ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(1)

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r. (1) Komisja powołała Grupę Ekspertów ds. Rynku Systemów Płatniczych. Decyzja ta miała być stosowana do dnia 31 grudnia 2015 r. Celem grupy ekspertów jest stworzenie formalnej platformy umożliwiającej strukturalną wymianę poglądów z uczestnikami rynku na temat kwestii wynikających z wdrożenia i interpretacji dyrektywy w sprawie usług płatniczych (2007/64/WE) (2). Dyrektywa w sprawie usług płatniczych została niedawno zmieniona (3). W związku z przeglądem dyrektywy w sprawie usług płatniczych Parlament i Rada przyjęły w dniu 29 kwietnia 2015 r. rozporządzenie w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę (4). Ponadto na rynku płatności obserwuje się duże tempo innowacji. W całej Europie podejmowane są różne inicjatywy mające na celu zachęcenie rynku do zwiększenia standaryzacji i innowacji; takie inicjatywy to między innymi Grupa Zainteresowanych Stron ds. Kart Płatniczych lub Rada ds. Płatności Detalicznych w Euro. Wyzwania wynikające z tych zmian będą nadal wymagały oficjalnego forum dla zainteresowanych stron, które umożliwi strukturalną wymianę poglądów na temat kwestii związanych z tymi kwestiami. Grupa ekspertów, której nazwę zmieniono na „Grupę Ekspertów ds. Rynku Systemów Płatniczych”, powinna zatem kontynuować prace przez kolejne pięć lat.
(2)

W dniu 10 grudnia 2020 r. Rada Prezesów zdecydowała, zgodnie ze swoim mandatem zapewnienia stabilności cen, o modyfikacji niektórych cech programu PEPP w celu utrzymania korzystnych warunków finansowania w okresie pandemii, wspierania ożywienia gospodarczego oraz zrównoważenia spadkowego oddziaływania pandemii na prognozowaną ścieżkę inflacji. W szczególności Rada Prezesów zdecydowała o zwiększeniu całkowitej wartości pakietu programu PEPP o 500 miliardów EUR, do ogólnej kwoty 1 850 miliardów EUR, oraz o przedłużeniu planowanego horyzontu czasowego zakupów netto w ramach programu PEPP co najmniej do końca marca 2022 r. Niezależnie od okoliczności Rada Prezesów będzie prowadzić zakupy netto do momentu, w którym uzna, że faza kryzysu wywołanego pandemią koronowirusa dobiegła końca.
(12)

Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 13480-2:2017 i odniesienia do zmian do niej EN 13480-2:2017/A1:2018, EN 13480-2:2017/A2:2018 oraz EN 13480-2:2017/A3:2018 są zawarte w załączniku I do decyzji wykonawczej (UE) 2019/1616. Wprowadzono dodatkową zmianę do normy EN 13480-2:2017. Należy zastąpić odpowiednią pozycję w tym załączniku, dodając odniesienia do zmiany EN 13480-2:2017/A7:2020.
(5)

Rada potwierdziła, że właściwe władze, o których mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, podjęły decyzje w odniesieniu do wszystkich osób, grup i podmiotów umieszczonych na liście, w których to decyzjach stwierdza się uczestnictwo tych osób, grup i podmiotów w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB. Rada uznała też, że osoby, grupy i podmioty, do których zastosowanie mają art. 2, 3, i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, powinny nadal być objęte szczególnymi środkami ograniczającymi przewidzianymi we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB.
(10)

Upoważnienie do stosowania środka stanowiącego odstępstwo powinno być ograniczone w czasie. Termin powinien być wystarczający, aby umożliwić ocenę skuteczności i adekwatności progu. Dyrektywa (UE) 2020/285 zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia i opublikowania do dnia 31 grudnia 2024 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 1 tej dyrektywy i do stosowania tych przepisów od dnia 1 stycznia 2025 r. Należy zatem upoważnić Estonię do stosowania środka stanowiącego odstępstwo do dnia 31 grudnia 2024 r.
(12)

