Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r.

ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], zwany dalej "Kodeksem", w szczególności jego art. 249,

a także mając na uwadze, co następuje:

Kodeks zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne; jednocześnie Kodeks wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk; dlatego stanowi on kompletne prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie;

te same powody, które doprowadziły do przyjęcia Kodeksu, odnoszą się również do celnego prawodawstwa wykonawczego; dlatego pożądane jest zebranie w jednym rozporządzeniu celnego prawodawstwa wykonawczego, które obecnie rozproszone jest w wielu wspólnotowych rozporządzeniach i dyrektywach;

w ten sposób ustanowiony kodeks wykonawczy do Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinien zawierać aktualnie obowiązujące celne przepisy wykonawcze; jednakże w świetle zdobytego doświadczenia należy:

- wprowadzić pewne zmiany w celu dostosowania wspomnianych przepisów do przepisów Kodeksu,

- rozszerzyć zakres niektórych przepisów stosowanych obecnie jedynie do określonego postępowania celnego w celu uwzględnienia wszechstronnego zakresu stosowania Kodeksu,

- uściślić niektóre przepisy w celu zwiększenia bezpieczeństwa prawnego przy ich stosowaniu;

wprowadzone zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów dotyczących długu celnego;

właściwe jest ograniczenie stosowania art. 791 ust. 2 do dnia 1 stycznia 1995 r. i ponowne zbadanie przed tą datą przedmiotowego zagadnienia w świetle zdobytych doświadczeń;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ I

OGÓLNE PRZEPISY WYKONAWCZE

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) "Kodeks" oznacza:

rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny;

2) "karnet ATA" oznacza:

międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA;

3) "Komitet" oznacza:

Komitet ds. Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247 Kodeksu;

4) "Rada Współpracy Celnej" oznacza:

organizację powołaną przez Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r.;

5) "dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów" oznaczają:

z jednej strony, dane stosowane w celu ustalenia tożsamości towarów pod względem handlowym, pozwalające organom celnym na określenie klasyfikacji taryfowej oraz, z drugiej strony, ilość towarów;

6) "towary pozbawione charakteru handlowego" oznaczają:

towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też które są wyraźnie przeznaczone na upominki;

7) "środki polityki handlowej" oznaczają:

środki pozataryfowe ustanowione jako część wspólnej polityki handlowej w formie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe i zakazy przywozu lub wywozu;

8) "nomenklatura celna" oznacza:

jedną z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 Kodeksu;

9) "Zharmonizowany System" oznacza:

Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów;

10) "Traktat" oznacza:

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą.

ROZDZIAŁ 2

Decyzje

Artykuł 2

Jeżeli osoba składająca wniosek o wydanie decyzji nie jest w stanie dostarczyć wszystkich dokumentów i danych niezbędnych do wydania decyzji, organy celne dostarczają dokumenty i dane będące do ich dyspozycji.

Artykuł 3

Decyzja dotycząca zabezpieczeń, korzystna dla osoby, która podpisała zobowiązanie do zapłaty sumy na pierwsze pisemne żądanie organów celnych, zostaje cofnięta, gdy zobowiązanie to nie zostało spełnione.

Artykuł 4

Cofnięcie decyzji nie dotyczy towarów, które w chwili jego wejścia w życie były już objęte procedurą na podstawie cofniętego pozwolenia.

Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towarom tym nadano, w wyznaczonym przez nie terminie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.

TYTUŁ II

WIĄŻĄCA INFORMACJA TARYFOWA

ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 5

Do celów niniejszego tytułu:

1) "wiążąca informacja taryfowa":

oznacza informację taryfową wiążącą władze wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;

2) "wnioskodawca":

oznacza osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;

3) "posiadacz":

oznacza osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja taryfowa.

ROZDZIAŁ 2

Procedura uzyskiwania wiążącej informacji taryfowej – Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazanie jej Komisji

Artykuł 6

1. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ch) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę.

2. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów.

3. Wnioski zawierają następujące dane:

a) nazwisko i adres posiadacza;

b) nazwisko i adres wnioskodawcy, w przypadku gdy nie jest on posiadaczem;

c) nomenklatura celna, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli wnioskodawca pragnie uzyskać klasyfikację towarów w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura ta jest wyraźnie wskazana we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej;

d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej;

e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane do jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji;

f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników;

g) przewidywana klasyfikacja;

h) zgoda na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego;

i) wszelkie dane, które mają być uważane za poufne;

j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie;

k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji Wspólnot Europejskich; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich.

4. Jeżeli organy celne uznają, że wniosek nie zawiera wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych.

5. Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej lub jej wydawania, publikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

Artykuł 7

1. Wiążąca informacja taryfowa przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie. Jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji, przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową.

2. Wiążąca informacja taryfowa jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1. Powiadomienie wskazuje, które dane mają być uważane za przekazane jako poufne. Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania, określonej w art. 243 Kodeksu.

Artykuł 8

1. Kopia przekazanej wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1, egzemplarz nr 2) oraz dane (ten sam załącznik, egzemplarz nr 4) są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego. Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.

2. Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim, na wniosek, dane zawarte w egzemplarzu formularza i pozostałe stosowne informacje. Gdy tylko jest to możliwe, takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.

ROZDZIAŁ 3

Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach taryfowych

Artykuł 9

W przypadku gdy Komisja stwierdzi istnienie rozbieżnych wiążących informacji taryfowych dotyczących tego samego towaru, w razie konieczności przyjmuje środki w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury celnej.

ROZDZIAŁ 4

Skutki prawne wiążącej informacji taryfowej

Artykuł 10

1. Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz.

2. Organy celne mogą, w chwili dokonywania formalności celnych, zażądać, aby posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.

3. Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.

4. Organy celne mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 11

Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od dnia 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.

Artykuł 12

1. Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu organy celne podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wiążące informacje taryfowe były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.

2. Do celów powyższego ust. 1 uwzględnianą datą jest:

- dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) Kodeksu dotyczących zmian nomenklatury celnej – data ich stosowania,

- dla rozporządzeń przewidzianych w lit. a) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej – data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,

- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej – data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich,

- dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu – data wydania orzeczenia,

- dla środków przewidzianych w lit. b) tego samego artykułu i ustępu Kodeksu dotyczących przyjęcia przez Radę Współpracy Celnej opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu – data komunikatu Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

3. Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów, określonych w niniejszym artykule.

ROZDZIAŁ 5

Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążącej informacji taryfowej

Artykuł 13

Jeżeli poprzez zastosowanie art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja taryfowa zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał, możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 14

1. Jeżeli posiadacz wiążącej informacji taryfowej, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkich niezbędnych dokumentów uzupełniających pozwalających na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.

2. W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja, zgodnie z art. 12 ust. 7 akapit ostatni Kodeksu, przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od przepisów ust. 6 wymienionego artykułu lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie.

ROZDZIAŁ 6

Przepisy przejściowe

Artykuł 15

Wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym przed dniem 1 stycznia 1991 r. pozostają ważne.

Jednakże wiążące informacje taryfowe wydane na poziomie krajowym i których ważność przekracza dzień 1 stycznia 1997 r., tracą ważność z tym dniem.

TYTUŁ III

UPRZYWILEJOWANE TRAKTOWANIE TARYFOWE ZE WZGLĘDU NA RODZAJ TOWARU

ROZDZIAŁ 1

Towary podlegające warunkowi skażenia

Artykuł 16

Towary wymienione w podpozycjach w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, pod warunkiem że są one skażone jednym ze środków skażających określonych w kolumnie 4 w ilościach wskazanych w kolumnie 5, tak aby uczynić je niezdatnymi do spożycia przez ludzi.

Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie | Środek skażający |

Nazwa | Maksymalna ilość, którą należy użyć do skażenia 100 kg produktu (w gramach) |

(1) | (2) | (3) | (4) | (5) |

1 | 0408 | Jaja ptasie bez skorupek i żółtka jaj, świeże, suszone, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, mrożone lub inaczej zakonserwowane, także zawierające dodatek cukru albo innego środka słodzącego:— Żółtka jaj: | Olejek terpentynowy | 500 |

Esencja z lawendy | 100 |

Olejek rozmarynowy | 150 |

Olejek brzozowy | 100 |

040811 | — — Suszone: | Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: | |

62,5 % surowych protein, oraz | |

6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) | 5000 |

04081190 | — — — Pozostałe | | |

040819 | — — Pozostałe | | |

04081990 | — — — Pozostałe | | |

040891 | — — Suszone: | | |

04089190 | — — — Pozostałe | | |

040899 | — — Pozostałe | | |

04089990 | — — — Pozostałe | | |

2 | 1106 | Mąka i mączka z suszonych roślin strączkowych objętych pozycją 0713, z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714; mąka, mączka i proszek z produktów objętych działem 8: | Olej z ryb lub olej z wątrób rybich, filtrowane ale niepozbawione zapachu lub nieodbarwione, bez żadnych dodatków | 1000 |

110620 | — Mąka i mączka z sago, korzeni lub bulw objętych pozycją 0714: | Mączka rybna objęta podpozycją 23012000 Nomenklatury Scalonej, posiadająca charakterystyczny zapach i zawierająca w suchej masie co najmniej: | |

