ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(9)

W dniu 21 lutego 2012 r. Eurogrupa uzgodniła drugi program dostosowania gospodarczego dla Grecji. Realizacja polityki gospodarczej nakreślonej w protokole ustaleń dotyczącym szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej przyczyni się do zmniejszenia długu publicznego Grecji do poziomu 117 % PKB do 2020 r. Eurogrupa uzgodniła również, że sektor publiczny będzie do 2014 r. finansował program kwotą 130 mld EUR, dodatkowo do kwot przyznanych w pierwszym programie finansowania.
(12)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie stabilności jest realistyczny. Prognozy dotyczące wzrostu gospodarczego określone w programie są podobne do prognozy służb Komisji z wiosny 2012 r. Celem strategii budżetowej określonej w programie stabilności jest ograniczenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do wartości poniżej progu 3 % PKB do końca 2015 r., co jest zgodne z terminem korekty nadmiernego deficytu ustalonym przez Radę. W programie stabilności przewiduje się obecnie, że deficyt wyniesie 8,3 % PKB (poniżej celu założonego w programie stabilności wynoszącego 8,6 %) w 2012 r., 7,5 % PKB w 2013 r., 4,8 % PKB w 2014 r. oraz 2,8 % PKB pod koniec okresu objętego programem w 2015 r. Ścieżka ta obejmuje środki konsolidacji w wysokości 2,7 % PKB wdrożone w budżecie na 2012 r. oraz szeroko zakrojone działania konsolidacyjne na poziomie 3,9 % PKB w latach 2013–2014, a następnie częściowo określoną konsolidację fiskalną na poziomie 1,1 % PKB w 2015 r. W programie stabilności potwierdzono średniookresowy cel budżetowy, jakim jest zmniejszenie deficytu strukturalnego sektora instytucji rządowych i samorządowych do 0,5 % PKB, co nie zostanie osiągnięte w okresie objętym programem stabilności. Średniookresowy cel budżetowy odpowiednio odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Dług sektora instytucji rządowych i samorządowych wynosi ponad 60 % PKB i przewiduje się, że wzrośnie ze 108 % PKB w 2011 r. do 120 % w 2013 r., zanim ponownie zacznie się zmniejszać. W czasie trwania procedury nadmiernego deficytu do 2015 r. oraz w ciągu kolejnych trzech lat Irlandia będzie się znajdowała w okresie przejściowym, a plany budżetowe powinny być sporządzane w taki sposób, aby zapewnić wystarczające postępy w dążeniu do osiągnięcia wartości referencyjnej dotyczącej redukcji długu, określonej w pakcie stabilności i wzrostu.
19.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 (4) każdy okres, o którym mowa w niniejszym zaleceniu, będzie obliczany w następujący sposób: a) jeżeli okres wyrażony w dniach, tygodniach lub miesiącach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie; b) okres wyrażony w tygodniach lub miesiącach kończy się wraz z upływem ostatniego dnia tygodnia lub miesiąca, który jest takim samym dniem tygodnia lub przypada na tę samą datę, co dzień, w którym wystąpiło zdarzenie, od którego liczony jest dany okres. Jeśli w okresie wyrażonym w miesiącach dzień, w którym powinien upłynąć, nie występuje w ostatnim miesiącu okresu, kończy się on wraz z upływem ostatniego dnia tego miesiąca; c) okresy obejmują dni ustawowo wolne od pracy, soboty i niedziele; d) dni robocze oznaczają wszystkie dni inne niż dni ustawowo wolne od pracy, soboty i niedziele. Jeśli dany okres kończy się w sobotę, niedzielę lub w dniu ustawowo wolnym od pracy, przedłuża się go do końca pierwszego kolejnego dnia roboczego. Wykaz dni ustawowo wolnych od pracy ustalony przez Komisję publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed rozpoczęciem każdego roku.
(4)

