ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Libańską. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych przez Republikę Libańską obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Zielonego Przylądka. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Zielonego Przylądka obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(1)

W dniu 11 marca 2021 r. Urząd Zjednoczonego Królestwa ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa działający w imieniu Urzędu Irlandii Północnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa („właściwy organ Zjednoczonego Królestwa”) przyjął decyzję zgodnie z art. 55 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w sprawie pozwolenia na udostępnianie na rynku i stosowanie w Irlandii Północnej produktów do dezynfekcji rąk Cornells Wellness Instant Hand Sanitizer Gel, Cornells Wellness Sports Sanitizer Spray Power Up, Cornells Wellness Sports Sanitizer Spray Full Throttle oraz Cornells Wellness Instant Hand Sanitizer Spray do dnia 8 sierpnia 2021 r. („działanie z dnia 11 marca 2021 r.”). W dniu 15 marca 2021 r. właściwy organ Zjednoczonego Królestwa przyjął podobną decyzję, pozwalającą na udostępnianie na rynku i stosowanie w Irlandii Północnej produktu do dezynfekcji rąk Leucillin Family Sanitiser do dnia 2 sierpnia 2021 r. („działanie z dnia 15 marca 2021 r.”). Zgodnie z art. 55 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia właściwy organ Zjednoczonego Królestwa poinformował Komisję i właściwe organy państw członkowskich o działaniu z dnia 11 marca 2021 r. i działaniu z dnia 15 marca 2021 r. oraz o ich uzasadnieniu.
(4)

Od wybuchu pandemii COVID-19 popyt na płyny do dezynfekcji rąk w Zjednoczonym Królestwie jest niezwykle wysoki, co doprowadziło do bezprecedensowego niedoboru tych produktów. Przed podjęciem działania w Zjednoczonym Królestwie zatwierdzonych było na podstawie rozporządzenia (UE) nr 528/2012 zaledwie kilka rodzajów płynów do dezynfekcji rąk. COVID-19 stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego w Zjednoczonym Królestwie, a dodatkowe płyny do dezynfekcji rąk mają ogromne znaczenie dla zapobiegania jego rozprzestrzenianiu się.
(1)

W dniu 24 kwietnia 2016 r. przedsiębiorstwo THOR GmbH („wnioskodawca”) przedłożyło właściwym organom kilku państw członkowskich wniosek o wzajemne uznanie równoległe pozwolenia na produkt biobójczy zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Przedmiotowy produkt biobójczy, zawierający permetrynę jako substancję czynną, jest przeznaczony do stosowania jako środek owadobójczy w produkcji odzieży i do nienadającej się do prania wełny używanej do wyrobu dywanów („produkt biobójczy”). Referencyjnym państwem członkowskim odpowiedzialnym za ocenę wniosku, o której mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, jest Francja.
b)

jeżeli ze względu na klauzule zakazu wprowadzania zmian i ograniczeń do licencji („copyleft”), które mają zastosowanie do części oprogramowania pochodzących od osoby trzeciej, obowiązkowe jest korzystanie z innej licencji otwartego oprogramowania, lub w przypadku gdy w odniesieniu do konkretnego oprogramowania inną licencję otwartego oprogramowania uznaje się za preferowaną w stosunku do EUPL, w szczególności w celu ułatwienia jej przyjęcia przez społeczność użytkowników, ta inna licencja otwartego oprogramowania może być wykorzystana pod warunkiem, że jest to standardowa licencja otwartego oprogramowania;
(5)

Niemcy uważają, że zastosowanie pkt 48 załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 powinno doprowadzić organ oceniający do wniosku, że produkt biobójczy nie spełnia warunku określonego w art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) tego rozporządzenia. W pkt 48 załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 528/2012 wskazano, że organ oceniający stwierdza, że dany produkt biobójczy nie spełnia kryterium określonego w art. 19 ust. 1 lit. b) ppkt (iv) tego rozporządzenia, jeżeli zawiera on jakąkolwiek substancję potencjalnie niebezpieczną spełniającą kryteria pozwalające uznać ją za mającą właściwości PBT lub vPvB zgodnie z załącznikiem XIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, chyba że zostanie naukowo wykazane, iż w odnośnych warunkach terenowych nie występuje żadne niedopuszczalne działanie. Niemcy uważają, że substancje D4, D5 i D6 są substancjami potencjalnie niebezpiecznymi zgodnie z definicją w art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 oraz że ponieważ w przypadku substancji PBT i vPvB nie można ustalić bezpiecznej wartości progowej, poniżej której uwalnianie do środowiska można uznać za dopuszczalne, wszelkie uwalnianie tych substancji do środowiska należy uznać za powodujące niedopuszczalne działanie. W związku z tym Niemcy twierdzą, że ponieważ w przypadku klasy użytkowania 3 można spodziewać się częściowego wymywania produktu biobójczego w środowisku ze względu na narażenie drewna na szkodliwe działanie czynników atmosferycznych, ten rodzaj użytkowania nie powinien być dozwolony.
(3)

