ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 284/6

DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 października 2005 r.

w sprawie mianowania członków na trzecią kadencję Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach

(2005/754/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 16 grudnia 1997 r. (SEC(97) 2404) w sprawie utworzenia Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach (ang. European Group on Ethics in Science and New Technologies – EGE) oraz upoważnienia Przewodniczącego Komisji Europejskiej do mianowania jej członków,

uwzględniając decyzję Komisji z dnia 26 marca 2001 r. (C(2001) 691) w sprawie zmiany mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach,

uwzględniając decyzję Komisji 2005/383/WE z dnia 11 maja 2005 r. (1) w sprawie odnowienia mandatu Europejskiej Grupy do spraw Etyki w Nauce i Nowych Technologiach,

uwzględniając otwarte zaproszenie do wyrażania zainteresowania opublikowane na stronie internetowej EGE w dniu 20 maja 2005 r. z terminem składania ofert do dnia 20 czerwca 2005 r.,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) EGE jest niezależnym, multidyscyplinarnym organem konsultacyjnym przy Komisji Europejskiej, składającym się z 15 członków.

(2) W odpowiedzi na zaproszenie do wyrażania zainteresowania (2) nadesłanych zostało 38 podań. 10 spośród ustępujących członków spełnia warunki wymagane do ponownego wyboru (3), przy czym 9 z nich wyraziło zainteresowanie ponownym mianowaniem.

(3) Koniecznym jest zapewnienie w składzie EGE odpowiedniego zakresu umiejętności zawodowych oraz doświadczenia.

(4) Członków mianuje się ad personam na podstawie ich osobistych kwalifikacji i zalet,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Przedłuża się na okres czterech lat okres mianowania wymienionych poniżej ustępujących członków EGE:

1) Rafael Capurro

2) Inez de Beaufort

3) Göran Hermerén

4) Linda Nielsen

5) Pere Puigdomenech Rosell

6) Günter Virt.

Artykuł 2

Następujące osoby mianuje się członkami EGE na okres czterech lat:

1) Emmanuel Agius

2) Diána Bánáti

3) Anne Cambon-Thomsen

4) Carlo Casini

5) Jozef Glasa

6) Hille Haker

7) Julian Kinderlerer

8) Krzysztof Marczewski

9) Paula Martinho da Silva.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 października 2005 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 127 z 20.5.2005, str. 17.

(2) Patrz: akapit piąty art. 3 ust. 2 decyzji 2005/383/WE: „Wyznaczenie i wybór członków Grupy EGE nastąpi na podstawie otwartego zaproszenia do wyrażania zainteresowania”.

(3) Patrz: akapit trzeci art. 3 ust. 2 decyzji 2005/383/WE: „Każdy członek Grupy EGE mianowany jest na okres czterech lat. Mandat ten jest odnawialny maksymalnie na kolejne dwie kadencje”.
(3)

W sierpniu 1999 r. Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1796/1999 (3), nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli („SWR”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Meksyku, Polski, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy. Środki mające zastosowanie do wymienionego przywozu przyjęły formę cła ad valorem, z wyjątkiem jednego producenta eksportującego z Indii, jednego z Meksyku, jednego z RPA oraz jednego z Ukrainy, od których przyjęto zobowiązania na mocy decyzji Komisji 1999/572/WE (4). Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1678/2003 (5) Komisja wycofała zobowiązanie złożone przez wymienionego wyżej ukraińskiego producenta eksportującego, a na mocy rozporządzenia (WE) nr 1674/2003 (6) Rada ponownie nałożyła odpowiednie antydumpingowe cło ad valorem w odniesieniu do tego eksportera.
(5)