W celu przejścia do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest zachęcenie wszystkich państw członkowskich do przyjęcia takiego samego ogólnego podejścia do agresywnego planowania podatkowego, co przyczyniłoby się do zmniejszenia istniejących zakłóceń.
(9)

Jeśli chodzi o kwestię przejrzystości i wymiany informacji, w uzgodnionym w 2009 r. przez światowe forum zakresie wymagań i obowiązków określono uznane w skali międzynarodowej normy. Ten zakres wymagań i obowiązków powinien zatem stanowić podstawę niniejszego zalecenia. Jeśli chodzi o szkodliwe instrumenty podatkowe, Kodeks postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw okazał się stałym punktem odniesienia w Unii. Państwa członkowskie zobowiązały się do promowania zasad tego kodeksu w państwach trzecich. Dlatego do celów niniejszego zalecenia należy zatem odnieść się do jego kryteriów. W tym względzie należy również odnieść się do prac Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej), powołanej w ramach Rady do oceny środków podatkowych, które mogą wchodzić w zakres kodeksu postępowania w zakresie opodatkowania działalności gospodarczej (5). Przypadki ocenione przez tę grupę mogą okazać się przydatne przy badaniu, czy dany środek należy uznać za szkodliwy.
(1)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 691/2010 przewiduje przyjęcie przez państwa członkowskie planów skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, w tym wiążących prawnie celów krajowych lub celów na poziomie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej. Rozporządzenie to przewiduje również, że Komisja powinna ocenić, czy cele krajowe lub cele na poziomie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej są zgodne z ogólnounijnymi celami w zakresie skuteczności działania i przyczyniają się do realizacji tych celów, które to cele zostały przyjęte dla pierwszego okresu odniesienia w zakresie skuteczności działania (od 2012 r. do 2014 r.) decyzją Komisji 2011/121/UE z dnia 21 lutego 2011 r. (2).
(14)

Zwrot w kierunku otwartego dostępu jest przedsięwzięciem ogólnoświatowym, czego potwierdzeniem jest „Strategia dotycząca udziału UNESCO w działaniach na rzecz otwartego dostępu do informacji i badań naukowych” (Revised strategy on UNESCO’s contribution to the promotion of open access to scientific information and research (7)) oraz deklaracja OECD w sprawie dostępu do danych uzyskanych w toku badań finansowanych ze środków publicznych (OECD Declaration on Access to Research Data From Public Funding (8)). Państwa członkowskie powinny stać się uczestnikami tego globalnego przedsięwzięcia i powinny dawać przykład wspierając otwarte, gotowe do współpracy globalne środowisko badawcze.
(3)

Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 nie rozstrzyga kwestii zwrotu kosztów świadczeń rzeczowych z tytułu choroby żywemu dawcy narządu, w przypadku gdy przepisy, którym podlega, wykluczają zwrot kosztów lub nie zapewniają go, a przepisy mające zastosowanie do biorcy narządu nie przewidują zwrotu kosztów poniesionych przez dawcę.
(4)

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1598/2002 z dnia 6 września 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do przepisów w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej organów urzędowych (2), w przypadku gdy LMR przemieszcza się z jednego państwa członkowskiego do drugiego, organ urzędowy państwa członkowskiego, w którym dostawca ma siedzibę, dostarcza informacje organowi urzędowemu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma odbiorca. Co się tyczy sposobu ich przedstawienia, informacje te dostarczane są za pomocą „Dokumentu informacyjnego” w standardowym formacie, a do identyfikacji poszczególnych pozycji stosuje się zharmonizowany kod zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia.
(16)

Komunikat Komisji z dnia 20 listopada 2012 r. pt. „Nowe podejście do edukacji: Inwestowanie w umiejętności na rzecz lepszych efektów społeczno-gospodarczych” stanowi wkład Unii w te działania z perspektywy edukacji. Omówiono w nim kluczowe kwestie wymagające reform oraz skuteczność systemów kształcenia i szkolenia; po to by dostosować przekazywane umiejętności do obecnych i przyszłych potrzeb rynku pracy, propagować otwarte i elastyczne sposoby uczenia się, a także zachęcać do wspólnych wysiłków wszystkie zainteresowane strony, w tym odnośnie do finansowania.
(10)

