ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(14)

Wzrost wydajności w Finlandii ulega stagnacji, a na przestrzeni ostatnich lat fińskie przedsiębiorstwa eksportowe utraciły udziały w rynkach zagranicznych. Jednostkowe koszty pracy wzrosły, choć nie w sektorze wytwórczym. Niektóre obecnie dominujące sektory, zwłaszcza sektor elektroniki i papierniczy, osiągnęły prawdopodobnie maksymalny poziom wzrostu, a udział sektora wytwórczego w PKB zasadniczo maleje. Finlandia eksportuje półprodukty i produkty inwestycyjne przede wszystkim do dojrzałych, powoli rozwijających się gospodarek, a obecność jej produktów na rynkach gospodarek rozwijających się jest ograniczona. Fińska gospodarka musi zwiększyć swoją wszechstronność zarówno pod względem przedsiębiorstw, jak i rynków eksportowych, aby w przyszłości mogła powstać szeroka i mocna baza eksporterów. Niezależnie od ostatnich dobrych wyników Finlandii w zakresie badań, rozwoju oraz innowacji, bez znacznego wzrostu liczby szybko rozwijających się innowacyjnych przedsiębiorstw Finlandia ryzykuje utratę pozycji unijnego lidera innowacji. Wymaga to ułatwień dla innowacji, umożliwienia przekształcenia badań i innowacji na produkty nadające się do wprowadzenia do obrotu oraz sprzyjania wejściu na szybko rozwijające się rynki eksportowe. W krótkiej perspektywie czasowej konieczne będzie wykorzystywanie i rozpowszechnianie bogatego know-how w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych również w innych gałęziach fińskiego przemysłu, w tym w sektorze publicznym. Jeżeli chodzi o wzrost wynagrodzeń, trójstronny układ płac z 2011 r. otwiera drogę do umiarkowanego wzrostu płac w 2012 i 2013 r., co powinno poprawić pozycję w Finlandii w stosunku do jej głównych partnerów handlowych.
(10)

Na podstawie oceny programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w tym programie jest wiarygodny. Scenariusz ten, zakładający wzrost PKB na poziomie 1,2 % i 1,5 % odpowiednio w 2012 r. i 2013 r., jest w dużej mierze zgodny z prognozą służb Komisji z wiosny 2012 r., która przewiduje wzrost odpowiednio o 1,1 % i 1,4 %. Tym samym wartości deficytu publicznego prognozowane w programie konwergencji są nieznacznie niższe (4,0 % i 1,8 % PKB odpowiednio w 2012 r. i 2013 r. w porównaniu z 4,1 % i 2,0 % PKB według prognozy Komisji z wiosny 2012 r.). Celem strategii budżetowej przedstawionej w programie konwergencji jest korekta nadmiernego deficytu do 2013 r. oraz osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego, jakim jest deficyt strukturalny nie większy niż 0,5 % PKB. Celem rządu jest również osiągnięcie co najmniej strukturalnie zrównoważonego budżetu w 2020 r. Program tym samym potwierdza poprzedni średniookresowy cel budżetowy, który odpowiednio odzwierciedla wymogi paktu stabilności i rozwoju. Planowany deficyt nominalny w 2013 r. jest zgodny z terminową korektą nadmiernego deficytu publicznego i w oparciu o (ponownie obliczone) strukturalne saldo budżetowe (5), planowany wysiłek fiskalny w 2013 r. jest zgodny z zaleceniem Rady wydanym w ramach procedury nadmiernego deficytu w lipcu 2010 r. Szacuje się, że działania dyskrecjonalne netto przedstawione w programie konwergencji pozwolą uzyskać konsolidację ogólnie zgodną z zaleceniem w ramach procedury nadmiernego deficytu. Ścieżka konsolidacji jest bardziej skoncentrowana na ostatnich latach okresu objętego programem, niż poprzednio planowano, oraz konieczny jest znaczny wysiłek w 2013 r., by zapewnić wymagane dostosowanie strukturalne. Ryzyko nieosiągnięcia traktatowej wartości odniesienia równej 3 % PKB w 2013 r. jest ograniczone; prognoza służb Komisji z wiosny 2012 r. zakłada deficyt publiczny na poziomie 2 % PKB. Oczekuje się, że Dania osiągnie swój średniookresowy cel budżetowy w 2013 r. Jednak w oparciu o (ponownie obliczone) saldo strukturalne budżetu, nie będzie to miało miejsca, począwszy od 2013 r., i szacowana poprawa budżetowa w saldzie strukturalnym budżetu nie osiągnie 0,5 % PKB wymaganego przez pakt stabilności i wzrostu. Jednocześnie stopa wzrostu wydatków publicznych, przy uwzględnieniu środków uznaniowych po stronie dochodów, ma być zgodna z wartością referencyjną dotyczącą wydatków określoną w pakcie stabilności i wzrostu. Część deficytu budżetowego będzie finansowana w drodze ograniczenia rachunku rządowego prowadzonego w duńskim banku Nationalbank. Według prognoz nastąpi obniżenie długu publicznego brutto Danii z poziomu 46,5 % PKB w 2011 r. do 42,1 % w 2015 r., czyli znacznie poniżej 60 % PKB.
