ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

W uzupełnieniu zaleceń określonych w ust. 3: a) Państwa członkowskie są proszone o wyszczególnienie w planach skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej wkładu inwestycji w okresie odniesienia w realizację celów w zakresie skuteczności działania oraz ich wpływu na nie, poprzez podanie odniesień do uzasadnień biznesowych lub analiz kosztów i zysków oraz podanie opisu ich znaczenia w odniesieniu do europejskiego centralnego planu dotyczącego ATM, w szczególności zastosowania pierwszego pakietu realizacyjnego (IP1). Informacje te powinny być zgodne z informacjami zawartymi w planach biznesowych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej zgodnie z pkt 2.2 lit. b) załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2096/2005 (4). b) Państwa członkowskie są proszone o przedstawienie założeń i uzasadnienia dotyczących ustalenia kosztów, które można uznać za będące poza kontrolą zgodnie z art. 11a ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1794/2006, w celu ułatwienia dokonania niezbędnych korekt na koniec okresu odniesienia. c) Państwa członkowskie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, które nie przyjęły planu skuteczności działania zawierającego cele na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, są wraz z organem weryfikującym skuteczność działania proszone o przekazanie do wiadomości Komisji zsumowanych celów w zakresie skuteczności działania potwierdzających zgodność na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej z ogólnounijnymi celami w zakresie skuteczności działania zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 691/2010.
(12)

Działania podejmowane w ramach programu działań Unii Europejskiej w zakresie ochrony ludności powinny zmierzać do uwzględnienia celów ochrony ludności w ramach innych obszarów polityki i działań Unii, a także zapewnić spójność programu z innymi działaniami Unii. Uprawnia to Komisję do realizacji działań, które mają na celu podniesienie stopnia gotowości organizacji zaangażowanych w państwach członkowskich w ochronę ludności poprzez zwiększenie ich możliwości reagowania w sytuacjach kryzysowych oraz poprawy technik i metod reagowania i natychmiastowego działania. Mogą one obejmować obsługę i korzystanie z informacji eCall przez punkty przyjmowania zgłoszeń o wypadkach oraz przez służby ratownicze.
3.

Zachęca się państwa członkowskie, aby uwzględniły następujące działania jako część operacyjnego programu badań strategicznych i planu realizacji: a) zwiększanie wymiany informacji na temat odpowiednich programów regionalnych i krajowych, działań badawczych i programów badawczych koordynowanych przez Unię Europejską, również w celu regularnej aktualizacji stanu europejskich badań naukowych w tej dziedzinie; b) wymiana informacji, zasobów, najlepszych praktyk, metodyk i wytycznych; c) określenie dziedzin lub badań naukowych, w których koordynacja, wspólne zaproszenia do składania wniosków lub łączenie zasobów byłyby korzystne; d) określenie warunków wspólnego podejmowania badań w dziedzinach, o których mowa w lit. c); e) zapewnienie koordynacji oraz rozwoju synergii z: obecnymi programami w zakresie badań naukowych i innowacji w Unii Europejskiej, np. programem ramowym, w tym działaniami w ramach fazy przedoperacyjnej Globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa (GMES), badaniami klimatycznymi i badaniami związanymi z klimatem podejmowanymi przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC) oraz Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)/„WWiI klimat”; działalnością badawczą wspieraną za pomocą polityki spójności; z innymi powiązanymi inicjatywami w zakresie wspólnego planowania, a także z unijnym centrum wymiany informacji na temat adaptacji do zmian klimatu zarządzanym przez Komisję i Europejską Agencję Środowiska. Należy rozwijać silne relacje w odpowiednich obszarach związanych ze zmianą klimatu, które nie zostały szczególnie uwzględnione w przedmiotowej inicjatywie w zakresie wspólnego planowania, a mianowicie w odniesieniu do opracowywania wariantów działań przystosowawczych i łagodzących, a także zagrożeń i możliwości związanych z działaniami w dziedzinie zmiany klimatu; f) wspólne korzystanie – w odpowiednich przypadkach – z istniejącej infrastruktury badawczej lub tworzenie nowej infrastruktury w takich dziedzinach jak skoordynowane banki danych lub opracowanie modeli wykorzystywanych do badania procesów i skutków zmiany klimatu; g) wspieranie lepszej współpracy między sektorem publicznym i sektorem prywatnym, a także modelu swobodnej innowacji między różnymi działaniami badawczymi i sektorami gospodarki związanymi ze zmianą klimatu oraz nią dotkniętymi; h) eksport i rozpowszechnianie wiedzy, innowacji i międzydyscyplinarnych strategii metodycznych, dotyczących w szczególności wyników istotnych dla polityki; i) dostarczanie odpowiednich informacji naukowych na potrzeby formułowania polityki na szczeblu krajowym i Unii Europejskiej; j) ustanowienie odpowiedniej wymiany informacji ze stosownymi programami międzynarodowymi; k) tworzenie sieci między ośrodkami zajmującymi się badaniami dotyczącymi zmian klimatu, z uwzględnieniem ośrodków znajdujących się poza europejską przestrzenią badawczą; l) wzmocnienie wspólnego prognozowania.
(9)