Na podstawie oceny programu stabilności, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97, Rada jest zdania, że Niderlandy zrealizowały działania konsolidacyjne na znaczną skalę w latach 2011–2013, lecz konsolidacja fiskalna może okazać się niewystarczająca, by skorygować nadmierny deficyt budżetowy do 2013 r., głównie w świetle gorszego niż zakładano rozwoju sytuacji gospodarczej. Scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie stabilności, jest w dużej mierze wykonalny. Na lata 2013 i 2014 program stabilności prognozuje realny wzrost gospodarczy odpowiednio o -0,4 % i 1,1 %, co jest niemal zbieżne z prognozą służb Komisji z wiosny 2013, w której zakłada się wzrost o -0,8 % i 0,9 %. Zadeklarowanym celem programu stabilności jest zmniejszenie w sposób trwały deficytu nominalnego do poziomu poniżej 3 % PKB, począwszy od 2014 r. Program stablilności nie zawiera wyraźnego odniesienia do średniookresowego celu budżetowego (MTO), sugerując, że potwierdza się MTO równy -0,5 % podany w zeszłorocznym programie stabilności. Średniookresowy cel budżetowy jest zgodny z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Ponadto chociaż program stabliności przewiduje w 2015 r. redukcję salda strukturalnego o 0,5 % PKB w kategoriach strukturalnych, zgodnie z minimalnym rocznym wymogiem strukturalnym, zakłada się pogorszenie salda strukturalnego o 0,4 % PKB w 2016 r. i poprawę o 0,1 % PKB w 2017 r.; oznacza to tym samym zejście z właściwej ścieżki dostosowania. Na podstawie prognozy służb Komisji z wiosny 2013 r. średnia roczna konsolidacja fiskalna wynosząca około 0,7% PKB w okresie 2010–2013 pozostaje w zgodzie z zalecanym przez Radę wysiłkiem fiskalnym w wysokości ¾ % PKB. Dostosowanie budżetowe w 2011 r. i 2012 r. dotyczyło w przeważającej mierze strony wydatków, ale w 2013 r. opierało się głównie na środkach po stronie dochodów. Planowany deficyt nominalny określony w programie stabilności jest spójny z korektą nadmiernego deficytu do 2014 r., rok po terminie ustalonym przez Radę 2 grudnia 2009 r. w ramach procedury nadmiernego deficytu. Rada stwierdza, że konsolidacja fiskalna przewidziana przez władze nie jest zgodna z faktyczną korektą nadmiernego deficytu do 2014 r. Ewentualne dodatkowe działania na rzecz konsolidacji określone w programie stabilności zostały czasowo wycofane, ale i tak nie byłyby dostateczne. Niderlandy muszą zdefiniować dodatkowe środki, by zredukować w trwały sposób deficyt nominalny sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej progu 3 % PKB w 2014 r. Program stabilności z 2013 r. przewiduje, że wskaźnik zadłużenia będzie dalej rósł w 2013 r. do poziomu 74 % PKB, a następnie zakłada jego nieznaczny dalszy wzrost do poziomu 75 % PKB w 2014 r. Prognozuje się zatem, że wskaźnik zadłużenia utrzyma się znacznie powyżej wartości referencyjnej wynoszącej 60 %. Program stabilności przewiduje spadek wskaźnika zadłużenia do poziomu 71,4 % PKB w 2015 r., a w kolejnych latach nieznaczne obniżenie aż do wartości 70,8 % PKB w 2017 r. Spadkowi wskaźnika zadłużenia po 2014 r. nie towarzyszą jednak dostateczne środki z zakresu polityki.
