ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(80)

Podsumowując, Komisja stwierdza, że w omawianym przypadku spełniono warunki pierwszego wyjątku w odniesieniu do części inwestycji dotyczącej dwulitrowych pojemników, ponieważ inwestycja ma innowacyjny charakter nawiązujący do ewolucji popytu. Na podstawie informacji dostarczonych w następstwie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja nie może stwierdzić, czy warunki pierwszego wyjątku nie zostałyby spełnione. Do zadań Komisji nie należy badanie z urzędu, jakie elementy można było jej przedstawić, ale musi ona, z jednej strony, zbadać wszystkie niezbędne stanowiska, a z drugiej strony – polegać na informacjach będących w jej posiadaniu w chwili wydania decyzji (15). W omawianym przypadku, z jednej strony, Komisja wszczęła postępowanie i wezwała Niderlandy, pismem z dnia 18 września 2009 r., do potwierdzenia niektórych dowodów wymienionych w uwagach przez Farm Dairy. W ten sposób Komisja wykorzystała wszystkie przysługujące jej środki w celu otrzymania informacji od stron trzecich lub państwa członkowskiego. Z drugiej strony, Komisja oparła niniejszą decyzję na wszystkich informacjach otrzymanych w następstwie wszczęcia postępowania. Nie przedstawiono jednak żadnych sprzecznych informacji, które wskazywałaby, że inwestycja w części dotyczącej dwulitrowych pojemników nie była innowacyjna ani nie nawiązywała do ewolucji popytu.
(30)

Zgodnie z art. 296 ust. 1 lit. b) postanowienia Traktatu nie zabraniają państwu członkowskiemu podejmować środków, „jakie uważa za konieczne w celu ochrony podstawowych interesów jego bezpieczeństwa, a które odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi; środki takie nie mogą negatywnie wpływać na warunki konkurencji na wspólnym rynku w odniesieniu do produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych”. To postanowienie ma zastosowanie do produktów ujętych na liście sporządzonej przez Radę (zob. art. 296 ust. 2 WE), która zawiera m.in. (pkt 6 listy) „czołgi oraz specjalistyczne pojazdy bojowe: b) uzbrojone lub opancerzone pojazdy wojskowe, w tym pojazdy amfibijne; c) wozy opancerzone …”.
(4)

Pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. Bułgaria zwróciła się do Komisji z wnioskiem o upoważnienie do powołania się na art. 36 aktu przystąpienia w celu zastosowania środków ochronnych w odniesieniu do pięciu obiektów spalania (TPP „Bobov dol”, Brikel SJSC, Maritza 3 SJSC, TPP „Republika” i TPP „Sliven”) do dnia 31 grudnia 2014 r.
(6)

Zgodnie z art. 33 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 50 % konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi państwo członkowskie, którego to dotyczy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło przed zamknięciem programu rozwoju obszarów wiejskich w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy nieodzyskana kwota jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, albo w chwili zamknięcia programu, jeżeli powyższe terminy wygasają przed jego zamknięciem. Artykuł 33 ust. 4 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 885/2006 (3). W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawiono tabele, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2010 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 33 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 161/1

DECYZJA RADY

z dnia 24 czerwca 2010 r.

w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotyczącej pewnych aspektów usług lotniczych

(2010/360/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) oraz art. 218 ust. 8 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 5 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty umowę z Bośnią i Hercegowiną dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych (zwaną dalej „Umową”) zgodnie z mechanizmami i dyrektywami zawartymi w załączniku do decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji z państwami trzecimi w sprawie zastąpienia pewnych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych umową wspólnotową.

(3) Umowa została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 5 maja 2006 r., z zastrzeżeniem zawarcia jej w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją Rady 2006/426/WE (1).

(4) W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska powinna notyfikować Bośni i Hercegowinie, że Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.

(5) Umowa powinna zostać zatwierdzona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Umowa między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (2).