Sektor gospodarki wodnej w Europie ma duże znaczenie ekonomiczne, przy średniej stopie wzrostu wynoszącej 5 % oraz obrotach w wysokości ok. 80 mld EUR rocznie, co stanowi około jednej trzeciej światowego rynku wody. Zacieśnienie strategicznej współpracy w dziedzinie badań naukowych i innowacji dotyczących wody w Europie może prowadzić do przełomów naukowych i technologicznych, które mogłyby wzmocnić konkurencyjność Europy na rynkach międzynarodowych, przyczynić się do przejścia na bardziej wodooszczędną gospodarkę europejską, a tym samym do realizacji zaktualizowanych celów strategii „UE 2020” w zakresie bardziej inteligentnej, zrównoważonej i sprzyjającej włączeniu społecznemu gospodarki.
7)

przyczyniały się do dalszego rozwoju Europeany poprzez: a) zachęcanie instytucji kulturalnych oraz wydawców i innych posiadaczy praw do udostępniania ich zdigitalizowanych materiałów za pośrednictwem Europeany, co ma pomóc tej platformie w osiągnięciu celu polegającego na zapewnieniu do 2015 r. bezpośredniego dostępu do 30 mln zdigitalizowanych obiektów, w tym do 2 mln obiektów dźwiękowych lub audiowizualnych; b) uzależnianie wszelkiego finansowania przyszłych projektów digitalizacyjnych ze środków publicznych od udostępnienia zdigitalizowanych materiałów za pośrednictwem European; c) dbałość o to, by do roku 2015 wszystkie arcydzieła należące do domeny publicznej były udostępnione za pośrednictwem Europeany; d) tworzenie lub wzmacnianie krajowych agregatorów przenoszących treści z różnych domen do Europeany i współtworzenie agregatorów transgranicznych w określonych domenach lub dla określonej tematyki, co może zapewnić ekonomię skali; e) zapewnianie wykorzystania wspólnych standardów digitalizacji zdefiniowanych przez Europeanę we współpracy z instytucjami kulturalnymi w celu uzyskania interoperacyjności zdigitalizowanych materiałów na poziomie europejskim, a także systematycznego wykorzystania trwałych identyfikatorów; f) zapewnianie szerokiego i swobodnego dostępu do tworzonych przez instytucje kulturalne metadanych (opisów obiektów cyfrowych), do celów ponownego wykorzystania przez takie serwisy jak Europeana oraz na potrzeby zastosowań innowacyjnych; g) opracowanie planu działań informacyjno-komunikacyjnych mającego na celu zwiększanie świadomości na temat Europeany wśród opinii publicznej, ze szczególnym uwzględnieniem szkół, we współpracy z instytucjami kulturalnymi dostarczającymi treści dla tego portalu;
(4)

W strategii „Europa 2020” sformułowano trzy uzupełniające się priorytety: inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu (2). Zrównoważony rozwój obszarów miejskich może w znaczący sposób przyczynić się do realizacji tych celów. W inicjatywie przewodniej „Unia innowacji”, określonej w komunikacie Komisji „Projekt przewodni strategii Europa 2020. Unia innowacji” (3) z dnia 6 października 2010 r., jedno z potencjalnych partnerstw innowacji stanowi „inteligentne i przyjazne miasto”, które „łączy efektywność energetyczną, ekologiczny transport oraz szybki Internet”. Miasta mogą przyczyniać się do rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, w szczególności w zakresie zwalczania polaryzacji społecznej i ubóstwa, przeciwdziałania segregacji społecznej oraz rozwiązywania problemów związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym (4) wyznacza wspólne działania na rzecz osiągnięcia celu UE: ograniczenia o 20 mln liczby osób narażonych na ubóstwo i wykluczenie społeczne do roku 2020. Pomoże to w określeniu najlepszych praktyk oraz promowaniu wzajemnej nauki pomiędzy miastami.
(11)

