ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) 2020/123

z dnia 27 stycznia 2020 r.

ustalające uprawnienia do połowów na rok 2020 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Art. 43 ust. 3 Traktatu stanowi, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania i przydziału uprawnień do połowów.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (1) zawiera wymóg przyjmowania środków ochronnych przy uwzględnieniu dostępnych opinii naukowych, technicznych i ekonomicznych, w tym w stosownych przypadkach sprawozdań sporządzonych przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) i inne organy doradcze, jak również w świetle porad otrzymywanych od komitetów doradczych.

(3) Rada zobowiązana jest do przyjęcia środków dotyczących ustalenia i przydziału uprawnień do połowów, w tym – w stosownych przypadkach – określonych warunków funkcjonalnie z nimi związanych. Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 uprawnienia do połowów należy ustalać zgodnie z celami wspólnej polityki rybołówstwa (zwanej dalej „WPRyb”) określonymi w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia uprawnienia do połowów należy przydzielić państwom członkowskim w taki sposób, aby zapewnić względną stabilność działalności połowowej każdego państwa członkowskiego w odniesieniu do każdego stada lub rodzaju rybołówstwa.

(4) Całkowity dopuszczalny połów (TAC) należy zatem ustalić, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013, na podstawie dostępnych opinii naukowych, z uwzględnieniem aspektów biologicznych i społeczno-gospodarczych, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwego traktowania poszczególnych sektorów rybołówstwa, jak również w świetle opinii wyrażanych podczas konsultacji z zainteresowanymi stronami, w szczególności podczas spotkań z komitetami doradczymi.

(5) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 obowiązek wyładunku ma pełne zastosowanie od dnia 1 stycznia 2019 r. i wyładowywać należy wszystkie gatunki podlegające limitom połowowym. Art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przewiduje, że jeżeli ma zastosowanie obowiązek wyładunku w odniesieniu do danego stada ryb, uprawnienia do połowów ustala się przy uwzględnieniu przejścia od ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają wyładunki, do ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają połowy. Na podstawie wspólnych zaleceń przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 Komisja przyjęła szereg rozporządzeń delegowanych ustalających szczegóły wdrożenia obowiązku wyładunku w formie konkretnych planów w zakresie odrzutów, które stosuje się tymczasowo i na okres nie dłuższy niż trzy lata.

(6) Uprawnienia do połowów w odniesieniu do stad gatunków objętych obowiązkiem wyładunku powinny uwzględniać fakt, że odrzuty nie będą już co do zasady dozwolone. W związku z tym uprawnienia do połowów powinny być oparte na opiniach Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) zawierających dane liczbowe dotyczące całkowitych połowów (zamiast danych liczbowych dotyczących pożądanych połowów). Ilości, które w drodze wyjątku mogą nadal być odrzucane podczas stosowania obowiązku wyładunku, należy odjąć od tych danych liczbowych dotyczących całkowitych połowów.

(7) Istnieją pewne stada, dla których ICES wydała opinię naukową zalecającą ustalenie połowów na poziomie zerowym. W przypadku ustalenia TAC dla tych stad na poziomie wskazanym w opinii naukowej obowiązek wyładunku wszystkich połowów, w tym przyłowów tych stad, w połowach wielogatunkowych doprowadziłby do występowania zjawiska „gatunków dławiących”. W celu osiągnięcia właściwej równowagi między kontynuowaniem połowów ze względu na potencjalnie poważne skutki społeczno-gospodarcze a potrzebą osiągnięcia dobrego stanu biologicznego tych stad, biorąc pod uwagę trudności w prowadzeniu połowów wszystkich stad w ramach połowów wielogatunkowych przy jednoczesnym uwzględnieniu maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY), należy ustanowić szczególne TAC dla przyłowów tych stad. Takie TAC należy ustalić na takim poziomie, aby śmiertelność tych stad spadała, i który stanowi zachętę do poprawy selektywności i unikania przyłowów. Aby w miarę możliwości zagwarantować wykorzystanie uprawnień do połowów w połowach wielogatunkowych zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, właściwe jest ustanowienie rezerwy na wymiany kwot dla tych państw członkowskich, które nie dysponują kwotą, która pokrywałaby ich nieuniknione przyłowy.

(8) W celu zmniejszenia połowów stad, w odniesieniu do których ustalono TAC dotyczące przyłowów, uprawnienia do połowów dla łowisk, w których poławiane są ryby z tych stad, należy ustalić na poziomach, które pomogą odbudować biomasę zagrożonych stad do zrównoważonych poziomów. Należy również wprowadzić środki techniczne i kontrolne, bezpośrednio powiązane z uprawnieniami do połowów, w celu zapobieżenia nielegalnym odrzutom.

(9) Z opinii naukowej wynika, że biomasa stada tarłowego labraksa (Dicentrarchus labrax) w Morzu Celtyckim, kanale La Manche, Morzu Irlandzkim i w południowej części Morza Północnego (rejony ICES 4b, 4c, 7a oraz 7d–7h) zmniejszała się od 2009 r. i znajduje się obecnie poniżej MSY Btrigger i nieznacznie powyżej granicznego punktu odniesienia biomasy (Blim). Dzięki środkom podjętym przez Unię spadła śmiertelność połowowa, która jest obecnie poniżej FMSY. Liczebność uzupełnienia jest jednak niska i podlega fluktuacjom bez trendu od 2008 r. W związku z tym należy utrzymać limity połowowe przy zapewnieniu, aby docelowa śmiertelność połowowa dla tego stada była zgodna z MSY.

(10) Zgodnie z planem wieloletnim dotyczącym wód zachodnich określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 (2) docelowa wartość śmiertelności połowowej – zgodna z przedziałami FMSY określonymi w art. 2 tego rozporządzenia – ma zostać osiągnięta tak szybko, jak to możliwe, w sposób stopniowy i przyrostowy, do 2020 r. w odniesieniu do stad wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, oraz utrzymana w przedziałach FMSY w późniejszym okresie, zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia. Ogólną śmiertelność połowową labraksa w rejonach ICES 8a i 8b należy zatem ustalić zgodnie z MSY, wziąwszy pod uwagę połowy handlowe i rekreacyjne oraz z uwzględnieniem odrzutów (łącznie 2 533 tony zgodnie z opinią ICES). Państwa członkowskie mają podejmować odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby śmiertelność połowowa powodowana przez ich floty i ich rybaków rekreacyjnych nie przekraczała wartości punktu FMSY, zgodnie wymogiem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/472.

(11) Należy także dalej stosować środki dotyczące połowów rekreacyjnych labraksa, mając na uwadze znaczący wpływ takich połowów na odnośne stada. Należy kontynuować połowy typu „złów i wypuść” oraz limit ilościowy, w granicach określonych w opinii naukowej. Zważywszy na brak wystarczającej selektywności oraz fakt, że liczba odłowionych osobników być może przekroczy ustalone limity, należy wykluczyć sieci stawne. W przypadku gdy zezwala się na stosowanie wyłącznie połowów typu „złów i wypuść”, dozwolone są jedynie narzędzia zapewniające wysokie wskaźniki przeżycia. Mając na uwadze okoliczności środowiskowe, społeczne i gospodarcze, a zwłaszcza fakt, że rybacy handlowi w społecznościach nadbrzeżnych są uzależnieni od tych stad, te środki dotyczące labraksa zapewniłyby odpowiednią równowagę między interesami rybaków handlowych i rekreacyjnych. W szczególności środki te umożliwiłyby one rybakom rekreacyjnym prowadzenie działalności połowowej poprzez uwzględnienie wpływu tej działalności na te stada.

(12) W odniesieniu do stada węgorza europejskiego (Anguilla anguilla) ICES zalecił zredukowanie do zera lub ograniczenie do poziomu jak najbliższego zeru wszelkiej śmiertelności spowodowanej działalnością człowieka, w tym w wyniku połowów rekreacyjnych i przemysłowych. Ponadto Generalna Komisja Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) przyjęła zalecenie GFCM/42/2018/1 ustanawiające środki zarządzania dotyczące węgorza europejskiego w Morzu Śródziemnym. Należy utrzymać równe warunki działania w całej Unii i w związku z tym utrzymać również dla wód Unii obszaru ICES, a także wód słonawych, takich jak estuaria, laguny przybrzeżne i wody przejściowe, okres zamknięcia obejmujący trzy kolejne miesiące w odniesieniu do wszystkich połowów węgorza europejskiego we wszystkich stadiach życia. Okres zamknięcia połowów powinien być spójny z celami w zakresie ochrony określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1100/2007 (3) oraz z czasowymi modelami migracji węgorza europejskiego, dlatego w wodach Unii obszaru ICES należy ustalić ten okres między dniem 1 sierpnia 2020 r. a dniem 28 lutego 2021 r.

(13) Przez szereg lat niektóre TAC dla stad ryb spodoustych (rajokształtne, rekiny) były ustalone na poziomie zerowym oraz powiązane z obowiązkiem natychmiastowego uwalniania przypadkowo złowionych ryb. Powodem szczególnego traktowania tych stad jest zły stan ich ochrony oraz założenie, że ze względu na ich wysoki wskaźnik przeżywalności odrzuty nie spowodują wzrostu ich wskaźników śmiertelności połowowej i będą korzystne dla ochrony tych gatunków. Jednakże od dnia 1 stycznia 2019 r. połowy tych gatunków muszą być wyładowywane, chyba że są one objęte którymkolwiek z odstępstw od obowiązku wyładunku przewidzianych w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Art. 15 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia dopuszcza takie odstępstwa w odniesieniu do gatunków, których poławianie jest zabronione i które są jako takie określone w akcie prawnym Unii przyjętym w obszarze objętym WPRyb. Należy zatem zakazać połowów tych gatunków w odnośnych obszarach.

(14) Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w odniesieniu do stad objętych poszczególnymi planami wieloletnimi TAC należy ustalać zgodnie z zasadami określonymi w tych planach.

(15) Plan wieloletni dla Morza Północnego został ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/973 (4) i wszedł w życie w 2018 r. Plan wieloletni dla wód zachodnich wszedł w życie w 2019 r. Uprawnienia do połowów stad wymienionych w art. 1 tych planów należy określić zgodnie z celami (przedziały FMSY) i środkami ochronnymi, zgodnie z warunkami określonymi w tych planach. Przedziały FMSY zostały określone w stosownych opiniach ICES. W przypadku gdy nie są dostępne odpowiednie informacje naukowe, uprawnienia do połowów w odniesieniu do stad stanowiących przyłów należy ustanowić zgodnie z podejściem ostrożnościowym, jak przewidziano w planach wieloletnich. W celu ograniczenia wahań w uprawnieniach do połowów między następującymi po sobie latami zgodnie z art. 4 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (UE) 2019/472 właściwe jest stosowanie wyższego przedziału FMSY dla północnego i południowego stada morszczuka.

(16) Zgodnie z art. 8 planu wieloletniego dla wód zachodnich, w przypadku gdy opinie naukowe wskazują, że biomasa tarłowa któregokolwiek ze stad, o których mowa w art. 1 ust. 1 tego planu, jest niższa niż Blim, muszą zostać przyjęte dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu stada do poziomów wyższych niż poziom pozwalający uzyskać MSY. Te środki zaradcze mogą w szczególności obejmować zawieszenie połowów ukierunkowanych na dane stado oraz odpowiednie zmniejszenie uprawnień do połowów dla tych stad lub dla innych stad w łowiskach, w których występują przyłowy dorsza atlantyckiego lub witlinka.