(10)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych w programie jest realistyczny w odniesieniu do lat 2012–2013. Jeżeli chodzi o lata 2014–2016, scenariusz ten jest bardziej optymistyczny, przewiduje bowiem, że średni wzrost PKB na poziomie 2,1 % będzie niezmiennie wyższy niż ostatnie dane szacunkowe dotyczące potencjalnego wzrostu. Celem przedstawionej w programie stabilności strategii budżetowej jest korekta nadmiernego deficytu do 2013 r. oraz osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego do 2016 r. W programie stabilności przewidziano zmianę tego celu ze zrównoważonego budżetu w całym cyklu koniunkturalnym na deficyt strukturalny w wysokości 0,45 % PKB, co należycie odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Przewidziana korekta nadmiernego deficytu jest zgodna z terminem wyznaczonym w zaleceniu Rady wydanym w kontekście procedury nadmiernego deficytu w grudniu 2009 r. Na podstawie (ponownie obliczonego) strukturalnego salda budżetowego (5) średni roczny wysiłek fiskalny w wysokości 0,5 % PKB zaplanowany na lata 2011–2013 jest jednak niższy od zaleconego przez Radę poziomu 0,75 % PKB. Planowane zmiany strukturalne na rzecz osiągnięcia celu średniookresowego są wystarczające na 2015 r., ale niższe w latach 2014 i 2016 od wartości referencyjnej określonej w pakcie stabilności i wzrostu, wynoszącej 0,5 % PKB rocznie. W latach 2014–2015 prognozowana stopa wzrostu wydatków publicznych, przy uwzględnieniu środków uznaniowych po stronie dochodów, jest zgodna z wartością referencyjną dotyczącą wydatków określoną w pakcie stabilności i wzrostu. Celom fiskalnym towarzyszą jednak zagrożenia, zarówno po stronie dochodów, jak i po stronie wydatków. Na przykład trudno jest zmierzyć skutki budżetowe niektórych środków, gdyż zależą one od poziomu indywidualnego wykorzystania. Zważywszy, że nie uzgodniono jeszcze przepisów, nieznane są wciąż szczegóły dotyczące podatku od transakcji finansowych. Planowane cięcia wydatków na poziomie regionalnym nie zostały określone. Program stabilności przewiduje, że wskaźnik zadłużenia, który na koniec 2011 r. wynosił 72,2 %, osiągnie maksymalny poziom 75,3 % w 2013 r., a następnie zacznie spadać do poziomu 70,6 % w 2016 r. Jeśli chodzi o wartość referencyjną dotyczącą redukcji długu, określoną w pakcie stabilności i wzrostu, Austria znajdzie się w latach 2014–2016 w okresie przejściowym, a plany przedstawione w programie zapewnią dostateczne postępy w kierunku osiągnięcia wartości referencyjnej dotyczącej redukcji długu. Prognoza ta wiąże się jednak z pewnymi zagrożeniami ze względu na rosnące zadłużenie spółek państwowych niewchodzących w skład sektora instytucji rządowych i samorządowych, a także potencjalne dodatkowe obciążenia wynikające ze wsparcia sektora bankowego ze środków publicznych.
