ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(287)

Komisja odrzuca powyższy argument. Wykazano, że w dniu przystąpienia Polski do UE spełnione były wszystkie kryteria istnienia pomocy państwa. W szczególności wykazano, że w tym czasie Polska handlowała już energią z sąsiadującymi krajami oraz że od 1999 r. funkcjonowała Towarowa Giełda Energii. W każdym razie nie było wątpliwości co do tego, że z dniem przystąpienia Polska natychmiast dołączy do sektora otwartego dla konkurencji. Zdaniem Komisji celem postanowień Traktatu o przystąpieniu dotyczących pomocy państwa było właśnie zapewnienie przeglądu środków, które mogłyby zakłócić konkurencję między państwami członkowskimi w dniu przystąpienia. W przeciwieństwie do traktatów o przystąpieniu sprzed 1 maja 2004 r., Traktat o przystąpieniu, podpisany przez Polskę i dziewięć innych państw, dąży do ograniczenia środków uznawanych za istniejącą pomoc do trzech, opisanych powyżej, konkretnych przypadków. Orzeczenie w sprawie Alzetta Mauro nie dotyczy środka wchodzącego w zakres Traktatu o przystąpieniu, nie można go zatem w tym kontekście odnieść do ocenianych KDT. Wreszcie Komisja zauważ również, że orzeczenie w sprawie Alzetta Mauro dotyczy faktycznej sytuacji opisanej w decyzji Komisji datowanej przed wprowadzeniem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
(1)

Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła w 2006 r. wieloletni plan odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym (zalecenie 06-05), który wszedł w życie dnia 13 czerwca 2007 r. Rozporządzeniem Rady (WE) nr 643/2007 (2) dokonano tymczasowej transpozycji tego planu odbudowy do prawa Wspólnoty Europejskiej (WE), zaś rozporządzeniem Rady (WE) nr 1559/2007 (3) dokonano jego ostatecznej transpozycji.
(6)

W przypadku mięsa drobiowego, wieprzowego i baraniego przesłanki przedstawione przez władze irlandzkie nie dają powodów do wyciągnięcia wniosku, że konsumenci mogliby generalnie nabrać błędnego przekonania co do miejsca pochodzenia przedmiotowych produktów
(1)

Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Komisja dokonuje niezbędnej weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z uwagami przez nie zgłoszonymi, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z poszczególnymi państwami członkowskimi, w przypadku których jest to konieczne, i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach.
(2)

Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 177/2008 przewiduje, że w przypadku gdy rejestry przedsiębiorstw wymagają znacznego dostosowania, Komisja może na wniosek państwa członkowskiego zezwolić na odstępstwo w okresie przejściowym trwającym nie dłużej niż do dnia 25 marca 2010 r. W odniesieniu do rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa, administracji publicznej i obrony, obowiązkowego zabezpieczenia społecznego oraz dodatkowych charakterystyk dotyczących grup przedsiębiorstw, Komisja może, na wniosek państw członkowskich, zezwolić na odstępstwo w okresie przejściowym trwającym nie dłużej niż do dnia 25 marca 2013 r.
(4)

Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy organ Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji i właściwym organom innych państw członkowskich. W sprawozdaniu z oceny stwierdzono, że nie ma powodów do nieudzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu ciętych kwiatów zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12) przeznaczonego do celów ozdobnych, jeśli spełnione są określone warunki.
(4)

EFSA stwierdził także, że spożycie likopenu przez przeciętnego konsumenta będzie niższe od dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), przy czym w przypadku niektórych konsumentów wielkość ADI może być przekroczona. Wobec powyższego zasadne wydaje się zgromadzenie danych o spożyciu obejmujących pewną liczbę lat po dopuszczeniu do obrotu, pozwalających zweryfikować takie dopuszczenie do obrotu w świetle wszelkich dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa likopenu i jego spożycia. Szczególną uwagę należy zwrócić na gromadzenie danych dotyczących zawartości likopenu w płatkach śniadaniowych. Na mocy niniejszej decyzji wymóg ten dotyczy jednak stosowania likopenu jako nowego składnika żywności, nie zaś stosowania likopenu jako barwnika żywności, które to zastosowanie regulują przepisy dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2).
(6)

Zasadne wydaje się także zgromadzenie danych o spożyciu obejmujących pewną liczbę lat po dopuszczeniu do obrotu, pozwalających zweryfikować takie dopuszczenie do obrotu w świetle wszelkich dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa likopenu i jego spożycia. Szczególną uwagę należy zwrócić na gromadzenie danych dotyczących zawartości likopenu w płatkach śniadaniowych. Na mocy niniejszej decyzji wymóg ten dotyczy jednak stosowania likopenu jako nowego składnika żywności, nie zaś stosowania likopenu jako barwnika żywności, które to zastosowanie regulują przepisy dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2).
(6)