Biobor JF zawiera 2,2’-(1-metylotrimetylenodioksy)bis-(4-metylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 2665-13-6) i 2,2’-oksybis-(4,4,6-trimetylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 14697-50-8), które są substancjami czynnymi do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6 jako środki do konserwacji produktów podczas przechowywania, jak określono w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Ponieważ te substancje czynne nie są wymienione w załączniku II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 (2), nie są one uwzględnione w programie pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012. W związku z tym art. 89 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do tych substancji czynnych i muszą one zostać poddane ocenie i zatwierdzeniu przed wydaniem pozwolenia również na poziomie krajowym na produkty biobójcze zawierające te substancje.
(8)

W okresie badanym (2017 r. – czerwiec 2020 r.) przywóz z Rosji wzrósł o 14 %, osiągając udział w rynku wynoszący 46 % w OD, co oznacza wzrost w porównaniu z udziałem 40 % w 2017 r. Jednocześnie sytuacja gospodarcza przemysłu Unii wykazywała negatywne tendencje, jeśli chodzi o wszystkie główne wskaźniki: produkcja (- 14 %), sprzedaż w UE (- 17 %), udział w rynku (z 47 % do 39 %) i rentowność (z + 10 % do - 3 %). Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w wyniku przywozu towarów po cenach dumpingowych. W odniesieniu do danych z okresu po OD Komisja uznała, że rzekomo nienaturalnie wysokie ceny produktu objętego postępowaniem w okresie po OD oraz wzrost transportu miały mieć charakter tymczasowy i stanowić odpowiedź na ogólnoświatowe ożywienie gospodarcze po pandemii COVID-19 oraz wzrost popytu. W związku z tym informacje dostępne Komisji odnoszące się do okresu po OD nie zmieniły wniosków dotyczących istotnej szkody i związku przyczynowego, a nałożenie ceł uznano za właściwe.
(10)

Wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych badawczych dotyczących statusu substancji ciekłej utleniającej. Wnioskodawca uznał, że specyficzne stężenia graniczne wskazane w tabeli 3 w części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w pozycji o numerze indeksowym 008-003-00-9 mają zastosowanie do klasyfikacji w odniesieniu do statusu substancji ciekłej utleniającej oraz że ich zastosowanie doprowadziło do nieklasyfikowania produktów z rodziny produktów biobójczych w odniesieniu do tej właściwości.
(8)

Chociaż C(M)IT nie zostało jeszcze zatwierdzone, w dniu 18 września 2019 r. francuski właściwy organ oceniający przedłożył Europejskiej Agencji Chemikaliów zalecenie dotyczące zatwierdzenia C(M)IT w odniesieniu do grupy produktowej 6. Projekt opinii i sprawozdanie z oceny sporządzone przez właściwy organ oceniający omówiono na posiedzeniu Komitetu ds. Produktów Biobójczych w dniu 16 czerwca 2020 r. i stwierdzono niedopuszczalne ryzyko dla środowiska wodnego i lądowego wynikające z zastosowania 2 (konserwacja farb i powłok w opakowaniach zamkniętych) oraz zastosowania 7 (konserwacja polimerowych środków dyspergujących) w przypadku reprezentatywnego produktu biobójczego, a także stwierdzono, że z uwagi na brak dodatkowych badań dopuszczalne ryzyko można by zapewnić wyłącznie dzięki ograniczeniu stosowania wyrobów poddanych działaniu produktów biobójczych zawierających C(M)IT do zastosowań wewnętrznych. W przypadku zastosowania 3 reprezentatywnego produktu biobójczego (konserwacja dodatków stosowanych w produkcji papieru) stwierdzono bezpieczne stosowanie wyrobów poddanych działaniu produktu biobójczego we wszystkich elementach środowiska.
(7)

W związku z tym należy podpisać protokół i stosować go tymczasowo od dnia jego podpisania do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego wejścia w życie.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Tajlandię. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Tajlandię obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2)państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Tunezyjską. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych przez Republikę Tunezyjską obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Tajwan. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Tajwan obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Czarnogórę. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Czarnogórę obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Wschodnią Republikę Urugwaju. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Wschodnią Republikę Urugwaju obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(4)

Metoda aktualizowania wartości Unii zawarta w tabelach 2–6 załącznika II do zmienionego protokołu z Göteborga, oparta wyłącznie na wyliczeniach matematycznych przeprowadzonych z zastosowaniem jedynie informacji już zawartych w tych tabelach, w celu uwzględnienia zmian w członkostwie w Unii jest konieczna, aby takie zmiany były prawidłowo odzwierciedlone w kontekście przeglądu przestrzegania przez Unię swoich zobowiązań wynikających ze zmienionego protokołu z Göteborga. Nie dotyczy to dostosowania krajowych poziomów emisji ani krajowych zobowiązań do redukcji emisji w tabelach w załączniku II do zmienionego protokołu z Göteborga.
Artykuł 3

