Co. Ltd, China Securities Index Co. Ltd, Shanghai Credit Information Services Co. Ltd. Ponadto działały 2 agencje ratingowe joint venture z kapitałem mieszanym, chińsko-zagranicznym, tj. China Lianhe Credit Rating Co. Ltd i China Chengxin International Credit Rating Co., Ltd. i wobec braku informacji potwierdzających przeciwne twierdzenie Komisja uznała, że sytuacja nie zmieniła się.

(161) Po drugie, dostęp do chińskiego rynku ratingów kredytowych jest ograniczony. Jest to zasadniczo rynek zamknięty, ponieważ rozpoczęcie działalności przez agencje ratingowe wymaga wcześniejszego zatwierdzenia przez Chińską Komisję Papierów Wartościowych („CSRC”) lub LBCh (64). W połowie 2017 r. LBCh ogłosił, że zagraniczne agencje ratingowe będą mogły pod pewnymi warunkami wystawiać ratingi kredytów na części krajowego rynku obligacji. Niemniej w okresie objętym dochodzeniem żadna zagraniczna agencja ratingowa nie została jeszcze dopuszczona (65). W międzyczasie agencje zagraniczne i niektóre lokalne agencje ratingowe tworzyły jednak spółki joint venture, które zapewniają ratingi kredytowe dla obligacji krajowych. Niemniej ratingi te opierają się na chińskich skalach ratingowych i tym samym nie są dokładnie porównywalne z ratingami międzynarodowymi, jak wyjaśniono powyżej.

(162) Ponadto w niedawnym badaniu przeprowadzonym przez sam LBCh potwierdzono ustalenia Komisji, stwierdzając we wnioskach, że „jeżeli poziom inwestycyjny obligacji zagranicznych określono ratingiem międzynarodowym BBB- lub wyższym, rating na poziomie inwestycyjnym obligacji krajowych można określić na poziomie AA lub wyższym, uwzględniając różnice między ratingiem krajowym i ratingiem międzynarodowym na poziomie 6 punktów lub większej ich liczby” (66).

(163) Z uwagi na sytuację opisaną w motywach 137–142 powyżej Komisja stwierdziła, że chińskie ratingi kredytowe nie umożliwiają wiarygodnego oszacowania ryzyka kredytowego aktywów bazowych. W związku z powyższym, mimo że chińska agencja ratingowa przyznała przedsiębiorstwu producenta eksportującego lub jego grupie dobry rating kredytowy, Komisja uznała ten rating za niewiarygodny. Ratingi te zostały również zniekształcone przez cele polityki promujące kluczowe gałęzie przemysłu o znaczeniu strategicznym, jak np. przemysł GFR.

3.3.1.7. Korzyść i obliczanie kwoty subsydiów

(164) Jak zauważono w motywie 85, Komisja uznała, że w odniesieniu do beneficjenta mającego siedzibę w Egipcie, zasadniczo należałoby postawić pytanie, czy przedmiotowi odbiorcy pożyczek otrzymali lepsze warunki niż te, które otrzymaliby na egipskim rynku finansowym. Komisja zweryfikowała ten punkt i potwierdziła, że kwota subsydiowania byłaby wyższa przy wykorzystaniu porównywalnych stawek pożyczek w Egipcie (17,8 %) (67). W świetle wyjątkowych okoliczności wymienionych w motywie 86 powyżej Komisja obliczyła jednak kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych, biorąc pod uwagę fakt, że beneficjenci uzyskali finansowanie preferencyjne w Chinach. Na potrzeby tych obliczeń Komisja oceniła korzyść przyznaną odbiorcom w okresie objętym dochodzeniem. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się różnicę między kwotą odsetek, jaką przedsiębiorstwo płaci od kredytu preferencyjnego, a kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalny kredyt komercyjny, jaki mogłaby faktycznie uzyskać na wolnym rynku.

(165) Komisja postanowiła wyznaczyć stawki rynkowe dla preferencyjnych pożyczek udzielonych przez EXIM i CDB względem hipotetycznych poziomów referencyjnych dla inwestorów na rynku chińskim, zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Ze względu na brak współpracy przedmiotowy bank (lub przedmiotowe banki) nie przekazał (lub nie przekazały) żadnych dodatkowych szczegółów. Komisja postanowiła zatem użyć takiej samej metody obliczeń co w przypadku innych pożyczek denominowanych w walutach obcych, a udzielonych przez chińskie instytucje finansowe w ChRL, dodając premię za ryzyko związane z inwestycją w Egipcie w opisany poniżej sposób.

