PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 336/29

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/2438

z dnia 12 października 2015 r.

ustanawiające plan w zakresie odrzutów w odniesieniu do niektórych połowów gatunków dennych w wodach północno-zachodnich

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (1), w szczególności jego art. 15 ust. 6 i art. 18 ust. 1 i 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 ma na celu stopniowe wyeliminowanie odrzutów we wszystkich rodzajach połowów w Unii poprzez wprowadzenie obowiązku wyładunku w odniesieniu do połowów gatunków podlegających limitom połowowym.

(2) Artykuł 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 upoważnia Komisję do przyjęcia planów w zakresie odrzutów w drodze aktu delegowanego na okres nie dłuższy niż trzy lata na podstawie wspólnych rekomendacji opracowanych przez państwa członkowskie w porozumieniu z odpowiednimi komitetami doradczymi.

(3) Belgia, Irlandia, Hiszpania, Francja, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo mają bezpośredni interes w zarządzaniu rybołówstwem w wodach północno-zachodnich. Te państwa członkowskie przedstawiły Komisji wspólną rekomendację po zasięgnięciu opinii Regionalnego Komitetu Doradczego ds. Wód Północno-Zachodnich. Wkład naukowy pozyskano od odpowiednich podmiotów naukowych. Został on zweryfikowany przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF). Środki zawarte we wspólnej rekomendacji są zgodne z art. 15 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i dlatego zgodnie z art. 18 ust. 3 tegoż rozporządzenia należy je zawrzeć w niniejszym rozporządzeniu.

(4) W odniesieniu do wód północno-zachodnich, zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, obowiązek wyładunku powinien mieć zastosowanie do gatunków określających połowy, podlegających limitom połowowym, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2016 r. Zgodnie ze wspólną rekomendacją plan w zakresie odrzutów powinien obejmować połowy definiujące bardzo zróżnicowane połowy dorsza, plamiaka, witlinka i czarniaka, połowy homarca (Nephrops), zróżnicowane połowy soli i gładzicy oraz połowy morszczuka od dnia 1 stycznia 2016 r.

(5) We wspólnej rekomendacji zaproponowano zastosowanie wyłączenia z obowiązku wyładunku w odniesieniu do homarca poławianego przy użyciu więcierzy, pułapek lub koszy w rejonie ICES VIa i podobszarze VII, ponieważ dowody naukowe wykazują wysokie wskaźniki przeżycia, uwzględniając cechy charakterystyczne narzędzia połowowego, praktyk połowowych i ekosystemu. STECF stwierdził, że wyłączenie było uzasadnione. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie należy uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu.

(6) Wspólna rekomendacja obejmuje siedem wyłączeń de minimis z obowiązku wyładunku w odniesieniu do niektórych połowów i do pewnego poziomu. Dowody dostarczone przez państwa członkowskie zostały zweryfikowane przez STECF, który ogólnie stwierdził, że wspólna rekomendacja zawiera uzasadnione argumenty przemawiające za tym, że dalsza poprawa selektywności jest trudna do osiągnięcia, lub dotyczące nieproporcjonalnych kosztów postępowania z przypadkowymi połowami, poparte w niektórych przypadkach jakościową oceną kosztów. W świetle powyższego należy ustanowić wyłączenia de minimis zgodnie z udziałami procentowymi zaproponowanymi we wspólnej rekomendacji i na poziomie nie przekraczającym wielkości dozwolonych na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(7) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do soli, w latach 2016–2018 maksymalnie do 3 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające drygawic i sieci skrzelowych do połowów soli w rejonach ICES VIId, VIIe, VIIf i VIIg, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził, że wyłączenie jest dobrze zdefiniowane i dlatego też przedmiotowe wyłączenie należy uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu.

(8) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do witlinka, w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w rejonach ICES VIId i VIIe, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził, że przedstawiono wystarczające dowody na poparcie wyłączenia, ale należy dążyć do zdobycia dodatkowych informacji w celu oceny ilości de minimis. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie można uwzględnić w rozporządzeniu w postaci przepisu, zgodnie z którym zainteresowane państwa członkowskie przedkładają Komisji dalsze dane, dzięki którym STECF może w pełni ocenić aktualny poziom odrzutów w porównaniu z wnioskowaną ilością de minimis.

(9) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do witlinka, w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w rejonach ICES VIIb–VIIj, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził, że przedstawiono wystarczające dowody na poparcie wyłączenia, ale należy dążyć do zdobycia dodatkowych informacji w celu dokonania oceny ilości de minimis. STECF odnotował ponadto, że trwały dalsze badania dotyczące selektywności. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie jest uwzględnione w rozporządzeniu w postaci przepisu, zgodnie z którym zainteresowane państwa członkowskie przedkładają Komisji dalsze dane, dzięki którym STECF może w pełni ocenić obecne współczynniki odrzutu w odnośnych połowach.

(10) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do witlinka, w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w rejonach ICES VII (z wyjątkiem VIIa, VIId i VIIe), opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził brak informacji ilościowych dotyczących selektywności, które mogłyby uzasadnić to wyłączenie. STECF stwierdził, że należy dążyć do zdobycia dodatkowych informacji w celu dokonania oceny wyłączenia de minimis. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie może zostać uwzględnione w rozporządzeniu jedynie w postaci przepisu, zgodnie z którym zainteresowane państwa członkowskie przedkładają Komisji dalsze dane, dzięki którym STECF może lepiej ocenić informacje uzasadniające przedmiotowe wyłączenie.

