Dyrektywa Rady

z dnia 21 grudnia 1976 r.

w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (trichinella spiralis) przed przywozem z państw trzecich

(77/96/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 75/379/EWG [2], w szczególności jej art. 21,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

w dyrektywie 72/462/EWG Rada w art. 21 przewidziała określenie metod i procedur wymaganych dla wykrywania obecności włosieni w świeżej wieprzowinie;

stosowanie dyrektywy 72/462/EWG nie odniesie pożądanych skutków dopóki istnieć będą między Państwami Członkowskimi różnice co do wymaganych gwarancji w kwestii wykrywania włosieni w przywozie świeżego mięsa z państw trzecich; konieczne jest więc określenie ustaleń Wspólnoty w tym zakresie;

w celu ochrony zdrowia konsumentów konieczne jest, aby świeża wieprzowina była systematycznie poddawana badaniu przy użyciu metod uznanych za skuteczne, w celu wyeliminowania mięsa zawierającego włosienie;

jeżeli badanie jest przeprowadzane w państwie trzecim wywozu, musi być przeprowadzane w ubojniach, które spełniają pewne warunki i które posiadają, w szczególności, laboratorium ekranujące wyposażone w odpowiedni sprzęt;

w celu umożliwienia odróżnienia badanych próbek mięsa od próbek niebadanych niezbędne jest zapewnienie, aby do mięsa przebadanego z wynikiem negatywnym dołączano specjalne oznakowanie;

powinna istnieć procedura ustanawiająca ścisłą i skuteczną współpracę między Komisją i Państwami Członkowskimi, w celu oceny możliwości uznania zakładów kontrolnych dopuszczonych do przeprowadzania tych badań w państwach trzecich lub do obróbki badanego mięsa; powinna również istnieć procedura dostosowywania przepisów technicznych odnoszących się w szczególności do metod badania wymagań dotyczących laboratoriów ekranujących i procedury znakowania badanego mięsa do postępu technicznego i nabytych doświadczeń;

należy zezwolić Państwom Członkowskim na przyjmowanie świeżego mięsa, które nie zostało przebadane na obecność włosieni w państwie trzecim wywozu, z zastrzeżeniem, że mięso to zostanie poddane obróbce poprzez zamrożenie, które zapewnia unieszkodliwienie wszelkich obecnych w tym mięsie włosieni, albo w państwie trzecim wywozu, albo w Państwach Członkowskich, dla których mięso to jest przeznaczone; obróbka ta musi być jednakże przeprowadzona z zachowaniem pewnych dopracowanych procedur i ustaleń spełniających określone warunki,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Definicje używane w niniejszej dyrektywie są definicjami zawartymi w dyrektywie 72/462/EWG.

Poza tym:

a) "świeże mięso" oznacza świeże mięso świni domowej;

b) "badanie" odnosi się do badania przeprowadzanego w celu wykrycia obecności włosieni w świeżym mięsie.

Artykuł 2

1. W celu uzyskania dopuszczenia do handlu wewnątrzwspólnotowego, świeże mięso pochodzące z państw trzecich, zawierające mięśnie szkieletowe (mięśnie prążkowane), zostaje przebadane pod nadzorem i na odpowiedzialność urzędowego lekarza weterynarii.

2. Badanie przeprowadzane jest zgodnie z jedną z metod określonych w załączniku I, na całej tuszy lub, w razie niezrobienia tego, na każdej półtuszy, ćwierćtuszy lub jej części przeznaczonej do przywozu do Wspólnoty.

3. Badanie ma miejsce w ubojni zatwierdzonej w państwie wywozu zgodnie z art. 4 dyrektywy 72/462/EWG i upoważnionej do przeprowadzenia tego badania zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy.

4. Badanie ma miejsce przed oznakowaniem stanu zdrowia ustalonym w rozdziale X załącznika B do dyrektywy 72/462/EWG.

5. Jeżeli przeprowadzenie badania w państwie wywozu nie jest możliwe, Państwo Członkowskie, dla którego mięso jest przeznaczone, może zezwolić na jego przywóz, pod warunkiem że badanie to jest przeprowadzone na jego terytorium, w momencie badania weterynaryjnego przewidzianego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG, w punkcie kontroli w znaczeniu art. 27 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.