11062010 | — — Denaturowane | 62,5 % surowych protein, oraz | |

6 % surowych lipidów (substancje tłuszczowe) | 5000 |

Nazwa chemiczna lub opis | Nazwa potoczna | Indeks barw (numer C.I.) |

Sól sodowa 4-sulphobenzenoazorezorcynolu lub kwas 2.4-dihydroksyzobenzeno-4-sulfonowego (kolor: żółty) | Chryzoina S | 14270 |

Sól disodowa kwasu l-(4-sulfo-1-fenylazo)-4-aminobenzeno-5-sulfonowego (kolor: żółty) | Fast yellow AB | 13015 |

Sól tetrasodowa kwasu l-(4-sufo-1-naftylazo)-2-naftolo-3,6,8-trisulfonowego (kolor: czerwony) | Ponceau 6 R | 16290 |

Tetrabromo-fluoresceina (kolor: żółty flourescencyjny) | Eozyna | 45380 |

Naftalen | Naftalen | — |

Proszek mydlany | Proszek mydlany | — |

Dichromian sodu lub potasu | Dichromian sodu lub potasu | — |

Tlenek żelaza zawierający w masie nie mniej niż 50 % Fe2O3. Tlenek żelaza powinien być barwy ciemnoczerwonej do brązowej i powinien być w postaci drobnego proszku przechodzącego w co najmniej 90 % przez sito o średnicy oczka 0,10 mm | Tlenek żelaza | — |

Podchloryn sodu | Podchloryn sodu | |

Nazwa |

| |

3 | 250100 | Sól (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym, lub zawierająca dodatek środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; woda morska | | 6 |

— Sól zwyczajna (również kuchenna i denaturowana) i czysty chlorek sodu, także w roztworze wodnym lub z dodatkiem środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość | | 6 |

— — Pozostałe: | | |

25010051 | — — — Denaturowane lub do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem) innych niż konserwowanie lub przygotowanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt | | 1 |

| 0,5 |

| 250 |

| 1000 |

| 30 |

| 250 |

| 3000 |

4 | 3502 | Albuminy (nawet koncentraty z dwu lub więcej protein z serwatki, zawierające więcej niż 80 % masy białka serwatki, w przeliczeniu na suchą masę), albumiany i pozostałe pochodne albumin: | Olejek rozmarynowy (wyłącznie dla albumin w stanie płynnym) Surowy olejek kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Biały olej kamforowy (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Azydek sodu (dla albumin w stanie płynnym i stałym) Dietanoloamina (wyłącznie dla albumin w stanie stałym) | 150200020001006000 |

350210 | — Albumina jaja: | |

35021010 | — — Niezdatna lub uznana jako niezdatna do spożycia przez ludzi | |

350290 | — — Pozostałe | |

— — Albuminy, inne niż albumina jaja: | |

35029010 | — — — Niezdatne lub uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi | |

Artykuł 17

Skażenie dokonywane jest w sposób zapewniający, że produkt mający zostać skażony i środek skażający stanowią jednorodną mieszaninę i nie mogą być z powrotem rozdzielone w sposób gospodarczo opłacalny.

Artykuł 18

W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 każde Państwo Członkowskie może dopuścić do czasowego użycia środek skażający niewymieniony w kolumnie 4 tabeli określonej w tym artykule.

W takim przypadku w terminie 30 dni powiadamia się o tym Komisję, dostarczając szczegółowych danych dotyczących tego środka skażającego oraz użytych ilości. Komisja możliwie szybko informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Przypadek przedstawiony zostaje Komitetowi.

Jeżeli w ciągu 18 miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję powiadomienia Komitet nie wyda opinii mającej na celu umieszczenie danego środka skażającego w kolumnie 4 wymienionej tabeli, natychmiast przestaje on być stosowany przez wszystkie Państwa Członkowskie.

Artykuł 19

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 70/524/EWG [3].

ROZDZIAŁ 2

Warunki klasyfikacji taryfowej niektórych rodzajów nasion

Artykuł 20

Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli klasyfikowane są do odpowiadających im podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2 z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 21-24.

Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie |

1 | 0701 | Ziemniaki, świeże lub schłodzone |

07011000 | — Sadzeniaki |

2 | 0712 | Warzywa suszone, całe, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone: |

071290 | — pozostałe warzywa; mieszanki warzyw: |

— — kukurydza cukrowa (Zea mays var. saccharata): |

— — — hybrydy do siewu |

3 | 1001 | Pszenica i mieszanka żyta z pszenicą (meslin): |

100190 | — pozostałe |

10019010 | — — orkisz do siewu |

4 | 1005 | Kukurydza (ziarna) |

100510 | — Nasiona: |

— — hybrydy: |

10051011 | — — — hybrydy podwójne i hybrydy szczytowo-krzyżowe |

10051013 | — — — hybrydy trójkrzyżowe |

10051015 | — — — hybrydy zwykłe |

10051019 | — — — pozostałe |

5 | 1006 | Ryż |

100610 | — ryż niełuskany |

10061010 | — — siewny |

6 | 100700 | Ziarno sorgo |

10070010 | — hybrydy siewne |

7 | 120100 | Nasiona soi, także łamane |

12010010 | — do siewu |

8 | 1202 | Orzeszki ziemne, niepalone ani nieprzygotowane inaczej, także łuskane lub łamane: |

120210 | — w łupinkach: |

12021010 | — — do siewu |

9 | 120400 | Nasiona lnu, także łamane: |

12040010 | — do siewu |

10 | 120500 | Nasiona rzepaku lub rzepiku, także łamane: |

12050010 | — do siewu |

11 | 120600 | Nasiona słonecznika, także łamane: |

12060010 | — do siewu |

12 | 1207 | Pozostałe nasiona i owoce oleiste, także łamane: |

120710 | — orzechy palmowe i ich jądra: |

12071010 | — — do siewu |

13 | 120720 | — Nasiona bawełny: |

12072010 | — — do siewu |

14 | 120730 | — Nasiona rącznika: |

12073010 | — — do siewu |

15 | 120740 | — Nasiona sezamu: |

12074010 | — — do siewu |

16 | 120750 | — Nasiona gorczycy: |

12075010 | — — do siewu |

17 | 120760 | — Nasiona krokosza: |

12076010 | — — do siewu — Pozostałe |

18 | 120791 | — — Nasiona maku: |

12079110 | — — — do siewu |

19 | 120792 | — — Orzechy masłosza (orzechy karite): |

12079210 | — — — do siewu |

20 | 120799 | — — Pozostałe: |

12079910 | — — — do siewu |

Artykuł 21

Sadzeniaki ziemniaków odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 66/403/EWG [4].

Artykuł 22

Kukurydza cukrowa, orkisz, nasiona hybryd kukurydzy, ryż i sorgo siewne odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 16 dyrektywy Rady 66/402/EWG [5].

Artykuł 23

Nasiona i owoce oleiste odpowiadają warunkom ustanowionym na podstawie art. 15 dyrektywy Rady 69/208/EWG [6].

Artykuł 24

Kukurydza cukrowa, orkisz, hybrydy kukurydzy, ryż, hybrydy sorgo oraz nasiona i owoce oleiste, z gatunków nieobjętych zakresem stosowania dyrektyw Rady 66/402/EWG i 69/208/EWG, nie mogą być klasyfikowane w odpowiednich podpozycjach określonych w art. 20, chyba że osoba zainteresowana wykaże właściwym organom celnym Państw Członkowskich, że produkty te są przeznaczone do siewu.

ROZDZIAŁ 3

Warunki klasyfikacji taryfowej gaz młynarskich jako artykułów niekonfekcjonowanych

Artykuł 25

Klasyfikacja taryfowa gaz młynarskich, niekonfekcjonowanych, objętych podpozycją CN 59112000, jest uzależniona od warunku ich oznakowania w sposób określony poniżej.

W celu oznakowania znak przedstawiający prostokąt i jego przekątne musi być umieszczony w regularnych odstępach na każdym z brzegów tkaniny, nie nachodząc na brzegi, w taki sposób, aby odległość między dwoma sąsiadującymi znakami, mierzona między liniami zewnętrznymi prostokątów wynosiła nie więcej niż jeden metr, i aby znak umieszczony na jednym brzegu był przesunięty w stosunku do znaku umieszczonego na przeciwnym brzegu o połowę odległości (środek każdego znaku musi znajdować się w równej odległości od środka dwóch najbliższych znaków znajdujących się na przeciwległych brzegach). Każdy znak ma być umiejscowiony w taki sposób, aby dłuższe brzegi prostokąta były równoległe do osnowy tkaniny (patrz rysunek poniżej).

+++++ TIFF +++++

Grubość konturów stanowiących boki prostokąta musi wynosić 5 mm i 7 mm dla przekątnych. Wymiary prostokąta, mierzone na zewnątrz konturów, muszą wynosić co najmniej 8 cm długości i 5 cm szerokości.

Znak musi być nadrukowany w jednym kolorze kontrastującym z kolorem tkaniny oraz musi on być nieusuwalny.