Wobec powyższego zasadne wydaje się zgromadzenie danych o spożyciu obejmujących pewną liczbę lat po dopuszczeniu do obrotu, pozwalających zweryfikować takie dopuszczenie do obrotu w świetle wszelkich dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa likopenu i jego spożycia. Szczególną uwagę należy zwrócić na gromadzenie danych dotyczących zawartości likopenu w płatkach śniadaniowych. Na mocy niniejszej decyzji wymóg ten dotyczy jednak stosowania likopenu jako nowego składnika żywności, nie zaś stosowania likopenu jako barwnika żywności, które to zastosowanie regulują przepisy dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2).
(5)

Witamina K2 powinna być stosowana zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (2), dyrektywy Komisji 2001/15/WE z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego (3) lub rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (4). Na podstawie oceny naukowej ustalono, że menachinon spełnia kryteria ustanowione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(109)

Komisja wskazuje następnie tytułem uzupełnienia, że plan restrukturyzacji Sachsen LB również opierał się na trwałym rozwiązaniu, mającym przywrócić długoterminową rentowność Sachsen LB jako instytucji samodzielnej w momencie sprzedaży banku, mimo że ten plan jako taki nie został wdrożony z powodu włączenia Sachsen LB do LBBW, co gwarantowało przetrwanie Sachsen LB. Z planu restrukturyzacji, do którego dołączono badania rynku i który opierał się na solidnych prognozach rozwoju rynku, jasno wynika, że wybrany model działalności mógł się sprawdzić. Można to wywnioskować także z poniżej przytoczonych liczb, według których nawet w przypadku najgorszego scenariusza dochody brutto i wyniki działalności operacyjnej Sachsen LB w okresie od 2007 r. do 2012 r. […] osiągnęłyby wynik pozytywny. Dochody brutto pochodzące z obsługi klientów korporacyjnych (corporate finance) wzrosłyby z […] mln EUR do […] mln EUR, co odpowiada skumulowanej rocznej stopie wzrostu wynoszącej […]. W sumie daje to wzrost w wysokości […] przed synergiami i wzrost w wysokości […] z uwzględnieniem synergii. […] można sprowadzić do kosztów restrukturyzacji i obniżyć z […] mln EUR do […] mln EUR. Komisja sprawdziła także założenia, na których opierał się plan restrukturyzacji, i nie widzi powodu, żeby nie uznać ich za realistyczne.
(6)

W oświadczeniu tym określono, że Komisja dopilnuje, by w skład tej grupy ekspertów weszli jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego i jeden przedstawiciel Komisji, by przewodniczył jej przedstawiciel Komisji, by grupa przyjęła swój regulamin wewnętrzny, w którym zostanie przewidziane, między innymi, przyjmowanie opinii w drodze konsensusu i możliwość poruszania przez ekspertów wszelkich istotnych kwestii związanych z bezpieczeństwem przedmiotowych systemów.
(14)

OIE posiada w tym obszarze faktyczny monopol, o którym mowa w art. 168 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (6). Dlatego też ogłoszenie zaproszenia do składania wniosków nie jest wymagane, aby Wspólnota mogła włączyć się do organizacji międzynarodowej konferencji na temat pryszczycy.
(10)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów oceny wniosków MET/IT w przypadku ChRL oraz do określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty w odniesieniu do krajów objętych postępowaniem. Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibie następujących przedsiębiorstw: a) producenci wspólnotowi — ArcelorMittal, Genk, Belgia, — ArcelorMittal, Paryż, Francja, — ThyssenKrupp Nirosta, Krefeld, Niemcy, — ThyssenKrupp Terni, Terni, Włochy; b) producenci eksportujący z Tajwanu — Chia Far Industrial Factory Co., Ltd, Tajpej; — Jie Jin Material Science Technology Co. Ltd, Yung Kang City, — Yeun Chyang Industrial Co., Ltd, Shijou Shiang, Chang-Hwa, — Grupa YUSCO (Yieh United Steel Corporation i przedsiębiorstwa powiązane), Kaohsiung; c) producenci eksportujący z Republiki Korei — Daiyang Metal Co., Ltd; Seul, — Grupa BNG Steel Co., Ltd oraz Hyundai Steel Company; Changwon and Seul, — Grupa POSCO oraz Daimyung TMS CO., Ltd; Seul; d) producenci eksportujący w ChRL — Lianzhong Stainless Steel Corp. (LISCO), Guangzhou, — Ningbo Qiyi Precision Metals Co., Ltd; Ningbo, — POSCO China Group, (grupa ośmiu przedsiębiorstw); Zhangjiagang, Qingdao oraz Hong Kong SAR, — Grupa STSS (Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd oraz 14 przedsiębiorstw powiązanych); Taiyuan, Tianjin, Wuxi, Foshan, Hong Kong SAR oraz Willich, Niemcy; e) niepowiązani importerzy wspólnotowi — Minmetals Germany GmbH, Düsseldorf, Niemcy, — Nord Est Metalli Srl, San Vito al Tagliamento, Włochy; f) użytkownicy we Wspólnocie — BSH Bosch Siemens Hausgeräte GmbH, Monachium, Niemcy, — Eberspächer GmbH & Co. KG, Neunkirchen, Niemcy, — Lowara Srl, Montecchio Maggiore, Włochy.
(64)