6. a) Jeżeli wynik badania jest negatywny, świeże mięso powinno być oznakowane natychmiast po badaniu, zgodnie z załącznikiem III.

b) W przypadku oznakowywania stemplami atramentowymi, należy zastosować barwnik w rozumieniu art. 17 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.

Artykuł 3

1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2, Państwo Członkowskie, dla którego świeże mięso jest przeznaczone, może zatwierdzić odstępstwo od badania tego mięsa pochodzącego z niektórych państw trzecich lub części takich państw, pod warunkiem że jest ono zamrożone zgodnie z przepisami załącznika IV.

2. Obróbka ta przeprowadzana jest w zakładzie położonym w państwie trzecim wywozu i opisana w art. 4 ust. 1.

Zamrażanie w państwie trzecim wywozu musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwie zdrowia dołączonym do mięsa, jak to określono w art. 22 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG.

3. Jeżeli obróbka nie została przeprowadzona w państwie trzecim wywozu, musi zostać przeprowadzona w punkcie kontroli, jak opisano w art. 2 ust. 5.

Zamrażanie w Państwie Członkowskim musi być poświadczone przez urzędowego lekarza weterynarii na świadectwach dołączonych do mięsa, jak określono w art. 25 dyrektywy 72/462/EWG.

Artykuł 4

1. Upoważnienie dla ubojni na przeprowadzanie badania oraz zakładu rozbioru do ćwiartowania lub oddzielania kości od mięsa, na którym przeprowadzono takie badanie, lub upoważnienie zakładu na przeprowadzenie obróbki mrożeniem, opisanej w art. 3, powinno być udzielone zgodnie z procedurą określoną w art. 9. Dodatkowo do wymogów art. 4 dyrektywy 72/462/EWG należy uwzględnić zagwarantowanie wymogów niniejszej dyrektywy, a w przypadku ubojni:

a) obecności pomieszczeń i aparatury niezbędnej do przeprowadzenia badania;

b) kwalifikacji personelu odpowiedzialnego za przeprowadzenie badania.

Upoważnienia udziela się ubojni oraz zakładowi rozbioru jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, urzędowo uznały, że ubojnia i zakład rozbioru mogą spełnić warunki określone w art. 5 i w załączniku III; jak również, w wypadku ubojni, że posiada ona laboratorium, które spełnia warunki określone w rozdziale I załącznika II, oraz inne wymogi określone w pozostałych rozdziałach załącznika II oraz załącznika I.

Upoważnienia do przeprowadzenia obróbki mrożeniem udziela się zakładowi jedynie wówczas, gdy właściwe organy państwa trzeciego, którego to dotyczy, uznały urzędowo, że zakład spełnia warunki ustanowione w załączniku IV.

2. Na wykazach określonych w art. 4 ust. 4 dyrektywy 72/462/EWG, przy nazwach zakładów, które otrzymały upoważnienie w rozumieniu ust. 1, należy umieścić specjalne oznakowanie.

Artykuł 5

1. W ubojniach, którym udzielono upoważnienia zgodnie z art. 4, ubój trzody chlewnej, której mięso jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi mieć miejsce w osobnych pomieszczeniach lub w przypadku ich braku w innym czasie niż ubój trzody chlewnej, której mięso nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że mięso takiej trzody chlewnej jest badane zgodnie z taką samą procedurą.

2. Rozbiór i oddzielenie od kości mięsa, które przeszło badanie z negatywnym wynikiem i jest przeznaczone dla Wspólnoty, musi być przeprowadzane w zakładach rozbioru mięsa, zgodnie z art. 4.

W tych zakładach rozbioru mięsa rozbiór i oddzielenie mięsa od kości musi być przeprowadzane w osobnych pomieszczeniach, a w przypadku ich braku, w innym czasie niż mięsa, które nie jest przeznaczone dla Wspólnoty, chyba że takie mięso jest badane zgodnie z taką samą procedurą.

Artykuł 6

Inspekcje w państwach trzecich, przewidziane w art. 5 dyrektywy 72/462/EWG, muszą również kontrolować stosowanie niniejszej dyrektywy.

Artykuł 7

Państwa Członkowskie sporządzają i zgłaszają Komisji wykaz punktów kontroli określonych w art. 2 ust. 5, w których można przeprowadzać:

- badanie,

- mrożenie określone w art. 3.

