ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
7.

Sirajuddin Jallaloudine Haqqani (alias a) Siraj Haqqani; b) Serajuddin Haqani; c) Siraj Haqani; d) Saraj Haqani; e) Khalifa) Uzasadnienie umieszczenia w wykazie: Na’ib Amir (zastępca dowódcy). Adres: a)Kela neighbourhood/Danda neighbourhood, Miramshah, North Waziristan, Pakistan; b)Manba’ul uloom Madrasa, Miramshah, North Waziristan, Pakistan; c)Dergey Manday Madrasa, Miramshah, North Waziristan, Pakistan. Data urodzenia: ok. 1977/1978 r. Miejsce urodzenia: a)Danda, Miramshah (Miran Śah), Północny Waziristan, Pakistan; b)miejscowość Srana, dystrykt Garda Saray, prowincja Paktia (Paktija), Afganistan; c) dystrykt Neka, prowincja Paktika, Afganistan; d) prowincja Khost (Chost), Afganistan. Obywatelstwo: afgańskie. Inne informacje: a) kierował siecią Haqqani od końca 2012 r.; b) syn Jallaloudine’a Haqaniego; c) należy do sekcji Sultan Khel, plemienia Zardan z Garda Saray w prowincji Paktia (Paktija), Afganistan; d) prawdopodobnie przebywa na pograniczu afgańsko-pakistańskim. Data umieszczenia w wykazie przez ONZ: 13.9.2007 r. Dodatkowe informacje pochodzące ze streszczonego uzasadnienia umieszczenia w wykazie przedstawionego przez Komitet Sankcji: Sirajuddin Jallaloudine Haqqani jest jednym z najbardziej znaczących, wpływowych, charyzmatycznych i doświadczonych przywódców sieci Haqqani, bojówki ściśle związanej zarówno z talibami, jak i z Al-Kaidą, jest jednym z głównych dowódców operacyjnych tej sieci od 2004 r. Jednym z istotnych źródeł władzy i autorytetu Sirajuddina Haqqaniego jest jego ojciec, Jalaluddin Haqqani, były minister (reżim talibski), który był talibskim dowódcą wojskowym i łącznikiem między Al-Kaidą a talibami po obu stronach granicy afgańsko-pakistańskiej. W trakcie swojej kadencji ministra (reżim talibski) Jalaluddin Haqqani nawiązał bardzo bliskie kontakty z Al-Kaidą. Sirajuddin Haqqani jest silnie powiązany z talibami, którzy finansują jego operacje. Otrzymuje również fundusze od różnych innych grup i osób, w tym od baronów narkotykowych. Odgrywa kluczową rolę w operacjach terrorystycznych w Afganistanie i w działaniach wspierających na pakistańskich Terytoriach Plemiennych Administrowanych Federalnie. Jego powiązania z talibami zostały podane do wiadomości publicznej w maju 2006 r. przez mułłę Dadullaha, wówczas jednego z czołowych talibskich dowódców wojskowych, który oświadczył, że współpracował z Sirajuddinem Haqqanim i planował wspólnie z nim operacje. Ma on również powiązania z Jaish-i-Mohammedem. Sirajuddin Haqqani jest aktywnie zaangażowany w planowanie i przeprowadzanie ataków, których celem są Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF), urzędnicy i cywile afgańscy, głównie we wschodnich i południowych regionach Afganistanu. Również regularnie rekrutuje i wysyła bojowników do prowincji Khost (Chost), Paktia (Paktija) i Paktika w Afganistanie. Sirajuddin Haqqani był zamieszany w samobójczy atak bombowy na autobus Akademii Policyjnej w Kabulu 18 czerwca 2007 r., w wyniku którego zginęło 35 policjantów.
(1)

Decyzją Komisji 2007/777/WE z dnia 29 listopada 2007 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz wzory świadectw na przywóz z krajów trzecich niektórych produktów mięsnych oraz przetworzonych żołądków, pęcherzy i jelit do spożycia przez ludzi i uchylającą decyzję 2005/432/WE (2) określono zasady dotyczące przywozu do Unii oraz przewozu przez jej terytorium i składowania w Unii przesyłek produktów mięsnych oraz przetworzonych żołądków, pęcherzy i jelit, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (3).
(7)

