ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wspólne stanowisko Rady 2003/735/WPZiB

z dnia 13 października 2003 r.

zmieniające wspólne stanowisko 2003/495/WPZiB w sprawie Iraku

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 7 lipca 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/495/WPZiB w sprawie Iraku [1] wykonujące rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 1483 (2003) uchylającą wszystkie zakazy dotyczące handlu z Irakiem oraz dostarczania Irakowi środków finansowych i zasobów gospodarczych, ustanowione przez rezolucję Rady Bezpieczeństwa 661 (1990) i następne właściwe rezolucje, w tym rezolucję 778 (1992), z wyjątkiem zakazów dotyczących sprzedaży lub dostaw do Iraku broni i sprzętu pokrewnego, innych niż broń i sprzęt pokrewny potrzebny Stanom Zjednoczonym Ameryki oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej jako władzom okupacyjnym pod wspólnym dowództwem (zwanym dalej "Administracją"), oraz nakładającą nowe środki.

(2) W odniesieniu do niektórych przepisów wspólnego stanowiska 2003/495/WPZiB niezbędne jest doprecyzowanie.

(3) Wykonanie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:

Artykuł 1

Artykuł 2 wspólnego stanowiska 2003/495/WPZiB otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 2

Wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze:

a) poprzedniego rządu Iraku lub jego organów państwowych, przedsiębiorstw lub agencji, znajdujących się poza terytorium Iraku w dniu 22 maja 2003 r., zgodnie z ustaleniami Komitetu ustanowionego na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa 661 (1990); lub

b) wywiezione z Iraku lub nabyte przez Saddama Husajna bądź innych wyższych urzędników byłego irackiego reżimu oraz najbliższych członków ich rodzin, w tym podmioty będące ich własnością lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez nich lub przez osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, zgodnie z ustaleniami Komitetu ustanowionego na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa 661 (1990),

zostają niezwłocznie zamrożone i, o ile te fundusze, inne aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem wcześniej ustanowionego prawa zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku mogą one zostać użyte do zaspokojenia takiego zastawu lub orzeczenia, Państwa Członkowskie niezwłocznie przyczyniają się do przekazania ich do Funduszu Rozwojowego dla Iraku zgodnie z warunkami określonymi w rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1483 (2003)."

Artykuł 2

Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.

Artykuł 3

Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 13 października 2003 r.

W imieniu Rady

F. Frattini

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 169 z 8.7.2003, str. 72.

--------------------------------------------------
(4)

UE wykorzysta swój dialog z Irakiem i jego sąsiadami do zachęcania do trwałego zaangażowania w regionie oraz do wsparcia dla poprawy bezpieczeństwa, a także dla procesu polityki i odbudowy w Iraku w oparciu o uczestnictwo, zasady demokratyczne, poszanowanie praw człowieka oraz państwa prawnego oraz wsparcia dla bezpieczeństwa i współpracy w regionie.
a)

sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu nieśmiercionośnego wyposażenia wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych, do nadzorowania przestrzegania praw człowieka lub do celów ochronnych, lub na rzecz programów ONZ, Unii Afrykańskiej, UE i Wspólnoty dotyczących budowy instytucji, lub sprzętu przeznaczonego do operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, ONZ i Unię Afrykańską;
(1)

Rada przyjęła konkluzje dotyczące polityki UE w stosunku do Nigerii w dniu 17 maja 2003 r., w stosunku do Angoli w dniu 13 października 2003 r., w stosunku do Rwandy w dniu 8 grudnia 2003 r. oraz w stosunku do regionu wielkich jezior afrykańskich w dniu 14 czerwca 2004 r. W konkluzjach tych przedstawiono bardziej ogólną politykę UE w odniesieniu do tych państw i regionów.
c)

wnoszenie pełnego wkładu do budowania pokoju i do odbudowy gospodarki palestyńskiej, co stanowiłoby integralną część rozwoju regionalnego.
a)