Nie ma jednoznacznej podstawy naukowej, która sugerowałaby określoną wartość rozkładu wielkości cząstek, poniżej której nie należy oczekiwać, by materiały zawierające cząstki o wielkości w zakresie od 1 nm do 100 nm wykazywały właściwości nanomateriałów. Wytyczne naukowe przewidują zastosowanie podejścia statystycznego, którego podstawę stanowi odchylenie standardowe o wartości progowej wynoszącej 0,15 %. Biorąc pod uwagę powszechne występowanie materiałów mieszczących się w tej wartości oraz konieczność dostosowania zakresu przedmiotowego definicji do celów jej wykorzystania w kontekście regulacyjnym, wartość progowa powinna być wyższa. Zgodnie z niniejszym zaleceniem nanomateriał powinien zawierać co najmniej 50 % cząstek o wielkości mieszczącej się w zakresie od 1 nm do 100 nm. Według wytycznych Komitetu Naukowego ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia nawet niewielka liczba cząstek o wielkości od 1 nm do 100 nm może w niektórych przypadkach stanowić uzasadnienie dla oceny kierunkowej. Byłoby jednak mylące zaliczać takie materiały do nanomateriałów. Niemniej jednak w prawodawstwie mogą występować przypadki szczególne, w których ze względów ochrony środowiska, zdrowia, bezpieczeństwa lub konkurencyjności należy stosować wartość progową poniżej 50 %.
3.

Zachęca się państwa członkowskie, aby uwzględniły następujące działania jako część programu badań strategicznych i planu realizacji: a) pełne określenie i wymiana informacji na temat odpowiednich krajowych programów, badań naukowych i zdolności badawczych; b) wzmocnienie wspólnego prognozowania i możliwości oceny technologii; c) wymiana informacji, zasobów, najlepszych praktyk, metodyk i wytycznych; d) określenie dziedzin lub badań naukowych, w których koordynacja lub — w stosownych przypadkach — wspólne zaproszenia do składania wniosków i łączenie zasobów byłyby korzystne; e) określenie warunków wspólnego podejmowania badań w dziedzinach, o których mowa w lit. d); f) wspólne korzystanie — w stosownych przypadkach — z istniejącej infrastruktury badawczej lub skoordynowane tworzenie nowej infrastruktury służącej, na przykład, do obserwacji środowiska morskiego, jak również prace nad modelami i aplikacjami odpowiadającymi na określone potrzeby; g) wspieranie lepszej współpracy między sektorem publicznym i prywatnym, a także swobodnej innowacji między różnymi działaniami badawczymi i sektorami gospodarki związanymi z obserwacją środowiska morskiego, zasobami morskimi i działalnością związaną z morzem; h) promowanie podejścia interdyscyplinarnego, a także zintensyfikowanie wymiany i interakcji w sektorach morskich; i) rozwinięcie współpracy na płaszczyźnie naukowej i politycznej w zakresie istotnych kwestii, takich jak wdrażanie dyrektywy 2008/56/WE i morskiego planowania przestrzennego jako ważnego celu komunikatu w sprawie zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej.
(12)

