PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 341/1

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2017/2358

z dnia 21 września 2017 r.

uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 w odniesieniu do wymogów w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim dla zakładów ubezpieczeń i dystrybutorów ubezpieczeń

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (1), w szczególności jej art. 25 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dyrektywie (UE) 2016/97 przekazano Komisji uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych w celu doprecyzowania wymogów w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim określonych w art. 25 tej dyrektywy. Aby zapewnić skuteczną ochronę klientów, zasady nadzoru nad produktem i zarządzania nim należy stosować w sposób spójny w odniesieniu do wszystkich nowo opracowanych produktów ubezpieczeniowych i w odniesieniu do istotnych dostosowań istniejących produktów ubezpieczeniowych, niezależnie od rodzaju produktu i wymogów mających zastosowanie w punkcie sprzedaży. Forma rozporządzenia zapewnia spójne ramy dla wszystkich podmiotów gospodarczych i stanowi najlepszą gwarancję równych warunków działania, jednakowych warunków konkurencji i odpowiedniego standardu ochrony konsumentów.

(2) W świetle wymogów określonych w dyrektywie (UE) 2016/97 środki nadzoru nad produktem i zarządzania nim należy wybierać i stosować w sposób proporcjonalny i właściwy, w zależności od złożoności produktu i stopnia, w jakim można uzyskać publicznie dostępne informacje, biorąc pod uwagę charakter produktu ubezpieczeniowego i związane z nim ryzyko poniesienia szkody przez konsumenta, cechy rynku docelowego oraz charakter, skalę i złożoność odpowiedniej działalności twórcy lub dystrybutora. Proporcjonalność oznacza, że środki te powinny być stosunkowo proste w przypadku prostych i niezłożonych produktów odpowiadających potrzebom i cechom masowego rynku detalicznego, w tym w przypadku oferowanych obecnie produktów ubezpieczeniowych innych niż ubezpieczenia na życie o ograniczonym i łatwym do zrozumienia zakresie. Z drugiej strony w przypadku bardziej złożonych produktów o wyższym ryzyku poniesienia szkody przez konsumenta, w tym ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych nieobjętych art. 30 ust. 3 dyrektywy (UE) 2016/97, należy wymagać bardziej rygorystycznych środków.

(3) Do celów art. 25 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97 pośrednika ubezpieczeniowego należy uznawać za twórcę produktu ubezpieczeniowego, gdy z całościowej analizy działalności pośrednika dokonywanej indywidualnie w każdym przypadku wynika, że pośrednik ubezpieczeniowy samodzielnie decyduje o najważniejszych cechach i głównych elementach produktu ubezpieczeniowego, w tym o zakresie ubezpieczenia, kosztach, ryzyku, rynku docelowym lub prawach do odszkodowania lub gwarancji. Działań związanych z samym dostosowaniem istniejących produktów ubezpieczeniowych, w tym przypadków, w których pośrednik ma wybór między różnymi wariantami produktu lub różnymi klauzulami lub wariantami umownymi bądź też może uzgodnić z klientem obniżone składki lub opłaty, nie należy jednak uznawać za tworzenie produktów ubezpieczeniowych, ponieważ w takich przypadkach główne decyzje dotyczące tworzenia i opracowywania produktu podejmuje zakład ubezpieczeń, a nie pośrednik ubezpieczeniowy.

(4) W przypadku gdy produkt ubezpieczeniowy jest tworzony i opracowywany wspólnie przez pośrednika ubezpieczeniowego i zakład ubezpieczeń, przy czym oba podmioty pełnią decyzyjną rolę w tworzeniu i opracowaniu tego produktu, pośrednik ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń powinni określić w pisemnej umowie warunki ich współpracy oraz pełnione przez nich role, aby umożliwić właściwym organom nadzór nad przestrzeganiem wymogów prawnych.

(5) Określenie rynku docelowego przez twórcę należy rozumieć jako opisanie grupy klientów posiadających wspólne cechy na poziomie abstrakcyjnym i uogólnionym, aby umożliwić twórcy dostosowanie cech produktu do potrzeb, cech i celów tej grupy klientów. Należy je odróżnić od indywidualnej oceny dokonywanej w punkcie sprzedaży w celu określenia, czy produkt ubezpieczeniowy odpowiada wymaganiom i potrzebom klienta oraz, w stosownych przypadkach, czy ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny jest odpowiedni lub stosowny dla danego klienta lub potencjalnego klienta.