ROZDZIAŁ 4

Towary, dla których wymagane jest przedstawienie świadectwa autentyczności lub jakości albo innego świadectwa

Artykuł 26

1. Towary wymienione w kolumnie 3 poniższej tabeli, przywożone z krajów wskazanych w kolumnie 5, są klasyfikowane do podpozycji taryfowych wymienionych w kolumnie 2, z zastrzeżeniem przedstawienia świadectw odpowiadających wymogom określonym w art. 27-34.

Świadectwa przedstawione są w załącznikach 2-8, jak wskazano w kolumnie 4 tabeli.

Świadectwa autentyczności stosowane są do winogron, whisky, wódki i tytoniu, świadectwa nazwy pochodzenia do win, a świadectwa jakości do azotanu sodu.

2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 dla win porto, madera, sherry i muszkatel setubal objętych kodami CN 22042141, 2204215122042941 i 22042951, zamiast świadectwa nazwy pochodzenia przedstawia się zatwierdzony dokument handlowy wypełniony i poświadczony zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 986/89 [7].

3. Jednakże tytoń, który korzysta w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu ze zwolnienia z należności celnych na mocy przepisów wspólnotowych, klasyfikowany jest w podpozycjach 24011010-24011049 oraz 24012010-24012049 bez przedstawiania świadectwa autentyczności. Takie świadectwa nie są wystawiane ani przyjmowane dla tych rodzajów tytoniu, w przypadku gdy kilka z nich przedstawianych jest w jednym bezpośrednim opakowaniu.

4. W odniesieniu do towarów wymienionych w kolumnie 6 w poniższej tabeli do celów niniejszego artykułu:

a) tytoń suszony ogniowo-rurowo typu Virginia oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych poprzez regulację ciepła i wentylacji, unikając jakiegokolwiek kontaktu dymu z liśćmi tytoniu; kolor tytoniu suszonego jest zwykle koloru od cytrynowego do ciemnopomarańczowego lub czerwonego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

b) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając mieszańce Burley) oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnej kory do czerwonawego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

c) tytoń suszony powietrzem na jasny typu Maryland oznacza tytoń, który był suszony w naturalnych warunkach atmosferycznych i nie wydziela zapachu dymu lub oparów w czasie wystawienia na działanie ciepła lub przepływ powietrza; liście zwykle mają kolor od jasnożółtego do ciemnowiśniowego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia;

d) tytoń suszony ogniowo oznacza tytoń, który był suszony w sztucznych warunkach atmosferycznych na otwartym ogniu, z którego dym drzewny był częściowo pochłaniany przez tytoń. Liście tytoniu suszonego ogniowo są zwykle grubsze niż liście tytoniu Burley, tytoniu suszonego ogniowo-rurowo lub Maryland o podobnych łodygach. Kolory zwykle przechodzą od żółtawobrązowego do ciemnobrązowego. Inne kolory i mieszanki kolorów wynikają często z różnic w dojrzałości lub technik uprawy i suszenia.

Lp. | Kod CN | Wyszczególnienie | Nr załącznika | Organ wydający |

Kraj wywozu | Nazwa | Siedziba |

(1) | (2) | (3) | (4) | (5) | (6) | (7) |

1 | 0806 | Winogrona, świeże lub suszone: | 2 | Stany Zjednoczone Ameryki | United States Department of Agriculture lub jego upoważnione biura | Waszyngton DC |

080610 | — Świeże | | | | |

— — Winogrona deserowe | | | | |

— — — Od 1 listopada do 14 lipca: | | | | |

08061011 | — — — — Odmiany Emperor (vitis vinifera cv.) od 1 grudnia do 31 stycznia | | | | |

2 | 2106 | Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone: | 3 | Szwajcaria | Union suisse du commerce de fromage S.A./Schweizerische Kaseunion AG Unione svizzera per il commercio del fromaggio SA | Berno |

210690 | — Pozostałe: | | |

21069010 | — — Fondue z sera | | Austria | Österreichische Hartkäse Export GmbH | Innsbruck |

Nazwa wina | |

Tokay (Aszu, Szamorodni) | Orszagos Borminosito Intezet Budapest II, Frenkel, Leo Utca I (Państwowy Instytut Kwalifikacji Win) |

| |

| | — Pozostałe wina; moszcz winogronowy z fermentacją nierozpoczętą lub zatrzymaną przez dodanie alkoholu: | | | | |

| 220421 | — — w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej | | | | |

| — — — Pozostałe: | | | | |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej18 % obj. | | | | |

| 22042141 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | 4 | Węgry | | Budapeszt |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: | | | |

| 22042151 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

| 220429 | — — Pozostałe: | | | |

| — — — Pozostałe: | | | |

| — — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 15 % obj., ale nieprzekraczającej 18 % obj.: | | | |

| 22042945 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

| — — — O rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu powyżej 18 % obj., ale nieprzekraczającej 22 % obj.: | | | |

| 22042955 | — — — — — Tokay (Aszu i Szamorodni) | | | |

4 | 2208 | Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80 % obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje alkoholowe; złożone preparaty alkoholowe w rodzaju używanych do produkcji napojów: | | Stany Zjednoczone Ameryki | United States Department of the Treasury, Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms lub jego upoważnione biura [8] | Waszyngton DC |

220830 | — Whisky: | | | | |

— — Whisky burbońskie w pojemnikach o objętości: | 5 | | | |

22083011 | — — — 2 litry lub mniejszej | | | | |

22083019 | — — — Większej niż 2 litry | | | | |

5 | 220890 | — Pozostałe: | | | | |

— — Wódka czysta o objętościowej mocy alkoholu 45,4 % obj. lub mniejszej oraz napoje alkoholowe śliwkowe, gruszkowe lub wiśniowe (z wyłączeniem likierów), w pojemnikach o objętości: | 6 | Finlandia | ALKO Limited | Salmisaaren-ranta, 7 00100 Helsinki 10 Finlandia |

— — — 2 litry lub mniejszej: | | | |

22089031 | — — — — Wódka czysta | | | | |

— — Pozostałe napoje spirytusowe, w pojemnikach o objętości: | | | | |

— — — 2 litry lub mniejszej: | | | | |

— — — — Wódki i napoje spirytusowe (z wyłączeniem likierów): | | | | |

22089035 | — — — — — Pozostałe | | | | |

6 | 2401 | Tytoń nieprzetworzony; odpady tytoniowe: | 7 | Stany Zjednoczone Ameryki | Tobacco Association of the United States lub jego upoważnione biura [8] | Raleigh, Północna Karolina |

240110 | — Tytoń nieodżyłowany: |

— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: | Kanada | Directorate General Food Production and Inspection, Agriculture Branch, Canada, lub jego upoważnione biura [8] | Ottawa |

24011010 | — — — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia | Direction générale de la production et de l'inspection, Section agriculture, Canada, lub jej upoważnione biura [8] |

24011020 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (włącznie z jego hybrydami) | | |

Cámara del Tabaco del Salta

[8]

| Salta |

Cámara del Tabaco del Jujuy

[8]

| San Salvador de Jujuy |

24011041 | — — — — Typu Kentucky | |

Cámara de Comerico Exterior de Misiones

[8]

| Posadas |

240120 | — Tytoń częściowo lub całkowicie odżyłowany: | Bangladesz | Ministry of Agriculture, Department of Agriculture Extension, Cash Crop Division lub jego upoważnione biura [8] | Dakka |

— — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia i suszony powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley); suszony powietrzem na jasny typu Maryland i tytoń suszony ogniowo: | Brazylia | Carteira de Comercio Exterior do Banco do Brasil lub jego upoważnione biura [8] | Rio de Janeiro |

24012010 | — — — Suszony ogniowo-rurowo typu Virginia | Chiny | Shanghai Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Shanghai |

24012020 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Burley (łącznie z jego hybrydami) |

24012030 | — — — Suszony powietrzem na jasny typu Maryland | Shandong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Qingdao |

— — — Tytoń suszony ogniowo-rurowo: |

24012041 | — — — — Typu Kentucky | Hubei Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Hankou |

24012049 | — — — — Pozostałe |

| | Guangdong Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Guangzhou |

| | Liaoning Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Dalian |

| | Yunnan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Kunming |

| | Shenzhan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Shenzhan |

| | Hainan Import and Export Commodity Inspection Bureau of the People's Republic of China lub jego upoważnione biura [8] | Hainan |

Superintendencia de Industria y Comercio – División de Control de Normas y Calidades

[8]

| Bogota |

Empresa Cubana del Tabaco "Cubatabaco"

[8]

| Havana |

Dirección de Comercio Interior y Exterion del Ministerio de Economia

[8]

| Miasto Gwatemala |

| | Indie | Tobacco Board lub jego upoważnione biura [8] | Guntur |

| | Indonezja | Lembaga Tembakou lub jego upoważnione biura [8] | |

- Lembaga Tembakou

Sumatra Utara

| Medan |

- Lembaga Tembakou

Java Tengah

| Sala |

- Lembaga Tembakou

Java Timur I

| Surabaya |

- Lembaga Tembakou

Java Timur II

| Jembery |

Secretaria de Comercio

[8]

| Miasto Meksyk |

| | Filipiny | Philippine Virginia Tobacco Administration lub jej upoważnione biura [8] | Miasto Quezon |

| | Korea Południowa | Office of Korean Monopoly Corporation lub jego upoważnione biura [8] | Sintanjin |

| | Sri Lanka | Department of Commerce lub jego upoważnione biura [8] | Colombo |

