ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Po dokonaniu dalszej oceny przejściowego planu krajowego oraz przedstawionych dodatkowych informacji, Komisja przesłała drugie pismo z dnia 8 lipca 2013 r. (5), w którym ponownie zwróciła się o przekazanie informacji dotyczących daty przyznania pierwszego pozwolenia w odniesieniu do kilku obiektów, oraz zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące stosowania w przypadku jednego obiektu odstępstwa, o którym mowa w dodatku C tabela C.1 uwaga 4 do załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiającej przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (6).
(4)

Luksemburg poinformował Komisję, że zwalnia obecnie z VAT podatników, których roczny obrót nie przekracza kwoty 10 000 EUR, i że korzysta z możliwości stopniowego obniżenia podatku w odniesieniu do podatników, których roczny obrót wynosi od 10 000 EUR do 25 000 EUR. Luksemburg wystąpił z wnioskiem o upoważnienie do zwolnienia z VAT, w drodze odstępstwa, podatników, których roczny obrót nie przekracza 25 000 EUR.
(4)

Decyzją Rady 2008/737/WE (2) upoważniono Włochy do przyznania do dnia 31 grudnia 2010 r. zwolnienia, w drodze odstępstwa, podatnikom, których roczny obrót nie przekracza 30 000 EUR. Następnie decyzją wykonawczą Rady 2010/688/UE (3) stosowanie tego odstępstwa przedłużono do dnia 31 grudnia 2013 r. Zważywszy na to, że próg ten przyniósł w rezultacie ograniczenie zobowiązań związanych z VAT dla mniejszych przedsiębiorstw, Włochy powinny zostać upoważnione do dalszego stosowania tego środka przez określony czas oraz do podwyższenia progu do 65 000 EUR. Podatnicy wciąż powinni mieć prawo korzystania z systemu VAT na zasadach ogólnych.
(31)

Ponadto Finlandia stwierdziła, że działalność w dziedzinie zarządzania portem lotniczym ma specyficzne cechy charakterystyczne, które należy wziąć pod uwagę. Na przykład port lotniczy TMP przyczynił się do poprawy mobilności w bardziej zatłoczonych portach lotniczych zgodnie z celem Unii. Eksploatacja portu lotniczego TMP przyczyniła się do regionalnie zrównoważonego rozwoju w słabo zaludnionym państwie, takim jak Finlandia. Pod tym względem zagwarantowanie połączeń bardziej oddalonych regionów Finlandii do Europy było szczególnie istotne, ponieważ inne formy transportu nie stanowią realnej alternatywy. Koszty poniesione z tytułu budowy terminalu były proporcjonalne do celów i konieczne. Na podstawie planów operacyjnych i faktycznych danych liczbowych przedmiotowa infrastruktura miała wystarczające średnioterminowe perspektywy w zakresie jej wykorzystywania. T2 był otwarty dla wszystkich przewoźników lotniczych w sprawiedliwy i niedyskryminujący sposób. Do tej pory jednak żaden przewoźnik lotniczy oprócz Ryanair nie wykazał nim zainteresowania.
(35)

Komisja może z pewnością stwierdzić, że kwota odsetek odnosząca się do odroczenia, rozpatrywana osobno, nie przekracza kwoty 7 500 EUR przewidzianej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2007. Komisja zauważa ponadto, że łączna kwota pomocy przyznanej w drodze odroczenia, tj. 50 877,41 EUR, nie doprowadziła do przekroczenia pułapu 320 505 000 EUR przewidzianego dla Włoch w załączniku do przedmiotowego rozporządzenia. Jednak Komisja nie dysponuje żadnymi nowymi informacjami, które wskazywałyby na to, że indywidualny pułap wynoszący 7 500 EUR nie został przekroczony w żadnym przypadku, również biorąc pod uwagę wszelką pomoc de minimis otrzymaną przez tego samego beneficjenta w ciągu trzech lat budżetowych, ponieważ do dnia 26 kwietnia 2012 r. Komisja nie otrzymała od władz włoskich zaangażowanych w odnośne kontrole żadnych informacji. W związku z tym Komisja nie może stwierdzić, że indywidualny pułap pomocy został zachowany we wszystkich przypadkach, w szczególności z uwagi na to, że Komisja musi również uwzględnić nową pomoc wynikającą z naruszenia decyzji 2003/530/WE. Co więcej, Komisja musi zbadać przedmiotowy środek w całości (tj. pomoc związaną z przyznaniem odroczenia, przyznanie ekwiwalentu nieoprocentowanej pożyczki oraz nową pomoc wynikającą z naruszenia decyzji 2003/530/WE): z tego odroczenia skorzystało wielu beneficjentów (ponad 1 250) i kwota pomocy obejmuje również część głównej sumy (tj. sumy odpowiadającej rocznym ratom płatnym do dnia 31 grudnia w latach 2013, 2014, 2015, 2016 i 2017) oraz odsetki, które znacznie przekraczają odsetki związane z odroczeniem płatności, uwzględnionym przez władze włoskie w celu poparcia swojej argumentacji.
(2)

