TŁUMACZENIE

Notyfikacja w sprawie stałej współpracy strukturalnej (PESCO) skierowana do rady i do wysokiego przedstawiciela unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

Preambuła

Uczestniczące państwa członkowskie,

Przypominając o tym, że Unia prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, której podstawę stanowi osiąganie „coraz większego stopnia zbieżności działań państw członkowskich” (art. 24 ust. 2 TUE), oraz że wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) stanowi integralną część wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB);

Mając na uwadze, że wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony zapewni Unii zdolność operacyjną, opartą na środkach cywilnych i wojskowych, oraz że wzmocnienie polityki bezpieczeństwa i obrony będzie wymagało ze strony państw członkowskich wysiłków w zakresie zdolności;

Przypominając też o zobowiązaniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich do promowania opartego na regułach ładu światowego, którego główną zasadą jest multilateralizm i który skupiony jest wokół Organizacji Narodów Zjednoczonych;

Przywołując art. 42 ust. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), zgodnie z którym „państwa członkowskie, które spełniają wyższe kryteria zdolności wojskowej i które w tej dziedzinie zaciągnęły dalej idące zobowiązania,”mając na względzie najbardziej wymagające misje„, ustanawiają stałą współpracę strukturalną (PESCO) w ramach Unii”;

Biorąc pod uwagę, że PESCO mogłaby znacząco przyczynić się do osiągnięcia poziomu ambicji UE, również z myślą o najbardziej wymagających misjach i operacjach, oraz że mogłaby ułatwić rozwój zdolności obronnych państw członkowskich poprzez intensywny udział w wielonarodowych projektach dotyczących zamówień publicznych i powiązania z odpowiednimi podmiotami przemysłowymi, w tym małymi i średnimi przedsiębiorstwami, i zacieśnić europejską współpracę w dziedzinie obrony, przy pełnym wykorzystaniu Traktatów;

Uwzględniając cele stałej współpracy strukturalnej i zobowiązania państw członkowskich na rzecz ich osiągnięcia, które określono w Protokole nr 10 w sprawie stałej współpracy strukturalnej i o których mowa w art. 46 TUE;

Mając na uwadze, że w dniu 15 grudnia 2016 r. Rada Europejska stwierdziła, że Europejczycy muszą wziąć na siebie większą odpowiedzialność za swoje bezpieczeństwo oraz że, aby zwiększyć bezpieczeństwo w Europie i wzmocnić jej obronność w trudnym geopolitycznym środowisku, a także aby lepiej chronić swoich obywateli, Rada Europejska – potwierdzając wcześniejsze zobowiązania w tym zakresie – podkreśliła potrzebę podjęcia dalej idących działań, łącznie z przeznaczeniem na ten cel wystarczających dodatkowych zasobów, przy jednoczesnym uwzględnieniu uwarunkowań krajowych i zobowiązań prawnych, a w przypadku państw członkowskich, które są jednocześnie członkami NATO – wytycznych NATO dotyczących wydatków na obronę;

Przypominając też, że Rada Europejska wezwała również do zacieśnienia współpracy na rzecz rozwoju wymaganych zdolności, a także do zobowiązania się do udostępnienia takich zdolności w razie potrzeby, oraz że podtrzymała stwierdzenie, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie muszą być w stanie wnosić zdecydowany wkład we wspólne wysiłki, jak również w razie konieczności działać niezależnie, a tam, gdzie to możliwe, współdziałać z partnerami;

Biorąc pod uwagę, że Rada Europejska obradująca w czerwcu 2017 r. zaapelowała o wspólne opracowywanie uzgodnionych razem przez państwa członkowskie projektów w zakresie zdolności, by uzupełnić istniejące poważne braki i by rozwijać technologie przyszłości, co ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia poziomu ambicji UE, zatwierdzonego przez Radę Europejską w grudniu 2016 r.; z zadowoleniem przyjęła komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Funduszu Obronnego, na który składają się pion badawczy i pion w zakresie zdolności; oraz wezwała państwa członkowskie, aby wskazały odpowiednie projekty w zakresie zdolności, które będą mogły być realizowane w ramach Europejskiego Funduszu Obronnego i europejskiego programu rozwoju przemysłu obronnego;