Na podstawie danych przekazanych przez Komisję po przedłożeniu sprawozdania przez Niderlandy przed dniem 1 marca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (3), oraz w oparciu o późniejsze sprawozdanie na temat dochodów i wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych skierowane do Eurostatu w dniu 31 marca 2005 r. i prognozę służb Komisji z wiosny 2005 r., uzasadnione są następujące wnioski: — deficyt sektora organizacji rządowych i pozarządowych szacuje się na 2,3 % PKB w 2004 r. w porównaniu z 3,2 % w roku 2003. Wynik za rok 2004 był zgodny z zaleceniem Rady wystosowanym na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu, w szczególności w zakresie obniżenia deficytu poniżej wartości odniesienia wynoszącej 3 % PKB najpóźniej do 2005 r. W 2004 r. przeprowadzono dostosowanie fiskalne w postaci znacznych środków oszczędnościowych, zawartych częściowo w budżecie na 2004 r., a częściowo uchwalonych w dodatkowym pakiecie konsolidacyjnym w dniu 14 kwietnia 2004 r. Ponadto wyższe od spodziewanych dochody z podatków i dodatkowe dochody pochodzące ze sprzedaży gazu ziemnego w odpowiedzi na wysokie ceny ropy pomogły obniżyć deficyt; — przedsięwzięte środki budżetowe zmierzają ku zapewnieniu trwałej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych. Na 2005 r. prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje dalszy spadek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 2,0 % PKB, spowodowany w dużej mierze zastosowaniem środków oszczędnościowych o charakterze w większości strukturalnym, składających się na 0,5 % PKB. Jest to zgodne z oficjalną wartością docelową deficytu, wynoszącą 2,1 % PKB. Jeżeli chodzi o 2006 r., prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje na podstawie założeń bieżącej polityki dalszy spadek deficytu do 1,6 % PKB, co wskazywałoby na trwałe obniżenie deficytu budżetowego; — trwała konsolidacja budżetowa zostanie zapewniona poprzez redukcję skorygowanego o cykl deficytu budżetowego, który według przewidywań ma osiągnąć pozycję bliską równowadze po skorygowaniu nadmiernego deficytu. W 2004 r. skorygowany o cykl deficyt budżetowy znacznie spadł do poziomu 1,2 % PKB w porównaniu z 2,0 % PKB w 2003 r. Prognoza służb Komisji z wiosny 2005 r. przewiduje dalszy spadek skorygowanego o cykl deficytu budżetowego w 2005 r. o kolejne 0,8 % PKB do wysokości 0,4 % PKB – wartości bliskiej równowadze – i spadek do 0,0 % PKB w 2006 r.; — według zgłoszenia procedury nadmiernego deficytu z marca 2005 r. wskaźnik zadłużenia publicznego w 2004 r. utrzymał się poniżej wartości odniesienia 60 % PKB. Prognoza służb Komisji z wiosny 2004 r. przewiduje, że utrzyma się on poniżej tego progu w latach 2005 i 2006.
(2)

Decyzja Komisji 2005/464/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie wprowadzania programów badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w Państwach Członkowskich (2) przewiduje wprowadzenie takich badań w 2005 r. i na początku 2006 r., pod warunkiem, że Komisja zatwierdzi plany tych badań. Badania te mają zbadać obecność choroby u drobiu, co może doprowadzić do przeglądu obowiązującego prawodawstwa oraz przyczynić się do poznania możliwych zagrożeń, jakie stanowią dzikie zwierzęta dla zwierząt i ludzi.
(5)

W przypadku braku specjalnego środka odnośnie do każdej dostawy towarów i usług przeznaczonej do budowy, naprawy czy renowacji omawianego mostu, konieczne byłoby stwierdzenie, czy miejscem opodatkowania są Niemcy czy Niderlandy, co w praktyce byłoby bardzo skomplikowane dla wykonawców zajmujących się omawianymi pracami.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 266/59

DECYZJA RADY

z dnia 20 września 2005 r.

w sprawie podpisania Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, uwzględniającego przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej

(2005/695/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310, w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie i jego art. 300 ust. 3 akapit drugi,

uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Protokół do Układu o Stowarzyszeniu Eurośródziemnomorskim między Wspólnotami Europejską i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, został podpisany w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dnia 31 maja 2005 r.

(2) Protokół ten należy zatwierdzić,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Protokół do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Królestwem Maroka, z drugiej strony, zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej. Tekst protokołu stanowi załącznik do niniejszej decyzji (2).