(6) Poziom szczegółowości rynku docelowego oraz kryteria stosowane do zdefiniowania rynku docelowego i wskazania odpowiedniej strategii dystrybucji powinny być odpowiednie w odniesieniu do produktu i powinny umożliwić ocenę, którzy klienci należą do rynku docelowego. W przypadku produktów prostszych i bardziej powszechnych rynek docelowy należy określić mniej szczegółowo, natomiast w przypadku bardziej skomplikowanych lub mniej powszechnych produktów rynek docelowy należy określić bardziej szczegółowo, biorąc pod uwagę podwyższone ryzyko poniesienia szkody przez konsumenta związane z takimi produktami.

(7) Aby wzmocnić ochronę konsumentów, zwłaszcza w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, twórcy powinni mieć możliwość określenia konkretnych grup klientów, dla których dany produkt ubezpieczeniowy nie jest zazwyczaj stosowny.

(8) W ramach rozwiązań dotyczących nadzoru nad produktem i zarządzania nim twórcy powinni również przeprowadzać odpowiednie testy produktów ubezpieczeniowych, w tym – stosownie do potrzeb i w szczególności w przypadku ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych – analizy scenariuszowe, aby zagwarantować, że przez cały cykl życia produkt odpowiada określonym potrzebom, celom i cechom rynku docelowego. Działania takie powinny obejmować przede wszystkim ocenę wyników produktu i profilu ryzyka/zysku. Wymogu oceny wyników produktu nie należy jednak interpretować jako ingerowanie w swobodę twórców w zakresie ustalania wysokości składek lub jako jakiejkolwiek formy kontrolowania cen.

(9) Aby zapewnić udzielanie klientom odpowiednich informacji i porad, twórcy powinni wybierać takich dystrybutorów ubezpieczeń, którzy posiadają wiedzę ogólną, wiedzę specjalistyczną i umiejętności niezbędne do zrozumienia cech produktu ubezpieczeniowego i określonego rynku docelowego. Z tego samego względu powinni oni, w ramach mającego zastosowanie prawa krajowego regulującego ich stosunki z przedmiotowymi dystrybutorami ubezpieczeń, regularnie monitorować i sprawdzać, czy dystrybucja produktu ubezpieczeniowego przebiega zgodnie z celami ich rozwiązań dotyczących nadzoru nad produktem i zarządzania nim, oraz podejmować odpowiednie działanie naprawcze w przypadku stwierdzenia braku takiej zgodności. Nie powinno to jednak uniemożliwiać dystrybutorom ubezpieczeń dystrybuowania produktów ubezpieczeniowych wśród klientów, którzy nie należą do rynku docelowego, pod warunkiem że indywidualna ocena przeprowadzona w punkcie sprzedaży uzasadnia wniosek, iż produkty te odpowiadają wymaganiom i potrzebom danych klientów oraz, w stosownych przypadkach, że ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne są odpowiednie lub stosowne dla danego klienta.

(10) Aby umożliwić dystrybutorom ubezpieczeń pełne zrozumienie produktów, które mają zamiar dystrybuować, tak by mogli oni wykonywać działalność dystrybucyjną zgodnie z najlepiej pojętym interesem ich klientów, zwłaszcza przez udzielanie profesjonalnych porad, twórcy powinni przekazywać dystrybutorom ubezpieczeń wszystkie odpowiednie informacje dotyczące tych produktów ubezpieczeniowych, w tym informacje dotyczące procesu zatwierdzania produktu, określonego rynku docelowego i sugerowanej strategii dystrybucji. Z kolei dystrybutorzy ubezpieczeń powinni wdrażać rozwiązania umożliwiające im uzyskiwanie wymaganych informacji od twórców w efektywny sposób.

(11) Aby umożliwić skuteczne funkcjonowanie obowiązków w zakresie zarządzania produktem, dystrybutorzy ubezpieczeń powinni regularnie informować twórców o swoich doświadczeniach związanych z produktami ubezpieczeniowymi. W tym celu dystrybutorzy ubezpieczeń powinni przekazywać twórcom dane konieczne do dokonania przeglądu produktu ubezpieczeniowego i sprawdzać, czy produkty te w dalszym ciągu odpowiadają potrzebom, cechom i celom rynku docelowego określonego przez twórcę.