Przypominając w szczególności, że Rada Europejska zwróciła się do Wysokiego Przedstawiciela, by przedstawił propozycje odnoszące się do elementów i wariantów inkluzywnej stałej współpracy strukturalnej w oparciu o podejście modułowe i z nakreśleniem ewentualnych projektów;

Przypominając, że w dniu 6 marca 2017 r. Rada do Spraw Zagranicznych zgodziła się co do potrzeby kontynuowania prac nad inkluzywną stałą współpracą strukturalną w oparciu o podejście modułowe, która powinna być otwarta dla wszystkich państw członkowskich gotowych zaciągnąć dalej idące zobowiązania i spełnić kryteria, na podstawie art. 42 ust. 6 i art. 46 oraz Protokołu nr 10 Traktatu;

Zdecydowana osiągnąć nowy poziom w ramach stopniowego określania wspólnej polityki obronnej Unii, zgodnie z apelem zawartym w art. 42 ust. 2 TUE poprzez ustanowienie stałej współpracy strukturalnej w ramach Unii; mając przy tym na uwadze szczególny charakter polityki bezpieczeństwa i obrony poszczególnych państw członkowskich;

Przypominając o obowiązku wzajemnego udzielania pomocy i wsparcia wynikającym z art. 42 ust. 7 TUE;

Przypominając, że zgodnie z art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej, zobowiązania i współpraca w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony „pozostają zgodne ze zobowiązaniami zaciągniętymi w ramach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, która dla państw będących jej członkami pozostaje podstawą ich zbiorowej obrony i forum dla jej wykonywania”;

Podkreślając, że Rada Europejska obradująca w dniach 22–23 czerwca 2017 r. zgodziła się, że należy rozpocząć inkluzywną i ambitną stałą współpracę strukturalną (PESCO), i odpowiadając na udzielony jej przez Radę Europejską mandat do opracowania w ciągu trzech miesięcy „wspólnego wykazu kryteriów i wiążących zobowiązań, z pełnym poszanowaniem postanowień art. 42 ust. 6 i art. 46 TUE oraz Protokołu nr 10 do Traktatu – w tym z myślą o najbardziej wymagających misjach […], wraz z dokładnym harmonogramem i konkretnymi mechanizmami oceny, tak aby państwom członkowskim, które są w stanie to zrobić, zapewnić możliwość niezwłocznego notyfikowania zamiaru udziału”;

NINIEJSZYM NOTYFIKUJĄ Radzie i Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zamiar uczestnictwa w stałej współpracy strukturalnej;

WZYWAJĄ Radę do przyjęcia decyzji w sprawie ustanowienia stałej współpracy strukturalnej, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej i Protokołem nr 10 oraz na podstawie zasad określonych w załączniku I, wspólnych dalej idących zobowiązań zawartych w załączniku II, jak również propozycji dotyczących zarządzania zawartych w załączniku III;

PRZEDSTAWIAJĄ, przed przyjęciem przez Radę decyzji w sprawie ustanowienia PESCO, krajowe plany wdrożenia wykazujące, w jaki sposób będą one w stanie wypełnić dalej idące zobowiązania zawarte w załączniku II.

Sporządzono w Brukseli, dnia trzynastego listopada roku dwa tysiące siedemnastego.

„Inkluzywny” i „modułowy” charakter PESCO, opisany przez Radę Europejską w grudniu 2016 r., nie może prowadzić do obniżenia poziomu współpracy. Należy podkreślić, że – aby realizować „ambitną” stałą współpracę strukturalną – wszystkie państwa członkowskie uczestniczące w PESCO muszą stosować się do wspólnego wykazu celów i zobowiązań. Jak przypomniała Rada Europejska w czerwcu 2017 r., stała współpraca strukturalna jest „inkluzywna i ambitna”.

