ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(5)

Właściwy organ w Grenlandii powinien przedstawić Komisji oficjalne gwarancje w zakresie egzekwowania przepisów unijnych i wymogów w zakresie zdrowia zwierząt odnoszących się do przedmiotowych produktów. Gwarancje te powinny obejmować w szczególności zgodność z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (5), rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (6) oraz dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (7). Gwarancje te powinny także obejmować zobowiązanie do zapewnienia zgodności z przepisami w zakresie handlu w ramach Unii.
a)

włączenie do projektu budżetu na rok 2011 następujących środków na rzecz konsolidacji budżetowej wynoszących co najmniej 3,2 % PKB (4,3 % PKB, jeżeli uwzględnić przeniesienia ze środków wdrożonych w roku 2010): ograniczenie zużycia pośredniego sektora instytucji rządowych i samorządowych o co najmniej 300 mln EUR w porównaniu z poziomem w 2010 r. (oprócz oszczędności uzyskanych w wyniku reformy administracji publicznej i samorządów lokalnych, o której mowa w niniejszym ustępie); zamrożenie indeksacji emerytur (w celu uzyskania oszczędności w wysokości 100 mln EUR); czasowo stosowany podatek kryzysowy od przedsiębiorstw o wysokiej rentowności (przynoszący co najmniej 600 mln EUR dodatkowych dochodów rocznie w latach 2011, 2012 i 2013); obowiązek wnoszenia zaliczek na poczet podatku przez osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek (prowadzący do dodatkowych dochodów w wysokości co najmniej 400 mln EUR w 2011 r. i jeszcze wyższych – o co najmniej 100 mln EUR rocznie – wpływów w latach 2012 i 2013); poszerzenie bazy opodatkowania podatkiem VAT poprzez objęcie nim niektórych zwolnionych dotychczas usług oraz objęcie stawką podstawową 30 % towarów i usług, które obecnie są objęte stawką obniżoną (prowadzące do dodatkowych dochodów w wysokości 1 mld EUR); stopniowe wprowadzenie podatku ekologicznego od emisji CO2 (przynoszącego dodatkowe dochody w wysokości co najmniej 300 mln EUR w 2011 r.); wdrożenie przez rząd przepisów służących reformie administracji publicznej oraz reorganizacji samorządów lokalnych (w celu zmniejszenia kosztów o co najmniej 500 mln EUR w roku 2011 i o kolejne 500 mln EUR rocznie w latach 2012 i 2013); ograniczenie inwestycji finansowanych wewnętrznie (o co najmniej 500 mln EUR) poprzez priorytetowe traktowanie projektów inwestycyjnych finansowanych z funduszy strukturalnych UE; zachęty do uregulowania statusu budynków wybudowanych z naruszeniem planów zagospodarowania przestrzennego (prowadzące do dodatkowych dochodów w wysokości co najmniej 1 500 mln EUR w latach 2011–2013, w tym co najmniej 500 mln EUR w roku 2011); pobór dochodów z tytułu zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych (co najmniej 500 mln EUR z tytułu udzielenia zezwolenia oraz 200 mln EUR z tytułu rocznych opłat licencyjnych); poszerzenie bazy opodatkowania podatkiem od nieruchomości dzięki zaktualizowaniu wartości aktywów (mające przynieść co najmniej 400 mln EUR dodatkowych dochodów); zwiększenie opodatkowania składników wynagrodzenia wypłacanych w naturze, w tym opodatkowania rat leasingowych za pojazdy (o co najmniej 150 mln EUR); zwiększenie opodatkowania towarów luksusowych (o co najmniej 100 mln EUR); specjalny podatek od nielegalnie wybudowanych obiektów (mający przynieść co najmniej 800 mln EUR rocznie) oraz zastąpienie jedynie 20 % przechodzących na emeryturę pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym (rząd centralny, samorządy lokalne, fundusze zabezpieczenia społecznego, przedsiębiorstwa publiczne, agencje państwowe i pozostałe instytucje publiczne). W porozumieniu z Komisją można rozważyć zastosowanie innych środków umożliwiających osiągnięcie porównywalnych oszczędności budżetowych;
(5)

