ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/34

z dnia 17 października 2018 r.

ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, zmian w specyfikacji produktu, rejestru chronionych nazw, unieważnienia ochrony i stosowania symboli oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiedniego systemu kontroli

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 110 ust. 1 lit. b), c) i e), art. 110 ust. 2, art. 111, art. 115 ust. 1 i art. 123,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2), w szczególności jego art. 90 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013 uchylono i zastąpiono rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 (3). W części II tytuł II rozdział I sekcja 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 ustanowiono przepisy dotyczące nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych oraz etykietowania i prezentacji produktów w sektorze wina. W sekcji 2 i 3 powierzono również Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych w tym zakresie. W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wina w nowych ramach prawnych niektóre przepisy muszą zostać przyjęte w drodze takich aktów. Należy zastąpić tymi aktami przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009 (4), które uchyla się rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/33 (5).

(2) Doświadczenie zdobyte w wyniku stosowania rozporządzenia (WE) nr 607/2009 wykazało, że obecne procedury rejestracji, zmian i unieważniania nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych są często zawiłe, uciążliwe i czasochłonne. Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 spowodowało powstanie próżni prawnej, w szczególności w odniesieniu do procedury, której należy przestrzegać podczas składania wniosków o zmianę w specyfikacji produktu. Regulamin postępowania dotyczący nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w sektorze wina jest niespójny z przepisami prawa Unii mającymi zastosowanie do systemów jakości w sektorach środków spożywczych, napojów spirytusowych i win aromatyzowanych. Powoduje to niespójności pod względem sposobu wdrażania tej kategorii praw własności intelektualnej. Rozbieżności te należy zlikwidować w świetle prawa do ochrony praw własności intelektualnej ustanowionego w art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem uprościć, wyjaśnić, uzupełnić i zharmonizować odpowiednie procedury. Procedury te powinny opierać się, na ile to możliwe, na skutecznych i sprawdzonych procedurach ochrony praw własności intelektualnej związanych z produktami rolnymi i środkami spożywczymi ustanowionych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (6), rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 664/2014 (7) i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 668/2014 (8) oraz być odpowiednio dostosowane, aby uwzględnić specyfikę sektora wina.

(3) Nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne są nierozerwalnie związane z terytorium państw członkowskich. Organy krajowe i samorząd terytorialny dysponują największą wiedzą fachową na temat istotnych faktów. Sytuacja ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w odpowiednich regulaminach postępowań, mając na uwadze zasadę pomocniczości określoną w art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.

(4) W trosce o zachowanie jasności należy szczegółowo określić pewne etapy procedury regulującej składanie wniosku o objęcie ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego w sektorze wina.

(5) Należy ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące wspólnych wniosków odnoszących się do większej liczby terytoriów państw niż jedno.

(6) Aby zapewnić jednorodność i porównywalność jednolitych dokumentów, konieczne jest określenie minimalnej treści, jaką należy zawrzeć w tych dokumentach. W przypadku nazw pochodzenia szczególny nacisk należy położyć na opis związku między jakością i właściwościami produktu a szczególnym środowiskiem geograficznym. W przypadku oznaczeń geograficznych szczególny nacisk należy położyć na określenie związku między szczególną jakością, reputacją lub innymi właściwościami a pochodzeniem geograficznym produktu.

(7) Wyznaczony obszar geograficzny nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, w odniesieniu do których występuje się o ochronę, należy opisać w specyfikacji produktu szczegółowo, precyzyjnie i jednoznacznie, aby umożliwić producentom, właściwym organom i jednostkom certyfikującym prowadzenie działalności w oparciu o pewne, jednoznaczne i wiarygodne podstawy.

(8) Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu, należy ustanowić jednolite przepisy dotyczące etapu odrzucenia w ramach procedury obowiązującej w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną. Konieczne jest również wprowadzenie jednolitych przepisów dotyczących treści wniosków o zmiany na poziomie Unii, zmiany standardowe i tymczasowe zmiany, a także jednolitych przepisów dotyczących treści zgłoszeń w sprawie unieważnienia.

(9) Ze względu na pewność prawa niezbędne jest ustalenie terminów dotyczących procedury zgłaszania sprzeciwu i ustanowienie kryteriów ustalania dat rozpoczęcia ich biegu.

(10) Aby zapewnić stosowanie jednolitych i skutecznych procedur, należy stworzyć formularze na potrzeby składania wniosków, zgłaszania sprzeciwu, wprowadzania zmian i unieważniania ochrony.

(11) Aby zapewnić przejrzystość i jednolitość we wszystkich państwach członkowskich, należy przyjąć przepisy dotyczące treści i formy elektronicznego rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych ustanowionego na mocy art. 104 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 („rejestr”). Rejestr to publicznie dostępna elektroniczna baza danych przechowywana w systemie informatycznym. Wszystkie dane związane z chronionymi nazwami pochodzenia i chronionymi oznaczeniami geograficznymi zawarte we wcześniejszym rejestrze utworzonym w elektronicznej bazie danych „E-Bacchus”, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 607/2009, należy wprowadzić do rejestru w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(12) Istniejące przepisy dotyczące powielania symboli unijnych odnoszących się do chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych, ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 668/2014, należy powielić, aby umożliwić konsumentom rozpoznanie wina opatrzonego chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.

(13) Wartość dodana chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego opiera się na gwarancjach wartości udzielonych konsumentom. System jest wiarygodny wyłącznie wówczas, gdy towarzyszą mu skuteczna weryfikacja, kontrola i audyt obejmujące system kontroli na wszystkich etapach produkcji, przetwórstwa i dystrybucji, którymi zarządzają właściwe organy wyznaczone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (9). W tym kontekście konieczne jest wzięcie pod uwagę przepisów dotyczących kontroli i audytów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 i dostosowanie ich do działań dotyczących chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych w sektorze wina.

(14) Należy ustanowić przepisy dotyczące kontroli, które należy przeprowadzić w odniesieniu do win opatrzonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym dotyczącym obszaru geograficznego w państwie trzecim.

(15) Akredytacja jednostek certyfikujących powinna odbywać się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (10) i powinna być zgodna z normami międzynarodowymi opracowanymi przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). W ramach swoich działań akredytowane jednostki certyfikujące powinny stosować się do tych norm.

(16) Aby zapewnić Republice Cypryjskiej wystarczająco dużo czasu na dostosowanie systemu kontroli do przepisów rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i ujednolicenie tego systemu, należy przyznać temu państwu zwolnienie z wymogu zgodności z normami ISO dotyczącymi jednostek certyfikujących na okres dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(17) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość pobierania od podmiotów gospodarczych opłat w celu pokrycia kosztów ponoszonych w związku z ustanowieniem i działaniem systemu kontroli.

