(2)

Części zatytułowane „Konwencje Nazewnictwa” i „Skróty” zastępuje się poniższym tekstem: KONWENCJE NAZEWNICTWA Przy tworzeniu nazw INCI stosuje się następujące zasady: 1. W celu ułatwienia stosowania i przejrzystości, nazwy INCI zostały ustalone w taki sposób, by wymagały minimalnej ilości znaków i dużych liter. 2. W każdym przypadku, gdy przyjęto nowe nazewnictwo, dołożono wszelkich starań by zastosować nazwę najkrótszą, zgodną z niniejszymi zasadami. 3. W każdym przypadku, w miarę możliwości zastosowano najprostsze nazwy związków chemicznych. 4. Przyjęte skróty chemiczne używane są w stosownych przypadkach. Wykaz skrótów stosowanych w wykazie zamieszczono w części „Skróty”. 5. Tradycyjne rdzenie zachowano jako formy łączące, jeśli były zgodne z innymi systemami (patrz zasada 17). 6. Skróty stosowane są dla uproszczenia nazewnictwa rodzin składników złożonych w stosownych przypadkach (patrz lista skrótów w części „Skróty”). 7. Związki, które są pokrewne lub podobne do materiałów wyszczególnionych w uznanych źródłach w miarę możliwości nazywane są analogicznie do nazw zawartych w wykazie. 8. Jednopodstawione pochodne zwykle nie zawierają przedrostka „mono”. Niniejsze określenie stosowane jest jedynie w celu zapobieżenia dwuznaczności. Brak odpowiedniego przedrostka oznacza „mono”, np. stearynian gliceryny. 9. Określenie „gliceryd” zostało użyte dla opisania monoglicerydu. Mieszaniny mono-, di-, i triglicerydów są określane jako „glicerydy”. Triglicerydom przypisano szczególne nazewnictwo, np. tristearyna. 10. Podstawienie wielokrotne zazwyczaj jest określone przy pomocy właściwego przedrostka, takiego jak „di-”„tri-” lub „tetra-”, np. distearynian gliceryny. 11. Nazwy składników innych niż barwniki, które zawierają końcowe liczby są zasadniczo pisane z łącznikiem. Nazwy pochodnych substancji zawierających łącznik, zachowują pierwotny łącznik np. lauryno-3, lauryno-3 fosforan. 12. Stany hydratacji (uwodnienia) zazwyczaj nie są wyrażane. 13. Prostołańcuchowe grupy alkilowe są opisywane za pomocą ich pospolitych nazw rdzenia (patrz zasada 17). 14. Substancje zawierające mieszaniny frakcji o jednakowej długości łańcucha węglowego są określane przy pomocy właściwej terminologii, zwyczajowo wykorzystującej nazwę rdzenia tłuszczowego np. alkohol cetearylowy (C16 i C18). Substancje zawierające mieszaniny frakcji o jednakowej i niejednakowej długości łańcucha węglowego są określane przy pomocy alternatywnego nazewnictwa, np. alkohole C12-15 (C12, C13, C14 i C15). 15. Grupy alkilowe o łańcuchach rozgałęzionych są zwykle opisywane przy pomocy przedrostka „izo-”, poprzedzającego zwyczajową nazwę rdzenia dla porównywalnej grupy prostolańcuchowej (na przykład alkohol izostearylowy, alkohol izocetylowy) – patrz także zasada 17. Zasadniczym wyjątkiem od tej zasady jest nazewnictwo alkoholi Guerbeta. Związki te są określane zgodnie ze standardowymi zasadami chemicznymi (np. etyloheksanol, octydodekanol, decyltetradekanol). Podobnie nazywane są pochodne związków (np. mirystynian etyloheksanolu, etyloheksanolan cetylu, dietyloheksyloamina, trietyloheksanoin, kwas butyloktanowy). 