ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(7)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że – w oparciu o prognozę służb Komisji z wiosny 2011 r. – scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę prognoz budżetowych jest nieco optymistyczny, zwłaszcza jeżeli chodzi o kształtowanie się popytu wewnętrznego. Celem aktualizacji jest skorygowanie nadmiernego deficytu w terminie wyznaczonym przez Radę, tj. do 2011 r., który to cel zostanie osiągnięty z nadwyżką w wysokości 2 % PKB dzięki wysokim jednorazowym dochodom z aktywów emerytalnych. Budżet wykaże deficyt w wysokości 2,5 % PKB w roku 2012, który następnie stopniowo zmniejszy się do poziomu 1,5 % PKB w 2015 r., głównie dzięki ograniczeniu wydatków. W aktualizacji potwierdzono średniookresowy cel Węgier dotyczący sytuacji budżetowej w ujęciu strukturalnym, którym jest deficyt na poziomie 1,5 % PKB. Oczekuje się, że strategia konsolidacyjna zmniejszy deficyt budżetowy w ujęciu strukturalnym oraz doprowadzi do tendencji spadkowej długu, który powinien osiągnąć poziom 64 % PKB do 2015 r. Wydaje się jednak, że strategia ta przewiduje raczej koncentrację działań na późnym etapie, ponieważ zmiany strukturalne rozpoczynają się dopiero po 2012 r., a pogorszenie salda strukturalnego wynoszące ogółem ponad 3 % PKB w latach 2010 i 2011 nie jest zgodne z zaleceniem Rady z lipca 2009 r., w którym Węgry wezwano do korekty strukturalnej na poziomie co najmniej 0,5 % PKB. W prognozie z wiosny przewidziano deficyt na poziomie 3,3 % PKB w 2012 r., co zakłada pewne ryzyka zagrażające realizacji strategii wynoszące 0,5 % PKB; na tej podstawie nie można wykluczyć, że w tym samym roku może zostać ponownie przekroczona wartość progowa, chyba że podjęte zostaną dodatkowe środki. Przewidywana ścieżka deficytu strukturalnego, obliczona ponownie przez Komisję, nie zapewnia ponadto niezbędnej korekty, która pozwoliłaby osiągnąć średniookresowy cel budżetowy do końca okresu objętego programem konwergencji; w szczególności, po 2013 r. nie jest przewidziane prowadzenie korekty strukturalnej, choć margines dzielący od osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego jest niewielki. Zniesienie obowiązkowego prywatnego filaru systemu emerytalnego generuje dodatkowe dochody jednorazowe i stałe, ale jednocześnie zwiększa zobowiązania długoterminowe. Wynikające z tego możliwe pogorszenie stabilności finansów publicznych w długim okresie, biorąc pod uwagę fakt, że część aktywów funduszy emerytalnych wykorzystywana jest do sfinansowania bieżących wydatków, jest częściowo zrekompensowane w drodze szeregu zapowiedzianych środków związanych z systemem emerytalnym w kontekście programu reform strukturalnych (np. częściowo wprowadzone już w życie zmiany parametryczne w filarze publicznym). Zgodnie z najnowszą oceną Komisji zagrożenia dotyczące stabilności finansów publicznych w długim okresie wydają kształtować się na średnim poziomie.
(13)

Rynek pracy charakteryzuje się ograniczeniami, które skutkują znaczną liczbą czynników zniechęcających do podejmowania pracy: nieograniczony okres otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych; wysokie efektywne krańcowe stawki podatkowe oraz wysoki klin podatkowy (zwłaszcza dla najmniej zarabiających); oraz nakładanie się wycofania świadczeń z pomocy społecznej i wysokiego opodatkowania w momencie podjęcia pracy. Ponadto szereg możliwości odchodzenia na emeryturę dla starszych pracowników stanowi zachętę do opuszczenia rynku pracy przed ustawowym wiekiem emerytalnym wynoszącym 65 lat. Dalsza reforma aktywnej polityki rynku pracy, wraz z jej rozszerzeniem na osoby powyżej 50. roku życia, pomogłaby podnieść łączny wskaźnik zatrudnienia i zwiększyć zachęty do poszukiwania pracy. Ponadto dalsze obniżki poziomu zasiłków dla bezrobotnych i skrócenie okresu ich otrzymywania zachęcałyby młodych pracowników do wchodzenia na rynek pracy. Uzależnienie odchodzenia na wcześniejszą emeryturę od bardziej rygorystycznych kryteriów mogłoby zachęcić starszych pracowników do pozostania na rynku pracy, a tych starszych pracowników, którzy nie mieli pracy przez pewien czas, do powrotu na rynek pracy. Ponadto stopa zatrudnienia obywateli krajów nienależących do UE (40,9 %) jest o wiele niższa od średniej UE.