(18) Aby zapewnić spójną ochronę nazw zawartych w rejestrze przed nieuczciwym wykorzystaniem i w celu zapobiegania praktykom, które mogłyby wprowadzić w błąd konsumentów, we wszystkich państwach członkowskich należy ustanowić jednolite warunki dotyczące działań, które należy wdrożyć w tym względzie na szczeblu państw członkowskich.

(19) Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji nazwy i adresy właściwych organów i jednostek certyfikujących. Aby ułatwić koordynację i współpracę między państwami członkowskimi w odniesieniu do funkcjonujących systemów kontroli chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, Komisja powinna podać do wiadomości publicznej nazwy i adresy właściwych organów i jednostek certyfikujących. Właściwe organy państw trzecich powinny przesłać Komisji informacje dotyczące kontroli obowiązujących w tych państwach w odniesieniu do nazw, które objęto ochroną w Unii, w celu sprawdzenia jednolitości systemu kontroli.

(20) Aby zapewnić jasność i przejrzystość oraz w celu zapewnienia spójnego stosowania prawa Unii, konieczne jest ustanowienie, poza przepisami dotyczącymi współpracy między państwami członkowskimi w tym zakresie, szczegółowych przepisów technicznych dotyczących charakteru i przedmiotu kontroli, które należy przeprowadzać co roku, w szczególności poprzez odniesienie do przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273 (11).

(21) W celu zapewnienia, by określenia tradycyjne, w odniesieniu do których występuje się o ochronę, spełniały warunki określone w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013, oraz w celu zapewnienia pewności prawa należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące procedur składania wniosków o objęcie ochroną, zgłaszania sprzeciwu, wprowadzania zmian lub unieważnienia określeń tradycyjnych pewnych produktów sektora wina. W przepisach tych należy określić szczegóły w odniesieniu do treści wniosków, a także w związku z wymaganymi właściwymi informacjami dodatkowymi i dokumentami uzupełniającymi, terminami, których należy przestrzegać, i wymiany informacji między Komisją a stronami biorącymi udział w każdej procedurze.

(22) W celu umożliwienia konsumentom i podmiotom handlowym sprawdzenia, które określenia tradycyjne objęto ochroną w Unii, należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące rejestracji i wprowadzania określeń tradycyjnych do unijnego rejestru. W celu zapewnienia ogólnej dostępności rejestru, należy go udostępnić w formie elektronicznej.

(23) Z uwagi na znaczenie gospodarcze określeń tradycyjnych oraz aby zapobiegać wprowadzaniu konsumentów w błąd, organy krajowe powinny podjąć działania przeciwko każdemu przypadkowi niezgodnego z prawem stosowania określeń tradycyjnych i zakazać wprowadzania do obrotu takich produktów.

(24) W celu skutecznego zarządzania administracyjnego oraz uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas stosowania systemów informacji wdrożonych przez Komisję, należy uprościć wymianę informacji między państwami członkowskimi a Komisją oraz należy wymieniać informacje zgodnie rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/1183 (12) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1185 (13).

(25) Komisja wdrożyła system informacji „E-Ambrosia” na potrzeby zarządzania wnioskami o objęcie ochroną i o wprowadzenie zmian w specyfikacji produktu oznaczonego chronioną nazwą pochodzenia i oznaczeniem geograficznym w sektorze wina. Państwa członkowskie i Komisja powinny nadal korzystać z tego systemu do celów przekazywania informacji dotyczących procedur związanych z wnioskami o objęcie ochroną i w celu zatwierdzania zmian. Z uwagi na rygorystyczny system akredytacji nie należy jednak wykorzystywać tego systemu do celów przekazywania państwom członkowskim informacji dotyczących procedury zgłaszania sprzeciwu i zgłoszeń w sprawie unieważnienia, a także nie należy go wykorzystywać w celu przekazywania informacji państwom trzecim. Zamiast korzystać z systemu, w przypadku procedury zgłaszania sprzeciwu i zgłoszeń w sprawie unieważnienia państwa członkowskie, właściwe organy i reprezentatywne organizacje zawodowe państw trzecich, a także osoby fizyczne lub prawne, które mają uzasadniony interes na podstawie niniejszego rozporządzenia, powinny porozumiewać się Komisją za pośrednictwem poczty elektronicznej.

(26) Wnioskami o rejestrację, zmianę lub unieważnienie określeń tradycyjnych nie zarządza się jeszcze za pośrednictwem scentralizowanego systemu informacji. Wnioski te należy w dalszym ciągu przesyłać pocztą elektroniczną, korzystając z formularzy określonych w załącznikach VIII–XI. Każdy inny rodzaj przekazywania informacji lub wymiana informacji dotyczących określeń tradycyjnych również powinny odbywać się za pośrednictwem poczty elektronicznej.

(27) Należy określić sposób, w jaki Komisja udostępnia opinii publicznej informacje dotyczące chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina.

(28) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPIS WSTĘPNY

Artykuł 1 Przedmiot W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się zasady stosowania rozporządzeń (UE) nr 1306/2013 i (UE) nr 1308/2013 dotyczących odpowiednio chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, w odniesieniu do: a) wniosków o objęcie ochroną; b) procedury zgłaszania sprzeciwu; c) zmian w specyfikacji produktu i zmian określeń tradycyjnych; d) rejestru; e) unieważnienia ochrony; f) stosowania symboli unijnych; g) kontroli; h) przekazywania informacji.

ROZDZIAŁ II

CHRONIONE NAZWY POCHODZENIA I OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

SEKCJA 1

Wniosek o objęcie ochroną

Artykuł 2 Wnioski o objęcie ochroną pochodzące z państw członkowskich Do wniosku o objęcie ochroną przekazywanego Komisji zgodnie z art. 96 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie muszą dołączyć elektroniczne odniesienie do publikacji specyfikacji produktu, o której mowa w art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, i oświadczenie, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33.

