ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(10.1)

będą wyceniać każdy nowy kredyt (przy czym za nowy kredyt uznaje się każde nowe przedsiębiorstwo niezwiązane z istniejącą transakcjami), stosując właściwe narzędzie wewnętrznej wyceny (takie jak obecnie stosowany „Kreditni Kalkulator” i jego przyszłą wersję) lub (w przypadku ekspozycji detalicznych na rynku masowym i ekspozycji MŚP (6)) stosując odpowiednie wytyczne dotyczące wewnętrznej wyceny. Wycena nowych kredytów będzie uznawana za odpowiednią, jeżeli nowy kredyt przyczyni się do osiągnięcia dodatniej stopy zwrotu z kapitału własnego przed opodatkowaniem („RoE”) w wysokości co najmniej […] % w 2014 r., […] % w 2015 r., […] % w 2016 r. i […] % w 2017 r. z poszczególnych kredytów lub w odniesieniu do każdej relacji z klientem. Obliczanie stopy zwrotu z kapitału własnego w odniesieniu do relacji z klientem może obejmować dochód z odsetek, opłaty oraz inne połączone produkty tego samego klienta. Obliczanie stopy zwrotu z kapitału własnego na poziomie klientów i wycenę zgodnie z minimalną stopą zwrotu z kapitału własnego należy wprowadzić do dnia 30 czerwca 2014 r. na poziomie samodzielnym i do dnia 31 grudnia 2014 r. w odniesieniu do wszystkich jednostek powiązanych z podstawową działalnością bankową. a) Do celów wspomnianego obliczenia można uwzględnić wartość średniej ważonej wszystkich kredytów jednego klienta (od daty niniejszej decyzji), inne transakcje handlowe lub bankowe, za które pobiera się opłaty, przyczyniające się do rentowności relacji z tym samym klientem, tak aby nowy kredyt mógł generować niższy zwrot, jeżeli jest kompensowany przychodami z innych transakcji handlowych lub bankowych, za które pobiera się opłaty. W przypadku nowych kredytów prowadzi się dokumentację kredytową, w której wskazuje się stopę zwrotu z kapitału własnego obliczoną przed zawarciem umowy w odniesieniu do poszczególnych kredytów lub innych istniejących ekspozycji w odniesieniu do danego klienta z uwzględnieniem transakcji handlowych lub bankowych, za które pobiera się opłaty. W przypadku transakcji detalicznych na rynku masowym i transakcji związanych z MŚP wspomnianą stopę zwrotu z kapitału własnego obliczoną przed zawarciem umowy można zastąpić zweryfikowaniem, że dana transakcja jest zgodna z wytycznymi dotyczącymi wewnętrznej wyceny, oraz scentralizowanym wykazaniem, że wytyczne dotyczące wyceny zapewniają stopę zwrotu z kapitału własnego w wysokości […] % w 2014 r., […] % w 2015 r., […] % w 2016 r. i […] % w 2017 r. b) Każde odchylenie od wyceny skutkujące niższym poziomem cen będzie dokumentowane. Wspomniana dokumentacja będzie zawierać szczegółowe uzasadnienie handlowe dla odchylenia i będzie przedstawiana powiernikowi ds. monitorowania. Łączna wysokość odchyleń nie przekroczy wysokości określonych w pkt 10.6. c) Umowy kredytowe nieobjęte wspomnianym systemem polityki wycen: transakcje ze stronami powiązanymi (tj. członkami grupy i pracownikami), przypadki restrukturyzacji (klienci kategorii D, E i C z opóźnieniami w płatnościach wynoszącymi ponad 90 dni) oraz wszystkie transakcje na rynku pieniężnym;
(5)