(17) W swojej opinii ICES wskazuje, że stada dorsza atlantyckiego i witlinka w Morzu Celtyckim są na poziomie poniżej Blim. W odniesieniu do tych stad należy zatem wprowadzić dodatkowe środki zaradcze. Środki te powinny przyczyniać się do odbudowy stad i powinny zastąpić dalsze zmniejszenie uprawnień do połowów dla łowisk, w których stada te są poławiane. W odniesieniu do witlinka w Morzu Celtyckim, środki te powinny polegać na technicznych zmianach właściwości narzędzi połowowych w celu zmniejszenia przyłowów witlinka, które są funkcjonalnie związane z uprawnieniami do połowów dla łowisk, w których poławiane są te gatunki.

(18) W ramach uprawnień do połowów na 2019 r. przyjęto środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego w Morzu Celtyckim. Przy tej okazji TAC dla tego stada zarezerwowano wyłącznie na przyłowy. Ponieważ jednak stado to znajduje się poniżej poziomu Blim, należy przyjąć dalsze środki zaradcze w celu przywrócenia stada powyżej poziomu umożliwiającego uzyskanie MSY, zgodnie z art. 8 ust. 2 wieloletniego planu dotyczącego wód zachodnich. Takie środki przyczyniłyby się do zwiększenia selektywności poprzez nałożenie obowiązku używania narzędzi, które zapewniają niższy poziom przyłowów dorsza atlantyckiego, w obszarach, w których połowy dorsza atlantyckiego są znaczące, co doprowadziłoby do zmniejszenia śmiertelności połowowej tego stada w przypadku połowów wielogatunkowych. Należy ustalić taki poziom TAC, aby uniknąć przedwczesnego zamknięcia łowiska na początku 2020 r. Ponadto TAC powinien być na poziomie pozwalającym uniknąć potencjalnych odrzutów, które mogłyby podważyć gromadzenie danych i naukową ocenę stada. Ustalenie TAC na poziomie 805 ton zapewniłoby znaczny wzrost biomasy stada tarłowego w 2020 r. o co najmniej 100 % w celu zapewnienia szybkiego przywrócenia stada do poziomów umożliwiających uzyskanie MSY (Btrigger).

(19) TAC w odniesieniu do stad tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym należy ustanowić zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627 (5).

(20) Na podstawie niedawnej analizy porównawczej stada śledzia atlantyckiego na zachód od Szkocji ICES przedstawiła opinię dotyczącą stad śledzia atlantyckiego łącznie w rejonach 6a, 7b i 7c (na zachód od Szkocji, na zachód od Irlandii). Opinia ta obejmuje dwa oddzielne TAC (dla rejonów 6aS, 7b i 7c, z jednej strony, oraz dla rejonów 5b, 6b i 6aN, z drugiej strony). Według ICES należy opracować plan odnowy dla tych stad. TAC należy zatem ustalić w taki sposób, aby zezwolić na ograniczone połowy w ramach naukowego programu pobierania próbek prowadzonego na zasadach komercyjnych.

(21) Zgodnie z opinią naukową ICES stado śledzia atlantyckiego (Clupea harengus) w Morzu Celtyckim (w rejonach ICES 7a na południe od 52° 30 ′ N, 7g–h oraz 7j–k) jest poniżej Blim. W związku z tym ICES zaleciła połowy w 2020 r. na poziomie zerowym. ICES zasugerowała, że należy prowadzić połowy monitorujące w celu maksymalizacji wkładu w gromadzenie danych naukowych, w tym pomocy w badaniu akustycznym, oraz że minimalny poziom połowów powinien wynosić 869 ton. Liczba ta może zapewnić minimalną liczbę co najmniej 17 próbek wymaganych do monitorowania TAC. W związku z tym należy ustalić TAC w odniesieniu do wskaźnikowych połowów śledzia atlantyckiego w Morzu Celtyckim w celu gromadzenia nieprzerwanych danych na temat połowów zależnych od rybołówstwa bez uszczerbku dla odbudowy stada.

(22) W dniu 17 grudnia 2018 r. ICES opublikowała opinię naukową na temat elastyczności międzyobszarowej w odniesieniu do stada ostroboków (Trachurus spp.) dla obszarów 8c i 9a. Zgodnie z opinią ICES międzyobszarową elastyczność między tymi dwoma stadami nie powinna przekraczać różnicy między połowem odpowiadającym śmiertelności połowowej wynoszącej Fp.05 a ustanowionym TAC. Nie należy również przenosić TAC na stado, w przypadku którego biomasa stada tarłowego znajduje się poniżej granicznego punktu odniesienia (Blim). Zgodnie z warunkami tej opinii naukowej należy ustalić elastyczność międzyobaszarową (warunek szczególny) dla ostroboka między podobszarem ICES 9 a rejonem ICES 8c na 2020 r. na poziomie 10 %.

(23) W przypadku stad, dla których nie ma wystarczających lub rzetelnych danych pozwalających na oszacowanie ich wielkości, środki w zakresie zarządzania oraz poziomy TAC powinny być zgodne z podejściem ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, przy jednoczesnym uwzględnieniu czynników charakterystycznych dla danego stada, w tym, w szczególności, dostępnych informacji o tendencjach zachodzących w stadzie oraz kwestii związanych z połowami wielogatunkowymi.

(24) W rozporządzeniu Rady (WE) nr 847/96 (6) wprowadzono dodatkowe warunki dotyczące corocznego zarządzania TAC, w tym – w art. 3 i 4 tego rozporządzenia – przepisy dotyczące elastyczności w odniesieniu do zasobów objętych przezornościowymi i analitycznymi TAC. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia, ustalając TAC, Rada ma zadecydować, do których stad nie będą miały zastosowania art. 3 lub 4 tego rozporządzenia, w szczególności ze względu na biologiczny stan tych stad. W 2014 r. dla wszystkich stad objętych obowiązkiem wyładunku został wprowadzony na podstawie art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 mechanizm elastyczności obejmującej kolejny rok. W związku z tym, w celu uniknięcia nadmiernej elastyczności, która zagroziłaby zasadzie racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji zasobów biologicznych morza, utrudniłaby realizację celów WPRyb i pogorszyłaby biologiczny stan stad, należy określić, że art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 mają zastosowanie do analitycznych TAC tylko w przypadku, gdy nie korzysta się z elastyczności obejmującej kolejny rok przewidzianej w art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(25) Należy wykluczyć korzystanie z rocznej elastyczności na podstawie art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w przypadku gdy stosowanie takiej elastyczności zagroziłoby realizacji celów WPRyb, w szczególności w przypadku stad o biomasie tarłowej poniżej Blim.

(26) Ponadto, biorąc pod uwagę, że biomasa stad COD/03AS, COD/5BE6A, WHG/56-14, WHG/07A i PLE/7HJK jest na poziomie poniżej Blim oraz że w 2020 r. dopuszczalne są wyłącznie połowy na zasadzie przyłowu i połowy naukowe, państwa członkowskie postanowiły nie stosować art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 do tych stad w 2020 r., więc połowy w 2020 r. nie przekroczą ustalonych TAC.

(27) W przypadku gdy TAC dla danego stada przydzielany jest tylko jednemu państwu członkowskiemu, należy upoważnić to państwo członkowskie zgodnie z art. 2 ust. 1 Traktatu do ustalenia poziomu tego TAC. Należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia, aby przy ustalaniu poziomu TAC dane państwo członkowskie postępowało w sposób w pełni zgodny z zasadami i przepisami WPRyb.

(28) Niezbędne jest ustalenie pułapów nakładu połowowego na 2020 r. zgodnie z art. 5, 6, 7 i 9 rozporządzenia (UE) 2016/1627 i załącznika I do tego rozporządzenia.

(29) W celu zagwarantowania pełnego wykorzystania uprawnień do połowów należy zezwolić na wdrażanie elastycznych ustaleń pomiędzy niektórymi obszarami TAC, w przypadku gdy dotyczy to tych samych stad biologicznych.

(30) W przypadku niektórych gatunków, takich jak niektóre gatunki rekinów, nawet ograniczona działalność połowowa mogłaby stanowić poważne zagrożenie dla ich ochrony. Uprawnienia do połowów takich gatunków powinny zatem zostać całkowicie ograniczone poprzez wprowadzenie ogólnego zakazu ich połowów.

(31) Na 12. konferencji stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, która odbyła się w Manili w dniach 23–28 października 2017 r., do wykazów gatunków chronionych w dodatkach I i II do konwencji dodano szereg gatunków. Dlatego należy zapewnić ochronę tych gatunków w odniesieniu do unijnych statków rybackich prowadzących połowy we wszystkich wodach i statków rybackich spoza Unii prowadzących połowy w wodach Unii.

(32) Korzystanie z określonych w niniejszym rozporządzeniu uprawnień do połowów dostępnych dla unijnych statków rybackich podlega rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 (7), a w szczególności art. 33 i 34 tego rozporządzenia, dotyczącym zapisu połowów i nakładu połowowego oraz przekazywania danych dotyczących wyczerpania uprawnień do połowów. Niezbędne jest zatem określenie kodów, które mają być stosowane przez państwa członkowskie przy przesyłaniu Komisji danych dotyczących wyładunków stad podlegających niniejszemu rozporządzeniu.

(33) Zgodnie z opinią ICES należy utrzymać szczególny system zarządzania dobijakami i powiązanymi przyłowami w wodach Unii rejonów ICES 2a i 3a oraz podobszaru ICES 4. Zważywszy, że opinia naukowa ICES ma być dostępna dopiero w lutym 2020 r., TAC i kwoty dla tego stada należy tymczasowo ustalić na poziomie zerowym, do czasu wydania takiej opinii.

(34) Zgodnie z procedurą przewidzianą w umowach lub protokołach w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa z Norwegią (8) i Wyspami Owczymi (9) Unia przeprowadziła z tymi partnerami konsultacje w sprawie uprawnień do połowów. Zgodnie z procedurą przewidzianą w umowie i protokole w sprawie połowów z Grenlandią (10) wspólny komitet ustalił poziom uprawnień do połowów dostępnych w 2020 r. dla Unii w wodach Grenlandii. Te uprawnienia do połowów należy zatem uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu.

(35) Unijny TAC dotyczący halibuta niebieskiego w międzynarodowych wodach obszarów 1 i 2 pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Unii w sprawie odpowiedniego udziału Unii w tych połowach.

(36) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) nie była w stanie przyjąć środków ochronnych dotyczących dwóch stad karmazynów w Morzu Irmingera. Należy ustalić odpowiednie TAC dla tych stad zgodnie ze stanowiskami wyrażonymi przez Unię w ramach NEAFC.

(37) Na dorocznym posiedzeniu w 2017 r. Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) uzgodniła, że w 2018 i 2019 r. ICCAT może rozdzielić nieprzydzielone zasoby tuńczyka błękitnopłetwego na lata 2019 i 2020, uwzględniając w szczególności potrzeby przybrzeżnych rozwijających się umawiających się stron ICCAT oraz niebędących umawiającymi się stronami współpracujących stron, podmiotów lub podmiotów rybackich (CPC) w ramach ich łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego. Ten rozdział został uzgodniony na międzysesyjnym posiedzeniu panelu 2 ICCAT, które odbyło się w Madrycie w marcu 2018 r., na podstawie – w odniesieniu do przydziału dla Unii – informacji otrzymanych od trzech państw członkowskich: Grecji, Hiszpanii i Portugalii. W wyniku tego Unia otrzymała dodatkowe specjalne uprawnienia do połowów 87 ton w 2019 r. i 100 ton w 2020 r. do wykorzystania w ramach unijnego tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w niektórych regionach Unii. Przydział tych uprawnień połowowych dla Unii został zatwierdzony przez ICCAT na jej dorocznych posiedzeniach w latach 2018 i 2019. Ustanowione przez Radę parametry służące ustaleniu klucza przydziału na 2019 r. między Grecją, Hiszpanią i Portugalią pozostają w mocy na 2020 r.

