ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2022/191

z dnia 16 lutego 2022 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 21 grudnia 2020 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali („elementów złącznych”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 6 listopada 2020 r. przez European Industrial Fasteners Institute („EIFI” lub „skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej elementów złącznych z żeliwa lub stali (zwanych dalej również „skarżącymi”). Ponadto skargę poparli producenci reprezentujący ponad 58 % całkowitej produkcji unijnej w okresie od lipca 2019 r. do czerwca 2020 r. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

1.2. Rejestracja

(3) Po otrzymaniu od skarżącego wniosku popartego wymaganymi dowodami Komisja, rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2021/970 (3) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”), poddała przywóz elementów złącznych pochodzących z Chin rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(4) Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie rejestracji Komisja otrzymała uwagi ze strony szeregu importerów, Europejskiego Stowarzyszenia Dystrybutorów Elementów Złącznych („EFDA”) oraz Chińskiej Izby Gospodarczej ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych („CCCME”). Komisja zauważyła, że ponieważ nie przyjęto środków tymczasowych, Komisja uznała, iż pobór ceł z mocą wsteczną nie był możliwy z prawnego punktu widzenia. W istocie zgodnie art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego „ostateczne cło antydumpingowe może zostać nałożone na produkty, które zostały wprowadzone do konsumpcji nie wcześniej niż 90 dni przed datą zastosowania środków tymczasowych” (podkreślenie dodane). W związku z tym wszystkie argumenty związane z rozporządzeniem w sprawie rejestracji stały się bezprzedmiotowe, a rozporządzenie w sprawie rejestracji zostaje niniejszym uchylone w całości.

(5) EFDA ponadto stwierdziło, że gdyby Komisja nie wprowadziła środków tymczasowych, rozporządzenie w sprawie rejestracji stałoby się nieważne i powinno zostać wycofane; argumentowało, że jedynym celem rozporządzenia w sprawie rejestracji jest nałożenie ostatecznych środków antydumpingowych z mocą wsteczną, a w przypadku nienałożenia środków tymczasowych zastosowanie ostatecznych środków antydumpingowych z mocą wsteczną nie będzie już możliwe zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja zgodziła się z powyższym argumentem i uchyliła rozporządzenie w sprawie rejestracji. Kwestię konieczności nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną oceniono w motywie 591 i nast.

1.3. Zainteresowane strony

(6) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz władze Chin, znanych importerów, użytkowników, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(7) CCCME wniosła o uwzględnienie jej jako zainteresowanej strony, argumentując, że reprezentuje chiński przemysł elementów złącznych. EIFI zakwestionował status CCCME jako zainteresowanej strony, twierdząc, że CCCME nie wykazała żadnego obiektywnego związku między jej działalnością a produktem objętym przedmiotowym dochodzeniem; CCCME w szczególności nie przedłożyła żadnej umowy spółki ani wykazu członków, które świadczyłyby o tym, że może ona reprezentować chiński przemysł elementów złącznych. EIFI twierdził, że wręcz przeciwnie na stronie internetowej CCCME wymieniono 25 sektorów przemysłowych, wśród których nie wyszczególniono przemysłu elementów złącznych. EIFI utrzymywała również, że chociaż CCCME przedstawiła pełnomocnictwa od kilku przedsiębiorstw, nie ma dowodów na to, że przedsiębiorstwa te są producentami elementów złącznych. W każdym razie CCCME, która jest organizacją państwową, reprezentuje jedynie interesy Chin, a nie przemysłu jako takiego.

(8) Komisja potwierdziła, że CCCME została upoważniona przez szereg chińskich producentów elementów złącznych do działania ich imieniu. CCCME mogłaby być zainteresowaną stroną w niniejszym postępowaniu wyłącznie w zakresie, w jakim została upoważniona przez tych konkretnych producentów elementów złącznych do ich reprezentowania.

1.4. Uwagi dotyczące wszczęcia dochodzenia

(9) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Żadna z zainteresowanych stron nie wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego w sprawie wszczęcia dochodzenia.

(10) Po wszczęciu dochodzenia dwóch importerów zakwestionowało fakt, że okres objęty dochodzeniem wybrany przez Komisję (od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.) stanowił okres bezpośrednio poprzedzający wszczęcie dochodzenia, oraz zasugerowało, że jako odpowiedni okres objęty dochodzeniem należy wyznaczyć okres od dnia 1 października 2019 r. do dnia 30 września 2020 r., jak wymaga tego art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(11) Zgodnie ze swoją praktyką i biorąc pod uwagę szczególne okoliczności każdego dochodzenia, Komisja uznała, że okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. był odpowiedni do celów dokonania reprezentatywnych ustaleń. Unijny przemysł elementów złącznych składa się w dużej mierze z małych i średnich przedsiębiorstw („MŚP”), a sprawozdawczość w zakresie danych księgowych, która nie opierałaby się na okresach półrocznych, byłaby nadmiernie uciążliwa. Ponadto istnieje wiele różnych odmian i rodzajów produktu objętego dochodzeniem, co wymagałoby przekonwertowania i zgromadzenia wyjątkowo dużej ilości danych księgowych do celów przedmiotowego dochodzenia. W art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego dopuszcza się odstępstwa w uzasadnionych przypadkach, takich jak ten przedmiotowy. Argument, że wybrany okres objęty dochodzeniem był nieodpowiedni, został więc odrzucony.

(12) Tych samych dwóch importerów twierdziło, że na podstawie wskaźników makroekonomicznych określonych w skardze przemysł Unii nie doznał żadnej istotnej szkody i że nie istnieje związek przyczynowy między przywozem z Chin a szkodą doznaną przez skarżącego.

(13) Komisja uznała informacje przedstawione przez skarżącego za wystarczające, aby spełnić wymogi prawne pozwalające na wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego zarówno w związku z istotną szkodą, jak i związkiem przyczynowym. Przypomina się, że standardy dowodowe na etapie skargi są niższe niż te wymagane w odniesieniu do wprowadzenia środków. W skardze w szczególności wykazano istotny wzrost przywozu z Chin: przywóz ten zwiększył się trzykrotnie od 2016 r. do okresu objętego dochodzeniem określonego w skardze, co przełożyło się na wzrost udziału w rynku sięgający 15 % w trakcie okresu objętego dochodzeniem określonego w skardze. Ceny tego przywozu znacznie podcinały ceny sprzedaży przemysłu Unii na rynku unijnym. W przemyśle Unii nastąpił jednoczesny spadek wielkości produkcji i sprzedaży, utrata zatrudnienia, obniżenie inwestycji oraz tłumienie poziomu cen, co doprowadziło do znacznej utraty rentowności przemysłu Unii (około minus 50 % od 2016 r. do okresu objętego dochodzeniem określonego w skardze). Ponieważ te zdarzenia występowały równolegle z przywozem z Chin i nie zidentyfikowano żadnych innych czynników, które mogłyby spowodować pogorszenie koniunktury w przemyśle Unii, Komisja uznała, że istniały wystarczające powody wskazujące, że istotna szkoda została spowodowana przywozem z Chin.

(14) CCCME wyraziła wątpliwości dotyczące wielkości przywozu wskazanych w skardze, w szczególności szacunków dokonanych przez skarżącego, mających na celu wyłączenie przywozu elementów złącznych ze stali nierdzewnej z łącznego przywozu w ramach określonych kodów CN. Wskazała również, że nie dokonano żadnych takich dostosowań w odniesieniu do przywozu z innych państw trzecich. CCCME nie przedstawiła żadnej innej metodyki w celu oszacowania wielkości przywozu elementów złącznych ze stali nierdzewnej.

(15) Komisja uznała metodykę zaproponowaną przez skarżącego za uzasadnioną, ponieważ była ona oparta na danych historycznych oraz najlepszej wiedzy skarżącego na temat rynku. Fakt, że nie dokonano dostosowania w odniesieniu do innych źródeł przywozu, mógł potencjalnie doprowadzić do zaniżenia udziału w rynku przywozu z Chin i w związku z tym nie podważał ogólnej oceny zawartej w skardze. Ponieważ CCCME nie zaproponowała żadnej innej metodyki, która byłaby bardziej odpowiednia niż metodyka zaproponowana przez skarżącego, Komisja odrzuciła argumenty CCCME.

1.5. Wniosek o zachowanie anonimowości

(16) Większość producentów unijnych reprezentowanych przez skarżącego – EIFI – albo podmioty wspierające skargę złożyło wniosek o zachowanie anonimowości, aby zapobiec potencjalnym działaniom odwetowym ze strony klientów unijnych, którzy również pozyskują elementy złączne od chińskich dostawców. Wykaz tych klientów obejmował niektóre duże przedsiębiorstwa o znaczącej pozycji rynkowej w porównaniu z unijnymi producentami elementów złącznych, którzy w większości stanowią MŚP.

(17) Dwóch importerów zakwestionowało decyzję Komisji dotyczącą zapewnienia anonimowości tym przedsiębiorstwom, ponieważ twierdzili oni, że nie istnieją dowody na wystąpienie jakichkolwiek możliwych niekorzystnych skutków.

(18) Komisja nie zgodziła się z tym stwierdzeniem. Biorąc pod uwagę brak symetrii między unijnymi producentami elementów złącznych a ich użytkownikami, Komisja uznała, że ryzyko odwetu podnoszone przez producentów unijnych reprezentowanych przez EIFI oraz podmioty wspierające w istocie istnieje (4). Na tej podstawie Komisja zgodziła się na traktowanie nazw tych przedsiębiorstw na zasadzie poufności. W związku z tym argumenty przeciw temu traktowaniu na zasadzie poufności zostały odrzucone.

(19) Po ostatecznym ujawnieniu CCCME i EFDA utrzymywały, że producenci unijni objęci próbą nie przedłożyli żadnego właściwego wniosku o zachowanie anonimowości.

(20) Komisja otrzymała wnioski o zachowanie anonimowości od producentów unijnych objętych próbą w dniu 8 stycznia 2021 r., po uprzednim otrzymaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. wniosku od skarżącego EIFI, aby po wszczęciu dochodzenia oraz do czasu złożenia poszczególnych wniosków przez objętych próbą producentów unijnych w dalszym ciągu zapewniono poufne traktowanie nazw skarżących i podmiotów wspierających. Biorąc pod uwagę powagę groźby działań odwetowych i mając świadomość zamiaru złożenia odpowiednich wniosków przez producentów unijnych objętych próbą, Komisja uznała za stosowne zapewnienie ochrony ich tożsamości już od momentu wszczęcia dochodzenia w dniu 21 grudnia 2020 r. do dnia 8 stycznia 2021 r. Otrzymano i przyjęto wnioski w odniesieniu do wszystkich objętych próbą producentów unijnych, których ostatecznie wybrano do próby. EFDA utrzymywało również, że EIFI nie był uprawniony do złożenia takich wniosków, które powinny zostać złożone przez poszczególne przedsiębiorstwa oddzielnie. Z uwagi na fakt, że EIFI jest uprawniony do reprezentowania zarówno jako przemysłu Unii jako skarżącego, jak i jego poszczególnych członków tego przemysłu oraz biorąc pod uwagę, że EIFI jedynie przekazał wnioski podpisane przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem, argument ten został odrzucony.

(21) Te same strony twierdziły ponadto, że nie było podstaw do zachowania poufności nazw przedsiębiorstw objętych próbą, ponieważ udział w próbie nie oznacza, że przedsiębiorstwo jest skarżącym lub podmiotem wspierającym, lecz jedynie że jest podmiotem współpracującym. W tym względzie strony odniosły się do sprawozdania Stałego Organu Apelacyjnego „WE – elementy złączne (Chiny)” (5), w którym Komisja zajęła podobne stanowisko. Te same strony twierdziły również, że w interesie zainteresowanych stron sprzeciwiających się wprowadzeniu środków było, aby jak największa liczba producentów unijnych współpracowała i dostarczyła Komisji informacje, w związku z czym obawa przez odwetem był nieuzasadniony. Misja Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej również zakwestionowała istnienie jakichkolwiek rozstrzygających dowodów na ryzyko odwetu ze strony klientów w Unii. Komisja przyjęła wnioski o zachowanie anonimowości producentów unijnych objętych próbą, ponieważ istniała groźba działań odwetowych nie tylko z punktu widzenia skarżących i podmiotów wspierających, lecz również z punktu widzenia objętych próbą producentów unijnych, czego dowodem są otrzymane wnioski. Zapewnienia ze strony EFDA i CCCME otrzymane po ostatecznym ujawnieniu nie mogły ukryć faktu istnienia takiej groźby. W związku z tym wszystkie argumenty w tym względzie zostały odrzucone.