(12) Aby zapobiegać ryzyku poniesienia szkody przez klienta, twórcy i dystrybutorzy powinni podejmować odpowiednie działania, gdy uznają, że produkt nie odpowiada lub przestał odpowiadać interesom, celom i cechom określonego rynku docelowego.

(13) Aby umożliwić właściwym organom i branży ubezpieczeniowej dostosowanie się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu, datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia należy dostosować do daty rozpoczęcia stosowania krajowych środków transponujących dyrektywę (UE) 2016/97.

(14) W celu uzyskania opinii technicznej (2) przeprowadzono konsultacje z Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionym na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się zasady utrzymywania w mocy, stosowania i dokonywania przeglądów rozwiązań dotyczących nadzoru nad produktem i zarządzania nim w odniesieniu do produktów ubezpieczeniowych oraz w odniesieniu do istotnych dostosowań istniejących produktów ubezpieczeniowych, zanim produkty te zostaną wprowadzone na rynek lub rozdystrybuowane wśród klientów („proces zatwierdzania produktu”), a także zasady dotyczące rozwiązań w zakresie dystrybucji tych produktów ubezpieczeniowych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i pośredników ubezpieczeniowych tworzących produkty ubezpieczeniowe oferowane do sprzedaży klientom („twórcy”), jak również do dystrybutorów ubezpieczeń udzielających porad w zakresie produktów ubezpieczeniowych, których sami nie tworzą, lub oferujących takie produkty.

Artykuł 3

Tworzenie produktów ubezpieczeniowych

1. Do celów art. 25 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97 pośredników ubezpieczeniowych uznaje się za twórców w przypadkach, w których z całościowej analizy ich działalności wynika, że pełnią oni decyzyjną rolę w tworzeniu i opracowywaniu produktu ubezpieczeniowego przeznaczonego na dany rynek.

2. Przyjmuje się, że pośrednik ubezpieczeniowy pełni decyzyjną rolę, zwłaszcza gdy samodzielnie określa on najważniejsze cechy i główne elementy produktu ubezpieczeniowego, w tym zakres ubezpieczenia, cenę, koszty, ryzyko, rynek docelowy i prawa do odszkodowania i gwarancji, które nie są znacząco modyfikowane przez zakład ubezpieczeń zapewniający ochronę ubezpieczeniową z tytułu produktu ubezpieczeniowego.

3. Za tworzenie nie uznaje się personalizacji i dostosowywania istniejących produktów ubezpieczeniowych w kontekście działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń dla indywidualnych klientów ani też opracowywania dostosowanych do potrzeb umów na wniosek pojedynczego klienta.

4. Pośrednik ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń będący twórcami w rozumieniu art. 2 niniejszego rozporządzenia delegowanego zawierają umowę na piśmie, w której określa się szczegółowe warunki ich współpracy zgodnie z wymogami dla twórców, o których mowa w art. 25 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97, procedury, które umożliwiają im w zgodny sposób określić rynek docelowy, oraz pełnione przez nich role w procesie zatwierdzania produktu.

ROZDZIAŁ II

WYMOGI W ZAKRESIE ZARZĄDZANIA PRODUKTEM DLA TWÓRCÓW

Artykuł 4

Proces zatwierdzania produktu

1. Twórcy utrzymują w mocy i stosują proces zatwierdzania produktu w odniesieniu do wszystkich nowych produktów ubezpieczeniowych i wszystkich istotnych dostosowań istniejących produktów ubezpieczeniowych oraz dokonują przeglądu tego procesu. Proces ten obejmuje środki i procedury tworzenia, monitorowania, przeglądu i dystrybucji produktów ubezpieczeniowych oraz działania naprawcze w związku z produktami ubezpieczeniowymi przynoszącymi szkodę klientom. Wyżej wymienione środki i procedury są proporcjonalne do stopnia złożoności i ryzyka związanego z produktami, jak również do charakteru, skali i złożoności odpowiedniej działalności twórcy.

2. Proces zatwierdzania produktu określa się w dokumencie sporządzonym na piśmie („polityka w zakresie nadzoru nad produktem i zarządzania nim”), który udostępnia się odpowiedniemu personelowi.

