ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(6)

Jako że Zjednoczone Królestwo nie notyfikowało Radzie chęci uczestnictwa w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (1) i 2008/616/WSiSW (2) oraz w decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW (3), (zwanych dalej „decyzjami Prüm”), przestaną one mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r. W świetle praktycznego i operacyjnego znaczenia decyzji Prüm dla bezpieczeństwa publicznego Unii, a w szczególności dla egzekwowania prawa, zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich i prowadzenia w związku z nimi dochodzeń, Rada postanowiła jednak w decyzji 2014/836/UE (4), że Zjednoczone Królestwo podejmie całościowe badanie skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem, w celu dokonania oceny zalet i bezpośrednich korzyści ponownego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w decyzjach Prüm oraz niezbędnych kroków, które musiałoby ono w związku z tym podjąć. Wyniki tego badania opublikowane zostaną do dnia 30 września 2015 r. Jeżeli wyniki tego badania skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem będą pozytywne, Zjednoczone Królestwo podejmie do dnia 31 grudnia 2015 r. decyzję o tym, czy zgłosić Radzie w ciągu kolejnych czterech tygodni chęć uczestniczenia w decyzjach Prüm, zgodnie z art. 10 ust. 5 Protokołu nr 36.
Starcia w południowym Jemenie w lutym 2013 r. były wynikiem połączonych działań, które prowadzili Saleh, Al-Ka'ida Półwyspu Arabskiego i secesjonista z południa kraju Ali Salim al-Bayd, aby wywołać zamieszki przed zaplanowaną na dzień 18 marca 2013 r. Konferencją Dialogu Narodowego w Jemenie. Później, we wrześniu 2014 r., Saleh destabilizował Jemen, wykorzystując inne osoby do osłabienia instytucji rządowych na szczeblu centralnym i zmniejszenia stabilności państwa do tego stopnia, by zagrozić zamachem stanu. Zgodnie ze sprawozdaniem opublikowanym we wrześniu 2014 r. przez zespół ekspertów ONZ ds. Jemenu ich rozmówcy twierdzili, że Saleh wspiera brutalne działania niektórych Jemeńczyków, zapewniając im środki finansowe i wsparcie polityczne, a także zapewnia, by członkowie Powszechnego Kongresu Ludowego za pomocą różnych środków nadal przyczyniali się do destabilizacji Jemenu.
(4)

W dyrektywie Rady 2005/94/WE (3) określono niektóre środki zapobiegawcze odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków u drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli. We wspomnianej dyrektywie przewiduje się ustanowienie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych w przypadku wystąpienia ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków.
(2)

Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania nowego protokołu do Umowy (zwanego dalej „Protokołem”) przyznającego statkom Unii uprawnienia do połowów w obszarze połowowym objętym jurysdykcją Republiki Madagaskaru. W wyniku negocjacji Protokół został parafowany dnia 19 czerwca 2014 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 365/1

DECYZJA RADY

z dnia 8 października 2014 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

(2014/928/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, jej państw członkowskich oraz Republiki Chorwacji, negocjacji w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (1), w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej („protokół”).

(2) Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w dniu 5 grudnia 2013 r.

(3) Należy podpisać protokół w imieniu Unii i jej państw członkowskich, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

(4) Protokół należy stosować tymczasowo,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii i jej państw członkowskich do podpisania Protokołu zmieniającego Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia tego protokołu.

Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii i jej państw członkowskich.

Artykuł 3

Protokół stosuje się tymczasowo zgodnie z jego art. 3 ust. 2 od momentu jego podpisania przez strony (2) do czasu jego wejścia w życie.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 października 2014 r. W imieniu Rady M. LUPI Przewodniczący

(1) Tekst umowy opublikowano w Dz.U. L 321 z 20.11.2012, s. 3.