Inkluzywna stała współpraca strukturalna to wyraźny sygnał polityczny dla naszych obywateli i całego świata: rządy państw członkowskich UE poważnie traktują kwestię wspólnego bezpieczeństwa i obrony i są aktywne w tym zakresie. Dla obywateli UE oznacza to również większe bezpieczeństwo i jest wyraźnym znakiem gotowości wszystkich państw członkowskich do wspierania wspólnego bezpieczeństwa i obrony, aby osiągnąć cele określone w globalnej strategii UE.

Wiążący charakter zobowiązań w ramach PESCO zostanie zapewniony poprzez coroczne regularne oceny prowadzone przez Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przy wsparciu w szczególności ze strony Europejskiej Agencji Obrony (EDA), w odniesieniu do aspektów rozwoju zdolności (w szczególności kwestii opisanych w art. 3 Protokołu nr 10), a także ze strony ESDZ, w tym EUMS i innych struktur w ramach WPBiO, w odniesieniu do aspektów operacyjnych PESCO. Poprzez PESCO Unia mogłaby działać na rzecz spójnego pakietu sił o pełnym spektrum, jako że współpraca ta dodałaby element odgórnej koordynacji i ukierunkowania działań w odniesieniu do istniejących lub przyszłych oddolnych struktur i linii działania.

PESCO to istotny krok ku wzmocnieniu wspólnej polityki obronnej. Współpraca ta mogłaby być elementem służącym ewentualnemu stworzeniu wspólnej obrony, jeżeli Rada, stanowiąc jednomyślnie, tak zadecyduje (jak przewidziano w art. 42 ust. 2 TUE). W ramach długofalowej wizji współpraca ta mogłaby doprowadzić do wypracowania spójnego pakietu sił o pełnym spektrum – uzupełniających działania NATO, które nadal będą podstawą zbiorowej obrony dla jego członków.

Zadbać o to, by programy współpracy (z których korzystać mogą jedynie podmioty wyraźnie zapewniające wartość dodaną na terytorium UE) oraz strategie nabywania zdolności przyjęte przez uczestniczące państwa członkowskie miały pozytywny wpływ na EDTIB.

Zadbać o to, by wszystkie projekty dotyczące zdolności realizowane przez uczestniczące państwa członkowskie zwiększyły konkurencyjność europejskiego przemysłu obronnego dzięki stosownej polityce przemysłowej, która zapobiega zbędnemu powielaniu działań.

Uznać za priorytet europejskie podejście przewidujące współpracę w celu uzupełnienia braków w zakresie zdolności, stwierdzonych na szczeblu krajowym, oraz co do zasady stosować wyłącznie krajowe podejście tylko wówczas, gdy taka analiza została już przeprowadzona.

Uczestniczące państwa członkowskie będą starały się przyjąć ambitne podejście do wspólnego finansowania wojskowych operacji i misji w dziedzinie WPBiO, przewidujące finansowanie wyższe niż to, które zostanie określone jako wspólne koszty na podstawie decyzji Rady w sprawie mechanizmu ATHENA.

zobowiązanie się do uzgodnienia wspólnych technicznych i operacyjnych norm sił zbrojnych, z uwzględnieniem tego, że muszą one zapewnić interoperacyjność z NATO;

zobowiązanie się do uzgodnienia wspólnych kryteriów oceny i walidacji na potrzeby pakietu sił zbrojnych grup bojowych UE, dostosowanych do norm NATO przy zachowaniu certyfikacji krajowej;