Zapewniają one tym punktom wyposażenie w sprzęt niezbędny do przeprowadzania określonych działań.

Artykuł 8

Stanowiąc na wniosek Komisji, Rada podejmuje przed dniem 1 stycznia 1979 r. decyzję o wszelkich dodatkach, które należy poczynić do metod ustanowionych w załączniku I.

Artykuł 9

1. Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący bezzwłocznie przedkłada sprawę, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu (zwanemu dalej "Komitetem"), powołanemu decyzją Rady z dnia 15 października 1968 r.

2. Głosy Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

3. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt proponowanych środków. Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności badanej sprawy. Opinie są przyjmowane większością 41 głosów.

4. Komisja przyjmuje te środki i wprowadza je niezwłocznie, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu. Jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący proponowanych środków.

Rada przyjmuje te środki większością kwalifikowaną.

Jeżeli Rada nie przyjmie żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, wówczas proponowane środki zostają przyjęte i bezzwłocznie wprowadzone przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je zwykłą większością głosów.

Artykuł 10

Artykuł 9 stosuje się do dnia 21 czerwca 1981 r.

Artykuł 11

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, najpóźniej w dniu 1 stycznia 1979 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie informują o tym Komisję.

Artykuł 12

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1976 r.

W imieniu Rady

A.P.L.M.M. van der Stee

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28.

[2] Dz.U. L 172 z 3.7.1975, str. 17.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK I

METODY BADANIA NA OBECNOŚĆ WŁOSIENI

I. BADANIE TRYCHINOSKOPOWE

a) Aparatura

Trychinoskop żarówkowy o powiększeniu 50 i 80–100 razy.

Kompresor składający się z dwóch płytek szklanych, z których jedna jest podzielona na równe obszary, małe zakrzywione nożyczki, mała pinceta, nóż do cięcia próbek, małe ponumerowane pojemniki do oddzielnego przechowywania próbek, zakraplacz, naczynie z kwasem octowym i naczynie z roztworem wodorotlenku potasu do rozjaśniania zwapnień lub zmiękczania suszonego mięsa.

b) Pobieranie próbek

W przypadku całych tusz należy pobrać przynajmniej jedną próbkę wielkości orzecha laskowego z obu filarów przepony na przejściu w część ścięgnistą.

Jeżeli jest tylko jeden filar przepony, należy pobrać jedną próbkę wielkości dwóch orzechów laskowych. W przypadku braku obu filarów przepony należy pobrać dwie próbki o przybliżonej wielkości orzecha laskowego z części żebrowej lub mostkowej przepony albo ewentualnie z mięśni językowych, żuchwowych lub brzusznych.

W przypadku kawałków mięsa należy pobrać z każdego kawałka trzy próbki mięśni szkieletowych, zawierające małą ilość tłuszczu, jeżeli to możliwe – wielkości orzecha laskowego, i z różnych miejsc, w miarę możliwości położonych blisko kości i ścięgien.

c) Metoda

Jeżeli obydwa filary przepony są obecne, trychinoskopista musi wyciąć z każdej z powyższych próbek, pobranych z całej tuszy, siedem kawałków o rozmiarze ziarna owsa, łącznie 14; jeżeli jest tylko jeden filar przepony, 14 kawałków, z różnych miejsc, i jeżeli to możliwe, z przejścia w część ścięgnistą. Musi je następnie ścisnąć między płytkami szklanymi w taki sposób, aby można było przez tak przygotowany preparat wyraźnie odczytać normalny druk. Jeżeli mięso próbek do badania jest suche i stare, preparaty muszą być zmiękczane w mieszaninie jednej części roztworu wodorotlenku potasu na dwie części wody przez 10–20 minut przed rozprasowaniem.

W przypadku całych tusz, próbki trzeba pobrać z części żebrowej lub mostkowej przepony, mięśni językowych, żuchwowych lub mięśni brzusznych, należy wyciąć 14 kawałków wielkości ziarna owsa z każdej próbki, łącznie 28.

Z każdej próbki pobranej z kawałków mięsa trychinoskopista musi wyciąć cztery kawałki rozmiaru ziarna owsa, łącznie 12 kawałków.

Badanie trychinoskopowe należy przeprowadzać w taki sposób, aby każdy preparat był przejrzany powoli i uważnie. Jeżeli badanie trychinoskopowe ujawni obszary podejrzane, których charakteru nie można określić z całą pewnością nawet przy największym powiększeniu trychinoskopu, należy je sprawdzić pod mikroskopem.

