(8)

Republika Czeska jest obecnie objęta funkcją zapobiegawczą paktu stabilności i wzrostu. W programie stabilności na 2015 r. rząd planuje stopniową poprawę deficytu nominalnego do poziomu 1,9 % PKB w 2015 r., a w 2018 r. dalszą poprawę do 0,6 %. Rząd przedstawia swój zamiar realizacji w roku 2018 celu średnioterminowego, jakim jest wysokość deficytu strukturalnego wynosząca 1 % PKB, ale według przeliczonego salda strukturalnego (5), cel ten powinien zostać zrealizowany do roku 2016. Zgodnie z programem stabilności spodziewane jest, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB osiągnie wartość szczytową na poziomie 41 % w 2015 r., po czym będzie stopniowo spadać, osiągając w 2018 r. poziom 40,2 %. Scenariusz makroekonomiczny leżący u podstaw tych prognoz budżetowych jest wiarygodny, a środki służące wsparciu realizacji planowanych docelowych wartości deficytu począwszy od roku 2016 są dostatecznie określone. Istnieje jednak ryzyko, że wpływ planowanych środków po stronie dochodowej będzie mniejszy niż szacowany. Na podstawie prognozy Komisji z wiosny 2015 r. przewiduje się, że w 2015 r. zgodność z wartością odniesienia dla wydatków zostanie zachowana. W 2016 r. oczekiwane są pewne odchylenia, ponieważ wzrost wydatków netto przekracza wartość odniesienia o 0,3 % PKB. W 2016 r. konieczne będą zatem dalsze środki. Opierając się na ocenie programu konwergencji i biorąc pod uwagę prognozę Komisji z wiosny 2015 r., Rada jest zdania, że – zgodnie z przewidywaniami – Republika Czeska zasadniczo spełni warunki paktu stabilności i wzrostu. Główne elementy obecnych ram budżetowych zostały wprowadzone. Zakres średniookresowego planowania budżetowego i numerycznej reguły fiskalnej jest jednak ograniczony, a egzekwowanie jest mało skuteczne. Projekt pakietu reform był kilkakrotnie zmieniany i opóźniany; jego przyjęcie jest obecnie planowane na rok 2015. Republika Czeska nadal stoi w obliczu wyzwań odnoszących się do długoterminowej stabilności fiskalnej, w dużej mierze z powodu przewidywanych podwyżek wydatków na emerytury i opiekę zdrowotną. Ze względu na korzystniejsze prognozy demograficzne nastąpiła pewna poprawa perspektywy dla systemu emerytalnego. Ustawowy wiek emerytalny ma być stopniowo podwyższany zgodnie z przepisami prawa, ale zmiana zakładana w średnim terminie jest zbyt wolna. Toczą się obecnie dyskusje nad zmianami w obowiązującym systemie indeksacji świadczeń emerytalnych, ale nie przyjęto jeszcze żadnych środków. Wprawdzie podjęto pewne działania w celu poprawy efektywności kosztowej sektora opieki zdrowotnej i zarządzania nim, ale postępy w tej dziedzinie są ograniczone. Wskaźniki wykorzystywane do pomiaru wydajności sektora szpitalnego wskazują, że usługi lecznicze nie zawsze świadczy się w sposób efektywny kosztowo, a przydział zasobów jest utrudniony wskutek utrzymujących się trudności z wprowadzeniem systemu refundacji kosztów ponoszonych przez szpitale. Widać także oznaki, że lekarze ogólni w niewystarczającym stopniu pełnią funkcję kontroli dostępu do systemu. Zamówienia publiczne w sektorze opieki zdrowotnej charakteryzuje wysoki wskaźnik nieprawidłowości, co wskazuje na brak odpowiednich wytycznych i nadzoru.