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby uprawnionej do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 8 ust. 1 Umowy oraz do złożenia następującego oświadczenia:

„W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony dnia 1 grudnia 2009 r. Unia Europejska zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, w związku z czym wykonuje wszelkie prawa i ponosi wszelkie obowiązki Wspólnoty Europejskiej. Z tego względu odniesienia do »Wspólnoty Europejskiej« w tekście Umowy traktuje się, w odpowiednich przypadkach, jako odniesienia do »Unii Europejskiej«.”

Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2010 r. W imieniu Rady J. BLANCO LÓPEZ Przewodniczący

(1) Dz.U. L 169 z 22.6.2006, s. 47.

(2) Umowa między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych została opublikowana w Dz.U. L 169 z 22.6.2006, s. 48 razem z decyzją o jej podpisaniu.
(2)

Pierwotny powiadamiający złożył nowy wniosek zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (5). Wniosek dotyczył zastosowania przyspieszonej procedury zgodnie z art. 13–19 rozporządzenia (WE) nr 33/2008 i zawierał uaktualnioną dokumentację. Wniosek złożono do Grecji, państwa członkowskiego, które zostało wyznaczone do pełnienia roli sprawozdawcy na mocy rozporządzenia (WE) nr 451/2000.
(4)

W dniu 7 sierpnia 2009 r. Irlandia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Waterford Crystal i u trzech jego dostawców lub producentów stanowiących dalsze ogniwo dostaw, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 3 listopada 2009 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 2 570 853 EUR.
(4)

Dnia 2 września 2009 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 181 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 23 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych”) w jednym regionie na poziomie NUTS II, Wspólnocie Walenckiej (ES52), oraz uzupełniła go o dodatkowe informacje do dnia 22 lutego 2010 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 6 598 735 EUR.
(4)

W dniu 9 października 2009 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 36 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 16 klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja drewna i wyrobów z drewna i korka, z wyłączeniem mebli; produkcja artykułów ze słomy oraz materiałów używanych do wyplatania”) w regionie Kastylia-La Mancha (ES42) według klasyfikacji NUTS II i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 22 lutego 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 950 000 EUR.
(2)

Banque de France jest regulowany we Francji przez „Code monétaire et financier” (kodeks monetarno-finansowy) zmieniony ustawą nr 2008-776 z dnia 4 sierpnia 2008 r. (2). Artykuł L. 141-6 „Code monétaire et financier” zezwala Banque de France na otrzymywanie od uczestników rynku wszelkich informacji niezbędnych do pełnienia jego zasadniczych funkcji. „Contrat de service public entre l’Etat et la Banque de France” (3) („Umowa świadczenia usługi publicznej między państwem a Banque de France”, zwana dalej „umową”), przedłużana co trzy lata, wyraźnie określa wystawianie ratingów kredytowych przez Banque de France jako jeden z głównych rodzajów działalności gwarantowanych przez Banque de France.
(7)

W dniu 24 grudnia 2008 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję 63/240 zatytułowaną „Ku traktatowi o handlu bronią: ustanowienie wspólnych międzynarodowych standardów przywozu, wywozu i transferu broni konwencjonalnej” w sprawie powołania otwartej grupy roboczej (Open Ended Working Group, zwanej dalej „OEWG”), aby głębiej przeanalizować te elementy sprawozdania GGE, co do których można osiągnąć konsensus, jeśli chodzi o ich włączenie do ostatecznego prawnie wiążącego traktatu o przywozie, wywozie i transferze broni konwencjonalnej. OEWG spotkała się dwukrotnie w 2009 roku i przedstawiła sprawozdanie Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, zauważając, że problem nieuregulowanego handlu bronią konwencjonalną i jej wyciek na rynek nielegalny należy rozwiązać poprzez podjęcie działań w skali międzynarodowej.
(2)

