PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 317/4

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/2031

z dnia 26 października 2016 r.

w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa Rady 2000/29/WE (3) określa system ochrony zdrowia roślin.

(2) W dniu 21 listopada 2008 r. Rada zwróciła się do Komisji o przeprowadzenie oceny tego systemu ochrony zdrowia roślin.

(3) W świetle wyników tej oceny oraz doświadczenia zdobytego w trakcie stosowania dyrektywy 2000/29/WE, dyrektywa ta powinna zostać zastąpiona. W celu zapewnienia jednolitego stosowania nowych przepisów, akt zastępujący tę dyrektywę powinien mieć formę rozporządzenia.

(4) Zdrowie roślin jest bardzo ważne dla produkcji roślinnej, lasów, obszarów naturalnych i obsadzonych, naturalnych ekosystemów, usług ekosystemowych oraz różnorodności biologicznej w Unii. Zdrowiu roślin zagrażają gatunki szkodliwe dla roślin i produktów roślinnych, których ryzyko wprowadzenia na terytorium Unii wzrosło z powodu globalizacji wymiany handlowej i zmiany klimatu. W celu zwalczania tego zagrożenia niezbędne jest wprowadzenie środków dotyczących określania zagrożenia fitosanitarnego związanego z tymi agrofagami oraz ograniczania tego zagrożenia do dopuszczalnego poziomu.

(5) Potrzebę wprowadzenia takich środków uznano już dawno temu. Stały się one przedmiotem umów i konwencji międzynarodowych, w tym Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (IPPC) z dnia 6 grudnia 1951 r. zawartej w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz jej nowego zmienionego tekstu zatwierdzonego podczas 29. sesji Konferencji FAO w listopadzie 1997 r. Unia i wszystkie jej państwa członkowskie są umawiającymi się stronami IPPC.

(6) Stało się oczywiste, że w celu określenia zakresu niniejszego rozporządzenia ważne jest uwzględnienie czynników biogeograficznych, aby uniknąć wprowadzania i rozprzestrzeniania się na terytorium Unii Europejskiej agrofagów, które na tym terytorium nie występują. W związku z powyższym z terytorialnego zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć Ceutę, Melillę oraz – z wyjątkiem Madery i Azorów – regiony najbardziej oddalone państw członkowskich, o których mowa w art. 355 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Odniesienia do państw trzecich należy traktować jako odniesienia również do tych wyłączonych terytoriów.

(7) Dyrektywa 2000/29/WE ustanawia przepisy dotyczące kontroli urzędowych, które mają być przeprowadzane przez właściwe organy w odniesieniu do środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych oraz przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie. Dyrektywa ta wymaga od państw członkowskich wprowadzenia odpowiednich i skutecznych środków kontroli. Takie odpowiednie i skuteczne środki kontroli urzędowych powinny nadal być stosowane również w przyszłości. W niniejszym rozporządzeniu, będącym częścią pakietu „Lepsze prawo – bezpieczniejsza żywność”, należy przewidzieć jedynie ograniczoną liczbę przepisów dotyczących kontroli urzędowych, ponieważ przepisy te powinny zostać uwzględnione w ramach horyzontalnego prawodawstwa dotyczącego kontroli urzędowych.

(8) Należy ustanowić kryteria identyfikacji agrofagów, w odniesieniu do których konieczne jest przyjęcie środków służących zapobieganiu wprowadzania ich na terytorium Unii i ich rozprzestrzeniania się na całym tym terytorium. Agrofagi takie są zwane „agrofagami kwarantannowymi dla Unii”. Należy także ustanowić kryteria służące identyfikacji agrofagów, w odniesieniu do których konieczne jest przyjęcie środków kontroli jedynie w odniesieniu do jednej lub większej liczby części tego terytorium. Agrofagi takie są zwane „agrofagami kwarantannowymi dla strefy chronionej”. W przypadku gdy agrofagi te to rośliny, wykonywanie niniejszego rozporządzenia powinno koncentrować się w szczególności na roślinach, które są pasożytami dla innych roślin, gdy są one najbardziej szkodliwe dla zdrowia roślin.

(9) Aby działania Unii na rzecz kontroli agrofagów kwarantannowych dla Unii mogły koncentrować się na tych agrofagach, w przypadku których potencjalne skutki gospodarcze, społeczne lub środowiskowe ich występowania są najbardziej dotkliwe dla terytorium Unii, należy ustanowić ograniczony wykaz takich agrofagów (zwanych dalej „agrofagami priorytetowymi”).

(10) Aby zapewnić podjęcie skutecznego i szybkiego działania w przypadku stwierdzenia występowania lub podejrzenia występowania agrofaga kwarantannowego dla Unii, do państw członkowskich, podmiotów profesjonalnych i społeczeństwa powinny mieć zastosowanie obowiązki w zakresie powiadamiania.

(11) W przypadku gdy obowiązki te wiążą się z ujawnianiem danych osobowych osób fizycznych lub prawnych właściwym organom, może to stanowić ograniczenie art. 8 (ochrona danych osobowych) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Takie ograniczenie byłoby jednak niezbędne i proporcjonalne ze względu na osiągnięcie celu niniejszego rozporządzenia, który leży w interesie publicznym.

(12) Podmiot profesjonalny lub inna osoba, który podejrzewa występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii, lub dowie się o jego występowaniu, w roślinach, produktach roślinnych lub innych przedmiotach, które są lub były pod jego kontrolą, powinien być zobowiązany do powiadomienia o tym właściwego organu, do wprowadzenia wszelkich środków, które mogą być właściwe w celu wyeliminowania agrofaga oraz wycofania z obrotu lub wycofania od użytkowników danych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, a także przekazywania informacji właściwemu organowi, innym osobom w łańcuchu handlu oraz opinii publicznej.

(13) Państwa członkowskie powinny wprowadzić wszelkie niezbędne środki fitosanitarne w celu zwalczenia agrofagów kwarantannowych dla Unii, których występowanie stwierdzono na ich terytorium. Należy określić środki, które mogą być wprowadzone przez państwa członkowskie w takim przypadku. Należy także określić zasady, zgodnie z którymi państwa członkowskie mają zadecydować, jakie środki powinny zostać wprowadzone. Środki te powinny obejmować ustanowienie wyznaczonych obszarów składających się ze stref porażonych i stref buforowych oraz, w stosownych przypadkach, określenie działań, które powinny zostać podjęte przez podmiot profesjonalny lub inną osobę w celu wyeliminowania agrofagów kwarantannowych lub w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się takich agrofagów.

(14) W niektórych przypadkach państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu zwalczania agrofagów kwarantannowych na roślinach na nieruchomościach prywatnych, ponieważ zwalczanie agrofagów może być skuteczne tylko wówczas, gdy wszystkie źródła porażenia zostaną usunięte. W tym celu właściwe organy państw członkowskich powinny posiadać prawny dostęp do takich nieruchomości. Może to stanowić ograniczenie art. 7 (poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego) i art. 17 (prawo własności) Karty. Ograniczenie to powinno być niezbędne i proporcjonalne do celu niniejszego rozporządzenia, którego realizacja leży w interesie publicznym.

(15) Zapobieganie występowaniu agrofagów i ich wczesne wykrywanie jest niezwykle ważne dla ich szybkiego i skutecznego zwalczania. W związku z tym państwa członkowskie powinny prowadzić kontrole występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii na obszarach, gdzie dotąd nie odnotowano ich występowania. Z uwagi na liczbę agrofagów kwarantannowych dla Unii oraz czas i zasoby niezbędne do przeprowadzenia tych kontroli występowania państwa członkowskie powinny ustanowić wieloletnie programy kontroli występowania.

(16) Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania środków w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia występowania określonych agrofagów kwarantannowych dla Unii, dotyczących zwłaszcza ich zwalczania i ograniczania rozprzestrzeniania oraz ustanowienia obszarów wyznaczonych, kontroli występowania, planów awaryjnych, ćwiczeń symulacyjnych i planów działania.

(17) W przypadku gdy nastąpiło zadomowienie agrofaga kwarantannowego dla Unii na obszarze wyznaczonym i nie można go zwalczyć, Komisja powinna przyjąć środki unijne dotyczące ograniczenia rozprzestrzeniania tego agrofaga w tym obszarze.

(18) Aby zapewnić szybkie i skuteczne działanie przeciwko agrofagom, które nie są agrofagami kwarantannowymi dla Unii, lecz które zdaniem państw członkowskich mogą spełniać warunki włączenia do wykazu tych agrofagów kwarantannowych dla Unii, należy określić środki, jakie mają być wprowadzone przez państwa członkowskie w przypadku, gdy dowiedzą się o wystąpieniu takiego agrofaga. Podobne środki należy określić w odniesieniu do Komisji.

(19) Pod pewnymi warunkami państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia bardziej rygorystycznych środków niż jest to wymagane na mocy prawodawstwa Unii.

(20) Do agrofagów priorytetowych powinny mieć zastosowanie przepisy szczególne, w szczególności w odniesieniu do informowania opinii publicznej, kontroli występowania, planów awaryjnych, ćwiczeń symulacyjnych, planów działań na rzecz zwalczania agrofagów i współfinansowania środków przez Unię.

(21) Agrofagi kwarantannowe, które występują na terytorium Unii, ale które nie występują na określonych częściach tego terytorium wyznaczonych jako „strefy chronione”, a których wystąpienie spowodowałoby niedopuszczalne skutki gospodarcze, społeczne lub środowiskowe tylko w tych strefach chronionych, powinny być szczegółowo zidentyfikowane i włączone do wykazu jako „agrofagi kwarantannowe dla strefy chronionej”. Wprowadzenie agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej do tych stref, ich przemieszczanie w nich oraz uwalnianie w odnośnych strefach chronionych powinno być zakazane.

(22) Należy ustanowić przepisy dotyczące uznawania, modyfikacji lub cofnięcia uznania stref chronionych, obowiązków w zakresie kontroli występowania w odniesieniu do stref chronionych, działań, które należy podjąć w przypadku stwierdzenia występowania agrofagów kwarantannowych dla strefy chronionej w danych strefach chronionych oraz ustanawiania tymczasowych stref chronionych. Bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące zmiany wielkości i cofnięcia uznania tych stref chronionych powinny mieć zastosowanie w przypadku stwierdzenia występowania agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej w danej strefie chronionej.

(23) Agrofag, który nie jest agrofagiem kwarantannowym dla Unii, a który jest przenoszony głównie za pośrednictwem określonych roślin przeznaczonych do sadzenia, którego występowanie na tych roślinach przeznaczonych do sadzenia powoduje niedopuszczalne skutki gospodarcze w odniesieniu do planowanego wykorzystania tych roślin i który jest włączony do wykazu jako regulowany agrofag niekwarantannowy dla Unii, powinien być zwany „regulowanym agrofagiem niekwarantannowym dla Unii”. Aby ograniczyć występowanie takich agrofagów, należy zakazać ich wprowadzania lub przemieszczania na terytorium Unii na danych roślinach przeznaczonych do sadzenia, w przypadkach gdy częstość występowania tych agrofagów przekracza określony próg.