Administration fédérale des Douanes, Section de l'imposition du tabac

[8]

| Berno |

| | Tajlandia | Department of Foreign Trade, Ministry of Commerce, lub jego upoważnione biura [8] | Bangkok |

7 | 3102 | Nawozy mineralne lub chemiczne, azotowe: | 8 | Chile | Servicio Nacional de Geologia y Mineria | Santiago |

310250 | — Azotan sodu: | | | | |

31025010 | — — Naturalny azotan sodu | | | | |

3105 | Nawozy mineralne lub chemiczne zawierające dwa lub trzy z pierwiastków nawozowych: azot, fosfor i potas; inne nawozy; produkty niniejszego działu w tabletkach lub podobnych postaciach, lub w opakowaniach o masie brutto nieprzekraczającej 10 kg: | | | | |

310590 | — Pozostałe: | | | | |

31059010 | — — Naturalny azotan sodowo-potasowy składający się z naturalnej mieszaniny azotanu sodu i azotanu potasu (proporcjonalny udział azotanu potasu może sięgać 44 %), o całkowitej zawartości azotu nieprzekraczającej 16,3 % masy suchego bezwodnego produktu. | | | | |

Artykuł 27

1. Świadectwa są zgodne ze wzorami znajdującymi się we właściwych załącznikach wskazanych w kolumnie 4 tabeli określonej w art. 26. Są one drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, w języku urzędowym kraju wywozu.

2. Format świadectwa wynosi około 210 x 297 milimetrów.

Stosowany papier jest:

- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego niezawierającym masy ściernej, klejonym do pisania i o gramaturze niemniejszej niż 55 g/m2 i niewiększej niż 65 g/m2.

Przód świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru różowego, pozwalający na ujawnienie każdego fałszerstwa za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych,

- w przypadku towarów wymienionych pod lp. 4 i 5 tabeli określonej w art. 26 – papierem koloru białego, obramowanym na żółto, o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2,

- w przypadku pozostałych towarów wymienionych w tabeli – papierem koloru białego o gramaturze niemniejszej niż 40 g/m2.

3. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 3 tabeli określonej w art. 26, brzegi świadectwa mogą zawierać motywy dekoracyjne na zewnętrznym pasku, którego szerokość nie przekracza 13 milimetrów.

4. W przypadku towarów określonych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, świadectwo sporządza się w jednym oryginale i dwóch kopiach. Oryginał jest koloru białego, pierwsza kopia koloru różowego, a druga kopia koloru żółtego.

5. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26, każde świadectwo posiada indywidualny numer seryjny nadany przez organ wystawiający, po którym następuje symbol kraju tego organu.

Kopie noszą ten sam numer porządkowy i ten sam symbol kraju co oryginał.

6. Organy celne Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszono dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, mogą wymagać przetłumaczenia świadectwa.

Artykuł 28

Świadectwo wypełniane jest bądź na maszynie, bądź odręcznie. W tym drugim przypadku jest ono wypełniane atramentem i drukowanymi literami.

Artykuł 29

1. Świadectwo lub, w wypadku podzielonych przesyłek towarów wymienionych pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, fotokopię świadectwa przewidzianą w art. 34 przedstawia się w terminie wskazanym poniżej, licząc od dnia wystawienia świadectwa, organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, wraz z towarem, którego to świadectwo lub fotokopia dotyczy:

- dwa miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli,

- trzy miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 1, 3 i 4 tabeli,

- sześć miesięcy w przypadku towarów wymienionych pod lp. 5 i 7 tabeli,

- 24 miesiące w przypadku towarów wymienionych pod lp. 6 tabeli.

2. W przypadku towarów wymienionych pod lp. 2 tabeli określonej w art. 26:

- oryginał i pierwsza kopia świadectwa przedstawiane są właściwym organom,

- druga kopia świadectwa przesyłana jest przez organ wystawiający bezpośrednio organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu.

Artykuł 30

1. Świadectwo jest ważne tylko wtedy, gdy jest należycie poświadczone przez organ wystawiający wymieniony w kolumnie 6 tabeli określonej w art. 26.

2. Świadectwo uważa się za należycie poświadczone, gdy wskazuje miejsce i datę wystawienia oraz opatrzone jest pieczęcią organu wystawiającego i jest podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Artykuł 31

1. Organ wystawiający może być wymieniony w tabeli określonej w art. 26 tylko wtedy, gdy:

a) jest uznany jako taki przez kraj wywozu;

b) zobowiązuje się do weryfikacji danych znajdujących się na świadectwie;

c) zobowiązuje się do dostarczenia Komisji i Państwom Członkowskim, na wniosek, każdej informacji przydatnej do oceny informacji znajdujących się na świadectwie.

2. Tabela określona w art. 26 jest poddawana rewizji, gdy warunek ustanowiony w ust. 1 lit. a) nie jest już spełniany lub gdy organ wystawiający nie spełnia co najmniej jednego z obowiązków na niego nałożonych.

Artykuł 32

Faktury przedstawiane w celu uzupełnienia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu noszą numer lub numery seryjne odpowiednich(-ego) świadectw(a).

Artykuł 33

Państwa wymienione w kolumnie 5 tabeli określonej w art. 26 przesyłają Komisji wzory odcisków pieczęci używanych przez nie lub przez ich organy wystawiające, jak również, o ile zaistnieje taka potrzeba, przez ich upoważnione biura. Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 34

Jeżeli chodzi o towary wymienione pod lp. 1, 6 i 7 tabeli określonej w art. 26, w przypadku podziału przesyłki sporządza się fotokopię oryginału świadectwa dla każdej partii powstałej w wyniku podziału. Fotokopie i oryginał świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, w którym znajdują się towary.

Każda fotokopia zawiera nazwę (nazwisko) i adres odbiorcy partii i jest opatrzona adnotacją w kolorze czerwonym o treści "Wyciąg ważny dla … kilogramów" (cyframi i literami), jak również podaje miejsce i datę dokonania podziału. Informacje te są poświadczone pieczęcią urzędu celnego i podpisem właściwego funkcjonariusza celnego. Adnotację o podziale przesyłki umieszcza się na oryginale świadectwa, które przechowywane jest przez dany urząd celny.

TYTUŁ IV

POCHODZENIE TOWARÓW

ROZDZIAŁ 1

POCHODZENIE NIEPREFERENCYJNE

Sekcja 1

Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie

Artykuł 35

Niniejszy rozdział określa w odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej oraz w odniesieniu do niektórych towarów, innych niż materiały i wyroby włókiennicze, rodzaje obróbki lub przetwarzania uważane za spełniające kryteria ustanowione w art. 24 Kodeksu i pozwalające na nadanie wymienionym towarom pochodzenia państwa, w którym nastąpiła obróbka lub przetworzenie.

"Państwo" oznacza, w zależności od przypadku, państwo trzecie lub Wspólnotę.

Podsekcja 1

Materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 36

W odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej całkowite przetworzenie, jak określono w art. 37, uważane jest za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie w rozumieniu art. 24 Kodeksu.

Artykuł 37

Za całkowite przetworzenie uważana jest obróbka lub przetworzenie, w wyniku którego uzyskane produkty klasyfikuje się pod inną pozycją Nomenklatury Scalonej niż pozycja odpowiadająca użytym materiałom niepochodzącym.

Jednakże w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku 10 za całkowite przetworzenie uważa się jedynie szczególne sposoby przetwarzania podane obok każdego uzyskanego produktu w kolumnie 3 wymienionego załącznika, niezależnie od faktu, czy przetworzenie takie pociąga za sobą zmianę pozycji.

Zasady stosowania reguł zawartych w załączniku 10 są przedstawione w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Artykuł 38

Do celów poprzedniego artykułu następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;

ii) zwykłe umieszczanie w workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;

e) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego wyrobu;

f) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-e).

Podsekcja 2

Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 39

W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 Kodeksu uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika.

Metoda stosowania reguł zawartych w załączniku 11 jest opisana w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Podsekcja 3

Przepisy wspólne dla wszystkich produktów

Artykuł 40

Jeżeli wykazy w załącznikach 10 i 11 stanowią, że pochodzenie zostało nadane, jeżeli wartość użytych materiałów niepochodzących nie przekracza określonej wartości procentowej ceny ex-works uzyskanych produktów, wartość ta obliczana jest w następujący sposób:

- "wartość" oznacza wartość celną w momencie przywozu wykorzystanych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w państwie, w którym dokonano przetworzenia,

- "cena ex-works" oznacza cenę ex-works uzyskanego produktu po odliczeniu wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu,

- "wartość nabyta w wyniku montażu" jest sumą wartości wynikającej z samego montażu, włącznie z każdą czynnością wykończeniową lub kontrolną oraz z włączenia części pochodzących z państwa, w którym czynności te zostały dokonane, włącznie z zyskami i ogólnymi kosztami poniesionymi w tym państwie w związku z tymi czynnościami.

