ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(6)

W myśl art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja wzywa zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag. Nie zobowiązuje to jednak Komisji do indywidualnego informowania poszczególnych zainteresowanych stron, lecz wyłącznie do zastosowania takich środków, by wszystkie potencjalnie zainteresowane osoby miały możliwość przedstawienia uwag. Publikacja informacji w Dzienniku Urzędowym stanowi właściwą metodę informowania wszystkich zainteresowanych o wszczęciu postępowania (3). W związku z tym należy uznać, że za pomocą ww. publikacji stocznia De Poli została należycie poinformowana o decyzji o wszczęciu postępowania i o wyznaczonym terminie przedstawiania uwag. De Poli nie dotrzymała jednak ustalonego terminu przedstawiania uwag, przewidzianego w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem proceduralnym”). Komisja zauważa, że De Poli nie złożyła wniosku o przedłużenie wyznaczonego terminu przedstawiania uwag, ani też nie podała żadnego szczególnego powodu, dla którego jej uwagi miałyby być uwzględnione mimo przedstawienia ich po upływie przewidzianego terminu. Dlatego też Komisja nie uwzględni spóźnionych uwag spółki De Poli.
(3)

Pierwotnie zgłoszenie obejmowało wprowadzanie do obrotu Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1 przeznaczonego do uprawy i przetworzenia na skrobię przemysłową, jak również do wykorzystania w paszach we Wspólnocie.
(5)

Komisja rozesłała kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu unijnego oraz do wszystkich znanych zrzeszeń producentów w Unii Europejskiej, do eksporterów/producentów w Tajlandii, do wszystkich zrzeszeń eksporterów/producentów, do importerów, do wszystkich znanych zrzeszeń importerów oraz do władz odnośnego kraju wywozu. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(2)

Wniosek Finlandii dotyczy zezwolenia na przyznanie pomocy na hektar w odniesieniu do określonych obszarów uprawy nasion gatunków należących do Gramineae (trawy) i Leguminosae (rośliny strączkowe), wymienionych w załączniku XIII do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (2), z wyjątkiem Phleum pratense L. (Tymotka), oraz w odniesieniu do określonych obszarów uprawy materiału siewnego zbóż.
(111)

W odniesieniu do skutków korzyść przyznana przedsiębiorstwu, które udziela pożyczki przedsiębiorstwu powiązanemu, nie może być traktowana jako dyskryminująca, ponieważ pożyczki udzielonej przedsiębiorstwu powiązanemu nie można porównywać z pożyczką udzieloną przedsiębiorstwu niepowiązanemu. W odniesieniu do działalności związanej z finansowaniem dłużnym przedsiębiorstwa powiązane znajdują się w sytuacji, której pod względem faktycznym i prawnym nie można porównać z sytuacją przedsiębiorstw niepowiązanych. Wynika to z tego, że kiedy przedsiębiorstwa powiązane starają się uzyskać finansowanie kapitałowe lub finansowanie dłużne wewnątrz grupy, to – w przeciwieństwie do sytuacji z udziałem przedsiębiorstw niepowiązanych – nie jest to transakcja czysto komercyjna. Spółka dominująca i spółka zależna mają takie same interesy, co nie ma miejsca w przypadku transakcji komercyjnych z udziałem pożyczkodawcy będącego osobą trzecią, w których każda strona dąży do osiągnięcia jak największego zysku kosztem drugiej strony.
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2), ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Terbutryna jest wymieniona w tym wykazie z przeznaczeniem do stosowania w produktach typu 7, 9 i 10.
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 36/36

DECYZJA KOMISJI

z dnia 8 lutego 2010 r.

dotycząca niewłączania niektórych substancji do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 751)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/72/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.

(2) We wspomnianym wykazie figuruje szereg kombinacji substancji i typów produktów, w przypadku których albo wszyscy uczestnicy wycofali się z uczestnictwa w programie przeglądu albo państwo członkowskie wyznaczone jako sprawozdawca w zakresie oceny nie otrzymało w terminie określonym w art. 9 i art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 kompletnej dokumentacji.

