§ 3.

(1) W przypadku, gdy nadawca telewizyjny nabył wyłączne prawa do nadania transmisji z wydarzenia, o którym mowa w zarządzeniu wydanym na mocy § 4 ustawy, jest zobowiązany zapewnić możliwość oglądania tego wydarzenia na kanale telewizyjnym ogólnodostępnym w Austrii przez przynajmniej 70 % osób opłacających abonament i odbiorców zwolnionych z opłat abonamentowych, zgodnie z ustaleniami zawartymi w zarządzeniu (całkowita lub częściowa transmisja bezpośrednia lub nadanie z opóźnieniem). Dla celów niniejszego punktu nadawanie uznaje się za »opóźnione« w przypadku, gdy między początkiem wydarzenia a rozpoczęciem transmisji upłynie nie więcej niż 24 godziny. (2) Dla celów niniejszej ustawy »ogólnodostępne kanały telewizyjne« oznaczają kanały, które widzowie mogą odbierać bez jakichkolwiek dodatkowych lub regularnie wnoszonych opłat z tytułu korzystania ze sprzętu technicznego służącego do odkodowywania. W rozumieniu niniejszego punktu termin »dodatkowe opłaty« nie obejmuje opłaty abonamentowej (§ 2 ustawy o opłatach abonamentowych (Rundfunkgebührengesetz – RGG)), opłaty programowej (§ 20 RFG), opłaty za podłączenie do sieci kablowej oraz stałej opłaty płatnej na rzecz operatora sieci kablowej. (3) Zobowiązanie, o którym mowa w pkt 1, zostaje uznane za wypełnione, jeśli zostaną przedstawione dowody, że nadawca telewizyjny podjął wszelkie działania, jakich w uzasadniony sposób można było od niego oczekiwać w normalnych warunkach rynkowych, w celu zapewnienia możliwości oglądania wydarzenia, o którym mowa w pkt 1, na ogólnodostępnych kanałach telewizyjnych. Nadawca telewizyjny w celu osiągnięcia polubownego rozstrzygnięcia co do przedmiotu takich warunków może przedłożyć sprawę do Federalnego Senatu ds. Komunikacji (Bundeskommunikationssenat). Federalny Senat ds. Komunikacji zaangażuje wszelkie strony do podjęcia wysiłków w celu osiągnięcia porozumienia i sporządzi pisemny protokół z negocjacji i ich wyniku. (4) W przypadku nieosiągnięcia porozumienia, Federalny Senat ds. Komunikacji, na wniosek jednego z zainteresowanych nadawców telewizyjnych, podejmuje decyzję, czy dany nadawca w odpowiedni sposób wywiązał się ze zobowiązań określonych w pkt 1 i 3. W przypadku, gdy nadawca nie wywiązał się w odpowiedni sposób z tych zobowiązań, Federalny Senat ds. Komunikacji przejmuje rolę nadawcy przy ustalaniu, co oznaczają »normalne warunki rynkowe«, o których mowa w pkt 3. W szczególności Federalny Senat ds. Komunikacji ustala odpowiednią cenę rynkową za przyznanie praw do transmisji. (5) Przeciwko nadawcy telewizyjnemu, który nie wywiązał się w odpowiedni sposób ze zobowiązań określonych w pkt 1, można wystąpić o odszkodowanie w postępowaniu cywilnym. Roszczenie o odszkodowanie obejmuje także odszkodowanie za utratę zysków. (6) Postępowanie o odszkodowanie jest dozwolone wyłącznie po wydaniu decyzji, o której mowa w pkt 4. Nie uchybiając postanowieniom pkt 7, sąd oraz strony postępowania, o których mowa w pkt 4, obowiązuje orzeczenie, od którego nie ma możliwości wniesienia odwołania. (7) W przypadku, gdy w ramach postępowania, o którym mowa w pkt 6, sąd uzna decyzję za niezgodną z prawem, sąd zawiesza postępowanie i wnosi skargę do Najwyższego Sądu Administracyjnego (Verwaltungsgerichtshof – VwGH) na mocy art. 131 ust. 2 Konstytucji Federalnej (B-VG), wnosząc o wydanie wyroku deklaratoryjnego potwierdzającego niezgodność decyzji z prawem. Po wydaniu wyroku przez Najwyższy Sąd Administracyjny, sąd kontynuuje postępowanie i orzeka w sprawie sporu zgodnie z opinią prawną Najwyższego Sądu Administracyjnego.