(24) Określone rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty powodują niedopuszczalne zagrożenie z powodu dużego prawdopodobieństwa, że są żywicielami agrofaga kwarantannowego dla Unii. W przypadku niektórych z nich dostępne są dopuszczalne środki zmniejszające ryzyko. W zależności od dostępności dopuszczalnych środków zmniejszających ryzyko wprowadzanie lub przemieszczanie takich agrofagów na terytorium Unii powinno być zakazane lub podlegać szczególnym wymogom. Te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty powinny zostać włączone do wykazu.

(25) Oprócz środków wprowadzanych w celu zarządzania niedopuszczalnym ryzykiem dotyczącym roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać – na podstawie wstępnej oceny tego wysokiego ryzyka – środki oparte na ryzyku i środki zapobiegawcze służące ochronie terytorium Unii przed agrofagami, które mogłyby być wprowadzone za pomocą rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu pochodzącego z państw trzecich. Ta ocena wstępna powinna uwzględniać konkretne kryteria odpowiednie dla danych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów. W tym celu należy uwzględnić opinie lub badania naukowe IPPC, Europejskiej i Śródziemnomorskiej Organizacji Ochrony Roślin (EPPO), Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) lub organów państw członkowskich. Na podstawie tej wstępnej oceny należy ustanowić wykaz tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wysokiego ryzyka, których wprowadzanie na terytorium Unii powinno być zakazane, w oczekiwaniu na ocenę ryzyka przeprowadzoną zgodnie ze standardami IPPC. Te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie powinny obejmować tych, których wprowadzanie na terytorium Unii jest zakazane lub podlega wymogom szczególnym lub równoważnym, na podstawie analizy zagrożenia agrofagami, lub które podlegają tymczasowym zakazom ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.

(26) Należy przewidzieć odstępstwa od zakazów lub wymogów szczególnych w odniesieniu do wprowadzania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Unii. Komisja powinna być uprawniona do uznania określonych środków państw trzecich za równoważne wymogom dotyczącym przemieszczania na terytorium Unii odnośnych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów.

(27) Wspomniane zakazy lub wymogi nie powinny mieć zastosowania do niewielkich ilości określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów – innych niż rośliny przeznaczone do sadzenia – do celów niekomercyjnych i nieprofesjonalnych ani –w określonych przypadkach – do wprowadzania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów do stref przygranicznych i przemieszczania w nich.

(28) Należy przewidzieć zwolnienia od zakazu wprowadzenia i przemieszczania na terytorium Unii agrofagów, roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów objętych tymi zakazami i przeznaczonych do określonych celów, takich jak badania urzędowe, cele naukowe lub edukacyjne, doświadczenia, selekcja odmianowa lub hodowla. Należy ustanowić odpowiednie zabezpieczenia i udzielać informacji zainteresowanym podmiotom.

(29) Rośliny wprowadzane do Unii z państw trzecich i przemieszczane przy użyciu usług pocztowych w wielu przypadkach nie spełniają unijnych wymogów fitosanitarnych. Aby zwiększyć świadomość w tym zakresie, należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące informacji, które mają być przekazywane podróżnym i klientom usług pocztowych.

(30) Należy przewidzieć – pod pewnymi warunkami – odstępstwo od przepisów Unii dotyczących wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w tranzycie fitosanitarnym.

(31) Międzynarodowy handel roślinami, produktami roślinnymi i innymi przedmiotami, w przypadku których doświadczenie fitosanitarne jest ograniczone, może potencjalnie nieść ze sobą niedopuszczalne ryzyko zadomowienia się agrofagów kwarantannowych, które nie są jeszcze włączone do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii i w odniesieniu do których nie wprowadzono środków na podstawie niniejszego rozporządzenia. Aby zapewnić szybkie i skuteczne działanie wobec tych nowo rozpoznanych lub podejrzewanych zagrożeń agrofagami związanych z roślinami, produktami roślinnymi i innymi przedmiotami, które nie podlegają stałym wymogom lub zakazom, ale które mogą kwalifikować się do takich stałych środków, Komisja powinna mieć możliwość przyjęcia środków tymczasowych zgodnie z zasadą ostrożności oraz identyfikacji tych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, uwzględniając obiektywne i stałe elementy.

(32) Niezbędne jest określenie zakazów i wymogów szczególnych, podobnych do tych, które są określone dla terytorium Unii, w odniesieniu do wprowadzania do stref chronionych i przemieszczania w nich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które mogłyby stwarzać niedopuszczalny poziom zagrożenia wynikający z dużego prawdopodobieństwa, że są żywicielami agrofaga kwarantannowego dla odnośnej strefy chronionej.

(33) Należy przyjąć ogólne wymogi dotyczące pojazdów, maszyn i materiału opakowaniowego wykorzystywanego na potrzeby roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w celu zapewnienia, aby były one wolne od agrofagów kwarantannowych.

(34) Państwa członkowskie powinny wyznaczyć obiekty zapewniające izolację i stacje kwarantanny. Należy określić wymogi dotyczące wyznaczania i funkcjonowania tych obiektów i stacji kwarantanny oraz dotyczące zezwoleń i nadzoru nad nimi, jak również uwalniania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z tych obiektów lub stacji. W przypadku gdy wymogi te obejmują prowadzenie wykazu personelu i osób odwiedzających wchodzących na teren obiektów i stacji, może to stanowić ograniczenie art. 8 Karty Unii Europejskiej (ochrona danych osobowych). Ograniczenie to byłoby jednak niezbędne i proporcjonalne ze względu na cel niniejszego rozporządzenia, którego realizacja leży w interesie publicznym.

(35) Komisja powinna prowadzić i aktualizować publicznie dostępny wykaz wszystkich otrzymanych przez nią powiadomień, dotyczących pojawiających się w państwach trzecich agrofagów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia roślin na terytorium Unii.

(36) Aby zapewnić skuteczne wykonanie niniejszego rozporządzenia, określone podmioty profesjonalne podlegające obowiązkom wynikającym z niniejszego rozporządzenia powinny być wpisane do rejestrów ustanowionych przez państwa członkowskie. Należy określić wymogi dotyczące wpisywania do rejestru oraz zwolnienia od tych wymogów.

(37) Aby ułatwić wykrywanie źródła porażenia agrofagiem kwarantannowym, należy wprowadzić wymóg prowadzenia przez podmioty profesjonalne dokumentacji w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów dostarczanych im przez podmioty profesjonalne oraz dostarczanych przez nie innym podmiotom profesjonalnym. Biorąc pod uwagę okresy utajenia niektórych agrofagów kwarantannowych oraz czas wymagany do wykrycia źródeł porażenia, dokumentacja powinna być przechowywana przez co najmniej trzy lata.

(38) Podmioty profesjonalne powinny również dysponować systemami i procedurami umożliwiającymi identyfikację przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na ich nieruchomościach i między nimi.

(39) Do celów wprowadzania określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów z państw trzecich na terytorium Unii oraz do stref chronionych powinno być wymagane świadectwo fitosanitarne. W celu zachowania przejrzystości te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty powinny zostać włączone do wykazu.

(40) Do celów wprowadzania na terytorium Unii innych roślin z państw trzecich również należy wymagać świadectw fitosanitarnych. Jest to istotne w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa fitosanitarnego oraz skutecznego nadzoru nad przywozem tych roślin do Unii i związanymi z tym zagrożeniami. Rośliny te nie powinny jednak być objęte przepisami dotyczącymi kontroli urzędowych w punktach kontroli granicznej określonymi w odnośnym prawodawstwie Unii.

(41) Wspomniane świadectwa fitosanitarne powinny spełniać wymogi IPPC oraz poświadczać zgodność z wymogami i środkami ustanowionymi na podstawie niniejszego rozporządzenia. W celu zapewnienia wiarygodności świadectw fitosanitarnych należy ustanowić przepisy dotyczące warunków ich ważności i unieważniania.

(42) Przemieszczanie na terytorium Unii, a także do i wewnątrz stref chronionych, określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów powinno być dozwolone jedynie w przypadku, gdy dołączony jest do nich paszport roślin poświadczający zgodność z wymogami i środkami ustanowionymi na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia. W celu zachowania przejrzystości te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty powinny zostać włączone do wykazu.

(43) Paszporty roślin nie powinny być wymagane dla roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów dostarczanych bezpośrednio użytkownikom ostatecznym, w tym ogrodnikom amatorom. Należy jednak określić pewne wyjątki.

(44) W celu zapewnienia wiarygodności paszportów roślin należy ustanowić przepisy dotyczące ich treści i formatu.

(45) Paszporty roślin powinny być co do zasady wydawane przez upoważniony podmiot profesjonalny. Właściwe organy powinny mieć możliwość decydowania o wydawaniu paszportów roślin.

(46) Należy określić przepisy dotyczące wydawania paszportów roślin, badań wymaganych do ich wydania, umieszczania paszportów roślin, udzielania podmiotom profesjonalnym upoważnienia do wydawania paszportów roślin i nadzoru nad tymi podmiotami, obowiązków podmiotów upoważnionych oraz cofania takiego upoważnienia.

(47) Aby zmniejszyć obciążenia dla podmiotów upoważnionych, badania do celów wydania paszportów roślin, w stosownych przypadkach, powinny być połączone z badaniami wymaganymi na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG (4), 66/402/EWG (5),68/193/EWG (6), 2002/54/WE (7), 2002/55/WE (8), 2002/56/WE (9), 2002/57/WE (10), 2008/72/WE (11) i 2008/90/WE (12).

(48) Upoważnione podmioty profesjonalne powinny posiadać niezbędną wiedzę w zakresie agrofagów.

(49) Niektóre upoważnione podmioty mogą chcieć ustanowić plan zarządzania ryzykiem dotyczącym agrofagów, zapewniający i wykazujący wysoki poziom kompetencji i świadomości na temat zagrożeń agrofagami w odniesieniu do punktów krytycznych w ich działalności profesjonalnej i uzasadniający szczególne uzgodnienia dotyczące kontroli z właściwymi organami. Należy ustanowić przepisy Unii dotyczące treści tych planów.

(50) Należy przewidzieć zastępowanie paszportów roślin oraz świadectw fitosanitarnych.

(51) W przypadku niezgodności z przepisami Unii paszporty roślin powinny być usuwane, unieważniane oraz – do celów identyfikowalności – przechowywane.

(52) Międzynarodowy Standard dla Środków Fitosanitarnych nr 15 – przepisy w sprawie drewnianego materiału opakowaniowego w obrocie międzynarodowym (ISPM15) – zawiera wymóg umieszczania na drewnianych materiałach opakowaniowych określonego oznaczenia, stosowanego przez należycie upoważnione i nadzorowane podmioty profesjonalne. Niniejsze rozporządzenie powinno określić wymogi dotyczące zabiegów, znakowania i naprawy drewnianego materiału opakowaniowego zgodnie z tym standardem. Niniejsze rozporządzenie powinno również określić przepisy dotyczące udzielania upoważnień stosującym to oznaczenie podmiotom profesjonalnym na terytorium Unii i sprawowania nadzoru nad nimi.