Badanie mikroskopowe należy przeprowadzać w taki sposób, aby każdy preparat był przejrzany powoli i uważnie, w powiększeniu 30–40-krotnym.

W przypadku niepewnego wyniku badanie należy kontynuować na większej liczbie próbek i preparatów, w razie konieczności z pomocą większych powiększeń, aż do otrzymania wymaganych informacji. Badanie trychinoskopowe należy przeprowadzać przez przynajmniej trzy minuty.

Badanie trychinoskopowe należy przeprowadzać przez przynajmniej sześć minut w przypadku próbek zastępczych, pobranych z części żebrowej lub mostkowej filarów przepony, mięśni językowych, żuchwowych lub mięśni brzusznych.

Minimalny czas ustalony dla badania nie zawiera czasu koniecznego do pobierania próbek i przygotowania preparatów.

Zasadą generalną jest, że trychinoskopista nie powinien sprawdzić więcej niż 840 kawałków dziennie, chociaż wyjątkowo może on sprawdzić do 1050.

II. METODA WYTRAWIANIA

a) Aparatura i materiał

- nóż do pobierania próbek,

- małe ponumerowane pojemniki z zamknięciem, do przechowywania próbek, w razie konieczności do powtórzenia badania,

- inkubator,

- 2–3-litrowy lejek szklany ze statywem, gumowy przewód łączący, klamry do mocowania przewodu łączącego,

- sito plastykowe (o średnicy około 18 cm i o średnicy otworów około 1 mm),

- gaza,

- mała probówka zakończona stożkowo,

- szklana szalka,

- maszynka do mielenia mięsa,

- mikroskop binokularowy,

- płyn trawiący sporządzony w następujący sposób:

10 g pepsyny (1200 j/g), 5 ml HCl (przynajmniej 37 %), dopełnione do objętości litra wodą kranową.

b) Pobieranie próbek

1) W przypadku całych tusz należy pobrać próbkę o wadze przynajmniej 20 g z filaru przepony przy przejściu do części ścięgnistej. W przypadku braku filarów przepony należy pobrać próbki o wadze przynajmniej 20 g z części żebrowej lub mostkowej przepony, lub z mięśni językowych czy mięśni żuchwowych lub też z mięśni brzusznych.

2) W przypadku kawałków mięsa należy pobrać próbkę o wadze przynajmniej 20 g z mięśni szkieletowych, o małej zawartości tłuszczu i jeżeli to możliwe z miejsc położonych blisko kości czy ścięgien.

c) Metoda

Dla badania próbki zbiorczej z 10 świń, należy przygotować próbki po 10 g z każdej pojedynczej próbki 20-gramowej. Pozostałe 10 g zatrzymać na wypadek, gdyby dodatkowe badanie pojedynczej próbki okazało się konieczne.

10 próbek, o wadze 10 g każda, należy połączyć w jedną próbkę zbiorczą; należy ją zmielić w maszynce do mielenia mięsa (z otworami o średnicy 2 mm) i rozmieścić luźno na sicie wyścielonym warstwą gazy. Sito należy następnie umieścić w lejku połączonym przewodem gumowym ze stożkowo zakończoną probówką; lejek należy napełniać po ściance płynem trawiącym do momentu, w którym materiał badany nie zostanie całkowicie przykryty. Proporcje materiału badanego do płynu trawiącego muszą wynosić w przybliżeniu 1:20 do 1:30.

Po 18–20 godzinach inkubacji w temperaturze 37–39 °C należy odłączyć stożkowo zakończoną probówkę i usunąć ją. Po ostrożnym odciągnięciu cieczy sklarowanej nad osadem, osad znajdujący się w końcówce probówki należy starannie przelać do szalki, a następnie przebadać na obecność włosieni za pomocą mikroskopu binokularowego o powiększeniu 20–40-krotnym.

W przypadku pozytywnego lub wątpliwego wyniku próbki zbiorczej należy przebadać pozostałe pojedyncze próbki, każdą z osobna, po dodaniu do nich dalszych 20 g z każdej świni, lub w wypadku kawałków mięsa, po dodaniu 20 g z każdej części, zgodnie z lit. b) powyżej.