(3) W związku z tym na mocy art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 Komisja dokonała stosownego powiadomienia państw członkowskich. Informacja ta została również ogłoszona w formie elektronicznej w dniach 13 stycznia, 11 lutego i 11 marca 2009 r.

(4) W ciągu trzech miesięcy od ogłoszenia tej informacji żadna osoba ani żadne państwo członkowskie nie wyraziły zainteresowania przejęciem roli uczestnika w odniesieniu do omawianych substancji i typów produktów.

(5) Dlatego zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 przedmiotowych substancji i typów produktów nie należy włączać do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.

(6) Ze względu na pewność prawną, począwszy od określonej daty nie należy wprowadzać do obrotu produktów biobójczych zawierających substancje czynne dla typów produktów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji.

(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Substancje wymienione w załączniku do niniejszej decyzji nie zostają włączone, dla danych typów produktów, do załączników I, IA ani IB do dyrektywy 98/8/WE.

Artykuł 2

Do celów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 produkty biobójcze zawierające substancje czynne dla typów produktów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji nie są już wprowadzane do obrotu począwszy od dnia 9 lutego 2011 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 lutego 2010 r. W imieniu Komisji Stavros DIMAS Członek Komisji

(1) Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

(2) Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.
(222)

Zarówno Polska, jak i spółka macierzysta Stoczni Gdańsk przedstawiły w tej sprawie swoje uwagi; o ile jednak zakwestionowały one kompetencje Komisji do oceny zgodności niektórych analizowanych środków pomocy ze wspólnym rynkiem, o tyle nie zgłosiły zastrzeżeń do wniosku Komisji, która uznała, że skoro środki zostały udzielone po przystąpieniu Polski do UE, stanowią one nową pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Jedynym wyjątkiem był charakter gwarancji KUKE, co do których utrzymywano, że nie zawierają one elementu pomocy państwa. Następnie Polska twierdziła również, że pożyczki udzielane przez KPS nie stanowią pomocy państwa. Komisja stwierdziła także istnienie dodatkowej, niezgłoszonej pomocy w postaci konsekwentnego zaniechania egzekucji zobowiązań publicznoprawnych. Komisja omówiła istnienie pomocy państwa w przypadku trzech wymienionych wyżej środków.
(85)

Pismem z dnia 9 lutego 2009 r. władze niemieckie potwierdziły, że pomoc jest w dalszym ciągu udzielana w sektorze rolnym i przytoczyły przykłady typowych projektów w tym zakresie. Przykłady te nie dotyczą projektów realizowanych w sektorze rybołówstwa. Ponieważ nie można wykluczyć sytuacji, iż pomoc na rzecz sektora rybołówstwa jest udzielana po dniu 1 kwietnia 2008 r., należy zbadać, czy tego rodzaju pomoc jest zgodna z obowiązującymi po tej dacie przepisami w sektorze rolnym i w sektorze rybołówstwa. Jeżeli chodzi o pomoc objętą zakresem stosowania innych przepisów, to pkt 4.2 wytycznych z 2008 r. zawiera odniesienie do warunków określonych w tych przepisach, czyli w tym przypadku do warunków ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 736/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw zajmujących się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa (21). Przepisem właściwym w odniesieniu do pomocy przeznaczonej na środki na rzecz zdrowia zwierząt jest art. 14 rozporządzenia (WE) nr 736/2008. Zgodnie z powyższym przepisem pomoc przeznaczona na środki na rzecz zdrowia zwierząt jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w przypadku, gdy spełnia warunki określone w art. 28 i 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 (22) oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 498/2007 (23). W przypadku przedmiotowej pomocy warunki określone w przywołanych rozporządzeniach oraz ogólne zasady ustawione w pkt 3 wytycznych z 2008 r. nie uległy zmianie pod względem treści w stosunku do przepisów, które obowiązywały przed dniem 1 kwietnia 2008 r. W związku z powyższym ocena dokonana w odniesieniu do wcześniejszej pomocy może również zostać zastosowana do pomocy udzielonej po dniu 1 kwietnia 2008 r. Z uwagi na fakt, iż pomoc udzielona przed dniem 1 kwietnia 2008 r. jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a pomoc oraz forma jej udzielenia nie uległy zmianie po dniu 1 kwietnia 2008 r., Komisja stwierdza, że pomoc spełnia warunki określone w przepisach obowiązujących w odniesieniu do sektora rybołówstwa i akwakultury.
(4)