(53) W przypadku gdy jest to wymagane przez państwo trzecie, odnośne rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty powinny być przemieszczane z terytorium Unii do tego państwa trzeciego z fitosanitarnym świadectwem eksportowym lub reeksportowym. W odniesieniu do odpowiednich postanowień IPPC świadectwa te powinny być wydawane przez właściwe organy, z poszanowaniem treści wzoru świadectw eksportowych i reeksportowych określonych przez IPPC. Państwom trzecim należy zaproponować ochronę przed agrofagami kwarantannowymi dla Unii z uwagi na ich rozpoznany szkodliwy charakter, poza przypadkami, w których stwierdzono urzędowo, że taki agrofag jest obecny w danym państwie trzecim i nie jest objęty urzędową kontrolą, lub gdy można rozsądnie przypuszczać, że taki agrofag nie spełnia kryteriów, by kwalifikować się jako agrofag kwarantannowy dla danego państwa trzeciego.

(54) W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są przemieszczane przez więcej niż jedno państwo członkowskie przed ich eksportem do państwa trzeciego, ważne jest, aby państwo członkowskie, w którym te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zostały wyprodukowane lub były przetwarzane, wymieniało się informacjami z państwem członkowskim wydającym fitosanitarne świadectwo eksportowe. Ta wymiana informacji jest istotna, aby umożliwić poświadczenie zgodności z wymogami państwa trzeciego. Dlatego też należy ustanowić zharmonizowane „świadectwo przedeksportowe” w celu zapewnienia, aby wymiana tych informacji odbywała się w jednolity sposób.

(55) Komisja powinna ustanowić elektroniczny system do powiadomień wymaganych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(56) Aby uwzględnić najbardziej dotkliwe skutki gospodarcze, społeczne lub środowiskowe na terytorium Unii określonych agrofagów kwarantannowych dla Unii należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do sporządzania wykazów agrofagów priorytetowych.

(57) W celu zapewnienia, aby wyjątki dotyczące agrofagów kwarantannowych dla Unii i dla objętych zakazem wprowadzania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących z państw lub terytoriów trzecich, stosowanych do badań urzędowych, celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej i hodowli, były wdrażane w sposób niestwarzający zagrożenia agrofagami dla terytorium Unii lub jego części, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących wymiany pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją informacji w zakresie wprowadzania, przemieszczania, przetrzymywania, rozmnażania i wykorzystywania na terytorium Unii danych agrofagów i roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, procedury i warunków przyznawania odpowiednich zezwoleń, monitorowania zgodności oraz działań, jakie należy podjąć w przypadku braku zgodności.

(58) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie odstępstw od obowiązku przeprowadzania corocznych kontroli występowania na obszarach wyznaczonych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do dalszego określenia agrofagów, których dotyczą te odstępstwa, i warunków stosowania tych odstępstw.

(59) W celu zapewnienia, aby strefy chronione były ustanawiane i funkcjonowały w rzetelny sposób, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do szczegółowych przepisów dotyczących kontroli występowania przeprowadzanych w celu uznania stref chronionych, a także dotyczących przygotowania i zakresu kontroli występowania w odniesieniu do agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych.

(60) W celu zapewnienia proporcjonalnego i ograniczonego stosowania zwolnień w odniesieniu do przemieszczania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów do stref przygranicznych i w tych strefach, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów dotyczących maksymalnej szerokości stref przygranicznych państw trzecich i stref przygranicznych państw członkowskich, maksymalnej odległości, na którą mogą być przemieszczane rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty w strefach przygranicznych państw trzecich i strefach przygranicznych państw członkowskich, oraz procedur dotyczących zezwolenia na wprowadzanie do stref przygranicznych państw członkowskich i przemieszczanie w nich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów.

(61) W celu zapewnienia, aby rejestracja podmiotów profesjonalnych była proporcjonalna do celu, jakim jest kontrolowanie zagrożenia agrofagami, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów określających dalsze kategorie podmiotów profesjonalnych zwolnionych z obowiązku wpisu do rejestru, szczególne wymogi rejestracji określonych kategorii podmiotów profesjonalnych i maksymalny pułap małych ilości, które podmioty profesjonalne mogą dostarczać użytkownikom ostatecznym, aby być zwolnionym z obowiązku wpisu do rejestru.

(62) W celu zapewnienia wiarygodności świadectw fitosanitarnych państw trzecich, które nie są umawiającymi się stronami IPPC, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów uzupełniających warunki przyjmowania świadectw fitosanitarnych z tych państw trzecich.

(63) W celu zminimalizowania zagrożenia agrofagami dla roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów przemieszczanych na terytorium Unii, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów określających przypadki, w których zwolnienie z obowiązku wydawania paszportów roślin dla poszczególnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów dotyczy wyłącznie małych ich ilości.

(64) W celu zapewnienia wiarygodności badań roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, przeprowadzanych w celu wydawania paszportów roślin, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów dotyczących ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów oraz częstotliwości i terminów badań.

(65) W celu zwiększenia wiarygodności paszportów roślin należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów określających kryteria, które podmioty profesjonalne muszą spełnić, aby były upoważnione do wydawania paszportów roślin i w odniesieniu do procedur zapewniających spełnianie tych kryteriów.

(66) Aby zapewnić prawidłowe znakowanie drewnianego materiału opakowaniowego i uwzględnić rozwój standardów międzynarodowych, w szczególności ISPM15, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany i uzupełniania wymogów dotyczących drewnianego materiału opakowaniowego, w tym jego wprowadzania na terytorium Unii, i do określania wymogów dotyczących zezwoleń dla zarejestrowanych podmiotów na stosowanie oznaczenia drewnianego materiału opakowaniowego na terytorium Unii.

(67) W celu uwzględnienia rozwoju standardów międzynarodowych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów dotyczących poświadczeń dla roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, innych niż drewniane materiały opakowaniowe, które wymagałyby zastosowania szczególnego poświadczenia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.

(68) W celu zapewnienia przydatności i wiarygodności urzędowych poświadczeń należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów określających treść poświadczeń urzędowych, udzielanie podmiotom profesjonalnym upoważnienia do wydawania tych poświadczeń i nadzór nad tymi podmiotami, a także elementy świadectw eksportowych, świadectw reeksportowych i świadectw przedeksportowych.

(69) W celu dostosowania do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej oraz standardów międzynarodowych, w szczególności standardów IPPC i EPPO, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów zmieniających załączniki do niniejszego rozporządzenia.

(70) Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (13). W szczególności, aby zapewnić równe uczestnictwo w przygotowywaniu aktów delegowanych, Parlament Europejski i Rada otrzymują wszystkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach komisyjnych grup eksperckich zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(71) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: sporządzania wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii; określenia formatu sprawozdań z kontroli występowania i instrukcji dotyczących sposobu ich sporządzania; określenia formatu wieloletnich programów kontroli występowania i związanych z nimi praktycznych ustaleń; ustanowienia środków skierowanych przeciwko konkretnym agrofagom kwarantannowym dla Unii; oraz przyjmowania tymczasowych środków w odniesieniu do zagrożeń stwarzanych przez agrofagi niewymienione jako agrofagi kwarantannowe dla Unii.

(72) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do ustanawiania wykazu stref chronionych i agrofagów kwarantannowych w tych strefach oraz zmiany wielkości lub cofania uznania stref chronionych.

(73) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do sporządzania wykazu regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii i odnośnych roślin przeznaczonych do sadzenia oraz do określania środków zapobiegania występowaniu regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii na odnośnych roślinach przeznaczonych do sadzenia.

(74) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, których dotyczy zakaz wprowadzania na terytorium Unii, oraz odnośnych państw trzecich; sporządzania wykazu roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów objętych wymogami szczególnymi oraz wykazu wymogów szczególnych dotyczących ich wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii; sporządzania tymczasowego wykazu roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów powodujących duże ryzyko, których wprowadzenie na terytorium Unii ma być zakazane, oraz odnośnych państw trzecich; procedury oceny ryzyka w związku z tym wykazem; określania dla państw trzecich wymogów równoważnych wymogom dotyczącym przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów; określania sposobów przedstawiania i wykorzystywania plakatów i broszur dotyczących wprowadzania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Unii; określania szczególnych warunków lub środków dotyczących wprowadzania konkretnych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów do stref przygranicznych państw członkowskich; przyjmowania środków tymczasowych dotyczących roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które mogą stanowić nowo rozpoznane zagrożenie agrofagami lub inne podejrzewane zagrożenie fitosanitarne; przyjmowania decyzji w sprawie środków tymczasowych wprowadzanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do bezpośredniego niebezpieczeństwa; sporządzania wykazu roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które objęte są zakazem wprowadzania do niektórych stref chronionych; sporządzania wykazu roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, których dotyczą wymogi szczególne, oraz wymogów szczególnych dotyczących ich wprowadzania do konkretnych stref chronionych i przemieszczania w nich; oraz określania zasad dotyczących wymogów co do stacji kwarantanny i obiektów zapewniających izolację, oraz zwalniania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów z tych stacji i obiektów zapewniających izolację.

(75) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do ustanawiania krótszych lub dłuższych minimalnych okresów utrzymywania przez podmioty profesjonalne rejestrów dotyczących identyfikowalności oraz wymogów dotyczących dostępności tych rejestrów.

(76) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów oraz odnośnych państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, dla których to roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymagane jest świadectwo fitosanitarne do celów ich wprowadzenia na terytorium Unii; sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów oraz odnośnych państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, dla których to roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymagane jest świadectwo fitosanitarne do celów ich wprowadzania do niektórych stref chronionych z tych państw trzecich; sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, odnośnych państw trzecich i maksymalnych ilości, do których stosuje się wyjątek od wymogu posiadania świadectwa fitosanitarnego przy wprowadzaniu na terytorium Unii; oraz określania rozwiązań technicznych dotyczących unieważniania elektronicznych świadectw fitosanitarnych.

(77) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, dla których wymagany jest paszport roślin do celów przemieszczania na terytorium Unii; sporządzania wykazów roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, dla których wymagany jest paszport roślin do celów ich wprowadzania i przemieszczania w niektórych strefach chronionych; oraz określania agrofagów dla strefy chronionej, roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, dla których wymagany jest paszport roślin w strefach chronionych w przypadku bezpośredniego dostarczania użytkownikom ostatecznym.

(78) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: określania formatu paszportu roślin; określania rodzajów i gatunków roślin przeznaczonych do sadzenia, w odniesieniu do których nie powinno stosować się wyjątku od wymogu podawania kodu identyfikacyjnego w paszporcie roślin; oraz określania rozwiązań technicznych wydawania elektronicznych paszportów roślin.