Zgodnie z wytycznymi EBC/2012/27 (2) TARGET2 ma zdecentralizowaną strukturę łączącą wiele systemów płatności. Systemy będące komponentami TARGET2 są zharmonizowane w największym możliwym zakresie, przy uwzględnieniu określonych wyjątków związanych z ograniczeniami wynikającymi z prawa krajowego. TARGET2 charakteryzuje się ponadto pojedynczą platformą techniczną, zwaną jednolitą wspólną platformą. Rada Prezesów posiada kompetencje do podejmowania ostatecznych rozstrzygnięć w odniesieniu do TARGET2 oraz ma za zadanie ochronę jego funkcji publicznej: to rozwiązanie w zakresie zarządzania jest odzwierciedlone w kształcie nadzoru nad systemami będącymi komponentami TARGET2,
(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji („akt przystąpienia”) przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy ramowej o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Filipin, z drugiej strony („umowa”) uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do umowy („protokół”). Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia do takiego przystąpienia stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół pomiędzy Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, a danym państwem trzecim.
(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji (zwanego dalej „Aktem przystąpienia”) przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy ramowej o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony (zwanej dalej „Umową”) uzgadnia się poprzez zawarcie protokołu do Umowy (zwanego dalej „Protokołem”). Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia do takich przystąpień stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, i przez dane państwo trzecie.
(2)

Na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 89/686/EWG Komisja wniosła formalny sprzeciw wobec normy EN 1384:1996 „Kaski do sportów jeździeckich”, zharmonizowanej na mocy dyrektywy 89/686/EWG. Odniesienie do tej normy zostało opublikowane po raz pierwszy w Dz.U. C 180 z 14.6.1997, a zmiana A1 została opublikowana w Dz.U. C 190 z 10.8.2002. W międzyczasie nowa wersja normy EN 1384:2012 została opublikowana przez CEN i wymieniona w Dz.U. C 395 z 20.12.2012; z dniem 30 kwietnia 2013 r. wygasło domniemanie zgodności dla zastąpionej normy EN 1384:1996.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 296/27

DECYZJA RADY

z dnia 8 października 2014 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Danii

(2014/712/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Danii,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r. W dniu 3 czerwca 2010 r., decyzją Rady 2010/312/UE (3), Lasse KRULL został mianowany zastępcą członka do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Lassego KRULLA PETERSENA,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

— Peter KOFOD POULSEN, członek rady regionu Dania Południowa.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 8 października 2014 r. W imieniu Rady M. LUPI Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.

(3) Dz.U. L 140 z 8.6.2010, s. 27.
(1)

Dnia 23 października 2006 r. Rada upoważniła Komisję do negocjacji, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich, z Republiką Tunezyjską (zwaną dalej „Tunezją”) Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (1), w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”).
2)

W odniesieniu do 25/8 Add. 1: Dokument uzasadniający rewizję załącznika G (ATMF) — uzasadnienia ogólne (koniec s. 2): zmienić zdanie, jak następuje: „The changes which are not covered by these general justifications are explained in the rest of this document.”, — art. 2 lit. t): dodać nowy akapit: „When infrastructure managers operate vehicles, e.g. freight wagons to transport materials for construction or for infrastructure maintenance activities, the infrastructure managers do so in the capacity of a railway undertaking.”, — art. 4 ust. 1 lit. b): dodać moduł SH1, ponieważ certyfikat typu projektowego wydany na etapie projektowym tego modułu daje również możliwość zastosowania opisanej procedury. To nowe zdanie miałoby brzmienie: „According to Article 10 § 8, the appropriate manner to demonstrate that the vehicle corresponds to the admitted type of construction is a certificate of verification, it is not really a simplified procedure. The certificate of verification is issued according to the appropriate module defined in the UTP(s) concerned which may be module SD or module SF for type examination certificate or module SH1 for design examination certificate.” — art. 7 ust. 1a: w celu dostosowania wykładni tego przepisu do wykładni unijnej (art. 8 ust. 7 zalecenia Komisji 2011/217/UE (3)), dodać następujące zdanie: „Due to the fact that the admission procedures can take several months, it is recommended that the rules to be applied by the competent authority for a specific admission process are those that were in force at the date of the application and that no new rule is imposed during the subsequent process.”
(1)

Zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/96/WE Włochy zostały upoważnione do stosowania na niektórych „szczególnie upośledzonych obszarach” obniżonych stawek podatku akcyzowego na olej gazowy oraz LPG używane do celów grzewczych. Ostatnie pozwolenie zostało udzielone do dnia 31 grudnia 2012 r. decyzją Rady 2008/318/WE (2).
(2)