(13)

Przyjęto szereg środków w celu poprawy skuteczności publicznych służb zatrudnienia. Nowy centralny urząd pracy przejął odpowiedzialność za regionalne urzędy pracy, a w ramach bardziej rozległej reformy zasiłków socjalnych odpowiedzialność za wypłatę świadczeń społecznych niepochodzących z ubezpieczenia społecznego została przekazana z gmin do biur zatrudnienia. Jednak wynikająca z tego większa ilość obowiązków dodatkowo obciąży personel publicznych służb zatrudnienia, którego liczba zmniejszyła się o 12 % w 2011 r. Aby usprawnić usługi pośrednictwa pracy, wprowadzono system outsourcingu usług związanych z zatrudnieniem do prywatnych agencji pośrednictwa pracy. Istotna część opłat ma zostać uiszczona z góry; taki mechanizm będzie trzeba w przyszłości ponownie przeanalizować, tak aby zapewnić, by zachęty były dostosowane do sytuacji na rynku pracy. Należy podjąć dalsze wysiłki, aby zapewnić wyższą jakość i skuteczność szkoleń, pomocy w poszukiwaniu pracy oraz usług zindywidualizowanych. Niezbędne jest opracowanie koniecznych środków i zachęt. Jeżeli interwencje i finansowanie programów aktywacji zostaną uzależnione od wyników działalności, w celu poprawy skuteczności tego systemu należałoby wprowadzić ocenę efektywności.
(10)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie jest optymistyczny. W prognozie służb Komisji z wiosny 2012 r. zakładano wzrost PKB w wysokości 0,5 % w 2012 r. i 1,3 % w 2013 r., natomiast w programie stabilności prognozy wynoszą odpowiednio 0,7 % i 1,75 %. W związku z faktem, że deficyt w 2011 r. okazał się mniejszy niż zakładano i wyniósł 5,2 % PKB, w programie stabilności zaplanowano jego ograniczenie do 3 % w 2013 r. – a więc w wyznaczonym przez Radę terminie korekty nadmiernego deficytu – oraz kontynuowanie konsolidacji w kolejnych latach aż do osiągnięcia równowagi budżetowej w 2016 r. Oczekuje się, że średniookresowy cel budżetowy, którym jest osiągnięcie zrównoważonego budżetu w kategoriach strukturalnych, zostanie osiągnięty w okresie objętym programem stabilności. Średniookresowy cel budżetowy odpowiednio odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Planowany średni roczny wysiłek fiskalny w latach 2010–2013, szacowany na podstawie (przeliczonego) strukturalnego salda budżetowego (5), jest zgodny z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. Zakłada się, że w latach 2014–2016 nastąpią roczne postępy w zakresie realizacji średniookresowego celu budżetowego o kolejne 0,7 % PKB w kategoriach strukturalnych. Przewidziana w programie stabilności stopa wzrostu wydatków publicznych, przy uwzględnieniu środków uznaniowych po stronie dochodów, jest zgodna z wartością referencyjną dotyczącą wydatków określoną w pakcie stabilności i wzrostu. Przewidziana w programie stabilności ścieżka korekty jest obarczona ryzykiem. Scenariusz makroekonomiczny może okazać się znacznie mniej korzystny niż wynikałoby to z prognozy przedstawionej przez służby Komisji wiosną 2012 r. W niewystarczającym stopniu sprecyzowano środki mające służyć realizacji celów po 2013 r. oraz osiągnięciu zaleconego średniego rocznego wysiłku fiskalnego. Ponadto Francji nie zawsze udawało się zrealizować cele dotyczące wydatków. W związku z tym bez wystarczającego sprecyzowania planowanych środków i podjęcia w miarę potrzeby działań dodatkowych zagwarantowanie korekty nadmiernego deficytu do 2013 r. nie jest możliwe. Przewiduje się, że wskaźnik zadłużenia, który w 2011 r. wyniósł 85,8 % PKB, wzrośnie w 2013 r. do poziomu 89,2 %, a następnie spadnie w 2016 r. do poziomu 83,2 %. W programie stabilności przewidziano, że wartość referencyjna dotycząca redukcji długu zostanie osiągnięta pod koniec okresu przejściowego (w 2016 r.).