W art. 31 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (9) zobowiązano Komisję do ustanowienia jednego lub więcej rejestrów do celów zapisywania informacji dotyczących genetycznych zmian dokonanych w GMO, które można wykorzystywać do określenia i wykrycia poszczególnych produktów zawierających GMO w celu ułatwienia kontroli i inspekcji po wprowadzeniu do obrotu.
(2)

Należy określić szczególne warunki tranzytu przez terytorium Unii przesyłek produktów mięsnych z Bośni i Hercegowiny do państw trzecich ze względu na sytuację geograficzną i konieczność utrzymania dostępu do chorwackiego portu Ploče po przystąpieniu Chorwacji do Unii.
b)

ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie: „2. Państwa członkowskie nie stosują art. 45 dyrektywy 2006/43/WE w odniesieniu do biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich i na terytoriach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 45 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, za lata obrotowe rozpoczynające się w okresie od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 lipca 2015 r., jeżeli dany biegły rewident lub dana jednostka audytorska przedstawi właściwym organom państwa członkowskiego wszystkie następujące informacje: a) imię i nazwisko oraz adres danego biegłego rewidenta lub nazwę i adres danej jednostki audytorskiej oraz informacje o jej strukturze prawnej; b) w przypadku gdy biegły rewident lub jednostka audytorska należą do sieci – opis danej sieci; c) informacje na temat standardów rewizji finansowej oraz wymogów niezależności zastosowanych podczas przeprowadzania danego badania; d) opis systemu wewnętrznej kontroli jakości jednostki audytorskiej; e) informację, czy i kiedy w odniesieniu do biegłego rewidenta lub jednostki audytorskiej przeprowadzono ostatnią kontrolę zapewnienia jakości, o ile informacje te nie są przedstawiane przez właściwy organ państwa trzeciego, oraz niezbędne informacje na temat jej wyniku. Jeżeli niezbędne informacje na temat wyniku ostatniej kontroli zapewnienia jakości nie są upubliczniane, właściwe organy państw członkowskich traktują takie informacje zgodnie z zasadą poufności. 3. Państwa członkowskie zapewniają podanie do wiadomości publicznej imienia i nazwiska lub nazwy oraz adresu biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji, a także faktu, że systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji tych państw trzecich i terytoriów trzecich nie zostały jeszcze uznane za równoważne zgodnie z art. 46 ust. 2 dyrektywy 2006/43/WE. W tym celu właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 45 dyrektywy 2006/43/WE, mogą również rejestrować biegłych rewidentów i jednostki audytorskie, którzy przeprowadzają badania rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji. 4. Niezależnie od przepisów ust. 2 państwa członkowskie mogą stosować swoje systemy dochodzeń i sankcji wobec biegłych rewidentów i jednostek audytorskich przeprowadzających badania rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II.”;
(5)

Podczas przeglądu środków nadzwyczajnych niektóre państwa członkowskie zwróciły ponadto uwagę na to, że wymagania określone w decyzji wykonawczej 2011/884/UE w odniesieniu do uprzedniego powiadamiania o przesyłkach nie są w pełni dostosowane do wymagań przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 669/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększonego poziomu kontroli urzędowych przywozu niektórych rodzajów pasz i żywności niepochodzących od zwierząt i zmieniającym decyzję 2006/504/WE (4) oraz, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiającym procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych z państw trzecich (5). W rozporządzeniu (WE) nr 669/2009 dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa paszowe i spożywcze przewidziano obowiązek wypełniania części 1 wspólnotowego dokumentu wejścia, przedstawionego szczegółowo w załączniku II do tego rozporządzenia, w przypadku przywozu objętych tym rozporządzeniem paszy i żywności niepochodzących od zwierząt. Podobnie w rozporządzeniu (WE) nr 136/2004 przewidziano obowiązek wypełniania Wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu, przedstawionego szczegółowo w załączniku III do tego rozporządzenia, w przypadku przywozu produktów objętych zakresem tego rozporządzenia. Z myślą o poprawie skuteczności kontroli urzędowych należy zatem dostosować wymagania dotyczące uprzedniego powiadamiania określone w decyzji wykonawczej 2011/884/UE do wymagań ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 669/2009 oraz, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu (WE) nr 136/2004. Aby uniknąć nieporozumień, należy również sprecyzować we wspomnianej decyzji, że uprzednie powiadomienia należy kierować do właściwych organów w punkcie kontroli granicznej lub w wyznaczonym miejscu wprowadzenia.
(8)