Do dnia 31 marca 2017 r., jeżeli przyjęcie aktu przez Radę wymaga większości kwalifikowanej, członek Rady może zażądać, by akt ten został przyjęty większością kwalifikowaną określoną w art. 3 ust. 3 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. W takim przypadku członek Rady może zażądać sprawdzenia, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii. By mógł zostać odpowiednio odnotowany, wniosek, z którym występuje członek Rady na podstawie art. 3 ust. 2 Protokołu nr 36, powinien zostać przekazany na piśmie sekretarzowi generalnemu lub przedstawiony ustnie na posiedzeniu Coreperu lub Rady. Każdy wniosek przedstawiony ustnie powinien zostać odnotowany w protokole danego posiedzenia.
(4)

Niniejsza decyzja dotyczy jedynie art. 17 Układu, który to artykuł zawiera szczególne zobowiązania dotyczące traktowania będących obywatelami państw trzecich pracowników legalnie zatrudnionych na terytorium drugiej Strony i jest objęty zakresem stosowania tytułu V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Cel i treść tych postanowień jest różna i niezależna od celu i treści innych postanowień Układu służących ustanowieniu partnerstwa pomiędzy Stronami. W odniesieniu do pozostałych postanowień Układu w zakresie w jakim nie zostały one jeszcze podpisane w dniu 21 marca 2014 r., równocześnie z niniejszą decyzją przyjęta zostanie odrębna decyzja.
(1)

Dnia 24 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii i jej państw członkowskich oraz Republiki Chorwacji, negocjacji z byłą jugosłowiańską republiką Macedonii w sprawie zawarcia Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („Protokół”).
(9)

Struktura wiążących prawnie wymogów w Japonii jest zatem dwupoziomowa. Podstawowe zasady dotyczące CO określone w ustawie (dalej „zasady naczelne”) wyznaczają wysokie standardy, które CO muszą spełniać w celu uzyskania licencji na świadczenie usług rozliczeniowych w Japonii. Wspomniane zasady naczelne stanowią pierwszy poziom prawnie wiążących wymogów w Japonii. Aby wykazać zgodność z zasadami naczelnymi, CO musi przedstawić swoje zasady i procedury wewnętrzne komisarzowi JFSA do zatwierdzenia. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stanowią drugi poziom prawnie wiążących wymogów Japonii, które muszą zawierać szczegółowe zalecenia dotyczące sposobu, w jaki wnioskująca o zezwolenie CO ma spełniać owe wysokie standardy zgodne z wytycznymi. Ponadto zasady i procedury wewnętrzne CO zawierają dodatkowe przepisy stanowiące uzupełnienie zasad naczelnych. Wspomniane zasady i procedury wewnętrzne stają się dla CO prawnie wiążące z chwilą ich zatwierdzenia przez komisarza JFSA. Stanowią one zatem integralną część rozwiązań prawnych i nadzorczych, których muszą przestrzegać CCP mające siedzibę w Japonii. Jeśli dana CO nie przestrzega zasad naczelnych lub zasad i procedur wewnętrznych, komisarz JFSA jest uprawniony do podjęcia działań administracyjnych wobec takiej organizacji, może m.in. nakazać jej poprawę działalności bądź cofnąć licencję CO lub jej część.
(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywami Komisji 2008/78/WE (3) i 2008/79/WE (4) dodano odpowiednio substancje czynne: propikonazol i IPBC, do stosowania w produktach typu 8 — środkach konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na podstawie art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancje te są zatem zatwierdzonymi substancjami czynnymi włączonymi do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.
(3)