16. Poniższa tabela została załączona w celu objaśnienia nazewnictwa pochodnych kwasów kapronowego, kaprylowego i kaprynowego. Długość łańcucha Nazwa rdzenia Kwas Ester Acyl Alkil Amfo C6 Capro – kapro Caproic – kapronowy Caproate – kapronian Caprooyl - kaprooil Caproyl – kaproil Caproo - kaproo C8 Capryl - kapryl Caprylic – kaprylowy Caprylate - kaprylan Capryloyl - kapryloil Caprylyl – kaprylil Caprylo - kaprylo C10 Capr - kapr Capric – kaprynowy Caprate - kaprynian Caproyl - kaproil Capryl – kapryl Capro - kapro 17. Poniższa tabela zawiera nazewnictwo stosowane w odniesieniu do prostołańcuchowych kwasów i alkoholi. Kwasy o rozgałęzionych łańcuchach i alkohole wykorzystują nazwy wymienione w niniejszej tabeli poprzedzone przedrostkiem „izo-” (np. kwas izostearynowy). Alkohole Guerbeta są jednakże określone przy pomocy nazw szczególnych (np. oktylododekanol). (Patrz także zasada 15). Kwas Alkohol Nasycone: C6 Caproic – kapronowy Hexyl – heksylowy C7 Heptanoic – heptanowy Heptyl – heptylowy C8 Caprylic – kaprylowy Caprylyl – kaprylylowy C9 Pelargonic – pelargonowy Nonyl – nonylowy C10 Capric – kaprynowy Decyl – decylowy C11 Undecanoic -undekanowy Undecyl – undecylowy C12 Lauric – laurylowy Lauryl – laurylowy C13 Tridecanoic – tridekanowy Tridecyl – tridecylowy C14 Myristic – mirystynowy Myristil – mirystylowy C15 Pentadecanoic – pentadekanowy Pentadecyl – pentadecylowy C16 Palmitic – palmitynowy Cetyl – cetvlowy C17 Margaric – margarynowy Heptadecyl – heptadecylowy C18 Stearic – stearynowy Stearyl – stearylowy C20 Arachidic – arachidowy Arachidyl – arachidylowy C22 Behenic – behenowy Behenyl – behenylowy Nienasycone: C11 Undecylenic – undecylowy Undecylenyl – undecylenowy C16 Palmitoleic – palmitoleinowy Palmitoleyl – palmitoleilowy C18 Oleic – oleinowy Oleyl – oleilowy C18 Linoleic – linolowy Liinoleyl – linoleilowy C18 Linolenic – linolenowy Linolenyl – linolenylowy C20 Arachidonic – arachidonowy Arachidonyl – arachidonylowy C22 Cectoleic – cetoleinowy Cetoleyl cetoleilowy C22 Erucic – erukowy Erucyl – erusylowy 18. Nazewnictwo składników będących mieszaninami podobnych substancji (np. kwasy tłuszczowe, alkohole tłuszczowe) jest ustalone na podstawie chemicznej tożsamości zastosowanego surowca. Mieszaniny, które odzwierciedlają pierwotne rozmieszczenie składników w ich naturalnym surowcu (na przykład kokos) są nazywane przy użyciu rdzenia źródła (na przykład alkohol kokosowy). Jeżeli pierwotne naturalne rozmieszczenie zostało w sposób znaczący zredukowane lub wzbogacone, nazwę mieszaniny ustala się na podstawie przeważającego składnika. 19. Nazwy pochodnych lanoliny zwykle zawierają rdzeń „lan”, np. laneth-60. 20. W związku z rozpowszechnionym użyciem tych oznaczeń alkanoloamidy są określane przy pomocy nazwy alkiloamidu, od którego pochodzą i właściwego skrótu, np. kokoamid MEA. 21. Określenie „dimetyl” jest pomijane i jest przyjęte we wszystkich nazwach tlenków dimetyloamin (np. tlenek stearaminy). Tlenki amin trzeciorzędowych z różnymi grupami podstawnikowymi są nazwane całościowo (np. tlenek dihydroksyetylostearaminy). 22. Czwartorzędowe sole amonowe zwykle mają przyrostek „-ium” w rdzeniu kationu. Określenie „monium” oznacza monometylopodstawiony czwartorzędowy azot; „dimonium” oznacza dimetylopodstawiony azot czwartorzędowy; „trimonium” oznacza trimetylopodstawiony azot czwartorzędowy 23. Określenia quaternium/polyquaternium są stosowane do opisu kompleksowych soli czwartorzędowych, które nie mają powszechnie stosowanej nazwy lub które nie mogą być nazwane analogicznie do ustalonych nazw (na przykład quaternium-82, polyquaternium-20). 