Artykuł 3 Wnioski o objęcie ochroną pochodzące z państw trzecich Wnioski o objęcie ochroną, które dotyczą obszaru geograficznego w państwie trzecim, przedkłada Komisji pojedynczy producent w rozumieniu art. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33 lub grupa producentów mających uzasadniony interes, bezpośrednio albo za pośrednictwem organów tego państwa trzeciego, a ponadto wnioski te muszą spełniać wymogi określone w art. 94 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 4 Wspólne wnioski 1. Wspólny wniosek, o którym mowa w art. 95 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przedkłada Komisji jedno z zainteresowanych państw członkowskich lub wnioskodawca w rozumieniu art. 3 z jednego z państw trzecich, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów tego państwa trzeciego. Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie i państwa trzecie muszą spełniać wymogi określone w art. 94 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i w art. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia. 2. Państwo członkowskie, państwo trzecie lub wnioskodawca w rozumieniu art. 3 mający siedzibę w państwie trzecim przedkładający Komisji wspólny wniosek, o którym mowa w ust. 1, stają się odbiorcą powiadomienia lub decyzji wydanej przez Komisję.

Artykuł 5 Jednolity dokument 1. Jednolity dokument, o którym mowa w art. 94 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zawiera następujące główne elementy specyfikacji produktu: a) nazwę, która ma podlegać ochronie jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne; b) państwo członkowskie lub państwo trzecie, do którego należy wyznaczony obszar; c) rodzaj oznaczenia geograficznego; d) opis wina lub win; e) kategorie produktów sektora wina; f) maksymalną wydajność z hektara; g) wskazanie odmiany lub odmian winorośli, z których otrzymywane jest wino lub wina; h) zwięzłe określenie wyznaczonego obszaru geograficznego; i) opis związku, o którym mowa w art. 93 ust. 1 lit. a) ppkt (i) lub lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; j) w stosownych przypadkach – szczególne praktyki enologiczne stosowane przy produkcji wina lub win, a także stosowne ograniczenia obowiązujące w przypadku produkcji takiego wina lub takich win; k) w stosownych przypadkach – szczegółowe zasady dotyczące pakowania i etykietowania oraz wszystkich innych niezbędnych istotnych wymogów. 2. Opis związku, o którym mowa w ust. 1 lit. i), zawiera: a) w przypadku nazwy pochodzenia – opis związku przyczynowego między jakością i właściwościami produktu a środowiskiem geograficznym oraz właściwymi dla niego czynnikami naturalnymi i ludzkimi, z którymi są one głównie lub wyłącznie związane, w tym – w stosownych przypadkach – elementy opisu produktu lub metody produkcji uzasadniające ten związek; b) w przypadku oznaczenia geograficznego – opis związku przyczynowego pomiędzy pochodzeniem geograficznym a odpowiednią szczególną jakością, reputacją lub innymi właściwościami, które można przypisać pochodzeniu geograficznemu produktu, do którego dołącza się oświadczenie wskazujące, na których z podanych czynników – określonej jakości, renomie lub innych właściwościach przypisywanych pochodzeniu produktu – opiera się związek przyczynowy. Opis może również dotyczyć elementów opisu produktu lub metody produkcji uzasadniających związek przyczynowy. W przypadku gdy wniosek obejmuje różne kategorie produktów sektora wina szczegóły określające związek wykazuje się w odniesieniu do każdego przedmiotowego produktu sektora wina. 3. Jednolity dokument sporządza się na podstawie formularza udostępnionego w systemach informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a). Państwa trzecie muszą stosować wzór jednolitych dokumentów zawarty w załączniku I.

Artykuł 6 Obszar geograficzny Wyznaczony obszar geograficzny należy określić precyzyjnie w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, odnosząc się, na ile to możliwe, do granic fizycznych lub administracyjnych.

Artykuł 7 Procedura weryfikacyjna 1. Jeżeli dopuszczalny wniosek nie spełnia wymogów określonych w części II tytuł II rozdział I sekcja 2 podsekcja 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, Komisja informuje państwo członkowskie lub organy państwa trzeciego lub wnioskodawcę mającego siedzibę w państwie trzecim o podstawach odmowy, wyznaczając termin wycofania, zmiany wniosku lub przedłożenia uwag. Jeżeli po otrzymaniu tej informacji do specyfikacji produktu wprowadzono znaczne zmiany, przed przesłaniem Komisji nowej wersji jednolitego dokumentu zapewnia się odpowiednią publikację tych zmian, aby umożliwić zgłoszenie sprzeciwu wszystkim osobom fizycznym lub prawnym mającym uzasadniony interes, które mają siedzibę lub zamieszkują na terytorium przedmiotowego państwa członkowskiego. Elektroniczne odniesienie do publikacji specyfikacji produktu powinno być aktualizowane i prowadzić do wersji skonsolidowanej proponowanej specyfikacji produktu. 2. Jeśli państwo członkowskiego lub organy państwa trzeciego lub wnioskodawca mający siedzibę w danym państwie trzecim nie usuną przeszkód uniemożliwiających objęcie ochroną w wyznaczonym terminie, Komisja odrzuca wniosek zgodnie z art. 97 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. 3. Komisja podejmuje wszelkie decyzje o odrzuceniu wniosku na podstawie dostępnych jej dokumentów i informacji. Komisja powiadamia państwo członkowskie, władze państwa trzeciego lub wnioskodawcę mającego siedzibę w danym państwie członkowskim o decyzji o odrzuceniu wniosku.

SEKCJA 2

Procedura zgłaszania sprzeciwu

Artykuł 8 Przepisy proceduralne dotyczące zgłaszania sprzeciwu 1. Uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie, o którym mowa w art. 98 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33, zawiera: a) odniesienie do opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L nazwy, której dotyczy zgłoszenie sprzeciwu; b) nazwę oraz dane kontaktowe organu lub osoby, które zgłosiły sprzeciw; c) opis uzasadnionego interesu osoby fizycznej lub prawnej, która zgłosiła sprzeciw, z wyłączeniem organów krajowych posiadających osobowość prawną w krajowym porządku prawnym; d) wskazanie podstaw sprzeciwu, o których mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33; e) szczegółowe informacje dotyczące faktów, dowody oraz uwagi uzasadniające zgłoszenie sprzeciwu. Do zgłoszenia można w stosownych przypadkach dołączyć dokumenty uzupełniające. Jeżeli podstawę zgłoszenia sprzeciwu stanowi istnienie wcześniejszego znaku towarowego o reputacji i renomie, do sprzeciwu dołącza się: a) dowód zgłoszenia do rejestracji lub rejestracji wcześniejszego znaku towarowego lub dowód jego stosowania; oraz b) dowód jego reputacji i renomy. Informacje i dowody, jakie należy przedstawić w uzasadnieniu stosowania wcześniejszego znaku towarowego, zawierają szczegółowe dane dotyczące lokalizacji, okresu, zasięgu geograficznego i natury używania wcześniejszego znaku towarowego oraz jego reputacji i renomy. Uzasadnione oświadczenie o sprzeciwie sporządza się na formularzu zamieszczonym w załączniku II. 2. Okres trzech miesięcy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33, rozpoczyna się z dniem, w którym zainteresowane strony otrzymały drogą elektroniczną wezwanie do przystąpienia do konsultacji. 3. Komisję należy powiadomić o wynikach konsultacji, o których mowa w art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33, w terminie jednego miesiąca od zakończenia konsultacji na formularzu zamieszczonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