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”) (8), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (9) i rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (10), (Euratom, WE) nr 2185/96 (11) i (UE) 2017/1939 (12) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków w zakresie zapobiegania nieprawidłowościom – w tym nadużyciom finansowym – ich wykrywania, korygowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań, odzyskiwania środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniami (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE, Euratom) nr 883/2013, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) jest uprawniona do prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawie przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (13). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, mają w pełni współpracować w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznać Komisji, OLAF, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz, w przypadku państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/1939, EPPO niezbędne prawa i dostęp, a także zapewniać, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonywaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa.
2)

art. 3 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 3 Mandat Aby zrealizować cele strategiczne, mandat SPUE obejmuje: a) rozwijanie kontaktów z rządami, parlamentami, innymi kluczowymi podmiotami, instytucjami sądowniczymi i społeczeństwem obywatelskim w regionie; b) zachęcanie państw w regionie do współpracy w zakresie zagadnień regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, takich jak zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa, zwalczanie terroryzmu, nielegalnego handlu i przestępczości zorganizowanej, oraz ułatwianie takiej współpracy; zachęcanie, w przypadkach gdy jest to wykonalne, do współpracy transgranicznej i ponadterytorialnej, by zaspokajać miejscowe potrzeby oraz budować zaufanie i pojednanie; c) przyczynianie się do pokojowego rozwiązywania konfliktów zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz sprzyjanie wdrażaniu takich rozwiązań w ścisłej współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych i OBWE; wspierając Grupą Mińską OBWE i jej współprzewodniczących; d) w odniesieniu do kryzysu w Gruzji: (i) pomoc w przygotowaniu międzynarodowych rozmów prowadzonych na podstawie pkt 6 porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. – międzynarodowych rozmów genewskich – oraz środków wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r., w tym dotyczących rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i stabilności w regionie, kwestii uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych, na podstawie zasad uznanych na poziomie międzynarodowym, oraz wszelkich innych tematów, wspólnie uzgodnionych przez strony; (ii) pomoc w określeniu stanowiska Unii i reprezentowanie jej, na poziomie SPUE, podczas rozmów, o których mowa w ppkt (i); oraz (iii) ułatwianie realizacji uzgodnień porozumienia z dnia 12 sierpnia 2008 r. oraz środków wykonawczych do niego z dnia 8 września 2008 r.; e) ułatwianie opracowywania i stosowania środków budowy zaufania, z uwzględnieniem wiedzy fachowej państw członkowskich, o ile taka jest dostępna i stosowna; f) ułatwianie prowadzenia pluralistycznych starań z zakresu budowania pokoju w społeczeństwach oraz wnoszenie wkładu do tych starań, w celu przezwyciężenia konfliktów oraz utrwalania pokoju; g) pomoc w przygotowywaniu, w stosownych przypadkach, uczestnictwa Unii w możliwym rozwiązywaniu konfliktu; h) intensyfikację dialogu Unii z głównymi podmiotami w kwestiach związanych z regionem; i) wsparcie Unii w dalszym wypracowywaniu kompleksowej polityki wobec Kaukazu Południowego; j) w ramach działań określonych w niniejszym artykule – przyczynianie się do realizacji polityki Unii w dziedzinie praw człowieka oraz wytycznych Unii w sprawie praw człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do dzieci i kobiet na obszarach dotkniętych konfliktami, w szczególności przez monitorowanie rozwoju sytuacji pod tym względem i reagowanie na tę sytuację.”;
(4)

Wpis dotyczący jednej zmarłej osoby należy skreślić z wykazu osób i podmiotów w załączniku I do decyzji 2011/101/WPZiB. Obowiązywanie środków ograniczających należy przedłużyć w odniesieniu do trzech osób i jednego podmiotu wymienionych w tym załączniku, a w odniesieniu do dwóch osób wymienionych w tym załączniku należy zaktualizować informacje identyfikacyjne i powody umieszczenia ich w wykazie. Należy przedłużyć zawieszenie stosowania środków ograniczających w odniesieniu do trzech osób wymienionych w załączniku II do tej decyzji, a jedna osoba zmarła powinna zostać usunięta z załącznika II do tej decyzji.
(1)

Bayer Agriculture BVBA z siedzibą w Belgii jest przedstawicielem w Unii Monsanto Company z siedzibą w Stanach Zjednoczonych w odniesieniu do zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających genetycznie zmodyfikowany rzepak, składających się z niego lub z niego wyprodukowanych, dopuszczonych decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/2453 (2). Przedsiębiorstwo BASF Agricultural Solutions Seed US LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych jest drugim posiadaczem zezwolenia na genetycznie zmodyfikowany rzepak dopuszczony tą decyzją wykonawczą.
(5)