(79) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: określania szczegółowych ustaleń dotyczących materiału, zabiegów i znakowania w kontekście naprawiania drewnianego materiału opakowaniowego; określania formatu poświadczeń innych niż znak drewnianego materiału opakowaniowego; określania procedur wydawania świadectw przedeksportowych; oraz ustalania szczególnych przepisów dotyczących przedkładania powiadomień.

(80) Uprawnienia wykonawcze przekazane Komisji powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (14).

(81) Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie jeżeli, w uzasadnionych przypadkach związanych ze środkami, które mają zostać przyjęte przeciw konkretnym agrofagom kwarantannowym dla Unii lub agrofagom niewłączonym do wykazu jako agrofagi kwarantannowe dla Unii, dotyczących zakazu wprowadzania określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Unii lub do strefy chronionej lub poddania takiego wprowadzenia wymogom szczególnym i środkom tymczasowym dotyczącym roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie nowo rozpoznanymi agrofagami lub inne podejrzewane zagrożenie fitosanitarne, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą.

(82) Dyrektywy Rady 74/647/EWG (15) oraz 2006/91/WE (16) określają środki w zakresie zwalczania zwójek występujących na goździku i tarcznika niszczyciela. Po wejściu w życie tych dyrektyw agrofagi te szeroko rozprzestrzeniły się na terytorium Unii, w związku z czym ograniczanie ich rozprzestrzeniania przestało być wykonalne. Należy zatem uchylić te dyrektywy.

(83) Dyrektywy Rady 69/464/EWG (17), 93/85/EWG (18), 98/57/WE (19) i 2007/33/WE (20) powinny zostać uchylone, ponieważ w odniesieniu do tych agrofagów należy przyjąć nowe środki zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Z uwagi na czas i zasoby potrzebne do przyjęcia tych nowych środków wspomniane dyrektywy powinny zostać uchylone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2022 r.

(84) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 (21) przewiduje, że dotacje na środki przeciwko agrofagom mają dotyczyć określonych agrofagów wymienionych w załącznikach do dyrektywy 2000/29/WE oraz określonych agrofagów niewymienionych w tych załącznikach, ale podlegających przyjętym w odniesieniu do nich tymczasowym środkom unijnym. W uzupełnieniu do przepisów tego rozporządzenia niniejsze rozporządzenie ustanawia kategorię agrofagów priorytetowych i konieczne jest, aby do dotacji unijnych kwalifikowały się określone środki wprowadzane przez państwa członkowskie, w szczególności w odniesieniu do agrofagów priorytetowych, w tym odszkodowania wypłacane podmiotom profesjonalnym za wartość roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, pod warunkiem ich zniszczenia zgodnie ze środkami zwalczania określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) nr 652/2014.

(85) Zmiany o charakterze technicznym powinny zostać również wprowadzone do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (22) i (UE) nr 1143/2014 (23).

(86) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie zharmonizowanego podejścia w odniesieniu do środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skutki, złożoność oraz transgraniczny i międzynarodowy charakter możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(87) Niniejsze rozporządzenie nie powoduje nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych ani skutków gospodarczych dla małych i średnich przedsiębiorstw (zwanych dalej „MŚP”). Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w oparciu o konsultacje z zainteresowanymi stronami, w miarę możliwości uwzględniono szczególną sytuację MŚP. Nie rozważano ewentualnego powszechnego zwolnienia dla mikroprzedsiębiorstw, które stanowią większość przedsiębiorstw, z uwagi na cel ochrony zdrowia roślin, który leży w interesie publicznym.

(88) Niniejsze rozporządzenie uwzględnia postanowienia IPPC, Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych oraz ustanowione na ich mocy wytyczne.

(89) Zgodnie z zasadą inteligentnych regulacji wykonywanie niniejszego rozporządzenia powinno być skoordynowane z wykonywaniem rozporządzenia (UE) nr 1143/2014, aby zapewnić stosowanie prawodawstwa Unii dotyczącego zdrowia roślin w pełni i w całości.

(90) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie, zwłaszcza poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa własności, ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz wolności sztuki i nauki. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

Przedmiot, zakres stosowania i definicje

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu określenie zagrożenia fitosanitarnego stwarzanego przez wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy patogenów, zwierząt lub szkodliwych dla roślin roślin pasożytniczych lub produktów roślinnych (zwane dalej „agrofagami”) oraz środki mające na celu ograniczenie tego zagrożenia do dopuszczalnego poziomu.

2. W przypadku gdy występuje dowód, że rośliny niepasożytnicze – inne niż objęte zakresem art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 – stwarzają zagrożenie fitosanitarne, które mogłoby mieć dotkliwe skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe na terytorium Unii, te rośliny niepasożytnicze można traktować jak agrofagi do celów niniejszego rozporządzenia.

3. Na użytek niniejszego rozporządzenia odniesienia do państw trzecich traktuje się jako odniesienia do państw trzecich, Ceuty, Melilli i terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 1 TFUE, z wyłączeniem Madery i Azorów.

Na użytek niniejszego rozporządzenia odniesienia do terytorium Unii traktuje się jako odniesienia do terytorium Unii bez Ceuty, Melilli i terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 1 TFUE, innych niż Madera i Azory.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „rośliny” oznaczają żywe rośliny oraz następujące żywe części roślin: a) nasiona w znaczeniu botanicznym, inne niż nasiona nieprzeznaczone do siewu; b) owoce w znaczeniu botanicznym; c) warzywa; d) bulwy, bulwocebule, cebule, kłącza, korzenie, podkładki, stolony; e) pędy, łodygi, rozłogi; f) kwiaty cięte; g) gałęzie z ulistnieniem lub bez ulistnienia; h) drzewa ścięte z zachowanym ulistnieniem; i) liście, ulistnienie; j) roślinne hodowle tkankowe, w tym kultury komórkowe, zasoby genowe, merystemy; klony chimerowe; materiał mikrorozmnażany; k) żywy pyłek i spory; l) pąki, okulanty, sadzonki, zrazy, szczepy;

2) „produkty roślinne” oznaczają nieprzetworzone materiały pochodzenia roślinnego i te produkty przetworzone, które, z uwagi na swoją charakterystykę lub charakterystykę procesu przetwórczego, mogą stworzyć ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych. O ile nie postanowiono inaczej w aktach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 28, 30 i 41, drewno jest uznawane za „produkt roślinny” tylko wówczas, gdy spełnia ono jedno lub większą liczbę poniższych kryteriów: a) zachowuje w całości lub częściowo swoją naturalną okrągłą powierzchnię, z korą lub bez; b) nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni z powodu piłowania, cięcia lub rozłupywania; c) występuje w postaci zrębków, cząstek, trocin, odpadów drzewnych, wiórów lub skrawków i nie zostało poddane przetwarzaniu z wykorzystaniem kleju, wysokiej temperatury lub ciśnienia, lub połączenia tych elementów, w celu wyprodukowania granulatu, brykietów, sklejki lub płyty wiórowej; d) jest lub ma być wykorzystywane jako materiał opakowaniowy, niezależnie od tego, czy jest faktycznie stosowane do transportu towarów;

3) „sadzenie” oznacza każdą operację w celu umieszczenia roślin w podłożu uprawowym, lub przez szczepienie lub podobne operacje, aby zapewnić ich późniejszy wzrost, reprodukcję lub rozmnażanie;

4) „rośliny przeznaczone do sadzenia” oznaczają rośliny, które są przeznaczone do sadzenia lub przesadzenia, lub pozostają posadzone;

5) „inny przedmiot” oznacza każdy materiał lub przedmiot, inny niż rośliny lub produkty roślinne, który może być siedliskiem agrofagów lub rozprzestrzeniać je, w tym glebę lub podłoże uprawowe;

6) „właściwy organ” oznacza centralny organ lub organy państwa członkowskiego, lub – w stosownych przypadkach – państwa trzeciego, odpowiedzialne za organizację kontroli urzędowych i innych urzędowych działań, lub każdy inny organ, któremu powierzono to zadanie, zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym kontroli urzędowych;

7) „partia” oznacza określoną liczbę jednostek jednego towaru, która charakteryzuje się jednorodnością składu, pochodzenia i innymi odpowiednimi elementami, stanowiącą część przesyłki;

8) „jednostka handlowa” oznacza najmniejszą jednostkę handlową lub inną jednostkę użytkową mającą zastosowanie na danym etapie wprowadzania do obrotu, która może stanowić część lub całość partii;

9) „podmiot profesjonalny” oznacza każdą osobę prawa publicznego lub prywatnego, zaangażowaną profesjonalnie w jedną lub większą liczbę następujących czynności w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, oraz ponoszącą za nie odpowiedzialność prawną: a) sadzenie; b) hodowla; c) produkcja, w tym uprawa, mnożenie i utrzymywanie; d) wprowadzanie, przemieszczanie na terytorium Unii oraz wyprowadzanie poza terytorium Unii; e) udostępnianie na rynku; f) przechowywanie, gromadzenie, wysyłanie i przetwarzanie;

10) „zarejestrowany podmiot” oznacza podmiot profesjonalny zarejestrowany zgodnie z art. 65;

11) „upoważniony podmiot” oznacza zarejestrowany podmiot upoważniony przez właściwy organ do wydawania paszportów roślin zgodnie z art. 89, stosowania oznaczenia zgodnie z art. 98 lub wydawania poświadczeń zgodnie z art. 99;

12) „użytkownik ostateczny” oznacza każdą osobę działającą w celach niemieszczących się w ramach działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej tej osoby, która nabywa rośliny lub produkty roślinne na własny użytek;

13) „test” oznacza ocenę urzędową, inną niż ocenę wizualną, mającą na celu ustalenie występowania lub zidentyfikowanie agrofagów;

14) „zabieg” oznacza procedurę – niezależnie od tego, czy jest ona urzędowa, czy nieurzędowa – zabijania, inaktywacji lub usunięcia agrofagów, lub spowodowania, że agrofagi te będą bezpłodne, lub wywołania dewitalizacji roślin lub produktów roślinnych;

15) „stopień porażenia” oznacza proporcję lub liczbę jednostek, w których agrofag występuje w próbce, przesyłce, w uprawie lub w innej określonej populacji;

16) „zadomowienie się” oznacza utrwalenie się, w dającej się przewidzieć przyszłości, występowania agrofaga na danym obszarze po zawleczeniu;

17) „zwalczanie” oznacza stosowanie środków fitosanitarnych w celu wyeliminowania agrofaga z danego obszaru;

18) „ograniczanie rozprzestrzeniania” oznacza stosowanie środków fitosanitarnych na porażonym obszarze i wokół niego w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się agrofaga;

19) „stacja kwarantanny” oznacza każdą urzędową stację służącą przetrzymywaniu agrofagów, roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w warunkach kwarantanny;

20) „obiekt zapewniający izolację” oznacza każdy obiekt, inny niż stacja kwarantanny, w którym agrofagi, rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są trzymane w warunkach izolacji;

21) „kod identyfikacyjny” oznacza kod literowy, liczbowy lub alfanumeryczny, który identyfikuje przesyłkę, partię lub jednostkę handlową, wykorzystywany do celów identyfikacji, w tym kody odnoszące się do danej partii, części zamówienia, serii, daty produkcji lub dokumentów podmiotu profesjonalnego;

22) „środek fitosanitarny” oznacza każdy urzędowy środek mający na celu zapobieganie wprowadzeniu lub rozprzestrzenianiu się agrofagów kwarantannowych lub ograniczenie skutków gospodarczych występowania regulowanych agrofagów niekwarantannowych.