Jeżeli spółka jest zarejestrowana w Stanach Zjednoczonych Ameryki i jej zbywalne papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w którymkolwiek państwie członkowskim, ale nie są dopuszczone do obrotu w Stanach Zjednoczonych Ameryki, państwa członkowskie powinny zapewniać, aby wszystkie badania sprawozdań finansowych takiej spółki podlegały porozumieniom o współpracy zawartym ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki celem określenia, który system nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji będzie miał zastosowanie do biegłych rewidentów badających sprawozdania finansowe takiej spółki. W przypadku gdy takie badania są prowadzone przez biegłego rewidenta lub jednostkę audytorską z innego państwa członkowskiego, państwa członkowskie powinny współpracować celem zapewnienia, aby badanie podlegało zakresowi jednego z ich systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji.
(1)

W decyzji Komisji 2008/855/WE z dnia 3 listopada 2008 r. w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich (3) określono niektóre środki kontroli w odniesieniu do klasycznego pomoru świń w państwach członkowskich lub ich regionach, wymienionych w załączniku do tej decyzji. Wykaz ten obejmuje komitat Peszt na Węgrzech.
(7)

Ze względów związanych z charakterem działalności centrum działania systemu Galileo należy zmienić załącznik do decyzji wykonawczej 2012/117/UE w odniesieniu do nazwy tego centrum i nazwać je „centrum referencyjnym systemu Galileo” (Galileo Reference Centre – GRC). Ponadto, biorąc pod uwagę istnienie wcześniejszych instalacji i urządzeń przystosowanych do realizacji wyznaczonych zadań, wymogi bezpieczeństwa właściwe dla tego centrum oraz ograniczenia techniczne i budżetowe związane z jego funkcjonowaniem, wydaje się, że teren ESTEC w Noordwijk, w Niderlandach, należący do Europejskiej Agencji Kosmicznej, jest najlepszą lokalizacją dla tego centrum. Należy zaznaczyć, że centrum referencyjne systemu Galileo nie powinno powielać zastosowania instrumentów już funkcjonujących w państwach członkowskich. Na koniec realizacja tego centrum nie musi zostać zakończona w 2014 r., lecz w 2016 r.
(2)

W dniu 20 grudnia 2012 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ustanowiony na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 1737 (2006) zmienił wykaz osób i podmiotów objętych zakazem podróżowania i zamrożeniem aktywów zgodnie z rezolucjami RB ONZ 1737 (2006), RB ONZ 1747 (2007), RB ONZ 1803 (2008) i RB ONZ 1929 (2010), dodając do tego wykazu dwa podmioty. Podmioty te powinny zostać włączone do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi zamieszczonego w załączniku I do decyzji 2010/413/WPZiB.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 159/13

DECYZJA RADY

z dnia 6 czerwca 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów trzech członków z Malty i trzech zastępców członków z Malty

(2013/273/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Malty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Trzy stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Claudette ABELI BALDACCHINO, Michaela COHENA oraz Malcolma MIFSUDA. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Doris BORG oraz Iana BORGA. Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolni się w związku z mianowaniem Paula FARRUGII na członka Komitetu Regionów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

a) na stanowiska członków: — Peter BONELLO, Mayor of San Ġiljan, — Paul FARUGGIA, Mayor of Ħal Tarxien, — Marc SANT, Councillor, Ħal Lija Local Council; oraz

b) na stanowiska zastępców członków: — Jesmond AQUILINA, Deputy Mayor of Ħal Qormi, — Anthony MIFSUD, Councillor, Imtarfa Local Council, — Raymond TABONE, Councillor, San Pawl il-Baħar Local Council.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 6 czerwca 2013 r. W imieniu Rady A. SHATTER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
(5)