24. Określenie „ampho” zastosowano jako termin łączący w nazewnictwie amfoterycznych środków powierzchniowo czynnych typu imidazolinowego. W nazewnictwie tych związków rdzeń ten jest połączony z właściwymi nazwami rdzenia dla ugrupowań podstawnikowych (np. kokoamfooctan sodowy). 25. Powszechne określenia dotyczące rdzenia tłuszczowego są używane do oznaczenia części alkilowej związków imidazolinowych (np. laurylohydroksyetyloimidazolina), nawet jeżeli jeden atom węgla rodnika tłuszczowego staje się członem pierścienia heterocyklicznego podczas wytwarzania substancji. 26. Substancje biologiczne są określane przy pomocy szczególnych terminów (np. kwas hialuronowy, uwodorniony olej ze śledzia Manhaden) w przypadkach, gdy substancja została wydzielona, oczyszczona i scharakteryzowana chemicznie. Alternatywne nazewnictwo dla substancji biologicznych jest stosowane do określania substancji zgodnie ze stopniem ich przetworzenia. Substancje te mogą być określane przy pomocy nazw INCI utworzonych w oparciu o: a) nazwę łacińską rodzaju, lub b) przede wszystkim w oparciu o oznaczenie z Farmakopei, po czym, w stosownych przypadkach, następuje określenie części, oraz, w stosownych przypadkach, określenie typu preparatu (np. ekstrakt, olej, proszek, itp.). W przypadku składników pochodzących od ssaków, zasadniczo c) nazwy INCI są tworzone, jeśli to stosowne, w oparciu o angielską nazwę wykorzystanej części (np. tkanka łączna, śledziona, żołądek, itp.) i jeśli to stosowne, rodzaj preparatu (np. ekstrakt, olej). Przykładami nazw INCI preparatów biologicznych są a) Brevoortia Oil; b) Faex Extract; c) Connective Tissue Extract. 27. Barwniki kosmetyczne mają nazwy INCI stosownie do nazewnictwa użytego w załączniku IV do dyrektywy 76/768/EWG. 28. Składniki farb do włosów są nazywane stosownie do budowy chemicznej. W przypadku, kiedy nazwy chemiczne są bardzo złożone, używana jest kombinacja barwa/liczba poprzedzona literami „HC”. 29. Skażone alkohole są określane nazwą INCI „Alcohol denat”. Alkohol denaturyzowany jest to alkohol etylowy, skażony jednym lub więcej środkami skażającymi zgodnnie z ustawodawstwem krajowym każdego z Państw Członkowskich Wspólnoty. 30. Substancje otrzymane z roślin są określane jako substancje botaniczne. Zasadniczo substancje te nie zostały poddane chemicznym modyfikacjom i obejmują składniki pochodzące z roślin takie jak ekstrakty, soki, wody, destylaty, proszki, oleje substancje nie zmydlające się, itp. Mają one nazwy INCI oparte na międzynarodowej systematyce gatunku i rodzaju opracowanej przez Linneusza, po czym, jeśli to stosowne, następuje określenie części rośliny (np. liść, owoc, kora, itp.) i rodzaj preparatu (np. ekstrakt, olej, proszek itp.). Nazwy chemicznych pochodnych substancji botanicznych odpowiadają zasadom nazewnictwa związków chemicznych (np. kokoglicerydy, uwodorniony olej rycynowy, uwodorniony kwas palmowy, kwas oliwny, alkohol palmowy, DEA soiamidu, sulfonowany olej oliwny, itp.). W celu ustanowienia nazewnictwa substancji pochodzących od roślin w oparciu o systematykę Linneusza wykorzystano następujące źródła: a) podstawowym źródłem była pozycja Penso, G., Index Plantarum Medicinalium Totius Mundi Eorumque Synonymorum, O.E.M.F. Milano (1983 – ISBN No 88-7076-027-8. b) W przypadku gdy rodzaj