Kontrola przeprowadzona przez Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (Instytut ds. bezpieczeństwa pracy Niemieckiego funduszu ustawowego ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, IFA) w Sankt Augustin (badanie nr ref. 2013 22805 z 7 sierpnia 2013 r.) wykazała brak zgodności z wymaganiami dotyczącymi wartości odnoszących się do przenikania ciepła (promieniowanie cieplne), określonymi w sekcji 6.2 wyżej wymienionej zharmonizowanej normy, i z wymaganiami odnoszącymi się do przenikania ciepła (ciepło konwekcyjne), określonymi w sekcji 6.3 tejże normy. Oznacza to, iż nie spełniono następujących podstawowych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określonych w załączniku II do dyrektywy 89/686/EWG: — 3.6.1. Materiały, z których są wykonane ŚOI i inne ich składniki, — 3.6.2. Kompletne gotowe do użytku ŚOI.
(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych dopuszczonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywami Komisji 2008/78/WE (3), 2008/79/WE (4) i 2008/86/WE (5) dodano odpowiednio substancje czynne: propikonazol, IPBC i tebukonazol, do stosowania w produktach typu 8 — środkach konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na mocy art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancje te są zatem zatwierdzonymi substancjami czynnymi włączonymi do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.
(6)

Na prawnie wiążące wymogi Hongkongu dotyczące CCP posiadających zezwolenie w tym specjalnym regionie administracyjnym składają się: rozporządzenie o systemach rozliczeniowych i rozrachunkowych (Clearing and Settlement Systems Ordinance, dalej „rozporządzenie CSSO”) oraz rozporządzenie o papierach wartościowych i transakcjach terminowych (Securities and Futures Ordinance, dalej „rozporządzenie SFO”). Podmioty, które uzyskały zezwolenie na mocy rozporządzenia CSSO, podlegają regulacji urzędu monetarnego Hongkongu (Hong Kong Monetary Authority, dalej „HKMA”), a podmioty, które uzyskały zezwolenie na mocy rozporządzenia SFO, podlegają regulacji komisji ds. papierów wartościowych i transakcji terminowych w Hongkongu (Hong Kong Securities and Futures Commission, dalej „SFC”). W Hongkongu CCP uzyskują zezwolenia jedynie na mocy rozporządzenia SFO. Niniejsza decyzja powinna się zatem ograniczać jedynie do systemu ustanowionego na mocy rozporządzenia SFO.
(3)

Kontrola przeprowadzona przez władze niemieckie w zakładzie produkcyjnym wspomnianego wyżej producenta wykazała, że przedstawione świadectwa homologacji typu dla strażackich pasów bezpieczeństwa typu FHA, FHB i FSmS nie były ważne, ponieważ część wyposażenia — materiał, z jakiego zostały wykonane taśmy — została zastąpiona, podczas gdy badanie homologacji typu WE odnosiło się wyłącznie do elementów przedłożonych do badania. W związku z tym nie spełniono następujących wymogów dyrektywy 89/686/EWG: — art. 8 ust. 2 (ocena typu WE): produkty różniły się od wzorów, w odniesieniu do których przeprowadzono badanie typu WE, — art. 12 (deklaracja zgodności produkcji WE): deklaracja zgodności nie była ważna, ponieważ odnosiła się do badania w ramach systemu kontroli jakości zgodnie z art. 11, którego to badania nie przeprowadzono, — art. 13 ust. 1 (oznakowanie CE): numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, DEKRA EXAM (NB 0158), został bezprawnie zastosowany, ponieważ nie przeprowadzono badania w ramach systemu kontroli jakości.
(1)

W dniu 29 sierpnia 2001 r. do stron Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych („GPA z 1994 r.”) zostało rozesłane powiadomienie Japonii na podstawie art. XXIV ust. 6 lit. b) GPA z 1994 r. o wykreśleniu przedsiębiorstw East Japan Railway Company, Central Japan Railway Company i West Japan Railway Company („trzech przedsiębiorstw kolejowych”) z dotyczącego Japonii załącznika 3 do dodatku I do GPA z 1994 r.
(2)

Brak ambitnego międzynarodowego porozumienia w sprawie zmiany klimatu, mającego na celu ograniczenie wzrostu temperatury na świecie do 2 °C mógłby zniweczyć korzyści płynące z działań prowadzonych przez Unię. Brak wiążących działań na szczeblu międzynarodowym mógłby doprowadzić do zwiększenia emisji gazów cieplarnianych w państwach trzecich, w których przemysł nie podlega porównywalnym ograniczeniom w zakresie emisji dwutlenku węgla (tj. do „ucieczki emisji”). W odniesieniu do ryzyka ucieczki emisji dyrektywa 2003/87/WE stanowi, że z zastrzeżeniem wyniku międzynarodowych negocjacji Komisja sporządza wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji („wykaz sektorów i podsektorów”). Te sektory i podsektory powinny otrzymać bezpłatne uprawnienia w wysokości 100 % liczby określonej na podstawie dyrektywy 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, z zastrzeżeniem międzysektorowego współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, określonego w załączniku II do decyzji Komisji 2013/448/UE (3).
14.