W odniesieniu do punktu 5 normy EN 353-1:2002 Zjednoczone Królestwo uznaje, że zalecona metoda badawcza nie sprawdza racjonalnie przewidywalnych warunków upadku, takich jak „wypadnięcie do tyłu” czy „wypadnięcie w bok”, co wiąże się ze znacznym ryzykiem zawodności urządzenia. W związku z powyższym Zjednoczone Królestwo stwierdza, że norma nie spełnia wymogów określonych w sekcjach 1.1.1 i 3.1.2.2 załącznika II do dyrektywy.
(1)

W załączniku III do dyrektywy Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (2) ustanowiono unijny wykaz dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych. Zgodnie z art. 4a ust. 1 tej dyrektywy nowy dodatek może być dodany do tego wykazu po złożeniu wniosku i jego naukowej ocenie przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(4)

Zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji nr 676/2002/WE Komisja Europejska udzieliła mandatu (4) Europejskiej Konferencji Administracji Poczty i Telekomunikacji (zwanej dalej „CEPT”) do określenia technicznych i eksploatacyjnych warunków koniecznych do wyeliminowania szkodliwych zakłóceń w pracy istniejących naziemnych sieci ruchomych wywoływanych przez systemy GSM wykorzystywane na pokładach statków w pasmach częstotliwości 900 MHz i 1 800 MHz na morzach terytorialnych państw członkowskich, w tym również na obszarach takich mórz terytorialnych, gdzie dostępne są usługi świadczone przez te sieci, a także do uniemożliwienia połączeń naziemnych ruchomych urządzeń końcowych do takiego systemu, kiedy jest on wykorzystywany na morzach terytorialnych, oraz do zapewnienia wszelkim ruchomym urządzeniom końcowym możliwości połączeń do sieci naziemnych. Niniejsza decyzja oparta jest na badaniach technicznych przeprowadzonych przez CEPT na podstawie mandatu Komisji Europejskiej i przedstawionych w sprawozdaniu CEPT nr 28 (5).
(13)

Pismem z dnia 21 czerwca 2004 r. (2) i pismem z dnia 10 września 2004 r. (sprostowanie do cytowanego pisma, zredagowane w związku z uwagami przedłożonymi przez władze włoskie pismem przekazanym przez Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej dnia 7 lipca 2004 r. i zarejestrowanym dnia 12 lipca 2004 r.) (3) Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń do art. 99 ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do sektora rolnictwa) oraz art. 107, 110 (4), 112, 120, 122 i 135 ustawy nr 32/2000 i o wszczęciu postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy przewidzianej w art. 99 ust. 2 lit. a) (w odniesieniu do sektora rolnictwa) i art. 124 ust. 1 i 2 (w odniesieniu do niektórych zrzeszeń producenckich) ustawy (5).
(262)

W przedmiotowym przypadku Komisja stwierdziła, że warunki ustanowione na mocy pełnomocnictwa do prywatyzacji w żaden sposób nie spowodowały zwiększonego zakłócenia konkurencji wskutek uzyskania ujemnej ceny sprzedaży, ponieważ warunki te nie miały istotnego wpływu na zapłaconą cenę. W przedmiotowym przypadku warunki dotyczące akcjonariuszy oraz utrzymania centrum decyzyjnego przedsiębiorstwa związane są z dwustronnymi umowami o transporcie lotniczym. Stosowanie warunków w takiej formie nie prowadzi zatem do dyskryminacji potencjalnych inwestorów, ponieważ każdy z nich jest w jednakowym stopniu zainteresowany kontynuacją działalności spółki, aby w ten sposób zapewnić ochronę swoich ewentualnych działań. W związku z tym należy stwierdzić, iż warunki ustanowione na mocy pełnomocnictwa do prywatyzacji nie oznaczają dodatkowych restrykcji w stosunku do wymogów określonych w treści dwustronnych umów o komunikacji lotniczej. Nie zachodzi zatem przesłanka do uwzględnienia możliwości naruszenia przepisów rynku wewnętrznego w ramach dokonywania oceny zgodności państwa ze wspólnym rynkiem.
(8)