(10)

Na podstawie oceny programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie jest realistyczny i zgodny z prognozą służb Komisji z wiosny 2012 r. Celem przedstawionej w programie konwergencji strategii budżetowej jest korekta nadmiernego deficytu do 2012 r. oraz osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego do 2015 r. W programie konwergencji potwierdzono średniookresowy cel budżetowy, jakim jest osiągnięcie deficytu na poziomie 1 % PKB, co odpowiednio odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Korekta deficytu jest planowana w terminie określonym przez Radę, a planowany wysiłek fiskalny jest zgodny z zaleceniem Rady w ramach procedury nadmiernego deficytu. Na podstawie (przeliczonego) salda strukturalnego (5), planowane roczne postępy w kierunku osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego przekraczają 0,5 % PKB (pod względem strukturalnym). Stopa wzrostu wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych po uwzględnieniu środków uznaniowych po stronie dochodowej jest zgodna z wartością referencyjną określoną w pakcie stabilności i wzrostu w całym okresie objętym programem, nieznacznie przekracza jednak wartość referencyjną dotyczącą wydatków w 2013 r., zgodnie z prognozą służb Komisji z wiosny 2012 r. Osiągnięcie wystarczających postępów w kierunku realizacji średniookresowego celu budżetowego może wymagać dodatkowych starań, ponieważ jest uzależnione głównie od znacznych cięć w wydatkach publicznych na inwestycje i nie jest wystarczająco wspierane szczegółowymi środkami przewidzianymi na końcowe lata okresu objętego programem konwergencji. Przewiduje się, że zadłużenie sektora instytucji rządowych i samorządowych w Polsce w okresie objętym programem nie przekroczy 60 % PKB. Władze krajowe przewidują jego stopniowy spadek z 56,3 % PKB w 2011 r. do 49,7 % PKB w 2015 r., natomiast Komisja, uwzględniając potencjalne ryzyko dotyczące planów konsolidacji, prognozuje wolniejszą poprawę.
(11)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie jest realistyczny. Prognozy programu stabilności na lata 2012–2013 są zasadniczo zgodne z wiosenną prognozą służb Komisji z 2012 r., jeśli chodzi o tempo i schemat wzrostu gospodarczego, a także zmiany na rynku pracy. Zawarte w programie stabilności perspektywy wzrostu gospodarczego na końcowe lata są zasadniczo zgodne z oszacowaną przez Komisję potencjalną średnioterminową stopą wzrostu w Niemczech. Przedstawiony w programie stabilności cel strategii budżetowej polega na osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego już w 2012 r. i zapewnieniu praktycznie zrównoważonego budżetu nominalnego od 2014 r., poczynając od nominalnego deficytu na poziomie 1,0 % PKB w 2011 r., a więc poniżej wynoszącej 3 % PKB wartości referencyjnej określonej w Traktacie, na długo przed terminem wyznaczonym na 2013 r. W programie stabilności określono poprzedni cel średniookresowy na poziomie 0,5 % PKB (rozumiany jako wąski zakres w okolicy 0,5 % PKB), co właściwie odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu wskazujące na deficyt nieprzekraczający 0,5 % PKB. Zagrożenia dla celów dotyczących deficytu i zadłużenia mogą się pojawić szczególnie wtedy, gdy konieczne okażą się dodatkowe środki stabilizujące sektor finansowy. Na podstawie (ponownie obliczonego) strukturalnego salda budżetowego (6) Niemcy planują zrealizować przyjęty cel średniookresowy w całym okresie objętym programem, co powinno im się udać, biorąc pod uwagę ocenę ryzyka. Zgodnie z informacjami zawartymi w programie stabilności i biorąc pod uwagę ocenę ryzyka, stopa wzrostu wydatków publicznych, przy uwzględnieniu środków uznaniowych po stronie dochodów, przekroczy wartość referencyjną po stronie wydatków określoną w pakcie stabilności i wzrostu w 2012 r., ale będzie z nią zgodna w roku 2013. Zadłużenie brutto ma wzrosnąć o 0,8 punktu procentowego do poziomu 82,0 % PKB w 2012 r., następnie obniżyć się do poziomu 80 % PKB w 2013 r. i utrzymać tendencję spadkową w późniejszym okresie. W związku z korektą nadmiernego deficytu Niemcy znajdują się w okresie przejściowym i zgodnie z ich planami dokonują wystarczających postępów w dążeniu do osiągnięcia wartości referencyjnej dotyczącej redukcji długu, określonej w pakcie stabilności i wzrostu.