SEKCJA 3

Zmiany w specyfikacji produktu

Artykuł 9 Wnioski o wprowadzenie zmian na poziomie Unii 1. Wniosek o wprowadzenie w specyfikacji produktu zmiany na poziomie Unii, o której mowa w art. 105 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i w art. 15 i 16 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33, zawiera: a) odniesienie do chronionej nazwy, której dotyczy zmiana; b) nazwę (imię i nazwisko) wnioskodawcy i opis uzasadnionego interesu wnioskodawcy; c) punkt specyfikacji produktu, którego dotyczą zmiany; d) wyczerpujący opis i konkretne powody każdej z proponowanych zmian; e) skonsolidowany i należycie wypełniony jednolity dokument ze zmianami; f) elektroniczne odniesienie do publikacji skonsolidowanej i należycie wypełnionej specyfikacji produktu ze zmianami. 2. Wniosek o wprowadzenie zmiany na poziomie Unii sporządza się na podstawie formularza udostępnionego w systemach informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a). Państwa trzecie stosują formularz zamieszczony w załączniku IV. Zmieniony jednolity dokument sporządza się zgodnie z art. 5. Elektroniczne odniesienie do publikacji specyfikacji produktu prowadzi do wersji skonsolidowanej proponowanej specyfikacji produktu. Wniosek pochodzący z państwa trzeciego może zawierać kopię wersji skonsolidowanej specyfikacji produktu zamiast elektronicznego odniesienia do opublikowanej kopii specyfikacji produktu. 3. Informacje podlegające publikacji zgodnie z art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zawierają należycie wypełniony wniosek, o którym mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 10 Powiadamianie o standardowej zmianie 1. Powiadomienie o standardowych zmianach w specyfikacji produktu zgodnie z art. 17 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33 zawiera: a) odniesienie do chronionej nazwy, której dotyczy standardowa zmiana; b) opis zatwierdzonych zmian oraz powody wprowadzenia tych zmian; c) decyzję zatwierdzającą standardową zmianę, o której mowa w art. 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33; d) w stosownych przypadkach skonsolidowany jednolity dokument ze zmianami; e) elektroniczne odniesienie do publikacji skonsolidowanej specyfikacji produktu ze zmianami. 2. Powiadomienie przekazywane przez państwo członkowskie zawiera oświadczenie tego państwa członkowskiego, że w jego opinii zatwierdzona zmiana spełnia wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/33. 3. W przypadku produktów pochodzących z państw trzecich informacje przekazywane przez organy państwa trzeciego lub przez wnioskodawcę w rozumieniu art. 3, mających uzasadniony interes, zawierają dowód potwierdzający stosowanie zmiany w państwie trzecim. Informacje mogą zawierać skonsolidowaną specyfikację produktu udostępnioną publicznie zamiast odesłania do publikacji tej specyfikacji. 4. Formularz udostępniony w systemach informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a), wykorzystuje się do celów przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2. 5. Formularz zamieszczony w załączniku V wykorzystuje się do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 3.

Artykuł 11 Powiadamianie o tymczasowej zmianie 1. Powiadomienie o tymczasowej zmianie w specyfikacji produktu zgodnie z art. 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33zawiera: a) odniesienie do chronionej nazwy, której dotyczy powiadomienie; b) opis zatwierdzonej tymczasowej zmiany wraz z powodami uzasadniającymi tę tymczasową zmianę zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33; c) elektroniczne odniesienie do publikacji krajowej decyzji zatwierdzającej tymczasową zmianę. 2. Powiadomienie przekazywane przez państwo członkowskie zawiera oświadczenie tego państwa członkowskiego, że w jego opinii zatwierdzona zmiana spełnia wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/33. 3. W przypadku produktów pochodzących z państw trzecich informacje przekazywane przez organy państwa trzeciego lub przez wnioskodawcę w rozumieniu art. 3, mających uzasadniony interes, zawierają dowód potwierdzający stosowanie zmiany w państwie trzecim. Informacje mogą zawierać skonsolidowaną specyfikację produktu udostępnioną publicznie zamiast odesłania do publikacji tej specyfikacji. 4. Formularz udostępniony w systemach informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a), wykorzystuje się do powiadomień, o których mowa w ust. 1 i 2. 5. Formularz zamieszczony w załączniku VI wykorzystuje się do powiadomień, o których mowa w ust. 3.

SEKCJA 4

Rejestr

Artykuł 12 Rejestr 1. Po wejściu w życie decyzji o objęciu ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego Komisja wprowadza do elektronicznego rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, sporządzonego zgodnie z art. 104 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, następujące dane: a) nazwę, która ma podlegać ochronie jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne; b) numer akt; c) informację, czy nazwa podlega ochronie jako nazwa pochodzenia czy oznaczenie geograficzne; d) nazwę kraju lub krajów pochodzenia; e) datę rejestracji; f) elektroniczne odniesienie do instrumentu prawnego chroniącego nazwę; g) elektroniczne odniesienie do jednolitego dokumentu; h) w przypadku gdy obszar geograficzny leży na terytorium państwa członkowskiego, elektroniczne odniesienie do publikacji specyfikacji produktu. 2. W przypadku zatwierdzenia przez Komisję zmiany w specyfikacji produktu lub otrzymania przez Komisję informacji o zatwierdzonej zmianie w specyfikacji produktu, która wiąże się ze zmianą informacji zapisanych w rejestrze, Komisja wprowadza nowe dane z mocą od dnia wejścia w życie decyzji zatwierdzającej zmianę. 3. Kiedy unieważnienie staje się skuteczne, Komisja usuwa nazwę z rejestru i zachowuje zapis dotyczący usunięcia. 4. Wszystkie dane zawarte w elektronicznej bazie danych „E-Bacchus”, o której mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 607/2009, wprowadza się do rejestru, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. 5. Rejestr jest ogólnie dostępny.