Komisja powinna oprzeć swoje wytyczne w zakresie obliczania zasobów węgla w ziemi na Wytycznych dla inwentaryzacji krajowych emisji gazów cieplarnianych wydanych w 2006 r. przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC). Wytyczne te, kierowane do krajowych wykazów gazów cieplarnianych, nie mają formy nadającej się do bezpośredniego zastosowania przez podmioty gospodarcze. Z tego względu właściwe byłoby wykorzystanie innych naukowych źródeł w punktach, co do których w wytycznych IPCC dla inwentaryzacji krajowych emisji gazów cieplarnianych nie zamieszczono odpowiednich informacji lub też w ogóle brak dotychczas dostępnych danych dotyczących produkcji biopaliw i biopłynów.
(4)

Na 101. sesji Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej w dniu 9 grudnia 2009 r. niektórzy członkowie wyrazili chęć przedłużenia obowiązywania Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. o kolejny rok, do dnia 30 czerwca 2011 r. Unia Europejska zajęła stanowisko, zgodnie z którym będzie dążyła do podjęcia w czerwcu 2010 r. decyzji co do przyszłości Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r., a przygotowania mogą się zacząć natychmiast bez uszczerbku dla formalnego stanowiska, które zostanie przedstawione w czerwcu 2010 r. na 102. sesji Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej.
(54)

Władze włoskie odniosły się do art. 87 ust.2 lit. b) Traktatu WE, który stwierdza zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy przeznaczonej na naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniami nadzwyczajnymi. W odpowiedzi z dnia 19 lipca 2006 r. odnoszą się one do ptasiej grypy jako zdarzenia nadzwyczajnego.
(5)

W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (2), dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (3) oraz rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (4) ustanowiono szczegółowe przepisy dotyczące stosowania w żywności witamin, składników mineralnych oraz innych substancji. Stosowanie etylenodiaminotetraoctanu sodu-żelaza(III) powinno być dozwolone bez uszczerbku dla wymogów wyżej wymienionych przepisów. Limity ustanowione w załączniku II do niniejszej decyzji odnoszą się wyłącznie do EDTA i nie naruszają żadnych innych limitów dotyczących dodawania żelaza do żywności. Na podstawie oceny naukowej ustalono, że etylenodiaminotetraoctan sodu-żelaza(III) spełnia kryteria wymienione w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.
(1)

Komisja osiągnęła porozumienia z Ekwadorem i Stanami Zjednoczonymi Ameryki odpowiednio w dniach 11 kwietnia 2001 r. i 30 kwietnia 2001 r. („porozumienia”), w których określono środki rozwiązania sporów wniesionych przez te państwa na forum Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do traktowania taryfowego bananów przywożonych do Unii. Porozumienia te przewidywały wprowadzenie systemu wyłącznie taryfowego w odniesieniu do przywozu bananów. W tym celu dnia 12 lipca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania zmian należnej taryfy celnej w celu wprowadzenia systemu wyłącznie taryfowego w odniesieniu do bananów przewidzianych na liście koncesyjnej UE na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. („GATT z 1994 r.”).
(13)

Uwzględniając konieczność przyciągnięcia najlepszych ekspertów z bardzo złożonej dziedziny usług finansowych, którzy nie są zatrudnieni w sektorze finansowym, oraz uwzględniając wynagrodzenie członków porównywalnych organów krajowych oraz roczne wynagrodzenie członków FIN-USE i jego okresową waloryzację, członkowie grupy powinni otrzymywać roczne wynagrodzenie, tak aby mieli do dyspozycji wystarczającą ilość środków niezbędnych do zapewnienia Komisji koniecznego wsparcia, która to praca stanowi ekwiwalent około 35 dni roboczych, nie licząc udziału w posiedzeniach grupy.
(1)

Jak stanowi art. 35 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, państwa członkowskie zobowiązane są do utworzenia urządzeń do stałego kontrolowania poziomu napromieniowania środowiska na swoich terytoriach, a Komisja ma zagwarantowane prawo dostępu do tego rodzaju urządzeń.
(123)