(2) Data rozpoczęcia tymczasowego stosowania protokołu zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
(4)

Japońskie prawodawstwo umożliwiało kandydatom ubiegającym się o świadectwo odbycie praktyki morskiej na statku o maksymalnej pojemności mniejszej niż pojemność odpowiadająca świadectwu lub o maksymalnej mocy napędowej mniejszej niż moc odpowiadająca świadectwu lub na pokładzie statków rybackich lub statków straży przybrzeżnej. Aby zagwarantować, że tego typu praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz że podczas praktyki morskiej zdobyto wszystkie istotne kompetencje, administracja stosowała pewne kryteria dotyczące kandydatów, którzy odbyli 12-miesięczną praktykę morską w ramach zatwierdzonego programu szkoleniowego. Na podstawie analizy dokumentacji dostarczonej przez władze Japonii stwierdzono jednak, że administracja ta nie była w stanie zapewnić, by tego typu praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz że kandydaci, którzy odbyli 36-miesięczną praktykę morską, zdobyli podczas tej praktyki morskiej wszystkie istotne kompetencje. Okazało się również, że administracja nie zapewniła, by tego rodzaju praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz by wszyscy kandydaci ubiegający się o przedłużenie ważności świadectwa lub podniesienie kwalifikacji zdobyli w trakcie tej praktyki morskiej wszystkie istotne kompetencje.
(2)

W lipcu 2012 r. Francja wniosła, zgodnie z art. 10 dyrektywy 2006/42/WE, formalny sprzeciw w odniesieniu do normy EN 13525:2005+A2:2009 „Maszyny leśne — Rębarki do drewna — Bezpieczeństwo” zgłoszonej przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) do zharmonizowania na podstawie dyrektywy 2006/42/WE. Przedmiotowa norma zastępuje poprzednią wersję normy EN 13525:2005+A1:2007, do której odniesienie zostało opublikowane po raz pierwszy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 6 listopada 2007 r. (3).
(127)

Po ujawnieniu informacji trzech objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentowało, że chociaż kwalifikowało się do korzystania z programu, to nie wnioskowali o to w odniesieniu do całej sprzedaży eksportowej do Unii, a zatem nie można wyciągać żadnych wniosków co do osiągnięcia w związku z tym korzyści. Argumentowały one również, że program FMS jest pod względem geograficznym skierowany do państw niebędących częścią Unii, a zatem nie może on zostać objęty przez Unię środkami wyrównawczymi. W tym względzie w czasie wizyt weryfikacyjnych potwierdzono, że o korzyści z programu FMS ubiegano się w odniesieniu do wywozu do państw trzecich, ponieważ program zasadniczo odnosi się do wywozu do państw trzecich. Przedmiotowi producenci eksportujący nie mogli jednak zakwestionować praktycznych środków dotyczących realizacji programu opisanych w motywach 123–125, ani tego, że w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem można korzystać z FMS (możliwość transferu kredytów celnych z wykorzystaniem programu FMS i możliwość korzystania z nich przy uiszczaniu należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych komponentów lub towarów, w tym dóbr inwestycyjnych). W szczególności, strona ta nie mogła kwestionować faktu, że kredyty celne w ramach FMS przyznane na wywóz do kwalifikujących się państw trzecich mogą zostać wykorzystane w celu odliczenia cła należnego od materiałów wchodzących w skład produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii.
c)

odbędzie się również do 10 ukierunkowanych misji ekspertów dla państw niebędących sygnatariuszami. Będą skierowane głównie do odpowiednich gałęzi przemysłu, społeczności naukowej, ekspertów w zakresie kontroli eksportu i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego. W koordynacji z centrami doskonałości Unii Europejskiej dwaj eksperci w dziedzinie nierozprzestrzeniania rakiet balistycznych z podmiotu realizującego i ekspert UE przeprowadzą misje w terenie w wybranych państwach. Możliwym celem tych misji mogłyby być — choć nie wyłącznie — następujące państwa: Algieria, Bahrajn, Boliwia, Brazylia, Chiny, Egipt, Indie, Indonezja, Izrael, Malezja, Meksyk, Katar, Arabia Saudyjska, RPA i Tajlandia. Decyzja o ostatecznej liście państw, a także decyzja co do możliwości podjęcia wspólnych démarches wraz z komitetem utworzonym na mocy rezolucji ONZ nr 1540, zostaną podjęte w ścisłej współpracy z WP. W posiedzeniu mogliby wziąć udział urzędnicy, dyplomaci, wojskowi, pracownicy naukowi, przedstawiciele przemysłu, naukowcy itp. z odwiedzanego państwa. W pierwszej kolejności uwzględniani będą urzędnicy i decydenci polityczny, dyplomaci, odpowiedni wojskowi itp. Jeżeli chodzi o organizację seminariów: (i) każde z seminariów potrwa jeden dzień; (ii) zaproszonych mogłoby zostać do 25 osób; (iii) zaproszonych zostanie trzech ekspertów; (iv) zaproszony zostanie przewodniczący HCoC.
(30)

Uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady ds. Oceny Zdrowia Roślin przy Komisji w sprawie oceny poszczególnych wniosków, które odbyło się w dniach od 30 czerwca do 4 lipca 2014 r., należy przedłużyć dwuletni termin dla odnośnych wniosków o kolejne dwa lata, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1040/2002 (4). Należy jednak, zgodnie z zasadą degresywności, zmniejszyć poziom wkładu finansowego Unii na rzecz tych środków do 45 % wydatków kwalifikowalnych w trzecim roku i do 40 % w czwartym roku objętym wnioskami.
(15)

Odnośnie do obowiązku zwrotu pomocy nałożonego decyzją nr C (2008) 5073, władze greckie potwierdziły, że zwrot ten dokonany będzie poprzez zarejestrowanie odpowiednich roszczeń w ramach procesu likwidacyjnego spółek należących do grupy Olympic. W piśmie z 16 grudnia 2011 r. władze greckie zgłosiły, że kiedy sfinalizowana zostanie sprzedaż pozostałych aktywów, opublikowane zostanie zaproszenie dla wierzycieli do składania roszczeń (odnośnie do OAL zaproszenie takie opublikowano w marcu 2013 r.). Służby Komisji będą uważnie monitorować rejestrowanie pozostałych roszczeń dotyczących kwot do zwrotu w procesie likwidacyjnym spółek grupy Olympic.
(3)

W dniu 8 października 2013 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 198 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 13 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja wyrobów tekstylnych”) w regionie Wspólnoty Autonomicznej Walencji (ES52) objętym klasyfikacją NUTS II i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 5 listopada 2013 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 840 000 EUR.
(3)

Decyzja EBC/2010/29 (4) ustala sposób przydziału banknotów euro w obiegu krajowym bankom centralnym (KBC) proporcjonalnie do opłaconych przez nie udziałów w kapitale EBC. Przepis art. 4 decyzji EBC/2010/29 oraz załącznik do tej decyzji przydziela EBC 8 % całkowitej wartości banknotów euro w obiegu. EBC przysługują wobec KBC należności w ramach Eurosystemu na kwotę stanowiącą równowartość emitowanych przez KBC banknotów euro, proporcjonalnie do udziałów KBC w kluczu subskrybowanego kapitału.
(2)

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego („zwanego dalej Statutem ESBC”) krajowy bank centralny (KBC) państwa członkowskiego, którego derogacja została uchylona, opłaca subskrybowany przez siebie udział w kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w takim samym stopniu jak KBC pozostałych państw członkowskich, których walutą jest euro. KBC obecnych państw członkowskich, których walutą jest euro, opłaciły udziały w subskrybowanym kapitale EBC w całości (3). Zgodnie z art. 2 decyzji EBC/2013/28 (4) przysługująca Lietuvos bankas waga w kluczu kapitałowym EBC wynosi 0,4132 %. Lietuvos bankas opłacił już część swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC, zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2013/31 (5). Pozostająca do opłacenia kwota to 43 051 594,36 EUR; kwota ta wynika z pomnożenia subskrybowanego kapitału EBC (10 825 007 069,61 EUR) przez wagę klucza kapitałowego przypisaną Lietuvos bankas (0,4132 %), od której to kwoty odjęto opłaconą już część udziału Lietuvos bankas w subskrybowanym kapitale EBC.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 5/17

DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2015/32

z dnia 29 grudnia 2014 r.