(38) Do prawa Unii należy wprowadzić zalecenie ICCAT 16-05, zmniejszające w 2020 r. TAC dla włócznika w Morzu Śródziemnym. Podobnie jak ma to już miejsce w przypadku stada tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym, połowy dokonywane w ramach połowów rekreacyjnych w odniesieniu do wszystkich pozostałych stad ICCAT powinny podlegać limitom połowowym przyjętym przez ICCAT.

(39) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. ICCAT po raz pierwszy uzgodniła TAC w odniesieniu do żarłacza błękitnego w północnym Atlantyku poławianego w powiązaniu z połowami podlegającymi ICCAT, a także klucz przydziału. Państwom członkowskim należy zatem przyznać uprawnienia do połowów w odniesieniu do tego stada. Ponadto ICCAT zgodziła się na nieprzydzielony TAC w odniesieniu do żarłacza błękitnego w południowym Atlantyku poławianego w powiązaniu z połowami podlegającymi ICCAT. Ponadto umawiającym się stronom przydzielono roczne limity wyładunku w odniesieniu do stad marlina błękitnego i marlina białego / żaglicowatych w Oceanie Atlantyckim. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(40) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Strony Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR) przyjęły na okres od dnia 1 grudnia 2019 r. do dnia 30 listopada 2020 r. limity połowowe zarówno w odniesieniu do gatunków docelowych, jak i do gatunków stanowiących przyłowy. Przy ustalaniu uprawnień do połowów na 2020 r. należy uwzględnić wykorzystanie kwot w 2019 r.

(41) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Komisja ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) przyjęła nowe limity połowowe w odniesieniu do tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), które nie mają wpływu na limity połowowe Unii w ramach IOTC. Zmniejszyła jednak możliwości używania urządzeń do sztucznej koncentracji ryb i wykorzystywania statków dostawczych. Przyjęte zostały środki dotyczące zatrzymywania mantowatych. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(42) Doroczne posiedzenie Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) odbędzie się w dniach 14–18 lutego 2020 r. Do czasu tego dorocznego posiedzenia należy tymczasowo utrzymać obowiązujące środki w obszarze objętym konwencją SPRFMO.

(43) Na dorocznym posiedzeniu w 2017 r. Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) przyjęła środek ochronny dla tuńczyka żółtopłetwego, opastuna oraz bonito na lata 2018–2020. Środek ten nie został zmieniony podczas dorocznego posiedzenia w 2019 r. i w związku z tym powinien być nadal wprowadzany do prawa Unii.

(44) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT) potwierdziła TAC dla tuńczyka południowego na lata 2018–2020, przyjęty na dorocznym posiedzeniu w 2016 r. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(45) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Organizacja Rybołówstwa Południowo-Wschodniego Atlantyku (SEAFO) przyjęła TAC w odniesieniu do głównych gatunków objętych zakresem jej kompetencji. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(46) Na dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Komisja ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) utrzymała uprzednio przyjęte środki ochrony i zarządzania. Środki te należy dalej wprowadzać do prawa Unii.

(47) Na 41. dorocznym posiedzeniu w 2019 r. Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) przyjęła na 2020 r. szereg uprawnień do połowów niektórych stad w podobszarach 1–4 obszaru objętego konwencją NAFO. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(48) Na 6. spotkaniu Stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA) w 2019 r. przyjęto środki ochrony i zarządzania dotyczące stad objętych zakresem Porozumienia. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(49) W odniesieniu do uprawnień do połowów kraba śnieżnego na obszarze wokół Svalbardu, traktat paryski z 1920 r. przyznaje wszystkim jego stronom równy i niedyskryminacyjny dostęp do zasobów, w tym również w zakresie połowów. Stanowisko Unii w sprawie tego dostępu w odniesieniu do połowów kraba śnieżnego na obszarze szelfu kontynentalnego wokół Svalbardu zostało przedstawione w dwóch notach werbalnych skierowanych do Norwegii: z dnia 25 października 2016 r. i z dnia 24 lutego 2017 r. W celu zapewnienia, aby eksploatacja kraba śnieżnego w obszarze wokół Svalbardu była zgodna z niedyskryminacyjnymi zasadami zarządzania, które mogą zostać określone przez Norwegię posiadającą suwerenność i sprawującą jurysdykcję nad obszarem objętym wspomnianym traktatem, należy ustalić liczbę statków dopuszczonych do prowadzenia takich połowów. Przydział takich uprawnień do połowów między państwa członkowskie jest ograniczony do 2020 r. Przypomina się, że w Unii podstawowa odpowiedzialność za zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie prawem leży po stronie państw członkowskich bandery.

(50) Zgodnie z deklaracją Unii skierowaną do Boliwariańskiej Republiki Wenezueli (11), niezbędne jest ustalenie uprawnień do połowów dostępnych dla Wenezueli w wodach Unii w odniesieniu do lucjanowatych.

(51) Z uwagi na fakt, że niektóre przepisy są stosowane w sposób ciągły, a także aby uniknąć braku pewności prawa w okresie między końcem 2020 r. a datą wejścia w życie rozporządzenia ustalającego uprawnienia do połowów na 2021 r., przepisy dotyczące zakazów i okresów zamkniętych zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć nadal zastosowanie na początku 2021 r., do czasu wejścia w życie rozporządzenia ustalającego uprawnienia do połowów na 2021 r.

(52) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do upoważniania poszczególnych państw członkowskich do zarządzania przydziałami nakładu połowowego według systemu opartego na kilowatodniach. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (12).

(53) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przyznania dodatkowych dni przebywania na morzu za trwałe zaprzestanie działalności połowowej oraz za zwiększenie obecności obserwatorów naukowych, a także w odniesieniu do ustanowienia formatów arkuszy kalkulacyjnych służących do gromadzenia i przekazywania informacji dotyczących transferu dni przebywania na morzu między statkami pływającymi pod banderą państwa członkowskiego. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(54) Aby uniknąć przerwy w działalności połowowej oraz zapewnić rybakom unijnym środki do życia, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących ograniczeń nakładów połowowych, które powinny mieć zastosowanie od dnia 1 lutego 2020 r., oraz niektórych przepisów dotyczących poszczególnych regionów, które powinny mieć szczególną datę rozpoczęcia stosowania. W związku z pilnym charakterem niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu.

(55) Niektóre środki międzynarodowe, które ustanawiają lub ograniczają uprawnienia do połowów dla Unii, są przyjmowane przez stosowne regionalne organizacje ds. rybołówstwa (zwane dalej „RFMO”) pod koniec roku i zaczną obowiązywać przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia. Przepisy wprowadzające takie środki do prawa Unii powinny mieć zatem zastosowanie z mocą wsteczną. W szczególności – ze względu na to, że okres połowu w obszarze objętym konwencją CCAMLR trwa od dnia 1 grudnia do dnia 30 listopada, a co za tym idzie, niektóre uprawnienia do połowów lub zakazy na obszarze objętym konwencją CCAMLR ustanawia się na okres rozpoczynający się od dnia 1 grudnia 2019 r. – odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie od tej daty. Takie zastosowanie z mocą wsteczną pozostaje bez uszczerbku dla zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ członkowie CCAMLR nie mogą poławiać w obszarze objętym konwencją CCAMLR bez upoważnienia.

(56) Uprawnienia do połowów należy stosować w pełnej zgodności z mającym zastosowanie prawem Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1 Przedmiot 1. W niniejszym rozporządzeniu ustala się uprawnienia do połowów dostępne w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb. 2. Uprawnienia do połowów, o których mowa w ust. 1, obejmują: a) limity połowowe na 2020 r. oraz, w przypadkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, na 2021 r.; b) ograniczenia nakładu połowowego na 2020 r., z wyjątkiem ograniczeń nakładu połowowego określonych w załączniku II, które będą miały zastosowanie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r.; c) uprawnienia do połowów na okres od dnia 1 grudnia 2019 r. do dnia 30 listopada 2020 r. dla niektórych stad obszaru objętego konwencją CCAMLR; d) uprawnienia do połowów w odniesieniu do niektórych stad w obszarze objętym konwencją IATTC określone w art. 30 dla wyszczególnionych w tym artykule okresów w latach 2019 i 2020.

Artykuł 2 Zakres stosowania 1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących statków: a) unijnych statków rybackich; b) statków państw trzecich na wodach Unii. 2. Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do połowów rekreacyjnych, w przypadku gdy takie połowy zostały wyraźnie wymienione w jego odpowiednich przepisach.

Artykuł 3 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Ponadto stosuje się następujące definicje: a) „statek państwa trzeciego” oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa trzeciego i zarejestrowany w państwie trzecim; b) „połowy rekreacyjne” oznaczają niekomercyjną działalność połowową, w przypadku której żywe zasoby morza są eksploatowane do celów takich jak rekreacja, turystyka lub sport; c) „wody międzynarodowe” oznaczają wody niepodlegające suwerenności lub jurysdykcji jakiegokolwiek państwa; d) „całkowity dopuszczalny połów” (TAC) oznacza: (i) w przypadku połowów podlegających wyłączeniu z obowiązku wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 4–7 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 – ilość ryb, którą można wyładować każdego roku z poszczególnych stad; (ii) w przypadku wszystkich pozostałych połowów – ilość ryb, którą można odłowić każdego roku z poszczególnych stad; e) „kwota” oznacza część TAC przydzieloną Unii, państwu członkowskiemu lub państwu trzeciemu; f) „ocena analityczna” oznacza ilościową ocenę tendencji zachodzących w obrębie określonego stada, opartą na danych dotyczących biologii i eksploatacji stada, których jakość w świetle analizy naukowej okazała się wystarczająco wysoka, aby możliwe było wydanie opinii naukowej dotyczącej przyszłych połowów; g) „rozmiar oczek sieci” oznacza rozmiar oczek sieci rybackich określony w art. 6 pkt 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 (13); h) „unijny rejestr floty rybackiej” oznacza rejestr utworzony przez Komisję zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; i) „dziennik połowowy” oznacza dziennik, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

