ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
DECYZJA RADY (UE) 2020/983

z dnia 7 lipca 2020 r.

w sprawie zawarcia Protokołu w sprawie wykonania Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka (lata 2019–2024)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 19 grudnia 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2027/2006 (2) , dotyczące zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka (3) (zwanej dalej „umową”). Umowa weszła w życie w dniu 30 marca 2007 r., była automatycznie przedłużana i pozostaje w mocy.

W następstwie zalecenia Komisji w dniu 4 czerwca 2018 r. Rada podjęła decyzję o upoważnieniu do podjęcia negocjacji z Republiką Zielonego Przylądka w sprawie zawarcia nowego protokołu wykonującego umowę.

Poprzedni protokół do umowy wygasł w dniu 22 grudnia 2018 r.

W art. 9 umowy ustanawia się Wspólny Komitet, który jest odpowiedzialny za kontrolę jej wykonania. Ponadto, zgodnie z tym artykułem oraz art. 5, art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 1 i 2 protokołu, Wspólny Komitet może przyjmować określone zmiany protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzenia tych zmian należy upoważnić Komisję do zatwierdzenia ich w imieniu Unii przy zastosowaniu procedury uproszczonej, z zastrzeżeniem określonych warunków merytorycznych i proceduralnych.

Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Unię w ramach Wspólnego Komitetu w odniesieniu do innych kwestii, powinno zostać określone zgodnie z Traktatami oraz ustalonymi metodami prac,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 3

Zgodnie z procedurą określoną w załączniku do niniejszej decyzji Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia, w imieniu Unii, zmian do protokołu, które mają zostać przyjęte przez Wspólny Komitet ustanowiony zgodnie z art. 9 umowy.
(2)

W rozporządzeniu (UE) 2018/1725 administratorom danych powierzono jasne obowiązki, w szczególności wobec osób, których dane dotyczą. W celu zapewnienia, by Komisja, jako administrator, wypełniała swoje obowiązki w sposób jednolity i przejrzysty, należy ustalić zasady określania, kto w danej służbie lub służbach Komisji jest odpowiedzialny za operacje przetwarzania przeprowadzane w imieniu Komisji. W związku z tym należy wprowadzić pojęcie administratora delegowanego, aby dokładnie wskazać obowiązki podmiotów Komisji, w szczególności w odniesieniu do indywidualnych decyzji dotyczących praw osób, których dane dotyczą. Należy ponadto wprowadzić pojęcie administratora odpowiedzialnego za operację przetwarzania, który – na odpowiedzialność administratora delegowanego – został wyznaczony do zapewnienia zgodności z przepisami w praktyce oraz do rozpatrywania wniosków osób, których dane dotyczą, w odniesieniu do operacji przetwarzania. Powołanie administratora odpowiedzialnego za operację przetwarzania nie uniemożliwia stosowania w praktyce punktu kontaktowego, na przykład w postaci funkcyjnej skrzynki pocztowej, która zostanie udostępniona osobom, których dane dotyczą.
DECYZJA RADY (UE) 2020/964

z dnia 26 czerwca 2020 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w odniesieniu do norm handlowych mających zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Decyzje zmieniające, które mają zostać przyjęte przez Radę Członków, dotyczą dodania schematu podejmowania decyzji dotyczących delta-7-stigmastenolu w odniesieniu do rafinowanej oliwy z oliwek i oliwy z oliwek składającej się z rafinowanej oliwy z oliwek oraz oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, a także zmiany tytułu, marginesów precyzji i liczb oraz chromatogramów. Decyzje zmieniające zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych ds. oliwy z oliwek reprezentujących Komisję i państwa członkowskie. Decyzje zmieniające przyczynią się do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących oliwy z oliwek oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora oliwy z oliwek. Z tego powodu decyzje zmieniające należy poprzeć. W związku z tym konieczna będzie zmiana rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2568/91 (4) .