W odniesieniu do interoperacyjności sił uczestniczące państwa członkowskie są zobowiązane do:

wnoszenia istotnego wkładu do grup bojowych UE poprzez potwierdzanie co do zasady z co najmniej czteroletnim wyprzedzeniem, przy uwzględnieniu okresu gotowości zgodnie z koncepcją grup bojowych UE, zobowiązania do przeprowadzania ćwiczeń grup bojowych UE na potrzeby pakietu sił zbrojnych tych grup (państwo ramowe) lub do udziału w tych ćwiczeniach (wszystkie państwa członkowskie UE uczestniczące w grupach bojowych UE);

dążenia do złożenia w trybie pilnym zobowiązania politycznego na szczeblu krajowym, w tym ewentualnie do przeglądu krajowych procedur decyzyjnych;

udostępniania formacji, które można strategicznie rozmieścić, w celu osiągnięcia unijnego poziomu ambicji, jako uzupełnienie ewentualnego rozmieszczenia grup bojowych UE. To zobowiązanie nie dotyczy sił gotowości, sił stałych ani sił w gotowości do użycia;

W odniesieniu do dostępności sił i możliwości ich rozmieszczenia uczestniczące państwa członkowskie są zobowiązane do:

Zwiększyć odsetek wydatków przeznaczonych na badania i technologię w dziedzinie obronności w celu zbliżenia go do 2 % całkowitych wydatków na obronność (wspólny punkt odniesienia).

ZAŁĄCZNIK III – ZARZĄDZANIE

1. Uczestniczące państwa członkowskie pozostają w centrum procesu decyzyjnego, jednocześnie koordynując swoje działania z Wysokim Przedstawicielem

Ramy PESCO pozostają przede wszystkim w zakresie kompetencji państw członkowskich, do których należy także sterowanie tymi ramami. Zapewniana jest przejrzystość względem nieuczestniczących państw członkowskich UE.

Aby zapewnić odpowiednią koordynację PESCO z całością wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), której PESCO jest integralną częścią, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa będzie w pełni zaangażowany w prace związane z PESCO. Wysoki Przedstawiciel będzie odpowiedzialny za zarządzanie coroczną ocenę, o którą zaapelowała Rada Europejska i która została opisana w części 4 poniżej. Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ), w tym Sztab Wojskowy UE (EUMS), oraz EDA, zapewnią Sekretariat PESCO, w ścisłej koordynacji z zastępcą sekretarza generalnego ESDZ ds. WPBiO oraz reagowania kryzysowego.

Zgodnie z TUE, art. 3 Protokołu nr 10 oraz decyzją Rady ustanawiającą Europejską Agencję Obrony, EDA będzie wspierać Wysokiego Przedstawiciela w odniesieniu do aspektów PESCO związanych z rozwojem zdolności. ESDZ będzie wspierać Wysokiego Przedstawiciela, w szczególności w zakresie aspektów operacyjnych PESCO, w tym za pośrednictwem Sztabu Wojskowego UE oraz innych struktur WPBiO.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 41 ust. 1 TUE „wydatki administracyjne ponoszone przez instytucje w związku z wykonywaniem niniejszego rozdziału są pokrywane z budżetu Unii”.

2. Zarządzanie obejmuje dwa poziomy – poziom nadrzędny dotyczący utrzymania spójności i ambicji PESCO oraz uzupełniające go szczegółowe procedury zarządzania projektami PESCO

2.1. Zadaniem poziomu nadrzędnego będzie zapewnienie spójności i wiarygodnego wdrażania PESCO

Zarządzanie opiera się na istniejących strukturach. Ministrowie spraw zagranicznych i obrony UE mogliby zajmować się zagadnieniami PESCO przy okazji wspólnego posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych / Obrony (zwykle dwa razy do roku). Jeżeli Rada zbiera się w celu omówienia kwestii PESCO, prawo do głosowania zarezerwowane jest dla przedstawicieli uczestniczących państw członkowskich. Przy tej okazji państwa członkowskie mogłyby przyjmować nowe projekty w drodze jednomyślności (zgodnie z art. 46 ust. 6 TUE), zapoznawać się z ocenami działań podejmowanych przez uczestniczące państwa członkowskie, w szczególności tych wyszczególnionych w części 3 niniejszego załącznika, oraz mogłyby zatwierdzać udział innych państw członkowskich w drodze większości kwalifikowanej po konsultacji z Wysokim Przedstawicielem, zgodnie z art. 46 ust. 3 TUE.