W przedmiotowym przypadku, w ramach przygotowań do restrukturyzacji przedsiębiorstwa, które prowadzono okresie od sierpnia do listopada 2001 r., opracowano dokument strategiczny zatytułowany Analiza sytuacji i perspektywy rozwoju (niem. „Situationsanalyse und Entwicklungsperspektiven”), w którym przedstawiono szereg różnych scenariuszy dotyczących dalszego rozwoju winnic państwowych (zob. motyw 23). W oparciu o powyższy dokument opracowano w czerwcu 2002 r. plan operacyjny odnoszący się do poszczególnych scenariuszy. Jedyna opcja strategiczna, która według planu operacyjnego pozwoliłaby na uzyskanie długoterminowej rentowności, polegała na budowie nowych pomieszczeń produkcyjnych na terenie zakładu produkcyjnego w majątku Steinberg oraz przeniesieniu administracji i winoteki przedsiębiorstwa Hessische Staatsweingüter do klasztoru Eberbach. W odniesieniu do tej opcji przyjęto, że kraj związkowy musiałby przejąć zobowiązania wynikające z prowadzenia działalności winiarskiej z okresu do końca 2002 r. Wysokość kosztów inwestycyjnych związanych z budową nowych pomieszczeń produkcyjnych oszacowano na łączną kwotę 15 mln EUR. Koszty te miały zostać częściowo pokryte ze środków uzyskanych w wyniku sprzedaży nieruchomości, które nie są niezbędne do codziennej działalności przedsiębiorstwa, a częściowo ze środków kapitału obcego. Zgodnie z modelem planu operacyjnego w roku obrotowym 2006/2007 miał zostać osiągnięty pierwszy pozytywny udział w pokryciu kosztów, a w roku obrotowym 2008/2009 pierwszy dodatni przepływ środków pieniężnych. Z uwagi na zmianę sytuacji na rynku oraz zmianę innych warunków plan operacyjny z czerwca 2002 r. musiał zostać zaktualizowany we wrześniu 2002 r. Zgodnie z nowym modelem przedsiębiorstwo Hessische Staatsweingüter miało osiągnąć rentowność nieco później, niż przewidywał to model finansowy z czerwca 2002 r. Uchwałą z dnia 10 grudnia 2002 r. rząd kraju związkowego Hesja zdecydował o wyborze tej właśnie opcji strategicznej (zob. motywy 24–28).
(6)

Komisja rozesłała kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu unijnego oraz do wszystkich znanych zrzeszeń producentów w Unii, do eksporterów/producentów w krajach, których dotyczy postępowanie, do wszystkich zrzeszeń eksporterów/producentów, do importerów, do wszystkich znanych zrzeszeń importerów oraz do władz krajów, których dotyczy postępowanie. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(7)

Komisja rozesłała kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu unijnego oraz do wszystkich znanych zrzeszeń producentów w Unii, do eksporterów/producentów w krajach, których dotyczy postępowanie, do wszystkich zrzeszeń eksporterów/producentów, do importerów, do wszystkich znanych zrzeszeń importerów oraz do władz krajów, których dotyczy postępowanie. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
3.

Zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia i państwa członkowskie mają następujące kompetencje w dziedzinie energii odnawialnej: — Unia ma wyłączną kompetencję, w przypadku gdy przepis statutu IRENA lub aktu wykonawczego do niego jest niezbędny do umożliwienia Unii wykonywania jej wewnętrznej kompetencji lub w zakresie, w jakim przepisy statutu IRENA lub aktu przyjętego w ramach wykonania tego statutu mogą mieć wpływ na wspólne zasady ustanowione na mocy przepisów aktu Unii lub mogą zmieniać zakres stosowania tych zasad, — jeżeli wspólne zasady istnieją, ale wspomniane przepisy nie mają na nie wpływu ani nie zmieniają ich zakresu – w szczególności w przypadku przepisów Unii ustanawiających wyłącznie minimalne normy – kompetencję mają państwa członkowskie bez uszczerbku dla kompetencji Unii do podejmowania działań w tej dziedzinie, — państwa członkowskie zachowują wyłączną kompetencję w odniesieniu do tych kwestii objętych statutem IRENA, w odniesieniu do których Unia nie przyjęła wspólnych zasad. Wymienione niżej akty Unii przedstawiają zakres, w jakim Unia wykonuje wewnętrzną kompetencję w tej dziedzinie zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zakres kompetencji Unii wynikający z tych aktów należy oceniać przez odniesienie do konkretnych przepisów każdego środka, a w szczególności do zakresu, w jakim przepisy te ustanawiają wspólne zasady, oraz – w celu ustalenia istnienia wyłącznej kompetencji Unii – do zakresu, w jakim przepisy statutu IRENA lub aktu przyjętego w ramach wykonania tego statutu wpływają na te wspólne zasady lub zmieniają ich zakres. — Dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 33), — Dyrektywa 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (Dz.U. L 123 z 17.5.2003, s. 42), — Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16).
6.