Usługi dla klientów indywidualnych w zakresie doręczania paczek standardowych należy traktować osobno, jako że zaspokajają one odmienne potrzeby po stronie popytowej (powszechna usługa pocztowa) w stosunku do paczek dla klientów biznesowych, która to usługa świadczona jest zazwyczaj w oparciu o znacząco inny proces technologiczny. W odniesieniu do tych usług pozycja Poczty jest bardzo mocna, a jej szacunkowy udział w rynku kształtował się w latach 2006–2008 na stabilnym poziomie 91–93 % pod względem wolumenu (5). Choć ten stan rzeczy może ulec zmianie w nadchodzących latach w związku ze zwiększeniem usług świadczonych przez jednego z konkurentów Poczty, co zostało zapowiedziane na rok 2010, należy stwierdzić, że analizowany rodzaj usług nie podlega bezpośrednio konkurencji w Austrii. Artykuł 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE nie ma zatem zastosowania do zamówień mających na celu umożliwienie prowadzenia tych rodzajów działalności w Austrii.
(6)

Ustawa o autonomii Wysp Owczych dzieli wszystkie dziedziny polityki na dwie główne grupy. Za sprawy dotyczące wyłącznie Wysp Owczych odpowiada administracja rządowa i regulowane są one lokalnymi przepisami, podczas gdy sprawy wspólne należą do sfery odpowiedzialności Królestwa Danii. Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie przesyłania danych osobowych przez Wspólnotę podmiotom na Wyspach Owczych, które podlegają ustawie o przetwarzaniu danych osobowych (3) (ustawie Wysp Owczych o ochronie danych osobowych). Ustawa nie dotyczy przetwarzania danych w ramach działalności prowadzonej przez władze Królestwa Danii, czyli Wysokiego Komisarza do spraw Wysp Owczych (Rigsombudsmanden), sądu Wysp Owczych (Sorenskriveren), komisarza Wysp Owczych (Politimesteren på Færøerne), służby więziennej Wysp Owczych (Kriminalforsorgens afdeling), dowództwa na Wyspach Owczych (Færøernes Kommando) i naczelnego lekarza Wysp Owczych (Landslægen).
(8)

Władze Grecji utrzymują, że notyfikowany środek jest konieczny do ochrony konsumentów i że dostarcza im pełnych informacji – dzięki czemu są oni świadomi, z którego kraju pochodzi surowiec zawarty w danych produktach. Twierdzą one również, że projekt dekretu jest niezbędny do ochrony interesów greckich producentów mleka.
a)

Zgodnie z przepisami pkt 1 niniejszej decyzji, art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 ma w dalszym ciągu zastosowanie do delegowania personelu, jeśli pracownik delegowany przez przedsiębiorstwo w państwie wysyłającym do przedsiębiorstwa w państwie zatrudnienia zostaje również oddelegowany do innego przedsiębiorstwa lub innych przedsiębiorstw w tym samym państwie zatrudnienia, o ile jednak pracownik ten nadal wykonuje swą pracę dla przedsiębiorstwa, które go delegowało. Może mieć to miejsce w szczególności w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo delegowało pracownika do danego państwa członkowskiego w celu wykonywania tam pracy kolejno lub jednocześnie w dwóch lub więcej przedsiębiorstwach znajdujących się w tym samym państwie członkowskim. Podstawowym i decydującym elementem jest to, by praca była nadal wykonywana w imieniu przedsiębiorstwa delegującego. Następujące bezpośrednio jedno po drugim delegowanie do różnych państw członkowskich stanowi w każdym przypadku nowe delegowanie w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.
(12)

