PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 188/37

DECYZJA RADY 2011/428/WPZiB

z dnia 18 lipca 2011 r.

w sprawie wspierania działalności Biura Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Rozbrojenia w celu realizacji programu działania Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego zapobiegania handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach, zwalczania i eliminowania go

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 20 lipca 2001 r. państwa uczestniczące w konferencji ad hoc przyjęły program działania Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczący zapobiegania handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach, zwalczania i eliminowania go (zwany dalej „programem działania”). Dnia 8 grudnia 2005 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło międzynarodowy instrument umożliwiający państwom identyfikowanie i śledzenie, w odpowiednim czasie i w niezawodny sposób, nielegalnej broni strzeleckiej i lekkiej (zwany dalej „międzynarodowym instrumentem umożliwiającym śledzenie”). Zgodnie z oboma tymi instrumentami międzynarodowymi państwa będą odpowiednio współpracować z Organizacją Narodów Zjednoczonych, tak by wesprzeć ich skuteczne wdrożenie.

(2) W 2008 r. na odbywającym się co dwa lata trzecim spotkaniu państw poświęconym realizacji programu działania odnotowano w sprawozdaniu końcowym znaczenie podejścia regionalnego do realizacji programu działania, a co za tym idzie – korzyści ze zwoływania posiedzeń regionalnych sponsorowanych przez zainteresowane państwa oraz organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne mogące podjąć takie kroki. W sprawozdaniu końcowym zachęcono również państwa, by wsparły i w pełni wykorzystywały obecne mechanizmy wspierające realizację programu działania oraz połączenie zapotrzebowania z zasobami, np. program działania dotyczący systemu wspierania wdrażania.

(3) W dniach 15–16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE zwalczania nielegalnego gromadzenia i obrotu bronią strzelecką i lekką (BSiL) oraz amunicją do niej (zwaną dalej „strategią UE dotyczącą BSiL”). W strategii UE dotyczącej BSiL określono wsparcie programu działania ONZ jako główny priorytet w działaniach podejmowanych na szczeblu międzynarodowym i wezwano do przyjęcia prawnie wiążącego instrumentu międzynarodowego umożliwiającego śledzenie i oznaczanie BSiL i amunicji.

(4) W wyniku przyjęcia międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie Unia Europejska poparła jego pełne wdrożenie przez przyjęcie i wdrożenie wspólnego działania Rady 2008/113/WPZiB z dnia 12 lutego 2008 r. wspierającego międzynarodowy instrument umożliwiający państwom identyfikowanie i śledzenie, w odpowiednim czasie i w niezawodny sposób, nielegalnej broni strzeleckiej i lekkiej (BSiL) (1). Wdrożenie tego wspólnego działania otrzymało pozytywną ocenę Rady Unii Europejskiej.

(5) Dnia 2 grudnia 2009 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję A/RES/64/50 w sprawie nielegalnego handlu bronią strzelecką i bronią lekką we wszystkich jego aspektach, która zachęca do wszystkich inicjatyw – w tym podejmowanych przez organizacje międzynarodowe, regionalne i subregionalne – zmierzających do skutecznej realizacji programu działania oraz podkreśla, że inicjatywy podejmowane przez społeczność międzynarodową związane z międzynarodową współpracą i pomocą nadal są konieczne i uzupełniają wysiłki wdrożeniowe podejmowane na szczeblu krajowym.

(6) W rezolucji A/RES/64/50 przewidziano również, że odbywające się co dwa lata czwarte spotkanie państw poświęcone realizacji programu działania na szczeblu krajowym, regionalnym i globalnym powinno odbyć się w Nowym Jorku w dniach 14–18 czerwca 2010 r. oraz że nie później niż w 2012 r. w Nowym Jorku zostanie zwołana dwutygodniowa konferencja poświęcona przeglądowi postępów osiągniętych w realizacji programu działania.