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 września 2005 r. W imieniu Rady M. BECKETT Przewodniczący

(1) Opinia wydana dnia 6 września 2005 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2) Dz.U. L 242 z 19.9.2005, str. 2.
(2)

W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, tytuł 5 pkt 1 (Podatki) załącznika IX do Aktu Przystąpienia Republiki Czeskiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Czeską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
c)

145 EUR za test w przypadku wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdział C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(3)

Francja dostarczyła pochodzące z sektora leśnictwa komercyjnego dowody na to, że drzewa Pinus pinaster Ait. z nasion pochodzących z określonych regionów Półwyspu Iberyjskiego i wyhodowane w regionach Francji, z wyjątkiem wyżej wspomnianych regionów, nie były przystosowane do odnotowywanych w tych regionach niskich temperatur. Dowodem był katastroficzny wpływ silnych przymrozków na przetrwanie drzew pochodzących z wyżej wspomnianych terenów, w szczególności w latach 1956, 1963 oraz 1985. Przeprowadzono w należyty sposób sporządzone, opublikowane i przesłane do Komisji oraz do pozostałych Państw Członkowskich, zgodnie z art. 9 dyrektywy 1999/105/WE, porównanie warunków klimatycznych panujących w każdym z poszczególnych regionów pochodzenia na Półwyspie Iberyjskim z warunkami panującymi we francuskich regionach Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, Langwedocja-Roussillon i Korsyka, zgodnie z definicją w art. 2 lit. g) dyrektywy 1999/105/WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 312/59

DECYZJA RADY

z dnia 24 listopada 2005 r.

w sprawie mianowania francuskiego członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

(2005/838/WE, Euratom)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 259,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 167,

uwzględniając decyzję Rady 2002/758/WE, Euratom z dnia 17 września 2002 r. w sprawie mianowania członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2002 r. do dnia 20 września 2006 r. (1),

uwzględniając kandydaturę przedstawioną przez rząd Francji,

uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zwolniło się w związku z rezygnacją Pana Pierre’a SIMONA,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym Pan Jean-François PONS zostaje mianowany członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na miejsce Pana Pierre’a SIMONA, na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 20 września 2006 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 24 listopada 2005 r. W imieniu Rady I. LEWIS Przewodniczący

(1) Dz.U. L 253 z 21.9.2002, str. 9.
(6)

Zgodnie z art. 104 ust. 8 w dniu 18 stycznia 2005 r. w oparciu o zalecenie Komisji Rada przyznała, że wiele działań zostało podjętych w celu obniżenia deficytu publicznego w latach 2004 i 2005 w terminie do dnia 5 listopada 2004 r. Jednakże Rada uznała, że działania te nie były wystarczające do osiągnięcia wyznaczonych celów i że odchylenie od planowanej ścieżki dostosowania z węgierskiego programu konwergencji z maja 2004 r. jest nie do uniknięcia. Ponadto Rada stwierdziła, że rząd Węgier powinien wesprzeć wznawiane wielokrotnie zobowiązanie do skorygowania nadmiernego deficytu do 2008 r. zdecydowanymi środkami w postaci dalszej konsolidacji fiskalnej i bardziej stanowczego przeprowadzania reform strukturalnych. W związku z powyższym Rada uznała, że do dnia 5 listopada 2004 r. Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r.
(10)

Bezwodnik octowy jest podstawowym produktem chemicznym wykorzystywanym głównie (w ok. 75 %) do produkcji płatków octanu celulozy, które z kolei są wykorzystywane jako surowiec do produkcji włókna z octanu celulozy (stosowanego do produkcji filtrów papierosowych, przędzy i niektórych tworzyw sztucznych do wyrobu elementów konstrukcyjnych). Bezwodnik octowy wykorzystywany jest również w produkcji środków farmaceutycznych i detergentów. Badanie Komisji wykazało, że bezwodnik octowy należy uznać za oddzielny rynek produktów, ponieważ nie istnieją produkty zastępcze.
(97)

Komisja nie potrafi też wskazać, na podstawie jakiego postanowienia Kodeksu Pomocy dla Przemysłu Stalowego pomoc ta byłaby zgodna. Pomoc ta w sposób oczywisty nie jest pomocą dla badań i rozwoju, pomocą związaną z zamknięciami i nie została udzielona w Grecji. Komisja zwraca dalej uwagę, że środki pomocy nie są pomocą szkoleniową zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej (36) i nie są pomocą w zakresie zatrudnienia w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (37), (38). W żadnym wypadku hiszpańskie organy nie powoływały się na żadne z tych derogacji lub rozporządzeń.
(2)

W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy sekcja 7 pkt 1 lit. c) załącznika X do Aktu Przystąpienia Republiki Węgierskiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Węgierską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(2)

