(108)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Celem dostosowania dokonywanego zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) jest zrównoważenie wszelkiej różnicy między wysokością prowizji naliczanej z tytułu sprzedaży krajowej a wysokością prowizji naliczanej z tytułu sprzedaży eksportowej. Choć w świetle umów regulujących kwestie związane ze sprzedażą eksportową nie ulega wątpliwości, że zakłady produkcyjne faktycznie wypłacają Sveza-Les prowizje od transakcji wywozowych, w tym również od sprzedaży do Unii, nie wykazano, że przedsiębiorstwo Sveza-Les można uznać za przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji w kontekście sprzedaży krajowej. Okoliczności faktyczne ustalone przez Komisję wskazują raczej, że cała sprzedaż krajowa realizowana przez grupę stanowi sprzedaż pośrednią, ponieważ zakłady produkcyjne w pierwszej kolejności sprzedają produkt objęty postępowaniem przedsiębiorstwu Sveza-Les po cenach transferowych, po czym przedsiębiorstwo to sprzedaje go w warunkach pełnej konkurencji pierwszym niezależnym nabywcom na rynku krajowym. Nic nie wskazuje na to, że przy dokonywaniu takiej sprzedaży przedsiębiorstwo Sveza-Les można byłoby uznać za przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. W tym kontekście Komisja zwróciła uwagę na następujące elementy: cała sprzedaż krajowa jest realizowana przez Sveza-Les, a umowy sprzedaży zawierane pomiędzy Sveza-Les i zakładami produkcyjnymi nie zawierają żadnych postanowień, które pozwalałyby sądzić, że Sveza-Les pełni funkcję przedstawiciela. W szczególności niektóre umowy sprzedaży zawierają klauzulę o następującej treści: „[d]o celów osiągnięcia porozumienia w kwestii ceny produktów w danym okresie strony upoważnia się do podpisania odpowiedniego załącznika do niniejszej umowy”. Wspomniane załączniki nie zostały udostępnione na potrzeby weryfikacji, a inne umowy zawierające szczegółowe informacje na temat płatności i wolumenu były nieaktualne. W rezultacie na podstawie dowodów zawartych w aktach sprawy nie sposób było stwierdzić, w jaki sposób ustalano wysokość ceny zakupu lub kwotę wynagrodzenia Sveza-Les (14). W umowach nie wspomina się również o innych prawach i obowiązkach stron. Między innymi nie ustanowiono w nich np. obowiązku sprawozdawczego ani obowiązku powiadomienia drugiej strony o zmianie nazwy; umowy nie zawierają również żadnych postanowień regulujących kwestie związane z odpowiedzialnością stron w przypadku ich niewykonania (15). Komisja odnotowała, że w okolicznościach zbliżonych do tych, w jakich przedsiębiorstwo Sveza-Les realizowało sprzedaż krajową, Sąd orzekł, że dostosowanie dokonane przez Komisję w związku ze sprzedażą eksportową w sprawie Interpipe było nieuzasadnione. (16) W związku z powyższym Komisja potwierdziła brak podstaw do dokonania jakiegokolwiek dostosowania w odniesieniu do sprzedaży krajowej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i). Natomiast w zawartych między zakładami produkcyjnymi a Sveza-Les umowach dotyczących sprzedaży eksportowej wyraźnie stwierdzono, że przedsiębiorstwo Sveza-Les pełni funkcję przedstawiciela i jest uprawnione do pobierania prowizji z tytułu świadczonych przez siebie usług, którą zakłady produkcyjnie faktycznie uiszczały. Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że dokonanie dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) w odniesieniu do sprzedaży eksportowej było uzasadnione.