Maalim Salman (znany również jako: a) Mu'alim Salman, b) Mualem Suleiman, c) Ameer Salman, d) Ma'alim Suleiman, e) Maalim Salman Ali, f) Maalim Selman Ali, g) Ma'alim Selman, h) Ma'alin Sulayman) Data urodzenia: około 1979 r. Miejsce urodzenia: Nairobi, Kenia. Miejsce pobytu: Somalia. Data umieszczenia w wykazie ONZ: 23 września 2014 r. Maalim Salman został wybrany przez przywódcę ugrupowania Asz-Szabab, Ahmeda Abdi aw-Mohameda, znanego również jako Godane, na dowódcę afrykańskich zagranicznych bojowników w ugrupowaniu Asz-Szabab. Szkolił obcych obywateli, którzy chcieli przyłączyć się do ugrupowania Asz-Szabab jako afrykańscy zagraniczni bojownicy, i był zaangażowany w operacje w Afryce skierowane przeciwko turystom, miejscom rozrywki i kościołom. Mimo że skupiał się przede wszystkim na operacjach poza Somalią, Salman mieszka podobno w Somalii i szkoli zagranicznych bojowników w tym kraju przed ich wysłaniem do innych miejsc. Niektórzy z zagranicznych bojowników ugrupowania Asz-Szabab obecni są również w Somalii. Salman wysłał na przykład zagranicznych bojowników ugrupowania Asz-Szabab do południowej Somalii w odpowiedzi na ofensywę misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM). Prócz innych ataków terrorystycznych ugrupowanie Asz-Szabab było odpowiedzialne za atak na centrum handlowe Westgate w Nairobi w Kenii we wrześniu 2013 r., w którym zginęło przynajmniej 67 osób. Ostatnio ugrupowanie Asz-Szabab przyznało się do dokonanego 31 sierpnia 2014 r. ataku na więzienie Krajowej Agencji Wywiadu i Bezpieczeństwa w Mogadiszu, w którym zabito trzech pracowników ochrony i dwie osoby cywilne, a 15 innych osób raniono.
1)

art. 2 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 2 1. Art. 1 nie ma zastosowania do: a) dostawy, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych; b) dostarczania pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy związanej z takim sprzętem, w tym personelu; c) dostarczania pomocy finansowej związanej z takim sprzętem. 2. Art. 1 nie ma zastosowania do: a) dostawy, sprzedaży lub przekazywania broni i powiązanego z nią sprzętu; b) dostarczania pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub innej pomocy związanej z takim sprzętem, w tym personelu; c) dostarczania pomocy finansowej związanej z takim sprzętem, zgodnie z uprzednim zatwierdzeniem przez Komitet ustanowiony na mocy pkt 24 rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) (»Komitet«). 3. Art. 1 nie ma zastosowania do dostawy, sprzedaży lub przekazywania broni strzeleckiej i lekkiej oraz powiązanego z nią sprzętu, czasowo wywożonych do Libii dla wyłącznego użytku personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego, o których Komitet został uprzednio powiadomiony, o ile Komitet nie wydał decyzji odmownej w ciągu pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia. 4. Art. 1 nie ma zastosowania do dostawy, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, służącego wyłącznie do zapewnienia rządowi Libii wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa lub rozbrojenia, jak również dostarczania powiązanej z tym pomocy technicznej, zapewniania szkoleń lub pomocy finansowej. 5. Art. 1 nie ma zastosowania do dostawy, sprzedaży lub przekazywania odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu ONZ, personelu Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, działaczy organizacji humanitarnych i wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego. 6. Art. 1 nie ma zastosowania do dostawy, sprzedaży lub przekazywania nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, służących wyłącznie celom humanitarnym lub ochronnym oraz powiązanej z tym pomocy technicznej lub szkoleń.” ;