W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 sekcji 7 (Podatki) załącznika VIII do Aktu Przystąpienia Republiki Łotewskiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Łotewską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(2)

W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy sekcja 8 pkt 1 (Podatki) załącznika IX do Aktu Przystąpienia Republiki Litewskiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Litewską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(2)

Do celów stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 pkt b) sekcji 7 (Podatki) załącznika VI do Aktu Przystąpienia Republiki Estońskiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Estońską do zwolnienia z podatku określonych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(2)

Do celów stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, ust. 1 sekcji 7 (Podatki) załącznika XIV do Aktu Przystąpienia Republiki Słowackiej do Wspólnot Europejskich (3) upoważnia Republikę Słowacką do zwolnienia z podatku określonych transakcji wymienionych w ałączniku F do szóstej dyrektywy.
(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 (2) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady wykonania drugiej i trzeciej fazy programu pracy wspomnianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG. W odniesieniu do substancji czynnych, w przypadku których strona notyfikująca nie podporządkuje się obowiązkom wynikającym z tych rozporządzeń nie przeprowadza się żadnych badań kompletności lub oceny dokumentacji. W przypadku kwasu krezolowego, dichlorofenu, imazametabenzu, kasugamycinu i polyoxinu nie przedłożono pełnej dokumentacji, bądź strona notyfikująca oświadczyła, że nie przedłoży żadnej dokumentacji w wyznaczonym terminie. W wyniku tego wyżej wspomniane substancje czynne nie powinny być włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG i Państwa Członkowskie powinny cofnąć wszelkie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające te substancje.
(2)

Dokumentacja dotycząca substancji czynnej – kwasu askorbinowego została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Citrex Nederland BV w dniu 14 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Dokumentacja dotycząca jodku potasu została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Koppert Beheer BV w dniu 6 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Dokumentacja dotycząca rodanku potasu została przedłożona władzom Królestwa Niderlandów przez przedsiębiorstwo Koppert Beheer BV w dniu 6 września 2004 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(5)

Następnie Komisja przeprowadziła konsultacje z władzami tajskimi, w wyniku których rząd tajski zobowiązał się we wrześniu 1992 r. do zmniejszenia piractwa nagrań dźwiękowych WE do nieznacznego poziomu w możliwie najkrótszym okresie czasu oraz do osiągnięcia znacznego zmniejszenia w pierwszym etapie w ciągu jednego roku. Nowa tajska ustawa o prawach autorskich weszła w życie 21 marca 1995 r. Wprowadziła ona liczne przepisy mające na celu uproszczenie postępowania przeciwko piratom, włączając w to niezbędne skutki odstraszające dla potencjalnych i rzeczywistych sprawców naruszeń, w szczególności przez znacznie podwyższone kary. Zważywszy na powyższe okoliczności, decyzją Komisji 96/40/WE (4) postanowiono zawiesić procedurę kontrolną i kontynuować ścisłe monitorowanie sytuacji.
(50)

Pod uwagę można brać przepisy art. 87 ust. 3 Traktatu WE, zgodnie z którymi Komisja może uznać za dozwoloną pomoc państwa przyznaną w związku z określonymi okolicznościami. Przepisy dotyczące odstępstw zawarte w lit. b), d) i e) wspomnianego artykułu nie zostały przywołane w tej sprawie i rzeczywiście nie mają tutaj zastosowania. Zgodnie z lit. a) Komisja może uznać za dozwoloną pomoc państwa przeznaczoną na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia. Kraj związkowy Saksonia-Anhalt stanowi tego rodzaju region. W niniejszym przypadku zasadniczym celem pomocy jest jedynka wspieranie rozwoju określonego sektora gospodarki, nie zaś rozwoju gospodarczego regionu. Dlatego przedmiotową pomoc na restrukturyzację tego przedsiębiorstwa zgodnie z przedłożonym planem restrukturyzacji należy oceniać, odwołując się do lit. c), nie zaś do lit. a) artykułu 87 ust. 3 Traktatu WE.
(70)