1.6. Argumenty dotyczące poufności

(22) Po ostatecznym ujawnieniu CCCME i EFDA ponownie stwierdziły, że niektóre części dokumentów niepoufnych były niewystarczające oraz że nie zawsze udostępniono odpowiednie niepoufne streszczenia. Podmioty te stwierdziły, że aby umożliwić traktowanie na zasadzie poufności, należy wskazać odpowiedni powód oraz że niepoufne streszczenia muszą być wystarczająco szczegółowe, by umożliwić zrozumienie informacji przekazanych z klauzulą poufności. Obie strony przedstawiły listę przykładów, w których takie kryteria miały nie zostać spełnione.

(23) Komisja zauważa, że przykłady przytoczone po ostatecznym ujawnieniu albo były już uprzednio przedmiotem wniosków o ujawnienie dalszych informacji przez te strony i należycie się do nich odniesiono w toku dochodzenia w ramach komunikacji dwustronnej z tymi stronami oraz podczas posiedzenia wyjaśniającego przed rzecznikiem praw stron w dniu 29 listopada 2021 r., o które wniosło EFDA; albo były one związane z informacjami, które nie stanowiły części istotnych faktów i przesłanek, na których Komisja oparła swoje ostateczne ustalenia; albo zostały uznane za nieuzasadnione, ponieważ wykazano należyty powód potraktowania ich jako poufne, a przekazane niepoufne streszczenia były wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić prawidłowe zrozumienie istoty informacji przekazanych z klauzulą poufności zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jeden z wniosków był związany z uwagami innej zainteresowanej strony przekazanymi po ujawnieniu, który to wniosek został udostępniony w dokumentach niepoufnych w ciągu trzech dni. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

1.7. Argumenty dotyczące zarządzania dokumentami niepoufnymi

(24) Po ostatecznym ujawnieniu CCCME i EFDA ponownie wyraziły obawy dotyczące zarządzania dokumentami niepoufnymi, zarzucając, że (i) w dokumentach niepoufnych brakowało określonej części korespondencji ze skarżącym; że (ii) inna część korespondencji została usunięta oraz (iii) że niektóre dokumenty zostały przesłane dopiero na bardzo późnym etapie.

(25) Komisja zauważa, że argumenty te były już przedmiotem uprzednich wyjaśnień ze strony Komisji w ramach komunikacji dwustronnej z tymi stronami oraz podczas posiedzenia wyjaśniającego z rzecznikiem praw stron w dniu 29 listopada 2021 r., o które wniosło EFDA. Ponadto do argumentu, że w dokumentach brakowało określonej części korespondencji ze skarżącym, odniesiono się również w motywie 47, a do argumentu dotyczącego domniemanego późnego poinformowania zainteresowanych stron w związku ze zmianą próby producentów unijnych – w motywie 44. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

1.8. Kontrola wyrywkowa

1.8.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(26) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży w Unii zgłoszonych przez producentów unijnych w stałym kwestionariuszu, mając również na uwadze ich położenie geograficzne i reprezentację MŚP. Próba składała się z sześciu producentów unijnych z siedzibą w czterech różnych państwach członkowskich. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby.

(27) Jeden z producentów unijnych wstępnie objętych próbą (MŚP) poinformował Komisję, że nie będzie w stanie udzielić odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu. Z tego względu Komisja postanowiła dokonać zmiany próby producentów unijnych, zastępując to przedsiębiorstwo kolejnym pod względem wielkości MŚP w tym samym państwie członkowskim.

(28) EFDA twierdziło, że nie mogło przedstawić istotnych uwag na temat wybranej próby ze względu na fakt, iż przewidziano na ten cel zbyt mało czasu, oraz z uwagi na zapewnienie anonimowości producentom unijnym objętym próbą. CCCME twierdziła, że anonimowość zapewniona producentom unijnym uniemożliwiła jej zapoznanie się z asortymentem produktów wytwarzanych przez te wybrane przedsiębiorstwa oraz weryfikację publicznie dostępnych informacji na temat tych przedsiębiorstw. EFDA i CCCME argumentowały, że chociaż skarżący i podmioty wspierające skargę wystąpiły o zachowanie anonimowości, a ich wnioski zostały rozpatrzone pozytywnie, takiego traktowania nie można automatycznie rozszerzyć na producentów unijnych objętych próbą. Argumentowały one, że producenci unijni objęci próbą byli jedynie stronami współpracującymi, w związku z czym niekoniecznie byli skarżącymi lub podmiotami wspierającymi. Komisja nie miała więc powodu, aby traktować tożsamość producentów unijnych objętych próbą jako poufną. Ze względu na fakt, że od producentów unijnych objętych próbą nie otrzymano oddzielnych wniosków o zachowanie anonimowości, Komisja w sposób nieuzasadniony przyznała takie traktowanie wybranym producentom unijnym.

(29) EFDA i CCCME ponadto twierdziły, że w każdym razie nie istniał ważny powód dla takiego potraktowania, ponieważ uniemożliwiło to zainteresowanym stronom przedstawienie istotnych uwag do wybranej próby; argumentowały również, że zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego ochronę informacji poufnych należy rozważyć względem prawa do obrony przysługującego zainteresowanym stronom.

(30) Brytyjskie i Irlandzkie Stowarzyszenie Dystrybutorów Elementów Złącznych („BIFAD”), w imieniu swoich członków irlandzkich, również twierdziło, że nie przydzielono wystarczającego czasu na przedstawienie uwag na temat wstępnie wybranej próby, a anonimowość zapewniona wybranej grupie przedsiębiorstw uniemożliwi stowarzyszeniu ocenę tego, czy doboru próby dokonano w sposób uzasadniony i zrównoważony. Stowarzyszenie wystąpiło o udzielenie mu dalszych informacji na temat produkcji, wydajności i gamy produktów oferowanych przez każde z tych przedsiębiorstw oraz na temat obsługiwanych przez nie rynków.

(31) Jeżeli chodzi o ramy czasowe wyznaczone na przedstawienie uwag na temat wstępnie wybranej próby, zainteresowanym stronom przydzielono 7 dni od momentu wszczęcia dochodzenia; okres ten przedłużono o kolejne 7 dni z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, co uznano za w pełni wystarczający czas, uwzględniając również ściśle określone terminy mające zastosowanie w dochodzeniach antydumpingowych. Komisja zauważa, że wszystkie zainteresowane strony aktywnie współpracujące w toku dochodzenia przedstawiły uwagi w wyznaczonym terminie. W związku z tym argument, że strony nie miały wystarczająco dużo czasu, aby przekazać uwagi na temat wstępnie wybranej próby, został odrzucony.

(32) W odniesieniu do zachowania anonimowości producentów objętych próbą unijnych w dniu 18 grudnia 2020 r. złożono wniosek, aby zapewnienie anonimowości skarżącemu i podmiotom wspierającym na etapie poprzedzającym wszczęcie zastosować również do etapu dochodzenia. Z uwagi na fakt, że dobór próby stanowi część dochodzenia, dobór ten także objęto traktowaniem na zasadzie poufności. Ponadto w dniu 8 stycznia 2021 r. producenci unijni wybrani do próby wyraźnie wystąpili z wnioskiem o zachowanie anonimowości w toku dochodzenia.

(33) Poprzez zapewnienie anonimowości producentom unijnym objętym próbą Komisja należycie uwzględniła ryzyko odwetu z jednej strony i prawa przysługujące zainteresowanym stronom z drugiej strony, uznając, że istniało zdecydowane ryzyko odwetu, które uzasadniało zachowanie poufności tożsamości objętych próbą producentów unijnych. W związku z tym argumenty w tym względzie zostały odrzucone.

(34) W odniesieniu do wniosku o udzielenie dalszych informacji dotyczących produkcji, wydajności i asortymentów wytwarzanych produktów Komisja uznała, że udostępnianie tego typu informacji w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa pozwoliłoby zainteresowanym stronom na zidentyfikowanie producentów unijnych objętych postępowaniem. Należy jednak zauważyć, że ze względu na wysoki poziom dopasowania między cenami unijnymi a cenami eksportowymi większość rodzajów produktu wytwarzanych przez producentów unijnych objętych próbą udostępniono objętym próbą producentom eksportującym w formie szczegółowych obliczeń dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen. Należy również odnotować, że zainteresowanym stronom należycie udostępniono informacje na temat metodyki zastosowanej przy doborze próby i nie otrzymano żadnych uwag dotyczących samej metodyki. W związku z tym wniosek ten został odrzucony.

(35) Podczas dochodzenia jeden z producentów unijnych objętych próbą poinformował Komisję, że nie będzie w stanie udzielić odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu. Inny producent unijny objęty próbą nie był w stanie w wystarczającym stopniu zagwarantować poprawności danych przekazanych do weryfikacji. Wspomniani producenci unijni zostali w związku z tym wyłączeni z próby.

(36) Aby zagwarantować reprezentatywność próby w kontekście kryteriów określonych w art. 17, Komisja zdecydowała się dokonać zmiany próby producentów unijnych poprzez zastąpienie powyższych przedsiębiorstw kolejnymi dwoma największymi producentami pod względem wolumenu i sprzedaży, biorąc również pod uwagę rozmieszczenie geograficzne oraz szeroki asortyment rodzajów produktu. Jak stwierdzono w uwagach do dokumentacji z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja oparła się na informacjach udzielonych przez producentów unijnych na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania, które to informacje zostały również wykorzystane do celów doboru próby. Ponadto Komisja poszukiwała dostępnych publicznie informacji i sprawdzała strony internetowe przedsiębiorstw objętych postępowaniem. Komisja skontaktowała się z przedsiębiorstwami i zaprosiła je do współpracy poprzez wypełnienie kwestionariusza. Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag.

(37) Komisja otrzymała uwagi od CCCME, EFDA oraz jednego producenta eksportującego, Celo Suzhou Precision Fasteners Ltd („Celo Suzhou”).

(38) CCCME i EFDA twierdziły, że zainteresowanym stronom wyznaczono zbyt mało czasu na przedstawienie uwag na temat zmienionej próby. Komisja zauważyła, że ani CCCME, ani EFDA nie złożyły wniosku o przedłużenie terminu oraz że oba podmioty przedstawiły szczegółowe uwagi na temat zmienionej próby producentów unijnych; ich argument został zatem odrzucony.

(39) Obie strony ponownie stwierdziły, że nie należało zapewniać anonimowości producentom unijnym objętym próbą, jednak nie przedstawiły dalszych argumentów w tej kwestii. Z powodów przedstawionych w motywie 32 argumenty te zostały zatem odrzucone.

(40) CCCME argumentowała ponadto, że pozostałe zainteresowane strony zostały potraktowane w sposób dyskryminujący, ponieważ narzucono im ściśle określone terminy, podczas gdy nowi producenci unijni objęci próbą otrzymali termin na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, upływający niemal 6 miesięcy po terminie wyznaczonym w przypadku producentów unijnych pierwotnie objętych próbą. Co więcej, biorąc pod uwagę, że Komisja miała wystarczająco dużo czasu na przeanalizowanie kwestionariuszy otrzymanych w ramach przedłużonego terminu, nie miała powodu, aby narzucać zainteresowanym stronom znacznie krótszy termin na przekazanie komentarzy do nowej próby.

(41) Komisja zauważyła, że wszystkich objętych próbą producentów unijnych, importerów oraz producentów eksportujących potraktowano w sposób równy i otrzymali oni 30 dni oraz uzasadnione przedłużenia terminu, w stosownych przypadkach, na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach od dnia, w którym zostali poinformowani o objęciu próbą. Argument CCCME, że niektórzy producenci unijni objęci próbą mieli ponad 6 miesięcy na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wprowadza w błąd. Komisja zauważa również, że próbę finalizuje się po analizie uwag otrzymanych od zainteresowanych stron i w związku z tym termin na przedstawienie uwag odnośnie do próby jest odpowiednio określany przez Komisję, biorąc pod uwagę ogólne terminy mające zastosowanie w dochodzeniu. W związku z tym Komisja odrzuciła argument dotyczący dyskryminującego traktowania.

(42) CCCME i EFDA twierdziły ponadto, że Komisja nie poinformowała zainteresowanych stron o wycofaniu ze współpracy producentów unijnych objętych postępowaniem w odpowiednim czasie i że powinna była również poinformować zainteresowane strony o zmianie próby producentów unijnych na wcześniejszym etapie. CCCME powołała się art. 6 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, w którym ustanowiono, że zainteresowane strony mogą „zapoznać się ze wszystkimi informacjami przekazanymi przez każdą ze stron postępowania”. EFDA stwierdziło, że Komisja podjęła ostateczną decyzję w sprawie próby producentów unijnych bez należytego uwzględnienia uwag zainteresowanych stron, czego dowodem jest fakt, że dodatkowo wybranym producentom unijnym wysłano kwestionariusze jeszcze przed otrzymaniem takich uwag.

