ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

W szczególności „ustawa nr 5/2004 Zz. o służbach zatrudnienia”, o której mowa we wniosku Słowacji z dnia 6 sierpnia 2020 r., stanowiła podstawę wprowadzenia szeregu środków mających na celu uwzględnienie wpływu pandemii COVID-19, w tym mechanizmu wsparcia pracodawców, którzy tymczasowo objęli przestojem pracowników w okresie od marca 2020 r. do grudnia 2021 r. Tego rodzaju pracodawcy mogą zwrócić się o zwrot kosztów wynagrodzeń w wysokości do 80 % zwykłego wynagrodzenia brutto pracownika objętego przestojem, maksymalnie do wysokości 880 EUR miesięcznie, pod warunkiem utrzymania zatrudnienia pracownika. Ponadto wprowadzono szereg środków wspomagających: a) zryczałtowane świadczenie na pracownika wypłacane w okresie od marca do końca września 2020 r., uzależnione od spadku sprzedaży o co najmniej 20 % (miesięczne wsparcie w kwocie 180–540 EUR w zależności od wielkości spadku sprzedaży); b) zryczałtowane świadczenie wypłacane do końca września 2020 r. na rzecz osób samozatrudnionych, które są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, uzależnione od spadku sprzedaży o co najmniej 20 % (miesięczne wsparcie w kwocie 180–540 EUR w zależności od wielkości spadku sprzedaży); c) zwrot 80 % wynagrodzenia brutto pracownika (maksymalnie do kwoty 1 100 EUR) do końca września 2020 r. – w przypadku przedsiębiorstw zamkniętych na mocy dekretu; oraz d) zryczałtowany dodatek w wysokości 210 EUR miesięcznie wypłacany do końca września 2020 r. na rzecz pracowników zatrudnionych na podstawie umowy, przedsiębiorstw jednoosobowych oraz osób samozatrudnionych. Zryczałtowany dodatek można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ jego celem jest ochrona osób samozatrudnionych lub podobnych kategorii pracowników przed spadkiem lub utratą dochodów.
(4)

„Rozporządzeniami Rady Ministrów nr 179 (przyjętym 31 marca 2020 r.) w sprawie »Przepisów dotyczących świadczenia z tytułu przestoju w pracy dla osób samozatrudnionych, które ucierpiały wskutek rozprzestrzenienia się COVID-19« oraz nr 165 (przyjętym 26 marca 2020 r.) w sprawie »Przepisów dotyczących pracodawców, którzy ucierpieli wskutek kryzysu wywołanego przez COVID-19 i którzy kwalifikują się do otrzymania świadczenia z tytułu przestoju w pracy, a także rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych lub odroczenia płatności na okres do trzech lat«”, o których to rozporządzeniach mowa we wniosku Łotwy z dnia 7 sierpnia 2020 r., wprowadzono program rekompensat dla pracowników w związku z przestojami w pracy. W ramach tego programu wypłaca się wynagrodzenie pracownikom przedsiębiorstw z sektora prywatnego, którzy zostali objęci przestojem. W ramach programu pokrywane jest od 50 % do 75 % wynagrodzeń pracowników w zależności od wielkości przedsiębiorstwa, przy czym miesięczny limit na pracownika wynosi 700 EUR. Programowi rekompensat w związku z przestojami w pracy towarzyszą program świadczeń postojowych oraz dodatek pracowniczy na dziecko. Na mocy „rozporządzenia Rady Ministrów nr 236 w sprawie »Przepisów dotyczących świadczenia pomocowego z tytułu przestoju w pracy dla pracowników lub osób samozatrudnionych, które ucierpiały wskutek rozprzestrzenienia się COVID«”, o którym mowa we wniosku Łotwy z dnia 7 sierpnia 2020 r., w ramach programu świadczeń postojowych zapewnia się minimalne świadczenie dla pracowników objętych przestojem lub osób samozatrudnionych, którzy nie kwalifikują się do otrzymania wsparcia w ramach programu rekompensat w związku z przestojami w pracy z przyczyn z nimi niezwiązanych albo otrzymują w ramach tego programu mniej niż 180 EUR. Świadczenie zapewnia minimalny poziom wsparcia, zapewniając aby wszyscy pracownicy lub osoby samozatrudnione otrzymywały świadczenie w kwocie nie mniejszej niż 180 EUR miesięcznie. W ramach programu dodatków na dziecko dodatkowe wsparcie otrzymują pracownicy objęci przestojem, którzy mają dzieci pozostające na ich utrzymaniu. Środek ten można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w ramach tego środka zapewnia się wsparcie dochodu dla pracowników i osób samozatrudnionych, które ułatwi im pokrycie kosztów opieki nad dziećmi w okresie zamknięcia szkół, a tym samym umożliwi rodzicom kontynuowanie pracy, co pozwoli na uniknięcie narażenia ich stosunku pracy na ryzyko rozwiązania.
(12)