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Członków na 111. posiedzeniu w dniach 29 czerwca – 3 lipca 2020 r. lub w ramach procedury przyjęcia decyzji przez Radę Członków w drodze wymiany korespondencji, która to procedura ma się rozpocząć przed kolejnym posiedzeniem zwyczajnym w listopadzie 2020 r., w odniesieniu do norm handlowych mających zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek, polega na poparciu przyjęcia przez Radę Członków decyzji zmieniających normy handlowe mające zastosowanie do oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek (5).
(2)

Należy upoważnić Jeppego TRANHOLMA-MIKKELSENA — z uwagi na obowiązki i wymogi służbowe — do dostępu do posiadanych przez Radę i Radę Europejską informacji niejawnych do poziomu „TRÈS SECRET UE/EU TOP SECRET”,
(3)

Z uwagi na to, że HFR jest stale potrzebny, gdyż stanowi niezastąpioną infrastrukturę dla badań Wspólnoty w dziedzinie zwiększania bezpieczeństwa reaktorów jądrowych, zdrowia (w tym rozwoju izotopów medycznych do celów badań medycznych), syntezy jądrowej, badań podstawowych, szkoleń oraz gospodarki odpadami (w tym możliwości badania bezpieczeństwa paliw jądrowych dla systemów reaktorów mających znaczenie dla Europy), należy nieustannie udzielać wsparcia dla HFR do końca 2023 roku w ramach dodatkowego programu badawczego.
(16)

System przewidziany w dyrektywie 2003/87/WE różni się obecnie od załącznika 16 tom IV pod pewnymi względami. Na podstawie art. 28b ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE w terminie 12 miesięcy od przyjęcia przez ICAO odpowiednich instrumentów, zanim mechanizm CORSIA zostanie uruchomiony, Komisja ma przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ma rozpatrzyć sposoby wdrożenia tych instrumentów do prawa Unii w drodze przeglądu dyrektywy 2003/87/WE i w którym ma zbadać między innymi założenia i ogólną integralność środowiskową mechanizmu CORSIA, w tym jego ogólny poziom założeń w odniesieniu do celów wynikających z porozumienia paryskiego, poziom uczestnictwa, wykonalność, przejrzystość, kary za nieprzestrzeganie wymogów, procedury umożliwiające udział społeczeństwa, jakość jednostek kompensacji, monitorowanie, raportowanie i weryfikację emisji, rejestry, rozliczalność, a także zasady dotyczące wykorzystania biopaliw. Na podstawie art. 28b ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Komisja, w stosownych przypadkach, dołącza do sprawozdania wniosek do Parlamentu Europejskiego i Rady mający na celu zmianę, uchylenie, rozszerzenie lub zastąpienie odstępstw przewidzianych w art. 28a tej dyrektywy, spójny z unijnym zobowiązaniem do redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce do 2030 r., z myślą o zachowaniu integralności środowiskowej i skuteczności działań Unii w dziedzinie klimatu.
DECYZJA RADY (UE) 2020/952

z dnia 26 czerwca 2020 r.

w sprawie zawarcia w imieniu Unii Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a rządem Państwa Izrael, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji, która przystępuje do Umowy zgodnie z Aktem przystąpienia z 2012 r. Protokół zmieniający Eurośródziemnomorską umowę dotyczącą usług lotniczych między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a rządem Państwa Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (4) został podpisany w dniu 19 lutego 2015 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/372 (5) .