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę prognoz budżetowych opiera się na bardziej optymistycznych przewidywaniach dotyczących wzrostu niż prognoza służb Komisji. W zaktualizowanym programie konwergencji przewidziano korektę nadmiernego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2011 r., zgodnie z zaleceniem Rady, oraz jego dalsze ograniczenie w późniejszych latach. Po znacznej i przeprowadzonej wcześnie korekcie budżetowej z 2010 r., która w ujęciu strukturalnym wyniosła ponad 2 punkty procentowe, wysiłek fiskalny w 2011 r. pozostaje znacznie poniżej zalecanej wartości korekty deficytu, czyli co najmniej 0,75 % PKB, lecz średnio, w całym okresie objętym procedurą namiernego deficytu, wysiłek fiskalny pozostaje powyżej 1 % PKB. W okresie 2012–2014 aktualizacja ta nie zawiera jednak wystarczającej liczby szczegółowych informacji na temat środków budżetowych planowanych w celu osiągnięcia celów budżetowych na te lata. Skorygowany w dół średniookresowy cel budżetowy odpowiadający deficytowi strukturalnemu w wysokości 0,6 % PKB, planowany na rok 2014 r., jest nadal ambitniejszy niż minimalny wymagany poziom korekty. Odzwierciedla on cele Paktu na rzecz stabilności i wzrostu i przewiduje się jego osiągnięcie do końca okresu objętego programem konwergencji (2014 r.). Średni roczny strukturalny wysiłek fiskalny przewidywany w latach 2012–2014, czyli już po przeprowadzeniu korekty nadmiernego deficytu planowanej na 2011 r., jest jednak znacznie niższy od zalecanej minimalnej rocznej poprawy salda strukturalnego o 0,5 % PKB. W związku ze stopniową poprawą perspektyw gospodarczych w programie konwergencji powinno się dążyć do szybszego postępu na drodze do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego. W zestawieniu z ostrożnymi szacunkami dotyczącymi średniookresowego wzrostu produktu potencjalnego przewidywany wzrost wydatków budżetowych w latach 2012–2013 wydaje się być optymistyczny, co stanowi ryzyko dla strukturalnej sytuacji budżetowej w perspektywie średniookresowej.
(6)

W konkluzjach z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie mobilności młodzieży Rada zwróciła się do państw członkowskich o wyznaczenie celu polegającego na tym, by okresowa nauka za granicą stopniowo stawała się dla wszystkich młodych Europejczyków regułą, a nie wyjątkiem. Do Komisji Rada zwróciła się zaś, by przygotowała plan prac służący włączeniu działań na rzecz mobilności transgranicznej do wszystkich programów europejskich i by wspierała państwa członkowskie w promowaniu mobilności.
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu stabilności zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych zawartych w programie jest realistyczny, lecz zbyt optymistyczny w odniesieniu do końcowego okresu objętego programem stabilności. Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej przedstawionej w najnowszej aktualizacji programu stabilności jest stopniowe obniżenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z 4,6 % PKB w 2010 r. do 2,4 % PKB w 2014 r., głównie poprzez ograniczenie wydatków. Realizacja tych celów jest obarczona ryzykiem z uwagi na fakt, że nie sprecyzowano środków mających wspierać proces konsolidacji na szczeblu regionalnym, a także fakt, iż oszczędności mające wyniknąć z niektórych środków przyjętych na szczeblu federalnym mogą się nie pojawić, na przykład dodatkowe dochody w wyniku kampanii przeciw oszustwom podatkowym, której oczekiwane skutki wydają się być w dużym stopniu nieprzewidywalne. Z drugiej strony korzystny wpływ na realizację celów mają wieloletnie ramy wydatków wprowadzone dla rządu federalnego w 2009 r., które, jak się wydaje, przyczyniły się do zwiększenia przewidywalności procedury budżetowej w perspektywie średniookresowej, mimo że dotyczy to jedynie szczebla federalnego. Program stabilności przewiduje, że relacja długu do PKB wzrośnie z poziomu 72,3 % w 2010 r. do 75,5 % w 2013 r., a następnie spadnie do 75,1 % w 2014 r. Istnieją jednak pewne zagrożenia związane z tą prognozą, które odnoszą się do rosnącego zadłużenia przedsiębiorstw państwowych zaklasyfikowanych poza sektorem instytucji rządowych i samorządowych oraz potencjalnego dodatkowego obciążenia wynikającego z zastosowania środków wsparcia dla sektora bankowego. Jednocześnie jednak wskaźnik zadłużenia może okazać się niższy, ponieważ możliwe jest, że banki, które otrzymały pomoc publiczną w czasie kryzysu, spłacą ją przed upływem terminów przewidzianych w programie stabilności.