W 2017 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2018/71 (7) w odniesieniu do rynku energii elektrycznej w Niderlandach. W przypadku Niderlandów Komisja uznała, że zdefiniowanie odrębnych rynków energii elektrycznej w zależności od jej źródła nie jest konieczne. Główne przyczyny odejścia od decyzji wykonawczej 2012/539/UE w odniesieniu do Włoch były następujące: fakt, że energię elektryczną ze źródeł odnawialnych sprzedawano bezpośrednio na rynku hurtowym, a nie podmiotowi nierynkowemu, którym w Niemczech jest operator systemu przesyłowego, a we Włoszech Gestore dei Servizi Energetici (GSE); brak pierwszeństwa wprowadzania do obrotu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych; fakt, że opłaty według stawki ustawowej mające zastosowanie do energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych miały formę premii z tytułu wprowadzania do obrotu (w przeciwieństwie do stałej stawki, jak w bezprecedensowych przypadkach Niemiec i Włoch); oraz fakt, że na początku dotacje na odnawialne źródła energii podlegały procedurze przetargowej, w ramach której różne technologie konkurowały o wcześniej określoną kwotę dotacji.
(3)

Komitet Celny, utworzony na mocy art. 15.2 ust. 1 lit. c) Umowy, jest uprawniony na mocy art. 6.16 ust. 5 Umowy do przedstawiania zaleceń, które uznaje za niezbędne do osiągnięcia wspólnych celów i do poprawnego funkcjonowania mechanizmów ustanowionych w Protokole.
(16)

W 2017 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2018/71 (11) w odniesieniu do rynku energii elektrycznej w Niderlandach. W przypadku Niderlandów Komisja uznała, że zdefiniowanie odrębnych rynków energii elektrycznej w zależności od jej źródła nie jest konieczne. Główne różnice względem decyzji wykonawczych 2012/218/UE i 2012/539/UE w odniesieniu do Niemiec i Włoch były następujące: fakt, że energię elektryczną ze źródeł odnawialnych sprzedawano bezpośrednio na rynku hurtowym, a nie podmiotowi nierynkowemu; brak pierwszeństwa wprowadzania do obrotu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych; fakt, że opłaty według stawki ustawowej mające zastosowanie do energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych miały formę premii z tytułu wprowadzania do obrotu (w przeciwieństwie do stałej stawki, jak to miało miejsce w decyzjach wykonawczych 2012/218/UE i 2012/539/UE w odniesieniu do Niemiec i Włoch); oraz fakt, że na początku dotacje na odnawialne źródła energii podlegały procedurze przetargowej, w ramach której różne technologie konkurowały o wcześniej określoną kwotę dotacji.
(6)

Wspólny Komitet powinien powołać, zgodnie z Umową, grupę roboczą, która będzie go wspierać w pełnieniu jego funkcji wynikających z Umowy, w odniesieniu do przygotowywania wytycznych technicznych celem zapewnienia prawidłowego wdrożenia Umowy, w tym kwestii technicznych i innych kwestii, które są niezbędne dla funkcjonowania powiązania, uwzględniając priorytety zawarte w prawodawstwie krajowym. Grupa robocza powinna składać się co najmniej z administratora rejestru Szwajcarii i centralnego administratora Unii.
(3)