III. METODA WYTRAWIANIA PRÓBEK ZBIORCZYCH

a) Aparatura i odczynniki

- nóż i pinceta do pobierania próbek,

- maszynka do mielenia mięsa z otworami 2–3 mm,

- kolba Erlenmeyera o pojemności 3 ml z korkiem gumowym lub bawełniano-wełnianym,

- lejek stożkowy oddzielający o pojemności 2000 ml,

- zwykły statyw o podstawie A o około 28 cm długości z trzonem 80 cm,

- pierścień o średnicy około 10–11 cm do mocowania na statywie,

- klamra z imadłem płaskim (23 x 40 mm), która może być przymocowana do stojaka poprzez podwójne sprzężenie,

- sito Endecotta numer 80 (średnica otworów 177) z zewnętrzną średnicą 11 cm o dnie drucianym z mosiądzu lub stali nierdzewnej,

- plastikowy lejek z wewnętrzną średnicą nie mniejszą niż 12 cm,

- zwykły mikroskop rozdzielczy (powiększenie 40-krotne) uzupełniony zwykłą lampą, lub standardowy mikroskop binokularowy (powiększenie 40-krotne),

- trychinoskop z poziomym stolikiem dla kompresora,

- w przypadku stosowania trychinoskopu: basen do liczenia larw o tym samym kształcie zewnętrznym, co kompresor o pojemności około 60–65 cm3. Basen do liczenia larw można opisać w następujący sposób:

Kształt basenu składa się z płytki szklanej o długości 23 cm o tej samej grubości co pojedyncza płytka w zwykłym kompresorze. Szerokość jednakże jest trochę mniejsza, np. 4,5 cm, dla zapewnienia zamocowania płytki szklanej o wymiarach 2 mm grubości, 1,8 cm wysokości, i 17,5 cm długości na obu długościach dolnej płytki.

Basen jest zamknięty na końcach przez dwie szklane płytki o wymiarach: długość: 5 cm, wysokość: 1 cm, i grubość: 2 mm, przymocowane bezpośrednio do dolnej płytki. Wysokość basenu liczona od wewnątrz wyniesie w ten sposób około 1 cm.

Płytki są sklejone zwykłym klejem do szkła. Około 2,8 cm po obu stronach dolnej płytki należy pozostawić wolne miejsce do celów ochronnych i dla łatwiejszego operowania napełnionym basenem.

Łączna objętość takiego basenu wynosi w przybliżeniu 60–65 cm3.

- przy użyciu mikroskopu potrzebna jest pewna liczba płytek Petriego o średnicy 9 cm,

- flamaster do zaznaczania na dnie płytki Petriego kwadratów badań o boku 1 cm,

- pewna liczba zbiorników 10-litrowych do użytku, podczas stosowania obróbki formalinowej do aparatury i na pozostały sok trawiący, w wypadku wyniku pozytywnego,

- stężony kwas solny (37 %),

- 30000 jednostek na gram sproszkowanej pepsyny "Merck" lub pepsyny ze znaną mocą innej firmy,

- jedna lub dwie tace, które mogą utrzymać 100 próbek lub w przybliżeniu 2 kg mięsa.

b) Pobieranie próbek

1) W przypadku całych tusz należy pobrać próbkę o wadze około 2 g z filaru przepony w przejściu do części ścięgnistej. W przypadku braku filarów przepony należy pobrać próbkę tego samego rozmiaru z części żebrowej lub mostkowej przepony, z mięśni językowych lub żuchwowych albo z mięśni brzusznych.

2) Dla kawałków mięsa należy pobrać próbkę o wadze około 2 g z mięśni szkieletowych, o małej zawartości tłuszczu i w miarę możliwości z miejsca w pobliżu kości lub ścięgien.

c) Metoda

Należy pobrać próbkę o wadze około 1 g każdej ze 100 pojedynczych próbek pobranych ze świń. Próbkę zbiorczą należy raz przepuścić przez maszynkę do mielenia mięsa.

Zmielone mięso należy umieścić w 3-litrowej kolbie Erlenmeyera razem z 7 g pepsyny, około 2 litrami wody kranowej, podgrzanej do temperatury około 37–40 °C, i 25 ml stężonego kwasu solnego. Mieszaniną należy wstrząsnąć w celu rozpuszczenia pepsyny.