Komisja stwierdza, że w państwach członkowskich, w których wyrobów pirotechnicznych używa się głównie w miejscach publicznych, niektóre baterie i kombinacje umieszczane są w praktyce często na twardej ziemi lub na twardych powierzchniach mimo oznakowania wymagającego, by przymocowano je do palika bądź wkopano w miękką ziemię. W innych państwach członkowskich, w których wyrobów pirotechnicznych używa się głównie na terenach prywatnych, wymóg wkopania baterii i kombinacji w miękką ziemię lub przymocowania ich do palika służy zasadniczo zwiększeniu bezpieczeństwa. Dlatego też, by chronić zdrowie użytkowników i osób postronnych, konieczne jest dokonanie zmiany odpowiednich części normy EN 15947 celem wprowadzenia różnych kategorii baterii i kombinacji oraz celem uwzględnienia różnic między nimi. Należy odróżnić baterie i kombinacje, które nadają się i są przeznaczone do umieszczania na twardym, płaskim podłożu i które należy testować w ten właśnie sposób, od baterii i kombinacji, które trzeba wkopać w miękki grunt lub przymocować do palika i które należy testować w ten właśnie sposób. Do trzeciej, dodatkowej kategorii włączyć należy baterie i kombinacje, które nie są przeznaczone i nie nadają się ani do umieszczenia na twardym, płaskim podłożu, ani do wkopania w miękki grunt lub przymocowania do palika.
(1)

W maju 2003 r. Komisja przyjęła komunikat do Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT): wniosek w sprawie planu działań UE”, w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące tego planu działań w październiku 2003 r. (1), a w dniu 11 lipca 2005 r. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucję (2).
(2)

Unia Europejska negocjowała z Republiką Seszeli (zwaną dalej „Seszelami”) nowy protokół do Umowy o partnerstwie, przyznającej statkom Unii Europejskiej uprawnienia do połowów na wodach podlegających suwerenności lub jurysdykcji Seszeli w odniesieniu do rybołówstwa (zwany dalej „Protokołem”).
4)

urządzenia zabezpieczające, które nie są integralną częścią produktu (takie jak urządzenia do mocowania sznurka lub łańcuszka) wstępnie mocuje się na sznurkach, łańcuszkach lub łańcuszkach kulkowych do obsługi zasłon wewnętrznych lub zasłon okiennych. Ponadto na urządzeniu zabezpieczającym umieszcza się dobrze widoczne ostrzeżenie, które zawiera przynajmniej następujące informacje: „Dzieci mogą się udusić, jeśli urządzenie to nie jest zamontowane. Proszę uważnie przeczytać instrukcje i odpowiednio zamontować urządzenie. Należy zawsze używać tego urządzenia, aby uniemożliwić dzieciom dostęp do sznurków lub łańcuszków”;
(162)

Zgodnie z wytycznymi w sprawie ratowania i restrukturyzacji z 1999 r. zakres pomocy powinien być ograniczony do ścisłego minimum niezbędnego do umożliwienia restrukturyzacji w zależności od środków finansowych będących w dyspozycji przedsiębiorstwa i jego akcjonariuszy. Ponadto korzystający z pomocy powinien przyczynić się znacząco do planu restrukturyzacji na zasadzie wyłożenia własnych środków lub poprzez finansowanie zewnętrzne. Ponieważ pomoc nie została przyznana na podstawie planu restrukturyzacji, Komisja nie posiada żadnych informacji na temat wkładu korzystającego z pomocy, ani tego, czy pomoc była ograniczona do niezbędnego minimum.
1)

pkt 64a otrzymuje brzmienie: „64a. 32008 R 1008: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Wersja przekształcona) (Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3). Do celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań: a) w art. 4 lit. f) słowa » ,z wyjątkiem przypadków zgodnych z postanowieniami umowy z państwem trzecim, której Wspólnota jest stroną«, zastępuje się słowami: ». Można jednak przyznać koncesję mającą skutki prawne na terenie całego EOG na zasadzie wyjątku od powyższego wymogu, o którym mowa w umowach z państwami trzecimi, których stroną jest Wspólnota lub jedno albo więcej niż jedno państwo EFTA, po uprzednim przyjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji w tej sprawie.«; b) na końcu art. 16 ust. 9 akapit drugi dodaje się, co następuje: » , a także regionalnych portów lotniczych w Islandii oraz czterech najdalej na północ położonych okręgów w Norwegii.«;”
(2)

Artykuł 11 rozdziału A załącznika do wieloletnich umów finansowych przewiduje przyjęcie przez Komisję decyzji o rozliczeniu rachunków. Na mocy rozporządzenia (WE) nr 248/2007 przepis ten nadal ma zastosowanie do Rumunii i Bułgarii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 194/2

DECYZJA RADY

z dnia 19 lipca 2011 r.

dotycząca stanowiska Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (MEDIA Mundus)

(2011/457/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 166, 173 i 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Protokół 31 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1) (zwanym dalej „Porozumieniem EOG”) zawiera szczególne przepisy i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w celu uwzględnienia w protokole decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1041/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej program w zakresie współpracy audiowizualnej ze specjalistami z krajów trzecich (MEDIA Mundus) (2).