Ocena systemu „narzędzie do obliczania emisji gazów cieplarnianych Biograce” wykazała, że zawiera on dane odpowiednie do celów art. 17 ust. 2 dyrektywy 2009/28/WE oraz art. 7b ust. 2 dyrektywy 98/70/WE, jak również spełnia wymogi metodologiczne określone w załączniku IV do dyrektywy 98/70/WE i w załączniku V do dyrektywy 2009/28/WE.
(2)

W dniu 22 marca 2013 r. KPiB zatwierdził wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 18 marca 2013 r. dotyczący mianowania pułkownika Anttiego Juhaniego HARTIKAINENA i zwrócił się do niego o to, by – jako proponowany przyszły szef misji – udzielił wsparcia cywilnemu dowódcy operacji w bieżącym planowaniu,
(6)

Władze Chin przedłożyły gwarancje, w szczególności dotyczące obowiązku zgłaszania w tym państwie chorób wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/156/WE oraz zobowiązania do pełnego przestrzegania art. 12 ust. 2 lit. f) tej dyrektywy w odniesieniu do informowania Komisji i państw członkowskich. Władze Chin poinformowały ponadto Komisję, że przywożone i wysyłane z powrotem do państw członkowskich będą całe grupy koni uczestniczących w zawodach oraz że będą one całkowicie odseparowane od koni pochodzących z innych państw lub o innym statusie zdrowotnym.
3)

w art. 3 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 1 lit. a), b) i c) otrzymują brzmienie: „a) wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej (z wyjątkiem Argentyny, Brazylii i Stanów Zjednoczonych), na Wyspach Karaibskich i w Europie; b) wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Azji, z wyjątkiem Bangladeszu, Bhutanu, Chin, Indonezji, Filipin i Tajwanu; c) wszystkie uprawiające owoce cytrusowe państwa trzecie w Afryce, z wyjątkiem Republiki Południowej Afryki, Ghany, Kenii, Mozambiku, Suazi, Zambii i Zimbabwe;”; b) ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie: „d) Brazylia: wszystkie obszary z wyjątkiem stanów Amazonas, Bahia, Espírito Santo, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul, Santa Catarina i São Paulo;”; c) w ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu: „e) Stany Zjednoczone: wszystkie obszary z wyjątkiem hrabstw Collier, Hendry oraz Polk w stanie Floryda.”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 154/7

DECYZJA RADY

z dnia 29 maja 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Włoch

(2013/265/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Włoch,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2009/1014/UE (1) oraz decyzję 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Giuseppa CASTIGLIONE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

— Guerino TESTA, Presidente della Provincia di Pescara.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 maja 2013 r. W imieniu Rady R. BRUTON Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 154/6

DECYZJA RADY

z dnia 29 maja 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów dwóch członków z Włoch i zastępcy członka z Włoch

(2013/264/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Włoch,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Dwa stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Renaty POLVERINI i Gianfranca VITAGLIANA. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Paola VALENTINIEGO PUCCITELLEGO,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

a) na stanowiska członków: — Paolo di LAURA FRATTURA, Presidente della Regione Molise, — Nicola ZINGARETTI, Presidente della Regione Lazio; oraz

b) na stanowisko zastępcy członka: — Stefano Bruno GALLI, Consigliere Regione Lombardia.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 maja 2013 r. W imieniu Rady R. BRUTON Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
(5)