Do celów tej procedury istotna zmiana jest definiowana jako zmiana, która negatywnie wpływa na stosowanie rozporządzeń, a w związku z tym koordynację, poprzez utrudnianie wysyłania lub przekierowywania standardowych dokumentów elektronicznych do odnośnej instytucji lub organu. Istotna zmiana obejmuje między innymi: a) zmiany związane z kodem identyfikacyjnym, funkcją lub kompetencjami organu, instytucji lub punktu kontaktowego; b) zamknięcie organu, instytucji lub punktu kontaktowego; c) połączenie organów, instytucji lub punktów kontaktowych.
(8)

W decyzji Komisji 2009/727/WE z dnia 30 września 2009 r. w sprawie środków stosowanych w stanach zagrożenia, które mają zastosowanie do skorupiaków przywożonych z Indii i przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt (5), wprowadzono już wymóg badania na obecność nitrofuranów oraz ich metabolitów przesyłek skorupiaków z akwakultury wprowadzanych przez Indie i przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub do żywienia zwierząt, zanim zostaną one przywiezione do Unii. Ponadto wiadomo, że w Indiach w produktach akwakultury innych niż skorupiaki stosuje się chloramfenikol i tetracykliny.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 175/34

DECYZJA RADY

z dnia 29 czerwca 2010 r.

dotycząca stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (pozycje w budżecie)

(2010/383/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera szczegółowe postanowienia w sprawie współpracy pomiędzy Unią Europejską a państwami EFTA należącymi do EOG poza czterema swobodami.

(2) Właściwe jest kontynuowanie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii w zakresie wdrażania, funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego po dniu 31 grudnia 2009 r. Dotyczy to następujących pozycji w budżecie: 12 01 04 01 Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego – Wydatki na administrację i zarządzanie. 12 02 01 Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego. 02 03 01 Funkcjonowanie i rozwój rynku wewnętrznego, zwłaszcza w dziedzinach notyfikacji, certyfikacji i zbliżania przepisów sektorowych. 02 01 04 01 Funkcjonowanie i rozwój rynku wewnętrznego, zwłaszcza w dziedzinach notyfikacji, certyfikacji i dostosowania przepisów sektorowych – Wydatki na administrację i zarządzanie.

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG. Właściwe jest ustalenie stanowiska Unii we Wspólnym Komitetcie EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł

Stanowisko, jakie ma zostać przyjęte przez Unię we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie planowanej zmiany do protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, ma na celu zatwierdzenie projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonego do niniejszej decyzji.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 29 czerwca 2010 r. W imieniu Rady E. ESPINOSA Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.
(1)

Punkt 7 załącznika IIB do rozporządzenia (WE) nr 43/2009 określa maksymalną liczbę dni, podczas których statki unijne o długości całkowitej równej lub większej niż 10 metrów, posiadające włoki denne, niewody duńskie i podobne narzędzia o rozmiarze oczek równym lub większym niż 32 mm, sieci skrzelowe o rozmiarze oczek równym lub większym niż 60 mm lub takle denne, mogą przebywać w rejonach ICES VIIIc i IXa z wyjątkiem Zatoki Kadyksu w okresie od dnia 1 lutego 2009 r. do dnia 31 stycznia 2010 r.