W ostateczności Rada może zawiesić udział państwa członkowskiego, które przestało spełniać kryteria – po przedstawieniu mu wcześniej jasno określonego terminu na indywidualne konsultacje i stosowną reakcję – lub nie jest już w stanie, bądź też nie chce, wypełniać zobowiązań i obowiązków wynikających z PESCO, zgodnie z art. 46 ust. 4 TUE.

Istniejące właściwe organy przygotowawcze Rady będą zbierać się w „formacie PESCO”, czyli w obecności wszystkich państw członkowskich UE, lecz z uwzględnieniem faktu, że wyłącznie uczestniczące państwa członkowskie mają prawo do głosowania w Radzie. Posiedzenia Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) w „formacie PESCO” mogłyby być zwoływane w celu omówienia wspólnych spraw będących przedmiotem zainteresowania uczestniczących państw członkowskich, planowania i omawiania projektów lub dyskutowania na temat nowych członków PESCO. Prace komitetu wspomagane będą posiedzeniami Grupy Polityczno-Wojskowej (PMG) w formacie PESCO. Posiedzenia Komitetu Wojskowego UE będą również zwoływane w formacie PESCO, w szczególności w celu udzielenia porad wojskowych. Ponadto mogą odbywać się spotkania nieformalne wyłącznie z udziałem uczestniczących państw członkowskich.

2.2. Zarządzanie projektami

2.2.1. Kontrola projektów PESCO będzie oparta na ocenie Wysokiego Przedstawiciela, przy wsparciu ESDZ, w tym EUMS i EDA; wybór projektów będzie wymagał decyzji Rady

Uczestniczące państwa członkowskie mogą przedkładać wszelkie projekty, które uznają za przydatne do celów PESCO. Państwa będą publicznie ogłaszać swoje zamiary, aby uzyskać poparcie i wspólnie przedkładać projekty do Sekretariatu PESCO, a także udostępniać je równocześnie wszystkim uczestniczącym państwom członkowskim.

Projekty powinny przyczyniać się do wypełnienia zobowiązań określonych w załączniku II do notyfikacji, z których wiele dotyczy rozwijania lub zapewniania zdolności uznanych przez państwa członkowskie za strategicznie ważne i mające wspólnie uzgodnioną wartość dodaną UE, a także udzielania operacjom (np. EUFOR-owi) i misjom (np. unijnym misjom szkoleniowym) w dziedzinie WPBiO znacznego wsparcia w zakresie środków i zdolności, zgodnie z art. 42 ust. 6 TUE.

Aby zapewnić spójność i konsekwencję różnych projektów PESCO, proponujemy ograniczoną liczbę projektów ukierunkowanych konkretnie na misje i operacje, zgodnych z poziomem ambicji UE. Inne projekty udzielałyby powyższym projektom wsparcia, ułatwiając i umożliwiając ich realizację. Projekty powinny zostać w odpowiedni sposób pogrupowane.

Sekretariat PESCO będzie koordynował ocenę proponowanych projektów. W odniesieniu do projektów w zakresie rozwoju zdolności, EDA zapewni, by nie doszło do powielania już istniejących inicjatyw, także w innych kontekstach instytucjonalnych. W odniesieniu do projektów ukierunkowanych na misje i operacje, EUMS oceni ich zgodność z potrzebami operacyjnymi UE i jej państw członkowskich oraz ich wkład w realizację tych potrzeb. Na tej podstawie Wysoki Przedstawiciel przedstawi zalecenie określające te propozycje projektów, które są najbardziej ambitne, przyczyniają się do utrzymania poziomu ambicji UE oraz najbardziej sprzyjają zwiększaniu strategicznej autonomii Europy. Portfel projektów powinien odzwierciedlać odpowiednią równowagę między projektami, które dotyczą głównie obszaru rozwoju zdolności, a projektami, które należą raczej do obszaru operacji i misji.