W dniu 1 kwietnia 2011 r. Komisja poinformowała Republikę Czeską, że nazwa „masło” jest zdefiniowana i podlega warunkom wykorzystywania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007 (2), zwłaszcza jego art. 115 i załącznikiem XV do niego, wymagającym w szczególności, aby zawartość tłuszczów mlecznych wynosiła co najmniej 80 %, ale była mniejsza niż 90 %; jednak opis produktu „Pomazánkové máslo” nie spełnia tych warunków. W wyniku skargi z powodu niewykonania zobowiązania, złożonej przez Komisję dnia 25 stycznia 2011 r., Trybunał Sprawiedliwości potwierdził na marginesie, w swoim orzeczeniu z dnia 18 października 2012 r. w sprawie C-37/11, niezgodność nazwy „Pomazánkové máslo” ze wspomnianymi wcześniej przepisami rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
(1)

W rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 ustanowiono między innymi procedury regulujące wkład finansowy Unii na środki niezbędne do zapewnienia stosowania rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 322/1

DECYZJA RADY

z dnia 7 października 2013 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, oraz tymczasowego stosowania Protokołu do Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, i Republiką San Marino, z drugiej strony, w zakresie udziału Republiki Chorwacji jako umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej

(2013/702/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 i 352 w związku z art. 218 ust. 5 i art. 218 ust. 8 akapit drugi,

uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Republiką San Marino w sprawie dostosowania, w drodze wynegocjowania protokołu, Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, i Republiką San Marino, z drugiej strony (1), w zakresie udziału Chorwacji jako umawiającej się strony w kontekście jej przystąpienia do Unii („protokół”).

(2) Negocjacje w sprawie protokołu były prowadzone przez Komisję i niedawno zostały zakończone.

(3) Protokół powinien zostać podpisany w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

(4) Chorwacja przystąpiła do Unii w dniu 1 lipca 2013 r.

(5) W kontekście przystąpienia Chorwacji do Unii oraz w celu zapewnienia jej udziału w umowie jako umawiającej się strony od daty jej przystąpienia, protokół powinnien być tymczasowo stosowany od tej daty,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, i Republiką San Marino, z drugiej strony, w zakresie udziału Chorwacji jako umawiającej się strony w następstwie jej przystąpienia do Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem zawarcia wspomnianego protokołu.

Tekst protokołu dołącza się do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania protokołu w imieniu Unii.

Artykuł 3

Protokół stosuje się tymczasowo zgodnie z jego art. 5 od dnia 1 lipca 2013 r., do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 7 października 2013 r. W imieniu Rady J. BERNATONIS Przewodniczący

(1) Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43.
a)

stanowi 100 % kosztów jednostkowych określonych w załączniku I pkt 4 lit. h), poniesionych na: (i) szybkie testy przeprowadzane u bydła w celu spełnienia wymogów określonych w art. 12 ust. 2 i w rozdziale A część I pkt 2.1 i 3 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001; (ii) szybkie testy przeprowadzane u bydła w celu spełnienia wymogów określonych w rozdziale A część I pkt 2.2 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w ramach programów Bułgarii, Chorwacji i Rumunii lub w ramach programów innych państw członkowskich, o których mowa w ust. 1–3, u bydła pochodzącego z państw członkowskich niewymienionych w załączniku do decyzji Komisji 2009/719/WE (9) lub z krajów trzecich; (iii) szybkie testy przeprowadzane u owiec i kóz: — zgodnie z wymogami określonymi w art. 12 ust. 2 oraz w rozdziale A część II pkt 5 załącznika III i w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, — do liczby pozwalającej spełnić minimalne wymogi określone w załączniku III rozdział A część II pkt 2 i 3; (iv) przeprowadzanie wstępnych molekularnych badań różnicujących, o których mowa w rozdziale C pkt 3.2 lit. c) ppkt (i) załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
(5)