dotycząca odstępstw, jakie mogą zostać przyznane na mocy rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 dotyczącego danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (EBC/2013/38)

(wersja przekształcona)

(EBC/2014/62)

RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,

uwzględniając rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1073/2013 z dnia 18 października 2013 r. dotyczące danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (EBC/2013/38) (1), w szczególności jego art. 8 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) stanowi, że odstępstwa mogą zostać przyznane funduszom inwestycyjnym (FI) podlegającym krajowym zasadom rachunkowości, które dopuszczają dokonywanie wyceny aktywów rzadziej niż raz na kwartał. Przepis ten stanowi również, że kategorie FI, którym krajowe banki centralne (KBC) wedle swojego uznania mogą udzielać odstępstw, określa Rada Prezesów.

(2) Ze względu na to, że w decyzji EBC/2009/4 (2) należy wprowadzić znaczące zmiany, z uwagi na wymogi jasności i przejrzystości konieczne jest sporządzenie jej przekształconej wersji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Odstępstwa

Kategorie FI, w odniesieniu do których KBC wedle swojego uznania mogą udzielać odstępstw na mocy art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) są określone w załączniku do niniejszej decyzji. Rada Prezesów dokona przeglądu tych kategorii co najmniej raz na trzy lata.

Artykuł 2

Utrata mocy obowiązującej

1. Traci moc decyzja EBC/2009/4.

2. Odniesienia do uchylonej decyzji należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej decyzji.

Artykuł 3

Skuteczność

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem zawiadomienia o niej adresatów.

Artykuł 4

Adresaci

Niniejsza decyzja jest adresowana do KBC państw członkowskich, których walutą jest euro.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 29 grudnia 2014 r. Mario DRAGHI Prezes EBC

(1) Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 73.

(2) Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2009/4 z dnia 6 marca 2009 r. dotycząca odstępstw, jakie mogą zostać przyznane na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2007 dotyczącego danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (EBC/2007/8) (Dz.U. L 72 z 18.3.2009, s. 21).
8)

Jeżeli dłużnicy aktywów wywołujących przepływ środków pieniężnych stanowiących zabezpieczenie emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w Grecji lub na Cyprze, do tych papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami nie stosuje się minimalnego poziomu ratingu określonego w pkt 1, o ile stosuje się do nich limity zakupu określone w art. 5 ust. 2 oraz o ile spełniają one wszystkie pozostałe kryteria kwalifikacji stosowane na potrzeby transakcji zakupu w ramach programu zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami oraz wszystkie następujące wymogi dodatkowe: a) zgodnie z art. 8 ust. 2 wytycznych EBC/2014/31 nie stosuje się minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej do kwalifikacji jako zabezpieczenie rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez rządy Grecji lub Cypru; b) papierom wartościowym zabezpieczonym aktywami zostały przyznane przez którekolwiek dwie zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej (zaakceptowane zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie) dwa publiczne ratingi kredytowe na maksymalnym poziomie możliwym do osiągnięcia w danym państwie członkowskim przez emisję papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami; c) struktura emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami zawiera aktualne elementy powodujące poprawę warunków kredytowania (takie jak elementy powodujące poprawę warunków kredytowania zapewniane przez wszystkie transze emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, które są podporządkowane transzy papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami kwalifikowanej do transakcji zakupu) na poziomie co najmniej 25 % niespłaconej w danym momencie kwoty głównej wszystkich transz emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami; d) dostępne są sprawozdania dla inwestorów oraz w ocenie EBC możliwe jest modelowanie papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami z wykorzystaniem zapewnianych przez osoby trzecie standardowych narzędzi do modelowania przepływów środków pieniężnych dotyczących papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami; e) najlepsza dostępna ocena jakości kredytowej każdego z następujących kontrahentów w emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (o ile jest istotny), z wyjątkiem podmiotu obsługującego zadłużenie, odpowiada co najmniej stopniowi 3 jakości kredytowej w zharmonizowanej skali ratingowej Eurosystemu, wyrażonej w postaci przynajmniej jednego publicznego ratingu kredytowego dostarczonego przez którąkolwiek wspólną zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej zaakceptowaną zgodnie z ramowymi zasadami oceny kredytowej w Eurosystemie: (i) banku prowadzącego rachunek emitenta; (ii) gwaranta banku prowadzącego rachunek emitenta; (iii) dostawcy instrumentu wsparcia płynności; (iv) kontrahenta transakcji zabezpieczającej; (v) głównego podmiotu wypłacającego; oraz (vi) dostawcy gwarantowanej umowy inwestycyjnej; f) na potrzeby emisji papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami został wyznaczony zastępczy podmiot obsługujący zadłużenie.
(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji, przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony (1) („Umowa”) należy uzgadniać w drodze protokołu do Umowy („Protokół”). Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia, do takiego przystąpienia stosowana jest procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół przez Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz przez odnośne państwa trzecie.
(6)