3. W procesie zatwierdzania produktu:

a) zapewnia się, by konstrukcja produktów ubezpieczeniowych spełniała następujące kryteria: (i) uwzględnia cele, interesy i cechy klientów; (ii) nie wywiera negatywnego wpływu na klientów; (iii) zapobiega szkodom dla klienta lub ogranicza ich dotkliwość;

b) ułatwia się właściwe zarządzanie konfliktami interesów.

4. Organ lub jednostka twórców odpowiedzialne za tworzenie produktów ubezpieczeniowych podejmują wszystkie poniższe działania:

a) zatwierdzają proces zatwierdzania produktu i ponoszą ostateczną odpowiedzialność za ustanowienie, wdrażanie i dokonywanie przeglądu tego procesu;

b) w sposób ciągły sprawdzają zgodność wewnętrzną z tym procesem.

5. Twórcy zlecający stronie trzeciej opracowanie produktów w ich imieniu nadal ponoszą pełną odpowiedzialność za zgodność z procesem zatwierdzania produktu.

6. Twórcy dokonują regularnych przeglądów swojego procesu zatwierdzania produktu w celu zapewnienia ciągłej odpowiedniości i aktualności tego procesu. W razie konieczności wprowadzają oni zmiany w procesie zatwierdzania produktu.

Artykuł 5

Rynek docelowy

1. W procesie zatwierdzania produktu w odniesieniu do każdego produktu ubezpieczeniowego określa się rynek docelowy i grupę odpowiednich klientów. Rynek docelowy określa się na odpowiednim poziomie szczegółowości, biorąc pod uwagę cechy, profil ryzyka, złożoność i charakter produktu ubezpieczeniowego.

2. Twórcy mogą, zwłaszcza w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych, określić grupy klientów, dla których dany produkt ubezpieczeniowy zasadniczo nie jest odpowiedni ze względu na ich potrzeby, cechy i cele.

3. Twórcy opracowują i wprowadzają do obrotu wyłącznie takie produkty ubezpieczeniowe, które odpowiadają potrzebom, cechom i celom klientów należących do rynku docelowego. Przeprowadzając ocenę zgodności produktu ubezpieczeniowego z rynkiem docelowym, twórcy biorą pod uwagę poziom informacji dostępnych dla klientów należących do danego rynku docelowego i ich wiedzę w zakresie finansów.

4. Twórcy zapewniają, by personel uczestniczący w tworzeniu i opracowywaniu produktów ubezpieczeniowych posiadał umiejętności, wiedzę ogólną oraz wiedzę specjalistyczną niezbędne do należytego zrozumienia sprzedawanych produktów ubezpieczeniowych oraz interesów, celów i cech klientów należących do rynku docelowego.

Artykuł 6

Testowanie produktu

1. Twórcy przeprowadzają odpowiednie testy swoich produktów ubezpieczeniowych, w tym – stosownie do potrzeb – analizy scenariuszowe, przed wprowadzeniem produktu do obrotu lub znacznym jego dostosowaniem lub w przypadku gdy rynek docelowy znacznie się zmienił. Poprzez testowanie produktu ocenia się, czy w swoim cyklu życia produkt ubezpieczeniowy odpowiada określonym potrzebom, celom i cechom rynku docelowego. Twórcy testują swoje produkty ubezpieczeniowe pod względem jakościowym oraz, w zależności od rodzaju i charakteru produktu ubezpieczeniowego oraz związanego z nim ryzyka poniesienia szkody przez klienta, pod względem ilościowym.

2. Twórcy nie mogą wprowadzać do obrotu produktów ubezpieczeniowych, jeżeli wynik testów produktów wskazuje, że nie odpowiadają one określonym potrzebom, celom i cechom rynku docelowego.

Artykuł 7

Monitorowanie i przegląd produktu

1. Twórcy w sposób ciągły monitorują i regularnie dokonują przeglądów produktów ubezpieczeniowych, które wprowadzili do obrotu, aby zidentyfikować zdarzenia, które mogą istotnie wpłynąć na główne cechy tych produktów, zakres ochrony przed ryzykiem, jaką zapewniają, lub związane z nimi gwarancje. Oceniają oni, czy produkty ubezpieczeniowe pozostają spójne z potrzebami, cechami i celami określonego rynku docelowego oraz czy produkty te są dystrybuowane na rynku docelowym, czy też docierają one do klientów spoza rynku docelowego.