Potencjał i niezależność organów regulacyjnych w kluczowych branżach gospodarki są istotnymi ramowymi warunkami konkurencyjności. Bułgarska infrastruktura transportowa została w pewnym stopniu ulepszona w ostatnich latach, ale pozostaje jeszcze wiele do zrobienia na rzecz większej wydajności świadczenia usług i utrzymania infrastruktury. Bułgaria nie wypełniła jeszcze w pełni swych zobowiązań w ramach wewnętrznego rynku energii. Do zrobienia pozostaje jeszcze wiele zarówno na poziomie dostaw hurtowych, jak i detalicznych. Szczególne powody do obaw dają stale utrzymujące się bariery rynkowe, porozumienia co do gwarantowanego zysku i ceny regulowane, a także brak hurtowego rynku energii elektrycznej i gazu ziemnego. Ze względu na uzależnienie Bułgarii od jednej drogi dostaw państwo to jest wyjątkowo narażone na ryzyko szoku podażowego. Należy przyspieszyć realizację projektów dotyczących linii międzysystemowych w zakresie dostaw energii elektrycznej i gazu, aby zwiększyć dywersyfikację i bezpieczeństwo dostaw. Niska efektywność energetyczna jest nadal dużym obciążeniem dla przedsiębiorstw i konsumentów prywatnych. Wiele do zrobienia pozostaje zwłaszcza w kwestii efektywności energetycznej budynków publicznych i prywatnych.
Na podstawie oceny programu konwergencji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97, Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie jest wykonalny. Celem strategii budżetowej określonej w programie konwergencji jest osiągnięcie bieżącego budżetu strukturalnego bliskiego równowagi na koniec okresu pięcioletniego. Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnął najwyższy poziom 11,5 % PKB w roku 2009/2010 (5) i obniżył się do poziomu 5,6 % PKB w roku 2012/2013 dzięki działaniom jednorazowym, w wyniku których zmniejszono deficyt o 2 punkty procentowe w roku 2012/2013. Z programu konwergencji wynika jednak, że rząd nie dokona korekty nadmiernego deficytu w roku 2014/2015, zgodnie z terminem wyznaczonym przez Radę, jako że deficyt w tym roku prognozuje się na 6,0 % PKB. Zgodnie z prognozami przedstawionymi w programie rząd dokona korekty nadmiernego deficytu w roku 2017/2018, sprowadzając go do 2,3 % PKB, czyli trzy lata po terminie wyznaczonym przez Radę w grudniu 2009 r. W programie konwergencji zakłada się, że zgodnie z ponownymi wyliczeniami Komisji strukturalny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych obniży się nieznacznie z 5,6 % PKB w roku 2013/2014 do 5,1 % PKB w roku 2014/2015. W okresie od roku 2010/2011 do roku 2012/2013 średni nieskorygowany wysiłek fiskalny szacuje się na 1,1 % PKB, czyli znacznie poniżej zalecanego przez Radę poziomu 1— % PKB, przed uwzględnieniem wpływu ewentualnego zaktualizowanego wzrostu produktu potencjalnego lub nadzwyczajnych przychodów lub niedoborów przychodów. Główne zagrożenia dla prognoz budżetowych wynikają z niższego niż zakładany wzrostu spowodowanego przez utrzymującą się wysoką inflację, która ogranicza spożycie prywatne, oraz z możliwego pogorszenia się sytuacji międzynarodowej mogącej wpłynąć na handel i inwestycje.