Kolejnym ważnym wyzwaniem jest zwalczanie znacznego wzrostu bezrobocia zanim nabierze ono charakteru strukturalnego. Stopa bezrobocia wynosi obecnie ponad 14 %. Stopa długotrwałego bezrobocia na poziomie 9,2 % nadal należy do najwyższych w UE i towarzyszą jej duże dysproporcje pomiędzy regionami i niedopasowanie umiejętności do wymagań pracodawców. Elastyczność rynku pracy na Słowacji kształtuje się w okolicach średniego poziomu w UE; rząd planuje zwiększyć tę elastyczność poprzez wprowadzenie zmian do kodeksu pracy. Stopa bezrobocia jest szczególnie wysoka wśród pracowników o niskich kwalifikacjach; ich stopa zatrudnienia należy do najniższych w UE. Może to częściowo wynikać ze stosunkowo wysokiego klina podatkowego wynoszącego 34 % dla osób o niskich zarobkach (67 % średniej płacy), co zmniejsza zachęty do zatrudniania pracowników o niskich kwalifikacjach. Ponadto ukierunkowana i właściwie zaprojektowana aktywna polityka rynku pracy może odegrać znaczącą rolę w umożliwieniu osobom bezrobotnym ponownego podjęcia pracy. Wydatki na taką politykę należą do najniższych w UE, a jej monitorowanie i ocena skuteczności są niedostateczne. Rząd planuje przeprowadzenie do końca bieżącego roku reformy usług rynku pracy i aktywnej polityki rynku pracy.
(5)

W dniu 25 marca 2011 r. Rada Europejska wezwała także państwa członkowskie uczestniczące w pakcie euro plus, by przedstawiły swoje zobowiązania w ramach tego paktu odpowiednio wcześnie, tak by mogły zostać włączone do ich programów stabilności lub konwergencji oraz krajowych programów reform. W portugalskim programie nie poinformowano wprawdzie explicite o konkretnych zobowiązaniach i działaniach na rok 2011 r., ale mają one zostać przedłożone Radzie Europejskiej.
(11)

Obecny wzrost długotrwałego bezrobocia stanowi powód do zaniepokojenia. W latach 2005–2008 stopa długotrwałego bezrobocia znacznie spadła, lecz w 2009 r. zaczęła ponownie rosnąć. Na koniec marca 2011 r. liczba osób długotrwale bezrobotnych wynosiła 57 400, co oznacza wzrost o 12 400 osób w porównaniu z rokiem poprzednim. Wiele osób długotrwale bezrobotnych jest obecnie w przedziale wiekowym 55–64 lat. Ze względu na prawidłowości związane z przechodzeniem na emeryturę największy wzrost bezrobocia dotknie osoby w wieku od 45 do 54 lat. Pomimo że stopa długotrwałego bezrobocia w Finlandii jest poniżej średniej UE, kwestię tę należy postrzegać w kontekście zapewnienia podaży pracy w przyszłości oraz integracji społecznej. Z doświadczeń wynika, że długotrwałe bezrobocie w szczególności zwiększa zagrożenie ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Władze Finlandii zdają sobie wprawdzie sprawę z naglącego charakteru kwestii wzrostu długotrwałego bezrobocia, jednak do tej pory nie opracowały kompleksowej strategii walki z tym zjawiskiem. Podczas kryzysu Finlandia z dobrym skutkiem zastosowała środki aktywnej polityki rynku pracy w celu zwalczania bezrobocia wśród młodzieży. Przyczyniło się to wprawdzie do zmniejszenia bezrobocia wśród młodzieży w latach 2010–2011, jednak utrzymuje się ono nadal powyżej średniej UE, co może uzasadniać podjęcie nowych środków. W taki sam sposób wzmocnienie i lepsze ukierunkowanie środków aktywnej polityki rynku pracy mogłoby przyczynić się do odwrócenia negatywnej tendencji w zakresie długotrwałego bezrobocia.
(8)