Sekcja 2

Przepisy wykonawcze dotyczące części zapasowych

Artykuł 41

Uważa się, że podstawowe części zapasowe do użycia w jakiejkolwiek części urządzenia, maszyny, aparatury lubpojazdu, które dopuszczono do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziono, mają takie samo pochodzenie jak dane urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, pod warunkiem że warunki przewidziane w niniejszej sekcji zostały spełnione.

Artykuł 42

Domniemanie pochodzenia, określone w poprzednim artykule, jest uznawane tylko:

- jeżeli jest to niezbędne dla dokonania przywozu do kraju przeznaczenia,

- w przypadku gdy użycie wspomnianych podstawowych części zapasowych na etapie produkcji danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu nie przeszkodziłoby w otrzymaniu przez wymienione urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd pochodzenia wspólnotowego lub pochodzenia państwa produkcji.

Artykuł 43

Do celów art. 41:

a) "urządzenia, maszyny, aparatura lub pojazd" oznaczają towary wymienione w sekcjach XVI, XVII i XVIII Nomenklatury Scalonej;

b) "podstawowe części zapasowe" oznaczają części, które:

- stanowią komponenty, bez których właściwe funkcjonowanie dopuszczonych do swobodnego obrotu lub uprzednio wywiezionych towarów, określonych w lit. a), nie może zostać zapewnione, oraz

- są charakterystyczne dla tych towarów, oraz

- są przeznaczone do ich konserwacji i zastąpienia części tego samego rodzaju, które uległy zniszczeniu lub przestały nadawać się do użytku.

Artykuł 44

Jeżeli wniosek o wystawienie świadectwa pochodzenia dla podstawowych części zapasowych, określonych w art. 41, został przedstawiony właściwym władzom lub uprawnionym organom Państw Członkowskich, wymienione świadectwo oraz dotyczący go wniosek musi zawierać w polu 6 (numer pozycji, znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów) oświadczenie osoby zainteresowanej potwierdzające, że towary w nich wymienione są przeznaczone do zwykłej konserwacji urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu uprzednio wywiezionego, jak również dokładne dane dotyczące danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu.

Ponadto osoba zainteresowana podaje, o ile jest to możliwe, szczegóły dotyczące świadectwa pochodzenia (organ wystawiający, numer i datę wystawienia świadectwa), na podstawie którego zostało wywiezione urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, do konserwacji którego części są przeznaczone.

Artykuł 45

Jeżeli pochodzenie podstawowych części zapasowych w rozumieniu art. 41 musi zostać potwierdzone w celudopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to zawiera informacje określone w art. 44.

Artykuł 46

W celu zapewnienia właściwego stosowania reguł ustanowionych w niniejszej sekcji właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać przedstawienia dodatkowego dowodu, w szczególności:

- przedłożenia faktury lub kopii faktury za urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd dopuszczony do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziony,

- umowy lub kopii umowy albo każdego innego dokumentu potwierdzającego, że dostawa dokonywana jest w ramach zwykłej konserwacji.

Sekcja 3

Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia

Podsekcja 1

Przepisy dotyczące uniwersalnych świadectw pochodzenia

Artykuł 47

Jeżeli pochodzenie towaru jest lub musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to spełnia następujące warunki:

a) jest wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa;

b) zawiera wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy, w szczególności:

- liczbę opakowań, ich rodzaj oraz umieszczone na nich znaki i numery,

- rodzaj towaru,

- masę brutto i netto towaru; jednakże dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak liczba lub objętość, jeżeli towar podczas transportu zmienia swój ciężar lub gdy jego ciężar nie może zostać ustalony, bądź też gdy produkt jest zwykle identyfikowany za pomocą innych danych,

- nazwę nadawcy;

c) jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa.

Artykuł 48

1. Świadectwa pochodzenia wystawiane przez właściwe władze lub upoważnione organy Państw Członkowskich odpowiadają warunkom określonym w art. 47 lit. a) i b).

2. Świadectwa te, jak również wnioski ich dotyczące, są sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załączniku 12.

3. Takie świadectwa pochodzenia poświadczają, że towary pochodzą ze Wspólnoty.

Jednakże gdy istnieje konieczność związana z handlem wywozowym, mogą one zaświadczać, że towary pochodzą z określonego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli warunki art. 24 Kodeksu spełnione są jedynie w wyniku szeregu czynności lub procesów przeprowadzonych w różnych Państwach Członkowskich, towary mogą być uznane jedynie za posiadające pochodzenie wspólnotowe.

Artykuł 49

Świadectwa pochodzenia wystawiane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

Jeżeli uzasadniają to okoliczności, w szczególności gdy wnioskodawca regularnie dokonuje wywozu, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu składania wniosku dla każdej czynności wywozowej, o ile przepisy dotyczące pochodzenia są przestrzegane.

Jeżeli wymagają tego potrzeby handlu, może zostać wystawiona jedna lub kilka dodatkowych kopii świadectwa pochodzenia.

Kopie te muszą być sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku 12.

Artykuł 50

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest biały, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze minimum 64g/m2 lub 25-30 g/m2, jeżeli stosowany jest papier lotniczy. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru sepii pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularz wniosku drukowany jest w języku urzędowym lub w jednym, lub kilku językach urzędowych Państwa Członkowskiego wywozu. Formularz świadectwa pochodzenia drukowany jest w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty albo, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

3. Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy świadectw pochodzenia lub zlecić drukowanie zatwierdzonym przez nie drukarniom. W tym przypadku każde świadectwo pochodzenia musi zawierać odniesienie do tego zatwierdzenia. Na każdym świadectwie pochodzenia znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Świadectwo posiada również numer seryjny, w postaci nadruku bądź pieczęci, za pomocą którego może zostać zidentyfikowane.

Artykuł 51

Formularz wniosku i świadectwo pochodzenia wypełniane są na maszynie lub odręcznie pismem drukowanym, w sposób identyczny, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

Artykuł 52

Każde świadectwo pochodzenia określone w art. 48 posiada numer seryjny umożliwiający jego identyfikację. Wniosek o wystawienie świadectwa i wszystkie kopie świadectwa mają ten sam numer.

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich mogą dodatkowo umieszczać na tych dokumentach numer wydania

Artykuł 53

Właściwe organy Państw Członkowskich określają dodatkowe dane, jakie mają zostać ewentualnie umieszczone we wniosku. Te dodatkowe dane są ograniczone do niezbędnego minimum.

Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach przyjętych na mocy powyższego akapitu. Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.

Artykuł 54

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich, które wystawiły świadectwa pochodzenia, przechowują wnioski przez okres co najmniej dwóch lat.

Jednakże wnioski te mogą być również przechowywane w formie kopii, o ile posiadają one taką samą moc dowodową, zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego.

Podsekcja 2

Przepisy szczególne dotyczące świadectw pochodzenia dla niektórych produktów rolnych objętych specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

Artykuł 55

Artykuły 56-65 ustanawiają warunki stosowania świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, o ile ustalenia te odnoszą się do następujących przepisów.

a) Świadectwa pochodzenia

Artykuł 56

1. Świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem znajdującym się w załączniku 13.

2. Świadectwa te wystawiane są przez właściwe organy rządowe zainteresowanych państw trzecich, zwane dalej organami wystawiającymi, jeżeli produkty, których dotyczą wymienione świadectwa, mogą być uważane za pochodzące z tych państw w rozumieniu przepisów obowiązujących we Wspólnocie.

3. Świadectwa te potwierdzają również wszystkie niezbędne informacje przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym regulującym specjalne ustalenia dotyczące przywozu, określone w art. 55.

4. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zgodnych ze specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, określonymi w art. 55, okres ważności tych świadectw wynosi dziesięć miesięcy, licząc od dnia ich wystawienia przez organy wystawiające.

Artykuł 57

1. Świadectwa pochodzenia sporządzone zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji mogą składać się jedynie z pojedynczego egzemplarza, opatrzonego napisem "oryginał", umieszczonym obok tytułu dokumentu.

Jeżeli niezbędne są dodatkowe kopie, obok tytułu dokumentu umieszcza się oznaczenie "kopia".

2. Właściwe organy we Wspólnocie uznają za ważny jedynie oryginał świadectwa pochodzenia.

Artykuł 58

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest koloru białego, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru żółtego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularze świadectwa są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.

Artykuł 59

1. Formularze świadectwa pochodzenia wypełniane są pismem maszynowym lub za pomocą środków mechanicznego systemu przetwarzania danych albo w podobny sposób.

2. Świadectwo nie może nosić śladów wymazań ani dopisków. Naniesione na nim zmiany muszą być dokonane poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez jej autora i poświadczona przez organy wystawiające.

Artykuł 60

1. Świadectwa pochodzenia wystawione zgodnie z art. 56-59 zawierają w polu 5 wszystkie dodatkowe dane, wymagane, o ile zaistnieje taka potrzeba, w celu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu, do których się odnoszą, jak określono w art. 56 ust. 3.

2. Niewykorzystane miejsca w polach 5, 6 i 7 przekreśla się w taki sposób, aby nie można było dokonać późniejszych uzupełnień.

Artykuł 61

Każde świadectwo pochodzenia zawiera numer seryjny, wydrukowany lub niewydrukowany, umożliwiający identyfikację świadectwa oraz jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego i podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Świadectwo pochodzenia jest wystawiane przy wywozie towarów, do których ono się odnosi, a organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.

