ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Dnia 19 stycznia 2011 r. Komisja przyjęła wniosek (dotyczący „drugiej dyrektywy zbiorczej”) w sprawie m.in. zmiany dyrektywy 2009/138/WE, w celu uwzględnienia nowego systemu nadzoru w odniesieniu do ubezpieczeń, mianowicie utworzenia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA). Wniosek dotyczący drugiej dyrektywy zbiorczej zawiera również przepisy dotyczące odroczenia terminu transpozycji i daty rozpoczęcia stosowania dyrektywy 2009/138/WE i daty uchylenia dyrektyw „Wypłacalność I” oraz służy jako środek umożliwiający dostosowanie dyrektywy 2009/138/WE do wejścia w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zmianę przepisów dających Komisij uprawnienia do przyjęcia środków wykonawczych w przepisy dające Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych i aktów wykonawczych.
1)

w załączniku I wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1. Sadzeniaki elitarne spełniają następujące warunki minimalne: a) w trakcie urzędowej kontroli uprawianych roślin stwierdzona liczba roślin porażonych czarną nóżką nie może przekroczyć 1,0 %; b) liczba uprawianych roślin niezgodnych z odmianą i liczba roślin należących do innej odmiany nie mogą przekroczyć łącznie 0,1 %, a w bezpośrednim potomstwie nie mogą przekroczyć łącznie 0,25 %; c) w bezpośrednim potomstwie liczba roślin wykazujących oznaki infekcji wirusowej nie może przekroczyć 4,0 %; d) w trakcie urzędowej kontroli uprawianych roślin stwierdzona liczba roślin wykazujących oznaki mozaiki i liczba roślin wykazujących oznaki spowodowane przez wirusa liściozwoju nie mogą przekroczyć łącznie 0,8 %. 2. Kwalifikowane sadzeniaki spełniają następujące warunki minimalne: a) w trakcie urzędowej kontroli uprawianych roślin stwierdzona liczba roślin porażonych czarną nóżką nie może przekraczać 4,0 %; b) liczba roślin niezgodnych z odmianą i liczba roślin należących do innej odmiany nie mogą przekroczyć łącznie 0,5 %, oraz w bezpośrednim potomstwie nie mogą przekroczyć łącznie 0,5 %; c) w bezpośrednim potomstwie liczba roślin wykazujących oznaki infekcji wirusowej nie może przekroczyć 10,0 %; d) w trakcie urzędowej kontroli uprawianych roślin stwierdzona liczba roślin wykazujących oznaki mozaiki i liczba roślin wykazujących oznaki spowodowane przez wirusa liściozwoju nie mogą przekroczyć łącznie 6,0 %.”; b) skreśla się pkt 3; c) pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4. Zakres tolerancji dopuszczony w pkt 1 lit. c) i d) oraz w pkt 2 lit. c) i d) ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy choroby wirusowe są wywołane wirusami często występującymi w Europie.”; d) skreśla się pkt 5 i 6; e) dodaje się punkt w brzmieniu: „7. Maksymalna liczba pokoleń sadzeniaków elitarnych wynosi cztery, a łączna liczba pokoleń wstępnych sadzeniaków elitarnych w polu i sadzeniaków elitarnych wynosi siedem. Maksymalna liczba pokoleń kwalifikowanych sadzeniaków wynosi dwa. Jeżeli pokolenie nie jest podane na etykiecie urzędowej, sadzeniaki powinny być uważane za należące do maksymalnego pokolenia, które jest dopuszczone w obrębie danej kategorii.”;
1)

w art. 4 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Zakazu ustanowionego w ust. 1 lit. a) nie stosuje się do ogniw guzikowych o zawartości rtęci nie wyższej niż 2 % wagowo do dnia 1 października 2015 r.”; b) ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie: „c) elektronarzędziach bezprzewodowych; wyłączenie w odniesieniu do elektronarzędzi bezprzewodowych stosuje się do dnia 31 grudnia 2016 r.”; c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. W przypadku ogniw guzikowych do aparatów słuchowych Komisja nadal dokonuje przeglądu wyłączenia, o którym mowa w ust. 2, i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat dostępności ogniw guzikowych do aparatów słuchowych spełniających wymogi ust. 1 lit. a) nie później niż dnia 1 października 2014 r. W uzasadnionych przypadkach z uwagi na niedostępność ogniw guzikowych do aparatów słuchowych spełniających wymogi ust. 1 lit. a) Komisja dołącza do swojego sprawozdania stosowny wniosek mający na celu wyłączenie ogniw guzikowych do aparatów słuchowych z zakazu, o którym mowa w ust. 2.”;
(1)