W odniesieniu do obu wniosków należy wyjaśnić, że ograniczenie emisji CO2 uzyskane dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnych można określić również wtedy, gdy są one instalowane w pojazdach zasilanych LPG, CNG i E85. Z zastrzeżeniem dodania pewnych czynników specyficznych dla danego paliwa, metody określania ograniczenia emisji CO2 określone w decyzjach wykonawczych (UE) 2020/174 i (UE) 2020/1167 uznaje się zatem za odpowiednie do określania ograniczenia emisji CO2 związanego ze stosowaniem technologii innowacyjnych, których dotyczą wnioski, w pojazdach napędzanych tymi paliwami.
(3)

Art. 6 decyzji (WPZiB) 2018/653 przewiduje przegląd w celu oceny finansowej kwoty odniesienia, o której mowa w art. 4 ust. 1 tej decyzji, w odniesieniu do kwoty uznawanej za niezbędną do zaspokojenia zapotrzebowania zgłaszanego przez cywilne misje w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony oraz należytego uwzględniania zmieniających się potrzeb takich misji, innych działań operacyjnych Unii oraz specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej, Taka ocena został przeprowadzona przez Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) i Komisję Europejską. W wyniku tego przeglądu, omówionego i uzgodnionego na forum odpowiednich organów przygotowawczych Rady w grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r., stwierdzono, że finansowa kwota odniesienia nie musi być zmieniona.
(3)

Rada wezwała również władze wojskowe do uwolnienia prezydenta, radczyni stanu oraz wszystkich osób zatrzymanych lub aresztowanych w związku z zamachem stanu. Rada podkreśliła, że należy zapewnić niezakłóconą telekomunikację, zagwarantować wolność wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń oraz dostęp do informacji, a także zapewnić poszanowanie praworządności i praw człowieka. Potępiła represje wojskowe i policyjne wobec uczestników pokojowych demonstracji, wzywając jednocześnie do jak największej powściągliwości ze strony władz oraz apelując do wszystkich stron o powstrzymanie się od przemocy, zgodnie z prawem międzynarodowym.
(9)

Na podstawie wniosku zawartego w decyzji wykonawczej C(2016) 7641 CEN i CENELEC zmieniły normę zharmonizowaną EN 55035:2017, do której odniesienie znajduje się w załączniku I do decyzji wykonawczej (UE) 2019/1326. Doprowadziło to do przyjęcia normy zmieniającej EN 55035:2017/A11:2020. Norma zharmonizowana EN 55035:2017/A11:2020 ma na celu zastąpienie następujących norm zharmonizowanych wraz z wszelkimi normami zmieniającymi je lub stanowiącymi do nich sprostowanie: EN 55020:2007, do której odniesienie nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; EN 55024:2010, do której odniesienie opublikowano w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (6); oraz EN 55103-2:2009, do której odniesienie znajduje się w załączniku II do decyzji wykonawczej (UE) 2019/1326, z datą wycofania w dniu 18 listopada 2021 r., który to załącznik zawiera wykaz odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 2014/30/UE, które wycofuje się z Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
(7)

Nie ma bezpośredniego związku między oddzieleniem rynku w odniesieniu do ilości wodorofluorowęglowodorów fizycznie wprowadzonych do obrotu a oddzieleniem rynku w odniesieniu do upoważnień na wykorzystanie kontyngentów. W związku z tym całkowitą liczbę upoważnień do wykorzystania kontyngentów wydanych przez importerów lub producentów, którzy dla tego samego roku w odniesieniu do któregokolwiek z lat 2015–2019 zgłosili, że wprowadzili wodorofluorowęglowodory do obrotu zarówno w Zjednoczonym Królestwie, jak i w Unii składającej się z 27 państw członkowskich, należy uznać za wprowadzoną do obrotu w Unii składającej się z 27 państw członkowskich.
W decyzji (UE) 2020/430 przewidziano, że jeżeli jest to uzasadnione utrzymującymi się wyjątkowymi okolicznościami, Rada może przedłużyć okres obowiązywania tej decyzji. W dniu 21 kwietnia 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/556 (3) przedłużyła obowiązywanie odstępstwa przewidzianego w art. 1 decyzji (UE) 2020/430 o kolejny miesiąc od dnia 23 kwietnia 2020 r. Ten przedłużony okres obowiązywania odstępstwa przewidziano do dnia 23 maja 2020 r. W dniu 20 maja 2020 r., Rada decyzją (UE) 2020/702 (4) przedłużyła obowiązywanie odstępstwa przewidzianego w art. 1 decyzji (UE) 2020/430 do dnia 10 lipca 2020 r. W dniu 3 lipca 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/970 (5) przedłużyła to odstępstwo do dnia 10 września 2020 r. W dniu 4 września 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/1253 (6) przedłużyła to odstępstwo do dnia 10 listopada 2020 r.