Należy zaznaczyć, że analiza Komisji dotyczy tutaj jedynie okresu od dnia 31 lipca 1992 r. do chwili obecnej, a to na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, który stanowi, że okres przedawnienia w zakresie windykacji pomocy wynosi 10 lat. W przypadku stwierdzenia przez Komisję, że przedmiotowa niezgodna z prawem pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, nie będzie ona mogła nakazać jej odzyskania w odniesieniu do okresu, którego dotyczy przedawnienie. Bieg okresu przedawnienia może zostać przerwany środkami podejmowanymi przez Komisję w odniesieniu do pomocy niezgodnej z prawem. W przedmiotowej sprawie bieg okresu przedawnienia został przerwany pismem Komisji skierowanym do Francji z dnia 31 lipca 2002 r. Okres poprzedzający dzień 31 lipca 1992 r. nie został tym samym uwzględniony przez Komisję.
(9)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które należą do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (7).
(49)

W analizowanym przypadku pomoc indywidualna nieprzekraczająca kwoty 3 000 EUR będzie uznana za niestanowiącą pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jeśli w chwili przyznania była zgodna z przepisami art. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1860/2004. Powyższe stwierdzenie ma zastosowanie wyłącznie do kwot nieprzekraczających kwoty 3 000 EUR faktycznie wypłaconych z tytułu przedmiotowego programu. Władze włoskie nie mogą twierdzić, że odzyskanie pomocy może być ograniczone, w 12 przypadkach nadmiernej rekompensaty, do odjęcia kwoty, jaką każdy zainteresowany mógłby otrzymać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1860/2004, ponieważ, jeśli kwota pomocy przyznanej w ramach programu przekracza maksymalny poziom de minimis, nie może podlegać przepisom rozporządzenia de minimis, nawet w odniesieniu do części nieprzekraczającej tego maksymalnego poziomu,
(23)

Kablowce zazwyczaj nie przewożą bębnów kablowych z jednego portu do drugiego lub z portu do miejsca instalacji na morzu, co jest definicją transportu morskiego określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r., w którym zastosowano zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego pomiędzy państwami członkowskimi i pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi (13), oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącym stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (14). Kablowce układają natomiast kable na zamówienie klienta z określonego miejsca na brzegu do określonego miejsca na drugim brzegu. Kablowce nie wydają się zatem świadczyć zwykłych usług transportu morskiego w rozumieniu tych rozporządzeń WE, czyli morskiego przewozu towarów pomiędzy dowolnym portem państwa członkowskiego a dowolnym portem lub instalacją morską innego państwa członkowskiego. Jeżeli nawet takie statki sporadycznie przewożą towary, to zgodnie z rozporządzeniami (EWG) nr 4055/86 i (EWG) nr 3577/92 działalność ta, odpowiadająca definicji transportu morskiego, zdaje się być wyłącznie działalnością dodatkową w stosunku do głównej działalności, polegającej na kładzeniu kabli.
(6)

Zgodnie z art. 33 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 50 % konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło przed zamknięciem programu rozwoju obszarów wiejskich w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, albo w chwili zamknięcia programu, jeżeli powyższe terminy wygasają przed jego zamknięciem. Artykuł 33 ust. 4 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawiona jest tabela, którą państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2009 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez wpływu na przyszłe decyzje w sprawie zgodności na mocy art. 33 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(2)

Upłynęły terminy, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (2), przyznane Republice Czeskiej, Estonii, Cyprowi, Łotwie, Litwie, Węgrom, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji na przekazanie Komisji dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006.
(16)