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu podejmowanych na podstawie art. 27 ust. 6 lit. a) Umowy, dotyczących włączenia prawodawstwa Unii do załącznika IV do Umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, wyrażane jest przez Komisję, po przedłożeniu stanowiska do konsultacji Radzie lub jej organom przygotowawczym, w zależności od decyzji Rady.
DECYZJA RADY (UE) 2020/948

z dnia 26 czerwca 2020 r.

w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji przystępuje do umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do Traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r. Odpowiedni protokół przystąpienia Republiki Chorwacji został podpisany w listopadzie 2014 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma zająć Unia w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie art. 22 umowy, dotyczących wyłącznie włączenia prawodawstwa Unii do załącznika III (Przepisy mające zastosowanie do lotnictwa cywilnego) do umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, przyjmowane jest przez Komisję, po przedłożeniu go do konsultacji Radzie lub jej organom przygotowawczym, w zależności od decyzji Rady.
DECYZJA RADY (UE) 2020/951

z dnia 26 czerwca 2020 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji, która przystępuje do niej zgodnie z Aktem przystąpienia z 2012 r. Protokół zmieniający Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (4) został podpisany w dniu 22 lipca 2015 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2015/1389 (5) .

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu podejmowanych na podstawie art. 26 ust. 7 lit. a) Umowy, które dotyczą włączenia prawodawstwa Unii do załącznika III do Umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, przedstawia Komisja, po przedłożeniu stanowiska do konsultacji Radzie lub jej organom przygotowawczym, w zależności od decyzji Rady.
DECYZJA RADY (UE) 2020/953

z dnia 26 czerwca 2020 r.

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji, która przystępuje do niej zgodnie z Aktem przystąpienia z 2012 r. Protokół zmieniający Eurośródziemnomorską umowę lotniczą między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (4) został podpisany w dniu 3 maja 2016 r. zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/803 (5) .

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 3

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu podejmowanych na podstawie art. 26 ust. 6 lit. a) Umowy, które dotyczą włączenia prawodawstwa Unii do załącznika III do Umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, przedstawia Komisja, po przedłożeniu stanowiska do konsultacji Radzie lub jej organom przygotowawczym, w zależności od decyzji Rady.
(5)

Art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stanowi, że kadencja członka Zarządu wynosi cztery lata i może zostać jednorazowo przedłużona. Jeden z kandydatów nieposiadających doświadczenia zdobytego podczas pracy w organizacjach reprezentujących interesy konsumentów lub innych instytucji w łańcuchu żywnościowym został już mianowany na stanowisko członka Zarządu na mocy decyzji Rady z dnia 20 kwietnia 2015 r. i z dnia 16 czerwca 2016 r. (2). Najpierw, przez rok i dwa miesiące, zajmował stanowisko członka, który zrezygnował, przez okres pozostały do końca jego kadencji, a następnie został mianowany na pełną czteroletnią kadencję. Członek ten powinien zatem zostać mianowany tylko na dwa lata i dziesięć miesięcy, tak by cały okres pełnienia przez niego obowiązków nie przekroczył ośmiu lat,
(3)

Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani nie ma ona do niej zastosowania.
—

zbadanie zarzutów braku działania ze strony Komisji w reakcji na dowody poważnych i systematycznych naruszeń rozporządzenia (WE) nr 1/2005, do których dochodzi podczas transportu żywych zwierząt na terenie Unii i do państw trzecich. Komisja była regularnie informowana o systematycznych i poważnych naruszeniach, do których dochodziło podczas transportu żywych zwierząt. Od 2007 r. Komisja otrzymała około 200 zgłoszeń o naruszeniach rozporządzenia (WE) nr 1/2005. W 2016 r. kancelaria prawna Conte & Giacomini, występująca w imieniu fundacji Animal Welfare Foundation / Tierschutzbund Zürich (AWF/TSB), skierowała do Komisji oficjalną skargę w sprawie naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1/2005 podczas transportu drogowego zwierząt z Europy do Turcji (4), w której wezwała Komisję do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim zaangażowanym w nielegalne praktyki,
DECYZJA RADY (UE) 2020/1075

z dnia 26 czerwca 2020 r.

dotycząca zawarcia Umowy w sprawie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. c) i art. 17 ust. 6 Umowy Wspólny Komitet ustanowiony w art. 11 ust. 1 Umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) może przyjmować zmiany w załącznikach do Umowy.