sprzedaży, dostaw, przekazywania ani wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do zastosowań humanitarnych lub ochronnych lub do zastosowania w programach rozwoju instytucjonalnego ONZ, Unii Europejskiej i Wspólnoty, ani do zapasów materiałowych przeznaczonych do prowadzonych przez UE i ONZ operacji zarządzania kryzysowego;
2)

art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zapewnia elastyczne i sprawne funkcjonowanie EUMM. W tym kontekście dokonuje on regularnych przeglądów funkcjonowania EUMM i terytorium geograficznego objętego EUMM celem ciągłego dostosowywania wewnętrznej organizacji EUMM do priorytetów Unii na Bałkanach Zachodnich. Komisja jest w pełni włączana w wykonywane działania. Z uwagi na uzgodnione zakończenie całej EUMM z końcem 2007 r., do końca pierwszego półrocza 2007 r. przedstawiane jest pełne sprawozdanie z wdrażania strategii zakończenia EUMM.”;
b)

dostaw nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, ani do dostaw materiałów przeznaczonych do wykorzystania w programach rozwoju instytucjonalnego przygotowanych przez Unię, Wspólnotę lub państwa członkowskie, w tym w programach z dziedziny bezpieczeństwa, prowadzonych w ramach procesu pokojowego i procesu pojednania oraz zatwierdzonych uprzednio przez komitet ustanowiony na mocy pkt 11 rezolucji RB ONZ 751 (1992), ani nie mają zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek przeciwodłamkowych i hełmów wojskowych, przywożonej na określony czas do Somalii wyłącznie na własny użytek przez pracowników Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli mediów i pracowników zajmujących się pomocą humanitarną i rozwojem oraz związanego z nimi personelu.”.
„c)

broni i wszelkiego rodzaju pokrewnych zasobów materiałowych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych produktów. Zakazu tego nie stosuje się do pojazdów niebojowych, które zostały wyprodukowane lub wyposażone w materiały w celu zapewnienia ochrony przed pociskami balistycznymi i które przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania w Iranie dla celów obronnych przez personel UE i jej państw członkowskich.”;
f)

dalsze zapewnienie obecności strony trzeciej na przejściu granicznym w Rafah w celu przyczynienia się, we współdziałaniu z wysiłkami Wspólnoty Europejskiej w zakresie rozwoju instytucjonalnego, do otwarcia przejścia granicznego w Rafah oraz do budowania zaufania między rządem Izraela a władzami Autonomii Palestyńskiej.
(5)

W następstwie tego przeglądu Rada stwierdziła, że osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB, że właściwa władza podjęła w stosunku do nich decyzję w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że nadal powinny one podlegać szczególnym środkom ograniczającym, o których mowa tamże.
5)