i gatunki nie były określone w pozycji przytoczonej w pkt a), wykorzystano dodatkowe źródła obejmujące kolejno: 1) Steinmetz, E.F., Codex vegetabilis, Amsterdam (1957); 2) Hoppe, H.A., Drogenkunde, wydanie 8, Walter de Gruyter, Berlin, tom 1 (1957 – ISBN No 3-11-00-8), tom 2 (1977 – ISBN 3-11-006660-2); 3) Mabberley, D.J., The Plant Book – A portable dictionary of higher plants, Cambridge 1992 – ISBN No 0-521-34060-8; 4) Hoppe H.A., Levring T., Tnaka Y., Marine Algae in Pharmaceutical Science, Walter de Gruyter, Berlin, New York, 1979. 31. Kombinacje nazwa/numer są stosowane jako nazwy INCI dla składników kosmetycznych tylko tam, gdzie złożoność i/lub podobieństwo składników uniemożliwia ustalenie uzasadnionego nazewnictwa w inny sposób. We wszystkich przypadkach, w których zastosowano dowolne liczby, liczby te są poprzedzone nazwami sugerującymi strukturę lub skład substancji. Każda kombinacja nazwa/liczba jest odpowiednikiem specyficznego składnika, który jest wymieniony w wykazie. Zostały użyte następujące serie kombinacji nazwa/liczba: a) benzofenon Określenie to jest używane w odniesieniu do wszystkich pochodnych benzofenonu (np. benzofenon-2). b) barwa barwnika do włosów Patrz zasada 28. c) quaternium/polyquaternium Patrz zasada 23. d) fluoroweglowodór/chlorofluorowęglowodór Określenia te są używane do opisu halowęglowodorowych propelentów aerozolowych (np. fluorowęglowodór 152a, chlorofluorowęglowodór 142b). e) polisilikon Powszechnie stosowane nazwy lub przyjęte zasady ustalone dla związków silikonowych (np. polisilikon-1). f) poliakrylan- Patrz zasada 49. g) poliester- Patrz zasada 49. h) polieter- Patrz zasada 49. i) poliuretan- Patrz zasada 49. 32. Surowe materiały dostępne w handlu często stanowią mieszaninę kilku składników. Mieszaniny nie występują jako takie i muszą być określane poprzez wymienienie poszczególnych składników (np. kathon CG: woda, chlorometyloizotiazolinon, metyloizotiazolinon, chlorek magnezu, azotan magnezu). 33. Nazwy INCI w odniesieniu do ekstraktów określają „substancję ekstrahowaną” i nie zawierają odniesienia do rozpuszczalnikaów ekstrahujących i/lub rozcieńczalników, które mogą być obecne w tych substancjach. 34. Rozpuszczalniki i/lub rozcieńczalniki zawarte w surowcach dostępnych w handlu, takie jak środki powierzchniowo czynne, polimery i żywice naturalne zwykle nie są identyfikowane jako część nazwy INCI. 35. Glikol polietylenowy (polioksy-1, 2-etanodiyl) jest skracany do akronimu „PEG”. Homopolimery glikolu polietylenowego są określane jako PEG-X, gdzie X oznacza średnią liczbę jednostek monomerów tlenku etylenu np. PEG-10. Alkohole etoksylowane są nazywane poprzez połączenie konwencjonalnej nazwy rdzenia alkoholowego z końcówką „-eth”, po której następuje średnia liczba moli tlenku etylenu, np. laureth-10 Estry homopolimerów glikolu polietylenowego są określane jako pochodne PEG, np. stearynian PEG-10. Inne oksyetylenowane substancje określa się podobnie np. PEG-6 kokoamid. Ponieważ nazwy utworzone w oparciu o przybliżoną masę cząsteczkową polimeru tlenku etylenu są również powszechnie stosowane, aby umożliwić łatwe przechodzenie między dwoma systemami, przedstawiono poniższą tabelę: Przybliżona masa czączkowa Średnia liczba moli 100 2 200 4 300 6 400 8 450 9 500 10 600 12 1 000 20 1 540 32 1 800 36 2 000 40 3 000 60 4 000 75 6 000 150 8 000 180 36. Glikol polipropylenowy (polioksy-1, 2-propanodiyl) jest skracany do akronimu „PPG”. Homopolimery glikolu polietylenowego są określane jako PPG-X, gdzie X oznacza średnią liczbę jednostek monomerów tlenku propylenu np. PPG-10. Estry i etery homopolimerów glikolu polipropulenowego są określane jako pochodne PPG, np. stearynian PPG-10, eter laurylowy PPG-10. Inne oksypropylenowane substancje określa się podobnie. 