Służb Komisji odpowiedzialne za monitorowanie zatrzymają dane osobowe tak długo, jak będzie to konieczne do celów monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych przez państwa członkowskie i zapewnienia działania mechanizmu współpracy; będą one przechowywane w zabezpieczonym środowisku elektronicznym w celu zapobieżenia bezprawnemu dostępowi do danych lub przekazaniu ich osobom spoza Komisji (3).
(2)

Obszary, w odniesieniu do których można opracować kodeksy sieci, określono, odpowiednio, w art. 59 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 i w art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Oprócz możliwości opracowywania kodeksów sieci Komisja może sporządzać wytyczne z własnej inicjatywy. Obszary, w odniesieniu do których można opracować wytyczne, określono, odpowiednio, w art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 i w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Zgodnie z art. 59 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/943 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Komisja ma w pierwszej kolejności ustanowić wykazy priorytetów określające obszary, które należy uwzględnić przy opracowywaniu kodeksów sieci. Wykazy priorytetów należy ustanawiać co trzy lata w przypadku sektora energii elektrycznej i co roku w przypadku sektora gazu.
Artykuł 1

1. Unia przedłuża swoje wsparcie dla UNVIM w celu realizacji jego mandatu określonego w odpowiednich rezolucjach RB ONZ, w szczególności rezolucji RB ONZ nr 2216 (2015) i 2451 (2018). Ogólnym celem tego wsparcia jest przyczynienie się do przywrócenia niezakłóconego swobodnego przepływu towarów komercyjnych do Jemenu poprzez zapewnienie przejrzystej i skutecznej procedury odprawy w odniesieniu do ładunków komercyjnych kierowanych do jemeńskich portów, które nie znajdują się pod kontrolą rządu Jemenu, oraz zwiększenie roli UNVIM we wdrażaniu postanowień porozumienia sztokholmskiego.
Sąd odwołał się do pkt 60–66 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie C-400/99 (36), w których wielka izba wyjaśniła, że:

„[…] art. 4 rozporządzenia nr 3577/92, […] w swoim ust. 3 stanowi, że zamówienia publiczne na usługi istniejące w dniu 1 stycznia 1993 r. mogą pozostawać w mocy aż do czasu wygaśnięcia danej umowy. Umowy tego rodzaju zaś z definicji zawierają postanowienia finansowe niezbędne do zagwarantowania wykonywania przewidzianych w nich zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych. Ze względu na to, że brzmienie art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92 przewiduje pozostawienie w mocy spornych umów, bez ograniczania zakresu stosowania tego przepisu do pewnych aspektów tych umów, w zakres stosowania tego art. 4 ust. 3 wchodzą postanowienia finansowe niezbędne do zagwarantowania wykonywania przewidzianych w nich zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych. Komisja niesłusznie zatem twierdzi, że przepis ten ogranicza się do zezwolenia na utrzymanie ewentualnych praw wyłącznych lub specjalnych wynikających z tych umów. Zresztą w zaskarżonej decyzji Komisja nie zajęła tak restryktywnego stanowiska, ponieważ uznała ona w niej, że mechanizmy finansowania spornych zamówień wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92 w ramach finansowania kosztów dodatkowych wynikających z wykonywania zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych (pkt 64)”;

oraz że

„ewentualna pomoc przekraczająca to, co jest niezbędne, aby zapewnić wypełnianie zobowiązań związanych ze świadczeniem usług publicznych będących przedmiotem spornych umów, nie wchodzi w zakres stosowania art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92, właśnie z tego powodu, że nie jest ona niezbędna do stabilności, a zatem utrzymania takich umów. Pomoc ta nie może więc na podstawie tego przepisu zostać uznana za istniejącą pomoc. (pkt 65)”;
(5)