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu konwergencji z 2011 r. jest realny, chociaż wzrost gospodarczy i inflacja mogą okazać się wyższe niż zakłada się to obecnie. Jest on wprawdzie oparty na nieco bardziej optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w 2011 r., ale jest w znacznym zakresie zgodny z najnowszą prognozą Komisji na rok 2012. W programie konwergencji zaplanowano sprowadzenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % do 2012 r., czyli w terminie wyznaczonym przez Radę, ale nie towarzyszą temu wystarczająco sprecyzowane środki na rok 2012. Coraz większe tempo rozwoju gospodarki może prowadzić do lepszych wyników budżetowych w 2011 r. niż zakładano w programie konwergencji. Jeśli jednak tymczasowe środki konsolidacji, które wygasną z końcem 2011 r., nie zostaną odnowione i uzupełnione o znaczne środki o charakterze stałym, zawarte w programie konwergencji cele budżetowe na rok 2012 mogą nie zostać zrealizowane, mimo coraz lepszych perspektyw makroekonomicznych. Średnia roczna konsolidacja budżetu w latach 2010–2012 utrzymuje się znacznie poniżej poziomu 2,25 % PKB, zaleconego przez Radę w ramach procedury nadmiernego deficytu w dniu 16 lutego 2010 r. Ponieważ wzrost gospodarczy i dochody podatkowe są znacznie wyższe niż przewidywano w czasie wydawania przez Radę zalecenia w sprawie likwidacji nadmiernego deficytu z dnia 16 lutego 2010 r., realizacja wymaganej konsolidacji fiskalnej powinna umożliwić szybsze zmniejszenie deficytu i postęp w realizacji średniookresowego celu budżetowego. Przewiduje się, że średniookresowy cel budżetowy w postaci nadwyżki strukturalnej wynoszącej 0,5 % PKB nie zostanie osiągnięty w okresie objętym programem konwergencji.
(10)

Zgodnie z najnowszymi ocenami Komisji, zagrożenia dla długoterminowej stabilności finansów publicznych wydają się być średnie. Przewiduje się, że wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa w Luksemburgu w nadchodzących dziesięcioleciach będzie najwyższy w UE. Stabilności finansowania systemu emerytalnego w krótkoterminowej perspektywie sprzyja obecnie niski odsetek osób w wieku emerytalnym; finansowanie to jest również częściowo zależne od składek płaconych przez stosunkowo młodą populację pracowników transgranicznych. W przyszłości oba te czynniki będą miały odwrotny wpływ, przewiduje się więc znaczny wzrost kosztów emerytalnych. Chociaż rząd zgromadził znaczne aktywa, a wielkość rezerw emerytalnych nadal rośnie, to nie wystarczą one do zapewnienia stabilności systemu. Ponadto stopa zatrudnienia wśród starszych pracowników (w wieku 55–64 lat) wynosząca 38,2 % (2009 r.) jest jedną z najniższych w UE (unijna średnia: 46 %). Chociaż ustawowy wiek emerytalny, co do zasady, wynosi 65 lat, to system emerytalny w Luksemburgu często umożliwia wcześniejsze przechodzenie na emeryturę przy zachowaniu praktycznie niezmienionej wysokości świadczenia emerytalnego, które i tak jest stosunkowo wysokie. W rezultacie średni wiek, w którym pracownicy opuszczają rynek pracy, wynosi 59,4 lata, co wpływa na koszty systemu emerytalnego. Plany rządu w zakresie reformy systemu emerytalnego przewidują nowy model zakładający przedłużenie okresu aktywności zawodowej pracowników na zasadzie dobrowolności. Pozwoliłoby to na poprawę wskaźnika obciążenia demograficznego systemu emerytalnego. Mechanizm ten dotyczyłby jedynie nowych emerytów oraz miałby zastosowanie tylko do etapu kariery przypadającego na okres po wejściu w życie reformy, tak więc jego pełny efekt widoczny byłby dopiero za 40 lat.