4. Komisja przekazuje delegowanemu urzędnikowi zatwierdzającemu wyznaczonej służby uprawnienia do zatwierdzania zleceń płatniczych w celu przekazania składki pobranej przez delegowanego urzędnika zatwierdzającego do mechanizmu ubezpieczeń wzajemnych, a następnie do podmiotu zarządzającego aktywami. Komisja przekazuje również delegowanemu urzędnikowi zatwierdzającemu wyznaczonej służby uprawnienia do wydawania nakazów odzyskania środków w odniesieniu do przekazania środków od podmiotu zarządzającego aktywami do mechanizmu ubezpieczeń wzajemnych w celu zapewnienia zwrotu składek i interwencji. Delegowany urzędnik zatwierdzający wyznaczonej służby może przekazać dalej odpowiednie uprawnienia subdelegowanym urzędnikom zatwierdzającym.
(9)

Uwzględniając obawy wyrażone przez Komitet ds. Przestrzegania Konwencji w sprawie ACCC/C/2008/32, w dniu 14 października 2020 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (zwanej dalej „zmianą rozporządzenia (WE) nr 1367/2006”). Współprawodawcy osiągnęli porozumienie polityczne w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w dniu 12 lipca 2021 r. Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 zapewni zgodność prawa Unii z postanowieniami Konwencji z Aarhus dotyczącymi dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska w sposób zgodny z podstawowymi zasadami prawa Unii i jej systemem kontroli sądowej.
(1)

Dyrektywa (UE) 2019/904 zobowiązuje państwa członkowskie do zgłaszania Komisji danych dotyczących zebranych odpadów pochodzących ze stosowania wyrobów tytoniowych z filtrami i filtrów wprowadzanych do obrotu w połączeniu z wyrobami tytoniowymi zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy. Do danych należy dołączyć sprawozdanie z kontroli jakości.
(11)

Zastosowanie się do art. 14–16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 ustanowionych na podstawie art. 15 decyzji (UE, Euratom) 2017/46 mogłoby ujawnić istnienie środków bezpieczeństwa IT, luk w zabezpieczeniach lub incydentów. Ujawnienie tych środków bezpieczeństwa IT, luk w zabezpieczeniach i incydentów zwiększa ryzyko obejścia ujawnionego środka bezpieczeństwa IT, wykorzystania ujawnionej luki oraz możliwości podważenia trwającej analizy incydentów związanych z bezpieczeństwem IT, ponieważ użytkownik lub podmiot działający w złych zamiarach mógłby przypadkowo lub celowo manipulować artefaktami. Mogłoby to poważnie zaszkodzić zdolności Komisji do zapewnienia bezpieczeństwa swoich systemów IT, a w szczególności do skutecznego reagowania w przyszłości na incydenty związane z bezpieczeństwem IT.
(12)

Europejski Rok powinien przyczynić się do pomyślnego wdrożenia pierwszej zasady Europejskiego filaru praw socjalnych (8), w której podkreślono, że „każda osoba ma prawo do edukacji włączającej, charakteryzującej się dobrą jakością, szkoleń i uczenia się przez całe życie”. W związku z tym Europejski Rok powinien przyczynić się do osiągnięcia do 2025 r. widocznych postępów w tworzeniu europejskiego obszaru edukacji, którego celem jest stymulowanie osób młodych do samorealizacji osobistej, społecznej i zawodowej oraz wspieranie edukacji obywatelskiej przez stworzenie prawdziwej europejskiej przestrzeni uczenia się oraz usunięcie barier na drodze ku automatycznemu wzajemnemu uznawaniu stopni, kwalifikacji i okresów nauki w Unii. Europejski Rok powinien również uwzględniać sytuację społeczną i dobrostan młodych ludzi, a także przyczyniać się do pomyślnego wdrożenia trzeciej zasady europejskiego filaru praw socjalnych, w której podkreślono, że „każdy ma prawo do równego traktowania i równych szans w dziedzinie zatrudnienia, ochrony socjalnej, edukacji, a także dostępu do towarów i usług dostępnych dla społeczeństwa”.
(12)

Partnerstwo w dziedzinie metrologii, dostosowane do priorytetów politycznych Unii, w tym do Europejskiego Zielonego Ładu, Gospodarki służącej ludziom oraz Europy na miarę ery cyfrowej, należy realizować przez okres dziesięciu lat, od roku 2021 do roku 2031. Partnerstwo w dziedzinie metrologii powinno obejmować nowe działania wykraczające poza inicjatywę EMPIR, a w szczególności rozwój europejskich sieci metrologicznych, które powinny być tworzone w sposób otwarty i przejrzysty celem reagowania na pilne wyzwania społeczne i środowiskowe oraz zaspokajania potrzeb metrologicznych związanych z powstającymi technologiami i innowacjami. Zdolności metrologiczne zapewniane za pośrednictwem tych sieci powinny być równoważne i porównywalne z pozostałymi wiodącymi światowymi systemami metrologicznymi i powinny wykazywać doskonałość na światowym poziomie. Zaproszenia do składania wniosków w ramach partnerstwa w dziedzinie metrologii należy ogłaszać podczas realizacji programu „Horyzont Europa” oraz powinny one być otwarte, przejrzyste i konkurencyjne. Partnerstwo w dziedzinie metrologii powinno promować cyrkulację talentów i rozwój umiejętności, w tym poprzez możliwości zdobywania i zmiany kwalifikacji.