Artykuł 62

W drodze wyjątku świadectwo pochodzenia, określone powyżej, może zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub szczególnych okoliczności.

Organy wystawiające mogą nie wystawić z mocą wsteczną świadectwa pochodzenia przewidzianego w art. 56-61 do czasu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu.

Świadectwa wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:

- expedido a posteriori,

- udstedt efterfølgende,

- Nachträglich ausgestellt,

- Εκδοθέν εκ των υστέρων,

- Issued retrospectively,

- Délivré a posteriori,

- rilasciato a posteriori,

- afgegeven a posteriori,

- emitido a posteriori.

umieszczonych w polu "Uwagi"

b) Współpraca administracyjna

Artykuł 63

1. Jeżeli specjalne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów rolnych przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia ustanowionego w art. 56-62, to zastosowanie wymienionych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.

W tym celu zainteresowane państwa trzecie przekazują Komisji Wspólnot Europejskich:

- nazwy i adresy organów wystawiających świadectwa pochodzenia, jak również wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,

- nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą art. 64 poniżej.

Komisja przekazuje wszystkie powyższe informacje właściwym organom Państw Członkowskich.

2. Jeżeli dane państwa trzecie nie przekazują Komisji informacji wyszczególnionych w ust. 1, właściwe organy we Wspólnocie odmawiają prawa do skorzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

Artykuł 64

1. Ponowna weryfikacja świadectw pochodzenia określonych w art. 56-62, dokonywana jest w sposób wyrywkowy i w każdym przypadku, gdy pojawiają się uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji.

Weryfikacja w zakresie pochodzenia przeprowadzana jest z inicjatywy organów celnych.

Do celów stosowania przepisów rolnych weryfikacja może być przeprowadzona, gdzie stosowne, przez inne właściwe organy.

2. Do celów ust. 1 właściwe organy we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi rządowemu wyznaczonemu przez kraj wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające postępowanie. Dołączają one do zwracanego świadectwa fakturę lub jej kopię, jeżeli zostały one sporządzone, a także dostarczają wszelkich uzyskanych informacji pozwalających przypuszczać, że świadectwo zawiera niedokładne dane lub nie jest autentyczne.

Jeżeli organy celne we Wspólnocie decydują o zawieszeniu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, dokonują zwolnienia towarów z zastrzeżeniem podjęcia środków zachowawczych, jakie uznają za stosowne.

Artykuł 65

1. Wyniki ponownej weryfikacji przekazywane są właściwym organom we Wspólnocie w możliwie krótkim czasie.

Wspomniane wyniki muszą pozwalać na określenie, czy świadectwa pochodzenia odesłane na warunkach określonych w powyższym art. 64 odnoszą się do towarów faktycznie wywiezionych i czy towary te mimo wszystko uzasadniają zastosowanie specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

2. Jeżeli w maksymalnym terminie sześciu miesięcy nie udzielono odpowiedzi na wniosek o dokonanie ponownej weryfikacji, właściwe organy we Wspólnocie nieodwołalnie odmawiają udzielenia zgody na korzystanie ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

ROZDZIAŁ 2

POCHODZENIE PREFERENCYJNE

Sekcja 1

System ogólnych preferencji

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 66

Do celów stosowania przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z krajów rozwijających się za produkty pochodzące z kraju uprawnionego do tych preferencji (zwanego dalej "krajem beneficjentem"), pod warunkiem że zostały przewiezione bezpośrednio do Wspólnoty w rozumieniu art. 75, uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 68 ust. 1.

Artykuł 67

1. Za całkowicie uzyskane w kraju beneficjencie w rozumieniu art. 66 lit. a) uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcie "statki tego kraju" użyte w ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:

- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju beneficjencie,

- pływających pod banderą kraju beneficjenta,

- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju beneficjenta albo spółki, która ma w tym kraju rzeczywistą siedzibę, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej oraz większość członków zarządu lub rady jest obywatelami tego kraju oraz w których ponadto w przypadku spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością co najmniej połowa kapitału należy do tego kraju lub instytucji prawa publicznego albo do obywateli tego kraju,

- których kapitan i oficerowie są wyłącznie obywatelami kraju beneficjenta, oraz

- których załoga składa się w co najmniej 75 % z obywateli kraju beneficjenta.

3. Pojęcie "w kraju beneficjencie" obejmuje także wody terytorialne tego kraju.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju beneficjenta, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 68

1. Do celów art. 66 lit. b) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.

Załącznik 14 zawiera uwagi dotyczące produktów wytwarzanych z materiałów niepochodzących.

Użyte w niniejszych przepisach terminy "działy" i "pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu.

Termin "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji.

2. Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 15, to zamiast reguły ust. 1 spełniane są warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.

a) Termin "wartość" w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w danym kraju. Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy niniejszej litery stosuje się mutatis mutandis.

b) Termin "cena ex-works" w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.

3. Do celów art. 66 lit. b) następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek;

ii) zwykłe umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;

e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszym tytule, umożliwiających uznanie ich za pochodzące;

f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;

g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);

h) ubój zwierząt.

Artykuł 69

W celu ustalenia, czy produkt pochodzi z kraju beneficjenta, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia użyte do uzyskania tego produktu pochodzą z państw trzecich czy też nie.

Artykuł 70

1. W drodze odstępstwa od art. 66 w celu ustalenia, czy produkt wytworzony w kraju beneficjencie będącym członkiem ugrupowania regionalnego pochodzi z tego kraju w rozumieniu wymienionego artykułu, produkty pochodzące z każdego innego kraju tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane w wytwarzaniu wymienionego produktu, traktowane są jako pochodzące z kraju, w którym wymieniony produkt został wytworzony.

2. Kraj pochodzenia produktu końcowego określa się zgodnie z art. 71.

3. Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do trzech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów beneficjentów GSP:

a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN);

b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM);

c) Grupy Andyjskiej.

4. Pojęcie "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM lub Grupę Andyjską.

Artykuł 71

1. Produkty posiadające status produktów pochodzących na mocy art. 70 pochodzą z kraju ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:

- wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego,

- obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 68 ust. 3, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określonych w załączniku 16.

2. We wszystkich pozostałych przypadkach produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród użytych produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.

3. Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.

Artykuł 72

1. Artykuły 70 i 71 stosuje się jedynie, jeżeli:

a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej między krajami ugrupowania regionalnego są identyczne jak przepisy określone w niniejszej sekcji;

b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z niniejszą sekcją oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego do zapewnienia właściwego wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw i formularzy APR.

Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego. Sekretariatami są:

- Sekretariat Generalny ASEAN,

- Stały Sekretariat Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej,

- Junta del Acuerdo de Cartagena,

w zależności od przypadku.

2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.

Artykuł 73

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 74

Zestawy, w rozumieniu reguły ogólnej 3 Zharmonizowanego Systemu, są uważane za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie artykuły składowe są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.

Artykuł 75

1. Za transportowane bezpośrednio z kraju beneficjenta do Wspólnoty uważa się:

a) produkty transportowane bez przekraczania terytorium innego kraju, z wyjątkiem kraju tego samego ugrupowania regionalnego, gdy stosowany jest art. 70;

b) produkty transportowane przez terytoria państw innych niż kraju beneficjenta wywozu lub, w przypadku stosowania art. 70, inne niż terytorium innych państw tego samego ugrupowania regionalnego, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego w tych państwach, pod warunkiem że transport przez terytorium tych państw uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:

- pozostawały pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania, oraz

- nie zostały tam wprowadzone do obrotu handlowego lub przeznaczone do konsumpcji, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

c) towary przewożone przez terytorium Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii i w całości lub w części powrotnie wywiezione do Wspólnoty, pod warunkiem że towary te:

- pozostawały pod dozorem organów celnych w przypadku tranzytu lub składowania, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

d) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez terytoria innych krajów niż terytorium kraju beneficjenta wywozu.

2. Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie w postaci:

a) pojedynczego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju beneficjencie wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis towarów,

- określającego datę wyładunku i przeładunku towarów, również ze statku lub na statek ze wskazaniem wykorzystanych statków, oraz

- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub

c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.

Artykuł 76

Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabywania przez towary statusu pochodzenia są spełniane nieprzerwanie w kraju beneficjencie.

Jeżeli towary pochodzące wywożone z kraju beneficjenta do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie zostały one poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.

Artykuł 77

1. Odstępstwa od niniejszych przepisów mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów beneficjentów GSP, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia. Najmniej rozwinięte kraje beneficjenci wymienione są w corocznych rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania ogólnych preferencji taryfowych.

W tym celu zainteresowany kraj występuje do Komisji Wspólnot Europejskich z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.

2. Przy badaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:

a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których mogłoby to doprowadzić do zaprzestania działalności;

b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu reguł pochodzenia i w których odstępstwo sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;

c) skutki gospodarcze i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia.

3. W celu ułatwienia badania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:

- opis produktu gotowego,

- rodzaj i ilość produktów tam przetworzonych,

- proces wytwórczy,

- wartość dodaną,

- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,

- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,

- uzasadnienie okresu obowiązywania odstępstwa,

- inne uwagi.