2. Twórcy określają odpowiednie przedziały czasu dla okresowego przeglądu produktów ubezpieczeniowych, biorąc pod uwagę wielkość, skalę, umowny czas trwania i złożoność tych produktów ubezpieczeniowych, odpowiednie kanały dystrybucji tych produktów oraz wszelkie istotne warunki zewnętrzne, takie jak zmiany mających zastosowanie przepisów prawa, rozwój technologii lub zmiany sytuacji na rynku.

3. Twórcy, którzy zidentyfikowali w okresie cyklu życia produktu ubezpieczeniowego jakiekolwiek okoliczności związane z produktem ubezpieczeniowym, które mogą mieć negatywny wpływ na korzystającego z tego produktu klienta, podejmują odpowiednie działania w celu załagodzenia sytuacji i zapobieżenia dalszemu występowaniu szkodliwego zdarzenia. Twórcy bezzwłocznie informują zainteresowanych dystrybutorów ubezpieczeń i klientów o podjętym działaniu naprawczym.

Artykuł 8

Kanały dystrybucji

1. Twórcy staranie wybierają kanały dystrybucji odpowiednie dla rynku docelowego, uwzględniając w szczególności charakterystykę odpowiednich produktów ubezpieczeniowych.

2. Twórcy przekazują dystrybutorom ubezpieczeń wszystkie stosowne informacje dotyczące produktów ubezpieczeniowych, określonego rynku docelowego oraz sugerowanej strategii dystrybucji, w tym informacje dotyczące głównych elementów i cech produktów ubezpieczeniowych, związanego z nim ryzyka i kosztów, w tym kosztów ukrytych, oraz wszelkich okoliczności, które mogą spowodować konflikt interesów ze szkodą dla klienta. Przekazywane informacje muszą być jasne, pełne i aktualne.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2, pozwalają dystrybutorom ubezpieczeń na:

a) zrozumienie produktów ubezpieczeniowych;

b) zrozumienie określonego rynku docelowego w odniesieniu do danych produktów ubezpieczeniowych;

c) określenie wszelkich klientów, w przypadku których dany produkt ubezpieczeniowy nie odpowiada ich potrzebom, cechom i celom;

d) prowadzenie działalności dystrybucyjnej w zakresie właściwych produktów ubezpieczeniowych zgodnie z najlepiej pojętym interesem ich klientów, jak określono w art. 17 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/97.

4. Twórcy podejmują odpowiednie działania w celu monitorowania, czy dystrybutorzy ubezpieczeń działają zgodnie z celami określonymi przez twórców w procesie zatwierdzania produktu. W szczególności sprawdzają oni regularnie, czy produkty ubezpieczeniowe są dystrybuowane na określonym rynku docelowym. Wspomniany obowiązek monitorowania nie obejmuje ogólnych wymogów regulacyjnych, których dystrybutorzy ubezpieczeń muszą przestrzegać przy prowadzeniu działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń dla klientów indywidualnych. Działania w zakresie monitorowania muszą być rozsądne, biorąc pod uwagę cechy i ramy prawne poszczególnych kanałów dystrybucji.

5. Twórcy, którzy uznają, że dystrybucja ich produktów ubezpieczeniowych jest niezgodna z celami ich procesu zatwierdzania produktu, podejmują odpowiednie działania naprawcze.

Artykuł 9

Dokumentacja

Odpowiednie działania podejmowane przez twórców w związku z ich procesem zatwierdzania produktu są należycie dokumentowane, dokumentację zaś przechowuje się do celów audytu i udostępnia właściwym organom na ich wniosek.

ROZDZIAŁ III

WYMOGI W ZAKRESIE ZARZĄDZANIA PRODUKTEM DLA DYSTRYBUTORÓW UBEZPIECZEŃ

Artykuł 10

Rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów

1. Dystrybutorzy ubezpieczeń wdrażają rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów obejmujące odpowiednie środki i procedury pozwalające im uzyskać od twórcy wszystkie odpowiednie informacje dotyczące produktów ubezpieczeniowych, które mają oni zamiar oferować swoim klientom, oraz w pełni zrozumieć te produkty ubezpieczeniowe, biorąc pod uwagę stopień złożoności i ryzyko związane z tymi produktami oraz charakter, skalę i złożoność odpowiedniej działalności dystrybutora.