Program konwergencji nie zawiera średniookresowego celu budżetowego, tak jak to przewiduje pakt stabilności i wzrostu. Rząd kontynuował realizację strategii konsolidacji fiskalnej, jednak ze względu na wyższe od spodziewanych wydatki z powodu zastosowania automatycznych stabilizatorów oraz w wyniku niższego od spodziewanego poziomu dochodów podatkowych, poziom deficytu jest wyższy od prognozowanego. Ponadto dotychczasowe działania konsolidacyjne nie wystarczyły do osiągnięcia rocznego średniego wysiłku fiskalnego zalecanego w celu skorygowania nadmiernego deficytu. W stosunkowo niewielkim stopniu wykorzystano możliwość uzyskania dochodów przez przeprowadzenie reformy strukturalnej, np. w celu zwiększenia skuteczności systemu podatkowego w następstwie zmian struktury stawek VAT. Dług publiczny jako procent PKB wzrósł z 56,1 % w roku 2008/2009 do 90,7 % w roku 2012/2013. Zgodnie z prognozą przedstawioną w programie konwergencji wskaźnik zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie do 100,8 % w roku 2015/2016 i 2016/2017, a następnie obniży się do 99,4 % w roku 2017/2018.
(10)

Na podstawie oceny programu konwergencji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97, Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w tym programie jest realistyczny na 2013 r. Rząd prognozuje wzrost PKB rzędu 1,2 % w 2013 r. oraz 2,2 % w 2014 r., natomiast Komisja przewiduje, że wyniesie on odpowiednio 1,5 % i 2,5 %. Celem strategii budżetowej określonej w programie konwergencji jest zagwarantowanie długoterminowej stabilności finansów publicznych przez poszanowanie zasad szwedzkich ram budżetowych zakładających między innymi osiągnięcie w trakcie cyklu koniunkturalnego nadwyżki wierzytelności netto sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości średnio 1 % PKB. Saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych spadło z poziomu niewielkiej nadwyżki wynoszącej 0,2 % PKB w 2011 r. do deficytu 0,5 % w 2012 r. W programie konwergencji potwierdzono poprzedni średniookresowy cel budżetowy: -1,0 % PKB. Średniookresowy cel budżetowy jest zgodny z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Program konwergencji przewiduje, że strukturalne saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych, zgodnie z ponownymi wyliczeniami Komisji, wzrośnie z niewielkiego deficytu około 0,4 % PKB w latach 2012–2013 do nadwyżki w 2014 r. i w kolejnych latach. Z tego względu średniookresowy cel budżetowy zostanie prawdopodobnie osiągnięty w okresie trwania programu. Według informacji przedstawionych w programie konwergencji tempo wzrostu wydatków publicznych, po skorygowaniu o działania dyskrecjonalne po stronie dochodów, przekroczy referencyjne średniookresowe potencjalne tempo wzrostu PKB w 2012 i 2013 r., lecz spadnie poniżej tego poziomu w 2014 r. Biorąc pod uwagę nawet możliwość dalszych ekspansywnych działań dyskrecjonalnych w 2014 r., cele budżetowe obarczone są niewielkim ryzykiem. W programie konwergencji przewiduje się, że wskaźnik zadłużenia, który nie przekracza wartości referencyjnej 60 % PKB, wzrośnie tymczasowo do 42 % PKB w 2013 r., a następnie spadnie znowu do poziomu poniżej 40 % PKB w 2015 r. Komisja prognozuje obniżenie wskaźnika zadłużenia do 39 % w 2014 r.
(9)