(7) Dnia 2 grudnia 2009 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło również rezolucję A/RES/64/51 w sprawie problemów wynikających z gromadzenia nadmiernych zapasów amunicji konwencjonalnej, która zachęca państwa mogące podjąć takie kroki, by przyczyniły się w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych do opracowania technicznych wytycznych w zakresie zarządzania zapasami amunicji konwencjonalnej, tak by pomóc państwom w zwiększaniu ich potencjału zarządzania zapasami krajowymi, zapobiegając zwiększaniu się nadwyżek amunicji konwencjonalnej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1. Z myślą o wsparciu przygotowań do konferencji przeglądowej programu działania dotyczącego zapobiegania handlowi bronią strzelecką i lekką we wszystkich jego aspektach, zwalczania i eliminowania go, która to konferencja odbędzie się w 2012 r., Unia dąży do następujących celów:

— propagowanie realizacji programu działania ONZ dotyczącego BSiL na szczeblu globalnym i regionalnym,

— wspieranie wdrażania międzynarodowego instrumentu umożliwiającego śledzenie,

— wspieranie opracowywania i wdrażania technicznych wytycznych ONZ w zakresie zarządzania zapasami amunicji.

2. Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia podejmie następujące działania:

— opracowanie programu działania dotyczącego systemu wspierania wdrażania jako skutecznego narzędzia koordynowania wysiłków międzynarodowych zmierzających do realizacji programu działania ONZ, w tym poprzez wspieranie nieformalnej grupy państw zainteresowanych BSiL,

— zorganizowanie maksymalnie ośmiu dwudniowych spotkań regionalnych poświęconych osiąganiu postępów w realizacji programu działania na szczeblu regionalnym,

— zorganizowanie regionalnych kursów dla szkoleniowców poświęconych międzynarodowemu instrumentowi umożliwiającemu śledzenie przeznaczonych dla krajów Afryki Zachodniej, jak również powołanie obiektów służących oznaczaniu i zgromadzenie wiedzy fachowej w państwach tego regionu nieposiadających takiego wyposażenia,

— wsparcie opracowania technicznych wytycznych ONZ w zakresie zarządzania zapasami amunicji,

— wsparcie wdrażania wytycznych za pośrednictwem regionalnych kursów dla szkoleniowców przeznaczonych dla funkcjonariuszy organów ścigania w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, Ameryce Łacińskiej i na Karaibach,

— wsparcie udzielane poszczególnym państwom pilnie potrzebującym pomocy w zarządzaniu swoimi zapasami amunicji, polegające na organizowaniu pomocy technicznej, prawnej i politycznej oraz specjalistycznych szkoleń.

Szczegółowy opis tych działań znajduje się w załączniku.

Artykuł 2

1. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (WP) odpowiada za wdrożenie niniejszej decyzji.

2. Realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierza się Biuru ONZ ds. Rozbrojenia (zwanemu dalej „UNODA”).

3. UNODA wykonuje swoje zadanie pod kierownictwem WP. W tym celu WP dokonuje niezbędnych ustaleń z UNODA.

Artykuł 3

1. Finansowa kwota odniesienia dla realizacji działań, o których mowa w art. 1 ust. 2, wynosi 2 150 000 EUR.

2. Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

3. Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami pokrywanymi z kwoty, o której mowa w ust. 1. W tym celu Komisja zawiera z UNODA umowę o finansowaniu. Umowa ta zawiera zobowiązanie UNODA do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.

4. Komisja dąży do tego, by umowa o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, została zawarta jak najszybciej po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy o finansowaniu.

Artykuł 4

WP składa Radzie sprawozdania z wdrażania niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych co dwa miesiące przez UNODA. Sprawozdania te stanowią dla Rady podstawę do dokonania oceny. Komisja składa sprawozdania dotyczące aspektów finansowych realizacji działań, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Artykuł 5

1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

2. Niniejsza decyzja wygasa 24 miesiące od daty zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3. Jednak wygasa ona sześć miesięcy od daty jej wejścia w życie, jeżeli umowa o finansowaniu nie zostanie do tego czasu zawarta.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 lipca 2011 r. W imieniu Rady C. ASHTON Przewodniczący

(1) Dz.U. L 40 z 14.2.2008, s. 16.