W ramach badania charakteru gospodarczego cichych udziałów funduszu IBG Komisja określiła możliwe różnice między standardowymi instrumentami wierzycielskimi a cichymi udziałami funduszu IBG: a) podporządkowanie: w przypadku bankructwa przedsiębiorstwa docelowego ciche udziały funduszu IBG mają pierwszeństwo przed kapitałem własnym, jednak podporządkowane są kredytom i innym zobowiązaniom; b) zabezpieczenia: ciche udziały funduszu IBG są częściowo zabezpieczone (minimum 10 %), jednak zabezpieczenie to ma poziom dużo niższy od poziomu wymaganego dla zewnętrznych źródeł finansowania; c) spłata: ciche udziały funduszu IBG spłacane są dwa razy do roku, podczas gdy kapitał i odsetki standardowych instrumentów wierzycielskich spłacane są zazwyczaj co miesiąc; d) prawo do informacji i kontroli: stwierdzono istnienie różnic między cichymi udziałami funduszu IBG a standardowymi instrumentami wierzycielskimi w odniesieniu do praw do informacji i kontroli, chociaż w pewnych przypadkach klauzule własności i kontroli włączone są do standardowych umów kredytowych; e) prawo do rozwiązania umowy: stwierdzono istnienie różnic w kontekście prawa do rozwiązania umowy; f) dochód: w świetle istnienia jednorazowego dochodu z tytułu wyjścia opartego o zysk nie można było stwierdzić z całkowitą pewnością, że dochód stały jest głównym elementem dochodu.
(5)

EFSA stwierdził także, że spożycie likopenu przez przeciętnego konsumenta będzie niższe od dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI), przy czym w przypadku niektórych konsumentów wielkość ADI może być przekroczona. Wobec powyższego zasadne wydaje się zgromadzenie danych o spożyciu obejmujących pewną liczbę lat po dopuszczeniu do obrotu, pozwalających zweryfikować takie dopuszczenie do obrotu w świetle wszelkich dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa likopenu i jego spożycia. Szczególną uwagę należy zwrócić na gromadzenie danych dotyczących zawartości likopenu w płatkach śniadaniowych. Na mocy niniejszej decyzji wymóg ten dotyczy jednak stosowania likopenu jako nowego składnika żywności, nie zaś stosowania likopenu jako barwnika żywności, które to zastosowanie regulują przepisy dyrektywy Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2).
(8)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, 50 % konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (3). W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawione są tabele, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2009 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez wpływu na przyszłe decyzje w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(3)

Wniosek Finlandii dotyczy zezwolenia na przyznanie pomocy na hektar w odniesieniu do określonych obszarów uprawy nasion gatunków należących do Gramineae (trawy) i Leguminosae (rośliny strączkowe) wymienionych w załączniku XIII do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (2), z wyjątkiem Phleum pratense L (Tymotka), oraz w odniesieniu do określonych obszarów uprawy materiału siewnego zbóż.
(4)

W celu ograniczenia obciążenia administracyjnego związanego z wykonaniem niniejszej decyzji, wykaz wymaganych informacji należy ograniczyć do informacji przydatnych do poprawy wdrożenia wymienionej dyrektywy. Podobnie przekazywanie co roku informacji, o których mowa w art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 6 dyrektywy 2006/21/WE, należy ograniczyć do państw członkowskich, w których takie zdarzenie ma miejsce w danym okresie.
h)

zmiana przepisów dotyczących banków i likwidacji, tak aby umożliwić terminową i skuteczną reakcję w przypadku trudności finansowych banku. Kluczowym celem tych zmian będzie wzmocnienie uprawnień zarządców banków, które zostały poddane specjalnemu zarządowi. Dodatkowo do rozwiązań związanych z bankami, należy wzmocnić uprawnienia naprawcze Narodowego Banku Rumunii (NBR) poprzez wprowadzenie przepisów umożliwiających mu zwrócenie się do znaczących udziałowców o podwyższenie ich kapitału zakładowego i udzielenie wsparcia finansowego dla banku. Nadzór finansowy zostanie wzmocniony zgodnie z odpowiednim prawodawstwem UE. Dodatkowo wprowadzone zostaną bardziej szczegółowe wymogi dotyczące sprawozdawczości na temat płynności. Ponadto należy zmienić procedury uruchamiania gwarancji depozytów bankowych w celu uproszczenia i przyspieszenia wypłat. Na mocy zmienionych przepisów gwarancje depozytów będą uruchamiane w terminie 20 dni po podjęciu decyzji przez NBR. Co więcej, w celu zagwarantowania wystarczającej płynności NBR zobowiązał się do poszerzenia zakresu aktywów akceptowanych jako zabezpieczenie. Uwzględniając szczególne okoliczności, minimalny ustawowy współczynnik adekwatności kapitałowej powinien wzrosnąć z 8 % do 10 % we właściwym czasie;
(2)

Zgodnie z art. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczyło w przyjęciu rozporządzenia (WE) nr 4/2009.
29.

Zwolnienie lotów związanych z obowiązkiem użyteczności publicznej w regionach najbardziej oddalonych interpretuje się jako mające zastosowanie do regionów wymienionych w art. 299 ust. 2 Traktatu WE i obejmuje ono loty związane z obowiązkiem użyteczności publicznej w obrębie najbardziej oddalonego regionu oraz loty pomiędzy dwoma regionami, które należą do regionów najbardziej oddalonych.