Zalecenie Wysokiego Przedstawiciela zapewni Radzie wskazówki przy podejmowaniu decyzji w sprawie listy projektów PESCO; decyzja ta będzie podejmowana w ramach PESCO po przedstawieniu opinii wojskowej przez EUMC w formacie PESCO i za pośrednictwem KPiB w formacie PESCO. Rada podejmuje decyzję na zasadzie jednomyślności stanowionej jedynie głosami przedstawicieli uczestniczących państw członkowskich, zgodnie z art. 46 ust. 6 TUE.

Nieuczestniczące państwa członkowskie UE mogą zawsze wyrazić zamiar uczestniczenia w projektach poprzez przyjęcie zobowiązań i przystąpienie do PESCO.

Państwa trzecie mogą w drodze wyjątku zostać zaproszone do udziału przez uczestników projektu, zgodnie z ogólnymi ustaleniami, co do których Rada podejmie decyzję w stosownym czasie zgodnie z art. 46 ust. 6 TUE. Państwa te musiałyby one zapewnić projektowi znaczną wartość dodaną, przyczynić się do wzmocnienia PESCO i WPBiO oraz wypełnić bardziej ambitne zobowiązania. Takie państwa trzecie nie uzyskają w ten sposób uprawnień decyzyjnych w zakresie zarządzania PESCO. Ponadto Rada w formacie PESCO zdecyduje, czy każde państwo trzecie zaproszone przez odnośnych uczestników projektu spełnia warunki określone w ogólnych ustaleniach.

2.2.2. Zarządzanie projektem leży przede wszystkim w gestii uczestniczących państw członkowskich

Do podejmowanej przez Radę decyzji w sprawie listy projektów PESCO musi być dołączona lista państw członkowskich związanych z danym projektem. Wymagane jest wcześniejsze wspólne przedłożenie projektu przez uczestniczące państwa członkowskie.

Uczestniczące państwa członkowskie związane z projektem jednomyślnie uzgodnią między sobą zasady i zakres współpracy, w tym wkład wymagany do wzięcia udziału w projekcie. Określą one zasady zarządzania projektem oraz podejmą decyzję w sprawie przyjmowania nowych uczestniczących państw członkowskich w trakcie cyklu projektu na zasadzie uczestnika lub obserwatora. Należy jednak opracować wspólny zbiór zasad zarządzania, który mógłby być dostosowywany do poszczególnych projektów. Zapewniłoby to pewną formę standaryzacji zarządzania we wszystkich projektach i ułatwiło ich rozpoczynanie. W szczególności w przypadku projektów w zakresie rozwoju zdolności, zarządzanie projektem (specyfikacje, strategia zaopatrzenia, wybór agencji wykonawczej, wybór przedsiębiorstw przemysłowych itd.) pozostanie w wyłącznej kompetencji uczestniczących państw członkowskich związanych z projektem.

Uczestniczące państwa członkowskie informują nieuczestniczące państwa członkowskie o projektach stosownie do okoliczności.

3. Precyzyjne podejście etapowe z realistycznymi i wiążącymi celami na każdym etapie

Zobowiązania podjęte przez uczestniczące państwa członkowskie będą realizowane poprzez działania krajowe i konkretne projekty.

Realistyczne podejście etapowe jest kluczowe dla utrzymania udziału awangardy państw członkowskich w PESCO, a tym samym dla zachowania zasad ambicji i inkluzywności. Choć uczestniczące państwa członkowskie będą dążyć do wypełnienia wszystkich swoich zobowiązań już od momentu oficjalnego uruchomienia PESCO, niektóre z tych zobowiązań mogą zostać wypełnione szybciej od innych. W związku z tym uczestniczące państwa członkowskie muszą uzgodnić podejście etapowe.