SEKCJA 5

Unieważnienie

Artykuł 13 Zgłoszenie w sprawie unieważnienia 1. Zgłoszenie w sprawie unieważnienia ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, o czym mowa w art. 106 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, musi zawierać: a) odniesienie do chronionej nazwy, której dotyczy zgłoszenie; b) nazwę oraz dane kontaktowe organu lub osoby fizycznej lub prawnej występującej o unieważnienie ochrony; c) opis uzasadnionego interesu osoby fizycznej lub prawnej występującej o unieważnienie ochrony z wyłączeniem organów krajowych posiadających osobowość prawną według krajowego porządku prawnego; d) wskazanie podstaw unieważnienia; e) szczegółowe informacje dotyczące faktów, dowody oraz uwagi uzasadniające zgłoszenie w sprawie unieważnienia. Do zgłoszenia można w stosownych przypadkach dołączyć dokumenty uzupełniające. Wniosek o unieważnienie sporządza się na formularzu zamieszczonym w załączniku VII.

SEKCJA 6

Stosowanie unijnego symbolu

Artykuł 14 Unijny symbol Wskazujący chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne unijny symbol, o którym mowa w art. 120 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, reprodukuje się zgodnie z załącznikiem X do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 668/2014.

SEKCJA 7

Kontrole

Artykuł 15 Organy odpowiedzialne za weryfikację zgodności ze specyfikacją produktu 1. Podczas przeprowadzania kontroli, o których mowa w niniejszej sekcji, odpowiedzialne właściwe organy i jednostki certyfikujące stosują się do wymogów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004. 2. W odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych odnoszących się do obszaru geograficznego znajdującego się w kraju trzecim doroczna weryfikacja zgodności ze specyfikacją produktu w trakcie produkcji oraz w trakcie rozlewu wina lub po nim zapewniana jest przez: a) co najmniej jeden organ publiczny wyznaczony przez państwo trzecie; lub b) jedną lub kilka jednostek certyfikujących. 3. Jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 90 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz jedna lub kilka jednostek certyfikujących, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, muszą spełniać wymogi normy międzynarodowej ISO/IEC 17065:2012 i zgodnie z tą normą muszą być akredytowane. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 oraz przez okres dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Republika Cypryjska nie będzie związana obowiązkiem spełnienia wymogów normy międzynarodowej ISO/IEC 17065:2012 i akredytowania zgodnie z tą normą. 4. W przypadku gdy organ, o którym mowa w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz jeden lub kilka organów, o których mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, weryfikują zgodność ze specyfikacją produktu, muszą zapewnić odpowiednie gwarancje obiektywizmu i bezstronności oraz dysponować wykwalifikowanym personelem i zasobami potrzebnymi do realizacji swoich zadań. 5. Każdy podmiot zamierzający uczestniczyć w całości lub części produkcji lub, w stosownych przypadkach, pakowania produktu o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym jest zgłaszany odpowiednio właściwemu organowi kontrolnemu, o którym mowa w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. 6. Państwa członkowskie są upoważnione do nakładania opłat na podmioty gospodarcze podlegające kontrolom w celu pokrycia kosztów ponoszonych w związku z wprowadzeniem i działaniem systemu kontroli.

Artykuł 16 Działania, które mają prowadzić państwa członkowskie, aby zapobiec niezgodnemu z prawem stosowaniu chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole w oparciu o analizę ryzyka, aby zapobiegać niezgodnemu z prawem stosowaniu chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów, które są produkowane lub wprowadzane do obrotu na terytoriach tych państw członkowskich. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby reagować w przypadku niezgodności, w tym środki administracyjne i sądowe. Państwa członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za podejmowanie tych środków zgodnie z procedurami określonymi przez poszczególne państwa członkowskie. Wyznaczone organy muszą zapewnić odpowiednie gwarancje obiektywizmu i bezstronności oraz mają do dyspozycji wykwalifikowany personel i zasoby potrzebne do realizacji swoich zadań.

Artykuł 17 Przekazywanie informacji między państwami członkowskimi i Komisją Państwa członkowskie przekazują Komisji szczegółowe informacje dotyczące właściwych organów, o których mowa w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w tym organów, o których mowa w art. 16 niniejszego rozporządzenia, i w stosownych przypadkach dotyczące jednostek certyfikujących, o których mowa w art. 90 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwy i adresy właściwego organu lub właściwych organów bądź jednostek certyfikujących.

Artykuł 18 Przekazywanie informacji między państwami trzecimi i Komisją Jeżeli wina z państwa trzeciego korzystają z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, dane państwo trzecie wysyła Komisji na jej wniosek: a) informacje o wyznaczonych organach lub jednostkach certyfikujących, które dokonują dorocznej weryfikacji zgodności ze specyfikacją produktu w trakcie produkcji oraz w trakcie rozlewu wina lub po nim; b) informacje określające, które aspekty zostały objęte kontrolami; c) dowód, że przedmiotowe wino spełnia warunki odpowiedniej nazwy pochodzenia lub odpowiedniego oznaczenia geograficznego.