PH roztworu powinno wynosić 1,5–2.

- Dla wytrawienia, kolba Erlenmeyera powinna podlegać inkubacji w temperaturze 37°C przez około cztery godziny. W czasie inkubacji kolbą należy regularnie wstrząsać, np. raz lub dwa razy na godzinę.

- Wytrawiony roztwór należy przefiltrować przez sito do lejka stożkowego o pojemności 2 litrów i pozostawić na stojaku przez przynajmniej jedną godzinę.

- Łączną objętość około 45 cm3 należy spuścić z lejka i rozdzielić na trzy płytki Petriego, na dnie których należy zaznaczyć kwadraty o boku 1 cm, 15 ml na każdej płytce.

- Każdą płytkę Petriego należy starannie przebadać pod kątem obecności larw, pod mikroskopem o powiększeniu 40-krotnym.

- Przy stosowaniu basenów do liczenia larw, objętość 45 cm3 należy rozdzielić między dwa baseny do liczenia larw i badać za pomocą trychinoskopu.

Larwy wyglądają w osadzie jak charakterystyczne organizmy i często kiedy woda jest letnia, można zaobserwować skręcające się i rozkręcające ruchy "spirali".

Jeżeli utworzy się osad o niewystarczającej przejrzystości, można rozjaśnić go poprzez płukanie. Końcową próbkę 45 ml należy wlać do probówki i odczekać około 15 minut aż osiądzie. Płyn zbierający się nad osadem należy następnie delikatnie usunąć przez odsysanie i osad zawiesić w około 45 ml wody kranowej.

Po dalszym 15-minutowym okresie osadzania należy znowu zebrać płyn nad osadem poprzez odessanie i przepłukać osad na płytce Petriego w około 20 ml wody, a następnie przebadać.

W przypadku pozytywnego lub wątpliwego rezultatu badania próbki łącznej, należy przebadać indywidualnie pozostałe pojedyncze próbki, po dodaniu do nich dalszych 20 g z każdej świni, lub, w przypadku kawałków mięsa, po dodaniu 20 g pobranych z każdej części, zgodnie z lit. b) powyżej.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK II

ROZDZIAŁ I WARUNKI UDZIELANIA UPOWAŻNIEŃ LABORATORIOM BADAJĄCYM OBECNOŚĆ WŁOSIENI (TRICHINELLA SPIRALIS)

1. Laboratoria wykrywające włosienie muszą mieścić się obok ubojni trzody chlewnej i, jeżeli zakład nie jest jeszcze wyposażony w pomieszczenia spełniające inne wymagania dyrektywy dotyczące państw trzecich, muszą posiadać przynajmniej następujące pomieszczenia:

a) zamykane pomieszczenie wyposażone odpowiednio do przygotowywania próbek; jego ściany muszą być gładkie i mieć jasną zmywalną powierzchnię lub być pomalowane do wysokości 2 m. Pomieszczenie przygotowawcze musi być przystosowane do przeprowadzania każdej metody badania;

b) zamykane pomieszczenie badawcze, odpowiednio wyposażone, do przeprowadzania trychinoskopii i badań mikroskopowych;

c) sprzęt zapewniający odpowiednią wentylację i w razie konieczności sprzęt klimatyzacyjny, który zapewni, aby temperatura pomieszczenia nie przekroczyła 25 °C;

d) odpowiednie oświetlenie naturalne lub sztuczne, które nie zmienia kolorów; należy unikać bezpośredniego światła słonecznego;

e) w pokoju przygotowawczym odpowiedni sprzęt do mycia i dezynfekcji rąk;

f) sprzęt do zaciemniania pokoju badawczego;

g) w miarę możliwości lodówki do przechowywania próbek mięsa;

h) myjnię do czyszczenia i dezynfekcji sprzętu badawczego (np. pojemników na próbki, kompresorów, noży i nożyczek), z:

- wodoodpornym pokryciem podłogi, odpornym na gnicie i łatwym do czyszczenia i dezynfekcji,

- gładkimi ścianami, które do wysokości 2 m są pokryte zmywalną, jasną warstwą lub farbą;

i) przebieralnie, umywalki i pokoje do odpoczynku oraz toalety przepływowe;

j) umywalki z gorącą i zimną bieżącą wodą, wyposażone w środki czyszczące i dezynfekujące i ręczniki jednorazowe;

k) wodoszczelne, odporne na korozję pojemniki z hermetycznie zamykanymi pokrywami do zbierania próbek po badaniu, zaprojektowane tak, by zapobiec możliwości usunięcia ich zawartości przez osoby nieupoważnione;

l) odpowiednie dostawy ciepłej i zimnej wody pitnej;

m) sprzęt do usuwania ścieków, spełniający warunki autoryzacji rzeźni;

n) wyposażenie właściwe dla ochrony przed szkodnikami (owady, gryzonie itp.).