(11) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do homarca, w latach 2016 i 2017 r. maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonywanych przez statki zobowiązane do wyładunku homarca w podobszarze ICES VII, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził, że wyłączenie jest uzasadnione. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie należy uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu.

(12) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do homarca, w latach 2016 i 2017 r. maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki zobowiązane do wyładunku homarca w rejonie ICES VIa, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia; istnieją potwierdzające informacje ilościowe dotyczące nieproporcjonalnych kosztów postępowania z przypadkowymi połowami. STECF stwierdził, że wyłączenie jest uzasadnione. Dlatego też przedmiotowe wyłączenie należy uwzględnić w niniejszym rozporządzeniu.

(13) Wyłączenie de minimis w odniesieniu do soli, w latach 2016–2018 maksymalnie do 3 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające narzędzi o zwiększonej selektywności w rejonach ICES VIId, VIIe, VIIf i VIIg, opiera się na fakcie, że zwiększenie selektywności jest bardzo trudne do osiągnięcia. STECF stwierdził, że wyłączenie powinno rekompensować użycie bardziej selektywnych narzędzi i że wnioskowane wyłączenie de minimis powinno objąć pozostałe ilości odrzutów. Dlatego też w niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić przedmiotowe wyłączenie.

(14) W związku z tym, że środki określone w niniejszym rozporządzeniu mają bezpośredni wpływ na działalność gospodarczą oraz planowanie okresu połowu dla statków Unii, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. w celu zapewnienia zgodności z ramami czasowymi określonymi w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Zgodnie z art. 15 ust. 6 tego rozporządzenia niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie przez okres nie dłuższy niż trzy lata,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie określa szczegóły realizacji obowiązku wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, i ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. na wodach północno-zachodnich, jak określono w art. 4 ust. 2 lit. c) wymienionego rozporządzenia, w odniesieniu do połowów określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Wyłączenie z uwagi na przeżywalność

Wyłączenie z obowiązku wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w odniesieniu do gatunków, co do których dowody naukowe wykazują wysokie wskaźniki przeżycia, stosuje się do homarca (Nephrops norvegicus) złowionego przy użyciu więcierzy, pułapek lub koszy (kody narzędzi połowowych (2) FPO i FIX)w rejonie ICES VIa i w podobszarze VII.

Artykuł 3

Wyłączenia de minimis

1. W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 następujące ilości mogą zostać odrzucone:

a) w odniesieniu do soli (Solea solea), w latach 2016, 2017 i 2018 maksymalnie do 3 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające drygawic i sieci skrzelowych do połowu soli w rejonach ICES VIId, VIIe, VIIf i VIIg;

b) w odniesieniu do witlinka (Merluccius merluccius), w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w rejonach ICES VIId i VIIe;

c) w odniesieniu do witlinka (Merluccius merluccius), w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci nie mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w rejonach ICES VIIb–VIIj;

d) w odniesieniu do witlinka (Merluccius merluccius), w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające włoków dennych o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż 100 mm do połowów witlinka w podobszarze ICES VII, z wyjątkiem rejonów VIIa, d oraz e;

e) w odniesieniu do homarca (Nephrops norvegicus), w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki zobowiązane do wyładunku homarca w podobszarze ICES VII;

f) w odniesieniu do homarca (Nephrops norvegicus), w latach 2016 i 2017 maksymalnie do 7 % i w 2018 r. maksymalnie do 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki zobowiązane do wyładunku homarca w rejonie ICES VIa;

g) w odniesieniu do soli (Solea solea), w latach 2016, 2017 i 2018 maksymalnie do 3 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku dokonanych przez statki używające narzędzi o zwiększonej selektywności (narzędzie TBB o rozmiarze oczka sieci wynoszącym 80–199 mm) w rejonach ICES VIId, VIIe, VIIf i VIIg;

2. Państwa członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu wodami północno-zachodnimi przedstawiają Komisji do dnia 1 maja 2016 r. dodatkowe dane dotyczące odrzutów i wszelkie inne istotne informacje naukowe potwierdzające wyłączenia określone w ust. 1 lit. b), c) i d). Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) ocenia te dane i te informacje najpóźniej do dnia 1 września 2016 r.

Artykuł 4

Statki podlegające obowiązkowi wyładunku

1. Państwa członkowskie określają, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia, statki podlegające obowiązkowi wyładunku w odniesieniu do danego rodzaju połowów.

2. Do dnia 31 grudnia 2015 r. zainteresowane państwa członkowskie przedkładają Komisji i pozostałym państwom członkowskim, za pośrednictwem bezpiecznej unijnej strony internetowej, wykazy statków określone zgodnie z ust. 1 dla poszczególnych połowów określonych w załączniku. Zainteresowane państwa członkowskie aktualizują te wykazy.

Artykuł 5

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

Artykuł 4 stosuje się od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 12 października 2015 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 354 z 28.1.2013, s. 22.

(2) Kody narzędzi połowowych stosowane w niniejszym rozporządzeniu są zdefiniowane przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.