(8)

W dniu 2 marca 2012 r. Rada Europejska wezwała także państwa członkowskie uczestniczące w pakcie euro plus, by przedstawiły swoje zobowiązania odpowiednio wcześnie, tak by zobowiązania te mogły zostać włączone do ich programów stabilności lub konwergencji oraz krajowych programów reform.
17.

Jednakże, jeśli sąd ten ma poważne wątpliwości co do ważności aktu instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej, na podstawie którego został wydany akt prawa krajowego, może on w drodze wyjątku zawiesić tymczasowo stosowanie tego aktu prawa krajowego lub podjąć inne środki tymczasowe w odniesieniu do tego aktu. Musi on następnie skierować do Trybunału pytanie dotyczące ważności, wskazując powody, dla których uważa, że akt ten jest dotknięty nieważnością.
(5)

W dniu 1 grudnia 2011 r. Rada przyjęła konkluzje, w których wezwała Komitet Ochrony Socjalnej, we współpracy z Komitetem Zatrudnienia i innymi komitetami, by przedstawił swoje stanowisko w sprawie działań zaleconych w ramach cyklu polityki strategii „Europa 2020”. Stanowisko to jest częścią opinii Komitetu Zatrudnienia.
(13)

Celem budżetowym na 2012 r. jest zmniejszenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 4,5 % PKB, co jest zgodne z wymogami programu dostosowania gospodarczego oraz zaleceniami Rady udzielonymi Portugalii w ramach procedury nadmiernego deficytu. Średniookresowe plany konsolidacji fiskalnej przedstawione w programie stabilności są również spójne z głównymi celami dotyczącymi deficytu określonymi w programie dostosowania gospodarczego, ponadto przewiduje się, że wskaźnik relacji deficytu do PKB osiągnie wartość 3 % PKB w 2013 r. Budżet na 2012 r. przewiduje działania konsolidacyjne o wartości ponad 5 % PKB, których podstawą są trwałe działania strukturalne. Dwie trzecie tych działań dotyczą wydatków i przewidują znaczne cięcia wynagrodzeń i emerytur w sektorze publicznym, ograniczenie liczby pracowników administracji rządowej o 2 % (ekwiwalent pełnego czasu pracy) oraz usprawnienie działania przedsiębiorstw państwowych. Jeśli chodzi o dochody, w budżecie przewiduje się ograniczenie zwolnień z podatku, zwiększenie liczby towarów i usług objętych podstawową stawką VAT, podwyższenie podatku dochodowego od osób fizycznych i prawnych, podwyższenie podatku akcyzowego oraz bardziej skuteczne działania zwalczające unikanie zobowiązań podatkowych oraz nadużycia finansowe. Przewiduje się, że deficyt nadal będzie się zmniejszał i osiągnie wartość 1,8 % PKB w 2014 r. i 1 % PKB w 2015 r. Największe zagrożenia celów budżetowych dotyczą głównie sektora przedsiębiorstw państwowych oraz lokalnych i regionalnych władz samorządowych. W odniesieniu do salda strukturalnego przewiduje się, że fiskalna korekta strukturalna wyniesie ponad 7 punktów procentowych PKB w latach 2011–2012. Średniookresowy cel budżetowy wynoszący -0,5 % PKB właściwie odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Jeśli chodzi o dług publiczny, przewiduje się, że osiągnie on wartość szczytową 115,7 % PKB w 2013 r., a następnie będzie stopniowo się zmniejszał. Czwarty przegląd programu dostosowania gospodarczego na szczeblu personelu potwierdził, że cel deficytu fiskalnego na 2012 r. może wciąż zostać zrealizowany, ponieważ wykonanie budżetu w pierwszych czterech miesiącach roku 2012 było zgodne z oczekiwaniami, a ryzyko pogorszenia sytuacji związane z szybszym wzrostem bezrobocia i mniej przyjaznej podatkom strukturze wzrostu w porównaniu z prognozami budżetowymi jest rekompensowane oszczędnościami w innych częściach budżetu.