(43) CCCME i EFDA zasugerowały ponadto, że zamiast dokonywania zmiany próby producentów unijnych Komisja powinna oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, i zakończyć dochodzenie. CCCME zauważyła, że w przypadku zakończenia współpracy przez producentów eksportujących w trakcie dochodzenia miałby zastosowanie dostępny stan faktyczny zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, i producenci unijni powinni byli zostać zatem potraktowani w taki sam sposób. Ewentualnie Komisja powinna udzielić dodatkowych informacji na temat metodyki wyboru dodatkowych przedsiębiorstw do próby producentów unijnych, a w szczególności sposobu, w jaki te przedsiębiorstwa zostały zidentyfikowane, jak również wpływu na reprezentatywność próby ostatecznej. W tym względzie obie strony utrzymywały również, że Komisja wybrała dodatkowe przedsiębiorstwa wyłącznie na podstawie informacji udzielonych przez skarżącego i nie czekała na jakiekolwiek informacje ze strony pozostałych zainteresowanych stron.

(44) W odniesieniu do argumentu dotyczącego niewystarczającego ujawnienia Komisja zwraca uwagę, że załączyła wszystkie odpowiednie informacje do akt we właściwym czasie, aby zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag. Komisja wzięła pod uwagę wszystkie otrzymane uwagi i odniosła się do nich w odpowiedni sposób. Stwierdzenie, że dodatkowe przedsiębiorstwa wybrano wyłącznie na podstawie informacji udzielonych przez skarżącego, jest niezgodne z faktami, jak opisano również w motywie 36.

(45) Po otrzymaniu wniosku ze strony EFDA i CCCME Komisja udzieliła im dodatkowych informacji na temat zmienionej próby, w tym na temat wpływu na reprezentatywność próby. CCCME ponowiła swój wniosek o ujawnienie dodatkowych informacji dotyczących dokładnego udziału produkcji i sprzedaży standardowych i niestandardowych elementów złącznych wytwarzanych przez wybranych producentów unijnych w próbie oraz o wyjaśnienia kryteriów i metodyki wykorzystanej przy wyborze dodatkowych producentów unijnych. CCCME złożyła również wniosek o ujawnienie komunikacji między skarżącym i Komisją dotyczącej wyboru dodatkowych producentów unijnych.

(46) W odniesieniu do argumentu w sprawie zakończenia dochodzenia ze względu na brak współpracy Komisja podkreśliła, że art. 17 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wyraźnie zezwala na wybór nowej próby w przypadku braku współpracy ze strony niektórych lub wszystkich stron wybranych do próby, co może mieć istotny wpływ na wynik dochodzenia. Jeżeli chodzi o zarzuty dyskryminacji wobec producentów eksportujących, Komisja zauważa, że w przypadku gdy producent eksportujący objęty próbą zaprzestaje współpracy w toku dochodzenia, eksporter ten zostaje wyłączony z próby, a udzielone informacje nie są brane pod uwagę. W przypadkach, w których jest to wciąż możliwe, Komisja zastępuje również takiego producenta eksportującego w próbie. Takim samym podejściem kierowano się również w przypadku przedmiotowych producentów unijnych. W związku z tym wszystkie argumenty w tym względzie zostały odrzucone.

(47) W odniesieniu do wniosku o udzielenie dodatkowych informacji Komisja odnosi się do motywu 36, w którym ustalono kryteria stosowane przy wyborze dodatkowych producentów unijnych, jak również zastosowaną metodykę. Dokładny udział produkcji i sprzedaży standardowych i niestandardowych elementów złącznych wytwarzanych przez producentów unijnych sam w sobie nie stanowił kryterium dobory próby, a produkcja standardowych elementów złącznych również nie stanowiła wyłącznego kryterium włączenia do próby. Jak określono w motywie 110, wszystkie rodzaje produktów uznano za jeden produkt. Przemysł Unii wytwarzał i sprzedawał standardowe i niestandardowe elementy złączne, a producenci eksportujący eksportowali standardowe i niestandardowe elementy złączne spełniające wymogi standardów branżowych Unii i zastosowania końcowe pokrywały się. Ponadto w trakcie dokonywaniu doboru przedsiębiorstw do próby te informacje nie były dostępne. Komunikacja między skarżącym i Komisją została ujawniona zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia podstawowego z poszanowaniem art. 19 ust. 1, w którym przewidziano, że informacje przekazane z klauzulą poufności powinny być traktowane przez organy jako takie. Zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego Komisja udostępniła zainteresowanym stronom niepoufne streszczenie informacji przekazanych z klauzulą poufności. Wnioski te zostały zatem odrzucone.

(48) Przedsiębiorstwo Celo Suzhou stwierdziło, że próba producentów eksportujących powinna była uwzględnić rodzaje eksportowanego produktu, aby ceny eksportowe były porównywalne z cenami sprzedaży producentów wybranych do próby przemysłu Unii. Jak wskazano w motywie 36, Komisja wybrała próbę zapewniającą szeroki asortyment produktów. Biorąc pod uwagę wysoki stopień dopasowania (ponad 90 %) Komisja uznała, że próba producentów unijnych faktycznie obejmowała rodzaje produktu najczęściej eksportowanych do Unii. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(49) Na podstawie powyższego próbę ostateczną składającą się z sześciu producentów unijnych uznano za reprezentatywną dla przemysłu Unii.

(50) Po ostatecznym ujawnieniu EFDA powtórzyło, że nie mogło przedstawić istotnych uwag na temat próby producentów unijnych, ponieważ tożsamość producentów unijnych była traktowana jako poufna. EFDA ponownie stwierdziło również, że Komisja nie poinformowała zainteresowanych stron o zmianie próby w toku dochodzenia oraz że Komisja zdecydowała o włączeniu dodatkowych przedsiębiorstw do próby już przed poinformowaniem zainteresowanych stron i umożliwieniem im przedstawienie uwag. EFDA i CCCME powtórzyły argumenty, że w dokumentach niepoufnych brakowało informacji i że Komisja nie ujawniła całkowitej wielkości produkcji ani sprzedaży producentów unijnych objętych próbą. CCCME powtórzyła swoje obawy dotyczące zmiany próby oraz zarzuciła, że brak było jakiegokolwiek wyjaśnienia na temat wycofania się dwóch producentów unijnych.

(51) W odniesieniu do argumentu w sprawie zachowania anonimowości producentów unijnych kwestię tę uwzględniono już w motywach od 16 do 21. Analogicznie do argumentu w sprawie niewystarczającego ujawnienia w zakresie doboru próby odniesiono się w motywie 44, a do argumentu w sprawie kompletności dokumentów niepoufnych – w motywie 47. Komisja ujawniła również powody zmiany próby w motywie 35; co więcej – informacje te były także podane w dokumentach niepoufnych przed ujawnieniem. Ponieważ nie przedstawiono żadnych dalszych argumentów w tej kwestii, argumenty te zostały odrzucone. W odniesieniu do całkowitej produkcji i wielkości sprzedaży producentów unijnych objętych próbą nie były one przedmiotem analizy jako takie, ponieważ są to wskaźniki makroekonomiczne i w związku z tym nie było podstaw do udzielania tego typu informacji zainteresowanym stronom. W szczególności Komisja wskazała w motywie 352, jaką część całkowitej produkcji unijnej reprezentują objęte próbą przedsiębiorstwa, i zainteresowane strony mogły na tej podstawie odliczyć wielkość produkcji producentów unijnych objętych próbą.

(52) EFDA twierdziło ponadto, że Komisja udzieliła sprzecznych informacji na temat liczby producentów unijnych objętych próbą oraz reprezentatywności objętych próbą producentów unijnych. EFDA ponownie wyraziło również obawy w odniesieniu do procedury doboru próby oraz informacji udzielanych zainteresowanym stronom w tej kwestii.

(53) Jeżeli chodzi o liczbę objętych próbą przedsiębiorstw, ogólne dokumenty ujawniające informacje w istocie zawierały błąd pisarski w dwóch akapitach, wskazujący, że objęto próbą czterech producentów unijnych zamiast sześciu. Błąd ten został natychmiast poprawiony po zgłoszeniu go do Komisji. Prawidłową liczbę producentów unijnych objętych próbą podano zainteresowanym stronom w toku dochodzenia w nocie zamieszczonej w dokumentach niepoufnych. W odniesieniu do reprezentatywności próby Komisja potwierdziła, że wszystkie liczby podane przez Komisję są prawidłowe, w związku z czym argument EFDA jest bezpodstawny. Chociaż liczba podana w ogólnych dokumentach ujawniających informacje (9,5 %) wskazywała reprezentatywność w stosunku do całkowitej produkcji unijnej, liczba podana EFDA na jego wniosek w toku dochodzenia (18 %) odnosiła się do reprezentatywności w stosunku do całkowitej wielkości produkcji producentów unijnych, którzy zgłosili się przed wszczęciem dochodzenia i udzielili informacji potrzebnych do przeprowadzenia doboru próby. Ta liczba została przekazana EFDA na jego wniosek kilka miesięcy przed ujawnieniem, a zatem przed określeniem całkowitej wielkości produkcji unijnej.

(54) W odniesieniu do zastosowanej procedury Komisja przypomina, że jak określono w motywie 46, zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia podstawowego musiała zmienić próbę producentów unijnych ze względu na brak współpracy dwóch przedsiębiorstw początkowo objętych próbą. Odnośnie kwestii związanych z konsultacjami z zainteresowanymi stronami i ujawnieniem w trakcie procesu zostało to już szczegółowo wyjaśnione w motywie 28 i motywie 47 powyżej. Podstawę zmiany wstępnie dobranej próby przy wszczęciu dochodzenia stanowiły uwagi otrzymane od zainteresowanych stron w ramach procesu doboru próby opisanego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(55) CCCME i EFDA ostatecznie stwierdziły, że ogólne dokumenty ujawniające informacje zawierają sprzeczne informacje dotyczące metodyki zmiany próby producentów unijnych oraz że informacje udzielone w ogólnych dokumentach ujawniających informacje również są sprzeczne z komunikatem wysłanym przez Komisję do nowo wybranych producentów unijnych. CCCME i EFDA w szczególności twierdziły, że udział wartości produkcji i sprzedaży standardowych i niestandardowych elementów złącznych był kluczowym kryterium przyjętym przy doborze próby producentów unijnych, czego ma dowodzić wspomniane powyżej powiadomienie skierowane do nowo wybranych producentów unijnych. Zarzuty te są niezgodne z faktami. Komisja nie wskazała żadnej z zainteresowanych stron, w tym nowo wybranym producentom unijnym, że udział wartości produkcji i sprzedaży standardowych i niestandardowych elementów złącznych będzie kluczowym kryterium przyjętym przy doborze próby. Komisja zauważa, że tego typu dane są zazwyczaj niedostępne na takim poziomie szczegółowości na etapie doboru próby. To samo odnosi się do przedmiotowego dochodzenia. Nie wyklucza to jednak faktu, że na podstawie dostępnych informacji Komisja miała jednak możliwość ustalenia w ujęciu globalnym, czy producent unijny wytwarzał standardowe czy niestandardowe elementy złączne, jak wyjaśniono w motywie 36. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(56) Na płaszczyźnie bardziej ogólnej EFDA twierdziło, że próba producentów unijnych nie była reprezentatywna, ponieważ jeden z dwóch producentów standardowych elementów złącznych to MŚP i w związku z tym wyłącznie dane dotyczącego drugiego producenta miałyby wymierny wpływ. To twierdzenie nie zostało szerzej uzasadnione. Komisja zauważa, że trzy przedsiębiorstwa wybrane do próby to MŚP, natomiast pozostałe trzy nimi nie są. Komisja zauważyła również, że w próbie zapewniono reprezentatywny asortyment produktów, jak określono w motywie 36, i została ona ogólnie uznana za reprezentatywną dla przemysłu Unii. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

1.8.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(57) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(58) Wymagane informacje i zgodę na włączenie do próby otrzymano od dwudziestu ośmiu importerów niepowiązanych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę złożoną z pięciu importerów, kierując się największą wielkością przywozu produktu objętego postępowaniem. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii zainteresowanych stron.