Artykuł 4 Obszary połowowe Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje obszarów: a) „obszary ICES” (Międzynarodowej Rady Badań Morza) oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 218/2009 (14); b) „cieśnina Skagerrak” oznacza obszar geograficzny ograniczony od zachodu linią biegnącą od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji; c) „cieśnina Kattegat” oznacza obszar geograficzny ograniczony od północy linią biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji, a od południa ograniczony linią biegnącą od Hasenøre do Gnibens Spids, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Gilbjerg Hoved do Kullen; d) „jednostka funkcjonalna 16 podobszaru ICES 7” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 53° 30' N 15° 00' W, — 53° 30' N 11° 00' W, — 51° 30' N 11° 00' W, — 51° 30' N 13° 00' W, — 51° 00' N 13° 00' W, — 51° 00' N 15° 00' W; e) „jednostka funkcjonalna 25 rejonu ICES 8c” oznacza morski obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 00' N 9° 00' W, — 43° 00' N 10° 00' W, — 43° 30' N 10° 00' W, — 43° 30' N 9° 00' W, — 44° 00' N 9° 00' W, — 44° 00' N 8° 00' W, — 43° 30' N 8° 00' W; f) „jednostka funkcjonalna 26 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 00' N 8° 00' W, — 43° 00' N 10° 00' W, — 42° 00' N 10° 00' W, — 42° 00' N 8° 00' W; g) „jednostka funkcjonalna 27 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 42° 00' N 8° 00' W, — 42° 00' N 10° 00' W, — 38° 30' N 10° 00' W, — 38° 30' N 9° 00' W, — 40° 00' N 9° 00' W, — 40° 00' N 8° 00' W; h) „jednostka funkcjonalna 30 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny podlegający jurysdykcji Hiszpanii w Zatoce Kadyksu i w wodach przylegających do rejonu 9a; i) „jednostka funkcjonalna 31 rejonu ICES 8c” oznacza morski obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 30' N 6° 00' W, — 44° 00' N 6° 00' W, — 44° 00' N 2° 00' W, — 43° 30' N 2° 00' W; j) „Zatoka Kadyksu” oznacza część rejonu ICES 9a na wschód od 7° 23' 48″ W; k) „obszar objęty konwencją CCAMLR” oznacza obszar geograficzny określony w art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 601/2004 (15); l) „obszary CECAF” (Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowym i Wschodnim Atlantyku) oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2009 (16); m) „obszar objęty konwencją IATTC” oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji o wzmocnieniu Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (17); n) „obszar objęty konwencją ICCAT” oznacza obszar geograficzny określony w Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego (18); o) „obszar podlegający kompetencji IOTC” oznacza obszar geograficzny określony w Umowie o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (19); p) „obszary NAFO” oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 217/2009 (20); q) „obszar objęty konwencją SEAFO” oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim (21); r) „obszar objęty porozumieniem SIOFA” oznacza obszar geograficzny określony w Porozumieniu w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (22); s) „obszar objęty konwencją SPRFMO” oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (23); t) „obszar objęty konwencją WCPFC” oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami ryb masowo migrujących w zachodnim i środkowym Pacyfiku (24); u) „obszar pełnomorski Morza Beringa” oznacza pełnomorski obszar geograficzny Morza Beringa leżący poza zasięgiem 200 mil morskich od linii podstawowych, od których mierzy się szerokość wód terytorialnych państw nadbrzeżnych leżących nad Morzem Beringa; v) „obszar podlegający jednocześnie IATTC i WCPFC” oznacza obszar geograficzny wyznaczony przez następujące granice: — 150° długości geograficznej zachodniej, — 130° długości geograficznej zachodniej, — 4° szerokości geograficznej południowej, — 50° szerokości geograficznej południowej.

TYTUŁ II

UPRAWNIENIA DO POŁOWÓW DLA UNIJNYCH STATKÓW RYBACKICH

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 5 TAC i przydziały 1. TAC dla unijnych statków rybackich w wodach Unii lub w niektórych wodach nienależących do Unii oraz podział tych TAC między państwa członkowskie, a także, w stosownych przypadkach, warunki funkcjonalnie związane z nimi określono w załączniku I. 2. Zezwala się unijnym statkom rybackim na dokonywanie połowów – w granicach TAC określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia – w wodach, na których jurysdykcję w zakresie rybołówstwa sprawują Wyspy Owcze, Grenlandia i Norwegia, oraz w wodach obszaru połowowego wokół Jan Mayen, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 18 niniejszego rozporządzenia, w załączniku V część A do niniejszego rozporządzenia oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 (25) i przepisach wykonawczych do niego.

Artykuł 6 Wielkości TAC ustalane przez państwa członkowskie 1. W odniesieniu do niektórych stad ryb TAC są ustalane przez zainteresowane państwo członkowskie. Stada te określono w załączniku I. 2. TAC, które są ustalane przez państwo członkowskie, muszą: a) być zgodne z zasadami i przepisami WPRyb, w szczególności z zasadą zrównoważonej eksploatacji stada; oraz b) prowadzić: (i) jeżeli dostępna jest ocena analityczna – do eksploatacji stada zgodnej z MSY, począwszy od 2020 r., z jak największym prawdopodobieństwem; lub (ii) jeżeli ocena analityczna jest niedostępna lub niepełna – do eksploatacji stada zgodnej z ostrożnościowym podejściem do zarządzania rybołówstwem. 3. Do dnia 15 marca 2020 r. każde zainteresowane państwo członkowskie przedłoży Komisji następujące informacje: a) przyjęte TAC; b) zgromadzone i ocenione przez zainteresowane państwo członkowskie dane, na podstawie których określono wysokość przyjętych TAC; c) szczegółowe wyjaśnienie zgodności przyjętych TAC z ust. 2.

Artykuł 7 Warunki wyładunku połowów i przyłowów 1. Połowy niepodlegające obowiązkowi wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 są zatrzymywane na statku lub wyładowywane wyłącznie w przypadku, gdy: a) zostały dokonane przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego dysponującego określoną kwotą, która nie została wyczerpana; lub b) stanowią część kwoty unijnej, której nie przydzielono państwom członkowskim w ramach kwot, i która nie została wyczerpana. 2. Stada gatunków niedocelowych w bezpiecznych granicach biologicznych, o których mowa w art. 15 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia do celów odstępstwa od obowiązku odliczania połowów od odpowiednich kwot, o których mowa w tym artykule.

Artykuł 8 Mechanizm wymiany kwot w odniesieniu do TAC dla nieuniknionych przyłowów w odniesieniu do obowiązku wyładunku 1. Aby uwzględnić wprowadzenie obowiązku wyładunku oraz udostępnić kwoty niektórych przyłowów państwom członkowskim nieposiadającym takich kwot dla niektórych przyłowów, do TAC określonych w załączniku IA stosuje się mechanizm wymiany kwot określony w ust. 2–5 niniejszego artykułu. 2. 6 % każdej kwoty w ramach TAC dla dorsza w Morzu Celtyckim, dorsza na zachód od Szkocji, witlinka w Morzu Irlandzkim i gładzicy w 7h, 7j oraz 7k, a także 3 % każdej kwoty w ramach TAC dla witlinka na zachód od Szkocji, przyznanych każdemu z państw członkowskich, udostępnia się w ramach rezerwy na wymiany kwot, która zostanie otwarta od dnia 1 stycznia 2020 r. Państwa członkowskie nieposiadające kwot mają wyłączny dostęp do rezerwy na wymiany kwot do dnia 31 marca 2020 r. 3. Ilości uzyskane z tej rezerwy nie mogą być przedmiotem wymiany ani nie mogą zostać przeniesione na kolejny rok. Wszelkie niewykorzystane ilości są po dniu 31 marca 2020 r. zwracane tym państwom członkowskim, które pierwotnie wniosły wkład w rezerwę na wymiany kwot. 4. Kwoty przewidziane w zamian wybiera się najlepiej z wykazu TAC wskazanych przez każde z państw członkowskich wnoszące wkład do rezerwy zgodnie z wykazem w dodatku do załącznika IA. 5. Te kwoty muszą mieć równoważną wartość handlową zgodnie z rynkowym kursem walut lub innymi wzajemnie akceptowanymi kursami wymiany. Jeżeli nie ma innych opcji, równoważną wartość handlową ustala się zgodnie ze średnimi cenami w Unii w roku poprzednim podanymi przez Europejskie Centrum Monitorowania Rynku Produktów Rybołówstwa i Akwakultury. 6. W przypadkach, gdy mechanizm wymiany kwot określony w ust. 2–5 niniejszego artykułu nie pozwala państwom członkowskim na pokrycie w podobnym zakresie ich nieuniknionych przyłowów, państwa członkowskie dążą do uzgodnienia wymiany kwot zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, przy zapewnieniu równoważnej wartości handlowej wymienianych kwot.

Artykuł 9 Ograniczenia nakładu połowowego w rejonie ICES 7e 1. W odniesieniu do okresów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), w załączniku II określono aspekty techniczne praw i obowiązków związane z załącznikiem II odnoszącym się do zarządzania stadem soli w rejonie ICES 7e. 2. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, przydzielić wnioskującemu państwu członkowskiemu określoną liczbę dni na morzu oprócz tych, o których mowa w załączniku II pkt 5, w ciągu których statek może zostać upoważniony przez swoje państwo członkowskie bandery do przebywania w rejonie ICES 7e, gdy posiada na pokładzie jakiekolwiek narzędzie regulowane, na podstawie takiego wniosku złożonego przez to państwo członkowskie, zgodnie z pkt 7.4 załącznika II. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 53 ust. 2. 3. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, przydzielić wnioskującemu państwu członkowskiemu maksymalnie trzy dni między dniem 1 lutego 2020 r. a dniem 31 stycznia 2021 r., oprócz tych, o których mowa w załączniku II pkt 5, w ciągu których statek może przebywać w rejonie ICES 7e na podstawie programu zwiększenia obecności obserwatorów naukowych, o którym mowa w załączniku II pkt 8.1. Przydział taki odbywa się na podstawie opisu przedłożonego przez państwo członkowskie zgodnie z pkt 8.3 załącznika II i po konsultacji ze STECF. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 53 ust. 2.

Artykuł 10 Środki dotyczące połowów labraksa 1. Zabrania się unijnym statkom rybackim, a także w odniesieniu do wszelkich połowów przemysłowych prowadzonych z brzegu, poławiania labraksa w rejonach ICES 4b i 4c oraz w podobszarze ICES 7. Zabrania się zatrzymywania, przeładunku, przemieszczania lub wyładunku labraksa złowionego w tym obszarze. 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w styczniu 2020 r. oraz od dnia 1 kwietnia do dnia 31 grudnia 2020 r. w rejonach ICES 4b, 4c, 7d, 7e, 7f i 7h oraz w wodach w obrębie 12 mil morskich od linii podstawowych podlegających suwerenności Zjednoczonego Królestwa w rejonach ICES 7a i 7g unijne statki rybackie mogą poławiać labraksa, a także zatrzymywać, przeładowywać, przemieszczać lub wyładowywać labraksa złowionego w tych obszarach przy użyciu następujących narzędzi oraz w ramach następujących limitów: a) przy użyciu włoków dennych (26): dla nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 520 kg na dwa miesiące i 5 % masy całkowitych połowów organizmów morskich złowionych przez ten statek w przeliczeniu na rejs połowowy; b) przy użyciu niewodów (27): dla nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 520 kg na dwa miesiące i 5 % masy całkowitych połowów organizmów morskich złowionych przez ten statek w przeliczeniu na rejs połowowy; c) przy użyciu haków i lin (28): nie więcej niż 5,7 ton rocznie na statek; d) przy użyciu stawnych sieci skrzelowych (29): w odniesieniu do nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 1,4 tony na statek rocznie. Odstępstwa określone w akapicie pierwszym mają zastosowanie do unijnych statków rybackich, które w okresie od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2016 r. odnotowały połowy labraksa: w odniesieniu do lit. c) zapisane połowy za pomocą haków i lin, a w odniesieniu do lit. d) zapisane połowy za pomocą stawnych sieci skrzelowych. W przypadku zastąpienia unijnego statku rybackiego państwa członkowskie mogą zezwolić, aby odstępstwo miało zastosowanie do innego statku rybackiego, pod warunkiem że liczba unijnych statków rybackich objętych odstępstwem oraz ich łączna zdolność połowowa nie ulegną zwiększeniu. 3. Limitów połowowych określonych w ust. 2 nie można przenosić między statkami, a w przypadku gdy zastosowanie ma limit miesięczny – między miesiącami. Dla unijnych statków rybackich poławiających za pomocą więcej niż jednego narzędzia w jednym miesiącu kalendarzowym stosuje się najniższy limit połowowy określony w ust. 2 w odniesieniu do któregokolwiek z narzędzi. Nie później niż 15 dni po zakończeniu każdego miesiąca państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania z wszystkich połowów labraksa w rozbiciu na rodzaje narzędzi. 4. Francja i Hiszpania zapewnią, aby śmiertelność połowowa stada labraksa w rejonach ICES 8a i 8b wynikająca z prowadzonych przez te państwa połowów handlowych i rekreacyjnych nie przekraczała wartości punktu FMSY, co odpowiada 2 533 tonom całkowitych połowów, zgodnie wymogiem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/472. 5. W połowach rekreacyjnych, w tym również w połowach prowadzonych z brzegu, w rejonach ICES 4b, 4c, 6a, 7a–7k, a) od dnia 1 stycznia do dnia 29 lutego oraz od dnia 1 do dnia 31 grudnia 2020 r. dozwolone są wyłącznie połowy labraksa typu „złów i wypuść”, na wędkę lub wędę ręczną. W tych okresach zabrania się zatrzymywania, przemieszczania, przeładunku lub wyładunku labraksa złowionego w tym obszarze; b) od dnia 1 marca do dnia 30 listopada 2020 r. dozwolone jest łowienie i zatrzymywanie nie więcej niż dwóch osobników labraksa na rybaka dziennie; minimalny rozmiar zatrzymanego labraksa wynosi 42 cm. Lit. b) akapitu pierwszego nie ma zastosowania do sieci stawnych, których nie wolno używać do połowu lub zatrzymywania labraksa w okresie, o którym mowa w tej literze. 6. W ramach połowów rekreacyjnych w rejonach ICES 8a i 8b dozwolone jest łowienie i zatrzymywanie maksymalnie dwóch osobników labraksa na rybaka dziennie. Minimalny rozmiar zatrzymanego labraksa wynosi 42 cm. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do sieci stawnych, których nie wolno używać do połowu lub zatrzymywania labraksa. 7. Ust. 5 i 6 pozostają bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych środków krajowych w zakresie rybołówstwa rekreacyjnego.