37. Polimery PEG i PPG lub ich pochodne, w których jedna z końcowych pierwszorzędowych grup alkoholowych (-CH2OH) została utleniona do kwasowej grupy karboksylowej (-COOH) nazywa się poprzez dodanie określenia „kwas karboksylowy” lub „karboksylan” do macierzystej nazwy pierwotnego polimeru, np. kwas karboksylowy PEG-10, kwas karboksylowy coceth-7, karboksylan amoniowy laureth-8. 38. Określenie „pareth” stosuje się w odniesieniu do etoksylowanych alkoholi parafinowych zawierających frakcje zarówno o jednakowej, jak też o różnej długości łańcucha węglowego. 39. Określenie „akrylany” jest używane do opisu liniowych, niesieciowanych kopolimerów, które zawierają połączenia kwasu akrylowego, kwasu metakrylowego i ich estrów: metylowego, etylowego, propylowego i butylowego. Podobnie, określenie „krotonian(y)” jest używane do opisu kopolimerów, które zawierają połączenia kwasu krotonowego i jego estrów: metylowego, etylowego, propylowego i butylowego. 40. Określenie „karbomer” jest używane do opisu sieciowanych homopolimerów kwasu akrylowego o wysokiej masie cząsteczkowej. Środek (środki) sieciujący jest (są) identyfikowane w definicji składnika (Patrz także zasada 41). 41. Określenie „polimer usieciowany” jest używane do opisu polimerów innych niż karbomer, które są usieciowane (Patrz także zasada 40). 42. Określenie „poliksamer” oznacza symetryczny blok kopolimeru utworzony poprzez oksyetylenowanie glikolu polipropylenowego. Substancje o różnym stopniu polimeryzacji są dodatkowo określane poprzez numer kodu pochodzący od masy cząsteczkowej polimeru. 43. Określenie „meroksapol” oznacza symetryczny blok kopolimeru utworzony poprzez oksypropylenowanie glikolu polietylenowego. Substancje o różnym stopniu polimeryzacji są dodatkowo określane poprzez numer kodu pochodzący od masy cząsteczkowej polimeru. 44. Określenie „poloksoamina” oznacza symetryczny blok kopolimeru utworzony poprzez następujące po sobie propylenowanie oraz etylenowanie etylenodiaminy. Substancje o różnym stopniu polimeryzacji są dodatkowo określane poprzez numer kodu pochodzący od masy cząsteczkowej polimeru. 45. Kopolimery glikolu etylenowego i glikolu propylenowego, które nie tworzą symetrycznego kopolimeru blokowego określa się jako PEG/PPG-X/Y pochodne, gdzie X i Y oznaczają odpowiednio średnią liczbę jednostek monomerów tlenku etylenu i tlenku propylenu. 46. Określenie „alkoksyno-n” oznacza oksyetlenowany alkilofenol przy czym n oznacza średnią liczbę jednostek tlenku etylenu. Gdy nazwa jest Wówczas alkilem jest: octoksynol tetrametylobutyl nonoksynol nonyl dodoksynol dodecyl pentadoksynol pentadecyl 47. Materiały biotechnologiczne są substancjami uzyskanymi poprzez działanie na substrat mikroorganizmów, takich jak bakterie bądź drożdże, wytwarzających materiały poprzez fermentację, metabolizm, hydrolizę, lizę lub w drodze innych procesów. W procesie mogą zostać zastosowanie substancje