ROZDZIAŁ II

Agrofagi kwarantannowe

Sekcja 1

Agrofagi kwarantannowe

Artykuł 3

Definicja agrofagów kwarantannowych

Agrofag jest „agrofagiem kwarantannowym” w odniesieniu do danego terytorium, jeżeli spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) ustalono jego tożsamość, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 1;

b) nie występuje na terytorium, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 2 lit. a), lub jeżeli występuje, nie jest szeroko rozpowszechniony na tym terytorium, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 2 lit. b) i c);

c) może zostać zawleczony, zadomowić się i rozprzestrzeniać się na terytorium, lub jeżeli występuje na terytorium, lecz nie jest szeroko rozpowszechniony, może zostać zawleczony, zadomowić się i rozprzestrzeniać się na tych częściach tego terytorium, na których nie występuje, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 3;

d) jego zawleczenie, zadomowienie i rozprzestrzenianie się powodowałoby, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 4, niedopuszczalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne na tym terytorium, lub, jeżeli występuje na terytorium, lecz nie jest szeroko rozpowszechniony, dla tych części terytorium, na których nie występuje; oraz

e) dostępne są wykonalne i skuteczne środki pozwalające zapobiec zawleczeniu, zadomowieniu lub rozprzestrzenianiu się tego agrofaga na tym terytorium oraz zmniejszyć stwarzane przez niego zagrożenia i skutki.

Sekcja 2

Agrofagi kwarantannowe dla Unii

Artykuł 4

Definicja agrofagów kwarantannowych dla Unii

Agrofag kwarantannowy jest „agrofagiem kwarantannowym dla Unii”, jeżeli określonym terytorium, o którym mowa w części wprowadzającej art. 3, jest terytorium Unii, a dany agrofag jest włączony do wykazu, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

Artykuł 5

Zakaz wprowadzania, przemieszczania, utrzymywania, rozmnażania lub uwalniania agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. Agrofag kwarantannowy dla Unii nie może być wprowadzany, przemieszczany ani utrzymywany, rozmnażany lub uwalniany na terytorium Unii.

2. Komisja, w drodze aktu wykonawczego, ustanawia wykaz agrofagów spełniających warunki wymienione w art. 3 w odniesieniu do terytorium Unii (zwany dalej „wykazem agrofagów kwarantannowych dla Unii”).

Wykaz agrofagów kwarantannowych dla Unii obejmuje agrofagi wymienione w załączniku I część A do dyrektywy 2000/29/WE oraz załączniku II część A sekcja I do tej dyrektywy.

Agrofagi, które są rodzime lub zadomowione na jakiejkolwiek części terytorium Unii, z przyczyn naturalnych lub z powodu ich wprowadzenia spoza terytorium Unii, oznacza się w wykazie agrofagów kwarantannowych dla Unii jako agrofagi, których występowanie stwierdzono na terytorium Unii.

Agrofagi, które nie są rodzime lub zadomowione na jakiejkolwiek części terytorium Unii, oznacza się w wykazie agrofagów kwarantannowych dla Unii jako agrofagi, których występowania nie stwierdzono na terytorium Unii.

3. W przypadku gdy z oceny wynika, że agrofag, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, spełnia warunki wymienione w art. 3 w odniesieniu do terytorium Unii, lub że agrofag, który jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, odpowiednio zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, poprzez dodanie danego agrofaga do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii lub skreślenie go z tego wykazu.

Komisja udostępnia tę ocenę państwom członkowskim.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, zastąpić akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w celu konsolidacji zmian.

4. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2 i 3, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 6

Agrofagi priorytetowe

1. Agrofagi kwarantannowe dla Unii są „agrofagami priorytetowymi”, jeżeli spełniają wszystkie poniższe warunki:

a) spełniają, w odniesieniu do terytorium Unii, jeden lub większą liczbę warunków określonych w załączniku I sekcja 1 pkt 2;

b) potencjalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne ich występowania są najbardziej dotkliwe dla terytorium Unii jak określono w załączniku I sekcja 2;

c) wymieniono je w wykazie zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie wykazu agrofagów priorytetowych (zwanego dalej „wykazem agrofagów priorytetowych”).

W przypadku gdy z oceny wynika, że agrofag kwarantannowy dla Unii spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub że agrofag nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, odpowiednio zmieniających wykaz, o którym mowa w akapicie pierwszym, poprzez dodanie do wykazu lub usunięcie z niego danego agrofaga.

Komisja niezwłocznie udostępnia tę ocenę państwom członkowskim.

W przypadku gdy, w sytuacji poważnego zagrożenia agrofagami, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą, do aktów delegowanych przyjmowanych na podstawie niniejszego artykułu ma zastosowanie procedura przewidziana w art. 106.

Artykuł 7

Zmiana załącznika I sekcja 1

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, zmieniających załącznik I sekcja 1, aby dostosować go do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej oraz właściwych standardów międzynarodowych.

Artykuł 8

Agrofagi kwarantannowe dla Unii wykorzystywane do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli

1. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 państwa członkowskie mogą, na wniosek, tymczasowo zezwolić na wprowadzanie, przemieszczanie oraz utrzymywanie i rozmnażanie na ich terytorium agrofagów kwarantannowych dla Unii lub agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli.

Zezwolenie na dane działanie udzielane jest jedynie wtedy, gdy zostaną nałożone odpowiednie ograniczenia w celu zapewnienia, aby wprowadzanie, przemieszczanie, utrzymywanie, rozmnażanie lub wykorzystywanie danego agrofaga nie spowodowało jego zadomowienia się ani rozprzestrzeniania się na terytorium Unii, biorąc pod uwagę tożsamość, biologię i sposoby rozprzestrzeniania się agrofaga, przewidywane działanie, oddziaływanie na środowisko oraz inne istotne czynniki odnoszące się do zagrożenia, jakie stwarza ten agrofag.

2. Zezwolenia wydane na podstawie ust. 1 obejmują wszystkie poniższe warunki:

a) agrofag ma być przetrzymywany w miejscu i w warunkach: (i) które właściwe organy uznały za odpowiednie; oraz (ii) o których mowa w zezwoleniu;

b) działania dotyczące agrofaga muszą być prowadzone w stacji kwarantanny lub w obiekcie zapewniającym izolację wyznaczonym przez właściwy organ zgodnie z art. 60 i o których mowa w zezwoleniu;

c) działania dotyczące agrofaga mają być prowadzone przez personel: (i) którego kompetencje naukowe i techniczne zostały uznane za odpowiednie przez właściwy organ; oraz (ii) o którym mowa w zezwoleniu;

d) przy wprowadzaniu, przemieszczaniu, lub utrzymywaniu lub rozmnażaniu na terytorium Unii agrofagowi ma towarzyszyć zezwolenie.

3. Zezwolenia wydane na podstawie ust. 1 musi być ograniczone w odniesieniu do ilości agrofagów, które mogą być wprowadzone, przemieszczane, utrzymywane, rozmnażane lub wykorzystywane oraz okresu, który jest odpowiedni dla danego działania. Zezwolenia nie mogą wykraczać poza możliwości wyznaczonej stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację.

Zezwolenia obejmują ograniczenia niezbędne do odpowiedniego wyeliminowania ryzyka zadomowienia i rozprzestrzeniania się odnośnego agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1.

4. Właściwy organ monitoruje przestrzeganie warunków, o których mowa w ust. 2, oraz wymagań i ograniczeń, o których mowa w ust. 3, oraz podejmuje niezbędne działanie w przypadku nieprzestrzegania tych warunków. W stosownych przypadkach działanie to polega na cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie szczegółowych przepisów dotyczących:

a) wymiany między państwami członkowskimi a Komisją informacji dotyczących wprowadzania, przemieszczania oraz utrzymywania, rozmnażania i wykorzystywania danych agrofagów na terytorium Unii;

b) procedury i warunków wydawania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; oraz

c) monitorowania przestrzegania warunków oraz działań, które należy podjąć w przypadku nieprzestrzegania warunków, o których mowa w ust. 4.

Artykuł 9

Powiadamianie o bezpośrednim niebezpieczeństwie

1. W przypadku gdy państwo członkowskie posiada dowody, że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo zawleczenia agrofaga kwarantannowego dla Unii na terytorium Unii lub część tego terytorium, na której agrofag ten jeszcze nie występuje, to państwo członkowskie natychmiast powiadamia na piśmie Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tych dowodach.

2. Ust. 1 ma zastosowanie również do agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, w przypadku gdy:

a) agrofag jest objęty środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1; lub

b) dane państwo członkowskie uważa, że agrofag może spełniać warunki włączenia do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii.

3. Podmioty profesjonalne natychmiast powiadamiają właściwe organy o wszelkich dowodach, które mogą posiadać, dotyczących bezpośredniego niebezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, wystąpienia agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga, o którym mowa w ust. 2.

Artykuł 10

Urzędowe potwierdzenie przez właściwy organ występowania agrofaga kwarantannowego dla Unii

W przypadku gdy właściwy organ podejrzewa występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 na części terytorium swojego państwa członkowskiego, na której wcześniej nie odnotowano występowania tego agrofaga, lub w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych, przeznaczonych do wprowadzenia lub przemieszczanych na terytorium Unii, lub otrzymał dowód dotyczący takiego występowania, natychmiast wprowadza niezbędne środki w celu potwierdzenia, czy ten agrofag tam występuje („w celu urzędowego potwierdzenia”).

To urzędowe potwierdzenie opiera się na diagnozie laboratorium urzędowego, wyznaczonego przez właściwy organ zgodnie z warunkami i wymogami określonymi w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych.

Dane państwa członkowskie – w oczekiwaniu na urzędowe potwierdzenie występowania agrofaga – wprowadzają w stosownych przypadkach środki fitosanitarne w celu wyeliminowania ryzyka rozprzestrzenienia się agrofaga.

Podejrzenie lub dowód, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, mogą opierać się na wszelkich informacjach otrzymanych zgodnie z art. 14 i 15 lub na jakimkolwiek innym źródle.

Artykuł 11

Powiadamianie przez państwa członkowskie Komisji i pozostałych państw członkowskich o agrofagach kwarantannowych dla Unii

Państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie w przypadku, gdy jego właściwy organ urzędowo potwierdził wystąpienie którejkolwiek z poniższych sytuacji:

a) występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla Unii, którego występowania dotychczas tam nie odnotowywano;

b) występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii na części terytorium tego państwa członkowskiego, na której agrofag ten wcześniej nie występował;

c) występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla Unii w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych, przeznaczonych do wprowadzenia lub przemieszczanych na terytorium Unii.