Jednak zasady „pierwszy i ostatni raz” nie można stosować bez ograniczeń. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału (22), oczywiście w ramach Traktatu EWWiS, lecz dotyczy to tym bardziej Traktatu WE, przepisy dotyczące pomocy mają na celu nadanie Komisji uprawnień, by mogła stawić czoła sytuacjom nieprzewidywalnym, uwzględniając zmienny charakter warunków rynkowych. W tych warunkach nieuzasadnione zastosowanie zasady „pierwszy i ostatni raz” ograniczyłoby nadmiernie kategorię pomocy, którą można uznać za niezbędną, i nie pozwoliłoby Komisji zbadać, w każdym szczególnym przypadku, czy dany projekt pomocy na restrukturyzację jest niezbędny do realizacji celów Traktatu. Tak samo Komisja nie może w zasadzie opierać się jedynie na istnieniu decyzji wcześniejszej, by odmówić następnej pomocy temu samemu beneficjentowi (23).
(44)

Nawet jeśli procedura ta została zamknięta przed końcem roku podatkowego, w którym system obowiązywał, a zatem zanim podatek należny od większości beneficjentów nabrał ostatecznego kształtu, Komisja nie może wykluczyć, że spółki te skorzystały już z pomocy w ramach, na przykład, mniejszych zaliczek na podatek w bieżącym roku podatkowym. Komisja zaznacza, że w następstwie wszczęcia formalnego postępowania dochodzeniowego władze Włoch publicznie ostrzegły potencjalnych beneficjantów pomocy przed ewentualnymi konsekwencjami, w razie gdyby Komisja stwierdziła, iż omawiany środek stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem. Komisja uznaje jednak za konieczne, w celu odzyskania pomocy ewentualnie już rozdysponowanej wśród beneficjentów, aby Włochy w ciągu dwóch miesięcy od opublikowania niniejszej decyzji nakazały potencjalnym beneficjentom systemu zwrócenie kwot pomocy powiększonych o odsetki zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (9). Jeżeli pomoc została już przyznana w formie obniżenia opłat podatkowych należnych w bieżącym roku podatkowym, Włochy muszą ściągnąć cały należny podatek przewidziany za rok 2004. W każdym razie całkowity zwrot pomocy musi nastąpić najpóźniej do końca pierwszego roku podatkowego następującego po dacie notyfikacji niniejszej decyzji.
(8)

Choroba niebieskiego języka owiec pojawiła się na Sardynii w sierpniu 2000 r. i mimo środków podjętych przez organy państwowe rozprzestrzeniła się na całej wyspie. Rozprzestrzenienie się choroby zostało spowodowane sprzyjającymi warunkami klimatycznymi (ciepła i sucha pogoda). W celu zwalczania tej choroby organy ds. zdrowia publicznego we Włoszech zarządziły w dniu 28 sierpnia 2000 r. zakaz przemieszczania domowych i dzikich przeżuwaczy pochodzących lub wysłanych z Sardynii (w tym nasienia, komórek jajowych i zarodków) do pozostałych części terytorium kraju i Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Zarządzono również zakaz przemieszczania tych zwierząt z prowincji Cagliari do pozostałych części regionu oraz nałożono na służby weterynaryjne pozostałych regionów obowiązek prowadzenia badań klinicznych w gospodarstwach, do których owce pochodzące z Sardynii zostały wprowadzone w ciągu co najmniej dwóch ostatnich miesięcy. Następnie władze regionu przyjęły dekret nr 34 z dnia 5 września 2000 r. dotyczący środków nadzwyczajnych w celu zwalczania choroby niebieskiego języka (3), zgodnie z którym przemieszczanie owiec, kóz, bydła, bawołów i dzikich zwierząt hodowlanych z gospodarstw zostało zakazane na całym terytorium Sardynii. Ponadto dekret nałożył obowiązek zwalczania owadów będących nosicielami choroby. W dniu 16 października 2000 r. lokalne organy ds. zdrowia publicznego zatwierdziły plan zwalczania choroby niebieskiego języka na Sardynii, a w dniu 25 października 2000 r. Rada Regionalna Sardynii przyjęła ustawę nr 22/2000 dotyczącą działań mających na celu zrekompensowanie szkód poniesionych przez hodowców w wyniku wystąpienia choroby zwierząt zwanej chorobą niebieskiego języka owiec (blue tongue), przedłożoną następnie Komisji do zbadania zgodności na podstawie art. 87, 88 i 89 Traktatu. Działania, o których mowa w art. 2, 3 i 4 ustawy nr 22/2000, uznano za zgodne ze wspólnym rynkiem (4). Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do pomocy przewidzianej w art. 5 odnośnej ustawy.