art. 6 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 6 Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne 1. KPiB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad ZPUE dla Kosowa. Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania w tym celu odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu. Upoważnienie to obejmuje również uprawnienia do podejmowania dalszych decyzji w sprawie powoływania szefa ZPUE dla Kosowa. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia prac ZPUE dla Kosowa nadal należą do Rady. 2. KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania. 3. KPiB otrzymuje regularnie oraz w miarę potrzeby sprawozdania od dowódcy operacji cywilnej i od szefa ZPUE dla Kosowa na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.”;
3)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 3b 1. Państwa członkowskie zachowują czujność w związku z działaniami instytucji finansowych podlegającymi ich jurysdykcji, prowadzonymi z: a) bankami mającymi siedzibę w Iranie, zwłaszcza z bankiem Saderat; b) podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami i filiami banków mających siedzibę w Iranie, wymienionymi w załączniku III; c) niepodlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami i filiami banków mających siedzibę w Iranie, wymienionymi w załączniku IV; d) podmiotami finansowymi niemającymi siedziby w Iranie ani niepodlegającymi jurysdykcji państw członkowskich, ale kontrolowanymi przez osoby i podmioty mające siedzibę w Iranie, wymienionymi w załączniku IV; aby zapobiec takim działaniom, które przyczyniają się do działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub do opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej. 2. Z powyższych względów wymaga się od instytucji finansowych, aby w swoich działaniach prowadzonych z bankami i instytucjami finansowymi wymienionymi w ust. 1: a) zachowywały nieustającą czujność wobec operacji prowadzonych na kontach, w tym za pomocą swoich programów dotyczących środków należytej staranności wobec klientów i w ramach swoich zobowiązań odnoszących się do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; b) wymagały wpisywania w rubrykach blankietów zleceń płatniczych wszystkich informacji odnoszących się do zleceniodawcy i beneficjenta danej transakcji; oraz by odmawiały przeprowadzenia transakcji, o ile informacje te nie są przedstawione; c) zachowywały całą dokumentację dotyczącą transakcji przez okres pięciu lat i udostępniały ją na żądanie organów krajowych; d) jeśli podejrzewają lub mają uzasadnione podstawy do tego, by podejrzewać, że środki pieniężne mają związek z finansowaniem proliferacji, niezwłocznie zawiadamiały o swoich podejrzeniach jednostkę analityki finansowej (FIU) lub inny właściwy organ wyznaczony przez dane państwo członkowskie. FIU lub taki inny właściwy organ otrzymują we właściwym czasie bezpośredni lub pośredni dostęp do informacji finansowych, administracyjnych oraz związanych z egzekwowaniem prawa, które są niezbędne do odpowiedniego sprawowania ich funkcji, w tym do analizy sprawozdań z podejrzanych transakcji. 3. Wymagane jest również, aby oddziały i filie banku Saderat podlegające jurysdykcji państw członkowskich powiadamiały właściwy organ państwa członkowskiego, w którym mają swoją siedzibę, o wszystkich dokonanych lub otrzymanych przez nie przelewach środków pieniężnych, w terminie pięciu dni roboczych po dokonaniu lub otrzymaniu odnośnych przelewów środków pieniężnych. Zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi wymiany informacji powiadomione właściwe organy niezwłocznie przekazują te dane, w odpowiednich przypadkach, właściwym organom innych państw członkowskich, w których mają siedzibę strony takich transakcji.”;
(6)

W następstwie tego przeglądu Rada stwierdziła, że z wyjątkiem jednej osoby wspomnianej w motywie 5, pozostałe osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do wspólnego stanowiska 2007/871/WPZiB (3) uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, że decyzja w stosunku do nich została podjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że nadal powinny one podlegać szczególnym środkom ograniczającym, o których mowa w tym wspólnym stanowisku.
(2)

Francesc Vendrell poinformował Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, że może nadal pełnić obowiązki Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) do dnia 31 sierpnia 2008 r. Jego mandat jako SPUE powinien zostać ponownie przedłużony do tej daty. Rada ma zamiar mianować nowego SPUE na dalszy okres – do dnia 28 lutego 2009 r.
(3)

W następstwie przeglądu wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB uznaje się za stosowne, by przedłużyć jego obowiązywanie o kolejny okres 5 miesięcy, jak również by usunąć niektóre osoby z wykazu zawartego w załączniku do tego wspólnego stanowiska,
(2)

We wspólnym działaniu 2008/124/WPZiB przewidziano finansową kwotę odniesienia przeznaczoną na pokrycie kosztów związanych z misją do dnia 14 czerwca 2009 r. Należy zwiększyć finansową kwotę odniesienia na pokrycie kosztów misji do dnia 14 czerwca 2010 r.
(5)