(59) EIFI twierdził, że dwóch z wybranych importerów niepowiązanych należących do tej samej grupy jest powiązanych z producentem elementów złącznych Chinach oraz że udzielili także licencji za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego w Unii na produkcję niektórych elementów złącznych w Chinach. Nie można ich więc było uznać za importerów niepowiązanych. EIFI twierdził ponadto, że te przedsiębiorstwa są również powiązane z unijnymi producentami elementów złącznych. Na koniec EIFI zauważył, iż z uwagi na fakt, że te dwa przedsiębiorstwa są powiązane, w każdym razie tylko jedno z nich powinno pozostać w próbie, a drugie należy zastąpić innym współpracującym importerem w Unii. W odpowiedzi na uwagę EIFI EFDA stwierdziło, że aby można było wykluczyć danego importera z próby, jedyną istotną kwestią byłaby kwestia, czy dany importer jest powiązany z producentem, który również eksportuje do Unii. EFDA argumentowało, że biorąc pod uwagę liczbę rodzajów produktu przywożonych przez przedmiotowych importerów oraz poszczególne segmenty w Unii, którym są one dostarczane, powinni oni pozostać w próbie.

(60) Przedmiotowi importerzy zaprzeczyli utrzymywaniu jakichkolwiek kontaktów handlowych z przedmiotowym chińskim producentem, a także zaprzeczyli, że prowadzili przywóz produktu objętego postępowaniem od tego przedsiębiorstwa lub że mieli powiązania z drugim producentem eksportującym elementy złączne w Chinach. W wyniku dochodzenia nie potwierdzono twierdzeń przedstawionych przez EIFI, a informacje przedstawione przez EIFI dla ich poparcia również nie wykazały, że przedmiotowi importerzy faktycznie byli powiązani z którymkolwiek z producentów eksportujących. Ponadto nie uznano faktu istnienia powiązań pomiędzy importerami za argument uzasadniający wyłączenie ich z próby. Próba obejmowała trzech innych importerów niepowiązanych wybranych na podstawie największej wielkości przywozu i rozmieszczenia w państwach członkowskich. Próba reprezentowała 9 % łącznego przywozu elementów złącznych z Chin i w związku z tym została uznana za wystarczająco reprezentatywną. W związku z tym argumenty EIFI w tym względzie zostały odrzucone.

1.8.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących

(61) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, dokonania doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w Chinach do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(62) Dziewięćdziesięciu dwóch producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących w Chinach przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie do próby. Trzech producentów eksportujących twierdziło, że ponieważ wytwarzają szczególny rodzaj produktu, który nie jest porównywalny z innymi rodzajami produktu eksportowanymi z Chin, powinni zostać włączeni do próby w celu uzyskania lepszej reprezentatywności.

(63) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała trzech producentów eksportujących/grupę producentów eksportujących, reprezentujących największą wielkość wywozu, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Z uwagi na fakt, że producenci eksportujący, którzy wystąpili o włączenie do próby ze względu na szczególny rodzaj produktu, nie należeli do tych o największych wielkościach wywozu, nie zostali oni włączeni do proponowanej próby. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego poinformowano wszystkich znanych producentów eksportujących objętych postępowaniem oraz organy państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz zaproszono ich do przedstawienia uwag.

(64) Jedna grupa producentów eksportujących niewłączona do próby wniosła o włączenie do próby, argumentując, że (i) jest jednym z największych eksporterów elementów złącznych; (ii) poprzez jej włączenie uzyskałoby się dokładniejszy obraz chińskiego przemysłu elementów złącznych oraz (iii) w związku z tym pozwoliłoby to również uzyskać dokładniejszy obraz sposobu ustalania ostatecznych cen przywozu do Unii. Na tej podstawie grupa producentów eksportujących argumentowała, że ceny importowe oparte na próbie nie byłyby reprezentatywne, a więc wartość CIF na granicy Unii potrzebna do wyliczenia marginesu podcięcia cenowego i zaniżania cen w oparciu o te ceny nie byłaby właściwa. Przedsiębiorstwo ponadto odniosło się do większej liczby producentów unijnych wybranych do próby producentów unijnych. Ponadto ta grupa producentów eksportujących stwierdziła, że dodanie kolejnego przedsiębiorstwa do próby nie uniemożliwiłoby Komisji przeprowadzenia dochodzenia w terminie przewidzianym przepisami prawa.

(65) Po pierwsze, na podstawie zgłoszonej przez przedsiębiorstwo wielkości wywozu, włączenie grupy producentów eksportujących objętych postępowaniem nie miałoby znaczącego wpływu na zwiększenie reprezentatywności próby. Po drugie, w odniesieniu do argumentów dotyczących organizacji chińskiego przemysłu krajowego ustalenia ceny eksportowej przywozu do Unii i określenia wartości CIF na granicy Unii, przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnych dowodów na to, że włączenie go do próby miałoby znaczący wpływ na zwiększenie jej reprezentatywności. Jednocześnie, ze względu na strukturę przedsiębiorstwa, włączenie go do próby stanowiłoby znaczące dodatkowe obciążenie w dochodzeniu. Po trzecie, ponieważ wybraną próbę uznano za reprezentatywną, możliwe byłoby ustalenie wiarygodnej wartości CIF na granicy Unii, jak również przeprowadzenie precyzyjnych wyliczeń podcięcia cenowego i zaniżania cen. Ponadto ta konkretna liczba przedsiębiorstw wybranych do próby producentów unijnych nie ma znaczenia dla doboru próby producentów eksportujących. Komisja nie miała obowiązku wyboru tej samej liczby przedsiębiorstw po obu stronach, a kontrola wyrywkowa jest ograniczona właśnie po to, aby umożliwić Komisji zbadanie rozsądnej liczby przedsiębiorstw w celu zakończenia dochodzenia w terminie. W związku z tym argumenty tej grupy zostały odrzucone.

(66) Kolejna grupa producentów eksportujących argumentowała, że powinna zostać włączona do próby, ponieważ w skład tej grupy wchodzi wielu producentów i wiele przedsiębiorstw handlowych w Chinach i w Unii, posiadający znaczące zdolności produkcyjne i dostawcze, co ma wpływ zarówno na ich rynek krajowy, jak i unijny.

(67) Dodanie tej grupy producentów eksportujących do próby stanowiłoby jednak znaczące dodatkowe obciążenie w dochodzeniu, a nie miałoby znaczącego wpływu na zmianę reprezentatywności proponowanej próby. Istnieją też inni producenci eksportujący, których wielkości wywozu były większe niż przedmiotowej grupy przedsiębiorstw i którzy udzielili informacji na potrzeby doboru próby. Biorąc pod uwagę, że próbę dobrano na podstawie wielkości wywozu do Unii, jak wskazano w motywie 63, włączenie do próby tej grupy producentów eksportujących nie było więc uzasadnione. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(68) Trzeci producent eksportujący twierdził, że wszystkie przedsiębiorstwa wybrane do próby to producenci śrub oraz że proponowana próba nie jest w związku z tym reprezentatywna dla chińskich producentów wkrętów. Jako producent wkrętów przedsiębiorstwo to złożyło wniosek o włączenie do próby. Twierdziło ono ponadto, że ustaleń należy dokonać oddzielnie dla tych dwóch rodzajów produktu, tj. oddzielnie dla wkrętów i dla śrub.

(69) Obawy te wyraziła także CCCME, która argumentowała, że próba nie była reprezentatywna pod względem ilości i objętych nią rodzajów produktu.

(70) Jak wyjaśniono w motywie 63, próbę dobrano na podstawie największej wielkości wywozu do Unii, a szczególne rodzaje produktu wytwarzane przez wybrane przedsiębiorstwa nie stanowiły kryterium. Jak określono w motywie 110, wszystkie rodzaje elementów złącznych uznano za jeden produkt do celów dochodzenia. Jak określono w motywie 398, dokonywanie oddzielnych ustaleń dla poszczególnych rodzajów produktu nie było zatem uzasadnione. Producent eksportujący nie przedstawił też żadnych dowodów na poparcie swojego argumentu, że ustaleń należy dokonać oddzielnie dla wkrętów i dla śrub. Ponadto inni współpracujący producenci eksportujący posiadający większe wielkości wywozu niż przedmiotowy producent eksportujący udzielili informacji na potrzeby doboru próby, więc włączenie tego ostatniego do próby nie było uzasadnione. W związku z tym argumenty tego producenta eksportującego zostały odrzucone.

(71) Na koniec EIFI twierdził, że jednego z wybranych producentów eksportujących należy usunąć z próby, ponieważ jest to raczej przedsiębiorstwo handlowe, a nie producent elementów złącznych, i w każdym razie jego głównym rynkiem są Stany Zjednoczone („USA”), a nie Unia.

(72) Wszyscy trzej producenci eksportujący wybrani do próby potwierdzili, że wielkość wywozu do Unii, jak zgłoszono do Komisji, która na tej podstawie dokonała doboru próby, pochodzi z ich własnej produkcji. Fakt, że jeden w wybranych producentów eksportujących prowadził wywóz elementów złącznych do USA, był nieistotny, nawet jeśli wielkość tego wywozu była większa niż wywozu do Unii. W związku z tym argumenty EIFI zostały odrzucone.

(73) Na podstawie powyższego Komisja zatwierdziła pierwotnie zaproponowaną próbę.

(74) Po zmianie próby producentów unijnych w trakcie dochodzenia przedsiębiorstwo Celo Suzhou Precision Fasteners Co. Ltd. stwierdziło, że próbę producentów eksportujących należy rozszerzyć dodając do niej chińskich producentów eksportujących niestandardowe elementy złączne. Przedsiębiorstwo to argumentowało, że zmiana próby producentów unijnych miała na celu zwiększenie jej reprezentatywności pod względem asortymentu produktów oraz że takiego kryterium nie wzięto pod uwagę przy wyborze producentów eksportujących do próby. Przedmiotowy producent eksportujący zauważył ponadto, że jego wywóz elementów złącznych do Unii byłby reprezentatywny w odniesieniu do konkretnego asortymentu produktów oraz że udzielił już pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w kontekście swojego wniosku o indywidualne badanie, który Komisja powinna wziąć pod uwagę. Takie działanie nie spowodowałoby znaczącego opóźnienia w dochodzeniu.

(75) Jak określono w motywie 63, trzech producentów eksportujących/grupa wybranych do próby reprezentowało największą wielkość wywozu, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. To, że próba producentów unijnych została zmieniona, nie miało żadnego wpływu na próbę producentów eksportujących, który uzasadniałby jej zmianę. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(76) Po ostatecznym ujawnieniu przedsiębiorstwo Celo Suzhou Precision Fasteners Co. Ltd. ponownie stwierdziło, że próba producentów eksportujących nie była wystarczająco reprezentatywna pod względem rodzajów produktu oraz wystąpiło z wnioskiem, że Komisja (i) powinna była wziąć pod uwagę nie tylko wielkość wywozu, lecz również asortymenty wywożonych produktów; oraz (ii) że Komisja powinna była włączyć przedsiębiorstwo Celo Suzhou Precision Fasteners Co. Ltd. do próby, ponieważ dzięki temu osiągnięto by reprezentatywność pewnego asortymentu produktów.

(77) Strona ponowiła także swoje argumenty, jak określono w motywie 74, i twierdziła, że podejście Komisji do doboru próby producentów unijnych oraz potrzeba objęcia nią różnych rodzajów elementów złącznych pozostaje w bezpośredniej sprzeczności z jej argumentem, że szczególne rodzaje produktu nie stanowiły kryterium przy doborze próby producentów eksportujących.

(78) Do powyższych argumentów odniesiono się już w motywie 75. Próba producentów unijnych została w istocie dobrana na podstawie największych producentów pod względem wolumenu i wielkości sprzedaży, biorąc również pod uwagę rozmieszczenie geograficzne (szereg państw członkowskich) oraz szeroki asortyment rodzajów produktu. Dobór próby producentów eksportujących oparto na największych wartościach, które Komisja mogła zbadać. Dobór producentów unijnych objętych próbą zapewnił szerokie dopasowanie do transakcji wywozowych objętych próbą producentów eksportujących, więc w przypadku takiego doboru nie było potrzeby dodatkowego rozpatrywania szczególnych rodzajów produktu. Ponieważ nie udzielono żadnych nowych informacji w tym względzie, powyższe argumenty zostały odrzucone.

1.9. Indywidualne badanie oraz wnioski o potraktowanie jako przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek

(79) Siedmiu producentów eksportujących elementów złącznych wystąpiło z wnioskiem o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w drodze wypełnienia kwestionariusza dla producentów eksportujących dostępnego online (6). Biorąc pod uwagę dużą liczbę wniosków, zapewnienie indywidualnego badania spowodowałoby nadmierną uciążliwość i uniemożliwiłoby Komisji przeprowadzenie przedmiotowego dochodzenia w odpowiednim czasie. W związku z tym Komisja nie rozpatrzyła żadnego ze złożonych wniosków.