Upoważnienie Niemiec do stosowania obniżonej stawki podatku od energii elektrycznej pobieranej z lądu nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia wykorzystania takiej energii elektrycznej, ponieważ w większości przypadków wytwarzanie energii elektrycznej na pokładzie statku pozostanie bardziej konkurencyjną alternatywą. Z tego samego powodu oraz ze względu na obecny stosunkowo niski stopień rozpowszechnienia na rynku odpowiedniej technologii stosowanie tej obniżonej stawki podatku nie spowoduje prawdopodobnie, w okresie jego obowiązywania, istotnych zakłóceń konkurencji, a zatem nie będzie miało negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(3)

Należy określić procedurę mającą zastosowanie do oceny i działań następczych w odniesieniu do informacji przekazywanych za pośrednictwem narzędzia do zgłaszania naruszeń w przypadku, gdy zgłoszenie dotyczy pracownika wysokiego szczebla EBC jako osoby, która dopuściła się naruszenia lub która jest z tą osobą powiązana.
(9)

Jeśli chodzi o spełnienie warunków dotyczących finansowania dla kategorii 2 personelu operacyjnego, faktyczny wzrost ogólnej liczby krajowych funkcjonariuszy straży granicznej należy mierzyć w odniesieniu do sytuacji z dnia 30 kwietnia 2019 r., czyli dnia następującego po osiągnięciu przez Parlament Europejski i Radę porozumienia politycznego w sprawie tekstu, który stał się rozporządzeniem (UE) 2019/1896. W obliczeniach należy uwzględnić ogólną liczbę pracowników wszystkich głównych organów systematycznie wnoszących wkład do stałej służby Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej poprzez oddelegowanie lub – w przypadku organów posiadających szerszy mandat niż działalność operacyjna agencji wspierana za pośrednictwem stałej służby – liczbę pracowników danych jednostek należących do takich organów wnoszących wkład poprzez oddelegowanie.
(5)

„Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa nr 25/2020. (VI. 22.)” (2), „rozporządzeniem Ministra Rolnictwa nr 26/2020. (VI. 22.)” (3) oraz „rozporządzeniem Ministra Rolnictwa nr 30/2020. (VI. 22.)” (4), o których mowa we wniosku Węgier z dnia 6 sierpnia 2020 r., wprowadzono jednorazową dotację dla przedsiębiorstw przetwórstwa spożywczego, przedsiębiorstw ogrodniczych w sektorze upraw innych niż wieloletnie i w sektorze rozmnażania roślin, a także przedsiębiorstw zajmujących się chowem i hodowlą ryb. Udzielenie wsparcia jest uzależnione od utrzymania przez przedsiębiorstwa stanu zatrudnienia do grudnia 2020 r. W odniesieniu do części wydatków, która jest związana ze wsparciem dla osób samozatrudnionych oraz przedsiębiorstw jednoosobowych, środek ten można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ jego celem jest ochrona osób samozatrudnionych lub podobnych kategorii pracowników przed spadkiem lub utratą dochodów.
(3)

Po ponownej ocenie jego statusu fitosanitarnego agrofag ten został włączony do części F załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (4), w której wymieniono regulowane agrofagi niekwarantannowe dla Unii i określone rośliny przeznaczone do sadzenia wraz z odpowiednimi kategoriami i progami dla danego materiału siewnego roślin warzywnych. Został on również objęty środkami określonymi w części E załącznika V do tego rozporządzenia.
DECYZJA RADY (UE) 2020/1555

z dnia 22 października 2020 r.

w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 300 ust. 2 i art. 302,

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/853 z dnia 21 maja 2019 r. ustalającą skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając propozycję przedstawioną przez Republikę Łotewską,

po konsultacji z Komisją Europejską,

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 2 października 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/1392 w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. oraz uchylenia i zastąpienia decyzji Rady w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. przyjętej w dniu 18 września 2020 r. (2) Jedno stanowisko w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym przeznaczone dla Republiki Łotewskiej pozostało nieobsadzone i należy je obsadzić w drodze kolejnych decyzji w sprawie mianowania, mających zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 21 września 2020 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Członkiem Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. zostaje niniejszym mianowana Katrīna LEITĀNE, Representative of the National Youth Council of Latvia.
g)

