ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(3)

W dniu 3 czerwca 2003 r. Rada uznała, że we Francji istnieje nadmierny deficyt i na podstawie art. 104 ust. 7 zaleciła jego skorygowanie do 2004 r. Komisja w swoim komunikacie do Rady z grudnia 2004 r. w sprawie sytuacji Niemiec i Francji w odniesieniu do zobowiązań tych państw w ramach procedury nadmiernego deficytu w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdziła, że rok 2005 powinien zostać uznany za stosowny termin korekty. W styczniu 2005 r. Rada zgodziła się z tą opinią. Rada w swojej opinii z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zaktualizowanej wersji programu stabilności z grudnia 2004 r., obejmującej lata 2004-2008, zwróciła się do Francji o podjęcie niezbędnych działań dla zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w 2005 r., a następnie kontynuowania konsolidacji budżetowej, oraz o wdrożenie reform strukturalnych i kontrolowanie wydatków w celu zagwarantowania realizacji celów wieloletnich w zakresie wydatków.
(3)

Dnia 5 lipca 2004 r. Rada uznała, że w Grecji istnieje nadmierny deficyt. Dnia 17 lutego 2005 r. Rada, zgodnie z art. 104 ust. 9, zdecydowała o wezwaniu Grecji do skorygowania nadmiernego deficytu do 2006 r. W jesiennej prognozie służb Komisji z 2004 r., na podstawie której podjęto decyzję, zawarto przewidywania, że deficyt osiągnie 5,5 % PKB w 2004 r. W swojej opinii z dnia 6 kwietnia 2005 r. w sprawie zaktualizowanej wersji programu stabilności z marca 2005 r., obejmującej lata 2004-2007, Rada zwróciła się do Grecji o wprowadzenie środków o stałym charakterze, pozwalających na skorygowanie nadmiernego deficytu najpóźniej do 2006 r., obniżanie deficytu dostosowywanego cyklicznie o co najmniej 0,5 % PKB, począwszy od 2007 r., zapewnienie szybszego obniżania zadłużenia, wdrożenie uchwalonych reform systemu emerytalnego w celu zapewnienia długoterminowej stabilności finansów publicznych oraz dalsze usprawnianie gromadzenia i przetwarzania danych sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(8)

W okresie trwania programu przewiduje się poprawę salda strukturalnego (tj. salda dostosowanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych), obliczanego według wspólnie uzgodnionej metodologii, z poziomu deficytu wysokości ok. 3 % PKB w 2005 r. do ok. 0,5 % PKB w 2009 r., tj. średnio o 0,5 % PKB rocznie. Brak poprawy salda strukturalnego w 2007 r. odzwierciedla przewidywane pogorszenie się sytuacji budżetowej netto Cypru w stosunku do budżetu UE z uwagi na fakt, że tymczasowe dotacje kompensujące związane z przystąpieniem Cypru do UE kończą się w 2006 r. Określonym w programie celem średniookresowym dla sytuacji budżetowej jest osiągnięcie do 2009 r. deficytu strukturalnego w wysokości 0,5 % PKB. Jako że cel średniookresowy jest bardziej ambitny, niż wymaga tego minimalna wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 2 % PKB), jego osiągnięcie powinno stworzyć margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem pojawienia się nadmiernego deficytu. Wyznaczony w programie cel średniookresowy jest na właściwym poziomie, ponieważ mieści się on w zakresie określonym dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu oraz kodeksie postępowania, a także stosownie uwzględnia wskaźnik zadłużenia i długoterminowy średni wzrost produktu potencjalnego.
(3)

W opinii z 17 lutego 2005 r. dotyczącej poprzedniej zaktualizowanej wersji programu stabilności Rada zwróciła się do Włoch o: zagwarantowanie, że docelowa wartość deficytu za rok 2005 zostanie osiągnięta, osiągnięcie pozycji budżetowej bliskiej równowadze do roku 2008 oraz o zapewnienie szybszej redukcji stosunku zadłużenia do PKB, zwracając przy tym szczególną uwagę na czynniki zwiększające zadłużenie inne niż pożyczki netto. Dnia 28 lipca 2005 r. Rada stwierdziła istnienie nadmiernego deficytu we Włoszech. Zgodnie z zaleceniem Rady wydanym w tym samym dniu na mocy art. 104 ust. 7 nadmierny deficyt należy skorygować do 2007 r. Dnia 22 lutego Komisja przyjęła komunikat stwierdzający, że jeżeli działania podjęte przez Włochy do ustalonego przez Radę terminu 12 stycznia 2006 r. zostaną w pełni wdrożone, będą zgodne ze ścieżką konsolidacji zawartą w zaleceniu Rady.
(2)