(80) Jak wspomniano w motywach 48 i 74, po zmianie próby producentów unijnych jeden z producentów eksportujących (Celo Suzhou Precision Fasteners Co. Ltd) twierdził, że jego wniosek o indywidualne badanie powinien był zostać wzięty pod uwagę w celu zwiększenia reprezentatywności próby producentów eksportujących. Do argumentu dotyczącego reprezentatywności próby producentów eksportujących odniesiono się już w motywie 75.

(81) W odniesieniu do wniosku o badanie indywidualne sytuacja tego producenta eksportującego nie różniła się znacznie od sytuacji pozostałych producentów eksportujących wnioskujących o indywidualne badanie, które uzasadniałoby inne traktowanie. W związku z tym Komisja uznała, że nie istniały żadne obiektywne przesłanki uzasadniające pozytywne rozpatrzenie wniosku o indywidualne badanie złożonego przez tego producenta eksportującego.

(82) Po ostatecznym ujawnieniu ten producent eksportujący ponownie stwierdził, że powinien zostać objęty indywidualnym badaniem i zapewniał, że Komisja nie wyjaśniła powodów, dla których pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku byłoby dyskryminujące. Dla poparcia tego argumentu producent eksportujący podkreślił, że jest on producentem szczególnego technicznego elementu złącznego, którego nie da się porównać z innymi rodzajami produktu, a jego cena eksportowa nie zostałaby ustalona na poziomie dumpingowym, jak ustanowiono już we wcześniejszym dochodzeniu antydumpingowym związanym z tym samym produktem pochodzącym z Chin, w wyniku którego wprowadzono środki w 2009 r. (7).

(83) Jak określono w motywie 398, dokonanie oddzielnych ustaleń w odniesieniu do poszczególnych rodzajów produktu nie było uzasadnione. W związku z tym rozpatrzenie wniosku o indywidualne badanie złożonego przez tego producenta eksportującego na podstawie faktu, że produkuje i eksportuje on szczególny rodzaj produktu, chociaż kryterium tego nie brano pod uwagę w odniesieniu do pozostałych producentów eksportujących wnioskujących o indywidualne badanie, byłoby dyskryminujące i uciążliwe, co mogłoby utrudnić Komisji ukończenie dochodzenia w terminie. Odniesienie do ustaleń wcześniejszego dochodzenia, w toku którego nie ustalono dumpingu odnośnie do sprzedaży tego eksportera do Unii, jest istotne, ponieważ były one oparte na informacjach dotyczących innego okresu objętego dochodzeniem. W związku z tym argumenty tego producenta eksportującego zostały odrzucone.

(84) Jeden producent eksportujący w Chinach (Ningbo Londex Industrials Co. lub „Londex”) złożył wniosek o traktowanie go jako przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, ponieważ rozpoczął wywóz produktu objętego postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem. Komisja zauważyła, że – zgodnie z utrwaloną praktyką – tego typu traktowanie można brać pod uwagę wyłącznie na podstawie rozporządzenia nakładającego ostateczne środki antydumpingowe oraz jego odpowiednich przepisów. Ponadto należy przypomnieć, że Komisja dokonała doboru próby producentów eksportujących i, jak określono we wcześniejszych motywach, nie przyjęto żadnych wniosków o obliczenie indywidualnych marginesów dumpingu ze względu na ich nadmierną uciążliwość. Dotyczy to również rozpatrzenia wniosku o traktowanie jako przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek, co wiązałoby się ze szczegółowym badaniem struktury przedsiębiorstwa i jego sprzedaży eksportowej. W związku z tym wniosek ten został odrzucony.

(85) Po ostatecznym ujawnieniu przedsiębiorstwo Londex ponowiło swoje argumenty, że powinno było zostać potraktowane jako przedsiębiorstwo wchodzące na rynek i dodane do wykazu współpracujących producentów eksportujących. Przedsiębiorstwo twierdziło, że ponieważ zgłosiło się podczas dochodzenia, a wywóz nastąpił przed zakończeniem dochodzenia, żadna konkretna procedura nie byłaby dla Komisji wiążąca. Zwykła ocena, czy przedsiębiorstwo prowadziło wywóz produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, przeprowadzona nawet po okresie objętym dochodzeniem, byłaby wystarczająca, co z kolei nie mogłoby zostać uznane za nadmiernie uciążliwe. Takie podejście byłoby również uzasadnione ze względu na oszczędności administracyjne. Ponadto Komisja wybrała już takie podejście w przypadku wcześniejszych spraw. Podobnie Londex argumentowało, że współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą nie podlegali żadnemu badaniu struktury przedsiębiorstwa ani prowadzonej sprzedaży eksportowej.

(86) Komisja zauważyła, że we wcześniejszych dochodzeniach (8) wskazanych przez Londex wbrew przedstawianym argumentom Komisja zbadała, czy warunki zawarte w art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały wypełnione. Żaden z przytoczonych argumentów nie mógł zmienić wniosków określonych w motywie 81 i w związku z tym zostały one odrzucone.

1.10. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach

(87) Komisja przesłała rządowi Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) kwestionariusz dotyczący istnienia znaczących zakłóceń w Chinach w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie udzielił odpowiedzi na żadne z pytań zawartych w kwestionariuszu.

(88) W dniu wszczęcia postępowania Komisja udostępniła kwestionariusz online (9) i zwróciła się do producentów unijnych objętych próbą, importerów niepowiązanych objętych próbą oraz producentów eksportujących objętych próbą w Chinach o wypełnienie odpowiednich kwestionariuszy. Ponadto Komisja zwróciła się do EIFI o udzielenie informacji na temat makroekonomicznych wskaźników szkody dotyczących całego przemysłu Unii.

(89) Komisja otrzymała odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od czterech producentów unijnych objętych próbą, skarżącego EIFI, pięciu objętych próbą importerów niepowiązanych, dwóch użytkowników oraz trzech producentów eksportujących/grup producentów eksportujących.

(90) Jak wspomniano w motywie 35, próbą producentów dwóch objętych unijnych zostało wykluczonych z próby w trakcie dochodzenia, w związku z czym ich odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu nie zostały wzięte pod uwagę. Tych dwóch producentów unijnych objętych postępowaniem zastąpiono dwoma innymi procentami unijnymi. Oba przedsiębiorstwa udzieliły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(91) Komisja zgromadziła wszystkie informacje uważane za niezbędne w celu stwierdzenia istnienia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Z uwagi na wybuch pandemii COVID-19 i wprowadzenie środków izolacji przez poszczególne państwa członkowskie, jak również przez różne państwa trzecie, obejmujących większą część okresu dochodzenia, Komisja nie mogła przeprowadzić wizyt weryfikacyjnych zgodnie z art. 16 rozporządzenia podstawowego. W tych przypadkach Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe wszystkich informacji uznanych za niezbędne do celów dokonania ustaleń zgodnie z zawiadomieniem w sprawie skutków, jakie pandemia COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (10). Komisja była w stanie przeprowadzić jedną wizytę weryfikacyjną na miejscu.

(92) Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe następujących przedsiębiorstw/stron: Producenci unijni — Przedsiębiorstwo 15 (Włochy) — Przedsiębiorstwo 20 (Francja) — Przedsiębiorstwo 33 (Niemcy, MŚP) — Przedsiębiorstwo 37 (Włochy, MŚP) — Przedsiębiorstwo 61 (Polska, MŚP) — Przedsiębiorstwo 4 (Chorwacja) Importerzy — F. Reyher NCHFG (Niemcy) — Vipa S.P.A. (Włochy) Producenci eksportujący w Chinach — Jiangsu Yongyi Fastener Co., Ltd. („Jiangsu”) — Ningbo Jinding Fastening Piece Co., Ltd. („Ningbo Jinding”) — Wenzhou Junhao Industry Co., Ltd. („Wenzhou”)

(93) Komisja odbyła wizytę weryfikacyjną na miejscu w lokalach następującego przedsiębiorstwa: Producenci unijni — Przedsiębiorstwo 42 (Niemcy, MŚP)

(94) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.11. Posiedzenia wyjaśniające

(95) Zainteresowane strony miały możliwość wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu zgodnie z art. 6 ust. 5 i art. 6 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Komisja przeprowadziła posiedzenia wyjaśniające z udziałem szeregu producentów eksportujących, CCCME i EFDA, jak również ze skarżącego EIFI. Jedno posiedzenie wyjaśniające odbyło się również zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia podstawowego pomiędzy stronami o sprzecznych interesach, w tym przypadku między producentem eksportującym Jiangsu Yongyi Fastener Co., Ltd i EIFI.

1.12. Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii

(96) Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 21 grudnia 2020 r., tj. w okresie przejściowym uzgodnionym między Zjednoczonym Królestwem („UK”) a UE, w którym Zjednoczone Królestwo nadal podlegało prawu Unii. Okres ten dobiegł końca w dniu 31 grudnia 2020 r. W związku z tym od dnia 1 stycznia 2021 r. przedsiębiorstwa i stowarzyszenia ze Zjednoczonego Królestwa nie kwalifikują się już jako zainteresowane strony w tym postępowaniu.

(97) Za pośrednictwem notatki do akt sprawy z dnia 14 stycznia 2021 r. Komisja zwróciła się do podmiotów gospodarczych ze Zjednoczonego Królestwa, które uważają, że nadal kwalifikują się jako zainteresowane strony, o nawiązanie z nią kontaktu. Nie zgłosiło się żadne przedsiębiorstwo.

1.13. Niewprowadzanie środków tymczasowych

(98) Z powodów określonych w motywie 35 i motywie 36 próbę producentów unijnych należało zmienić, zastępując dwóch producentów unijnych pierwotnie objętych próbą innymi dwoma producentami unijnymi. Komisja przesłała tym producentom kwestionariusz, prosząc ich o wypełnienie go w terminie określonym w art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Te ramy czasowe nie pozwoliły jednak Komisji sformułować wstępnych wniosków w terminie określonym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Komisja postanowiła nie wprowadzać środków tymczasowych i kontynuować dochodzenie.

(99) W dniu 20 lipca 2021 r., zgodnie z art. 19a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała zainteresowane strony o swoim zamiarze nieprowadzania środków tymczasowych.

(100) CCCME wystąpiła do Komisji o wydanie „dokumentu informacyjnego” podsumowującego postępy dochodzenia i wstępne wnioski oparte na informacjach udostępnionych w dokumentach, aby zainteresowane strony mogły przedstawić do nich uwagi.

(101) W rozporządzeniu podstawowym nie przewidziano ujawnienia tego typu dokumentu informacyjnego. W każdym razie Komisja nie sformułowała wstępnych wniosków w terminie określonym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym wniosek ten został odrzucony.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(102) Produkt objęty postępowaniem to niektóre elementy złączne z żeliwa lub stali nierdzewnej, tj. wkręty do drewna (z wyłączeniem wkrętów do podkładów), wkręty samogwintujące, inne wkręty i śruby z łbami (nawet z nakrętkami lub podkładkami, ale z wyłączeniem wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych) oraz podkładki pochodzące z Chińskiej Republice Ludowej, obecnie klasyfikowane do kodów CN 7318 12 90, 7318 14 91, 7318 14 99, 7318 15 58, 7318 15 68, 7318 15 82, 7318 15 88, ex 7318 15 95 (kody TARIC 7318159519 i 7318159589), ex 7318 21 00 (kody TARIC 7318210031, 7318210039, 7318210095 i 7318210098) oraz ex 7318 22 00 (kody TARIC 7318220031, 7318220039, 7318220095 i 7318220098). Powyższe kody CN i kody TARIC podano jedynie w celach informacyjnych.

(103) Elementy złączne wykonane z żeliwa lub stali węglowej definiuje się na podstawie ich właściwości fizycznych i technicznych oraz różnych klas wytrzymałości/twardości. Wkręty, podkładki i śruby to szersze kategorie.

(104) Wkręty to elementy złączne z gwintem zewnętrznym na trzpieniu. Mogą być wkręcane samodzielnie w drewno (wkręty do drewna) lub w blachy (blachowkręty) albo wraz z nakrętką i podkładkami tworzyć połączenie śrubowe. Wkręty różnią się kształtem łba (półkulisty, gniazdowy, płaski, owalny, sześciokątny itp.), długością trzpienia i średnicą. Trzpień może być gwintowany na całej jego długości lub częściowo. Wkręty są ogólnie określane przez typ rowka na jego łbie, umożliwiający wkręcanie (np. jeden rowek, gniazdko krzyżowe itp.).