(166) Komisja w pierwszej kolejności ustanowiła więc rating kredytowy dla przedsiębiorstwa Jushi Egypt odzwierciedlający sytuację finansową przedsiębiorstwa. Komisja odnotowała, że chińska agencja ratingowa przyznała różnym przedsiębiorstwom z grupy CNBM rating od AA– do AA+. W świetle ogólnych nieprawidłowości związanych z chińskimi ratingami kredytowymi wspomnianych w motywach 137–143 Komisja stwierdziła, że rating ten jest niewiarygodny.

(167) Komisja uznała zatem, że ogólna sytuacja finansowa grupy Jushi odpowiada ratingowi BB, będącemu najwyższym ratingiem, który nie kwalifikuje się już jako „rating na poziomie inwestycyjnym”. W świetle istnienia kredytów odnawialnych Komisja doszła do wniosku, że zastosowanie obligacji korporacyjnych ocenionych w USA na B (zamiast BB) byłoby odpowiedniejszym środkiem służącym określeniu rynkowych poziomów referencyjnych.

(168) Tak jak w przypadku innych pożyczek denominowanych w walutach obcych i udzielonych przez chińskie instytucje finansowe w ChRL, do określenia właściwego poziomu referencyjnego wykorzystano obligacje korporacyjne z ratingiem B wydane w USD. Przedsiębiorstwo Jushi Egypt jest zlokalizowane w państwie opanowanym przez konflikty społeczne i polityczne, w którym w czasie, gdy udzielano pożyczek, miały miejsce różne ataki terrorystyczne, a zatem państwo to posiada ryzyko kredytowe różniące się od tego, z którym mierzą się chińskie przedsiębiorstwa, a które wiąże się z zewnętrznymi warunkami panującymi w samym państwie. Komisja dodała zatem zapis podwyższający wartość referencyjnej stopy procentowej w celu uwzględnienia ryzyka kraju w stopie rynkowej.

(169) Premię z tytułu ryzyka kraju określono na podstawie klasyfikacji OECD dotyczącej ryzyka krajów w odniesieniu do kredytów eksportowych oraz odpowiadającej minimalnej składki określonej przez OECD (68). Ryzyko kraju w przypadku pożyczek udzielonych przez bank EXIM ustalono na poziomie 2,37 %, natomiast w przypadku pożyczek udzielonych przez CDB – na 2,44 %.

(170) W następstwie ostatecznego ujawnienia przedsiębiorstwo Jushi Egypt stwierdziło, że jako poziom referencyjny do obliczenia korzyści z pożyczek Komisja powinna była wykorzystać dwie oferty przedstawione przedsiębiorstwu przez egipski bank w latach 2013 i 2016. Komisja dokonała przeglądu tych ofert, ale zdecydowała, że nie są one reprezentatywne dla porównywalnej pożyczki handlowej, którą przedsiębiorstwo mogło faktycznie uzyskać na rynku.

(171) Komisja ustaliła, że w ofertach tych nie zawarto żadnego opisu rzeczywistego oferowanego przedsiębiorstwu produktu finansowego, ale odniesiono się do stopy procentowej w odniesieniu do zapewniania „instrumentów kredytowych” ogółem. W związku z tym nie jest możliwe stwierdzenie przez Komisję, czy oferta rzeczywiście odnosi się do pożyczki jako takiej czy do innych produktów finansowych, takich jak np. otwarcie linii kredytowej, finansowanie handlu (akredytywy dokumentowe, weksle, faktoring itp.). Nawet jeśli oferty zostałyby uznane za odnoszące się do pożyczki, brakuje innych kluczowych informacji, takich jak czas spłaty domniemanej pożyczki oferowanej przez bank oraz zakres oferowanych instrumentów kredytowych (tj. maksymalna kwota, jaką bank byłby skłonny przekazać przedsiębiorstwu). W tym względzie Komisja zauważyła, że pożyczki przyznane przez CDB i EXIM były długoterminowymi pożyczkami na duże projekty z zakresu środków trwałych w wysokości kilkuset milionów USD. W związku z tym Komisja uznała, że nie mogła wykorzystać odpowiednika przedstawionego przez przedsiębiorstwo Jushi Egypt.

(172) Ponadto Komisja zauważyła, że nawet jeśli Komisja uwzględniłaby poziom referencyjny przedstawiony przez przedsiębiorstwo, nie przyniosłoby to żadnej istotnej zmiany w obliczeniu korzyści, ponieważ zaproponowana stawka egipskiego banku była zgodna ze stawką podst