W latach 2002–2008 miał miejsce dynamiczny wzrost rumuńskiej gospodarki – wzrost realnego PKB wynosił średnio 6,3 %, czyli przekraczał jej poziom potencjalnego wzrostu. Wzrost gospodarczy był napędzany głównie przez popyt wewnętrzny, ponieważ dynamiczny wzrost akcji kredytowej i wysokości wynagrodzeń sprzyjał konsumpcji prywatnej i inwestycjom. Do tej wysokiej koniunktury przyczyniał się także napływ kapitału zagranicznego, ale doprowadziła ona do przegrzania gospodarki, a także poważnych zaburzeń równowagi zewnętrznej i budżetowej. Deficyt obrotów bieżących osiągnął szczytową wartość 13,4 % PKB w 2007 r., a w 2008 r. spadł tylko nieznacznie – do 11,6 % PKB. Zgodnie z ostatnią oceną Komisji, ryzyko związane z zachowaniem stabilności finansów publicznych w długim okresie, wydaje się być wysokie. Jednakże ocena ta nie bierze pod uwagę szeroko zakrojonej reformy emerytalnej rozpoczętej w roku 2010, która znacznie poprawiła stabilność w długim okresie rumuńskiego systemu emerytalnego. Wysokie zadłużenie zagraniczne rosło w wyniku procyklicznej polityki budżetowej; deficyt nominalny zwiększył się z 1,2 % PKB w 2005 r. do 5,7 % PKB w roku 2008 na skutek powtarzających się odchyleń w realizacji budżetu, dotyczących przede wszystkim wydatków bieżących. Kryzys finansowy, a następnie ogólnoświatowe pogorszenie koniunktury gospodarczej nasiliły awersję inwestorów do ryzyka, co doprowadziło do znacznego zmniejszenia napływu kapitału do Rumunii. Współczynnik aktywności zawodowej nie wzrósł pomimo sprzyjających warunków gospodarczych a w latach boomu gospodarczego stopa zatrudnienia nie zmieniła się w znaczącym stopniu. Podczas okresu pogorszenia koniunktury gospodarczej zatrudnienie spadało, osiągając w 2010 r. poziom 63,3 %, natomiast stopa bezrobocia wzrosła z 5,8 % w 2008 r. do 7,3 % w 2010 r. Bezrobocie jest szczególnie wysokie wśród słabszych społecznie grup, np. ludności romskiej. W obliczu tej sytuacji i pilnych potrzeb prywatnego finansowania władze Rumunii zwróciły się w maju 2009 r. o międzynarodową i unijną pomoc finansową.
(2)

Stosowane obecnie przez dostawców usług płatniczych restrykcyjne kryteria otwierania rachunków płatniczych, wykraczające poza wymogi wprowadzone w przepisach, mogą uniemożliwiać osobom korzystanie w pełni z przysługującego im prawa do swobody przemieszczania się na terytorium Unii. Ponadto brak dostępu do rachunków płatniczych uniemożliwia konsumentom uzyskanie dostępu do głównego rynku usług finansowych, osłabiając tym samym proces włączenia finansowego oraz społecznego, często ze szkodą dla najsłabszych grup społecznych. Sytuacja ta utrudnia również konsumentom dostęp do niezbędnych towarów i usług. W związku z tym należy opracować zasady dotyczące dostępu do zwykłych rachunków płatniczych, stanowiącego kluczowy element promujący włączenie społeczne oraz spójność społeczną, aby jako minimum umożliwić konsumentom korzystanie ze wspólnego zestawu niezbędnych usług płatniczych.
(7)