Dyrektywy Komisji 2003/90/WE (3) i 2003/91/WE (4) zostały przyjęte w celu zapewnienia, by odmiany włączone przez państwa członkowskie do ich krajowych katalogów były zgodne z wytycznymi ustanowionymi przez Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem poszczególnych gatunków oraz minimalnych warunków badania odmian, w stopniu, w jakim odnośne wytyczne zostały ustanowione. W odniesieniu do innych odmian dyrektywy te stanowią, że zastosowanie mają wytyczne Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(3)

Właściwe organy potrzebują tych danych w szczególności po to, aby uniknąć przypisania dwóch europejskich numerów identyfikacyjnych jednemu statkowi, a organy RIS potrzebują ich do szeregu aplikacji RIS, takich jak prowadzenie dziennika pracy śluzy i przygotowywanie statystyk dotyczących pracy śluzy. Liczba transponderów śródlądowego AIS nadal szybko rośnie, co sprawia, że skuteczna wymiana danych jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania ruchem. Niezbędny jest zatem centralny rejestr elektroniczny (baza danych o jednostkach pływających), do którego dostęp miałyby wszystkie właściwe organy, aby zapewnić skuteczną wymianę danych i dostosowanie załącznika do tej dyrektywy do postępu technicznego.
(2)

Punkt I.B.5.2 załącznika II do dyrektywy 2006/126/WE, zmienionej dyrektywą 2012/36/UE, stanowi, że pojazdy kategorii A stosowane podczas sprawdzianów umiejętności i zachowań muszą spełniać pewne minimalne kryteria. W szczególności, motocykle stosowane podczas sprawdzianów mają mieć masę własną powyżej 180 kg i moc co najmniej 50 kW. Jeśli motocykl jest napędzany silnikiem spalinowym, pojemność skokowa silnika wynosi co najmniej 600 cm3. Jeśli motocykl jest napędzany silnikiem elektrycznym, stosunek mocy pojazdu do jego masy wynosi co najmniej 0,25 kW/kg.
(5)

Na wniosek Komisji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał w dniu 5 października 2005 r. opinię naukową dotyczącą bezpieczeństwa i przydatności w odniesieniu do stosowania do początkowego żywienia niemowląt preparatów opartych na częściowych hydrolizatach białek serwatkowych o zawartości białka wynoszącej przynajmniej 1,9 g/100 kcal, znajdującej się ówcześnie poniżej minimalnego poziomu przewidzianego w prawodawstwie Unii. W opinii tej stwierdzono, że preparaty do początkowego żywienia niemowląt oparte na hydrolizatach białek serwatkowych uzyskanych z mleka krowiego o zawartości białek wynoszącej 1,9 g/100 kcal (0,47 g/100 kJ) i odpowiadające postaci użytkowej białka będącej przedmiotem oceny są bezpieczne i nadają się do użycia jako jedyne źródło pożywienia dla niemowląt. Na podstawie tej opinii przepisy dyrektywy 2006/141/WE, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1243/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. zmieniającym załączniki III i VI do dyrektywy 2006/141/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących składu niektórych preparatów do początkowego żywienia niemowląt (3), zezwalają na wprowadzanie do obrotu preparatów do początkowego żywienia niemowląt wytworzonych z hydrolizatów białek o takiej zawartości białka, o ile taki produkt spełnia określone szczegółowe kryteria ustanowione w tych przepisach.
(4)

Aby zapewnić zharmonizowane podejście do skutecznego egzekwowania norm międzynarodowych przez państwa członkowskie przy wykonywaniu kontroli przeprowadzanych zarówno przez państwo bandery, jak i państwo portu, oraz aby uniknąć konfliktu między prawem międzynarodowym a prawem Unii, państwa członkowskie powinny dążyć do ratyfikowania konwencji do dnia, w którym wchodzą one w życie, a przynajmniej tych części konwencji, które wchodzą w zakres kompetencji Unii.
1.

Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele: a) zwracali szczególną uwagę na ocenę wymogów dotyczących niezawodności i integralności wszystkich systemów kluczowych dla bezpieczeństwa i środowiska oraz dążyli do tego, aby ich systemy kontroli i konserwacji umożliwiały osiągnięcie wymaganego poziomu integralności bezpieczeństwa i środowiska; b) podejmowali odpowiednie środki służące zapewnieniu w sposób jak najrozsądniej wykonalny, aby nie dochodziło do nieplanowanego uwolnienia substancji niebezpiecznych z rurociągów, zbiorników i układów przeznaczonych do ich bezpiecznego przechowywania. Ponadto operatorzy i właściciele zapewniają, aby żadna pojedyncza awaria bariery izolującej nie mogła prowadzić do poważnej awarii; c) przygotowali wykaz dostępnego sprzętu, ustalali, kto jest za niego odpowiedzialny i gdzie on jest zlokalizowany, oraz określili sposób przewiezienia go na instalację i sposób zastosowania go na instalacji, a także wykaz wszelkich podmiotów istotnych dla wdrożenia wewnętrznego planu reagowania w przypadku awarii. W wykazie wskazuje się środki, które zapewniają utrzymanie sprzętu i procedur w stanie gotowości do użytku; d) zapewniali odpowiednie ramy monitorowania zgodności z wszystkimi właściwymi przepisami ustawowymi poprzez włączenie swoich obowiązków ustawowych dotyczących kontroli poważnych zagrożeń i ochrony środowiska do swoich standardowych procedur operacyjnych; oraz e) zwracali szczególną uwagę na rozwój i utrzymanie wyraźnej kultury bezpieczeństwa, która zapewni wysokie prawdopodobieństwo ciągłej bezpiecznej działalności, również w odniesieniu do zagwarantowania współpracy pracowników przez między innymi: (i) widoczne zaangażowanie w konsultacje trójstronne oraz w wynikające z nich działania; (ii) wspieranie i nagradzanie zgłaszania awarii i sytuacji nieomal zakończonych incydentem; (iii) skuteczną współpracę z wybranymi przedstawicielami do spraw bezpieczeństwa; (iv) ochronę osób, które zgłaszają nieprawidłowości.
e)

Do celów wyłączenia z wymogu zgłaszania lub do celów zwolnienia, w przypadku gdy ilości substancji promieniotwórczych lub stężenia promieniotwórczego nie są zgodne z wartościami określonymi w tabeli A lub tabeli B, oceny dokonuje się w świetle ogólnych kryteriów określonych w ppkt (i)-(iii). W odniesieniu do zgodności z ogólnym kryterium określonym w ppkt (i) należy wykazać, że pracowników nie należy klasyfikować jako pracowników narażonych oraz że we wszystkich przypadkach, gdy jest to wykonalne, spełnione są następujące kryteria narażenia osób z ogółu ludności: — W przypadku sztucznych nuklidów promieniotwórczych: Dawka skuteczna, która może zostać przyjęta według przewidywań przez każdej osoby z ogółu ludności z powodu działalności objętej wyłączeniem, w danym roku jest rzędu 10 μSv lub mniej; — W przypadku naturalnie występujących nuklidów promieniotwórczych: Przyrost dawki, przy uwzględnieniu występującego promieniowania tła z naturalnych źródeł promieniowania, którą może otrzymać dana osoba w wyniku działalności objętej wyłączeniem, w danym roku jest rzędu 1 mSv lub mniej. Ocena dawek otrzymywanych przez osoby z ogółu ludności uwzględnia nie tylko drogi narażenia poprzez uwolnienia lotne lub ciekłe, lecz także drogi wynikające ze składowania lub recyklingu pozostałości stałych. Państwa członkowskie mogą ustalić kryterium dotyczące dawki poniżej 1 mSv rocznie dla szczególnych rodzajów działalności lub szczególnych dróg narażenia. Do celów wyłączenia z wymogu uzyskania zezwolenia mogą być stosowane mniej restrykcyjne kryteria dotyczące dawki.
(15)

To państwa członkowskie określają częstotliwość pobierania i analizy próbek wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, umieszczanej w butelkach i pojemnikach przeznaczonych do sprzedaży, jednak zalecane jest, aby te państwa członkowskie były zobowiązane do monitorowania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi pod kątem zawartości radonu lub trytu lub do ustanowienia dawki orientacyjnej, do pobierania próbek i ich analizy co najmniej raz do roku,
„g)