Odnośnie do systemu śledzenia produktów wymienionych w art. 1 notyfikowanego dekretu, rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (2) wymaga, aby na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji istniał system śledzenia utworzony przez przedsiębiorstwa spożywcze, aby możliwe było ukierunkowane i precyzyjne wycofanie produktów z rynku lub aby można było przekazać informacje konsumentom lub odpowiedzialnym urzędnikom. W szczególności zgodnie z art. 18 tego rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywczym muszą być w stanie zidentyfikować wszelkie osoby, u których zaopatrywały się w żywność, oraz inne przedsiębiorstwa, którym dostarczono ich produkty. Ponadto w art. 19 tego rozporządzenia przewidziano szczególne obowiązki podmiotów działających na rynku spożywczym. Obowiązkowe wskazanie pochodzenia w oznakowaniu danego produktu końcowego nie jest informacją konieczną do celów sprostania wymogom śledzenia.
(1)

W dniu 20 kwietnia 2006 r. przedsiębiorstwo Tahitian Noni International Inc. zwróciło się do właściwych organów Belgii z wnioskiem o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu przecieru i koncentratu z owoców Morinda citrifolia jako nowego składnika żywności.
(4)

W przypadku 70 nazw wymienionych w załączniku III do niniejszej decyzji Komisja zwróciła się pismem z dnia 20 lipca 2004 r. do władz Niemiec o dostarczenie dodatkowych informacji, w szczególności szczegółowych informacji na temat organów kontrolnych, chęci producentów do pokrycia kosztów inspekcji i struktur gwarantujących wprowadzanie do obrotu określonej wody pod jedną nazwą. Dnia 15 maja 2006 r. oraz ponownie dnia 22 maja 2007 r. Komisja Europejska zwróciła się z prośbą do władz Niemiec o odpowiedź na pismo z dnia 20 lipca 2004 r. lub o wycofanie wciąż nierozpatrzonych wniosków, informując jednocześnie, że w przeciwnym razie Komisja Europejska rozpatrzy odrzucenie wniosków. Ponieważ dotychczas nie dostarczono żadnych dodatkowych informacji, nazw tych nie można zarejestrować.
(3)

Decyzją 2007/395/WE z dnia 7 czerwca 2007 r. dotyczącą przepisów krajowych w sprawie wykorzystania krótkołańcuchowych chlorowanych parafin zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 4 Traktatu WE (4) Komisja zezwoliła Niderlandom na utrzymanie przepisów krajowych dotyczących SCCP, surowszych niż przepisy dotyczące SCCP zawarte w załączniku I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (5). Owe istniejące już surowsze ograniczenia w zakresie stosowania SCCP wymienione są w komunikacie Komisji na podstawie art. 67 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (6), a Niderlandy mogą je utrzymać do dnia 1 czerwca 2013 r.
(4)

W dniu 12 kwietnia 2007 r. przewodniczący Globalnego Partnerstwa na rzecz Bioenergii, pismem skierowanym do przewodniczącego Barroso, zaprosił Komisję do przystąpienia do Partnerstwa; zaproszenie to zostało później ponowione.
(34)

Artykuł 14 rozporządzenia proceduralnego stanowi, że w przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu odzyskania pomocy od beneficjenta. Artykuł 16 stanowi dalej, że w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się odpowiednio m.in. art. 14. W związku z tym odnośnie do pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem po dniu 24 stycznia 2008 r. Włochy zobowiązane są do podjęcia wszelkich koniecznych środków, aby odzyskać pomoc przyznaną spółce Sandretto wraz z odsetkami, naliczonymi od dnia, w którym pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem została przekazana do dyspozycji beneficjenta do dnia faktycznego odzyskania pomocy.
(89)

Co więcej, w odniesieniu do objęcia podatkiem tonażowym działalności związanej z transportem towarowym lub pasażerskim Komisja pragnie zauważyć, że wytyczne mają zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi morskie – to jest: przewóz towarów i osób na morzu (39). Z tego względu wytyczne odnoszą się wprost do transportu pasażerskiego, jak również towarowego, jako usług kwalifikujących się do objęcia podatkiem tonażowym. Co do działalności związanej z transportem ładunków lub pasażerów bądź z ratownictwem pełnomorskim (statki przeznaczone do ratowania i transportu osób na morzu) zdaniem Komisji i zgodnie z jej praktyką decyzyjną (40) kwalifikowanie tych usług do systemu podatku tonażowego powinno być możliwe, z uwagi na ich charakter pomocniczy i bezpośredni związek z transportem morskim.