Hiszpania przedstawiła swój program krajowy na rzecz gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa na lata 2011–2013, jak przewidziano w art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 199/2008. Program ten został zatwierdzony w 2011 r. zgodnie z art. 6 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia decyzją C(2011)7645. Hiszpania przedłożyła zmiany do swojego programu krajowego w odniesieniu do roku 2012 zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 199/2008. Zmiany te zostały zatwierdzone przez Komisję w 2012 r. zgodnie z art. 6 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia decyzją C(2012) 7499. Hiszpania nie przedstawiła zmian do swojego programu krajowego na rok 2013.
(1)

W decyzji 2000/258/WE wyznaczono laboratorium Agence française de sécurité sanitaire des aliments, AFSSA, w Nancy we Francji (od dnia 1 lipca 2010 r. włączone do Agence nationale de sécurité sanitaire de l’alimentation, de l’environnement et du travail, ANSES) jako specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w celu monitorowania skuteczności szczepionek przeciwko wściekliźnie.
(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE zawiera wykaz substancji czynnych zatwierdzonych na szczeblu unijnym do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2009/92/WE (2) dodano substancję czynną bromadiolon do stosowania w produktach należących do produktów typu 14 – rodentycydy, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.
(9)

Prawa własności do GL SE zostały przeniesione na DNV SA, który zmienił następnie nazwę na DNV GL AS. Od tego momentu, który określa rozpoczęcie działalności jako jeden podmiot, DNV GL AS wraz ze swoimi jednostkami zależnymi jest odpowiedzialny za wszystkie działania w zakresie klasyfikacji i certyfikacji objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 391/2009. DNV GL AS jest zatem właściwą jednostką dominującą wszystkich podmiotów prawnych, które stanowią uznaną organizację, której należy przyznać uznanie.
w odniesieniu do obiektu „Aberthaw Power Station”, który ma duży udział w ogólnym pułapie PPK w odniesieniu do NOx – skorygować dopuszczalną wielkość emisji stosowaną do obliczenia udziału obiektu w pułapie na 2016 r. w odniesieniu do NOx; aby obiekt kwalifikował się do zastosowania dopuszczalnej wielkości emisji 1 200 mg/Nm3, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej musi wykazać, że średnia roczna zawartość substancji lotnych w paliwie stałym stosowanym w obiekcie wyniosła mniej niż 10 % w latach referencyjnych uwzględnianych w PPK na podstawie uwagi 2 do tabeli C.1 w dodatku C załącznika do decyzji wykonawczej 2012/115/UE;
b)

wszelkich innych wyłączeń lub ograniczeń określonych w jej załącznikach do dodatku I do Porozumienia, które wchodzą w zakres art. II ust. 2 lit. e) Porozumienia, poza wyłączeniami i ograniczeniami podlegającymi przeglądowi w ramach programu prac dotyczącego MŚP lub z wyjątkiem przypadków, w których Strona jest zobowiązana do stopniowego wycofania wyłączenia lub ograniczenia określonego w załączniku do dodatku I do Porozumienia.
(4)

Po przeprowadzeniu kolejnej oceny przejściowego planu krajowego oraz dodatkowych informacji Komisja wysłała do Republiki Litewskiej drugie pismo w dniu 23 lipca 2013 r. (6), w którym zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące podstaw zastosowania w odniesieniu do pięciu obiektów dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w dodatku C tabela C.1 uwaga 5 załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE (7).
(5)

Zgodnie z art. 3 ust. 10 decyzji wykonawczej 2011/344/UE Komisja, wraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym i we współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym, dokonała połączonego ósmego i dziewiątego przeglądu postępów poczynionych przez władze portugalskie we wdrażaniu uzgodnionych środków w ramach programu dostosowań makroekonomicznych, a także skuteczności tych środków i ich wpływu na gospodarkę i społeczeństwo. W wyniku tego przeglądu stwierdzono, że konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian do istniejącego programu dostosowań makroekonomicznych.
(3)

W dniu 4 lipca 2012 r. Finlandia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Nokia plc (Salo) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 21 sierpnia 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 5 346 000 EUR.
(4)