Dystrybutorzy ubezpieczeń określają rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów w dokumencie sporządzonym na piśmie, który udostępniają swojemu odpowiedniemu personelowi.

2. Rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów:

a) mają na celu zapobieganie szkodom dla klienta lub ograniczanie ich dotkliwości;

b) ułatwiają właściwe zarządzanie konfliktami interesów;

c) zapewniają należyte uwzględnienie celów, interesów i cech klientów.

3. Rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów zapewniają uzyskiwanie przez dystrybutorów ubezpieczeń informacji przekazywanych przez twórcę na podstawie art. 8 ust. 2.

4. Każda specjalna strategia dystrybucji ustanowiona lub stosowana przez dystrybutorów ubezpieczeń jest zgodna ze strategią dystrybucji i rynkiem docelowym określonymi przez twórcę.

5. Organ lub jednostka dystrybutorów ubezpieczeń odpowiedzialne za dystrybucję ubezpieczeń zatwierdzają rozwiązania w zakresie dystrybucji produktów i ponoszą ostateczną odpowiedzialność za ustanowienie, wdrażanie i dokonywanie przeglądów tych rozwiązań oraz prowadzą ciągłą weryfikację zgodności wewnętrznej z tymi rozwiązaniami.

6. Dystrybutorzy ubezpieczeń dokonują regularnych przeglądów swoich rozwiązań w zakresie dystrybucji produktów w celu zapewnienia ich ciągłej odpowiedniości i aktualności. W stosownych przypadkach wprowadzają oni zmiany w rozwiązaniach w zakresie dystrybucji produktów. W stosownych przypadkach dystrybutorzy ubezpieczeń, którzy ustanowili lub stosują specjalną strategię dystrybucji, zmieniają tę strategię w wyniku przeglądu rozwiązań w zakresie dystrybucji produktów. Dokonując przeglądu swoich rozwiązań w zakresie dystrybucji produktów, dystrybutorzy ubezpieczeń sprawdzają, czy produkty ubezpieczeniowe są dystrybuowane na określonym rynku docelowym.

Dystrybutorzy ubezpieczeń określają odpowiednie przedziały czasu dla okresowego przeglądu swoich rozwiązań w zakresie dystrybucji produktów, biorąc pod uwagę wielkość, skalę i złożoność poszczególnych produktów ubezpieczeniowych, których dotyczą takie rozwiązania.

Aby udzielić twórcom wsparcia w przeprowadzaniu przeglądów produktów, dystrybutorzy ubezpieczeń przekazują twórcom na ich wniosek istotne informacje dotyczące sprzedaży, w tym, w stosownych przypadkach, informacje dotyczące regularnych przeglądów rozwiązań w zakresie dystrybucji produktów.

Artykuł 11

Przekazywanie informacji twórcy

Gdy dystrybutorzy ubezpieczeń powezmą wiedzę, że produkt ubezpieczeniowy nie jest zgodny z interesami, celami i cechami określonego dla niego rynku docelowego, lub powezmą wiedzę o innych związanych z produktem okolicznościach, które mogą mieć negatywny wpływ na klienta, niezwłocznie informują o tym twórcę oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzają zmiany w swojej strategii dystrybucji dotyczącej tego produktu ubezpieczeniowego.

Artykuł 12

Dokumentacja

Odpowiednie działania podejmowane przez dystrybutorów ubezpieczeń w związku z ich rozwiązaniami w zakresie dystrybucji produktów są odpowiednio dokumentowane, dokumentację zaś przechowuje się do celów audytu i udostępnia właściwym organom na ich wniosek.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 13

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 23 lutego 2018 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 21 września 2017 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19.

(2) Opinia techniczna dotycząca ewentualnych aktów delegowanych do dyrektywy w sprawie dystrybucji ubezpieczeń, EIOPA-17/048, z dnia 1 lutego 2017 r., jest dostępna na stronie: https://eiopa.europa.eu/Publications/Consultations/EIOPA%20Technical%20Advice%20on%20the%20IDD.pdf#search=Technical%20Advice%2017 %2F048

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).