Na podstawie oceny programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie jest prawdopodobny i zgodny z oceną przedstawioną w prognozie służb Komisji z wiosny 2013 r. Dzięki znacznym wysiłkom w zakresie konsolidacji, zgodnie z zaleceniem Rady, Rumunia ograniczyła deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych do poniżej 3 % w 2012 r. W programie konwergencji wyznaczono średniookresowy cel budżetowy wynoszący -1 % PKB (poprzednio -0,7 % PKB), co jest zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Celem strategii budżetowej nakreślonej w programie jest osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego do 2014 r., co po dokonaniu przez Komisję ponownych obliczeń na podstawie wspólnie uzgodnionej metodyki odpowiada osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego do 2015 r. Pod względem strukturalnym wyniki w osiąganiu średniookresowego celu budżetowego przekraczają 0,5 % PKB w 2013 r. i wynoszą około 0,4 % w 2014 r. Wartość odniesienia dotycząca wydatków paktu stabilności i wzrostu została osiągnięta w okresie objętym programem. Korekta jest skoncentrowana najbardziej w 2013 r. i obejmuje środki zwiększające dochody, takie jak redukcja odliczeń podatkowych, poprawa opodatkowania rolnictwa, wprowadzenie podatku od nadzwyczajnych zysków w następstwie deregulacji cen gazu i nałożenie specjalnego podatku na przesyłanie energii elektrycznej i gazu. Główne zagrożenia dla programu konwergencji dotyczą dalszych możliwych korekt finansowych związanych z wykorzystaniem funduszy UE, finansowania z budżetu państwa projektów priorytetowych, ponownej akumulacji zaległości płatniczych, szczególnie na szczeblu samorządów lokalnych oraz umiarkowanych postępów w zakresie restrukturyzacji przedsiębiorstw państwowych. Dług publiczny Rumunii jest stosunkowo niski, w 2012 r. wynosił 37,8 % PKB. Według przewidywań wzrośnie on do 38,6 % w 2014 r., ale będzie daleki od przekroczenia progu 60 % PKB w okresie objętym programem.
(10)

Co się tyczy rynku pracy, chociaż liczba miejsc pracy zwiększa się, to wciąż istnieją istotne czynniki ograniczające wzrost gospodarczy, takie jak utrzymujące się bezrobocie osób młodych i bezrobocie długotrwałe, niedopasowanie umiejętności, czy też coraz większy niedobór pracowników na rynku, w tym utrata pracowników w wyniku przewlekłych problemów zdrowotnych. System świadczeń społecznych powinien stać się bardziej elastyczny i ukierunkowany, tak by świadczył usługi wsparcia i oferował zachęty osobom bezrobotnym i nieaktywnym zawodowo, które mogłyby zostać ponownie zatrudnione. Należy również wzmocnić środki aktywizacji zawodowej, tak by mieć pewność, że dotrą do najbardziej potrzebujących osób. Skuteczność gospodarowania środkami w zakresie wydatków w ramach polityki rodzinnej mogłaby zostać poprawiona w sposób neutralny dla budżetu, w tym poprzez realokację finansowania ze świadczeń rodzinnych do skuteczniejszych środków, takich jak usługi opieki nad dziećmi, co dawałoby oczekiwany pozytywny efekt zwiększenia zatrudnienia kobiet. Kwestią rozwoju gospodarczego regionów należy zająć się w bardziej skoordynowany sposób, tak by uzyskać bardziej widoczne rezultaty.
(12)

W przypadku Danii kształcenie słusznie uznawane jest za wyraźny priorytet. Potrzebne są jednak nieustanne wysiłki na rzecz poprawy jakości i opłacalności jej systemów kształcenia i szkolenia, polegające m.in. na doprowadzeniu rozpoczętych reform do końca. Zaproponowana reforma systemu kształcenia podstawowego i gimnazjalnego zmierza we właściwym kierunku i może przynieść pozytywne skutki dla opłacalności systemu szkolnictwa, a także jakości kształcenia, w tym dla poziomu wyników nauczania. Jeśli chodzi o kształcenie zawodowe, rząd w 2012 r. podjął działania służące poprawie jakości szkolenia zawodowego młodzieży i zapewnieniu niezbędnego przyuczania do zawodu przez podmioty prywatne. Rząd wraz z władzami gmin, regionów i partnerami społecznymi stworzył komitet, którego zadaniem jest znalezienie trwałego rozwiązania pozwalającego zaspokoić zapotrzebowanie na przyuczanie do zawodu oraz poprawić jakość systemu kształcenia i szkolenia zawodowego. Znalezienie trwałych i ambitnych rozwiązań dla braku możliwości przyuczania do zawodu oraz wysokiego odsetka osób wcześnie kończących naukę w ramach systemu kształcenia zawodowego młodzieży pozwoliłoby bowiem Danii lepiej przygotować się do przyszłych potrzeb rynku pracy, jeśli chodzi o umiejętności, oraz poprawić wydajność.