(3)

Zmniejszenie się liczby ludności w wieku produkcyjnym o ok. 50 milionów w latach 2010–2060 i odpowiadający temu wzrost wskaźników obciążenia demograficznego (który w dużym stopniu nastąpi już przed 2030 r.) może doprowadzić do spadku tempa wzrostu PKB, chyba że będzie możliwe zrekompensowanie tego spadku poprzez coraz wyższe wskaźniki aktywności zawodowej i zatrudnienia we wszystkich segmentach siły roboczej oraz poprzez wyższy wzrost wydajności (3).
Artykuł 2 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003: „pomoce przetwórcze”: substancje, które nie są same konsumowane jako pasze, celowo wykorzystywane w przetwarzaniu pasz lub materiałów paszowych do celów technologicznych podczas obróbki lub przetwarzania, co może spowodować niezamierzoną, ale technologicznie nieuniknioną obecność pozostałości substancji lub jej pochodnych w produkcie finalnym, pod warunkiem że pozostałości te nie mają szkodliwego skutku dla zdrowia zwierząt, zdrowia ludzi lub dla środowiska i nie mają żadnych technologicznych skutków dla gotowej paszy. Ponadto motyw 11 rozporządzenia (WE) nr 767/2009 ma brzmienie: „(…). Materiały paszowe są wykorzystywane przede wszystkim do zaspokajania potrzeb zwierząt, na przykład w zakresie energii, składników odżywczych, minerałów lub włókna pokarmowego. Zazwyczaj nie są one dostatecznie określone pod względem chemicznym, z wyjątkiem podstawowych składników odżywczych. Skutki, które można uzasadnić w ramach oceny naukowej i które są zastrzeżone wyłącznie dla dodatków paszowych lub leków weterynaryjnych, powinny zostać wykluczone z przedmiotowych zastosowań materiałów paszowych. (…)”.
a)

„istniejąca infrastruktura” oznacza infrastrukturę (urządzenia stacjonarne) oddaną do eksploatacji przed wejściem w życie dyrektywy 2008/57/WE lub linie oddane do eksploatacji po wejściu w życie dyrektywy 2008/57/WE i niebędące przedmiotem procedury weryfikacji WE;
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu stabilności na mocy rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą zawartych w dokumencie prognoz budżetowych jest realistyczny w perspektywie krótkoterminowej i optymistyczny pod koniec okresu objętego programem. Wychodząc od deficytu na poziomie 5,6 % PKB w 2010 r., w programie planuje się sprowadzenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do 2013 r. poprzez szeroko zakrojone ograniczenie wydatków pierwotnych. Po dokonaniu korekty nadmiernego deficytu w programie przewiduje się pewien postęp w realizacji – lecz nie osiągnięcie w okresie programu – celu średniookresowego, którym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych. Mimo że cel średniookresowy został wyznaczony na poziomie bardziej ambitnym niż w poprzednim programie, nie wydaje się by gwarantował on wystarczająco szybki postęp na drodze do długoterminowej stabilności finansów publicznych. Planuje się, że średnia roczna zmiana w równowadze strukturalnej w latach 2010–2013, obliczona przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką na podstawie informacji zawartych w programie, planowana jest na około 0,5 punktu procentowego PKB, czyli poniżej poziomu zalecanego przez Radę. Ponadto poziomy deficytu i długu mogą okazać się wyższe niż zakładano. Aby osiągnąć docelową wartość deficytu w 2011 r. przewiduje się przyjęcie dodatkowych środków w ramach budżetu uzupełniającego. Na okres po 2011 r. w programie nie zaplanowano żadnych środków mających na celu ograniczenie wydatków, dlatego nie można wykluczyć możliwości zastosowania finansowych środków ratunkowych wpływających na deficyt i dług.
Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę prognoz budżetowych jest realistyczny z wyjątkiem roku 2012, dla którego to okresu może on być nieco zbyt optymistyczny. W programie konwergencji nie określono średniookresowego celu budżetowego przewidzianego w kodeksie postępowania, tym niemniej cel ten można zrekonstruować w oparciu o cele cząstkowe zawarte w tym programie. Celem strategii budżetowej jest ograniczenie deficytu z 9,9 % w latach 2010–2011 do 1,7 % w latach 2015–2016, głównie w drodze ograniczania wydatków; strategia ta jest zgodna z wnioskami wynikającymi z konsolidacji fiskalnych, które wspierały wzrost gospodarczy. W programie konwergencji zaplanowano ograniczenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do 2014–2015 r., czyli w terminie wyznaczonym przez Radę. Zawarte w programie konwergencji prognozy budżetowe przewidują wzrost wskaźnika zadłużenia z 78,7 % w 2010–2011 r. do 87,2 % w latach 2013–2014, a następnie jego powolny spadek. Średni roczny wysiłek fiskalny w okresie 2010–2011 do 2014–2015 wyniesie 1,6 %. Wskaźnik ten kształtuje się na poziomie nieco poniżej wartości zaleconej przez Radę w grudniu 2009 r. (1,75 % PKB), jest jednak właściwy, biorąc pod uwagę fakt, że punktem wyjścia podejmowanych działań jest znacznie niższy niż zakładano deficyt budżetowy w latach 2009–2010, a więc konsolidacja budżetowa w należytym stopniu przyczyni się do zmniejszenia deficytu nominalnego poniżej poziomu wartości referencyjnej do roku 2014–2015. Zgodnie z najnowszymi ocenami Komisji, poziom ryzyka w odniesieniu do długoterminowej stabilności finansów publicznych jest wysoki.

Długoterminowe koszty wynikające ze starzenia się społeczeństwa kształtują się na poziomie powyżej średniej UE, a obecna sytuacja budżetowa przyczynia się tylko do ich wzrostu. Przy założeniu obecnej sytuacji budżetowej poziom zadłużenia wzrośnie w 2020 r. do 128 % PKB. Pełne wdrożenie programu konwergencji powinno jednak wystarczyć do odwrócenia tendencji wzrostowej zadłużenia, przy czym jednak w takim przypadku wskaźnik ten do 2020 r. nadal wynosić będzie ponad 80 %. Poza planami w zakresie konsolidacji rząd Zjednoczonego Królestwa zapowiedział też podjęcie środków, które będą wspierać stabilność w perspektywie długoteminowej; środki te obejmują przyspieszenie planowanego podniesienia wieku emerytalnego w ramach państwowego systemu emerytalnego z 65 na 66 lat oraz zmiany metody aktualizacji niektórych dodatków i progów podatkowych.
(9)

Salda sektora instytucji rządowych i samorządowych w strefie euro zaczęły się poprawiać w większości przypadków w 2010 r. Na podstawie wiosennej prognozy służb Komisji, przy założeniu niezmiennego kursu polityki, oczekuje się, że w 2011 r. będą one ulegały dalszej poprawie. Dług publiczny będzie jednak nadal rósł aż do 2012 r. Jeśli dług ten nie zostanie skorygowany w nadchodzących latach, może on zagrozić długookresowej stabilności finansów publicznych z uwagi na współwystępowanie niskiego potencjalnego wzrostu gospodarczego i niekorzystnych zmian demograficznych. W 2010 r. deficyt w strefie euro spadł do 6 % PKB, natomiast wskaźnik zadłużenia wzrósł do 85,1 % PKB. Zgodnie z celami zawartymi w programie stabilności na 2011 r. deficyt w strefie euro spadnie do 1,3 % PKB w 2014 r., a wskaźnik zadłużenia zacznie ponownie spadać do poziomu poniżej 85 % PKB w 2014 r., po osiągnięciu rekordowego poziomu w roku 2012. Taka ścieżka konsolidacji budżetowej dla strefy euro jako całości byłaby zgodna z uzgodnioną strategią wyjścia i potrzebą przywrócenia równowagi finansów publicznych w kontekście rosnącego ożywienia gospodarczego. Planowane położenie nacisku w ramach konsolidacji na zmniejszenie wydatków związane z podwyżkami podatków zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu tej konsolidacji. Skuteczne wdrażanie niektórych środków wymaga wciąż potwierdzenia. Pewna liczba państw członkowskich należących do strefy euro wprowadziła niedawno nowe reguły budżetowe lub zapowiedziała wzmocnienie już istniejących, jednak zapewnienie pełnej skuteczności tych reguł może wymagać w niektórych państwach członkowskich należących do strefy euro podjęcia dodatkowych środków. W świetle procesu starzenia się społeczeństw, dotychczasowe reformy systemów emerytalnych i systemów zabezpieczenia społecznego nie są wystarczające, aby zapewnić ogólną długoterminową stabilność budżetową.