Artykuł 11 Środki dotyczące połowów węgorza europejskiego w wodach Unii obszaru ICES Wszelkie połowy ukierunkowane, przypadkowe i rekreacyjne węgorza europejskiego są zabronione w wodach Unii obszaru ICES i w wodach słonawych, takich jak estuaria, laguny przybrzeżne i wody przejściowe, w okresie obejmującym trzy kolejne miesiące, który zostanie ustalony przez każde państwo członkowskie między dniem 1 sierpnia 2020 r. a dniem 28 lutego 2021 r. Nie później dnia 1 czerwca 2020 r. państwa członkowskie powiadomią Komisję o ustalonym okresie.

Artykuł 12 Przepisy szczególne dotyczące przydziału uprawnień do połowów 1. Przydział uprawnień do połowów dla państw członkowskich określony w niniejszym rozporządzeniu pozostaje bez uszczerbku dla: a) wymian dokonywanych na podstawie art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; b) odliczeń i ponownych przydziałów dokonywanych na podstawie art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; c) ponownych przydziałów dokonywanych na podstawie art. 12 i 47 rozporządzenia (UE) 2017/2403; d) dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96 i art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; e) ilości zatrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 i art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; f) odliczeń dokonywanych na mocy art. 105, 106 i 107 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; g) transferów i wymian kwot zgodnie z art. 19 niniejszego rozporządzenia. 2. Stada, które podlegają TAC przezornościowym lub analitycznym, określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na potrzeby ustalanych z roku na rok warunków zarządzania TAC i kwotami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 847/96. 3. O ile w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie określono inaczej, art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96 ma zastosowanie do stad podlegających TAC przezornościowemu, a art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 4 tego rozporządzenia – do stad podlegających TAC analitycznemu. 4. Art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 nie mają zastosowania, w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z elastyczności obejmującej kolejny rok przewidzianej w art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

Artykuł 13 Środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego i witlinka w Morzu Celtyckim 1. Następujące środki mają zastosowanie do statków unijnych poławiających przy użyciu włoków dennych i niewodów w rejonach ICES 7f, 7g, części 7h na północ od 49° 30′ szerokości geograficznej północnej i części 7j na północ od 49° 30′ szerokości geograficznej północnej i na wschód od 11° długości geograficznej zachodniej: a) statkom unijnym, które poławiają przy użyciu włoków dennych i których połowy obejmują co najmniej 20 % plamiaka, zakazuje się połowów w obszarze, o którym mowa w ust. 1, chyba że używają one narzędzia z jednym z następujących rozmiarów oczek: — worek włoka o rozmiarze 110 mm z panelem sieci o kwadratowych oczkach o rozmiarze 120 mm, — worek włoka typu T90 o rozmiarze 100 mm, — worek włoka o rozmiarze 120 mm, — worek włoka o rozmiarze 100 mm z panelem sieci o kwadratowych oczkach o rozmiarze 160 mm – do dnia 31 maja 2020 r.; b) od dnia 1 czerwca 2020 r. oprócz środków, o których mowa w lit. a), statki unijne stosują: (i) narzędzia połowowe skonstruowane z odstępem co najmniej jednego metra między liną połowową a narzędziem dennym, lub (ii) wszelkie środki o udowodnionej przynajmniej równoważnej selektywności przy unikaniu połowów dorsza, zgodnie z oceną przeprowadzoną przez ICES lub STECF; c) statkom unijnym, które poławiają przy użyciu niewodów dennych i których połowy obejmują co najmniej 20 % plamiaka, zakazuje się połowów w obszarze, o którym mowa w ust. 1, chyba że używają one narzędzia z jednym z następujących rozmiarów oczek: — worek włoka o rozmiarze 110 mm z panelem sieci o kwadratowych oczkach o rozmiarze 120 mm, — worek włoka typu T90 o rozmiarze 100 mm, — worek włoka o rozmiarze 120 mm. 2. Z wyjątkiem statków objętych zakresem stosowania art. 9 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/2034 (30) statkom unijnym poławiającym przy użyciu włoków dennych i niewodów w rejonach ICES 7f–7k i na obszarze na zachód od 5° W w rejonie ICES 7e lub statkom unijnym poławiającym przy użyciu włoków dennych w obszarze określonym w ust. 1, których połowy obejmują mniej niż 20 % plamiaka, zakazuje się połowów, chyba że stosują one worek włoka o minimalnym rozmiarze oczek sieci co najmniej 100 mm. Ten wymóg dotyczący minimalnego rozmiaru oczek worka włoka nie ma zastosowania do statków, których przyłowy dorsza nie przekraczają 1,5 %, zgodnie z oceną przeprowadzoną przez STECF. 3. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i art. 27 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/1241 udziały procentowe połowów oblicza się jako odsetek masy w relacji pełnej wszystkich żywych zasobów morskich wyładowanych po każdym rejsie połowowym. 4. Statki unijne mogą stosować wysoce selektywne narzędzie, inne niż te wymienione w ust. 1 lit. a) i b), którego właściwości techniczne zapewniają – zgodnie z badaniem naukowym ocenionym przez STECF – połowy dorsza poniżej 1 %.

Artykuł 14 Środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego w Morzu Północnym Obszary zamknięte dla połowów, z wyjątkiem połowów przy użyciu narzędzia do połowów pelagicznych (okrężnic i włoków), oraz okresy, w których zamknięcia mają zastosowanie, są określone w załączniku IV.

Artykuł 15 Środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego w cieśninie Kattegat 1. Od dnia 31 maja 2020 r. statki unijne poławiające przy użyciu włoków dennych (kody narzędzi: OTB, OTT, OT, TBN, TBS, TB, TX i PTB) o minimalnym rozmiarze oczek sieci wynoszącym 70 mm stosują jedno z następujących narzędzi selektywnych: a) kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 35 mm, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb; b) kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 50 mm oddzielającym ryby płastugokształtne i dorszokształtne, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb dorszokształtnych; c) panel Seltra o kwadratowych oczkach sieci o rozmiarze 300 mm; d) regulowane wysoce selektywne narzędzie, którego właściwości techniczne zapewniają – zgodnie z badaniem naukowym ocenionym przez STECF – połowy dorsza poniżej 1,5 %, jeżeli jest to jedyne narzędzie na pokładzie statku. 2. Do dnia 31 marca 2020 r. państwa członkowskie mogą zidentyfikować statki unijne, które najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. będą miały, zgodnie z planem odnośnego państwa członkowskiego, zainstalowane wyposażenie do w pełni udokumentowanych połowów. Te statki unijne mogą stosować narzędzia zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/1241. Zainteresowane państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz tych statków.

Artykuł 16 Gatunki objęte zakazem połowów 1. Unijnym statkom rybackim zabrania się połowów, zatrzymywania na statku, przeładowywania lub wyładowywania następujących gatunków: a) rai promienistej (Amblyraja radiata) w wodach Unii rejonów ICES 2a, 3a i 7d oraz podobszaru ICES 4; b) kolenia czerwonego (Centrophorus squamosus) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; c) kolenia iberyjskiego (Centroscymnus coelolepis) w wodach Unii rejonu ICES 2 oraz podobszarze ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; d) liksy (Dalatias licha) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; e) kolenia kolcobrodego (Deania calcea) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; f) kompleksu gatunków (Dipturus cf. flossada i Dipturus cf. intermedia) rai gładkiej (Dipturus batis) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszarów ICES 3, 4, 6, 7, 8, 9 i 10; g) kolczaka wielkiego (Etmopterus princeps) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; h) rekina szarego (Galeorhinus galeus) w przypadku połowów taklami w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1, 5, 6, 7, 8, 12 i 14; i) żarłacza śledziowego (Lamna nasus) we wszystkich wodach; j) rai nabijanej (Raja clavata) w wodach Unii rejonu ICES 3a; k) rai bruzdowanej (Raja undulata) w wodach Unii podobszarów ICES 6 i 10; l) rekina wielorybiego (Rhincodon typus) we wszystkich wodach; m) rochy (Rhinobatos rhinobatos) w Morzu Śródziemnym; n) kolenia (Squalus acanthias) w wodach Unii podobszarów ICES 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, z wyjątkiem programów unikania określonych w załączniku IA. 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Muszą one zostać niezwłocznie uwolnione.

Artykuł 17 Przekazywanie danych Państwa członkowskie, przedkładając Komisji, zgodnie z art. 33 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, dane dotyczące wyładunków ilości złowionych ze stad i nakładu połowowego, stosują kody stad określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ II

Upoważnienia do połowów w wodach państw trzecich

Artykuł 18 Upoważnienia do połowów 1. Maksymalną liczbę upoważnień do połowów dla unijnych statków rybackich w wodach państwa trzeciego określono w załączniku V część A. 2. W przypadku gdy jedno państwo członkowskie przekazuje innemu państwu członkowskiemu kwotę („swap”) w odniesieniu do obszarów połowowych określonych w załączniku V część A do niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, transfer obejmuje odpowiednie przekazanie upoważnień do połowów i jest zgłaszany Komisji. Nie można jednak przekroczyć całkowitej liczby upoważnień do połowów dla każdego obszaru połowowego, określonej w załączniku V część A do niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ III

Uprawnienia do połowów w wodach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 19 Transfery i wymiany kwot 1. W przypadku gdy na podstawie przepisów regionalnej organizacji do spraw zarządzania rybołówstwem (RFMO) dozwolone są transfery lub wymiany kwot między Umawiającymi się Stronami RFMO, dane państwo członkowskie (zwane dalej „zainteresowanym państwem członkowskim”) może prowadzić rozmowy z Umawiającą się Stroną RFMO oraz w stosownych przypadkach ustalać możliwe zakresy planowanych transferów lub wymian kwot. 2. Po powiadomieniu Komisji przez zainteresowane państwo członkowskie Komisja może zatwierdzić zakres planowanych transferów lub wymian kwot, które były przedmiotem rozmów tego państwa członkowskiego z odnośną Umawiającą się Stroną RFMO. Następnie Komisja bez zbędnej zwłoki wyraża zgodę na dokonanie takiego transferu lub takiej wymiany kwot z odnośną Umawiającą się Stroną RFMO. Komisja powiadamia sekretariat RFMO o uzgodnionym transferze lub uzgodnionej wymianie kwot zgodnie z przepisami tej organizacji. 3. Komisja informuje państwa członkowskie o uzgodnionym transferze lub uzgodnionej wymianie kwot. 4. Uprawnienia do połowów otrzymane od odnośnej Umawiającej się Strony RFMO lub przekazane jej w ramach transferu lub wymiany kwot uznawane są za kwoty przydzielone zainteresowanemu państwu członkowskiemu lub odliczane od przydziału zainteresowanego państwa członkowskiego od momentu, w którym transfer lub wymiana kwot zostaną przeprowadzone zgodnie z warunkami porozumienia osiągniętego z odnośną Umawiającą się Stroną RFMO lub zgodnie z przepisami odnośnej RFMO, zależnie od przypadku. Taki przydział nie może zmienić istniejącego klucza podziału do celów przydzielania uprawnień do połowów między państwami członkowskimi zgodnie z zasadą względnej stabilności działalności połowowej. 5. Niniejszy artykuł stosuje się do dnia 31 stycznia 2021 r. w odniesieniu do transferów kwot od Umawiającej się Strony RFMO na rzecz Unii oraz ich późniejszego przydziału państwom członkowskim.