W dniu 21 grudnia 2011 r. Austria złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 105 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 88 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Opieka społeczna bez zakwaterowania”) w regionie Steiermark (Styria, AT22) według klasyfikacji NUTS II i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 25 czerwca 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 5 200 650 EUR.
(4)

W dniu 30 grudnia 2011 r. Włochy przedłożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dziesięciu przedsiębiorstwach prowadzących działalność ujętą w dziale 30 klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja pozostałego sprzętu transportowego) w regionie Emilia-Romagna (ITH5) według klasyfikacji NUTS II we Włoszech i uzupełniła go dodatkowymi informacjami, z których ostatnie dostarczono dnia 10 września 2012 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 2 658 495 EUR.
(2)

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz Europejskiego Banku Centralnego („zwanego dalej Statutem ESBC”) krajowy bank centralny (KBC) państwa członkowskiego, którego derogacja została uchylona, opłaca subskrybowany przez siebie udział w kapitale Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w takim samym stopniu jak KBC pozostałych państw członkowskich, których walutą jest euro. Zgodnie z art. 2 decyzji EBC/2013/28 z dnia 29 sierpnia 2013 r. dotyczącej procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego (3) przysługująca Latvijas Banka waga w kluczu kapitałowym EBC wynosi 0,2821 %. Latvijas Banka opłacił już część swojego udziału w subskrybowanym kapitale EBC, zgodnie z art. 1 decyzji EBC/2013/20 z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie opłacenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne spoza strefy euro (4). Pozostająca do opłacenia kwota to 29 424 263,59 EUR; kwota ta wynika z pomnożenia subskrybowanego kapitału EBC (10 825 007 069,61 EUR) przez wagę klucza kapitałowego przypisaną Latvijas Banka (0,2821 %), od której to kwoty odjęto opłaconą już część udziału Latvijas Banka w subskrybowanym kapitale EBC.
(4)

Członkowie WTO powinni być w stanie wdrożyć niezbędne programy do celów bezpieczeństwa żywnościowego, w tym programy utrzymywania zapasów publicznych, zgodnie z zasadami WTO. Programy dotyczące utrzymywania zapasów publicznych do celów bezpieczeństwa żywnościowego muszą spełniać konkretne warunki uzgodnione między członkami WTO, tak aby nie zakłócać handlu międzynarodowego. Dzięki negocjacjom prowadzonym w 2013 r. w ramach WTO jej członkowie mogli znaleźć odpowiednie rozwiązanie w odniesieniu do tego typu programów, jakie kraje rozwijające się wdrażają w formie porozumienia między członkami, przewidujące niekwestionowanie tych programów w określonym czasie, jeżeli spełniają pewne warunki (tzw. klauzula należytej powściągliwości).
(6)

Po dalszej ocenie PPK i przedstawieniu przez Królestwo Hiszpanii dodatkowych informacji Komisja w dniu 19 września 2013 r. przesłała do Królestwa Hiszpanii drugie pismo (8), w którym potwierdziła swoje stanowisko w kwestii stosowania metody minimalnego stopnia odsiarczania do obliczania udziału obiektu nr 5 w pułapie PPK w odniesieniu do SO2. Komisja zauważyła ponadto, że w przypadku obiektu nr 2 do obliczenia jego udziału w pułapie PPK na 2016 r. Królestwo Hiszpanii zastosowało dopuszczalną wielkość emisji w odniesieniu do SO2 w wysokości 800 mg/Nm3 na podstawie przepisów art. 5 ust. 2 dyrektywy 2001/80/WE, które Komisja uznała za niemające zastosowania do tego celu. Komisja zwróciła również uwagę na fakt, że w przypadku dziewięciu obiektów dopuszczalną wielkość emisji NOx w wysokości 1 200 mg/Nm3 zastosowano do obliczenia ich udziału w pułapie PPK na 2016 r. na podstawie dodatku C tabela C.1 uwaga 2 załącznika do decyzji wykonawczej 2012/115/UE, nie przedstawiono jednak żadnych informacji na temat zawartości substancji lotnych paliw stałych wykorzystywanych w tych obiektach, które uzasadniałyby stosowanie tej uwagi. Komisja zwróciła się również do Królestwa Hiszpanii o dodatkowe informacje na temat środków przewidzianych w odniesieniu do każdego obiektu objętego PPK w celu terminowego zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji, które będą miały zastosowanie od dnia 1 lipca 2020 r. Wreszcie Komisja zwróciła się do Królestwa Hiszpanii o dostarczenie dodatkowych danych w odniesieniu do obiektów spalania wielopaliwowego lub składających się z obiektów różnego rodzaju na temat ilości wykorzystywanych paliw, dopuszczalnych wielkości emisji, średniego natężenia przepływu gazów odlotowych i współczynników konwersji osobno dla każdego wykorzystywanego paliwa lub każdego rodzaju obiektu.
(27)