Na podstawie danych dostarczonych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, po przekazaniu przez Łotwę zgłoszenia przed dniem 1 kwietnia 2013 r. oraz w oparciu o prognozę służb Komisji z wiosny 2013 r. uzasadnione są następujące wnioski: — Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych na Łotwie był wysoki w latach 2009 i 2010 (odpowiednio – 9,8 % PKB i 8,1 % PKB), co częściowo wynikało z działań stabilizujących sektor finansowy, po czym zaczął szybko spadać w 2011 r., uzyskując poziom 3,6 % PKB. Poprawa ta odzwierciedla znaczną skalę i zakres konsolidacji budżetowej przeprowadzonej w latach 2009-2011 w kontekście programu dostosowań gospodarczych, którego realizację pomyślnie zakończono w styczniu 2012 r. i który był wspierany pomocą na rzecz bilansu płatniczego, jak również poprawę warunków koniunkturalnych. W 2012 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych obniżył się do 1,2 % PKB, czyli poniżej docelowej wartości deficytu w wysokości 2,1 % PKB określonej w programie konwergencji na lata 2012-2016 i znacznie poniżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. Po stronie dochodów odzwierciedla to korzystne warunki koniunkturalne i poprawę skuteczności systemu podatkowego, przy jednoczesnym wzroście wydatków znacznie poniżej wzrostu nominalnego PKB. W rezultacie w 2012 r. udział dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych w PKB wzrósł o ¼ punktu procentowego, podczas gdy udział wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych spadł o 2 punkty procentowe. — W programie konwergencji na lata 2012-2016 przewidziano, że deficyt nominalny wyniesie 1,1% PKB w 2013 r., a następnie do 2016 r. ustabilizuje się na poziomie 0,9 % PKB. W prognozie służb Komisji z wiosny 2013 r. przewidziano, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych utrzyma się w 2013 r. na zasadniczo niezmienionym poziomie wynoszącym 1,2 % PKB, a w 2014 r. spadnie do 0,9 % PKB, a zatem utrzyma się znacznie poniżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. — Dług sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł w 2012 r. 40,7 % PKB. W prognozie służb Komisji z wiosny 2013 r. przewiduje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie w 2013 r. do 43,2 %, ponieważ rząd gromadzi aktywa na znaczne spłaty długu zaplanowane na lata 2014-2015. Przewiduje się, że po dokonaniu tych spłat wysokość długu obniży się ponownie do około 40 % PKB w 2014 r.
(2)

Rada jest zdania, że by ułatwić dialog polityczny, zakaz podróżowania nałożony na Uładzimira Uładzimirawicza Makieja na mocy art. 3 ust. 1 decyzji 2012/642/WPZiB powinien zostać zawieszony na czas, gdy pełni on funkcję ministra spraw zagranicznych Republiki Białorusi. Zawieszenie to powinno być poddawane przeglądowi, o którym mowa w art. 8 ust. 2 decyzji 2012/642/WPZiB.
(6)

Na podstawie danych dostarczonych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, po przekazaniu przez Rumunię zgłoszenia przed dniem 1 kwietnia 2013 r. oraz w oparciu o prognozę służb Komisji z wiosny 2013 r. uzasadnione są następujące wnioski: — Głębsza niż oczekiwano recesja w 2009 r. spowodowała znaczny spadek dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych, co doprowadziło do zwiększenia deficytu do 9 % PKB, pomimo wysiłków mających na celu ograniczenie wydatków tego sektora. Po tym nieprzewidzianym rozwoju sytuacji oraz po wydłużeniu terminu na skorygowanie nadmiernego deficytu o rok deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych zmniejszył się następnie do 6,8 % PKB w 2010 r., 5,6 % PKB w 2011 r. i 2,9 % PKB w 2012 r., tj. poniżej wartości referencyjnej określonej w Traktacie na poziomie 3 % PKB. Korekta deficytu opierała się głównie na ścisłej kontroli wzrostu wydatków, w tym poprzez kontrolę wysokości wynagrodzeń w sektorze publicznym, zamrożenie emerytur i ograniczenie wszystkich świadczeń społecznych z wyjątkiem emerytur. Korekta była również wspierana środkami po stronie dochodów, takimi jak podwyższenie stawek VAT o 5 punktów procentowych oraz rozszerzenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Korekta budżetowa została przeprowadzona w kontekście dwóch kolejnych programów dostosowań gospodarczych wspieranych pomocą na rzecz bilansu płatniczego. — W programie konwergencji na lata 2012-2016 przewidziano, że deficyt będzie w dalszym ciągu spadać, do poziomu 2,4 % PKB w 2013 r. i 2,0 % PKB w 2014 r. W prognozie służb Komisji z wiosny 2013 r. przewidziano – przy założeniu kontynuowania dotychczasowej polityki – spadek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 2,6 % PKB w 2013 r. i 2,4 % PKB w 2014 r., co oznacza, że utrzyma się on poniżej wartości referencyjnej określonej w Traktacie. — W prognozie służb Komisji z wiosny 2013 r. przewiduje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie nieznacznie z 37,8 % PKB w 2012 r. do 38,5 % PKB w 2014 r.