(105) Podkładki to elementy złączne z wewnętrznym otworem przelotowym, stosowane zawsze razem z wkrętem i nakrętką.

(106) Śruby to części elementów złącznych tworzonych przez wkręt, nakrętkę oraz jedną lub kilka podkładek.

(107) Elementy złączne mogą być standardowe („standardowe elementy złączne”) lub wykonane na podstawie rysunków technicznych klienta („niestandardowe elementy złączne”). W ramach tych samych norm krajowych lub międzynarodowych elementy złączne powinny posiadać takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, w szczególności wytrzymałość, tolerancję, wykończenie i powłokę.

(108) Po ostatecznym ujawnieniu EFDA i CCCME zakwestionowały powyższą definicję pojęcia „niestandardowych” elementów złącznych. EFDA i CCCME argumentowały, że Komisja nieprawidłowo wprowadziła pojęcie „niestandardowych” elementów złącznych na późnym etapie postępowania i twierdziły, że definicja podana w powyższym motywie nie odpowiada definicji „specjalnych elementów złącznych” podanej zainteresowanym stronom w kwestionariuszu, a w szczególności w instrukcji tworzenia numerów kontrolnych produktu („PCN”). Ponadto ponowiły one swoje twierdzenie, że elementy złączne produkowane w oparciu o bardziej rygorystyczne wymogi niż normy przemysłowe powinno się uznać za „specjalne” lub „niestandardowe” elementy złączne (zob. motyw 368). Powtórzyły one także swoje argumenty, że niektóre wymogi dotyczące certyfikacji produkcji, jak wspomniano w motywie 371, należy uznać za wymogi automatycznie klasyfikujące wszystkie elementy złączne wyprodukowane zgodnie z takimi procesami produkcji jako „specjalne”; twierdziły też, że sam przemysł Unii zgodziłby się na takie podejście w przeciwieństwie do wniosków Komisji zawartych w motywie 375.

(109) Komisja nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że pojęcie „niestandardowych” elementów złącznych wprowadzono na późnym etapie postępowania, ani że jest ono niezgodne z instrukcją zawartą w kwestionariuszu. Niestandardowe elementy złączne oraz specjalne elementy złączne oznaczają to samo, tj. elementy złączne nieopowiadające ściśle danej normie przemysłowej. Jest to również zgodne z kwestionariuszem, który odnosi się do specjalnych elementów złącznych jako do „różniących się od międzynarodowo uznanych norm”. Komisja stosowała te pojęcia wymiennie i nie otrzymała żadnych uwag ani wniosków o wyjaśnienia w tym względzie. Komisja przypomniała, iż do argumentu, że elementy złączne produkowane w oparciu o bardziej rygorystyczne wymogi niż normy przemysłowe powinno się uznać za „niestandardowe” elementy złączne”, odniesiono się już w motywie 373. Ponadto w odniesieniu do certyfikacji produkcji Komisja potwierdza, że fakt ten sam w sobie nie klasyfikuje elementu złącznego jak niestandardowego, chociaż w praktyce istnieje możliwość, że elementy złączne produkowane w oparciu o takie wymogi są faktycznie w swojej większości niestandardowymi elementami złącznymi. Przemysł Unii nie sprzeciwia się tej opinii, jak niesłusznie twierdzą EFDA i CCCME. W związku z tym wszystkie argumenty w tym względzie zostały odrzucone. Elementy złączne są wykorzystywane do mechanicznego łączenia dwóch lub większej liczby elementów w budownictwie, inżynierii oraz innych zastosowaniach. Stosowane są w różnorodnych sektorach przemysłowych, a także przez konsumentów.

(110) Ze względu na podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, a także zastosowania końcowe, do celów niniejszego postępowania wszystkie elementy złączne uznaje się za jeden produkt.

2.2. Produkt podobny

(111) W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania: — produkt objęty postępowaniem oraz — produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(112) Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

2.3. Argumenty dotyczące zakresu produktu

2.3.1. Konstrukcyjne wkręty/łączniki do drewna (lub wkręty do drewna z łbem sześciokątnym)

(113) Szereg zainteresowanych stron twierdziło, że konstrukcyjne wkręty do drewna powinny zostać wyłączone z zakresu produktu.

(114) Producenci eksportujący oraz dwóch importerów (11) twierdziło, że konstrukcyjne wkręty do drewna mają podobne właściwości i zastosowania końcowe jak wkręty do podkładów (nieobjęte zakresem produktu) oraz że są one jedynie rodzajem produktu od nich pochodnym, o lepszych właściwościach mechanicznych, i są uznawane za produkt alternatywny wobec wkrętów do podkładów. Twierdzili oni, że konstrukcyjne wkręty do drewna są stosowanie wyłącznie w konstrukcjach drewnianych i nie mogą być stosowane wymiennie z innymi elementami złącznymi, chociaż mogą być w pełni wymiennie stosowane z tradycyjnymi wkrętami do podkładów. Są one wytwarzane według konkretnych wymagań klienta i muszą mieć certyfikację europejskiej oceny technicznej („ETA”), aby można je było sprzedawać na terenie Unii. Ponadto są one wytwarzane w specjalnym procesie produkcji przy użyciu innych surowców (tj. stali wyższej jakości), innej metody obróbki i innych urządzeń technologicznych, przez co ich koszty wytwarzania i ceny są wyższe.

(115) Odnosząc się do środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych aluminiowych kół jezdnych, jeden w powyższych producentów eksportujących (12) zasugerował, że wprowadzenie systemu monitorowania złagodziłoby wszelkie ryzyko obejścia ceł przy wyłączeniu konstrukcyjnych wkrętów do drewna z zakresu produktu. Ten sam producent eksportujący twierdził, że jeżeli Komisja nie wykluczy konstrukcyjnych wkrętów do drewna z zakresu produktu, ustaleń związanych ze szkodą i związkiem przyczynowym należy dokonać dla tych rodzajów produktu oddzielnie.

(116) Wszystkie powyższe strony twierdziły, że przemysł Unii nie produkuje konstrukcyjnych wkrętów do drewna w ilości wystarczającej dla zaspokojenia popytu na unijnym rynku oraz że liczba producentów eksportujących w Chinach, którzy są dostawcami konstrukcyjnych wkrętów do drewna, jest ograniczona.

(117) Podobnie Europejskie Konsorcjum Producentów Kotew („ECAP”) twierdziło, że wkręty przeznaczone do stosowania w konstrukcjach drewnianych zastępujące wkręty do podkładów i, co za tym idzie, do montażu ciężkiej stolarki budowlanej, powinny zostać wyłączone z zakresu produktu, ponieważ mają podobne właściwości techniczne, chemiczne i fizyczne i podobne zastosowania końcowe jak wkręty do podkładów.

(118) EIFI nie zgodził się z tymi twierdzeniami, argumentując, że nie istnieją żadne obiektywne kryteria, pozwalające odróżnić konstrukcyjne wkręty do drewna od innych elementów złącznych.

(119) Komisja uznała, że konstrukcyjne wkręty do drewna nie są objęte żadną specjalną normą dotyczącą produktu i nie można ich odróżnić od innych wkrętów do drewna (13) objętych zakresem produktu. W toku dochodzenia wykazano również, że co najmniej jedna z opisanych specjalnych właściwości konstrukcyjnych wkrętów do drewna charakteryzuje także elementy złączne objęte zakresem produktu. Komisja uznała także, że oznakowania CE i certyfikaty ETA potwierdzają jedynie fakt, że wkręty do drewna mogą być niestandardowymi elementami złącznymi, ale ten fakt sam w sobie nie uzasadnia wyłączenia ich z zakresu produktu. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(120) Do argumentów, że ustaleń związanych ze szkodą i związkiem przyczynowym należy dokonać dla konstrukcyjnych wkrętów do drewna oddzielnie, odniesiono się w motywie 398; a do argumentu, że te rodzaje produktu nie są wytwarzane ani sprzedawane przez przemysł Unii w wystarczających ilościach, odniesiono się w motywie 531 i nast.

(121) Po ostatecznym ujawnieniu szereg stron ponownie powtórzyło swoje argumenty, że konstrukcyjne wkręty do drewna powinny zostać wyłączone z zakresu produktu, ponieważ są podobne do wkrętów do podkładów i wyraźnie odróżniają się od innych elementów złącznych, w szczególności od wkrętów do drewna.

(122) Dwóch importerów konstrukcyjnych wkrętów do drewna (jeden z nich był także producentem w Unii) argumentowało, że konstrukcyjne wkręty do drewna są wynikiem rozwoju produktu, jakim są wkręty do podkładów, co doprowadziło do zmiany kształtu łba, w wyniku czego nie odpowiadają one opisowi zawartemu w nocie objaśniającej do kodu CN 7318 11, w ramach którego wkręty do podkładów są przywożone i w której ustalono, że wkręty do podkładów różnią się od wkrętów do drewna, między innymi sześciokątnym lub kwadratowym łbem. Strony te argumentowały, że kształtu łba nie należy jednak uznawać za decydującą cechę przy rozróżnianiu między konstrukcyjnymi wkrętami do drewna a innymi wkrętami do drewna. Strony te twierdziły, że wkręty do podkładów definiuje się zgodnie z notą objaśniającą do kodu CN 7318 11 jako stosowane „do montażu krokwi i podobnej ciężkiej stolarki budowlanej”, co odpowiadałoby stosowaniu „śrub i prętów gwintowanych do stosowania w konstrukcjach drewnianych” w europejskim dokumencie oceny (EDA) mającym zastosowanie do konstrukcyjnych łączników do drewna (14).

(123) Strony te argumentowały również, że norma DIN 1052 (wcześniej DIN 571) mająca zastosowanie do wkrętów do podkładów umożliwia certyfikację ad hoc konstrukcyjnych wkrętów do drewna, uznając tym samym pojawienie się konstrukcyjnych wkrętów do drewna jako alternatywy dla wkrętów do podkładów. Podobnie w normie europejskiej EN 1995 Eurokod 5 regulującej zasady projektowania konstrukcji drewnianych dopuszcza się stosowanie konstrukcyjnych wkrętów do drewna w konstrukcjach drewnianych, nawet jeżeli nie wchodzą one w zakres definicji wkrętów do podkładów.

(124) Na podstawie powyższego strony te argumentowały, iż oczywiste jest, że czynnikiem decydującym przy odróżnieniu konstrukcyjnych wkrętów do drewna on innych wkrętów do drewna jest ich zastosowanie końcowe, w związku z czym powinny one zostać uznane za wkręty do podkładów.

(125) Ponadto ze względu na fakt, że wkręty do podkładów i konstrukcyjne wkręty do drewna należą do tej samej rodziny produktów, włączenie konstrukcyjnych wkrętów do drewna w zakres produktu miałoby charakter dyskryminujący.

(126) Producenci eksportujący twierdzili, że za jedyną właściwość wyróżniającą należy uznać średnicę trzpienia, a nie kształt łba, ponieważ ta cecha decyduje o zastosowaniu końcowym produktu. Utrzymywali, że elementy złączne wchodzące w zakres dochodzenia mają średnicę trzpienia mniejszą niż 5 mm. Strony te podkreślały także, że w przemyśle wyraźnie uznaje się konstrukcyjne wkręty do drewna za zamienniki dla wkrętów do podkładów.

(127) Wszystkie powyższe strony twierdziły, że fakt zaklasyfikowania konstrukcyjnych wkrętów do drewna do kodu CN dla „innych wkrętów do drewna” (kod CN 7318 12) wchodzących w zakres dochodzenia były nieistotny, ponieważ kody CN są jedynie wskazówką przy definiowaniu zakresu produktu i nie są w tym względzie wiążące.

(128) Na koniec strony te ponownie stwierdziły, że Unia nie posiada wystarczającego potencjału w zakresie dostaw tego typu produktu, że nie ma innego alternatywnego źródła dostawy z innych państw trzecich oraz że nałożenie środków antydumpingowych na konstrukcyjne wkręty do drewna nie będzie leżało w interesie Unii.

(129) Żaden z powyższych argumentów nie deprecjonował ustaleń określonych w motywie 119. W szczególności żadna ze stron nie kwestionowała faktu, że nie istnieją normy dotyczące produktu odnoszące się do konstrukcyjnych wkrętów do drewna, a ponadto wszystkie przyznały, że wkręty do drewna nie odpowiadają opisowi wkrętów do podkładów zaklasyfikowanych do kodu CN 7318 11. Samej konieczności certyfikacji konstrukcyjnych wkrętów do drewna w celu spełnienia wymogów technicznych, aby mogły być stosowane w konstrukcjach drewnianych, nie uznano za wystarczający powód wyłączenia tego rodzaju produktu z zakresu dochodzenia, ponieważ niektóre z jego właściwości fizycznych i technicznych pokrywały się z właściwościami innych produktów objętych tym zakresem, jak określono w motywie 119. Na podstawie powyższego argumenty, że konstrukcyjne wkręty do drewna powinny zostać wyłączone z zakresu przedmiotowego dochodzenia, zostały odrzucone.