Artykuł 19 Doroczna weryfikacja 1. Przeprowadzana przez właściwy organ lub jednostki certyfikujące doroczna weryfikacja, o której mowa w art. 90 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, obejmuje: a) badanie organoleptyczne i analityczne w przypadku produktów objętych nazwą pochodzenia; b) tylko badanie analityczne albo zarówno badanie organoleptyczne, jak i analityczne w przypadku produktów objętych oznaczeniem geograficznym; c) kontrolę zgodności z innymi warunkami przewidzianymi w specyfikacji produktu. Doroczną weryfikację prowadzi się w państwie członkowskim, w którym zgodnie ze specyfikacją produktu odbywa się produkcja; weryfikację tę przeprowadza się za pomocą co najmniej jednej z następujących metod: a) przez wyrywkowe kontrole oparte na analizie ryzyka; b) przez pobieranie próbek; c) przez systematyczne kontrole. Jeżeli państwa członkowskie decydują się na prowadzenie wyrywkowych kontroli, o których mowa w akapicie drugim lit. a), wybierają minimalną liczbę podmiotów podlegających tym kontrolom. Jeżeli państwa członkowskie decydują się na pobieranie próbek, o którym mowa w akapicie drugim lit. b), gwarantują, że kontrole, dzięki ich liczbie, charakterowi i częstotliwości, są reprezentatywne dla całego przedmiotowego wytyczonego obszaru geograficznego i odpowiadają ilości produktów sektora wina wprowadzanych do obrotu lub przechowywanych w celu wprowadzenia ich do obrotu. 2. Badanie, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), prowadzone jest na anonimowych próbkach i ma wykazać, że badany produkt jest zgodny z cechami charakterystycznymi i jakością opisanymi w specyfikacji produktu dla właściwej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego. Badanie wykonywane jest na każdym etapie procesu produkcji oraz w stosownych przypadkach na etapie pakowania. Każda pobrana próbka jest reprezentatywna dla odpowiednich win będących w posiadaniu podmiotu. 3. W celu sprawdzenia zgodności ze specyfikacją produktu, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c), organ kontrolny: a) dokonuje kontroli na miejscu w lokalach podmiotów, aby sprawdzić, czy podmioty faktycznie są w stanie spełnić warunki określone w specyfikacji produktu; b) dokonuje kontroli produktów na każdym etapie procesu produkcyjnego, w tym w stosownych przypadkach na etapie pakowania, w oparciu o plan inspekcji obejmujący każdy etap produkcji produktu, sporządzony z wyprzedzeniem przez organ kontrolny i o którego istnieniu poinformowane są podmioty. 4. Doroczna weryfikacja gwarantuje, że w odniesieniu do produktu nie można stosować chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, chyba że: a) wyniki badania, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) oraz w ust. 2, dowodzą, że przedmiotowy produkt jest zgodny z warunkami przewidzianymi w specyfikacji produktu i posiada wszystkie odpowiednie cechy charakterystyczne danej nazwy pochodzenia lub danego oznaczenia geograficznego; b) w wyniku kontroli przeprowadzanych zgodnie z ust. 3 zostanie potwierdzone, że spełniono inne warunki wymienione w specyfikacji produktu. 5. W przypadku chronionej transgranicznej nazwy pochodzenia lub chronionego transgranicznego oznaczenia geograficznego weryfikację może przeprowadzić organ kontrolny któregokolwiek z zainteresowanych państw członkowskich. 6. Do obrotu można wprowadzić każdy produkt niespełniający warunków przewidzianych w ust. 1–5, ale bez odpowiedniej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że spełniono inne wymogi prawne. 7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 doroczną weryfikację można prowadzić na etapie pakowania produktu na terenie innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie, w którym odbyła się produkcja, w którym to przypadku stosuje się art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273. Właściwe organy lub jednostki certyfikujące różnych państw członkowskich odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego współpracują w szczególności w celu zapewnienia, aby, jeżeli chodzi o obowiązki dotyczące pakowania, podmioty mające siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, w którym odbywa się produkcja wina, którego nazwa jest zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne, spełniały obowiązki w zakresie kontroli danej specyfikacji produktu. 8. Ust. 1–5 mają zastosowanie do win korzystających z tymczasowej ochrony krajowej na podstawie art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33.

Artykuł 20 Badanie analityczne i organoleptyczne Badanie analityczne i organoleptyczne, o którym mowa w art. 19 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), obejmuje: a) fizyczną i chemiczną analizę danego wina poprzez pomiar następujących właściwości charakterystycznych: (i) całkowitej i rzeczywistej zawartości alkoholu; (ii) całkowitej zawartości cukrów wyrażonej jako fruktoza i glukoza (w tym sacharoza w przypadku win półmusujących i musujących); (iii) całkowitej kwasowości; (iv) kwasowości lotnej; (v) całkowitej zawartości dwutlenku siarki; b) dodatkową analizę danego wina, w ramach której oznacza się następujące właściwości charakterystyczne: (i) dwutlenek węgla (wina półmusujące i musujące, nadciśnienie w barach przy 20 °C); (ii) inne właściwości charakterystyczne przewidziane w prawodawstwie państw członkowskich lub w specyfikacji produktu chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego; c) badanie organoleptyczne obejmujące wygląd, zapach i smak.

ROZDZIAŁ III

OKREŚLENIA TRADYCYJNE

SEKCJA 1

Wnioski o objęcie ochroną

Artykuł 21 Wniosek o objęcie ochroną 1. O wniosku o objęcie ochroną określenia tradycyjnego Komisję informują – zgodnie z art. 30 ust. 3 – właściwe organy państw członkowskich lub państw trzecich lub reprezentatywne organizacje zawodowe mające siedzibę w państwach trzecich. 2. W przypadku wniosku złożonego przez reprezentatywną organizację zawodową mającą siedzibę w państwie trzecim, wnioskodawca przekazuje Komisji – zgodnie z art. 30 ust. 3 – szczegółowe informacje dotyczące reprezentatywnych organizacji zawodowych i ich członków. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

SEKCJA 2

Procedura zgłaszania sprzeciwu

Artykuł 22 Zgłoszenie sprzeciwu 1. Państwo członkowskie, państwo trzecie lub każda osoba fizyczna lub prawna mające uzasadniony interes mogą złożyć sprzeciw wobec wniosku o objęcie ochroną określenia tradycyjnego w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33. 2. Sprzeciw jest zgłaszany Komisji zgodnie z art. 30 ust. 3.

Artykuł 23 Dokumenty uzasadniające sprzeciw 1. Właściwie umotywowany sprzeciw zawiera szczegółowe informacje dotyczące faktów, dowody oraz uwagi przedstawione na poparcie sprzeciwu wraz z odpowiednimi dokumentami uzupełniającymi. 2. Jeżeli podstawę zgłoszenia sprzeciwu stanowi istnienie wcześniejszego znaku towarowego o reputacji i renomie, do sprzeciwu dołącza się: a) dowód zgłoszenia do rejestracji lub rejestracji wcześniejszego znaku towarowego lub dowód jego stosowania oraz b) dowód jego reputacji i renomy. Informacje i dowody, jakie należy przedstawić w uzasadnieniu stosowania wcześniejszego znaku towarowego, zawierają szczegółowe dane dotyczące lokalizacji, okresu, zasięgu geograficznego i natury używania wcześniejszego znaku towarowego oraz jego reputacji i renomy. 3. Jeżeli szczegóły dotyczące wcześniejszego prawa (wcześniejszych praw), podstawy (podstaw), faktów, dowodów lub uwag bądź dokumenty uzupełniające, o których mowa w ustępach 1 i 2, nie zostały dostarczone w terminie zgłoszenia sprzeciwu lub jeżeli brakuje szczegółów lub dokumentów, Komisja odpowiednio informuje organ lub osobę, które zgłosiły sprzeciw, i wzywa je do usunięcia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Komisja odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności. Decyzję o odrzuceniu sprzeciwu z powodu jego niedopuszczalności podaje się do wiadomości organu lub osoby, które zgłosiły sprzeciw, oraz państwa członkowskiego, organów państwa trzeciego lub reprezentatywnej organizacji zawodowej mającej siedzibę w danym państwie trzecim.