Kontrola przeprowadzona przez komisyjne Biuro ds. Żywności i Weterynarii (zwane dalej „FVO”), która miała miejsce w kwietniu 2013 r., wykazała szereg niedociągnięć w zakresie stosowania unijnych środków nadzwyczajnych skierowanych przeciw Bursaphelenchus xylophilus, przyjętych na podstawie decyzji wykonawczej Komisji 2012/535/UE (6). Niedociągnięcia te dotyczą środków wprowadzanych przez Portugalię w strefie buforowej graniczącej z Hiszpanią. W szczególności nie dokonano, w terminach ustanowionych decyzją wykonawczą 2012/535/UE, wycięcia, usunięcia i unieszkodliwienia drzew, które są żywicielami węgorka sosnowca, a które są martwe, w słabej kondycji zdrowotnej lub które znajdują się na obszarach dotkniętych przez pożary lub klęski żywiołowe. Zważywszy, że Komisja – z tych samych powodów – zadecydowała decyzjami wykonawczymi 2011/868/UE i 2012/789/UE o zastosowaniu zmniejszonych poziomów współfinansowania w odniesieniu do podobnych wniosków w 2011 i 2012 r., wydaje się, iż należy zastosować kolejne zmniejszenie współfinansowania tych działań. Zmniejszenie to powinno być proporcjonalne do okresu, co do którego FVO w ramach swojej kontroli było w stanie ustalić, że realizacja środków unijnych była nieprawidłowa, czyli do pierwszych trzech miesięcy 2013 r.
2)

dodaje się artykuły w brzmieniu: „Artykuł 5a Ochrona interesów finansowych Unii 1. Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszej decyzji, ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych a także, w stosownych przypadkach, przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje. 2. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i w ramach kontroli i inspekcji na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców, podwykonawców i innych osób trzecich, którzy otrzymują od Euratomu środki na podstawie niniejszej decyzji. 3. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (2) oraz w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (3) w celu ustalenia, czy doszło do nadużycia finansowego, korupcji lub innego nielegalnego działania ze skutkiem dla interesów finansowych Unii w związku z umową, decyzją lub kontraktem finansowanym na mocy niniejszej decyzji. Bez uszczerbku dla ust. 2 i akapitu pierwszego niniejszego ustępu, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, kontraktach, umowach i decyzjach wynikających ze stosowania niniejszej decyzji wyraźnie upoważnia się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia audytów, kontroli i inspekcji na miejscu. Artykuł 5b Przegląd śródokresowy Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2017 r., sprawozdanie z postępów dokonanych we wdrażaniu niniejszej decyzji na podstawie informacji dostarczonych przez wspólne przedsięwzięcie. W sprawozdaniu określa się wyniki wykorzystania wkładu Euratomu, o którym mowa w art. 4 ust. 3, w odniesieniu do zobowiązań i wydatków. (2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1)." (3) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).”."
(11)

Komisja uważa, że ta ostatnia część wniosku o zwolnienie jednostek klas C i D, o długości poniżej 24 metrów, z wymogu wynikającego z prawidła III/2.1 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE w zakresie zapewnienia zapasowych tratw ratunkowych, nie może zostać zaakceptowana. Zjednoczone Królestwo nie wykazało, że nie spowoduje to zmniejszenia bezpieczeństwa w proponowanych warunkach eksploatacji jednostek wykonujących wyłącznie podróże w korzystnych warunkach pogodowych, w świetle dziennym i w lecie. Ponadto Zjednoczone Królestwo nie wykazało, że ryzyko niedostępności tratwy ratunkowej jest niskie, a proponowany środek równoważny przewidujący pływaki ratunkowe dla 20 % osób na pokładzie jest nie do zaakceptowania, gdyż oznacza, że korzystające z nich osoby będą znajdować się w wodzie. Na niektórych obszarach objętych środkiem temperatura wody w morzu w określonej porze letniej może być bardzo niska, osiągając w niektórych przypadkach 5 °C.