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

(4) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie Unia Europejska ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 19 lipca 2011 r. W imieniu Rady M. SAWICKI Przewodniczący

(1) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(2) Dz.U. L 288 z 4.11.2009, s. 10.
(3)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 27/2004 z dnia 5 stycznia 2004 r. ustanawiającego przejściowe szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG rozwoju obszarów wiejskich na terytorium Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (5) decyzje Komisji dotyczące rozwoju obszarów wiejskich w Polsce muszą być wyrażane w euro. Korekty dotyczące Przejściowego Instrumentu Rozwoju Obszarów Wiejskich, wyrażone w walucie krajowej, powinny być zatem przeliczane na euro. Przeliczenie to jest dokonywane według średniego kursu walutowego obowiązującego w roku budżetowym Przejściowego Instrumentu Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmującego wydatki, które mają być skorygowane. Zgodnie z tą metodą kwota 180 448 032,62 PLN, podlegająca korekcie w ramach wydatków Przejściowego Instrumentu Rozwoju Obszarów Wiejskich za lata 2005, 2006 i 2007, wynosi 46 430 682,69 EUR.
(1)

Rozporządzenie (WE) nr 861/2006 określa warunki, które muszą zostać spełnione, by państwa członkowskie mogły otrzymać wkład finansowy Unii Europejskiej na wydatki poniesione w związku z programami krajowymi na rzecz gromadzenia danych i zarządzania nimi. Programy te należy opracowywać zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa (2) oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 665/2008 z dnia 14 lipca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 199/2008 (3). Bułgaria, Niemcy, Estonia, Irlandia, Francja, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Malta, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia i Finlandia przedłożyły programy krajowe na lata 2011–2013 zgodnie z art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 199/2008 Programy te zostały zatwierdzone w 2011 r. zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 199/2008. Powyższe państwa członkowskie przedstawiły prognozy rocznego budżetu na lata 2011–2013 zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1078/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w odniesieniu do wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w zakresie gromadzenia podstawowych danych o rybołówstwie i zarządzania nimi (4). Komisja poddała ocenie prognozy rocznego budżetu państw członkowskich zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1078/2008, biorąc pod uwagę zatwierdzone programy krajowe.
(72)

Zagospodarowanie obszaru w ramach jednego projektu infrastrukturalnego obejmującego cały obszar leżało w interesie miasta Karkkila. Zastosowanie jednego, skoordynowanego podejścia do kwestii zagospodarowania byłoby o wiele tańsze niż zagospodarowanie kolejno poszczególnych działek (na mocy obowiązującego prawa miasto jest zobowiązane do przyłączenia nieruchomości do sieci mediów, co zwykle ma miejsce na wniosek właścicieli zamierzających rozpocząć budowę). Miasto Karkkila podkreśliło, że prace przebiegały o wiele sprawniej w ramach wyłącznej własności gruntów i sprawowania nad nimi wyłącznej kontroli. W odniesieniu do każdej działki i każdej części robót inżynieryjnych konieczne było podejmowanie licznych indywidualnych decyzji. Ponieważ zagospodarowanie nieruchomości nie było podstawową formą działalności prowadzonej przez spółkę Componenta (będącą producentem stali), stało się jasne, że prowadzenie takiej działalności będzie dla niej trudniejsze.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 262/6

DECYZJA NR S8

z dnia 15 czerwca 2011 r.

dotycząca przyznawania protez, sprzętów dużych rozmiarów i innych świadczeń rzeczowych o znacznej wartości, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz dla Umowy między WE a Szwajcarią)

2011/C 262/06

KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. KOORDYNACJI SYSTEMÓW ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO,

uwzględniając art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2),

uwzględniając art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 883/2004,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stanowi klauzulę ochronną, którą należy stosować w okresie następującym bezpośrednio po zmianie mającego zastosowanie ustawodawstwa w odniesieniu do osoby zainteresowanej.