czyn, w związku z którym wydano END, nie stanowi przestępstwa na mocy prawa państwa wykonującego, o ile dotyczy on przestępstwa wymienionego wśród kategorii przestępstw wyszczególnionych w załączniku D i wskazanego w END przez organ wydający, a przestępstwo to w państwie wydającym podlega karze pozbawienia wolności lub środkowi polegającemu na pozbawieniu wolności na maksymalny okres co najmniej trzech lat; lub”,
Procedura badania: 1. Przed rozpoczęciem cyklu swobodnego przyspieszania obrotów silnik i ewentualna turbosprężarka powinny pracować na obrotach biegu jałowego. W przypadku silników wysokoprężnych o dużej mocy oznacza to odczekanie co najmniej 10 sekund po zwolnieniu pedału przyspieszenia. 2. W celu rozpoczęcia każdego cyklu swobodnego przyspieszenia obrotów należy nacisnąć pedał przyspieszenia do oporu, szybko i płynnie (w czasie krótszym od jednej sekundy), lecz nie gwałtownie, tak aby uzyskać maksymalną dawkę paliwa, jaką może podać pompa wtryskowa. 3. Podczas każdego cyklu swobodnego przyspieszenia obrotów pedał przyspieszenia należy zwolnić po osiągnięciu przez silnik maksymalnej prędkości obrotowej lub, w przypadku pojazdów z automatyczną skrzynią biegów, prędkości podanej przez producenta, lub, jeśli nie została podana, dwóch trzecich prędkości maksymalnej. Można to sprawdzić poprzez odczyt prędkości obrotowej silnika lub pozostawienie wystarczającej ilości czasu od początku naciśnięcia pedału przyspieszenia do jego zwolnienia, co w przypadku pojazdów kategorii M2, M3, N2 i N3 wynosi co najmniej dwie sekundy. 4. Pojazdy uznaje się za niespełniające wymogów tylko wtedy, jeżeli średnie arytmetyczne z co najmniej trzech ostatnich cykli swobodnego przyspieszenia obrotów przekraczają wartość dopuszczalną. Można to obliczyć poprzez pominięcie każdego pomiaru, który znacząco odbiega od średniej z pomiarów lub od wyniku innego obliczenia statystycznego uwzględniającego rozrzut pomiarów. Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę cykli badań.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 4/59

DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI 2014/8/UE

z dnia 18 października 2013 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia ołowiu w stopach lutowniczych stosowanych przy mocowaniu detektorów z matrycą cyfrową, wykonanych z tellurku kadmowego lub tellurku kadmowo-cynkowego, do płytek obwodów drukowanych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa 2011/65/UE wprowadza zakaz stosowania ołowiu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wprowadzonym do obrotu.

(2) Nie można zapewnić niezawodności substytutów dla ołowiu w stopach lutowniczych stosowanych przy mocowaniu detektorów z matrycą cyfrową, wykonanych z tellurku kadmowego lub tellurku kadmowo-cynkowego, do płytek obwodów drukowanych.

(3) Przetestowanie niezawodności oraz kwalifikacja rozwiązań alternatywnych wymagają czasu.

(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/65/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku IV do dyrektywy 2011/65/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do ostatniego dnia sześciomiesięcznego okresu od jej wejścia w życie. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2013 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 4/67

DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI 2014/12/UE

z dnia 18 października 2013 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia ołowiu w stopach lutowniczych na płytkach obwodów drukowanych czujników oraz urządzeń rejestrujących dane w pozytonowych tomografach emisyjnych, zintegrowanych ze sprzętem do obrazowania rezonansem magnetycznym

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa 2011/65/UE wprowadza zakaz stosowania ołowiu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wprowadzonym do obrotu.

(2) W pozytonowych tomografach emisyjnych zintegrowanych z obrazowaniem rezonansem magnetycznym występują silne wibracje. Badania wykazały, że bezołowiowe stopy lutownicze, które zostały przebadane pod względem podatności na wibracje, są w większym stopniu narażone na przedwczesne uszkodzenie w warunkach silnych wibracji niż spoiwa wytworzone za pomocą cynowo-ołowiowego stopu lutowniczego. Specyficzne warunki i ograniczenia geometryczne sprzętu uniemożliwiają zastosowanie mechanicznych rozwiązań, które pozwoliłyby na wyeliminowanie lub złagodzenie w wystarczającym stopniu skutków intensywnych wibracji.

(3) Zastąpienie lub usunięcie ołowiu jest obecnie naukowo i technicznie niewykonalne. Konieczne jest wprowadzenie czasowego wyłączenia, aby zapewnić producentom wystarczającą ilość czasu na przeprowadzenie badań w celu znalezienia odpowiednich materiałów i konstrukcji pozbawionych ołowiu.

(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/65/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku IV do dyrektywy 2011/65/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do ostatniego dnia sześciomiesięcznego okresu od jej wejścia w życie. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2013 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 4/55

DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI 2014/6/UE

z dnia 18 października 2013 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia ołowiu w powłokach powierzchniowych systemów złączy stykowych wymagających złączy niemagnetycznych, które są długotrwale użytkowane w temperaturze poniżej – 20 °C w normalnych warunkach pracy i składowania

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa 2011/65/UE wprowadza zakaz stosowania ołowiu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wprowadzonym do obrotu.

(2) Z technicznego punktu widzenia niedostępne są substytuty, które mogłyby zostać zastosowane zamiast ołowiu w powłokach powierzchniowych systemów złączy stykowych wymagających złączy niemagnetycznych, które są długotrwale użytkowane w temperaturze poniżej – 20 °C w normalnych warunkach pracy i składowania.

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/65/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku IV do dyrektywy 2011/65/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do ostatniego dnia sześciomiesięcznego okresu od jej wejścia w życie. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 października 2013 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88.