odżywcze lub inne materiały, takie jak enzymy. Uzyskiwany produkt jest określany jako „hodowla” lub „ferment”. Ferment może następnie być poddawany kolejnym procesom ekstrakcji, filtracji, i/lub innym procedurom do uzyskania końcowego produktu. Konwencje stosowane wobec nazewnictwa INCI w odniesieniu do materiałów biologicznych są jak następuje: a) W przypadku gdy produkt końcowy uzyskany z określonego „fermentu” lub „hodowli” posiada powszechnie stosowaną lub zwyczajową nazwę, można stosować tę nazwę, np. jogurt, guma gellan lub guma ksantanowa. b) W przypadku gdy produkt nie posiada powszechnie stosowanej lub zwyczajowej nazwy, jest on nazywany przy pomocy rodzaju mikroorganizmu, poprzedzającego znak ukośny, nazwę substratu (w stosownym przypadku) i słowo „ferment”. Substraty są określane poprzez powszechne stosowane, zwyczajowe, lub inne techniczne nazwy, np. Lactococcus/Carrot Ferment. W zależności od przypadku, gdy stosowanie samej nazwy rodzaju jest niejednoznaczne można stosować nazwę rodzaju i gatunku mikroorganizmu, np. Candida bombicola Ferment. c) Jeżeli wybrane składniki fermentu zostały wyizolowane i oczyszczone w znacznym stopniu oraz przedstawiono analityczne potwierdzenie, można stosować jedną lub więcej nazw składników np. glikosfingolipidy, beta-glukan lub dekstran. 48. Określenie „ceramid” jako część nazwy INCI będzie przypisywane klasom i strukturom naturalnych lipidów uzyskiwanych ze skóry, zgodnie z opisem przedstawionym w Wertz P.W., Miethke M.C., Long S.A., Strauss J.M. i Downing D.T. „The composition of ceramides from human stratum corneum and from comedones”, The Journal of Investigative Dermatology, 84, 410-412 (1985). Syntetyczna N-acylowana pochodna oparta na sfingoidzie, która jest identyczna z dowolną składową naturalnych ceramidów, opisanych przez Wertz'a, otrzymuje nazwę INCI wykorzystującą określenie „ceramid” poprzedzające numer (np. ceramid 3) lub numer i cyfrę rzymską (np. ceramid 6II). Określenie ceramid jako część nazwy INCI przypisuje się jedynie N-acylowanym pochodnym sfingoidów, zawierającym jako główny składnik erytroizomer przynajmniej jednego z licznych naturalnych ceramidów opisanych przez Wertz'a. Głównym składnikiem jest składnik obecny w największym stężeniu w stosunku do innych materiałów syntetycznych o podobnej budowie i powiązanej kompozycji obecnych w mieszaninie. Syntetyczne N-acylowane pochodne sfingoidów nie posiadające konfiguracji erytro, lub nie stanowiące naturalnych ceramidów opisanych przez Wertz'a, nie są określane nazwą wykorzystującą określenie „ceramid”. W takich przypadkach, jako nazwę INCI stosuje się nazwę chemiczną lub inne określenie przypisane przez Międzynarodowy Komitet Nazewnictwa (INC) dla każdego kolejnego przypadku. INC może zaakceptować pismene oświadczenie osoby wnoszącej prośbę uznania nazwy INCI, że N-acylowana pochodna sfingoidu jest erytroizomerem i w związku z tym spełnia powyższe kryteria dla kompozycji.' 49. Określenie „aminoakrylany” odnosi się do prostych aminoakrylanów, w których podstawione grupy alkilowe przyłączone do atomu azotu wahają się w przedziale C1-4, a akrylany są zgodne z definicją przedstawioną w zasadzie 33. 