Sekcja 2

Obszar objęty konwencją ICCAT

Artykuł 20 Ograniczenia możliwości połowów, chowu, hodowli i tuczu 1. Liczbę unijnych kliprów tuńczykowych oraz statków do połowu wędami holowanymi, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm we wschodnim Atlantyku, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 1. 2. Liczbę unijnych łodzi uprawiających tradycyjne rybołówstwo przybrzeżne, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm w Morzu Śródziemnym, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 2. 3. Liczbę unijnych statków rybackich dokonujących połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Morzu Adriatyckim do celów chowu lub hodowli, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 3. 4. Liczbę statków rybackich upoważnionych do połowów, zatrzymywania na statku, dokonywania przeładunku, transportu lub wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 4. 5. Liczbę tonarów służących do połowów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 5. 6. Całkowite możliwości w zakresie chowu lub hodowli tuńczyka błękitnopłetwego oraz maksymalną wprowadzaną ilość złowionego dzikiego tuńczyka błękitnopłetwego rozdzielaną między miejsca chowu lub hodowli we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 6. 7. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów północnego tuńczyka białego jako gatunku docelowego zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 520/2007 (31) ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 7 do niniejszego rozporządzenia. 8. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich o długości co najmniej 20 metrów, które prowadzą połowy opastuna na obszarze objętym konwencją ICCAT, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 8.

Artykuł 21 Połowy rekreacyjne W stosownych przypadkach państwa członkowskie wydzielają określoną część przeznaczoną na połowy rekreacyjne w ramach kwot przydzielonych im zgodnie z załącznikiem ID.

Artykuł 22 Rekiny 1. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy alopiasów (Alopias superciliosus) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu. 2. Zabrania się ukierunkowanych połowów gatunków kosogonów należących do rodzaju Alopias. 3. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy głowomłotów pospolitych z rodziny Sphyrnidae (z wyjątkiem Sphyrna tiburo) złowionych w obszarze objętym konwencją ICCAT. 4. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy żarłaczy białopłetwych (Carcharhinus longimanus) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu. 5. Zabrania się zatrzymywania na statku żarłaczy jedwabistych (Carcharhinus falciformis) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu.

Sekcja 3

Obszar objęty konwencją CCAMLR

Artykuł 23 Powiadomienia o zwiadach rybackich Jeżeli państwo członkowskie zamierza uczestniczyć w 2020 r. w zwiadach rybackich w odniesieniu do antarów (Dissostichus spp.) przy użyciu takli w podobszarach FAO 88.1 i 88.2 oraz w rejonach 58.4.1, 58.4.2 i 58.4.3a poza obszarami podlegającymi jurysdykcji krajowej, powiadamia o tym Sekretariat CCAMLR zgodnie z art. 7 i 7a rozporządzenia (WE) nr 601/2004 nie później niż w dniu 1 czerwca 2020 r.

Artykuł 24 Ograniczenia dotyczące zwiadów rybackich w odniesieniu do antarów 1. Połowy antarów w okresie połowu 2019-2020 są ograniczone do państw członkowskich, podobszarów i liczby statków określonych w tabeli A w załączniku VII w odniesieniu do gatunków, TAC i limitów przyłowów określonych w tabeli B tego załącznika. 2. Zakazane są ukierunkowane połowy gatunków rekinów do celów innych niż badania naukowe. Wszelkie przyłowy rekinów, zwłaszcza osobników młodych i ciężarnych samic, złowionych przypadkowo podczas połowów antarów, uwalnia się żywe. 3. W stosownych przypadkach połowy w jakimkolwiek małym obszarze badawczym (SSRU) wstrzymuje się, kiedy zgłoszony połów osiągnie określony TAC, a dany SSRU zostaje zamknięty dla połowów na pozostałą część okresu połowu. 4. W celu uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia możliwości rybołówstwa oraz uniknięcia nadmiernego skoncentrowania połowów oraz nakładów połowy odbywają się możliwie w jak największym zakresie geograficznym oraz batymetrycznym. Połowy w podobszarach FAO 88.1 i 88.2, a także w rejonach 58.4.1, 58.4.2 i 58.4.3a, w przypadku gdy są dozwolone zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, są jednak zabronione na głębokościach nieprzekraczających 550 metrów.

Artykuł 25 Połowy kryla antarktycznego w okresie połowu 2020-2021 1. Jeżeli w okresie połowu 2020-2021 państwo członkowskie zamierza poławiać kryla antarktycznego (Euphausia superba) w obszarze objętym konwencją CCAMLR, powiadamia o tym zamiarze Komisję przy użyciu formularza zawartego w dodatku część B do załącznika VII do niniejszego rozporządzenia nie później niż w dniu 1 maja 2020 r. Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja przekazuje powiadomienia Sekretariatowi CCAMLR nie później niż w dniu 30 maja 2020 r. 2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawiera informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 601/2004, w odniesieniu do każdego statku, który państwo członkowskie ma upoważnić do uczestnictwa w połowach kryla antarktycznego. 3. Państwo członkowskie zamierzające poławiać kryla antarktycznego w obszarze objętym konwencją CCAMLR zgłasza swój zamiar dotyczący tego połowu wyłącznie w odniesieniu do upoważnionych statków pływających pod jego banderą w momencie powiadomienia lub pływających pod banderą innego członka CCAMLR, w odniesieniu do których spodziewa się, że w momencie dokonywania połowów będą pływały pod banderą tego państwa członkowskiego. 4. Państwa członkowskie mają prawo upoważnić do uczestnictwa w połowach kryla antarktycznego statki inne niż statki zgłoszone Sekretariatowi CCAMLR zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli upoważniony statek nie może uczestniczyć w połowach z uzasadnionych przyczyn operacyjnych lub z powodu siły wyższej. W takiej sytuacji zainteresowane państwa członkowskie natychmiast informują Sekretariat CCAMLR oraz Komisję, przekazując: a) pełne dane statku zastępującego (statków zastępujących), w tym informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 601/2004; b) wyczerpujące wyliczenie powodów uzasadniających zastąpienie oraz wszelkie odpowiednie dokumenty lub informacje potwierdzające. 5. Państwa członkowskie nie mogą upoważnić do połowów kryla antarktycznego statku znajdującego się w jakimkolwiek wykazie CCAMLR dotyczącym statków rybackich prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (zwane dalej „połowami NNN”).

Sekcja 4

Obszar podlegający kompetencji IOTC

Artykuł 26 Ograniczenie zdolności połowowej statków poławiających w obszarze podlegającym kompetencji IOTC 1. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich poławiających tuńczyki tropikalne w obszarze podlegającym kompetencji IOTC oraz odpowiadającą im zdolność połowową wyrażoną w pojemności brutto (GT) określono w załączniku VIII pkt 1. 2. Maksymalną liczbę statków rybackich Unii poławiających włócznika (Xiphias gladius) oraz tuńczyka białego (Thunnus alalunga) w obszarze podlegającym kompetencji IOTC oraz odpowiadającą im zdolność połowową wyrażoną w pojemności brutto określono w załączniku VIII pkt 2. 3. Państwa członkowskie mogą dokonać ponownego przydziału statków przypisanych do jednego z dwóch rodzajów połowów, o których mowa w ust. 1 i 2, do drugiego rodzaju połowu, pod warunkiem że mogą wykazać Komisji, że taka zmiana nie prowadzi do zwiększenia nakładu połowowego w odniesieniu do danych stad ryb. 4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku propozycji transferu zdolności połowowej na rzecz ich floty statki, które mają zostać objęte transferem, znajdowały się w rejestrze upoważnionych statków IOTC lub w rejestrze statków innej RFMO zajmującej się połowami tuńczyka. Ponadto transferem nie mogą zostać objęte statki znajdujące się w wykazie statków prowadzących połowy NNN którejkolwiek RFMO. 5. Państwa członkowskie mogą zwiększyć swoją zdolność połowową, przekraczając pułapy, o których mowa w ust. 1 i 2, jedynie w ramach limitów określonych w planach rozwoju przedstawionych IOTC.

Artykuł 27 Dryfujące urządzenia do sztucznej koncentracji ryb oraz statki dostawcze 1. Sejner nie może mieć w danym momencie rozmieszczonych więcej niż 300 aktywnych dryfujących urządzeń do sztucznej koncentracji ryb. 2. Liczba statków dostawczych może wynosić nie więcej niż dwa statki dostawcze wspomagające nie mniej niż pięć sejnerów, przy czym wszystkie te statki muszą pływać pod banderą tego samego państwa członkowskiego. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do państw członkowskich korzystających z tylko jednego statku dostawczego. 3. Jeden sejner nie może być w jakimkolwiek momencie wspomagany przez więcej niż jeden statek dostawczy pływający pod banderą tego samego państwa członkowskiego. 4. Unia nie rejestruje nowych ani dodatkowych statków dostawczych w rejestrze upoważnionych statków IOTC.

Artykuł 28 Rekiny 1. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakichkolwiek części lub całych tusz kosogonów wszystkich gatunków z rodziny Alopiidae podczas jakiegokolwiek połowu. 2. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całych tusz żarłacza białopłetwego (Carcharhinus longimanus) podczas jakiegokolwiek połowu, z wyjątkiem statków o długości całkowitej poniżej 24 m prowadzących operacje połowowe w wyłącznej strefie ekonomicznej (w.s.e.) państwa członkowskiego, pod którego banderą pływają, oraz pod warunkiem że ich połowy są przeznaczone wyłącznie do spożycia lokalnego. 3. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wolno okaleczać. Muszą one zostać niezwłocznie uwolnione.

Sekcja 5

Obszar objęty konwencją SPRFMO

Artykuł 29 Połowy gatunków pelagicznych 1. Jedynie te państwa członkowskie, które prowadziły aktywnie połowy gatunków pelagicznych w obszarze objętym konwencją SPRFMO w 2007, 2008 lub 2009 r. mogą dokonywać połowów tych gatunków w tym obszarze zgodnie z TAC określonymi w załączniku IH. 2. Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, ograniczają całkowitą pojemność brutto statków pływających pod ich banderą i prowadzących w 2020 r. połowy gatunków pelagicznych w tym obszarze do łącznego poziomu dla Unii wynoszącego 78 600 ton pojemności brutto. 3. Uprawnienia do połowów określone w załączniku IH można wykorzystywać wyłącznie pod warunkiem, że państwa członkowskie wyślą Komisji wykaz statków prowadzących aktywnie połowy lub zaangażowanych w przeładunek w obszarze objętym konwencją SPRFMO, zapisy z systemów monitorowania statków, miesięczne raporty połowowe oraz, jeżeli są dostępne, dane na temat zawinięć do portów, najpóźniej do piątego dnia następnego miesiąca, w celu przekazania tych informacji Sekretariatowi SPRFMO.