Te same reguły stosuje się do wszelkich wniosków o przedłużenie terminów.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

a) Świadectwo pochodzenia na formularzu A

Artykuł 78

1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, pod warunkiem że kraj ten:

- przekazał Komisji Wspólnot Europejskich informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz

- wspiera Wspólnotę, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na weryfikację autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

3. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.

5. Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione, mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.

6. W celu weryfikacji, czy warunek określony w ust. 5 został spełniony, właściwy organ rządowy ma prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważa za właściwą.

7. Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wniosek są należycie wypełnione, ponoszą właściwe organy rządowe kraju beneficjenta.

8. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest nieobowiązkowe. W związku z tym pole 12 tego świadectwa należycie wypełnia się, wpisując "Europejska Wspólnota Gospodarcza" lub jedno z Państw Członkowskich. Jednakże w przypadku stosowania procedury tranzytu określonej w art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 należy podać jedno z państw określonych w drugim ze wspomnianych artykułów jako kraj przywozu, zgodnie z art. 83 ust. 3 akapit ostatni.

9. Data wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A jest wpisywana w polu 11. Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla organu potwierdzającego, jest podpisem odręcznym.

10. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiają właściwe organy kraju beneficjenta przy wywozie produktów, których ono dotyczy. Świadectwo jest udostępniane eksporterowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub z chwilą, w której jest pewne, że wywóz zostanie dokonany.

Artykuł 79

Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych danych umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.

Artykuł 80

Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji mogą korzystać w przywozie do Wspólnoty z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Austrii, Finlandii, Norwegii, Szwecji lub Szwajcarii na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy kraju beneficjenta, z zastrzeżeniem, że warunki określone w art. 75 zostały spełnione oraz, że Austria, Finlandia, Norwegia, Szwecja lub Szwajcaria wspierają Wspólnotę, umożliwiając jej organom celnym weryfikację autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw pochodzenia na formularzu A. Procedurę weryfikacyjną ustanowioną w art. 95 stosuje się mutatis mutandis. Termin ustanowiony w art. 95 ust. 3 akapit pierwszy przedłuża się do ośmiu miesięcy.

Artykuł 81

1. W wyjątkowych przypadkach świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać wystawione po dokonaniu faktycznego wywozu produktów, których dotyczy, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki lub przeoczenia, lub innych specjalnych okoliczności i pod warunkiem, że towary nie zostały wywiezione przed przekazaniem Komisji Wspólnot Europejskich informacji wymaganej zgodnie z art. 93.

2. Właściwy organ rządowy może wystawić świadectwo z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera są zgodne z danymi znajdującymi się w odpowiednich dokumentach wywozowych i czy przy wywozie danych produktów nie zostało wystawione świadectwo pochodzenia na formularzu A.

3. Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną opatrzone są w polu 4 wpisem

lub

.

Artykuł 82

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwego organu rządowego, który je wystawił, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w jego posiadaniu. Na wystawionym w ten sposób duplikacie umieszcza się w polu 4 wpis "Duplicata" lub "Duplicate" oraz datę wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.

2. Do celów art. 85 duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.

Artykuł 83

1. Zawsze możliwe jest zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw pochodzenia na formularzu A jednym lub większą liczbą innych takich świadectw, pod warunkiem że dokonują tego organy celne we Wspólnocie odpowiedzialne za kontrolę produktów.

2. Świadectwo zastępcze wystawione zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 80 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów. To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.

3. Świadectwo zastępcze wskazuje w prawym górnym polu nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.

Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów:

lub

, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.

Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana(-e) jest w polu 1.

Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona(-e) w polu 2.

Odniesienia do faktur reeksportera są umieszczane w polu 10.

Dane znajdujące się w oryginalnym świadectwie, dotyczące produktów powrotnie wywożonych, umieszczane są w polach 3-9.

Poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.

Wpisy umieszczone w polu 12, dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia, pochodzą z oryginalnego świadectwa. Pole to jest podpisywane przez reeksportera. Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze, nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na świadectwie oryginalnym.

4. Urząd celny mający dokonać tej czynności zaznacza na świadectwie oryginalnym masę, numery i rodzaj towarów wysłanych oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych. Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez dany urząd celny przez okres co najmniej dwóch lat.

5. Fotokopię świadectwa oryginalnego można dołączyć do świadectwa zastępczego.

Artykuł 84

1. Z zastrzeżeniem przepisów poniższego ust. 4 świadectwo autentyczności przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3833/90 [9] umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, określonym w art. 78.

2. Świadectwa określone w ust. 1 składają się z opisu towarów ustalonego w poniższym ust. 3, następnie pieczęci właściwego organu rządowego, z odręcznym podpisem urzędnika upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów umieszczonych w polu 7.

3. Opis towarów w polu 7 świadectwa pochodzenia jest, w zależności od przypadku, następujący:

- lub

,

- lub

,

- lub

,

- lub

.

4. W drodze odstępstwa od przepisów powyższych ust. 1 i 2 i bez uszczerbku dla ust. 3, pieczęci organów właściwych do poświadczania autentyczności opisu produktów ustalonego w ust. 3 nie umieszcza się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, jeżeli organ uprawniony do wystawiania świadectwa pochodzenia jest organem rządowym uprawnionym do wydawania świadectwa autentyczności.

Artykuł 85

1. Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedkładane organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu, w którym produkty zostają przedstawione, w terminie 10 miesięcy, licząc od dnia wystawienia przez organ rządowy kraju beneficjenta wywozu.

2. Świadectwa pochodzenia na formularzu A przedłożone organom celnym po upływie terminu ważności, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte w celu stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 66, jeżeli niedotrzymanie terminu spowodowane zostało siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. Organy celne mogą również przyjąć takie świadectwa, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem tego terminu

Artykuł 86

1. Produkty wysłane z kraju beneficjenta z przeznaczeniem na wystawę organizowaną w innym kraju i sprzedane w celu przywozu do Wspólnoty korzystają w przywozie z preferencji taryfowych określonych w art. 66, pod warunkiem że spełniają wymogi niniejszej sekcji wymagane dla uznania ich za pochodzące z kraju beneficjenta wywozu i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych zostanie udowodnione, że:

a) eksporter wysłał produkty bezpośrednio z terytorium kraju beneficjenta wywozu do kraju, w którym organizowana jest wystawa;

b) produkty zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;

c) produkty te zostały wysłane do Wspólnoty w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty te nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest przedstawiane organom celnym na zwykłych warunkach. Umieszcza się na nim nazwę i adres danej wystawy. Jeżeli zaistnieje taka potrzeba, można zażądać przedstawienia dodatkowej dokumentacji potwierdzającej rodzaj produktów i warunki, na jakich były one wystawiane.

3. Ustęp 1 stosuje się do każdej wystawy, targów lub podobnych publicznych pokazów o charakterze handlowym, przemysłowym, rolniczym lub rzemieślniczym, które nie są organizowane w celach prywatnych w sklepach lub lokalach handlowych z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie której dane produkty pozostają pod dozorem organów celnych.

Artykuł 87

Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedstawiane jest organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu wraz ze zgłoszeniem celnym. Ponadto mogą one zażądać załączania do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu oświadczenia importera potwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

Artykuł 88

Bez uszczerbku dla art. 68 ust. 3, gdy artykuł niezmontowany lub zdemontowany objęty działem 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, na wniosek zgłaszającego towary jest uważany za jeden artykuł, a świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać przedłożone dla całego produktu przy przywozie pierwszej przesyłki.

b) Formularz APR

Artykuł 89

1. Bez względu na przepisy art. 78 w przypadku produktów stanowiących przedmiot przesyłek pocztowych (łącznie z paczkami pocztowymi), dowód pochodzenia towarów w rozumieniu niniejszego rozporządzenia wystawiany jest na formularzu APR, którego wzór znajduje się w załączniku 18, pod warunkiem że są to przesyłki zawierające wyłącznie produkty pochodzące i wartość przesyłki nie przekracza 3000 ECU oraz pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 78 ust. 1 znajduje zastosowanie w odniesieniu do wymienionego formularza.

2. Formularz APR wypełnia i podpisuje eksporter lub, na jego odpowiedzialność, jego upoważniony przedstawiciel. Podpis w polu 6 formularza jest podpisem odręcznym.

3. Formularz APR jest wypełniany dla każdej przesyłki pocztowej. W przypadku paczek pocztowych po wypełnieniu i podpisaniu formularza eksporter dołącza go do kwitu wysyłkowego. W przypadku przesyłek listowych eksporter umieszcza formularz wewnątrz danej przesyłki.

4. Jeżeli towary umieszczone w przesyłce zostały już poddane weryfikacji w kraju wywozu w zakresie definicji pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może umieścić stosowną adnotację w polu 7 "Uwagi" formularza APR.

5. Przepisy te nie zwalniają eksporterów z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.

6. Artykuły 85 i 87 stosuje się mutatis mutandis do formularzy APR.

c) Pozostałe przepisy dotyczące dowodów pochodzenia

Artykuł 90

Produkty wysyłane w małych przesyłkach przez osoby fizyczne do osób fizycznych lub przewożone w bagażu osobistym podróżnych mogą korzystać jako produkty pochodzące z preferencji taryfowych, określonych w art. 66, bez konieczności przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub wypełniania formularza APR, pod warunkiem że chodzi o przywóz pozbawiony jakiegokolwiek charakteru handlowego i jeżeli zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane do stosowania niniejszego artykułu oraz jeżeli nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia.