50. Syntetyczne peptydy składające się z 2 do 10 reszt aminokwasowych określa się przy pomocy odpowiedniego przedrostka, di-, tri-, tatra-, itp., poprzedzającego określenie „peptyd” i liczbę całkowitą, np. dipeptyd-2. Syntetyczne peptydy składające się z 11 do 100 reszt aminokwasowych określa się jako „oligopeptyd” poprzedzający liczbę całkowitą. Syntetyczne peptydy składające się z ponad 100 reszt aminokwasowych określa się jako „polipeptyd” poprzedzający liczbę całkowitą. Reszty aminokwasowe wchodzące w skład peptydów wymieniono w kolejności alfabetycznej w definicjach w części 1. Reszty aminokwasów mogą obejmować jak następuje: alanina glutamina fenyloalanina arginina glycina prolina asparagina histydyna seryna kwas asparaginowy izoleucyna treonina cysteina leucina tryptofan cystyna lyzina tyrozyna kwas glutaminowy metionina walina 51. Nazewnictwio polimerów – materiały polimerowe określa się zgodnie z powszechnie stosowanymi nazwami w przypadku, gdy są one powszechnie znane, bądź na podstawie ich budowy, jeśli jest określona. Jeżeli nie istnieje wspólna nazwa, a struktura nie jest dostatecznie określona, polimery określa się zgodnie ze źródłem ich pochodzenia, jak opisano poniżej. Homopolimery (składające się z jednego monomeru budulcowego) nazywa się umieszczając określenie „poli” poprzedzające nazwę budulcowego monomeru, np. poliizobuten. Kopolimery i polimery usieciowane (skłądające się z dwóch lub więcej monomerów budulcowych) nazywa się poprzez wymienienie monomerów rozdzielonych znakiem ukośnym (/) a następnie odpowiednio określeniem „kopolimer” lub „polimer usieciowany”, np. kopolimer akrylan/akrylamid, polimer usieciowany akrylany/VA. Kopolimery składające się z czterech lub więcej monomerów mogą otrzymać nazwy INCI zgodnie z ich klasą poprzedzające liczbę całkowitą, np. poliester-1, przy czym monomery zostaną wymienione w definicji materiału. Takie nazewnictwo zostało ustalone przez INC w celu skrócenia długich nazw INCI. Jak dotąd jedynymi klasami polimerów, dla których ma być stworzone nazewnictwo tego typu są poliestry, poiakrylany i poliuretany. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, w przyszłości można dodać więcej klas. SKRÓTY Następujące skróty stosowane są pojedynczo lub jako formy łączące w nazewnictwie składników kosmetycznych w wykazie: AMP aminometylopropanol AMPD aminometylopropanodiol BHA butylowany hydroksyanizol BHT butylowany hydroksytoluen CHDM cykloheksanodimetanol CI indeks barw DEA dietanolamina DEDM dietylodimetylo DIBA dihydroksyizobutyloamina DIPA diizopropanolamine DMAPA dimetylo aminopropyloamina DMDM dimetylodimetylo DMHF dimetylo hydantoiny żywica formaldehydowa DNA deoksyrybonukleinowy kwas DVB diwinylobenzen EDTA kwas etylenodiaminotetraoctowy EDTHP etylenodiaminotetrahydroksypropylen GLY glicyna HC barwnik do włosów HCl chlorowodorek HEDTA kwas hydroksyetyloetylendiaminotrioctowy MA bezwodnik maleinowy MDM monometylodimetylo MEA monoetanoloamina MEK metyloetyloketon MIBK metyloizobutyloketon MIPA monoizopropanoloamina NTA kwas nitrylotrioctowy PABA kwas p-aminobenzoesowy PCA kwas pirolidonokarboksylowy PEG glikol polietylenowy PEI polietylenoimina PG glikol propylenowy PPG glikol polipropypenowy PTFE politetrafluoroetylen PVM/MA eter metylopoliwinylowy/bezwodnik maleinowy PVP poliwinylopirolidon RNA kwas rybonukleinowy SE samoemulgujący SIP sulfoizoftalan SMDI nasycony difenylodiizotionian metylenu TDI diizocyjanian toluenu TEA trietanoloamina TIPA triizopropanoloamina VA octan winylu