Rada stwierdziła, że pozostałe osoby, grupy i podmioty wymienione w załączniku do wspólnego stanowiska 2009/67/WPZiB uczestniczyły w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, że decyzja w stosunku do nich została podjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 tego wspólnego stanowiska oraz że nadal powinny one podlegać szczególnym środkom ograniczającym przewidzianym w tym wspólnym stanowisku.
31995F1127(02)
27.11.1995 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH C 316/33
AKT RADY
z dnia 26 lipca 1995.
ustanawiający Konwencję w sprawie wykorzystania technologii informaty cznej dla potrzeb celnych
(95/C 316/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego artykuł K.3 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:dla celów realizacji zadań Unii Państwa Członkowskie uznają współpracę w sprawach celnych za przedmiot
wspólnego zainteresowania, który wchodzi w zakres współpracy przewidzi anej w Tytule VI Traktatu;
POSTANOWIWSZY, że Konwencja, której tekst znajduje się w Załączniku i któ ra w dniu dzisiejszym została
podpisana przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii, zost aje niniejszym sporządzona;
ZALECA, by została ona przyjęta przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymo gami konstytucyjnymi tych
Państw.
Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lipca 1995.
W imieniu Rady
J. A. BELLOCH JULBE
Przewodniczący8 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 1
Akt Rady

z dnia 29 listopada 1996 r.

ustanawiający, na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, Protokół w sprawie wykładni Konwencji o wykorzystywaniu technologii informatycznej dla potrzeb celnych, dokonywanej w trybie prejudycjalnym przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

(97/C 151/02)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

na mocy art. K.3 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencje ustanowione na podstawie art. K.3 wspomnianego Traktatu mogą przewidywać, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest organem właściwym do interpretowania ich przepisów i rozstrzygania jakichkolwiek sporów wynikłych na tle ich stosowania, zgodnie z warunkami w nich ustanowionymi;

POSTANOWIWSZY, że Protokół, którego tekst znajduje się w Załączniku i który w dniu dzisiejszym został podpisany przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii, zostaje niniejszym sporządzony;

ZALECA, by został on przyjęty przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tych Państw.

Sporządzono w Brukseli, dnia 29 listopada 1996 r.

W imieniu Rady

N. Owen

Przewodniczący

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 19 czerwca 1997 r.

sporządzający, na mocy art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 41 ust. 3 Konwencji Europolu, Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektora i pracowników Europolu

(97/C 221/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3,

uwzględniając Konwencję sporządzoną na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [1], w szczególności jej art. 41 ust. 3,

zważywszy, że Europol, członkowie jego organów i zastępcy dyrektora oraz pracownicy Europolu korzystają z przywilejów i immunitetów niezbędnych do wykonywania swoich zadań zgodnie z Protokołem określającym zasady działania we wszystkich Państwach Członkowskich,

POSTANOWIWSZY, że Protokół, którego tekst znajduje się w Załączniku i który w dniu dzisiejszym został podpisany przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii, zostaje niniejszym sporządzony;

ZALECA, by został on przyjęty przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tych Państw.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 19 czerwca 1997 r.

W imieniu Rady

M. De Boer

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 1.

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 16 października 2001 r.

przyjmujący, zgodnie z art. 34 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską, Protokół do Konwencji o Wzajemnej Pomocy w Sprawach Karnych między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej

(2001/C 326/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 31 lit. a) i 32 ust. 2 lit. d),

uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W celu osiągnięcia celów Unii, należy udoskonalić zasady wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej i w tym celu przyjmuje się Protokół, stanowiący załącznik do niniejszego dokumentu.

(2) Artykuł 8 Protokołu wchodzi w zakres kompetencji art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3].

(3) Procedury określone w Umowie zawartej między Radą Unii Europejskiej a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej późniejszego stowarzyszenia, przyjęcia, stosowania i rozwoju dorobku Schengen [4] są przestrzegane, stosownie do tych postanowień.

(4) Kiedy notyfikacja o przyjęciu niniejszego Aktu zostanie skierowana do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) wyżej wymienionej Umowy, to te dwa państwa zostaną poinformowane w szczegółach o znaczeniu art. 16 w sprawie wejścia w życie dla Islandii i Norwegii,

PRZYJMUJE PROTOKÓŁ, którego tekst znajduje się w Załączniku i który został podpisany w dniu dzisiejszym przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii,

REKOMENDUJE, aby został przyjęty przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich konstytucyjnymi wymogami,

WZYWA Państwa Członkowskie, aby procedury przyjęcia rozpoczęły przed dniem 1 lipca 2002 r.