Należy podpisać protokołu i tymczasowo go stosować do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia,
(2)

Takie specyficzne środki muszą uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne i niedogodności tych regionów, nie podważając jednak integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Trwały charakter i łączne występowanie niedogodności, jakich doświadczają regiony najbardziej oddalone Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu (oddalenie, zależność od surowców i energii, obowiązek tworzenia większych zapasów, mały rozmiar rynku lokalnego połączony ze słabo rozwiniętą działalnością eksportową itd.), powodują zwiększenie kosztów produkcji, a zatem cen netto produktów wytwarzanych lokalnie, które przy braku środków szczególnych byłyby mniej konkurencyjne w stosunku do produktów pochodzących z zewnątrz, nawet przy uwzględnieniu kosztów dostawy do francuskich departamentów zamorskich. Utrudniłoby to zatem utrzymanie produkcji lokalnej. Dlatego konieczne jest przyjęcie specyficznych środków w celu wzmocnienia przemysłu lokalnego przez poprawę jego konkurencyjności. Decyzją Rady 2004/162/WE (1) Francja została uprawniona, aby poprawić konkurencyjność produktów wytwarzanych lokalnie, do stosowania do dnia 31 grudnia 2014 r. zwolnień z podatku od dokowania lub obniżek podatku od dokowania w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych we francuskich regionach najbardziej oddalonych (Gwadelupie, Gujanie, na Martynice, Reunionie oraz, od dnia 1 stycznia 2014 r., na Majotcie). Załącznik do tej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia z podatku lub obniżki podatku. W zależności od produktów różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami nie może przekraczać 10, 20 lub 30 punktów procentowych.
(76)

Komisja nie może zgodzić się z argumentem władz włoskich, jakoby rekompensatę za UOIG można było w uzasadniony prawnie sposób wypłacać nawet wówczas, gdy usług nie zdefiniowano ex ante jako UOIG i nie powierzono beneficjentowi na tej podstawie obowiązku ich świadczenia. Jeżeli tak by było, państwom członkowskim pozostawiono by swobodę w kwestii ponownego rozpatrywania potrzeby nałożenia zobowiązań z tytułu usług publicznych według ich własnego uznania ex post. W przypadku odnotowania przez przedsiębiorstwo strat operacyjnych państwo członkowskie mogłoby powierzyć mu wykonywanie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych i przyznać rekompensatę, zapewniając tym samym danemu przedsiębiorstwu wsparcie niezależnie od oceny ex ante faktycznej potrzeby świadczenia usługi w interesie ogólnym. Podejścia takiego nie można pogodzić z wymogiem, aby UOIG była powierzona konkretnemu przedsiębiorstwu na podstawie jednego lub więcej niż jednego aktu, określającego między innymi charakter i czas trwania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, wskaźniki służące do obliczania, kontroli i przeglądu rekompensaty oraz ustalenia dotyczące unikania i zwrotów nadwyżek rekompensat. Argument władz włoskich dotyczący zasadniczego znaczenia usług portu lotniczego dla rozwoju gospodarczego regionu jest niewystarczający, by wykazać prawidłowe powierzenie beneficjentowi obowiązku świadczenia UOIG, ponieważ wcześniej nie zdefiniowano w przejrzysty sposób zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych ani zasad dotyczących rekompensaty.