ROZDZIAŁ II WYMAGANIA DOTYCZĄCE PERSONELU, LOKALI, WYPOSAŻENIA I NARZĘDZI W LABORATORIACH TRYCHINOSKOPOWYCH

2. Przez cały czas wymagana jest absolutna czystość personelu laboratoryjnego, lokali, wyposażenia i narzędzi:

a) personel musi nosić czyste ubrania robocze i myć ręce kilka razy podczas godzin pracy i po każdej przerwie;

b) żadne zwierzę nie może wejść do laboratorium włosieni;

c) używane wyposażenie i narzędzia należy utrzymywać w czystości i dobrym stanie. Należy je starannie czyścić i dezynfekować kilka razy w ciągu i na koniec dnia pracy.

3. Do wszelkich celów należy używać wody pitnej.

4. Co do stanu zdrowia, personel pobierający próbki mięsa musi spełniać zasady podane w rozdziale IV pkt 11 i 12 załącznika B do dyrektywy 72/462/EWG.

5. Próbki mięsa do badań należy pobierać bezpośrednio po uboju i poddawać badaniu bezzwłocznie w laboratorium trychinoskopowym w ubojni.

Przeprowadzanie tych badań jest zabronione poza ubojnią, w której miał miejsce ubój zwierząt.

6. Dla uniknięcia zmęczenia i jego konsekwencji, personel badający powinien mieć krótkie przerwy podczas dnia roboczego.

ROZDZIAŁ III WYMAGANIA WOBEC TRYCHINOSKOPÓW

Konstrukcja i schemat trychinoskopów powinny spełniać następujące minimalne kryteria:

1. Prosta obsługa.

2. Wysokie natężenie światła:

- dokładne rezultaty muszą być możliwe do uzyskania nawet w pomieszczeniu, które nie jest całkowicie ciemne,

- jako źródła światła należy używać żarówki projektora o mocy 100 W (12 V).

3. Odpowiednie powiększenie:

- normalne powiększenie robocze: 50-krotne,

- powiększenie 80–100-krotnie dla bardziej precyzyjnej oceny preparatów, których nie można jasno zidentyfikować przy normalnym powiększeniu roboczym.

4. Rozdzielczość:

- jasny, ostry obraz o wyraźnych kolorach musi być osiągalny przy każdym powiększeniu.

5. Mechanizm przełączania:

- każdej zmianie powiększenia musi towarzyszyć automatyczne dostosowanie jasności obrazu.

6. Wzmocnienie kontrastu:

- kondensor musi być zaopatrzony w przysłonę irysową umożliwiającą zwiększanie kontrastu dla dokładniejszego obejrzenia wątpliwych obiektów,

- przysłona irysowa musi być łatwa w obsłudze (np. dźwignia regulacyjna na platformie trychinoskopu).

7. Łatwe nastawianie ostrości:

- szybkie, przybliżone ustawianie pokrętłem,

- precyzyjne ustawianie dźwignią.

8. Regulacja napięcia:

- tak aby umożliwić dostosowywanie jasności do wymagań.

9. Jednokierunkowy ruch kompresora:

- automatyczny mechanizm blokujący musi zapewniać ruch kompresora tylko w jednym kierunku, w celu uniknięcia niezamierzonego przesunięcia.

10. Łatwy widok ekranu projektora.

11. Ekran projektora:

- przynajmniej 54 cm średnicy,

- wysoka zdolność odbiciowa,

- trwały,

- zdejmowany,

- łatwy do czyszczenia.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK III

ZNAKOWANIE MIĘSA, KTÓRE ZOSTAŁO PRZEBADANE NA OBECNOŚCI WŁOSIENI

1. Za znakowanie mięsa odpowiedzialny jest urzędowy lekarz weterynarii. Do tego celu utrzymuje w dobrym stanie:

- narzędzia przeznaczone do znakowania, które wolno mu przekazać personelowi pomocniczemu tylko w czasie znakowania i tylko na czas niezbędny do tego,

- etykiety wymienione w pkt 5. Etykiety te powinny być wydawane personelowi pomocniczemu w czasie ich użycia i w wymaganej liczbie.

