(73)

Opracowanie przygotowane przez […] zawierało następującą analizę: a) Wynagrodzenie wypłacane PI przez Skarb Państwa można uznać za uczciwe, ponieważ: 1) Oczekiwany czas trwania bazy takich depozytów, pomniejszony o komponent, który teoretycznie jest bardziej zmienny, jest wyjątkowo długi, prawie nieskończony. 2) Na mocy ustawy cechy takich depozytów przechodzą na środki przekazywane do Skarbu Państwa 3) Indeksacja przez Skarb Państwa jest oparta na 12-miesięcznych bonach skarbowych dla 10 % środków (najbardziej zmiennych), na 10-letnich obligacjach rządu włoskiego dla 10 % środków (składnik, który przy bardziej konserwatywnych założeniach mógłby potencjalnie zmniejszać się z upływem czasu) oraz na 30-letnich obligacjach rządu włoskiego dla 80 % środków. 4) Warunek wiążący uwypukla trwały charakter relacji między PI a Skarbem Państwa. 5) Ograniczenia nałożone na PI jako deponenta uwzględniały ukryte koszty i obciążenia: a) W świetle trwałego obowiązku PI do deponowania środków na rachunku Skarbu Państwa środków tam zdeponowanych nie można uznać za aktywa krótkoterminowe wolne od ryzyka. b) PI nie ma możliwości realizacji strategii aktywnego zarządzania środkami (analiza ilościowa przeprowadzona przez […] w celu ustalenia powiązanych z tym kosztów). b) Porównanie marży odsetkowej PI z marżą odsetkową porównywalnych banków z sektora prywatnego wykazało, że koszty PI związane z depozytami od klientów detalicznych odpowiadają kosztom ponoszonym przez banki z sektora prywatnego. Ponadto marża odsetkowa banków z sektora prywatnego uzyskiwana z depozytowego składnika ich finansowania jest znacznie wyższa niż marża PI, co w opinii […] stanowi dowód, że PI nie otrzymała żadnej pomocy państwa. c) Porównanie niedopasowania między okresem zapadalności aktywów i zobowiązań PI z sytuacją jej odpowiedników z sektora prywatnego wykazało, że według ostrożnych szacunków odsetek depozytów PI o „praktycznie nieskończonym” charakterze wynosi co najmniej 60,8 % wszystkich środków. Zgodnie z umową PI wykorzystuje dochody ze swojej bazy depozytów do finansowania aktywów długoterminowych, takich jak depozyty na rachunku Skarbu Państwa. W celu ustalenia, jak postępują banki z sektora prywatnego, przeanalizowano finanse banków specjalizujących się w inwestowaniu w sektorze publicznym (takich jak Dexia, Depfa etc.). Wzorzec postępowania tych banków jest podobny. W rzeczywistości około 50 % finansowania tych banków pochodzi ze środków średnio- do długoterminowych, a pozostała część z transakcji repo z EBC oraz depozytów międzybankowych, a pozyskane środki są inwestowane w całości w niepłynne instrumenty sektora publicznego emitowane przez rządy albo władze lokalne, zazwyczaj o terminie zapadalności od 10 do 50 lat. d) Celem analizy ilościowej było udowodnienie korzyści osiągniętych dzięki aktywnemu zarządzaniu aktywami opartemu na inwestycjach PI w portfel obligacji rządów krajów europejskich począwszy od marca 2007 r. Analiza opiera się na dwóch elementach, z których pierwszy to analiza wyników możliwych do osiągnięcia w przeszłości, a drugi to analiza przyszłych zmian: 1) […] zastosował wstecznie dwie strategie aktywnego zarządzania środkami do portfela depozytów PI, z których jedna wiąże się z czasem trwania podobnym do czasu trwania portfela będącego przedmiotem analizy […] zgodnie z metodą VaR (zwanego dalej „portfelem benchmarkowym”), druga zaś (zwana dalej „strategią taktyczną”) wykorzystuje te same kryteria i ograniczenia inwestycyjne, które obecnie stosuje PI. Ta druga strategia jest oparta na automatycznym modelu ilościowym. Zwrot, jaki PI osiągnęłaby w ciągu ostatnich 10 lat, stosując strategię taktyczną, byłby wyższy od dochodu wynikającego z umowy za ten sam okres o około 1,62 % (jednak nie biorąc pod uwagę kosztów transakcji). Zwrot z dwóch lat 2005–2006 byłby natomiast niższy (2,45 %) niż zwrot wynikający z umowy (4,14 %). 2) Analizując możliwą sytuację w przyszłości, […] zidentyfikował pewne rozwiązania w zakresie zarządzania środkami, które PI mogłaby wdrożyć, żeby osiągnąć dodatkowe zwroty z pasywnych inwestycji w obligacje rządowe, nie ponosząc przy tym dodatkowego ryzyka. Jako dowód na skuteczność tych strategii w opracowaniu przygotowanym przez […] w sposób szczegółowy opisano następujące możliwości: a) strategie oparte na sprzedaży opcji kupna obligacji rządowych, które dałyby dodatkowy zysk w 2008 r. w wysokości […]; b) stworzenie syntetycznej obligacji z obligacji rządów państw strefy euro, co dałoby dodatkowy zysk w 2008 r. w wysokości […]; c) zarządzanie częścią istniejących zysków kapitałowych osiągniętych z portfela inwestycyjnego, co dałoby dodatkowy zysk w 2008 r. w wysokości […] oraz d) zamiana obligacji w portfelu, co dałoby dodatkowy zysk w 2008 r. w wysokości […].