Powiadomienia na podstawie akapitu pierwszego dokonuje pojedynczy organ danego państwa członkowskiego, o którym to organie mowa w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych, za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 12

Informacje o agrofagach kwarantannowych dla Unii udzielane podmiotom profesjonalnym przez właściwe organy

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11, została urzędowo potwierdzona, właściwy organ zapewnia bezzwłoczne przekazanie podmiotom profesjonalnym, których rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą zostać zaatakowane, informacji o występowaniu agrofaga kwarantannowego dla Unii.

2. Komisja ustanawia i aktualizuje publicznie dostępny wykaz wszystkich powiadomień, które otrzymała, dotyczących pojawiających się w państwach trzecich agrofagów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia roślin na terytorium Unii.

Ten wykaz może być częścią systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 13

Informacje o agrofagach priorytetowych udzielane opinii publicznej przez właściwe organy

W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona w odniesieniu do agrofaga priorytetowego, właściwy organ informuje opinię publiczną o środkach, które wprowadził lub zamierza wprowadzić, oraz o wszelkich środkach, jakie mają zostać wprowadzone przez odpowiednie kategorie podmiotów profesjonalnych lub inne osoby.

Artykuł 14

Środki natychmiast wprowadzane przez podmioty profesjonalne

1. W przypadku gdy podmiot profesjonalny podejrzewa lub dowie się o wystąpieniu agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 w roślinach, produktach roślinnych lub innych przedmiotach, które są pod kontrolą tego podmiotu, natychmiast powiadamia o tym właściwy organ, aby ten właściwy organ podjął działania zgodnie z art. 10. W stosownych przypadkach podmiot profesjonalny natychmiast wprowadza również środki zabezpieczające, aby zapobiec zadomowieniu się i rozprzestrzenieniu się tego agrofaga.

2. Właściwy organ może zadecydować, że powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane w przypadku gdy odnotowano występowanie konkretnego agrofaga na danym obszarze. W takim przypadku informuje on dane podmioty profesjonalne o tej decyzji.

3. W przypadku gdy podmiot profesjonalny otrzyma urzędowe potwierdzenie dotyczące występowania agrofaga kwarantannowego dla Unii w roślinach, produktach roślinnych lub innych przedmiotach, które są pod kontrolą tego podmiotu, konsultuje się z właściwym organem odnośnie do działania, jakie należy podjąć, oraz, w stosownych przypadkach, przystępuje do działań, o których mowa w ust. 4–7.

4. Podmiot profesjonalny natychmiast wprowadza niezbędne środki, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tego agrofaga. W przypadku gdy właściwy organ dostarczył instrukcje dotyczące tych środków, podmiot profesjonalny postępuje zgodnie z tymi instrukcjami.

5. W przypadku gdy takie są instrukcje właściwego organu, podmiot profesjonalny wprowadza niezbędne środki, aby wyeliminować agrofaga z odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz z nieruchomości, gruntów, gleby, wody lub innych porażonych elementów tego podmiotu, które są pod jego kontrolą.

6. O ile właściwy organ nie wyda innych instrukcji, podmiot profesjonalny niezwłocznie wycofuje z obrotu rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, które są pod kontrolą tego podmiotu i na których mógłby występować agrofag.

W przypadku gdy te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie znajdują się już pod kontrolą podmiotu profesjonalnego, podmiot profesjonalny – o ile właściwy organ nie wyda innych instrukcji – natychmiast:

a) informuje osoby w łańcuchu handlu, do których dostarczono te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, o występowaniu agrofaga;

b) udziela tym osobom wskazówek dotyczących niezbędnych środków, jakie należy wprowadzić podczas przesyłania odnośnych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, aby zmniejszyć ryzyko rozprzestrzenienia się lub ucieczki danych agrofagów; oraz

c) wycofuje te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty od użytkowników.

7. W przypadku gdy zastosowanie mają ust. 1, 3, 4, 5 lub 6 niniejszego artykułu, podmiot profesjonalny udziela właściwemu organowi, na wniosek, wszelkich informacji, które są istotne dla opinii publicznej. Bez uszczerbku dla art. 13, jeżeli niezbędne jest podjęcie działania w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, w których może być obecny odnośny agrofag, właściwy organ informuje o tym fakcie opinię publiczną najszybciej, jak to możliwe.

Artykuł 15

Środki wprowadzane przez osoby niebędące podmiotami profesjonalnymi

1. Każda osoba niebędąca podmiotem profesjonalnym, która dowie się o występowaniu agrofaga kwarantannowego dla Unii lub ma powody, by podejrzewać takie występowanie, natychmiast powiadamia o tym właściwy organ. W przypadku gdy powiadomienie to nie zostało dokonane na piśmie, jest ono urzędowo odnotowywane przez właściwy organ. Na wniosek właściwego organu osoba ta przekazuje mu posiadane przez siebie informacje dotyczące występowania agrofaga.

2. Właściwy organ może zadecydować, że powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, w przypadku gdy odnotowano występowanie konkretnego agrofaga na danym obszarze.

3. Osoba, która dokonała powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, konsultuje się z właściwym organem odnośnie do działań, jakie należy podjąć, oraz – zgodnie z instrukcjami właściwego organu – wprowadza niezbędne środki, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tego agrofaga i wyeliminować go z odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz, w stosownych przypadkach, ze swoich nieruchomości.

Artykuł 16

Odstępstwa od obowiązku powiadomienia

Obowiązek powiadomienia, o którym mowa w art. 14 i 15, nie ma zastosowania w przypadku gdy:

a) stwierdzono występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii w strefie porażonej wyznaczonego obszaru ustalonego w celu ograniczenia rozprzestrzeniania tego agrofaga, o której to strefie mowa w art. 18 ust. 2;

b) stwierdzono występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii w strefie porażonej wyznaczonego obszaru i podlegającego środkom zwalczania wymagającym co najmniej ośmiu lat, w okresie tych pierwszych ośmiu lat.

Artykuł 17

Zwalczanie agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona, właściwy organ natychmiast wprowadza wszelkie niezbędne środki fitosanitarne w celu zwalczania odnośnego agrofaga kwarantannowego dla Unii na danym obszarze. Środki te wprowadza się zgodnie z załącznikiem II.

Ten obowiązek zwalczania nie ma zastosowania w przypadku, gdy akt wykonawczy dotyczący tego agrofaga, przyjęty zgodnie z art. 28 ust. 2, przewiduje inaczej.

2. Właściwy organ niezwłocznie ustala źródło występowania danego agrofaga kwarantannowego dla Unii, w szczególności w przypadku, gdy to występowanie może być związane z przemieszczaniem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, oraz ustala, czy jest możliwe, że przemieszczanie to spowodowało rozprzestrzenienie się agrofaga na dalsze rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty.

3. W przypadku gdy środki, o których mowa w ust. 1, dotyczą wprowadzania lub przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, dane państwo członkowskie natychmiast powiadamia o tych środkach Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

4. Środki, o których mowa w ust. 1, oraz ustalenia, o których mowa w ust. 2, wprowadza się niezależnie od tego, czy dany agrofag występuje na nieruchomościach publicznych czy prywatnych.

Artykuł 18

Ustanowienie obszarów wyznaczonych

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona, właściwy organ natychmiast ustala jeden lub większą liczbę obszarów, na których należy wprowadzić środki zwalczania, o których mowa w art. 17 ust. 1.

Obszar wyznaczony składa się ze strefy porażenia oraz strefy buforowej.

2. Strefa porażenia w stosownych przypadkach obejmuje:

a) wszystkie rośliny, o których wiadomo, że są porażone przez odnośnego agrofaga;

b) wszystkie rośliny wykazujące oznaki lub objawy wskazujące na ewentualne porażenie przez tego agrofaga;

c) wszystkie pozostałe rośliny, które mogły lub mogą być skażone lub porażone przez tego agrofaga, w tym rośliny, które mogą zostać porażone ze względu na podatność na tego agrofaga oraz znajdowanie się w pobliżu roślin porażonych lub wspólne pochodzenie, jeśli jest znane, z roślinami porażonymi, lub roślinami z nich uprawianymi;

d) grunty, glebę, cieki wodne lub inne elementy porażone, lub mogące zostać porażone, przez odnośnego agrofaga.

3. Strefa buforowa sąsiaduje ze strefą porażenia i otacza ją.

Wielkość strefy buforowej musi być odpowiednia ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia się danego agrofaga poza strefę porażenia, w sposób naturalny lub w wyniku działalności człowieka w strefie porażenia i w jej otoczeniu, oraz jest ustalana zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2.

Jednakże w przypadku gdy jakiekolwiek ryzyko rozprzestrzenienia się agrofaga poza strefę porażenia jest wyeliminowane lub zmniejszone do dopuszczalnego poziomu poprzez zastosowanie naturalnych lub sztucznych barier, ustanowienie strefy buforowej nie jest wymagane.

4. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy po wstępnej ocenie właściwy organ uzna, mając na uwadze charakter danego agrofaga, rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu, oraz miejsce, gdzie stwierdzono jego występowanie, że danego agrofaga można wyeliminować natychmiast, właściwy organ może zadecydować o nieustanawianiu obszaru wyznaczonego.

W takim przypadku organ ten przeprowadza kontrolę występowania w celu określenia, czy doszło do porażenia jakichkolwiek dalszych roślin lub produktów roślinnych. Na podstawie tej kontroli występowania właściwy organ określa, czy istnieje potrzeba ustanowienia obszaru wyznaczonego.

5. W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 i 3 wyznaczony obszar ma obejmować część terytorium innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, na którego terytorium stwierdzono występowanie danego agrofaga, natychmiast kontaktuje się z państwem członkowskim, którego część terytorium ma być objęta obszarem wyznaczonym, aby umożliwić temu państwu członkowskiemu podjęcie wszelkich odpowiednich działań, o których mowa w ust. 1–4.

6. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim informacje dotyczące liczby i lokalizacji obszarów wyznaczonych, odnośnych agrofagów oraz odpowiednich środków wprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Niniejszy ustęp stosuje się bez uszczerbku dla obowiązku powiadamiania o obszarach wyznaczonych określonego w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 104.

Artykuł 19

Kontrole występowania oraz modyfikacje obszarów wyznaczonych i znoszenie ograniczeń

1. Właściwe organy przynajmniej corocznie przeprowadzają w odpowiednim czasie kontrolę występowania każdego obszaru wyznaczonego w odniesieniu do zmian występowania danego agrofaga.

Te kontrole występowania przeprowadzane są zgodnie z art. 22 ust. 2.