(2) Wspomniany artykuł stosuje się w sytuacji, gdy dana osoba, z powodu zmiany mającego zastosowanie ustawodawstwa, mogłaby utracić swe uprawnienie do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, które są dostosowane do jej konkretnych indywidualnych potrzeb i są właśnie udzielane lub zostały przyznane, ale jeszcze nie zostały udzielone.

(3) Taką utratę uprawnienia można by uznać za niewspółmierną, biorąc pod uwagę charakter świadczenia i sytuację zdrowotną osoby zainteresowanej,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Protezy, sprzęty dużych rozmiarów i inne świadczenia rzeczowe o znacznej wartości, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, stanowią świadczenia, które:

— są dostosowane do konkretnych indywidualnych potrzeb, oraz

— są właśnie udzielane lub zostały przyznane, ale jeszcze nie zostały udzielone, oraz

— są określone lub traktowane jako takie przez państwo członkowskie, którego ubezpieczeniem objęta była osoba ubezpieczona na mocy ustawodawstwa tego państwa, zanim została objęta ubezpieczeniem innego państwa członkowskiego na mocy jego ustawodawstwa.

Niewyczerpujący wykaz, w którym wskazano świadczenia, które traktuje się jako takie, o ile spełniają określone powyżej kryteria, znajduje się w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia jej publikacji.

Przewodnicząca Komisji Administracyjnej Éva GELLÉRNÉ LUKÁCS

(1) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1 (sprostowanie w Dz.U. L 200 z 7.6.2004, s. 1).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.
(6)

Występujące w dalszym ciągu niedociągnięcia dotyczą, z jednej strony, braku obowiązujących przepisów w odniesieniu do wyposażenia szkoleniowego, jak również wymaganych kwalifikacji i szkoleń instruktorów i egzaminatorów, a z drugiej strony, braku wyposażenia szkoleniowego w głównym ośrodku edukacyjnym i szkoleniowym w Maroku. Wystąpiono zatem do władz marokańskich o zastosowanie dalszych działań naprawczych w tym zakresie. Wspomniane niedociągnięcia nie dają jednak powodów do zakwestionowania ogólnego poziomu zgodności marokańskich systemów w zakresie kształcenia i szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw z konwencją STCW.
(6)

Wyniki oceny zgodności oraz analizy przedłożonych przez Azerbejdżan odpowiedzi wskazują, że spełnia on wszystkie wymogi konwencji STCW oraz podjął stosowne środki naprawcze i zapobiegające oszustwom w odniesieniu do świadectw. Państwo to powinno zatem zostać uznane przez Komisję.
(3)

Zapach knura to przykry zapach, który może się pojawiać podczas podgrzewania w celach kulinarnych mięsa pochodzącego z niekastrowanych samców świń. Tylko u niewielkiego odsetka świń w okresie dojrzałości płciowej akumulują się w mięsie wysokie stężenia androstenonu, skatolu i indolu, substancji odpowiedzialnych za powstawanie tego zapachu. Nie wszyscy konsumenci są wrażliwi na zapach knura, ale konsumenci wrażliwi odrzucają takie mięso jako niezdatne do spożycia. W związku z powyższym w pkt 1 lit. p) rozdziału V sekcji II załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4) określono, że mięso o wyraźnym zapachu płciowym jest niezdatne do spożycia przez ludzi.
„ZAŁĄCZNIK

INSTYTUCJE, KTÓRYCH NAUKOWCY MOGĄ UZYSKAĆ DOSTĘP DO POUFNYCH DANYCH W CELACH NAUKOWYCH

Europejski Bank Centralny

Bank Centralny Hiszpanii

Bank Centralny Włoch

Uniwersytet Cornell (stan Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki)

Department of Political Science, Baruch College, Uniwersytet Miejski Nowego Jorku (New York City University), stan Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki

Bank Centralny Niemiec

Dział »Analiza Zatrudnienia«, Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans, Komisja Europejska

Uniwersytet w Tel Awiwie (Izrael)

Bank Światowy

Center of Health and Wellbeing (CHW) of the Woodrow Wilson School of Public and International Affairs, Uniwersytet Princeton, stan New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki

Uniwersytet Chicago (UofC), stan Illinois, Stany Zjednoczone Ameryki

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)

Family and Labour Studies Division of Statistics Canada, Ottawa, prowincja Ontario, Kanada