(10)

Na podstawie oceny programu stabilności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą prognoz budżetowych przedstawionych w programie stabilności jest optymistyczny. W programie stabilności na rok 2013 przewiduje się 1¼ % wzrost gospodarczy, bez uwzględnienia negatywnego wpływu na wzrost dodatkowych działań konsolidacyjnych, podczas gdy Komisja – przy założeniu kontynuacji dotychczasowej polityki – prognozuje niższy wskaźnik wzrostu w wysokości 0,7 %. Zadeklarowanym celem programu stabilności jest spełnienie zaleceń Rady w sprawie korekty nadmiernego deficytu oraz dążenie do dalszej poprawy sytuacji budżetowej z zamiarem realizacji średniookresowego celu budżetowego poprzez osiągnięcie wysiłku strukturalnego wynoszącego co najmniej 0,5 % rocznie. Program stabilności zakłada deficyt nominalny sektora instytucji rządowych i samorządowych w wysokości 3 % PKB w 2013 r. oraz potwierdza poprzedni średniookresowy cel budżetowy w postaci osiągnięcia deficytu strukturalnego w wysokości 0,5 % PKB, co należycie odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Średni roczny wysiłek fiskalny wynoszący 0,75 % PKB w okresie 2010–2013, na podstawie (przeliczonego) strukturalnego salda budżetowego (5), pozostaje w zgodzie z zaleconym przez Radę wysiłkiem strukturalnym w wysokości ¾ % PKB. W związku z tym, że program stabilności nie formułuje celów budżetowych na okres po 2013 r., stabilność korekty budżetowej w 2013 r. oraz postęp w kierunku realizacji średniookresowego celu budżetowego w kolejnych latach, w tym zgodność ze wskaźnikiem referencyjnym dotyczącym wydatków określonym w pakcie stabilności i wzrostu, nie może zostać poddana ocenie. Wykonanie prognoz budżetowych na okres objęty programem jest obarczone ryzykiem. Ryzyko nie dotyczy wyłącznie nowo ogłoszonych działań konsolidacyjnych, odnosi się również do wdrożenia niektórych środków wcześniej uzgodnionych przez ustępujący rząd. Dodatkowe środki zaproponowane przez rząd w kwietniu 2012 r. na 2013 r. oraz ich wpływ na budżet zostały uszczegółowione i określone ilościowo w dniu 25 maja po terminie przeprowadzenia oceny. Korekty budżetowe opierały się dotąd głównie na ograniczaniu wydatków, co miało wpływ również na wydatki wspierające wzrost gospodarczy. Na podstawie programu stabilności z 2012 r. oczekuje się, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie dość znacząco w 2012 r., do 70,2 % PKB oraz nieznacznie wyżej – do 70,7 % PKB – w 2013 r., uwzględniając wpływ dodatkowych działań konsolidacyjnych. Przewiduje się zatem, że wskaźnik zadłużenia utrzyma się znacznie powyżej wartości referencyjnej określonej w Traktacie wynoszącej 60 %. W programie stabilności nie określa się docelowych wartości długu na lata 2014 i 2015, a zatem nie można dokonać oceny zgodności ze wskaźnikiem referencyjnym dotyczącym redukcji długu określonym w pakcie stabilności i wzrostu dla okresu po 2013 r.