Artykuł 30 Mantowate 1. Unijnym statkom rybackim zabrania się poławiania, zatrzymywania na statku, przeładowywania, wyładowywania, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakichkolwiek części lub całych tusz mantowatych (z rodziny Mobulidae, obejmującej rodzaje Manta i Mobula), z wyjątkiem statków rybackich prowadzących połowy na własne potrzeby (w przypadku gdy złowione ryby są spożywane bezpośrednio przez rodziny rybaków). Na zasadzie odstępstwa od zdania pierwszego mantowate złowione w sposób niezamierzony w ramach tradycyjnego rybołówstwa przybrzeżnego (połowów innych niż połowy przy użyciu takli lub połowów powierzchniowych, tj. połowów przy użyciu okrężnic, węd, sieci skrzelowych, węd ręcznych oraz statków do połowu wędami holowanymi, oraz zarejestrowanych w rejestrze upoważnionych statków IOTC) mogą zostać wyładowane wyłącznie do celów spożycia lokalnego. 2. Wszystkie statki rybackie inne niż statki używane do prowadzenia połowów na własne potrzeby szybko, w możliwym zakresie, uwalniają mantowate żywe i nieokaleczone, gdy tylko zostaną zauważone w sieci, na haku lub na pokładzie oraz czynią to w sposób powodujący jak najmniejsze uszkodzenie schwytanych osobników.

Artykuł 31 Połowy denne 1. Państwa członkowskie ograniczają swoje połowy denne lub nakład połowowy w odniesieniu do połowów dennych w 2020 r. do tych części obszaru objętego konwencją SPRFMO, w których prowadzono połowy denne w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., oraz do poziomu, który nie przekracza średniego rocznego poziomu połowów lub parametrów nakładów połowowych z tego okresu. Mogą one dokonywać połowów w zakresie wykraczającym poza udokumentowany poziom, tylko jeżeli SPRFMO zatwierdzi ich plany połowowe przekraczające poziom udokumentowanych połowów. 2. Państwa członkowskie bez udokumentowanych połowów lub nakładu połowowego w odniesieniu do połowów dennych w obszarze objętym konwencją SPRFMO w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. nie mogą prowadzić połowów, chyba że SPRFMO zatwierdzi ich plan połowowy bez dokumentacji.

Artykuł 32 Zwiady rybackie 1. Państwa członkowskie mogą w 2020 r. uczestniczyć w zwiadach rybackich dotyczących antarów (Dissostichus spp.). przy użyciu takli, w obszarze objętym konwencją SPRFMO tylko wtedy, gdy SPRFMO zatwierdzi ich wniosek o udział w takich połowach, w tym plan działania w sprawie połowów oraz zobowiązanie do wdrożenia planu gromadzenia danych. 2. Połowy odbywają się wyłącznie w blokach badawczych określonych przez SPRFMO. Zabrania się połowów na głębokościach nieprzekraczających 750 metrów i przekraczających 2 000 metrów. 3. TAC ustala się zgodnie z załącznikiem IH. Połowy są ograniczone do jednego rejsu o długości maksymalnie 21 kolejnych dni i do maksymalnej liczby 5 000 haków na zestaw, przy maksymalnej liczbie 20 zestawów na blok badawczy. Zaprzestaje się połowów gdy zostanie osiągnięty TAC albo po wystawieniu i zaciągnięciu 100 zestawów – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Sekcja 6

Obszar objęty konwencją IATTC

Artykuł 33 Połowy przy użyciu okrężnic 1. Połowy tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), opastuna (Thunnus obesus) oraz bonito (Katsuwonus pelamis) dokonywane przez sejnery są zabronione: a) od godz. 00:00 dnia 29 lipca 2020 r. do godz. 24:00 dnia 8 października 2020 r. lub od godz. 00:00 dnia 9 listopada 2020 r. do godz. 24:00 dnia 19 stycznia 2021 r. w obszarze wyznaczonym przez następujące granice: — linie brzegowe Ameryk od strony Oceanu Spokojnego, — 150° długości geograficznej zachodniej, — 40° szerokości geograficznej północnej, — 40° szerokości geograficznej południowej; b) od dnia godz. 00:00 9 października 2020 r. do godz. 24:00 dnia 8 listopada 2020 r. w obszarze wyznaczonym przez następujące granice: — 96° długości geograficznej zachodniej, — 110° długości geograficznej zachodniej, — 4° szerokości geograficznej północnej, — 3° szerokości geograficznej południowej. 2. Przed dniem 1 kwietnia 2020 r., dla każdego ze swoich statków, zainteresowane państwa członkowskie zgłaszają Komisji wybrany okres zamknięcia, o którym mowa w ust. 1 lit. a). Wszystkie sejnery zainteresowanego państwa członkowskiego wstrzymują na wybrany okres połowy okrężnicami w obszarach określonych w ust. 1. 3. Sejnery łowiące tuńczyka w obszarze objętym konwencją IATTC zatrzymują na statku, a następnie wyładowują lub przeładowują wszystkie złowione tuńczyki żółtopłetwe, opastuny i bonito. 4. Ust. 3 nie ma zastosowania w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy ryby uznano za nienadające się do spożycia przez ludzi z powodów innych niż rozmiar; lub b) podczas ostatniej części rejsu, gdy na statku może nie być już wystarczająco dużo miejsca, aby pomieścić cały połów tuńczyka złowiony podczas tej części rejsu.

Artykuł 34 Dryfujące urządzenia do sztucznej koncentracji ryb 1. W obszarze objętym konwencją IATTC sejnery mogą posiadać w danym momencie nie więcej niż 450 aktywnych urządzeń do sztucznej koncentracji ryb. Urządzenie do sztucznej koncentracji ryb uznaje się za aktywne, jeżeli jest ono zrzucone na morze, rozpoczyna transmisję swojej lokalizacji i jest monitorowane przez statek, jego właściciela lub operatora. Urządzenie do sztucznej koncentracji ryb może być uruchamiane wyłącznie na pokładzie sejnera. 2. Sejner nie może zrzucać urządzeń do sztucznej koncentracji ryb w okresie 15 dni przed rozpoczęciem wybranego okresu zamknięcia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lit. a), oraz musi odzyskać tę samą liczbę urządzeń do sztucznej koncentracji ryb, jaką początkowo zrzucono w ciągu 15 dni przed rozpoczęciem okresu zamknięcia. 3. Państwa członkowskie co miesiąc zgłaszają Komisji informacje dzienne dotyczące wszystkich aktywnych urządzeń do sztucznej koncentracji ryb zgodnie z wymogami IATTC. Sprawozdania te składane są z przesunięciem co najmniej 60 dni, ale nie więcej niż 75 dni. Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje sekretariatowi IATTC.

Artykuł 35 Limity połowowe opastuna w przypadku połowów taklami Łączne roczne połowy opastuna przez taklowce każdego państwa członkowskiego w obszarze objętym konwencją IATTC określono w załączniku IL.

Artykuł 36 Zakaz połowów żarłaczy białopłetwych 1. Zabrania się połowów żarłacza białopłetwego (Carcharhinus longimanus) w obszarze objętym konwencją IATTC, a także zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakiejkolwiek części lub całej tuszy żarłaczy białopłetwych złowionych w tym obszarze. 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Operatorzy statku muszą je niezwłocznie uwolnić. 3. Operatorzy statku: a) odnotowują liczbę uwolnień z oznaczeniem stanu ryb (martwe lub żywe); b) zgłaszają informacje określone w lit. a) państwu członkowskiemu, którego są obywatelami. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje zgromadzone w trakcie poprzedniego roku do dnia 31 stycznia.

Artykuł 37 Zakaz połowów mantowatych Unijnym statkom rybackim w obszarze objętym konwencją IATTC zabrania się poławiania, zatrzymywania na statku, przeładowywania, wyładowywania, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakichkolwiek części lub całych tusz mantowatych (rodziny Mobulidae, obejmującej rodzaje Manta i Mobula). Unijne statki rybackie w miarę możliwości uwalniają mantowate – żywe i nieokaleczone – niezwłocznie po zauważeniu, że zostały złowione.

Sekcja 7

Obszar objęty konwencją SEAFO

Artykuł 38 Zakaz połowów rekinów głębokowodnych Zabrania się ukierunkowanych połowów wymienionych poniżej rekinów głębokowodnych w obszarze objętym konwencją SEAFO: a) Apristurus manis; b) kolczak (Etmopterus bigelowi); c) Etmopterus brachyurus; d) kolczak wielki (Etmopterus princeps); e) kolczak smukły (Etmopterus pusillus); f) rajowate (Rajidae); g) Scymnodon squamulosus; h) rekiny głębinowe z nadrzędu Selachimorpha; i) koleń (Squalus acanthias).

Sekcja 8

Obszar objęty konwencją WCPFC

Artykuł 39 Warunki połowów opastuna, tuńczyka żółtopłetwego i bonito oraz tuńczyka białego z południowego Pacyfiku 1. Państwa członkowskie zapewniają, aby liczba dni połowowych przydzielonych sejnerom prowadzącym połowy opastuna (Thunnus obesus), tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares) i bonito (Katsuwonus pelamis) w części obszaru objętego konwencją WCPFC położonej na pełnym morzu pomiędzy 20° szerokości geograficznej północnej a 20° szerokości geograficznej południowej nie przekraczała 403 dni. 2. Unijne statki rybackie nie mogą prowadzić ukierunkowanych połowów tuńczyka białego z południowego Pacyfiku (Thunnus alalunga) w obszarze objętym konwencją WCPFC na południe od 20° szerokości geograficznej południowej. 3. Państwa członkowskie zapewniają, aby w 2020 r. połowy opastuna (Thunnus obesus) przez taklowce nie przekroczyły 2 000 ton.

Artykuł 40 Zarządzanie połowami przy użyciu urządzeń do sztucznej koncentracji ryb 1. W części obszaru objętego konwencją WCPFC położonej między 20° szerokości geograficznej północnej a 20° szerokości geograficznej południowej między godz. 00.00 dnia 1 lipca 2020 r. a godz. 24.00 dnia 30 września 2020 r. zabrania się sejnerom stosowania urządzeń do sztucznej koncentracji ryb, ich obsługi lub ich wystawiania. 2. Oprócz zakazu określonego w ust. 1 w obszarze pełnomorskim objętym konwencją WCPFC położonym między 20° szerokości geograficznej północnej a 20° szerokości geograficznej południowej zabrania się wystawiania urządzeń do sztucznej koncentracji ryb przez dwa dodatkowe miesiące: między godz. 00.00 dnia 1 kwietnia 2020 r. a godz. 24.00 dnia 31 maja 2020 r. albo między godz. 00.00 dnia 1 listopada 2020 r. a godz. 24.00 dnia 31 grudnia 2020 r. 3. Ust. 2 nie ma zastosowania w następujących przypadkach: a) podczas ostatniej części rejsu, jeżeli na statku nie ma już wystarczająco dużo miejsca, aby pomieścić wszystkie ryby; b) w przypadku gdy ryby nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów innych niż rozmiar; lub c) gdy wystąpi poważna awaria urządzeń do zamrażania. 4. Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy z ich sejnerów stosował na morzu, w danym momencie, nie więcej niż 350 urządzeń do sztucznej koncentracji ryb z aktywowanymi oprzyrządowanymi bojami. Boję aktywuje się wyłącznie na pokładzie statku. 5. Wszystkie sejnery prowadzące połowy w części obszaru objętego konwencją WCPFC, o której mowa w ust. 1, zatrzymują na statku, przeładowują i wyładowują wszystkie złowione opastuny, tuńczyki żółtopłetwe i bonito.

Artykuł 41 Ograniczenia liczby unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów włócznika Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów włócznika (Xiphias gladius) w obszarach na południe od 20° S w obszarze objętym konwencją WCPFC określono w załączniku IX.