Artykuł 24 Przedstawienie uwag przez strony 1. W przypadku gdy Komisja informuje wnioskodawcę, który złożył wniosek o objęcie ochroną, o sprzeciwie, który nie został odrzucony zgodnie z art. 23 ust. 3, wnioskodawca musi przedstawić uwagi w terminie dwóch miesięcy od daty przekazania informacji. 2. Strony przedstawiają uwagi na temat informacji otrzymanych od innych stron, jeżeli Komisja wezwała je do tego w trakcie weryfikacji sprzeciwu, w razie potrzeby w terminie dwóch miesięcy od wydania takiego wezwania.

SEKCJA 3

Ochrona określeń tradycyjnych

Artykuł 25 Rejestracja 1. Po wejściu w życie decyzji o objęciu ochroną określenia tradycyjnego Komisja wprowadza do elektronicznego rejestru chronionych określeń tradycyjnych następujące dane: a) nazwę, która ma podlegać ochronie jako określenie tradycyjne; b) rodzaj określenia tradycyjnego na podstawie art. 112 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; c) język, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33; d) kategorię lub kategorie produktów sektora wina, których dotyczy ochrona; e) odniesienia do prawodawstwa krajowego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w ramach którego określenie tradycyjne zostało zdefiniowane i uregulowane, lub do przepisów dotyczących producentów wina w państwach trzecich, w tym wywodzących się z reprezentatywnych organizacji handlowych w przypadku braku przepisów krajowych w tych państwach trzecich; f) streszczenia definicji lub warunków stosowania; g) nazwę kraju lub krajów pochodzenia; h) datę wprowadzenia do rejestru. 2. Elektroniczny rejestr chronionych określeń tradycyjnych udostępnia się publicznie.

Artykuł 26 Egzekwowanie ochrony Do celów stosowania art. 113 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w przypadku niezgodnego z prawem stosowania chronionych określeń tradycyjnych właściwe organy krajowe, z własnej inicjatywy lub na wniosek strony, podejmują wszelkie kroki, żeby powstrzymać wprowadzenie do obrotu, w tym wszelki wywóz, przedmiotowych produktów.

SEKCJA 4

Zmiana i unieważnienie

Artykuł 27 Zgłoszenie w sprawie zmiany 1. Art. 21–24 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia w sprawie zmiany chronionego określenia tradycyjnego. 2. W przypadku gdy Komisja zatwierdzi zmianę określenia tradycyjnego, Komisja zapisuje nowe specyfikacje z mocą od dnia wejścia w życie aktu wykonawczego, w którym zatwierdzono tę zmianę.

Artykuł 28 Zgłoszenie w sprawie unieważnienia 1. Zgłoszenie w sprawie unieważnienia ochrony określenia tradycyjnego zawiera: a) odniesienie do określenia tradycyjnego, którego dotyczy; b) nazwę oraz dane kontaktowe osoby fizycznej lub prawnej ubiegającej się o unieważnienie; c) opis uzasadnionego interesu osoby fizycznej lub prawnej, która wniosła zgłoszenie w sprawie unieważnienia; d) wskazanie podstaw unieważnienia, o których mowa w art. 36 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33; e) szczegółowe informacje dotyczące faktów, dowody oraz uwagi uzasadniające zgłoszenie w sprawie unieważnienia. Do zgłoszenia można w stosownych przypadkach dołączyć dokumenty uzupełniające. 2. Jeżeli szczegółowe informacje dotyczące podstaw, faktów, dowodów lub uwag a także dokumenty uzupełniające, o których mowa w ust. 1, nie zostały dostarczone w tym samym czasie co zgłoszenie w sprawie unieważnienia, Komisja odpowiednio informuje o tym autora zgłoszenia w sprawie unieważnienia, wzywając go do usunięcia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Komisja uznaje zgłoszenie w sprawie unieważnienia za niedopuszczalne i odrzuca takie zgłoszenie. O decyzji, w której uznano zgłoszenie za niedopuszczalne, należy powiadomić autora zgłoszenia w sprawie unieważnienia.

Artykuł 29 Weryfikacja zgłoszenia w sprawie unieważnienia 1. Jeżeli Komisja nie uzna zgłoszenia w sprawie unieważnienia za niedopuszczalne zgodnie z art. 28 ust. 2, informuje o zgłoszeniu w sprawie unieważnienia państwo członkowskie, organy państwa trzeciego lub wnioskodawcę mającego siedzibę w danym państwie trzecim, wzywając ich do przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy od daty takiego wezwania. Uwagi otrzymane w terminie dwóch miesięcy przekazuje się autorowi zgłoszenia. W trakcie rozpatrywania zgłoszenia w sprawie unieważnienia Komisja wzywa strony do przedstawienia w terminie dwóch miesięcy od wydania takiego wezwania uwag na temat informacji otrzymanych od innych stron. 2. Jeżeli państwo członkowskie, organy państwa trzeciego, wnioskodawca mający siedzibę w danym państwie trzecim lub autor zgłoszenia w sprawie unieważnienia nie przedstawiają żadnych uwag w odpowiedzi na wezwanie lub nie dotrzymują wyznaczonych terminów, Komisja zajmuje stanowisko w sprawie zgłoszenia. 3. Komisja podejmuje decyzję o unieważnieniu ochrony danego określenia tradycyjnego na podstawie dostępnych dowodów. Komisja analizuje, czy spełniono podstawy, o których mowa w art. 36 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33. O decyzji o unieważnieniu ochrony określenia tradycyjnego powiadamia się autora zgłoszenia w sprawie unieważnienia i państwo członkowskie lub organy danego państwa trzeciego. 4. W przypadku wielu zgłoszeń w sprawie unieważnienia wniesionych w odniesieniu do określenia tradycyjnego oraz w przypadku gdy na podstawie wstępnego rozpatrzenia co najmniej jednego zgłoszenia można stwierdzić, że dalsza ochrona określenia tradycyjnego nie jest możliwa, Komisja może zawiesić inne postępowania w sprawie unieważnienia. Komisja powiadamia strony, które wniosły pozostałe zgłoszenia w sprawie unieważnienia, o dotyczącej ich decyzji podjętej w toku postępowania. W przypadku przyjęcia decyzji o unieważnieniu określenia tradycyjnego zawieszone postępowania w sprawie unieważnienia uznaje się za zamknięte oraz należycie powiadamia się autorów zgłoszeń w sprawie unieważnienia. 5. Kiedy decyzja o unieważnieniu określenia tradycyjnego staje się skuteczna, Komisja usuwa nazwę z rejestru i zachowuje zapis dotyczący usunięcia.