Sporządzono w Luksemburgu, w dniu 16 października 2001 r.

W imieniu Rady

D. Reynders

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 243 z 24.8.2000, str. 11.

[2] Opinia wydana dnia 4 października 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[3] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

[4] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 36.

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 28 listopada 2002 r.

sporządzający Protokół zmieniający Konwencję w sprawie Ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) oraz Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektora i pracowników Europolu

(2002/C 312/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji [1], w szczególności jej art. 43 ust. 1,

uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektora i pracowników Europolu [2], w szczególności jego art. 18,

uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii i Królestwa Hiszpanii [3],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],

uwzględniając opinię Zarządu,

ZWAŻYWSZY, że potrzeba umożliwienia uczestnictwa Europolu we wspólnych zespołach dochodzeniowych oraz potrzeba przyjmowania środków pozwalających Europolowi na składanie wniosków do Państw Członkowskich o wszczynanie dochodzeń w szczególnych przypadkach, została jednoznacznie określona w art. 30 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,

ZWAŻYWSZY, że uczestnictwo Europolu w funkcji wspierania działań operacyjnych wspólnych zespołów dochodzeniowych Państw Członkowskich wymaga dostosowania Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektora i pracowników Europolu,

POSTANAWIA przyjąć Protokół, podpisany w dniu dzisiejszym przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii Europejskiej, którego tekst zostaje załączony do niniejszej decyzji, zmieniający Konwencję w sprawie Ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) oraz Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektora i pracowników Europolu,

ZALECA się przyjęcie go przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

Sporządzono w Brukseli, dnia 28 listopada 2002 r.

W imieniu Rady

B. Haarder

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.

[2] Dz.U. C 221 z 19.7.1997, str. 2.

[3] Dz.U. C 42 z 15.2.2002, str. 8.

[4] Opinia wydana dnia 30 maja 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

--------------------------------------------------
(11)

Niniejsza decyzja ramowa jest zgodna z zasadą pomocniczości określoną w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zakresie, w jakim ma na celu zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich, co nie może być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające jednostronnie i co wymaga wspólnego działania na szczeblu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
Rozporządzenie nr 1

w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,

uwzględniając art. 217 Traktatu, zgodnie z którym system językowy instytucji Wspólnoty, bez uszczerbku dla postanowień regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, określa Rada, stanowiąc jednomyślnie,

a także mając na uwadze, co następuje:każdy z czterech języków, w których sporządzony został Traktat, jest uznany za język urzędowy w jednym lub wielu Państwach Członkowskich Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Wspólnoty są języki: francuski, niderlandzki, niemiecki i włoski.

Artykuł 2

Dokumenty kierowane do instytucji przez Państwo Członkowskie lub osobę podlegającą jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w jednym z języków urzędowych do wyboru przez nadawcę. Odpowiedź jest sporządzana w tym samym języku.

Artykuł 3

Dokumenty kierowane przez instytucję do Państwa Członkowskiego lub osoby podlegającej jurysdykcji Państwa Członkowskiego są sporządzane w języku tego państwa.

Artykuł 4

Rozporządzenia i inne dokumenty powszechnie obowiązujące sporządza się w czterech językach urzędowych.

Artykuł 5

Dziennik Urzędowy Wspólnoty publikuje się w czterech językach urzędowych.

Artykuł 6

Instytucje mogą określić szczegółowe zasady stosowania systemu językowego w swych regulaminach.

Artykuł 7

System językowy postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości jest określony w jego regulaminie.

Artykuł 8

Jeśli w Państwie Członkowskim funkcjonuje kilka języków urzędowych, stosowanie języka, na wniosek państwa zainteresowanego, zostaje określone zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z ustawodawstwa tego państwa.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 15 kwietnia 1958 r.

W imieniu Rady

V. Larock

Przewodniczący

--------------------------------------------------