W celu ułatwienia przyjmowania zmian w załącznikach do Umowy przez Wspólny Komitet oraz aby uniknąć ryzyka, że Unia nie zajmie stanowiska w sprawie proponowanych zmian, należy upoważnić Komisję do zatwierdzania takich proponowanych zmian w imieniu Unii, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków merytorycznych i proceduralnych.

W celu zapewnienia, aby zatwierdzenie przez Komisję proponowanych zmian w załącznikach do Umowy przyjmowanych przez Wspólny Komitet było zgodne z warunkami określonymi w niniejszej decyzji, Komisja powinna przedłożyć Radzie proponowane zmiany do konsultacji z wystarczającym wyprzedzeniem przed posiedzeniem Wspólnego Komitetu, na którym miałyby być przyjęte te zmiany. Zmiany przedłożone Radzie przez Komisję powinny być oceniane przez przedstawicieli państw członkowskich w ramach Komitetu Stałych Przedstawicieli (zwanego dalej „Coreperem”).

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 4

Upoważnia się Komisję do zatwierdzania w imieniu Unii zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Wspólny Komitet zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. c) i art. 17 ust. 6 Umowy w zakresie, w jakim zmiany te są spójne z odpowiednimi aktami prawnymi Unii i nie wymagają wprowadzenia do tych aktów żadnych zmian, z zastrzeżeniem następujących warunków:

a) Komisja zapewnia, aby zatwierdzenie w imieniu Unii: — było w interesie Unii, — służyło celom realizowanym przez Unię w ramach jej polityki dotyczącej bezpieczeństwa lotnictwa i polityki handlowej, — uwzględniało interesy producentów, przedsiębiorstw handlowych i konsumentów w Unii, — nie było sprzeczne z prawem Unii lub prawem międzynarodowym, — w stosownych przypadkach wspierało poprawę jakości wyrobów lotniczych, poprzez lepsze wykrywanie nieuczciwych i wprowadzających w błąd praktyk, — w stosownych przypadkach miało na celu zbliżenie norm dotyczących wyrobów lotniczych, — w stosownych przypadkach pozwalało nie dopuścić do tworzenia barier dla innowacji, oraz — w stosownych przypadkach ułatwiało obrót wyrobami lotniczymi;
(6)

Duńskie przepisy prawne obejmują ukierunkowany system łączony dla nieobowiązkowych i obowiązkowych międzyplonów na okres objęty niniejszą decyzją. W ramach tego systemu obowiązkowe przepisy dotyczące międzyplonów powinny wchodzić w życie automatycznie, jeżeli dobrowolne porozumienia w odniesieniu do międzyplonów nie zapewnią osiągnięcia wyznaczonych celów w zakresie ochrony środowiska. Obszary pokryte międzyplonami są uzupełnieniem krajowego wymogu dotyczącego obowiązkowych międzyplonów zgodnie z ustawą nr 338 z dnia 2 kwietnia 2019 r. z późn. zm. System ten jest konieczny do zapewnienia, by stosowanie obecnego odstępstwa nie doprowadziło do spadku jakości wody.
(3)

Azot można również wytwarzać in situ z powietrza atmosferycznego. Azot wytwarzany in situ nie jest obecnie zatwierdzony do stosowania w Unii i nie jest wymieniony w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 ani umieszczony w wykazie substancji czynnych włączonych do programu przeglądu istniejących substancji czynnych w produktach biobójczych w załączniku II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 (4).
(4)

Opublikowano otwarte zaproszenie do przejęcia roli uczestnika w odniesieniu do tych kombinacji substancji czynnych/grup produktowych, w przypadku których rola uczestnika nie została wcześniej przejęta. W odniesieniu do tych kombinacji nie przedłożono powiadomienia albo złożono powiadomienie, które zostało odrzucone na podstawie art. 17 ust. 4 lub 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014. Zgodnie z art. 20 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 takich kombinacji substancji czynnych/grup produktowych nie należy zatwierdzać do celów stosowania w produktach biobójczych.
(5)