ROZDZIAŁ IV

PRZEKAZYWANIE INFORMACJI, PUBLIKACJA I PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 30 Przekazywanie informacji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, państwami trzecimi i innymi podmiotami 1. Dokumenty i informacje niezbędne w celu wdrożenia przepisów rozdziału II przekazuje się Komisji w następujący sposób: a) w odniesieniu do właściwych organów państw członkowskich – za pośrednictwem systemów informacji udostępnionych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2017/1183 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1185; b) w odniesieniu do właściwych organów i reprezentatywnych organizacji zawodowych państw trzecich, a także osób fizycznych lub prawnych, które mają uzasadniony interes na podstawie niniejszego rozporządzenia – za pośrednictwem poczty elektronicznej z wykorzystaniem formularzy zawartych w załącznikach I–VII. 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwe organy państw członkowskich przekazują Komisji uzasadnione oświadczenia o sprzeciwie, powiadomienia o wyniku konsultacji przeprowadzonych w celu osiągnięcia porozumienia w kontekście procedury zgłaszania sprzeciwu i zgłoszeń w sprawie unieważnienia, o których mowa odpowiednio w art. 11, 12 i 21 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33, za pośrednictwem poczty elektronicznej, korzystając z formularzy zawartych odpowiednio w załączniku II, III i VII do niniejszego rozporządzenia. 3. Dokumenty i informacje niezbędne w celu wdrożenia przepisów rozdziału III przekazuje się Komisji za pośrednictwem poczty elektronicznej, korzystając z formularzy zawartych w załącznikach VIII–XI. 4. Komisja przekazuje i udostępnia informacje właściwym organom państw członkowskich za pośrednictwem systemów informacji wprowadzonych przez Komisję zgodnie z ust. 1 lit. a). Komisja przekazuje informacje w kontekście procedur, o których mowa w ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 i 3, państwom członkowskim, właściwym organom i reprezentatywnym organizacjom zawodowym państw trzecich, a także osobom fizycznym lub prawnym, które mają uzasadniony interes na podstawie niniejszego rozporządzenia, za pośrednictwem poczty elektronicznej. Państwa członkowskie, właściwe organy i reprezentatywne organizacje zawodowe państw trzecich, a także osoby fizyczne lub prawne, które mają uzasadniony interes na podstawie niniejszego rozporządzenia, mogą skontaktować się z Komisją za pośrednictwem poczty elektronicznej na dwa adresy podane w załączniku XII w celu otrzymania informacji na temat praktycznych aspektów dostępu do systemów informacji, metod komunikacji i sposobu udostępniania informacji wymaganych w celu wdrożenia przepisów rozdziału II i III.

Artykuł 31 Przekazywanie i otrzymywanie informacji 1. Przekazywanie i przedkładanie informacji, o którym mowa w art. 30, uznaje się za dokonane w dniu otrzymania tych informacji przez Komisję. 2. Komisja przekazuje właściwym organom państw członkowskich potwierdzenie otrzymania wszystkich przekazanych informacji i wszystkich dokumentów przesłanych za pośrednictwem systemów informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a), za pośrednictwem systemów informacji. Komisja nadaje numer akt każdemu nowemu wnioskowi o objęcie ochroną, wnioskowi o wprowadzenie zmiany na poziomie Unii, przekazanym informacjom na temat wniosków o wprowadzenie standardowych zmian i przekazanym informacjom na temat wniosków o wprowadzenie tymczasowych zmian. Potwierdzenie odbioru zawiera co najmniej następujące elementy: a) numer akt; b) przedmiotową nazwę; c) datę otrzymania. Komisja przekazuje i udostępnia informacje i uwagi dotyczące takich przekazanych i przedstawionych informacji za pośrednictwem systemów informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 lit. a). 3. W odniesieniu do przekazywania i przedkładania akt za pośrednictwem poczty elektronicznej Komisja potwierdza odbiór za pośrednictwem poczty elektronicznej. Komisja nadaje numer akt każdemu nowemu wnioskowi o objęcie ochroną, wnioskowi o wprowadzenie zmiany na poziomie Unii, przekazanym informacjom na temat wniosków o wprowadzenie standardowych zmian i przekazanym informacjom na temat wniosków o wprowadzenie tymczasowych zmian. Potwierdzenie odbioru zawiera co najmniej następujące elementy: a) numer akt; b) przedmiotową nazwę; c) datę otrzymania. Komisja przekazuje i udostępnia informacje i uwagi dotyczące takich przekazanych i przedstawionych informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej. 4. Do przekazywania i udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1183 i art. 1–5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1185.

Artykuł 32 Informacje, które należy podać do wiadomości publicznej Informacje, które Komisja ma podać do wiadomości publicznej zgodnie z częścią II tytuł II rozdział I sekcja 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/33 i z niniejszym rozporządzeniem, podaje się do wiadomości publicznej za pośrednictwem systemów informacji udostępnionych przez Komisję zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 33 Publikacja decyzji Decyzje o przyznaniu ochrony lub o odrzuceniu wniosku o objęcie ochroną, decyzje o zatwierdzeniu lub odrzuceniu zmian na poziomie Unii, o których mowa w rozdziale II, i decyzje o odrzuceniu sprzeciwów z powodu ich niedopuszczalności, o której mowa w art. 111 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L. Decyzje o przyznaniu ochrony lub o odrzuceniu wniosku o objęcie ochroną i decyzje o zatwierdzeniu lub odrzuceniu zmian, o których mowa w rozdziale III, publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L.

Artykuł 34 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 17 października 2018 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549.

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193 z 24.7.2009, s. 60).

(5) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji (zob. s. 2 niniejszego Dziennika Urzędowego).

(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

(7) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 664/2014 z dnia 18 grudnia 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w odniesieniu do ustanowienia symboli unijnych dotyczących chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych i gwarantowanych tradycyjnych specjalności oraz w odniesieniu do niektórych zasad dotyczących pochodzenia paszy i surowców, niektórych przepisów proceduralnych i niektórych dodatkowych przepisów przejściowych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 17).

(8) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 36).

(9) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).

(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).

(11) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/273 z dnia 11 grudnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i świadectw, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji, powiadomień i publikowania zgłoszonych informacji, oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i kar, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008, (WE) nr 606/2009 i (WE) nr 607/2009 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/560 (Dz.U. L 58 z 28.2.2018, s. 1).

(12) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1183 z dnia 20 kwietnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do powiadamiania Komisji o informacjach i dokumentach (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 100).

(13) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1185 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przekazywanych Komisji powiadomień o informacjach i dokumentach oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia Komisji (Dz.U. L 171 z 4.7.2017, s. 113).