(215)

Strony nie przedstawiły żadnych dowodów poza twierdzeniami i spekulacjami, że przemysł Unii musi zmniejszyć produkcję glikolu etylenowego, aby mógł zwiększyć produkcję pochodnych tlenku etylenu. W rzeczywistości nie można wykluczyć, że niektórzy unijni producenci glikolu etylenowego zwiększyli produkcję pochodnych tlenku etylenu, przez co wzrosła konsumpcja tlenku etylenu przeznaczonego do produkcji pochodnych tlenku etylenu, jednak nie oznacza to, że wzrost ten był możliwy wyłącznie przy równoległym zmniejszeniu produkcji glikolu etylenowego. Twierdzenie, że dostawy etylenu do unijnych producentów glikolu etylenowego są ograniczone, było bezpodstawne. Niektórzy producenci unijni produkują etylen, sprzedają go również innym niepowiązanym stronom, a objęci próbą unijni producenci glikolu etylenowego są także podłączeni do systemu rurociągów (19) służących do transportu etylenu między Antwerpią i Rotterdamem, tj. dwoma największymi kompleksami portowo-przemysłowymi w Europie. Ponadto producenci glikolu etylenowego sprzedają tlenek etylenu wyłącznie w bardzo małych ilościach, ponieważ tlenek etylenu jest gazem łatwopalnym, przez co jego transport jest niebezpieczny. Jak wyjaśniono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, przemysł Unii pozostaje zaangażowany w produkcję glikolu etylenowego w Unii. Pomimo znacznych strat, które w 2019 r. wyniosły 8,3–10,2 %, a w OD 10,8–13,2 %, w 2019 r. i w OD przemysł Unii nadal wykorzystywał odpowiednio 65,6 % i 63,8 % swoich mocy produkcyjnych w zakresie glikolu etylenowego, podczas gdy – jak twierdziły strony – mógł wstrzymać produkcję i skupić się na innych pochodnych tlenku etylenu. Ponadto ani w motywie 229, ani w żadnym innym motywie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja nigdy nie przyznała, że przemysł Unii ograniczył własną produkcję glikolu etylenowego, aby produkować pochodne tlenku etylenu, ponieważ były one sprzedawane po wyższych cenach niż glikol etylenowy, jak utrzymuje LCLA. W rzeczywistości Komisja stwierdziła w motywie 229 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przemysł Unii został zmuszony do ograniczenia produkcji glikolu etylenowego, ponieważ jego cena sprzedaży była znacznie niższa od kosztów produkcji ze względu na presję cenową wywieraną przez przywóz z państw, których dotyczy postępowanie. Dochodzenie nie wykazało żadnych braków w zakresie głównego surowca, tj. etylenu, po stronie przemysłu Unii, a przedsiębiorstwo LCLA nie przedstawiło żadnych dowodów, że przemysł Unii musi zmniejszyć produkcję glikolu etylenowego, aby mógł zwiększyć produkcję pochodnych tlenku etylenu. To, czy przemysł Unii zwiększył produkcję pochodnych tlenku etylenu, nie ma zatem wpływu na niniejsze dochodzenie, ponieważ nie ma dowodów, że jedynym sposobem osiągnięcia takiego wzrostu przez przemysł Unii było zmniejszenie ilości produkowanego glikolu etylenowego. Ponadto fakt, że producenci unijni zwiększają moce produkcyjne w odniesieniu do innych produktów, nie oznacza, że nie zamierzają już produkować glikolu etylenowego. Obecne dochodzenie nie obejmuje całego łańcucha dostaw etylenu i tlenku etylenu, a jedynie glikol etylenowy. Komisja nie jest w zatem stanie odnieść się do twierdzenia Arteco dotyczącego ewentualnego wpływu szkody na cały łańcuch dostaw etylenu i tlenku etylenu. W każdym razie w ramach dochodzenia wyraźnie ustalono, że od 2019 r. przemysł Unii zmniejszył produkcję glikolu etylenowego z powodu pogarszających się warunków na rynku glikolu etylenowego spowodowanych gwałtownym wzrostem przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, po niskich cenach.