2. W przypadku gdy w wyniku kontroli występowania, o której mowa w ust. 1, lub niezależnie od niej, właściwy organ stwierdzi występowanie odnośnego agrofaga w strefie buforowej, dane państwo członkowskie natychmiast powiadamia o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

3. W stosownych przypadkach, w świetle wyników kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, właściwe organy modyfikują granice stref porażenia, stref buforowych i obszarów wyznaczonych.

4. Właściwe organy mogą znieść obszar wyznaczony i zakończyć stosowanie odpowiednich środków zwalczania w przypadku gdy status tego obszaru jako wolnego od agrofaga został zweryfikowany. Nastąpi to w przypadku, gdy spełnione zostaną poniższe dwa warunki:

a) w wyniku kontroli występowania, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że obszar jest wolny od danego agrofaga; oraz

b) nie stwierdzono występowania danego agrofaga na tym obszarze wyznaczonym przez wystarczająco długi okres.

5. Przy podejmowaniu decyzji o modyfikacjach, o których mowa w ust. 3, lub zniesieniu obszaru wyznaczonego, o którym mowa w ust. 4, właściwy organ uwzględnia przynajmniej następujące czynniki:

a) biologię danego agrofaga i jego wektora;

b) obecność roślin żywicielskich;

c) warunki ekoklimatyczne; oraz

d) prawdopodobieństwo, że środki zwalczania przyniosły pożądany efekt.

6. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu nie trzeba przeprowadzać corocznych kontroli występowania w strefie porażonej wyznaczonych obszarów ustanowionych dla:

a) agrofagów podlegających środkom zwalczania wymagającym co najmniej ośmiu lat;

b) agrofagów podlegających środkom ograniczającym rozprzestrzenianie, o których mowa w art. 28 ust. 2.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez dalsze określenie agrofagów, o których mowa w ust. 6 lit. a) niniejszego artykułu i w art. 16 lit. b), oraz warunków stosowania tych odstępstw.

Artykuł 20

Sprawozdania na temat środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19

1. W przypadku gdy państwo członkowskie wprowadza środki na obszarze przylegającym do granicy z innym państwem członkowskim, sprawozdanie na temat środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19 przedstawia się temu drugiemu państwu członkowskiemu.

2. W przypadku gdy zwróci się o to Komisja lub jakiekolwiek inne państwo członkowskie, dane państwo członkowskie przedstawia sprawozdanie na temat szczególnych środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19.

Artykuł 21

Zmiana załącznika II

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105 zmieniających załącznik II, aby dostosować go do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej lub właściwych standardów międzynarodowych.

Artykuł 22

Kontrole występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii i agrofagów tymczasowo kwalifikujących się jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. Państwa członkowskie prowadzą przez właściwy czas kontrole występowania w oparciu o ryzyko, w celu sprawdzenia co najmniej:

a) występowania jakichkolwiek agrofagów kwarantannowych dla Unii; oraz

b) oznak lub objawów jakichkolwiek agrofagów objętych środkami, o których mowa w art. 29, lub środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1.

Te kontrole występowania odbywają się na wszystkich obszarach, na których nie odnotowano występowania danego agrofaga.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych kontroli występowania w odniesieniu do agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Kontrole występowania, o których mowa w ust. 1, planowane są na podstawie ryzyka wystąpienia agrofaga na obszarze objętym każdą kontrolą występowania. Obejmują one co najmniej oceny wizualne przez właściwy organ oraz, w stosownych przypadkach, pobranie próbek i przeprowadzenie testów. Te kontrole występowania przeprowadzane są we wszystkich odpowiednich miejscach i obejmują w stosownych przypadkach nieruchomości, pojazdy, maszyny i opakowania wykorzystywane przez podmioty profesjonalne i inne osoby. Opierają się one na rzetelnych podstawach naukowych i technicznych i są prowadzone w odpowiednim czasie w odniesieniu do możliwości wykrycia danego agrofaga.

Te kontrole występowania uwzględniają dowody naukowe i techniczne oraz wszelkie inne odpowiednie informacje dotyczące występowania danych agrofagów.

3. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim wyniki kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym. Sprawozdania te zawierają informacje na temat miejsca, w którym przeprowadzono kontrole występowania, terminów kontroli występowania, agrofagów oraz odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, liczby kontroli i pobranych próbek oraz ustaleń dotyczących każdego odnośnego agrofaga.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić format tych sprawozdań, jak również instrukcje dotyczące sposobu ich sporządzania. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 23

Wieloletnie programy kontroli występowania i gromadzenie informacji

1. Państwa członkowskie ustanawiają wieloletnie programy kontroli występowania określające zakres kontroli występowania, które mają być prowadzone zgodnie z art. 22. Programy te przewidują gromadzenie i rejestrowanie dowodów naukowych i technicznych oraz innych informacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 akapit drugi.

Wieloletnie programy kontroli występowania obejmują następujące elementy zgodnie z art. 22 ust. 2:

a) szczegółowy cel każdej kontroli występowania;

b) zakres każdej kontroli występowania w odniesieniu do danego obszaru i przewidywanej perspektywy czasowej, jak również agrofagów, roślin i towarów będących jej przedmiotem;

c) metodologię kontroli występowania i zarządzanie jakością, w tym opis procedur oceny wizualnej, pobierania próbek i przeprowadzania testów oraz ich uzasadnienie techniczne;

d) harmonogram, częstotliwość i liczbę zaplanowanych ocen wizualnych, próbek i testów; oraz

e) metody rejestrowania zgromadzonych informacji oraz sprawozdawczość w tym zakresie.

Wieloletnie programy kontroli występowania obejmują okres od pięciu do siedmiu lat.

2. Po ustanowieniu wieloletnich programów kontroli występowania państwa członkowskie powiadamiają o nich na wniosek Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

3. Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające format wieloletnich programów kontroli występowania oraz praktyczne ustalenia dotyczące stosowania elementów określonych w ust. 1 w przypadku konkretnych zagrożeń agrofagami.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 24

Kontrole występowania agrofagów priorytetowych

1. Państwa członkowskie corocznie przeprowadzają w odniesieniu do każdego agrofaga priorytetowego kontrolę występowania zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2. Te kontrole występowania obejmują wystarczająco dużą liczbę ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów, stosownie do każdego z agrofagów priorytetowych, w celu zapewnienia – w zakresie, w jakim jest to możliwe z uwagi na biologię danego agrofaga lub warunki ekoklimatyczne, z dużym stopniem pewności – szybkiego wykrycia tych agrofagów.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych kontroli występowania w odniesieniu do agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim wyniki kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Artykuł 25

Plany awaryjne dla agrofagów priorytetowych

1. Każde państwo członkowskie opracowuje i uaktualnia, dla każdego agrofaga priorytetowego, który może zostać zawleczony i zadomowić się na jego terytorium, lub jego części, odrębny plan zawierający informacje na temat procesów decyzyjnych, procedur i protokołów, które mają być stosowane, oraz minimalnych zasobów, które mają być udostępnione i procedur w celu udostępnienia dalszych zasobów, w przypadku urzędowego potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia tego agrofaga (zwany dalej „planem awaryjnym”).

Na odpowiednim etapie państwa członkowskie konsultują się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami podczas sporządzania i aktualizowania planów awaryjnych.

Nie jest wymagane sporządzanie planów awaryjnych w odniesieniu do tych agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Każdy plan awaryjny obejmuje:

a) role i obowiązki organów zaangażowanych w realizację planu w przypadku urzędowego potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia danego agrofaga priorytetowego, jak również strukturę dowodzenia i procedury koordynacji działań, jakie mają być podejmowane przez właściwe organy, inne organy publiczne, organy delegowane lub zaangażowane osoby fizyczne, laboratoria i podmioty profesjonalne, w tym,w stosownych przypadkach, koordynacji z sąsiednimi państwami członkowskimi i sąsiednimi państwami trzecimi;

b) dostęp właściwych organów do nieruchomości należących do podmiotów profesjonalnych, innych odnośnych podmiotów i osób fizycznych;

c) dostęp właściwych organów, w razie konieczności, do laboratoriów, wyposażenia, personelu, zewnętrznej wiedzy specjalistycznej i zasobów niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczenia lub, w stosownych przypadkach, ograniczenia rozprzestrzeniania się danego agrofaga priorytetowego;

d) środki, które należy wprowadzić, dotyczące przekazywania Komisji, pozostałym państwom członkowskim, odnośnym podmiotom profesjonalnym i opinii publicznej informacji o wystąpieniu danego agrofaga priorytetowego i wprowadzonych przeciw niemu środków, w przypadku podejrzenia lub urzędowego potwierdzenia wystąpienia danego agrofaga;

e) mechanizmy rejestrowania ustaleń dotyczących wystąpienia danego agrofaga priorytetowego;

f) dostępne oceny, określone w art. 6 ust. 2, oraz wszelkie oceny państwa członkowskiego w odniesieniu do zagrożenia danym agrofagiem priorytetowym dla jego terytorium;

g) środki zarządzania ryzykiem, które mają zostać wprowadzone w odniesieniu do danego agrofaga priorytetowego, zgodnie z załącznikiem II sekcja 1, oraz procedury, których należy przestrzegać;

h) zasady wytyczania granic obszarów wyznaczonych;

i) protokoły opisujące metody ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów laboratoryjnych; oraz

j) zasady dotyczące szkolenia personelu właściwych organów oraz, w stosownych przypadkach, organów, organów publicznych, laboratoriów, podmiotów profesjonalnych i innych osób, o których mowa w lit. a).

W stosownych przypadkach elementy, o których mowa w akapicie pierwszym lit. d)–j), przybierają formę instrukcji.

3. Plany awaryjne można łączyć w przypadku większej liczby agrofagów priorytetowych podobnych pod względem biologii i mających podobny zakres gatunków żywicielskich. W takich przypadkach plan awaryjny składa się z części ogólnej wspólnej dla wszystkich objętych nim agrofagów priorytetowych, które obejmuje, oraz z osobnych części dla każdego z tych agrofagów priorytetowych.

4. W terminie czterech lat od daty ustanowienia wykazu agrofagów priorytetowych państwa członkowskie ustanawiają plan awaryjny dotyczący agrofagów priorytetowych włączonych do tego wykazu.

W ciągu roku od włączenia jakiegokolwiek kolejnego odnośnego agrofaga do wykazu agrofagów priorytetowych państwo członkowskie ustanawia plan awaryjny dla tego agrofaga priorytetowego.

Państwa członkowskie dokonują regularnych przeglądów oraz, w stosownych przypadkach, aktualizacji swoich planów awaryjnych.

5. Państwa członkowskie, na wniosek, przekazują swoje plany awaryjne Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz informują wszystkie zainteresowane podmioty profesjonalne poprzez ogłoszenie na stronie internetowej.

Artykuł 26

Ćwiczenia symulacyjne dotyczące agrofagów priorytetowych

1. Państwa członkowskie przeprowadzają ćwiczenia symulacyjne dotyczące wdrożenia planów awaryjnych w odstępach czasu wynikających z biologii danego agrofaga priorytetowego lub agrofagów priorytetowych i związanego z tym agrofagiem lub z tymi agrofagami zagrożenia.