Dział »Ekonometria i Wsparcie Statystyczne Zwalczania Nadużyć« (ESAF) Dyrekcji Generalnej »Wspólne Centrum Badawcze« Komisji Europejskiej

Dział »Wsparcie dla Rozwoju Europejskiej Przestrzeni Badawczej« (SERA) Dyrekcji Generalnej »Wspólne Centrum Badawcze« Komisji Europejskiej

Canada Research Chair of the School of Social Science in the Atkinson Faculty of Liberal and Professional Studies na Uniwersytecie York (York University), prowincja Ontario, Kanada

Uniwersytet Illinois w Chicago (UIC), Chicago, Stany Zjednoczone Ameryki

Szkoła »Rady School of Management« na Uniwersytecie Kalifornijskim (University of California), San Diego, Stany Zjednoczone Ameryki

Dyrekcja ds. Badań Naukowych, Studiów i Statystyk (Direction de l’Animation de la Recherche, des Études et des Statistiques – DARES) Ministerstwa Pracy, Stosunków Społecznych i Solidarności, Paryż, Francja

The Research Foundation of State University of New York (RFSUNY, Fundacja Badawcza Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku), Albany, Stany Zjednoczone Ameryki

Fiński zakład rent i emerytur (Eläketurvakeskus – ETK), Finlandia

Dyrekcja ds. Badań Naukowych, Studiów, Ocen i Statystyk (Direction de la Recherche, des Études, de l’Évaluation et des Statistiques – DREES) pod wspólnym zwierzchnictwem Ministerstwa Pracy, Stosunków Społecznych i Solidarności, Ministerstwa Zdrowia, Młodzieży i Sportu oraz Ministerstwa Budżetu, Finansów Publicznych i Służby Publicznej, Paryż, Francja

Uniwersytet Duke (Duke University – DUKE), stan Północna Karolina, Stany Zjednoczone Ameryki

Fiński Urząd ds. Ubezpieczeń Społecznych (Kansaneläkelaitos – KELA), Finlandia

Uniwersytet Hebrajski w Jerozolimie (HUJI), Izrael

Federalny Urząd ds. Zabezpieczeń Społecznych, Belgia

Sabanci University, Tuzla/Stambuł, Turcja

McGill University, Montreal, Kanada

Dyrekcja »Służby Gospodarcze i Reformy Strukturalne«, Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych Komisji Europejskiej

Dział »Strategia ochrony socjalnej i włączenia społecznego«, Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego Komisji Europejskiej

Instytut Analiz Podatkowych (Instituto de Estudios Fiscales – IEF), Madryt, Hiszpania”
(239)

Artykuł 4 ust. 3 – czasowe ograniczenie okresu obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych – maksymalnie dziesięć lat w odniesieniu do usług autokarowych i autobusowych oraz 15 lat w odniesieniu do usług kolejowego transportu pasażerskiego i innych środków transportu szynowego: Początkowo powierzenie realizacji obowiązku świadczenia usług publicznych odbyło się poprzez tzw. potrójny akt powierzenia zadania (czyli przez zezwolenia, plany przewozów lokalnych oraz decyzję decyzjach w sprawie finansowania, podejmowaną przez VRR na podstawie dyrektywy w sprawie finansowania). Wskutek wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 obowiązki świadczenia usług publicznych nałożone na przedsiębiorstwa transportowe zostały streszczone w jedynym dokumencie, którego okres obowiązywania wynosi 10 lat. W odniesieniu do zamówień publicznych na usługi, które obowiązywały jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, stosuje się przepisy przejściowe. Zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 zamówienia publiczne na usługi udzielone po dniu 26 lipca 2000 r., a przed dniem 3 grudnia 2009 r. na podstawie innej procedury przetargowej niż procedura zapewniająca uczciwą konkurencję mogą obowiązywać do czasu ich wygaśnięcia, o ile zawarte są na czas określony porównywalny z okresami obowiązywania określonymi w art. 4. W przedmiotowym przypadku zamówienie zostało udzielone w okresie, o którym mowa w artykule 8 ust. 3 lit. d), przy czym nie została przeprowadzona procedura przetargowa. W związku z tym zmówienie obowiązuje w okresie, o którym mowa w art. 4. Okres obowiązywania jest obecnie ograniczony do 10 lat; w związku z tym jest on zgodny z art. 4 ust. 3.