W dniu 6 listopada 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/1659 (7) przedłużyła to odstępstwo do dnia 15 stycznia 2021 r. W dniu 12 stycznia 2021 r. Rada decyzją (UE) 2021/26 (8) przedłużyła to odstępstwo do dnia 19 marca 2021 r.
2)

art. 4 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 4 Terminy przekazywania danych 1. Odpowiednie właściwe organy krajowe przekazują EBC plany finansowania następujących instytucji kredytowych do godz. 12.00 czasu środkowoeuropejskiego dziesiątego dnia roboczego następującego po dniu 15 marca: a) plany finansowania instytucji kredytowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b); b) plany finansowania instytucji kredytowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 2, jeżeli znajdują się one w wykazie największych instytucji w państwie członkowskim opublikowanym przez EUNB zgodnie z art. 2 ust. 6 decyzji EBA/DC/2020/334 (*2). 2. Plany finansowania wszystkich instytucji kredytowych niewymienionych w ust. 1 są przekazywane EBC przez odpowiednie właściwe organy krajowe do godziny 12.00 czasu środkowoeuropejskiego 25. dnia roboczego następującego po dniu 15 marca. (*2) Dostępne na stronie internetowej EUNB.”;"
(5)

Jako że do rozporządzenia (UE) 2016/425 przeniesiono zasadnicze wymogi dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa mające zastosowanie do środków ochrony indywidualnej, określone w dyrektywie 89/686/EWG, projekty norm zharmonizowanych opracowanych na podstawie wniosku o normalizację M/031 są objęte wnioskiem o normalizację ustanowionym decyzją wykonawczą C(2020) 7924. Odniesienia do nich należy zatem opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W związku z tym można w drodze wyjątku przyjąć, że takie normy opracowane i opublikowane przez CEN i CENELEC podczas okresu przejściowego między wnioskiem o normalizację M/031 i wnioskiem o normalizację określonym w decyzji wykonawczej C(2020) 7924 nie zawierają wyraźnego odniesienia do wniosku o normalizację określonego w decyzji wykonawczej C(2020) 7924.
(13)

Załącznik I do decyzji wykonawczej (UE) 2020/437 zawiera wykaz odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 93/42/EWG. Aby zapewnić umieszczenie odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 93/42/EWG w jednym akcie prawnym, odniesienia do norm EN ISO 5361:2016, EN IEC 60601-2-66:2020, EN IEC 60601-2-83:2020 i EN ISO 80601-2-55:2018 należy włączyć do tej decyzji wykonawczej.
(8)

Załącznik I do decyzji wykonawczej (UE) 2020/439 zawiera wykaz odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 98/79/WE. W celu zapewnienia, aby odniesienia do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 98/79/WE były wymienione w jednym akcie, do wymienionej decyzji wykonawczej należy włączyć odniesienia do norm EN ISO 11607-1:2020 i EN ISO 11607-2:2020.
(2)

Mały chrząszcz ulowy jest zasadniczo nieobecny w Unii, ale od września 2014 r. we Włoszech odnotowano zarażenia w regionie Kalabrii i w regionie Sycylii. Decyzją wykonawczą Komisji 2014/909/UE (4) ustanowiono niektóre środki ochrony zdrowia zwierząt w odniesieniu do potwierdzonych zarażeń małym chrząszczem ulowym we Włoszech. Obecnie zarówno region Kalabrii, jak i region Sycylii jest wymieniony w załączniku do tej decyzji wykonawczej jako obszar objęty tymi środkami ochronnymi. Wspomniana decyzja wykonawcza obowiązuje do dnia 21 kwietnia 2021 r.
(2)

W dniu 8 grudnia 2019 r. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa wydał w imieniu Unii oświadczenie, w którym wyraził ubolewanie, że w odpowiedzi na demonstracje w listopadzie 2019 r. irańskie siły bezpieczeństwa dopuściły się masowego i nieproporcjonalnego użycia siły, czego skutkiem była wysoka liczba zabitych i rannych. W oświadczeniu stwierdzono również, że Unia oczekuje, że wszyscy sprawcy przemocy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności, oraz wezwano władze Iranu do zapewnienia, aby przeprowadzone zostały przejrzyste i wiarygodne dochodzenia w celu wyjaśnienia liczby ofiar śmiertelnych i osób aresztowanych oraz do zapewnienia wszystkim zatrzymanym rzetelnych procesów sądowych. Ponadto w reakcji na decyzję Iranu o zamknięciu dostępu internetowego do globalnych sieci na ponad tydzień, co uniemożliwiło obywatelom Iranu komunikowanie się i swobodny przepływ informacji, w oświadczeniu podkreślono, że zawsze muszą być przestrzegane prawa podstawowe, takie jak wolność wypowiedzi i zgromadzeń.
(9)