Ćwiczenia te odbywają się w odniesieniu do wszystkich odnośnych agrofagów priorytetowych w rozsądnym terminie oraz przy zaangażowaniu zainteresowanych stron.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych ćwiczeń w przypadku, gdy dane państwo członkowskie w niedawnym czasie wprowadziło środki zwalczania odnośnego agrofaga lub odnośnych agrofagów.

2. Ćwiczenia symulacyjne dotyczące agrofagów priorytetowych, których występowanie w jednym państwie członkowskim mogłoby mieć skutki dla sąsiednich państw członkowskich, mogą być przeprowadzane wspólnie przez te państwa członkowskie w oparciu o ich odpowiednie plany awaryjne.

W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą przeprowadzać te ćwiczenia symulacyjne z sąsiednimi państwami trzecimi.

3. Państwa członkowskie, na wniosek, udostępniają sprawozdanie dotyczące wyników każdego z ćwiczeń symulacyjnych Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

Artykuł 27

Plany działania dotyczące agrofagów priorytetowych

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania agrofaga priorytetowego na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z art. 10, właściwy organ natychmiast przyjmuje plan (zwany dalej „planem działania”) określający środki zwalczania tego agrofaga, jak przewidziano w art. 17, 18 i 19, lub ograniczania jego rozprzestrzeniania, jak przewidziano w art. 28 ust. 2, a także harmonogram stosowania tych środków.

Plan działania obejmuje opis projektu oraz organizacji kontroli występowania, które mają zostać przeprowadzone, a także określa liczbę ocen wizualnych, próbek, które mają zostać pobrane, oraz testów laboratoryjnych, które mają być przeprowadzone, a także metodę, którą należy stosować do oceny wizualnej, pobierania próbek i przeprowadzania testów.

Podstawą planu działania jest odpowiedni plan awaryjny, który jest natychmiast przekazywany przez właściwy organ odnośnemu podmiotowi profesjonalnemu.

2. Każde państwo członkowskie, na wniosek, przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim plany działania, które przyjęło.

Artykuł 28

Środki unijne dotyczące określonych agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić środki przeciwko określonym agrofagom kwarantannowym dla Unii. Środki te wykonują, konkretnie dla każdego z odnośnych agrofagów, jeden lub większą liczbę poniższych przepisów:

a) art. 10 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone w przypadku podejrzenia i urzędowego potwierdzenia przez właściwe organy występowania tego agrofaga kwarantannowego dla Unii;

b) art. 14 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone natychmiast przez podmioty profesjonalne;

c) art. 15 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone przez osoby inne niż podmioty profesjonalne;

d) art. 17 dotyczący zwalczania agrofagów kwarantannowych dla Unii;

e) art. 18 dotyczący ustanawiania obszarów wyznaczonych;

f) art. 19 dotyczący kontroli występowania oraz modyfikacji obszarów wyznaczonych i znoszenia ograniczeń;

g) art. 22 dotyczący kontroli występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii i agrofagów tymczasowo kwalifikujących się jako agrofagi kwarantannowe dla Unii;

h) art. 24 dotyczący kontroli występowania agrofagów priorytetowych, w odniesieniu do liczby ocen wizualnych, próbek i testów pod kątem poszczególnych agrofagów priorytetowych;

i) art. 25 dotyczący planów awaryjnych dotyczących agrofagów priorytetowych;

j) art. 26 dotyczący ćwiczeń symulacyjnych dotyczących agrofagów priorytetowych;

k) art. 27 dotyczący planów działania dotyczących agrofagów priorytetowych.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

2. W drodze odstępstwa od art. 17, w przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie danego agrofaga kwarantannowego dla Unii na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, Komisja przyjmuje akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, określające środki mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania.

W celu dojścia do takiego wniosku Komisja bezzwłocznie podejmuje niezbędne działania po przedłożeniu odpowiednich dowodów przez dane państwo członkowskie lub jakiekolwiek inne źródło.

3. W przypadku gdy Komisja uzna, że środki zapobiegawcze na obszarach poza obszarami wyznaczonymi są niezbędne, aby chronić część terytorium Unii, na której dany agrofag kwarantannowy dla Unii nie występuje, może ona przyjąć akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, określające takie środki.

4. Środki, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, wprowadza się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia agrofagami kwarantannowymi dla Unii, konkretnych warunków ekoklimatycznych i zagrożeń dla odnośnych państw członkowskich oraz potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

5. Do czasu przyjęcia środka przez Komisję państwo członkowskie może utrzymać wszelkie środki, które wprowadziło.

6. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3. Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonych zagrożeń wystąpieniem danych agrofagów kwarantannowych dla Unii, konkretnych warunków ekoklimatycznych i zagrożeń dla odnośnych państw członkowskich oraz potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

7. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o wszelkich przypadkach nieprzestrzegania środków przyjętych na podstawie niniejszego artykułu, które stwarzają ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych dla Unii.

Artykuł 29

Środki wprowadzane przez państwa członkowskie w odniesieniu do agrofagów niewymienionych jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. W przypadku gdy na terytorium państwa członkowskiego zostanie urzędowo potwierdzone występowanie agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, a państwo członkowskie uzna, że agrofag ten może spełniać warunki włączenia do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, natychmiast ocenia ono, czy agrofag spełnia kryteria określone w załączniku I sekcja 3 podsekcja 1. Jeżeli uzna, że kryteria te są spełnione, natychmiast wprowadza środki zwalczania zgodnie z załącznikiem II. Zastosowanie mają art. 17–20.

W przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie agrofaga na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, art. 28 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W przypadku gdy zostanie urzędowo potwierdzone występowanie agrofaga spełniającego kryteria, o których mowa w akapicie pierwszym, w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych lub przemieszczanych na terytorium państwa członkowskiego, to państwo członkowskie wprowadza niezbędne środki w celu zapobieżenia zawleczeniu tego agrofaga oraz jego zadomowieniu się i rozprzestrzenieniu na terytorium Unii.

W przypadku gdy państwo członkowskie podejrzewa występowanie na swoim terytorium agrofaga spełniającego kryteria, o których mowa w akapicie pierwszym, stosuje się odpowiednio art. 10.

W oczekiwaniu na urzędowe potwierdzenie występowania agrofaga dane państwo członkowskie wprowadza, w stosownych przypadkach, środki fitosanitarne w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzenienia.

2. Po wprowadzeniu środków, o których mowa w ust. 1, państwo członkowskie ocenia, czy dany agrofag spełnia kryteria dla agrofagów kwarantannowych określone w załączniku I sekcja 1.

3. Dane państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wystąpieniu agrofaga, o którym mowa w ust. 1. Informuje również Komisję i pozostałe państwa członkowskie o ocenie, o której mowa w tym ustępie, wprowadzonych środkach oraz dowodach uzasadniających takie środki.

Powiadamia ono Komisję o wynikach oceny, o której mowa w ust. 2, w terminie dwóch lat od urzędowego potwierdzenia wystąpienia tego agrofaga.

Powiadomienia o wystąpieniu tego agrofaga przedkłada się za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 30

Środki unijne w odniesieniu do agrofagów niewymienionych jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. W przypadku gdy Komisja otrzymuje powiadomienie, o którym mowa w art. 29 ust. 3 akapit pierwszy, lub posiada inne dowody występowania lub bezpośredniego niebezpieczeństwa zawleczenia lub rozprzestrzenienia na terytorium Unii agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, oraz uznaje, że agrofag ten może spełniać warunki włączenia do tego wykazu, natychmiast ocenia, czy w odniesieniu do terytorium Unii agrofag ten spełnia kryteria określone w załączniku I sekcja 3 podsekcja 2.

W przypadku gdy Komisja uzna, że kryteria są spełnione, natychmiast, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje na ograniczony okres środki w odniesieniu do zagrożenia stwarzanego przez tego agrofaga. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Środki te wykonują, konkretnie dla każdego z odnośnych agrofagów, jeden lub większą liczbę przepisów, o których mowa w art. 28 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)–g).

2. Po przyjęciu środków, o których mowa w ust. 1, Komisja ocenia, czy dany agrofag spełnia, w odniesieniu do terytorium Unii, kryteria dla agrofagów kwarantannowych określone w załączniku I sekcja 1.

3. W przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19 i 22, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie danego agrofaga na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, mogą określać środki mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania.

4. W przypadku gdy zostanie uznane, że środki zapobiegawcze na obszarach poza obszarami wyznaczonymi są niezbędne, aby chronić część terytorium Unii, na której dany agrofag nie występuje, akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, mogą określać takie środki.

5. Środki, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia związanego z danymi agrofagami i potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

6. Do czasu przyjęcia środków przez Komisję dane państwo członkowskie może utrzymać środki wprowadzone na podstawie art. 29.

7. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3. Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia danymi agrofagami i potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

8. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o wszelkich przypadkach nieprzestrzegania środków przyjętych na podstawie niniejszego artykułu, które stwarzają ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 31

Bardziej rygorystyczne wymogi przyjmowane przez państwa członkowskie

1. Państwa członkowskie mogą stosować na swoim terytorium bardziej rygorystyczne środki niż te przyjęte na podstawie art. 28 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 30 ust. 1, 3 i 4, jeżeli jest to uzasadnione celem ochrony fitosanitarnej oraz zgodne z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2.

Te bardziej rygorystyczne środki nie mogą nakładać ani powodować zakazów lub ograniczeń we wprowadzaniu lub przemieszczaniu na terytorium Unii oraz przez to terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, innych niż zakazy lub ograniczenia nałożone na mocy art. 40–58 i art. 71–102.

2. Państwa członkowskie natychmiast powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach wprowadzonych przez siebie zgodnie z ust. 1.

Państwa członkowskie, na wniosek, przedkładają Komisji i pozostałym państwom członkowskim roczne sprawozdanie dotyczące środków wprowadzonych przez siebie zgodnie z ust. 1.

Sekcja 3

Agrofagi kwarantannowe dla stref chronionych

Artykuł 32

Uznawanie stref chronionych

1. W przypadku gdy agrofag kwarantannowy występuje na terytorium Unii, lecz nie na terytorium danego państwa członkowskiego lub jego części i nie jest agrofagiem kwarantannowym dla Unii, Komisja może, na wniosek tego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4, uznać takie terytorium lub jego część za strefę chronioną zgodnie z ust. 3 w odniesieniu do tego agrofaga kwarantannowego (zwanego dalej „agrofagiem kwarantannowym dla strefy chronionej”).

2. Zakazane jest wprowadzanie do danej strefy chronionej, przemieszczanie lub utrzymywanie, rozmnażanie lub uwalnianie w niej agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej.

Art. 8 stosuje się odpowiednio do wprowadzania, przemieszczania oraz utrzymywania i rozmnażania w strefach chronionych agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych.

3. Komisja ustanawia, w drodze aktu wykonawcze