Gospodarka Cypru wykazuje nieznaczne ożywienie po pierwszym od 35 lat pogorszeniu koniunktury gospodarczej w 2009 r., kiedy to realny PKB obniżył się o 1,7 %. Rynek pracy został dotknięty recesją, a stopa bezrobocia wzrosła do 6,5 % w 2010 r. Stan finansów publicznych również uległ pogorszeniu. Z nadwyżki, jaką wykazywał, budżet sektora instytucji rządowych i samorządowych spadł do deficytu wynoszącego 6 % PKB w 2009 r., głównie w wyniku automatycznych stabilizatorów, uznaniowych budżetowych środków stymulacyjnych mających na celu przeciwdziałanie kryzysowi i raczej poważnych skutków modelu wzrostu gospodarczego przynoszącego mniejsze dochody podatkowe. W 2010 r. nastąpiło nieznaczne ożywienie działalności gospodarczej prowadzące do wzrostu o 1 %, głównie w wyniku gromadzenia zapasów po okresie ich bardzo silnego zmniejszania w 2009 r., a także do umiarkowanego wzrostu spożycia prywatnego. Przewiduje się, że polepszenie perspektywy gospodarczej korzystnie wpłynie na rynek pracy, zatrudnienie nieznacznie wzrośnie i stopniowo spadać będzie stopa bezrobocia z jej najwyższego poziomu odnotowanego pod koniec 2010 r.
(10)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych w tym programie jest realistyczny w odniesieniu do lat 2012–2013 i optymistyczny, jeżeli chodzi o lata 2014–2015, przewiduje bowiem, że wzrost PKB będzie znacznie wyższy, niż by na to wskazywały ostatnie dane szacunkowe dotyczące potencjalnego wzrostu zawarte w prognozie służb Komisji z wiosny 2012 r. Celem strategii budżetowej określonej w programie stabilności jest obniżenie deficytu poniżej 3 % PKB w 2012 r. (do 2,8 % PKB, spadek z 3,7 % PKB w 2011 r.) oraz osiągnięcie zerowego deficytu w 2015 r. W programie stabilności potwierdza się poprzedni średniookresowy cel budżetowy w postaci nadwyżki w wysokości 0,5 % PKB w kategoriach strukturalnych, co odpowiednio uwzględnia wymogi paktu stabilności i wzrostu. Planowany deficyt nominalny w 2012 r. jest zgodny z wyznaczonym przez Radę terminem korekty nadmiernego deficytu, natomiast planowany wysiłek fiskalny pozostaje w zgodzie z zaleceniem Rady dotyczącym procedury nadmiernego deficytu w odniesieniu do minimalnego średniego rocznego wysiłku w wysokości ¾ % PKB w kategoriach strukturalnych. Planowana stopa wzrostu wydatków publicznych, biorąc pod uwagę środki uznaniowe po stronie dochodów, pozostaje w zgodzie z wartością referencyjną dotyczącą wydatków, określoną w pakcie stabilności i wzrostu, w latach 2013–2015, ale nie w roku 2012. Na podstawie (przeliczonego) strukturalnego salda budżetowego (5) w programie stabilności przewiduje się, że saldo strukturalne poprawi się o 1,1 punktu procentowego PKB w 2012 r. i średnio o 0,8 % PKB w latach 2013–2015. Jednakże istnieje ryzyko wynikające z tego, iż dodatkowe środki, które zostaną podjęte od 2013 r., nie zostały jeszcze określone, zaś scenariusz makroekonomiczny, począwszy od 2014 r., jest zbyt optymistyczny. Zgodnie z programem stabilności oczekuje się, że dług sektora instytucji rządowych i samorządowych, który w wysokości 98,0 % PKB w 2011 r. znacznie przekracza 60 % wartość progową, ustabilizuje się i następnie spadnie do 92,3 % w 2015 r., co oznaczałoby wystarczający postęp w stronę osiągnięcia – ustalonej w pakcie stabilności i wzrostu – wartości referencyjnej dotyczącej redukcji długu. Ponadto szczególnie duże są zobowiązania ukryte wynikające z gwarancji przyznanych sektorowi finansowemu. W celu realizacji założonych docelowych wartości deficytu w wieloletnich ramach prawnych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych, w szczególności w odniesieniu do wydatkowania, zostanie przewidziana możliwość korzystania z mechanizmów egzekwowania prawa lub zobowiązań istniejących na poziomie regionów i wspólnot Belgii, jak również na poziomie lokalnym.
(2)

Rada wydała zalecenia skierowane do poszczególnych państw członkowskich, których walutą jest euro (zwanych dalej „państwami członkowskimi należącymi do strefy euro”). Zalecenia te skupiają się na wyzwaniach gospodarczych na poziomie krajowym, stanowiąc jednocześnie element centralny służący określeniu poziomu stabilności i wzrostu w całej strefie euro. Państwa członkowskie należące do strefy euro zobowiązały się również – w ramach paktu euro plus – do wprowadzenia pakietu dalekosiężnych dodatkowych reform mających na celu wsparcie konkurencyjności i zatrudnienia, przyczynienie się do stabilności finansów publicznych oraz wzmocnienie stabilności finansowej. W dniu 2 marca 2012 r. państwa członkowskie należące do strefy euro oraz osiem innych państw członkowskich (zwanych dalej „państwami członkowskimi niebędącymi członkami strefy euro”) podpisały Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, w którym zgodziły się zapewnić, by wszystkie ważne reformy polityki gospodarczej, które planują podjąć, były omawiane ex ante oraz, w stosownych wypadkach, skoordynowane z innymi państwami. Koordynacja ex ante w kontekście strefy euro, zarówno poprzez przedstawianie projektów budżetowych, jak i omawianie planów dotyczących ważnych reform polityki gospodarczej, przyczyni się do uwzględnienia efektów zewnętrznych, jakie działania krajowe mają dla strefy euro jako całości.