Całkowita wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w odniesieniu do małych przesyłek i 600 ECU w przypadku bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 91

1. W przypadku stosowania art. 70 dowód pochodzenia produktów wywożonych z kraju ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania w celu poddania ich dalszej obróbce lub przetwarzaniu bądź w celu powrotnego wywozu w niezmienionym stanie, dostarczany jest w formie świadectwa pochodzenia na formularzu A lub formularza APR wystawionego lub sporządzonego w pierwszym z tych krajów.

2. Organy kraju beneficjenta odpowiedzialne za wystawianie świadectwa pochodzenia na formularzu A dla produktów, w wytworzeniu których użyto produktów pochodzących z innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, uwzględniają świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione przez właściwe organy tego drugiego kraju lub sporządzony tam formularz APR. Kraj pochodzenia ustalony zgodnie z art. 71 umieszcza się w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w polu 8 formularza APR.

3. Na wystawionych w ten sposób świadectwach pochodzenia na formularzu A muszą być umieszczone w polu 4 wpisy

lub

.

Artykuł 92

Odkrycie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w świadectwie a oświadczeniami złożonymi w dokumentach przedstawionych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów nie czyni samo przez się tego świadectwa nieważnym, jeżeli zostanie odpowiednio potwierdzone, że dokument ten odnosi się do przedstawianych produktów.

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 93

1. Kraje beneficjenci informują Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wystawiać świadectwa pochodzenia na formularzu A, jak również o wzorach odcisków pieczęci stosowanych przez te organy oraz o nazwach i adresach organów rządowych odpowiedzialnych za przeprowadzenie weryfikacji formularzy A i formularzy APR.

2. Kraje beneficjenci informują również Komisję Wspólnot Europejskich o nazwach i adresach organów rządowych, które mogą wydawać świadectwa autentyczności, określone w art. 84, wraz ze wzorami pieczęci przez nie stosowanych.

3. Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.

Artykuł 94

Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 66, każdy kraj beneficjent przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania formularzy APR i warunków dotyczących współpracy administracyjnej.

Artykuł 95

1. Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i formularzy APR przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących faktycznego pochodzenia danych produktów.

2. Do celów ust. 1 organy celne zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR właściwemu organowi rządowemu w kraju beneficjencie wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Jeżeli została przedstawiona faktura, taką fakturę lub jej kopię dołącza się do formularza APR. Organy celne przekazują również wszelkie uzyskane informacje sugerujące, że dane znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są niedokładne.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 66, zwalniają produkty z zastrzeżeniem wszelkich środków ostrożności uznanych za niezbędne.

3. Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają określenie, czy dane świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR stosują się do produktów faktycznie wywiezionych i czy produkty te faktycznie mogą korzystać z preferencji taryfowych, określonych w art. 66.

4. W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91 odpowiedź zawiera odniesienie do uwzględnionych świadectw pochodzenia na formularzu A lub formularzy APR.

5. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie ma odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy określonym w ust. 3 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te nie wyrażają zgody na stosowanie ogólnych preferencji, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych okoliczności.

6. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, kraj beneficjent wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom i w tym celu kraj beneficjent może zaprosić Wspólnotę do uczestnictwa w tych dochodzeniach.

7. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe są przechowywane przez co najmniej dwa lata przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta wywozu.

Artykuł 96

Przepisy art. 75 ust. 1 lit. c) i art. 80 stosuje się jedynie w takim zakresie, w kontekście preferencji taryfowych udzielonych przez Austrię, Norwegię, Szwecję i Szwajcarię dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspomnianych powyżej.

Podsekcja 4

Przepis końcowy

Artykuł 97

Bez uszczerbku dla art. 87 świadectwa pochodzenia na formularzu A oraz dokumentacja dowodowa dotycząca transportu bezpośredniego mogą zostać sporządzone w terminie sześciu miesięcy od dnia dopuszczenia lub ponownego dopuszczenia kraju lub terytorium do korzystania z GSP w odniesieniu do produktów, określonych w rozporządzeniach Rady i decyzjach EWWiS dla danego roku, znajdujących się w tranzycie lub składowanych czasowo we Wspólnocie, objętych procedurą składu celnego albo umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.

Sekcja 2

Terytoria okupowane

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 98

1. Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z terytoriów okupowanych następujące produkty, pod warunkiem że zostały bezpośrednio przywiezione w rozumieniu art. 103, uważa się za:

a) produkty pochodzące z terytoriów okupowanych:

i) produkty całkowicie uzyskane na tych terytoriach;

ii) produkty uzyskane na tych terytoriach, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane na tych obszarach, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą ze Wspólnoty;

b) produkty pochodzące ze Wspólnoty:

i) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie;

ii) produkty uzyskane we Wspólnocie, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż całkowicie uzyskane we Wspólnocie, pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100. Jednakże warunek ten nie ma zastosowania do produktów, które w rozumieniu niniejszej podsekcji pochodzą z terytoriów okupowanych.

2. Pojęcie "terytoria okupowane" obejmuje Zachodni Brzegu Jordanu i Strefę Gazy, okupowane przez Izrael.

Artykuł 99

Za całkowicie uzyskane na terytoriach okupowanych uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam przeprowadzone;

f) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

g) odpady i złom powstałe w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

h) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziemi pod dnem;

i) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-h).

Artykuł 100

1. Do celów art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) materiały niepochodzące uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji niż ta, w której, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, klasyfikowane są wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia.

Stosuje się art. 68 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty.

2. Jeżeli produkt jest wymieniony w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 19, to zamiast reguły ust. 1 muszą być spełnione warunki określone w kolumnie 3 dla danego produktu.

a) Pojęcie "wartość", w wykazie załącznika 19, oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały na danym terytorium.

Jeżeli wartość użytych materiałów pochodzących musi zostać ustalona, przepisy powyższego akapitu stosuje się mutatis mutandis.

b) Pojęcie "cena ex-works" w wykazie załącznika 19 oznacza cenę zapłaconą producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony.

3. Do celów stosowania art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących są uważane czynności określone w art. 68 ust. 3 lit. a)-h), niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji.

Artykuł 101

W celu ustalenia, czy towary pochodzą z terytorium okupowanego, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, paliwo, urządzenia i wyposażenie, maszyny i narzędzia, użyte do uzyskania tych towarów lub jakiekolwiek materiały lub produkty użyte w czasie produkcji, które nie wchodzą i nie miały wejść w końcowy skład towarów, pochodzą z państw trzecich czy też nie.

Artykuł 102

Przepisy art. 73 i 74 stosuje się do niniejszej sekcji.

Artykuł 103

1. Za przewiezione bezpośrednio z terytoriów okupowanych do Wspólnoty i ze Wspólnoty na terytoria okupowane uważane są:

a) produkty transportowane bez przekraczania innego terytorium;

b) produkty transportowane przez terytoria inne niż terytoria okupowane lub Wspólnota, z przeładunkiem lub bez niego albo z czasowym składowaniem lub bez niego, pod warunkiem że transport przez te terytoria uzasadniają warunki geograficzne lub wyłącznie potrzeby transportu oraz że produkty te:

- nie zostały tam dopuszczone do konsumpcji, oraz

- nie zostały tam poddane, w zależności od przypadku, czynnościom innym niż wyładunek lub przeładunek albo jakimkolwiek innym czynnościom mającym zachować je w dobrym stanie;

c) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez inne terytoria niż terytoria okupowane.

2. Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) przedstawiany jest organom celnym we Wspólnocie lub izbom handlowym na terytoriach okupowanych w postaci:

a) jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na terytoriach okupowanych lub we Wspólnocie, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wydanego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis produktów,

- określającego datę wyładunku lub przeładunku towarów, również ze statku lub na statek, ze wskazaniem wykorzystanych statków,

- potwierdzającego warunki, na podstawie których produkty pozostały w kraju tranzytu; lub

c) w razie ich braku – jakichkolwiek dokumentów dowodowych.

Artykuł 104

Warunki ustalone w niniejszej podsekcji dotyczące nabycia statusu towarów pochodzenia są spełniane nieprzerwanie we Wspólnocie lub na terytoriach okupowanych.

Jeżeli produkty pochodzące wywożone ze Wspólnoty lub terytoriów okupowanych do innego kraju zostają zwrócone, to są one uważane za niepochodzące, chyba że można udowodnić zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające towary są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie zostały poddane czynnościom wykraczającym poza te konieczne do zachowania ich w dobrym stanie w czasie, gdy znajdowały się w tym kraju.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

a) Świadectwo przewozowe EUR.1

Artykuł 105

W rozumieniu niniejszej sekcji dowodem statusu pochodzenia towarów jest świadectwo przewozowe EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku 21.

Artykuł 106

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane na pisemny wniosek eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, jego upoważnionego przedstawiciela. Wniosek taki sporządza się na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21. Jest on wypełniany zgodnie z przepis