Etapy te powinny uwzględniać istniejący harmonogram innych działań (takich jak realizacja europejskiego planu działań w sektorze obrony, rozpoczęcie kolejnych wieloletnich ram finansowych w 2021 oraz zobowiązania już podjęte przez państwa członkowskie w innych kontekstach). Ustanowienie dwóch etapów (2018–2021 oraz 2021–2025) umożliwi ustalenie kolejności zobowiązań. Po 2025 r. nastąpi proces przeglądowy. W tym celu uczestniczące państwa członkowskie ocenią wypełnienie wszystkich zobowiązań PESCO oraz zadecydują o nowych zobowiązaniach, z myślą o przejściu do kolejnego etapu integracji europejskiej w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony.

4. Zarządzanie PESCO wymaga dobrze zaprojektowanego i ambitnego mechanizmu oceny opartego na krajowych planach wdrożenia

Wszystkie uczestniczące państwa członkowskie są gwarantami wypełnienia zobowiązań, a Wysoki Przedstawiciel przedstawi sprawozdanie w tym zakresie zgodnie z zasadą regularnej oceny określoną w Protokole nr 10 (art. 3). Wiążący charakter i wiarygodność uzgodnionych zobowiązań zostaną zapewnione dzięki dwupoziomowemu mechanizmowi oceny:

4.1. Krajowy plan wdrożenia

Aby wykazać chęć wypełnienia uzgodnionych zobowiązań, a także swoją zdolność do ich wypełnienia, każde z uczestniczących państw członkowskich zobowiązuje się do przedłożenia – przed przyjęciem przez Radę decyzji ustanawiającej PESCO – krajowego planu wdrożenia określającego, w jaki sposób będą one w stanie wypełnić wiążące zobowiązania. Ze względu na przejrzystość, dostęp do tych planów wdrożenia zostanie udzielony wszystkim uczestniczącym państwom członkowskim.

Ocena zaangażowania uczestniczących państw członkowskich na rzecz wypełnienia uzgodnionych zobowiązań będzie przeprowadzana corocznie na podstawie krajowych planów wdrożenia przez Sekretariat PESCO z upoważnienia Wysokiego Przedstawiciela (przy wsparciu EDA – w odniesieniu do inwestycji w obronność i rozwoju zdolności – oraz ESDZ, w tym EUMS – w odniesieniu do aspektów operacyjnych). W ramach zakresu odpowiedzialności Rady ocena ta zostanie przesłana do KPiB (w formacie PESCO) oraz do EUMC (w formacie PESCO) w celu uzyskania opinii.

Osoby oceniające zwrócą szczególną uwagę na wiarygodność zobowiązań PESCO na podstawie analizy krajowych planów wdrożenia, faktycznych wkładów na rzecz projektów i udziału w tych projektach.

Po uruchomieniu PESCO uczestniczące państwa członkowskie zaktualizują swoje krajowe plany wdrożenia stosownie do potrzeb i zgodnie z wymogiem podejścia etapowego.

Na początku każdego etapu zobowiązania zostaną doprecyzowane poprzez ustalenie między uczestniczącymi państwami członkowskimi bardziej szczegółowych celów, aby ułatwić proces oceny.

4.2. Coroczny przegląd i przegląd strategiczny na końcu każdego etapu

Co najmniej raz w roku na wspólnym posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych / Obrony zostanie przedstawione sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela sporządzone w oparciu o wkład EDA (zgodnie z art. 3 Protokołu nr 10) i ESDZ, w tym EUMS. Sprawozdanie to będzie zawierać szczegółowy opis stanu realizacji PESCO, w tym w zakresie wypełnienia przez każde uczestniczące państwo członkowski swoich zobowiązań, zgodnie z jego krajowym planem wdrożenia. Po wydaniu opinii przez EUMC sprawozdanie to posłuży Radzie jako podstawa zaleceń i decyzji przyjmowanych zgodnie z art. 46 TUE.

Na koniec każdego etapu (2021; 2025) przeprowadzony zostanie przegląd strategiczny służący ocenie tego, czy na danym etapie wypełniono przewidziane zobowiązania, a także podjęciu decyzji o uruchomieniu kolejnego etapu oraz, w razie potrzeby, aktualizacji zobowiązań na kolejny etap.