(130) Do argumentów dotyczących niewystarczającej podaży w Unii odniesiono się w ramach ustalania interesu Unii w motywach 538–540.

2.3.2. Wkręty i śruby do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych

(131) Jeden producent unijny wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych wystąpił o włączenie tych produktów do zakresu dochodzenia. Komisja zauważyła jednak, że te produkty nie były objęte skargą w tym przypadku i w związku z tym przemysł Unii nie przedstawił żadnych dowodów istnienia dumpingu i wynikającej z niego szkody, uzasadniających przeprowadzenie dochodzenia. W związku z tym argument ten zostaje odrzucony.

2.3.3. Elementy złączne kute na gorąco

(132) Jeden z producentów eksportujących objętych próbą twierdził, że elementy złączne wytwarzane w procesie kucia na gorąco („elementy złączne kute na gorąco”) należy wyłączyć z zakresu produktu, argumentując, że są wytwarzane w innych procesach produkcji i ich struktura kosztów jest inna, w wyniku czego właściwości fizyczne i ostateczne zastosowania są inne niż w przypadku elementów złącznych wytwarzanych w procesie kucia na zimno („elementy złączne kute na zimno”) głównie stosowanych przez przemysł Unii. Przedmiotowy producent eksportujący argumentował, że wymiary elementów złącznych kutych na gorąco są zazwyczaj większe niż elementów złącznych kutych na zimno i że są one stosowane głównie w przemyśle kolejowym lub w przemyśle budowy maszyn. Elementy złączne wytwarzane w tym procesie nie są produkowane przez przemysł Unii wcale lub jedynie w ograniczonych ilościach. Ponadto przestawienie się na elementy złączne kute na gorąco nie byłoby ekonomicznie opłacalne, ponieważ wymagają one większego nakładu pracy i energii oraz mają wyższy wskaźnik zużycia stali. Przedmiotowy producent złożył wniosek o spotkanie stron o sprzecznych interesach w obecności EIFI, zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, które to spotkanie odbyło się w dniu 27 października 2021 r.

(133) EIFI stwierdził, że zakresu produktu nie należy określać w oparciu o różne procesy produkcji. Odniósł się do unijnej nomenklatury celnej, w której nie rozróżnia się produktów na podstawie procesów produkcji, lecz w oparciu o ich właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne. EIFI twierdził, że przemysł Unii posiada znaczną zdolność produkcyjną pod względem kucia na gorąco i że wymiary elementów złącznych, które można wytworzyć z wykorzystaniem obu technologii, pokrywają się w znacznym stopniu.

(134) Komisja zgodziła się, iż fakt, że produkt można wytworzyć z wykorzystaniem różnych procesów produkcji, nie jest sam w sobie istotny w odniesieniu do definicji zakresu produktu objętego dochodzeniem. W związku z tym wszystkie rodzaje produktu wchodzące w zakres definicji produktu objętego postępowaniem w motywie 102 są objęte przedmiotowym dochodzeniem niezależnie od tego, czy są wytwarzane w procesie kucia na gorąco czy na zimno. W wyniku dochodzenia ustalono, że przemysł Unii posiada znaczną zdolność produkcyjną oraz wolne moce produkcyjne w zakresie wytwarzania elementów złącznych w procesie kucia na gorąco. W toku dochodzenia wykazano również zbieżność zastosowań między elementami złącznymi wytwarzanymi w obu procesach. Wniosek o wyłączenie elementów złącznych kutych na gorąco został w związku z tym odrzucony.

(135) Po ostatecznym ujawnieniu producent eksportujący ponowił swój wniosek o wyłączenie elementów złącznych kutych na gorąco z zakresu dochodzenia. Kwestionował w szczególności wiarygodność danych dostarczonych przez EIFI oraz twierdził, że Komisja przyjęła te dane bez poddania ich weryfikacji i bez odniesienia się do prawnych i rzeczowych argumentów przedstawionych w tym względzie przez producentów eksportujących. Producent eksportujący twierdził, że nie istnieją żadne podstawy prawne uzasadniające pozostawienie elementów złącznych kutych na gorąco w zakresie produktu.

(136) Argumenty przedstawione przez tego producenta eksportującego w tym względzie to (i) fakt, że kody CN mają jedynie charakter orientacyjny przy określaniu zakresu produktu w dochodzeniu antydumpingowym oraz że w dochodzeniu należy więc ustalić, czy dany produkt objęty tym samym kodem CN ma te same właściwości techniczne i zastosowania końcowe i w związku z tym powoduje szkodę dla przemysłu Unii; (ii) fakt, że przywóz elementów złącznych kutych na gorąco nie spowodowałby żadnej szkody dla przemysłu Unii, ponieważ w Unii nie produkuje się w ogóle elementów złącznych kutych na gorąco lub produkcja ta jest bardzo niewielka; produkcja nie zwiększyłaby się, ponieważ przestawienie się na elementy złączne kute na gorąco nie byłoby ekonomicznie opłacalne; w tym względzie zbieżność między produktami wytwarzanymi w procesie kucia na gorąco i produktami wytwarzanymi w procesie kucia na zimno jest również nieistotna; oraz (iii) fakt, że w kodzie CN 7318 11 00 („wkręty do podkładów”) i kodzie CN 7318 15 20 („inne wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami”; „do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych”) jest zaznaczona różnica między elementami złącznymi kutymi na gorąco i elementami złącznymi kutymi na zimno, z czego wynika, że w istocie kody CN uwzględniają różne procesy produkcji.

(137) W celu dalszego uzasadnienia swoich twierdzeń przedmiotowy producent eksportujący wskazał szereg rodzajów produktu przez niego wywożonych, które mogły być wytwarzane jedynie w procesie kucia na gorąco i w związku z tym nie istniała zbieżność z procesami kucia na zimno. Ponowił swoje argumenty, że te produkty mają inne zastosowania końcowe niż elementy złączne wytwarzane w procesie kucia na zimno i są sprzedawane w innych sieciach dystrybucji.

(138) Argument, iż w dochodzeniu nie wykazano, że produkty przywożone miały podobne właściwości fizyczne i techniczne oraz podobne podstawowe zastosowania końcowe, a także, że powodowały szkodę dla przemysłu Unii, odnosi się raczej do kwestii zdefiniowania produktu podobnego niż produktu objętego postępowaniem.

(139) W odniesieniu do argumentów przedstawionych przez producentów eksportujących, podsumowanych w motywie 136, Komisja przypomina, że, jak określono w motywie 134, produkt może być wytwarzany w różnych procesach produkcji, nie są one zatem czynnikiem decydującym przy określaniu zakresu produktu. Faktu istnienia różnych kodów CN dla wkrętów do podkładów i wkrętów do drewna nie uznano za dowód, że różnice w procesach produkcji zostały wzięte pod uwagę w nomenklaturze CN; wręcz przeciwnie, procesu produkcji nie wymienia się wyraźnie w kodach CN, podczas gdy noty objaśniające do kodu CN 7318 11 wyraźnie odnoszą się do różnic we właściwościach technicznych i fizycznych.

(140) W odniesieniu do argumentu podsumowanego w motywie 137, przypomina się, że, jak określono w motywie 134, przemysł Unii posiada znaczną zdolność produkcyjną oraz wolne moce produkcyjne w zakresie wytwarzania wszystkich rodzajów elementów złącznych, w tym elementów złącznych kutych na gorąco. Różnych sieci dystrybucji jako takich nie uznano za istotne, o ile element złączny odpowiada opisowi produktu. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.

(141) Ten sam producent eksportujący wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego przed rzecznikiem praw stron, które odbyło się w dniu 17 listopada 2021 r. i podczas którego ponownie stwierdził, że elementy złączne kute na gorąco należy wyłączyć z zakresu produktu, oraz wniósł o wyjaśnienia dotyczące powodów, dla których z zakresu produkcji wyłączono wkręty do podkładów. Zainteresowana strona uznała, że brak konieczności udzielenia wyjaśnień przez skarżącego w tym względzie byłby dyskryminujący. Komisja przypomniała, że zgodnie z orzecznictwem WTO organowi prowadzącemu dochodzenie przysługuje uznanie w zakresie określenia produktu objętego dochodzeniem oraz że skarżący mają swobodę określenia zakresu produktu bez konieczności podania żadnego konkretnego uzasadnienia. W związku z tym że wkręty do podkładów nigdy nie były włączone do zakresu produktu, nie zostały z niego również „wyłączone”. Po wszczęciu dochodzenia zainteresowane strony musiały jednak przedstawić uzasadnienie, jeżeli twierdziły, że pewne rodzaje produktu objęte zakresem dochodzenia powinny zostać „wyłączone” (ściśle mówiąc) z wprowadzenia środków. Z uwagi na fakt, że te dwie sytuacje są różne, dyskryminacja nie miała miejsca. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

2.3.4. Zestawy montażowe

(142) Jeden producent eksportujący twierdził, że zestawy montażowe należy wyłączyć z zakresu produktu, ponieważ zawierają zarówno produkt objęty postępowaniem jak i inne produkty spoza zakresu dochodzenia. Zestawy montażowe są sprzedawane w innych opakowaniach niż elementy złączne (takich jak małe papierowe pudełka, pudełka z okienkiem PVC itp.). Opakowania reprezentują, razem z produktami nieobjętymi zakresem, dużą część ich kosztów oraz cen sprzedaży, podczas gdy koszty i ceny produktu objętego postępowaniem zawartego w zestawie montażowym nie wyróżniają się od reszty. Ponadto zestawy montażowe są przeznaczone głównie do zastosowań domowych, podczas gdy elementy złączne produkowane przez przemysł Unii są przeznaczone do zastosowań przemysłowych. Dystrybucja zestawów montażowych odbywa się za pośrednictwem różnych kanałów sprzedaży, tj. sprzedaży detalicznej, natomiast elementy złączne przeznaczone do zastosowań przemysłowych są sprzedawane za pośrednictwem dystrybutorów. Na koniec producent eksportujący twierdził, że skarżący producenci unijni nie wytwarzali ani nie sprzedawali zestawów montażowych.

(143) Komisja zauważa, że zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej wszelki przywóz takich zestawów jest klasyfikowany według definicji produktu zawartej w motywie 102 pod warunkiem utrzymania charakteru tego produktu, jest objęty dochodzeniem oraz możliwością nałożenia środków antydumpingowych. Ponadto w dochodzeniu wykazano, że przemysł Unii wytwarza i sprzedaje elementy złączne sektorowi majsterkowania (ang. DIY – do-it-yourself), w którym są sprzedawane głównie w formie zestawów montażowych. Szereg producentów unijnych posiada własne automatyczne linie pakujące, a inne zlecają pakowanie niepowiązanym dostawcom usług w Unii. Brak zatem podstawy do wyłączenia zestawów montażowych.

2.3.5. Kotwy i połączenia konstrukcyjne do betonu, elementów murarskich, drewna i stali

(144) ECAP twierdziło, że niektóre produkty nie powinny zostać objęte zakresem dochodzenia, ponieważ mają inne podstawowe zastosowania końcowe i podlegają innym procesom oznakowania CE. Produkty te obejmują „kotwy” z żeliwa lub stali oraz „połączenia konstrukcyjne do betonu, elementów murarskich, drewna i stali”, a w szczególności (i) wkręty farmerskie lub wkręty samowiercące z akcesoriami, (ii) połączenia konstrukcyjne do drewna oraz (iii) kotwy metalowe, kotwy wkręcane do betonu i nylonowe kotwy lub kołki rozporowe. ECAP odniosło się do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 602/2011 (15). Argumentowało, że na podstawie niniejszego rozporządzenia pewne produkty „składające się ze śruby z podkładką, rozszerzalnej tulei kotwiącej i nakrętki, wszystkie elementy wykonane ze stali nierdzewnej” należy klasyfikować do kodu CN 7318 19 00. Analogicznie, ECAP twierdziło, że kotwy z żeliwa lub stali także należałoby klasyfikować do tego samego kodu CN, ponieważ logika i zasada zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 602/2011 powinny również mieć zastosowanie do kotew konstrukcyjnych wykonanych ze wszystkich materiałów i występujących we wszystkich kształtach. W związku z powyższym ECAP twierdziło, że kotwy z żeliwa i stali nie powinny zostać objęte zakresem produktu.