(7)

Światowy kryzys finansowy spowodował zwolnienie tempa aktywności gospodarczej w Polsce: wskaźnik wzrostu realnego PKB spadł do 1,7 % w 2009 r., ale nie sięgnął poziomu oznaczającego recesję. Tempo wzrostu realnego PKB ponownie przyspieszyło w 2010 r. do 3,8 %, ponieważ silny popyt zewnętrzny napędzał produkcję i doprowadził do wzrostu stanu zapasów, podczas gdy stabilny rynek pracy wspierał konsumpcję prywatną. Stopa bezrobocia wzrosła do 9,6 % w 2010 r., w porównaniu z 7,1 % w 2008 r., pomimo wzrostu zatrudnienia. Kryzys odbił się bardzo niekorzystnie na sytuacji finansów publicznych. Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zwiększył się z poziomu 3,7 % PKB w 2008 r. do 7,3 % w 2009 r. W 2010 r., pomimo wprowadzenia niewielkiego pakietu konsolidacyjnego oraz w sytuacji silnego wzrostu gospodarczego, deficyt osiągnął poziom 7,9 % PKB. Relacja długu do PKB wzrosła z 50,9 % w 2009 r. do 55,1 % (3) w 2010 r., nadal poniżej przewidzianego w Traktacie progu wynoszącego 60 % oraz przewidzianego w polskiej konstytucji ograniczenia długu.
(9)

Jednakże krajowe mechanizmy odliczenia zagranicznego podatku od spadków mają pewne ograniczenia. W szczególności ograniczenia te dotyczą kategorii podatków i podmiotów, na które są one nakładane. Krajowe mechanizmy mogą nie zezwalać na odliczenie uprzednio uiszczonych podatków od darowizn w odniesieniu do tej samej rzeczy lub prawa stanowiącego przedmiot spadku albo na odliczenie podatków nałożonych na poziomie lokalnym lub regionalnym, nie zaś na poziomie krajowym, albo na odliczenie wszystkich podatków nałożonych w przypadku śmierci przez inne państwa. Mechanizmy krajowe mogą przyznawać ulgę jedynie w odniesieniu do podatków zagranicznych uiszczonych od określonego zagranicznego majątku. Mogą one nie przyznawać ulgi w odniesieniu do zagranicznego podatku od nieruchomości znajdującej się w państwie innym niż państwo spadkobiercy lub osoby zmarłej. Mogą one wyłączyć zagraniczny podatek od majątku położonego na terytorium państwa członkowskiego przyznającego ulgę. Krajowe mechanizmy odliczenia mogą zawodzić również w przypadku, gdy okażą się rozbieżne z przepisami dotyczącymi podatku od spadków w innych państwach członkowskich, w szczególności w kontekście tego, co należy uznać za majątek krajowy w porównaniu z majątkiem zagranicznym oraz w odniesieniu do momentu przeniesienia własności składników majątku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego. Przyznanie ulgi podatkowej może również podlegać uznaniu właściwego organu, a zatem nie stanowi gwarancji.
5.

We wniosku należy określić zadania szkoleniowe, w stosunku do których wnioskodawca ubiega się o świadectwo uznania. Wniosek może dotyczyć zadań szkoleniowych należących do kilku obszarów kompetencji. Struktura wniosku powinna być zgodna z następującymi obszarami kompetencji: a) ogólna wiedza zawodowa zgodnie z załącznikiem IV do dyrektywy 2007/59/WE; b) wiedza zawodowa na temat taboru zgodnie z załącznikiem V do dyrektywy 2007/59/WE; c) wiedza zawodowa dotycząca infrastruktury zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 2007/59/WE; d) wiedza językowa zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 2007/59/WE (wiedza językowa ogólna lub specjalistyczna komunikacja i terminologia dotyczące działalności kolei i procedur bezpieczeństwa).