Artykuł 42 Limity połowowe włócznika w połowach taklami na południe od 20° szerokości geograficznej południowej Państwa członkowskie zapewniają, aby połowy włócznika (Xiphias gladius) na południe od 20° szerokości geograficznej południowej przez taklowce nie przekroczyły w 2020 r. limitu wyznaczonego w załączniku IG. Państwa członkowskie zapewniają także, aby w wyniku tego środka nie nastąpiło przesunięcie nakładu połowowego dla włócznika na obszar na północ od 20° S.

Artykuł 43 Żarłacze jedwabiste i żarłacze białopłetwe 1. W obszarze objętym konwencją WCPFC zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku lub przechowywania jakiejkolwiek części lub całej tuszy osobników następujących gatunków: a) żarłacze jedwabiste (Carcharhinus falciformis); b) żarłacze białopłetwe (Carcharhinus longimanus). 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Muszą one zostać niezwłocznie uwolnione.

Artykuł 44 Obszar podlegający jednocześnie IATTC i WCPFC 1. Statki wpisane wyłącznie do rejestru WCPFC, gdy dokonują połowów w obszarze podlegającym jednocześnie IATTC i WCPFC zgodnie z definicją w art. 4 lit. v), stosują środki określone w niniejszej sekcji. 2. Statki wpisane jednocześnie do rejestru WCPFC i IATTC oraz statki wpisane wyłącznie do rejestru IATTC stosują środki określone w art. 33 ust. 1 lit. a), ust. 2, 3 i 4 oraz w art. 34, 35 i 36, gdy dokonują połowów w obszarze podlegającym jednocześnie IATTC i WCPFC zgodnie z definicją w art. 4 lit. v).

Sekcja 9

Morze Beringa

Artykuł 45 Zakaz połowów w obszarach pełnomorskich Morza Beringa Zabrania się połowów mintaja (Gadus chalcogrammus) w obszarach pełnomorskich Morza Beringa.

Sekcja 10

Obszar objęty porozumieniem SIOFA

Artykuł 46 Tymczasowe środki dotyczące połowów dennych 1. Państwa członkowskie, których statki do 2016 r. prowadziły połowy przez okres dłuższy niż 40 dni w danym roku w obszarze objętym porozumieniem SIOFA, zapewniają, aby te statki rybackie pływające pod ich banderą ograniczyły swój roczny nakład połowowy lub połowy w ramach połowów dennych do średniego rocznego poziomu oraz aby działalność połowowa prowadzona była na obszarze objętym oceną skutków przedłożoną SIOFA. 2. Państwa członkowskie, których statki do 2016 r. nie prowadziły połowów przez okres dłuższy niż 40 dni w jakimkolwiek danym roku w obszarze objętym porozumieniem SIOFA, zapewniają, aby statki pływające pod ich banderą ograniczyły swój nakład połowowy lub połowy w ramach połowów dennych oraz rozkład przestrzenny zgodnie z ich historycznymi danymi połowowymi.

TYTUŁ III

UPRAWNIENIA DO POŁOWÓW DLA STATKÓW PAŃSTW TRZECICH POŁAWIAJĄCYCH W WODACH UNII

Artykuł 47 Statki rybackie pływające pod banderą Norwegii oraz statki rybackie zarejestrowane na Wyspach Owczych Zezwala się statkom rybackim pływającym pod banderą Norwegii oraz statkom rybackim zarejestrowanym na Wyspach Owczych na dokonywanie połowów w wodach Unii w granicach TAC określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w tytule III rozporządzenia (UE) 2017/2403.

Artykuł 48 Statki rybackie pływające pod banderą Wenezueli W odniesieniu do statków rybackich pływających pod banderą Wenezueli zastosowanie mają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu oraz w tytule III rozporządzenia (UE) 2017/2403.

Artykuł 49 Upoważnienia do połowów Maksymalną liczbę upoważnień do połowów dla statków państw trzecich poławiających w wodach Unii określono w załączniku V część B.

Artykuł 50 Warunki wyładunku połowów i przyłowów Do połowów i przyłowów statków państw trzecich poławiających na podstawie upoważnień, o których mowa w art. 49, stosuje się warunki określone w art. 7.

Artykuł 51 Okresy zamknięte dla połowów Statki państw trzecich upoważnione do połowów dobijaków i związanych z nimi przyłowów w wodach Unii podobszaru ICES 4, od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2020 r. oraz od dnia 1 sierpnia do dnia 31 grudnia 2020 r. nie mogą prowadzić w tym obszarze połowów dobijaków włokiem dennym, niewodem lub podobnymi narzędziami ciągnionymi o rozmiarze oczek sieci wynoszącym mniej niż 16 mm.

Artykuł 52 Gatunki objęte zakazem połowów 1. Statkom państw trzecich zabrania się połowów, zatrzymywania na statku, przeładowywania lub wyładowywania następujących gatunków, w każdym przypadku gdy zostały one znalezione w wodach Unii: a) rai promienistej (Amblyraja radiata) w wodach Unii rejonów ICES 2a, 3a i 7d oraz podobszaru ICES 4; b) kompleksu gatunków (Dipturus cf. flossada i Dipturus cf. intermedia) rai gładkiej (Dipturus batis) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszarów ICES 3, 4, 6, 7, 8, 9 i 10; c) rekina szarego (Galeorhinus galeus) w przypadku połowów taklami w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszarów ICES 1, 4, 5, 6, 7, 8, 12 i 14; d) liksy (Dalatias licha), kolenia kolcobrodego (Deania calcea), kolenia czerwonego (Centrophorus squamosus), kolenia długopłetwego (Etmopterus princeps) i kolenia iberyjskiego (Centroscymnus coelolepis) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszarów ICES 1, 4 i 14; e) żarłacza śledziowego (Lamna nasus) w wodach Unii; f) rai nabijanej (Raja clavata) w wodach Unii rejonu ICES 3a; g) rai bruzdowanej (Raja undulata) w wodach Unii podobszarów ICES 6, 9 i 10; h) rochy (Rhinobatos rhinobatos) w Morzu Śródziemnym; i) rekina wielorybiego (Rhincodon typus) we wszystkich wodach; j) kolenia (Squalus acanthias) w wodach Unii podobszarów ICES 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10. 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Muszą one zostać niezwłocznie uwolnione.

TYTUŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 53 Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 54 Przepis przejściowy Art. 10, art. 12 ust. 2, art. 16, 22, 23, 28, 36, 37, 38, 43, 45 i 52 stosuje się nadal odpowiednio w 2021 r. do czasu wejścia w życie rozporządzenia ustalającego uprawnienia do połowów na rok 2021.

Artykuł 55 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2020 r. Art. 9 stosuje się jednak od dnia 1 lutego 2020 r. Przepisy dotyczące uprawnień do połowów określonych w art. 23, 24 i 25 oraz w załączniku VII w odniesieniu do niektórych stad ryb w obszarze objętym konwencją CCAMLR stosuje się od dnia 1 grudnia 2019 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 27 stycznia 2020 r. W imieniu Rady M. VUČKOVIĆ Przewodniczący

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniające rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (Dz.U. L 83 z 25.3.2019, s. 1).

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2007 z dnia 18 września 2007 ustanawiające środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego (Dz.U. L 248 z 22.9.2007, s. 17).

(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/973 z dnia 4 lipca 2018 r. ustanawiające wieloletni plan w odniesieniu do stad dennych w Morzu Północnym oraz połowów eksploatujących te stada, określające szczegóły realizacji obowiązku wyładunku w Morzu Północnym oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 676/2007 i (WE) nr 1342/2008 (Dz.U. L 179 z 16.7.2018, s. 1).

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 302/2009 (Dz.U. L 252 z 16.9.2016, s. 1).

(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami (Dz.U. L 115 z 9.5.1996, s. 3).

(7) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).

(8) Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (Dz.U. L 226 z 29.8.1980, s. 48).

(9) Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Wysp Owczych (Dz.U. L 226 z 29.8.1980, s. 12).

(10) Umowa partnerska w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony (Dz.U. L 172 z 30.6.2007, s. 4) i Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz rekompensatę finansową, zgodnie z tą Umową (Dz.U. L 293 z 23.10.2012, s. 5).

(11) Decyzja Rady (UE) 2015/1565 z dnia 14 września 2015 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli (Dz.U. L 6 z 10.1.2012, s. 9).

(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, (UE) 2016/1139, (UE) 2018/973, (UE) 2019/472 i (UE) 2019/1022 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 (Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 105).

(14) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 218/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie przekazywania przez państwa członkowskie prowadzące połowy na północno-wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 70).

(15) Rozporządzenie Rady (WE) nr 601/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiające określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki i uchylające rozporządzenia: (EWG) nr 3943/90, (WE) nr 66/98 i (WE) nr 1721/1999 (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, s. 16).

(16) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie przekazywania przez państwa członkowskie prowadzące połowy na określonych obszarach, innych niż północny Atlantyk, danych statystycznych o połowach nominalnych (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 1).

(17) Zawarta na mocy decyzji Rady 2006/539/WE z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji na rzecz wzmocnienia Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 22).

(18) Unia przystąpiła do niej na mocy decyzji Rady 86/238/EWG z dnia 9 czerwca 1986 r. dotyczącej przystąpienia Wspólnoty do Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zmienionej Protokołem załączonym do Aktu końcowego Konferencji Pełnomocników Państw – Stron Konwencji, podpisanego w Paryżu dnia 10 lipca 1984 r. (Dz.U. L 162 z 18.6.1986, s. 33).

(19) Unia przystąpiła do niej na mocy decyzji Rady 95/399/WE z dnia 18 września 1995 r. dotyczącej przystąpienia Wspólnoty do Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (Dz.U. L 236 z 5.10.1995, s. 24).

(20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 217/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie przekazywania danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej przez państwa członkowskie dokonujące połowów na północno-zachodnim Atlantyku (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 42).

(21) Zawarta na mocy decyzji Rady 2002/738/WE z dnia 22 lipca 2002 r. sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim (Dz.U. L 234 z 31.8.2002, s. 39).

(22) Unia przystąpiła do niego na mocy decyzji Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (Dz.U. L 268 z 9.10.2008, s. 27).

(23) Unia przystąpiła do niej na mocy decyzji Rady 2012/130/UE z dnia 3 października 2011 r. w sprawie zatwierdzenia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (Dz.U. L 67 z 6.3.2012, s. 1).

(24) Unia przystąpiła do niej na mocy decyzji Rady 2005/75/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami ryb masowo migrujących w zachodnim i środkowym Pacyfiku (Dz.U. L 32 z 4.2.2005, s. 1).

(25) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie zrównoważonego zarządzania zewnętrznymi flotami rybackimi oraz uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1006/2008 (Dz.U. L 347 z 28.12.2017, s. 81).

(26) Wszystkie rodzaje włoków dennych (OTB, OTT, PTB, TBB, TBN, TBS i TB).

(27) Wszystkie rodzaje niewodów (SSC, SDN, SPR, SV, SB i SX).

(28) Wszystkie połowy taklowe lub wędowe i wędkarstwo rekreacyjne (LHP, LHM, LLD, LL, LTL, LX i LLS).

(29) Wszystkie stawne sieci skrzelowe i pułapki (GTR, GNS, GNC, FYK, FPN i FIX).

(30) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/2034 z dnia 18 października 2018 r. ustanawiające plan w zakresie odrzutów w odniesieniu do niektórych połowów gatunków dennych w wodach północno-zachodnich na okres 2019–2021 (Dz.U. L 327 z 21.2.2018, s. 8).

(31) Rozporządzenie Rady (WE) nr 520/2007 z dnia 7 maja 2007 r. ustanawiające środki techniczne dotyczące ochrony niektórych zasobów gatunków masowo migrujących oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 973/2001 (Dz.U. L 123 z 12.5.2007, s. 3).