(145) ECAP odniosło się do kilku europejskich dokumentów oceny dla wyżej wymienionych produktów. Europejskie dokumenty oceny to zharmonizowane specyfikacje techniczne dla wyrobów budowlanych, opracowane przez Europejską Organizację Aprobat Technicznych („EOTA”) dla przypadków, gdy produkt nie jest w pełni objęty zharmonizowanymi normami europejskimi. ECAP nie podało żadnych dodatkowych szczegółów czy informacji, ani nie przedstawiło żadnych dowodów co do stopnia, w jakim dokumenty te wykazywałyby, że opisane w nich produkty nie podlegają definicji przedmiotowego zakresu produktu. Fakt, że niektóre produkty są objęte konkretnym europejskim dokumentem oceny, nie zmienia jednak faktu, że nie zostałyby objęte definicją produktu w przedmiotowym dochodzeniu.

(146) Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 602/2011 odnosi się do produktów ze stali nierdzewnej, które nie są objęte niniejszym dochodzeniem. W każdym razie w rozporządzeniu tym określono jedynie, że produktu składającego ze śruby z podkładką, rozszerzalnej tulei kotwiącej i nakrętki nie można uznać za „towar złożony” dla celów celnych, ponieważ poszczególne komponenty razem stanowią jeden produkt, tj. śrubę rozporową. W każdym razie zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej wszelki przywóz śrub wchodzących w zakres definicji produktu zawartej w motywie 102 jest objęty dochodzeniem oraz możliwością nałożenia środków antydumpingowych. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(147) Komisja podkreśla, że zgodnie z sekcją 2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania wyłącznie elementy złączne z żeliwa i stali (innej niż stal nierdzewna) są objęte dochodzeniem. W związku z tym produkty wykonane ze stali nierdzewnej, tworzywa sztucznego lub nylonu nie wchodzą w zakres produktu objętego dochodzeniem.

(148) Jeden unijny producent kotew oraz powiązany z nim producent eksportujący w Chinach twierdzili, podobnie jak ECAP, że wkręty kotwiące do betonu powinny zostać wyłączone z zakresu produktu objętego dochodzeniem. Twierdzili oni, że wkręty kotwiące do betonu to konkretne wysoko wyspecjalizowane produkty o tym samym przeznaczeniu, co kotwy metalowe, tj. są stosowane do mocowania elementów konstrukcyjnych do elementów betonowych w sektorze budowlanym. Dla poparcia tego argumentu zainteresowane strony podkreśliły, że produkt ten został stworzony zgodnie z wytycznymi do europejskiej aprobaty technicznej („ETAG”) dla „kotew metalowych do mocowania w betonie” (ETAG001) EOTA, mających na celu (częściowe) zastąpienie kotew metalowych. Strony podkreśliły, że kotwy nie zostały wyraźnie wymienione w skardze oraz że producenci kotew nie byli reprezentowani przez skarżącego EIFI. Podobnie jak ECAP podkreślili, że kotwy należało zaklasyfikować do kodu CN 7318 19 00 nieobjętego zawiadomieniem o wszczęciu postępowania.

(149) Po ostatecznym ujawnieniu przedsiębiorstwo to ponownie stwierdziło, że wkręty kotwiące do betonu powinny zostać wyłączone z zakresu produktu, nie podało ono jednak żadnych nowych argumentów czy informacji w tym względzie. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

(150) Strony te argumentowały dodatkowo, że ze względu na ich cechy szczególne wkrętów kotwiących do betonu nie można stosować wymiennie z innymi elementami złącznymi, takimi jak wkręty, śruby i podkładki, natomiast konkurują one z kotwami klinowymi lub kotwami tulejowymi i są stosowane wymiennie z nimi.

(151) Z tego samego powodu określonego w motywie 146 argument dotyczący specjalnych certyfikatów został odrzucony. W odniesieniu do wymiennego stosowania z innymi rodzajami produktu Komisja posiada pełną swobodę w zakresie ustalenia zakresu produktu w dochodzeniu (produktu objętego postępowaniem). Rozporządzenie podstawowe nie zawiera wymogu, aby produkt objęty postępowaniem obejmował wyłącznie rodzaje produktu, które można stosować wymiennie i które pozostają wobec siebie w pozycji konkurencyjnej. Elementy te odnoszą się do definicji produktu podobnego.

(152) Ponadto unijny producent kotew wspomnianych w motywie 148 argumentował, że powiązany z nim producent eksportujący w Chinach jest jedynym, który posiada certyfikację unijną (europejską ocenę techniczną lub „ETA”) wydaną przez EOTA dla wkrętów kotwiących do betonu i w związku z tym jest jedynym wywożącym ten produkt do Unii. Skutek wyłączenia tego produktu byłby zatem ograniczony. Pokreślił on również, że w każdym razie w okresie objętym dochodzeniem nie dokonano wywozu wkrętów kotwiących do betonu, więc przemysł Unii nie mógł doznać żadnej szkody.

(153) Ponieważ strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich argumentów, Komisja zdecydowała się odrzucić ten argument bez poddawania go zasadniczej analizie.

(154) Po ostatecznym ujawnieniu Simpson Strongtie, międzynarodowa grupa wytwarzająca kotwy wkręcane do betonu w Chinach i dystrybuująca je za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw w Unii, skomentowała, że kotwy wkręcane do betonu powinny zostać wyłączone z zakresu produktu. Swoją późną interwencję w dochodzeniu uzasadniła twierdzeniem, że grupa była przekonana, iż ten typ produktu był już wyłączony. Grupa przedstawiła właściwości techniczne swoich kotew wkręcanych do betonu wytwarzanych w Chinach i twierdziła, że nie stanowią one konkurencji dla pozostałych produktów objętych dochodzeniem ani produktów podobnych.

(155) Późne zgłoszenie się tego przedsiębiorstwa nie mogło zostać wzięte pod uwagę. Zakres produktu został określony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w którym zawarto kody CN, pod którymi elementy złączne są przywożone. Komisja nie wskazała, że wkręty kotwiące do betonu zostaną wyłączone z zakresu produktu; w związku z tym zainteresowane strony nie miały żadnego powodu sądzić, że te produkty nie były włączone do zakresu. Z przyczyn przedstawionych w poprzednim motywie, argumenty zainteresowanych stron, aby wyłączyć wkręty kotwiące do betonu, zostały odrzucone.

2.3.6. Konfirmaty (lub złącza meblowe mimośrodowe)

(156) Jeden producent eksportujący wystąpił o wyłączenie konfirmatów (lub złączy meblowych mimośrodowych) z zakresu produktu. Przedmiotowy producent eksportujący twierdził, że ze względu na ich zastosowania końcowe, tj. osprzęt łącznikowy do montażu biurek, szafek, stołów lub półek (materiałów z drewna przetworzonego) w przemyśle stolarskim, właściwości fizyczne i techniczne konfirmatów są wyjątkowe i znacząco różnią się od właściwości pozostałych elementów złącznych. Przedmiotowy producent eksportujący utrzymywał również, że jeżeli Komisja nie zdecyduje się wyłączyć konfirmatów z zakresu produktów, ustaleń związanych ze szkodą i związkiem przyczynowym należy dokonać dla tych rodzajów produktu oddzielnie.

(157) W wyniku dochodzenia ustalono, że konfirmaty mają właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowania końcowe podobne do właściwości i zastosowań pozostałych elementów złącznych objętych zakresem produktu. Nie istnieją więc powody, dla których ten rodzaj produktu należy wyłączyć z dochodzenia. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

(158) Do argumentów, że szkodę i związek przyczynowy należy ocenić dla tego rodzaju produktu oddzielnie, odniesiono się w motywie 398.

2.3.7. Śruby izolowane (ang. pole screws)

(159) Jeden użytkownik śrub izolowanych w Unii twierdził, że należy je wyłączyć z zakresu produktu, ponieważ mają wyłącznie jedno zastosowanie, tj. w łącznikach międzyogniwowych baterii przemysłowych, i nie są wytwarzane przez żadnego z producentów unijnych. Przedsiębiorstwo to argumentowało, że śruby izolowane to specjalne śruby i składają się nie tylko ze stalowej części, ale mają również łeb z tworzywa sztucznego i uszczelniacz gwintu. W wyniku dochodzenia ustalono, że śruby izolowane mają jednak podobne właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowania końcowe do właściwości i zastosowań pozostałych elementów złącznych objętych zakresem produktu. Nie istnieją więc powody, dla których ten typ produktu należy wyłączyć z dochodzenia i w związku z tym niniejszy argument został odrzucony.

(160) Po ostatecznym ujawnieniu użytkownik ten ponownie stwierdził, że śruby izolowane stosuje się wyłącznie w złączach elektrycznych ogniw baterii i jako takie służą do izolacji i ochrony przed kwasem oraz oparami kwasu w bateriach przemysłowych. Śrub izolowanych nie można więc stosować wymiennie ze zwykłymi elementami złącznymi. Na poparcie swojego argumentu przedsiębiorstwo to przedstawiło komunikat niemieckich organów celnych z dnia 7 marca 2016 r., w którym stwierdzono, że śruby izolowane nie podlegają zakresowi rozporządzenia (WE) nr 91/2009 nakładającego cła antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 (16). Ponieważ przedmiotowe dochodzenie dotyczy tego samego zakresu produktu, przedsiębiorstwo argumentowało, że śrub izolowanych również nie należy uznawać za objęte zakresem przedmiotowego dochodzenia.

(161) W komunikacie przedstawionym przez przedmiotowego użytkownika nie przytoczona uzasadniona decyzja organów celnych, w tym faktyczne i prawne przyczyny, na podstawie których została ona podjęta, ani też nie wspomniano, czy opierała się na wiążącej informacji taryfowej. Komisja nie była w stanie zweryfikować autentyczności przedstawionego dokumentu. Ponadto został on wydany przed przedmiotowym dochodzeniem i nie może zostać uznany za mający wpływ na zakres produktu. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.

2.3.8. Niestandardowe elementy złączne stosowane w sektorze motoryzacyjnym

(162) CCCME twierdziła, że niestandardowe elementy złączne stosowane w sektorze motoryzacyjnym należy wyłączyć z zakresu dochodzenia, argumentując, że nie są one wywożone przez chińskich producentów eksportujących lub są wywożone w bardzo niewielkich ilościach. Ewentualnie należy przeprowadzić analizę szkody i związku przyczynowego oddzielnie dla poszczególnych segmentów rynku, tj. standardowych i niestandardowych elementów złącznych.

(163) Niestandardowe elementy złączne stosowane w sektorze motoryzacyjnym są objęte definicją produktu zawartą w motywie 102 i w związku z tym są objęte dochodzeniem. W wyniku dochodzenia wykazano, że wywóz z Chin obejmował wywóz niestandardowych elementów złącznych przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego oraz że istnieje wielu producentów elementów złącznych dla sektora motoryzacyjnego w Chinach. Argument, aby wyłączyć te rodzaje produktu z zakresu dochodzenia, został w związku z tym odrzucony.

(164) Po ostatecznym ujawnieniu CCCME twierdziła, że Komisja nie przeprowadziła żadnej szczególnej analizy wyjątkowych właściwości elementów złącznych przeznaczonych dla sektora motoryzacyjnego, które uzasadniałyby wyłączenie tych produktów z zakresu dochodzenia. Utrzymywała, że elementy złączne przeznaczone dla sektora motoryzacyjnego całkowicie różnią się od pozostałych elementów złącznych pod względem norm i wymogów przemysłowych.

(165) W odniesieniu do tego argumentu przed ostatecznym ujawnieniem CCCME nie udzieliła żadnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie właściwości technicznych i fizycznych, do których się odnosiła i które odróżniałyby te rodzaje elementów złącznych od pozostałych. Samo stwierdzenie, że te elementy złączne nie są stosowane wymiennie z pozostałymi elementami złącznymi objętymi zakresem produktu, uznano za niewystarczające, aby uzasadnić ich wyłączenie. Należy zauważyć, że w sektorze motoryzacyjnym stosuje się różne rodzaje elementów złącznych, a nie jeden. W każdym razie, jak już określono w motywie 151, w odniesieniu do wymienności z innymi rodzajami produktu, Komisja ma pełna swobodę ustalania zakresu produktu w dochodzeniu. Rozporządzenie podstawowe nie zawiera wymogu, aby produkt objęty postępowaniem obejmował wyłącznie rodzaje produktu, które można stosować wymiennie i które pozostają wobec siebie w pozycji konkurencyjnej. W związku z tym argumenty CCCME w tym względzie zostały odrzucone.

(166) Do argumentu, że analizę szkody i