Należy zatem włączyć Zjednoczone Królestwo do załącznika I do decyzji 2008/971/WE, bez uszczerbku dla stosowania prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej zgodnie z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do umowy o wystąpieniu w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu.
(12)

Należy zatem włączyć Zjednoczone Królestwo do załącznika I do decyzji 2003/17/WE oraz do załącznika do decyzji 2005/834/WE, bez uszczerbku dla stosowania prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej zgodnie z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do umowy o wystąpieniu w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu.
(6)

Ustawa 27(I)/2020 (3), ustawa 49(I)/2020 (4), ustawa 140(I)/2020 (5) i ustawa 36(I)2021 (6) są podstawą wprowadzenia szeregu miesięcznych aktów wykonawczych (7), w których określono środki łagodzenia wpływu pandemii COVID-19. Na mocy tych przepisów władze wprowadziły „specjalny program urlopów”, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1344 i w ramach którego zapewnia się rekompensatę wynagrodzeń dla rodziców pracujących w sektorze prywatnym, którzy mają dzieci w wieku do 15. roku życia lub dzieci z niepełnosprawnościami w dowolnym wieku. Ten specjalny program można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w jego ramach zapewnia się wsparcie dochodu dla pracowników oraz pomaga się w utrzymaniu zatrudnienia, zapobiegając sytuacji, w której rodzice, którzy muszą opiekować się swoimi dziećmi, kiedy szkoły są zamknięte, musieliby rozwiązać stosunek pracy. Środek, pierwotnie obowiązujący od lutego 2020 r. do czerwca 2020 r., przedłużono na okres od stycznia 2021 r. do czerwca 2021 r.
(6)

W ustawie o zatrudnieniu nr XII-2470 z dnia 21 czerwca 2016 r. zmienionej w 2020 r. (3), o której mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1350, Litwa wprowadziła mechanizm dofinansowania dla pracodawców do szacunkowego wynagrodzenia każdej zatrudnionej osoby, która pozostaje bez pracy, jako wsparcie w czasie stanu wyjątkowego lub podczas kwarantanny. Przed dniem 1 stycznia 2021 r. pracodawca mógł wybrać, czy woli skorzystać z dofinansowania pokrywającego 70 % wynagrodzenia, do maksymalnej kwoty równej 1,5-krotności minimalnego wynagrodzenia, czy też z dofinansowania pokrywającego 90 % wynagrodzenia (100 % w przypadku pracowników w wieku co najmniej 60 lat), do maksymalnej kwoty równej minimalnemu wynagrodzeniu. Od dnia 1 stycznia 2021 r. pracodawca może otrzymywać dofinansowanie pokrywające 100 % wynagrodzenia, do maksymalnej kwoty równej 1,5-krotności minimalnego wynagrodzenia. Pracodawcy korzystający z tego mechanizmu muszą utrzymać zatrudnienie co najmniej 50 % pracowników przez co najmniej trzy miesiące po zakończeniu okresu dofinansowania.
(6)

W szczególności wniosek Grecji dotyczy „aktu o charakterze ustawodawczym z dnia 14 marca 2020 r.” (3), o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1346, na mocy której wprowadzono specjalne świadczenie dla pracowników sektora prywatnego, których umowy o pracę zostały zawieszone. Środek ten ma na celu ochronę zatrudnienia w przedsiębiorstwach, które zaprzestają działalności na mocy decyzji administracyjnej lub należą do sektorów gospodarki silnie dotkniętych przez pandemię COVID-19, i dotyczy wypłacania specjalnego miesięcznego świadczenia w wysokości 534 EUR pracownikom, których umowy o pracę zostały zawieszone. Warunkiem wstępnym skorzystania z tego programu jest utrzymanie przez pracodawcę tej samej liczby pracowników (co oznacza dokładnie tych samych pracowników) przez okres równy okresowi zawieszenia umowy o pracę. Środek przedłużono do dnia 31 marca 2021 r. w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na stałe oraz do dnia 31 października 2021 r. w odniesieniu do pracowników sezonowych. W najbliższych miesiącach środek może zostać dodatkowo przedłużony dla malejącej liczby kwalifikujących się sektorów gospodarki.