2. Oznaczenie musi być okrągłe, o średnicy 2,5 cm. Na oznaczeniu muszą być umieszczone doskonale czytelne następujące informacje:

- w środku duża litera "T" z ramionami o długości 1 cm i o szerokości 0,2 cm.,

- pod literą "T" jeden z następujących zestawów inicjałów: CEE, EEG, EWG, EØF lub EWG. Wysokość liter musi wynosić 0,4 cm.

3. Tusze muszą być oznakowane atramentem lub wypalonym piętnem po wewnętrznej stronie ud, zgodnie z pkt 2.

4. Głowy muszą być oznakowane atramentem lub wypalonym piętnem, oznaczeniem spełniającym wymagania pkt 2.

Z wyjątkiem kawałków, co do których odstąpiono od oznakowania stanu zdrowia na mocy rozdziału X pkt 43 załącznika B do dyrektywy Rady 72/462/EWG, kawałki pobierane w zakładach rozbioru z tusz oznakowanych zgodnie z regułami muszą, jeżeli nie posiadają żadnego stempla, być oznakowane zgodnie z pkt 2 zanim otrzymają oznaczenie zdrowia.

Plakietka przewidziana w akapicie drugim wyżej wspomnianego pkt 43 musi spełniać warunki podane w pkt 6 poniżej.

5. Oznakowania można również dokonać okrągłą metką. Metka ta, by mogła być przymocowana do każdej części lub do każdej tuszy, musi być tak wykonana, by nie nadawała się do powtórnego użytku, musi być wykonana z mocnego materiału i musi spełniać wszelkie wymagania higieny. Na metkach musi być umieszczona, doskonale czytelna, następująca informacja:

- w środku duża litera "T",

- pod literą "T" jeden z następujących zestawów inicjałów: CEE, EEG, EWG, EØF lub EWG. Wysokość liter musi wynosić 0,2 cm.

6. Plakietka przewidziana w pkt 4 powyżej w rozdziale X pkt 44 załącznika B do dyrektywy wymienionej musi w dodatku do oznaczenia zdrowia, posiadać jasno czytelny znak identyczny jak znak przewidziany w pkt 2.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK IV

MROŻENIE MIĘSA

1. Mięso, które zostało przywiezione już zamrożone, należy utrzymywać w tym stanie.

2. Wyposażenie techniczne i zaopatrzenie w energię chłodni musi być takie, aby zapewniało bardzo szybkie osiągnięcie temperatury określonej w pkt 6 i jej utrzymanie we wszystkich częściach chłodni i mięsa.

3. Opakowanie izolacyjne powinno być usunięte przed zamrożeniem, z wyjątkiem mięsa, które już osiągnęło temperaturę określoną w pkt 6, w momencie wniesienia go do chłodni.

4. Dostawy należy przechowywać w chłodni osobno i pod zamknięciem.

5. Należy odnotować datę i czas wniesienia każdej dostawy do chłodni.

6. Temperatura w chłodni musi wynosić przynajmniej –25°C. Powinna być mierzona za pomocą kalibrowanych przyrządów termoelektrycznych i stale odnotowywana. Nie można dokonywać pomiaru temperatury bezpośrednio w strumieniu zimnego powietrza. Instrumenty należy trzymać pod zamknięciem. Karty muszą zawierać stosowne numery z rejestru badania mięsa dotyczącego przywozu i daty oraz czasu rozpoczęcia i zakończenia mrożenia i muszą być przechowywane przez jeden rok po zakończeniu.

7. Mięso o średnicy lub grubości do 25 cm musi być mrożone przez przynajmniej 240 kolejnych godzin, a mięso o średnicy lub grubości między 25–50 cm musi być mrożone przez przynajmniej 480 kolejnych godzin. Proces mrożenia nie może być stosowany do mięsa o większej średnicy lub grubszego. Czas mrożenia powinien być liczony od momentu, w którym temperatura opisana w pkt 6 została osiągnięta w chłodni.

--------------------------------------------------