Ponadto, ponieważ kreozot został sklasyfikowany jako substancja rakotwórcza kategorii 1B zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (4) i spełnia kryteria pozwalające uznać go za substancję trwałą, wykazującą zdolność do bioakumulacji i toksyczną oraz substancję bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do bioakumulacji zgodnie z załącznikiem XIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (5), spełnia on kryteria wyłączenia określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i e) rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Niezbędne jest zatem przeprowadzenie dalszego badania w celu stwierdzenia, czy spełniony został przynajmniej jeden z warunków określonych w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 oraz czy w związku z tym zatwierdzenie kreozotu może zostać odnowione.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie akroleiny do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 12 prawdopodobnie wygaśnie, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia akroleiny do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 12 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność zatwierdzenia do dnia 28 lutego 2023 r.
(3)

Niezbędne jest dokonanie ustaleń proceduralnych w odniesieniu do uczestnictwa Unii we wspólnych organach ustanowionych na mocy Umowy, przyjęcia środków ochronnych, wniosków o konsultacje oraz środków służących zawieszeniu obowiązków akceptacji, a także przyjmowania decyzji dotyczących wprowadzania zmian w załącznikach do Umowy.
(16)

Zgodnie z art. 12 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 (7) Komisja przeprowadziła doraźną weryfikację oszczędności CO2 poświadczonych poprzez odniesienie do decyzji wykonawczej Komisji 2013/341/UE (8) i decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/158 (9). Weryfikacja wykazała zadowalające wyniki w odniesieniu do oszczędności CO2 poświadczonych poprzez odniesienie do decyzji wykonawczej 2013/341/UE. Jednak jeśli chodzi o decyzję wykonawczą (UE) 2015/158, stwierdzono różnicę między poświadczonymi oszczędnościami CO2 wynikającymi z zastosowania dwóch wysokosprawnych alternatorów zamontowanych w pojazdach produkowanych przez Daimler AG, a oszczędnościami zweryfikowanymi przez Komisję – wynosiły one odpowiednio 9 % i 23 %. Komisja powiadomiła Daimler AG o stwierdzonych odstępstwach i zwróciła się do producenta o przedstawienie dowodów potwierdzających prawidłowość poświadczonych oszczędności CO2.
(5)

Zgodnie z pkt 1 lit. a) załącznika IV do dyrektywy 2014/25/UE akty wykonawcze, o których mowa w art. 35 tej dyrektywy, przyjmuje się w terminie 90 dni roboczych, jeżeli zakłada się swobodny dostęp do danego rynku na podstawie art. 34 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2014/25/UE. Zgodnie z pkt 1 akapit trzeci załącznika IV do dyrektywy 2014/25/UE bieg terminów przyjęcia aktów wykonawczych rozpoczyna się pierwszego dnia roboczego następującego po dacie otrzymania przez Komisję wniosku, o którym mowa w art. 35 ust. 1 tej dyrektywy, lub, jeżeli informacje przekazywane wraz z wnioskiem są niepełne, w dniu roboczym następującym po otrzymaniu pełnych informacji. W dniu 6 grudnia 2019 r. Komisja zwróciła się do wnioskodawcy o przekazanie dodatkowych informacji. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi w dniu 17 grudnia 2019 r. W dniu 16 grudnia 2019 r. Komisja zwróciła się do władz słoweńskich o przekazanie dodatkowych informacji. Władze słoweńskie udzieliły odpowiedzi w dniu 25 maja 2020 r. Wnioskodawca przedłożył dodatkowe uwagi w dniach 31 stycznia 2020 r. i 18 marca 2020 r.
(5)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 decyzji EBC/2014/5 (2), jeżeli EBC stwierdzi, że kryteria określone w art. 7 ust. 2 lit. a) do c) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 zostały spełnione, przyjmuje decyzję adresowaną do wnioskującego państwa członkowskiego o ustanowieniu bliskiej współpracy.