Załączniki C/3 i D/7 – Ewentualne zmiany Not wyjaśniających w odniesieniu do „substancji obojętnych (placebo)” i „zestawów do podwójnie ślepych prób klinicznych” w pozycji 30.06 (wniosek Australii) W sprawie zdania „The placebos of this heading also include [control vaccines] [controlled vaccines] [vaccines which are used as control substances and] that have been licensed for use in recognized clinical trials.” („Substancje obojętne (placebo) objęte niniejszą pozycją obejmują również [szczepionki kontrolne] [szczepionki kontrolowane] [szczepionki, które są stosowane jako substancje kontrolne i] które uzyskały licencję na stosowanie w uznanych próbach klinicznych”) Unia nie powinna poprzeć dodania tego zdania do tekstu pkt 12 Not wyjaśniających do HS do pozycji 30.06, ponieważ nie jest jasne, jaki rodzaj substancji ono opisuje. Jeżeli pozostałe Umawiające się Strony zdecydują się dodać to zdanie, Unia powinna poprzeć „vaccines which are used as control substances” („szczepionki, które są stosowane jako substancje kontrolne”) (opcję 3) albo, gdy potrzebna będzie elastyczność, „control vaccines” („szczepionki kontrolne”) (opcję 1). W sprawie zdania „[Active ingredients to be trialled can include herbal medicinal products [for therapeutic or prophylactic uses].]” („[Składniki czynne do testowania mogą obejmować ziołowe produkty lecznicze [do celów terapeutycznych lub profilaktycznych].]”) Unia powinna zachować elastyczność co do dodania go do tekstu, ale nie powinna poprzeć otwartego wykazu przykładów sugerowanego przez delegację Stanów Zjednoczonych.
(12)

Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NASCO przed upływem okresu przejściowego umożliwiłoby temu państwu pełną realizację zobowiązań wynikających z UNCLOS w odniesieniu do środków ochrony i zarządzania, które wejdą w życie z chwilą zakończenia okresu przejściowego, gdy prawo Unii przestanie mieć do zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa. W interesie Unii leży zatem wyrażenie zgody na wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji NASCO.
Artykuł 13

Personel EKBiO

4. Decyzja WP ustanawiająca zasady mające zastosowanie do ekspertów krajowych oddelegowanych do ESDZ stosuje się odpowiednio do ekspertów krajowych oddelegowanych do EKBiO przez państwa członkowskie. Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (6) mają zastosowanie do członków personelu oddelegowanych do EKBiO przez instytucje Unii, w tym do personelu kontraktowego opłacanego z budżetu EKBiO.
(5)

Decyzją C(2016) 1152 Komisja zwróciła się do centralnego administratora o zmianę tabeli krajowego rozdziału uprawnień Niemiec w następstwie zgłoszenia przez niemiecki urząd ds. handlu uprawnieniami do emisji, że przyznano mu 61 691 uprawnień mniej niż pierwotnie przewidziano dla instalacji DE-206012. Wynikło to z faktu, że właściwy organ Niemiec ograniczył przydział instalacji DE-206012 na podstawie wiążącej decyzji organu federalnego ds. pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, na mocy której usunięto część instalacji, ponieważ nie wchodziła ona w zakres EU ETS. Decyzja ta nie została uwzględniona, gdy po raz pierwszy przedłożono wykaz instalacji, o którym mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/UE. Ocena prawna była jednak nieprawidłowa i z tego powodu tabelę krajowego rozdziału uprawnień Niemiec określoną w załączniku V do decyzji C(2016) 1152 należy cofnąć w odniesieniu do instalacji DE-206012.
(8)

Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum CESNI, ponieważ norma ES-TRIN 2021/1 będzie mogła w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 (1). Załącznik II do przywołanej dyrektywy zawiera odesłanie do wymagań technicznych dla jednostek jako wymagań określonych w normie ES-TRIN 2019/1. Komisja jest uprawniona do dostosowania tego odesłania do najnowszej wersji normy ES-TRIN oraz określenia daty rozpoczęcia jej stosowania.
(6)

W celu przyspieszenia modernizacji systemu TIR konieczne jest wprowadzenie obowiązkowego elektronicznego przesyłania danych przez właściwe organy do Rady Wykonawczej TIR ustanowione przez Komitet Administracyjny w odniesieniu do pozwoleń i cofnięcia pozwoleń posiadaczy karnetów TIR oraz stworzenie wiarygodnej internetowej międzynarodowej bazy danych obejmującej urzędy celne, które przyjmują operacje TIR, poprzez zmianę art. 38 konwencji TIR i załącznika 9 do konwencji TIR oraz dodanie nowej noty wyjaśniającej do art. 45 konwencji TIR.
(4)

Zwolnienie przyznane przez LBA nie określa produktów ani projektów, w odniesieniu do których Lufthansa Technik AG została zwolniona z obowiązku zapewnienia zgodności z pkt 145.A.42 załącznika II (część 145) do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1321/2014 i w odniesieniu do których może zaakceptować instalację podzespołów niezgodnych z wymogami. LBA wyjaśnia, że Lufthansa Technik AG ma niewielką liczbę planowanych projektów STC, w przypadku których takie problemy mogą wystąpić i w przypadku których Lufthansa Technik AG może nie być w stanie spełnić wymogów pkt 145.A.42 załącznika II (część 145) do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1321/2014. Zwolnienie zostało przyznane w oczekiwaniu na te ewentualne problemy w celu uniknięcia opóźnień w przywróceniu do eksploatacji zmodyfikowanych statków powietrznych w przyszłości. Zwolnienie obowiązuje od dnia 13 lutego 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., a zatem przekracza okres ośmiu kolejnych miesięcy.
(3)

W akapicie jedenastym załącznika I do notyfikacji z dnia 13 listopada 2017 r. (2) w sprawie PESCO skierowanej do Rady i do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) stwierdzono, że dalej idące zobowiązania muszą pomóc w osiągnięciu ambitnych celów Unii, jak określono w konkluzjach Rady z dnia 14 listopada 2016 r., zatwierdzonych przez Radę Europejską w grudniu 2016 r., a tym samym zwiększać strategiczną autonomię zarówno Europejczyków, jak i Unii.
(2)

W dniu 2 października 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/1392 w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. oraz uchylenia i zastąpienia decyzji Rady w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. przyjętej w dniu 18 września 2020 r. (2) W dniu 22 października 2020 r. Rada przyjęła kolejną decyzję w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. (3). Jedno stanowisko w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym przeznaczone dla Rzeczpospolitej Polskiej pozostało nieobsadzone i należy je obsadzić w drodze kolejnej decyzji w sprawie mianowania, mającej zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 21 września 2020 r.
(3)

Na podstawie wniosku zawartego w decyzji wykonawczej C(2016) 7641 CEN i CENELEC zmieniły następujące normy zharmonizowane, do których odniesienie opublikowano w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (4): EN 55011:2009, EN 55014-1:2006, EN 55015:2013 oraz EN 55032:2012. Doprowadziło to do przyjęcia, odpowiednio, następujących norm zharmonizowanych i zmian do nich: EN 55011:2016, EN 55011:2016/A1:2017 i EN 55011:2016/A11:2020 w odniesieniu do urządzeń przemysłowych, naukowych i medycznych; EN 55014-1:2017 i EN 55014-1:2017/A11:2020 w odniesieniu do przyrządów powszechnego użytku, narzędzi elektrycznych i podobnych urządzeń; EN IEC 55015:2019 i EN IEC 55015:2019/A11:2020 w odniesieniu do elektrycznych urządzeń oświetleniowych i podobnych urządzeń; oraz EN 55032:2015 i EN 55032:2015/A11:20 w odniesieniu do urządzeń multimedialnych.