Po okresie dynamicznego wzrostu gospodarczego w drugiej połowie lat 90., kiedy to wzrost PKB wynosił średnio 3 % rocznie, rynek nieruchomości przeżywał ożywienie, a ceny akcji rosły, w gospodarce nastąpił zastój w latach 2002, 2003 i ponownie na początku roku 2005. Po nadwyżce salda sektora general government , mającej miejsce w 2000 r., nastąpiło jego gwałtowne pogorszenie, prowadzące do deficytu w latach 2001 i 2002 i do przekroczenia progu 3 % PKB w 2003 r. Dnia 2 czerwca 2004 r. Rada stwierdziła wystąpienie nadmiernego deficytu w Królestwie Niderlandów i zaleciła jego korektę do 2005 r. Już w 2004 r. osiągnięto znaczną konsolidację budżetową, co doprowadziło do zmniejszenia deficytu do poziomu 2,1 % PKB w 2004 r. Dnia 7 czerwca 2005 r. Rada zdecydowała, że w 2004 r. nastąpiła korekta nadmiernego deficytu w Królestwie Niderlandów i w związku z tym uchyliła decyzję o nadmiernym deficycie.
(3)

W dniu 21 stycznia 2003 r. Rada stwierdziła występowanie nadmiernego deficytu w Niemczech i zaleciła na podstawie art. 104 ust. 7 skorygowanie nadmiernego deficytu do 2004 r. W komunikacie do Rady z grudnia 2004 r. w sprawie „sytuacji Niemiec i Francji wobec ich zobowiązań w ramach procedury nadmiernego deficytu w następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości” Komisja stwierdziła, że za właściwy termin dla korekty należy uznać rok 2005. W styczniu 2005 r. Rada zgodziła się z tym poglądem. W dniu 14 marca 2006 r. Rada postanowiła wezwać Niemcy w trybie art. 104 ust. 9 do przyjęcia do roku 2007 środków zmierzających do zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu. W opinii z dnia 17 lutego 2005 r. dotyczącej aktualizacji programu stabilności z grudnia 2004 r., obejmującej lata 2004-2008, Rada wezwała Niemcy do: podjęcia niezbędnych działań w celu skorygowania nadmiernego deficytu w 2005 r.; w latach następujących po roku 2005 — wdrożenia korekt budżetowych oraz dołożenia niezbędnych starań strukturalnych, aby doprowadzić budżet do stanu bliskiego równowagi przed końcem okresu objętego programem; oraz kontynuowania reform strukturalnych w celu dalszej poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych, w szczególności w odniesieniu do systemu opieki zdrowotnej.
(7)

Zaktualizowany program przewiduje zmniejszenie deficytu z poziomu nieco powyżej 3 % PKB w roku budżetowym 2005/2006 do poziomu niższego od wartości odniesienia, czyli 3 %, w 2006/2007 r. Następnie prognozowany jest spadek deficytu do 1,5 % PKB do 2010/2011 r. Saldo pierwotne sektora instytucji rządowych i samorządowych ma cechować deficyt w wysokości 1,0 % PKB w 2005/2006 r., po czym prognozowany jest powrót do równowagi w 2008/2009 r., a następnie nadwyżka w wysokości 0,5 % PKB w 2010/2011 r. Poprawa salda nominalnego ma wynikać głównie ze wzrostu dochodów częściowo spowodowanego prognozowanym cyklicznym ożywieniem gospodarki, a częściowo poprawą wskaźnika mierzonego jako stosunek podatków do PKB. Zaktualizowany program przewiduje niewielkie uznaniowe zaostrzenie polityki fiskalnej w 2006/2007 i 2007/2008 r., które zgodnie z oczekiwaniami ma być trwałe. Prognozowany jest wzrost wskaźnika wydatków do 2007/2008 r. wynikający z planowanego zwiększenia wydatków związanych z usługami użyteczności publicznej oraz z inwestycjami publicznymi. Planowany jest wzrost inwestycji sektora publicznego netto (w tym dotacji kapitałowych dla sektora prywatnego) z 1,6 % PKB w 2004/2005 r. do 2,25 % PKB do 2006/2007 r., a następnie jego utrzymanie na stałym poziomie wyrażonym jako procent PKB. Po 2007/2008 planowane jest istotne ograniczenie wzrostu wydatków bieżących. Zatem do 2008/2009 r. przewidywane jest całkowite wykorzystanie deficytu na finansowanie inwestycji publicznych. W porównaniu ze zaktualizowanym programem z 2004 r. prognozy dotyczące deficytu na lata 2005/2006 i 2006/2007 zostały skorygowane w górę zgodnie z rozwojem sytuacji w sektorze gospodarczym, choć w perspektywie średnioterminowej są zbliżone do założeń przyjętych w poprzedniej aktualizacji.
(5)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że realny wzrost PKB zwiększy się z 6,5 % w 2005 r. do 6,6 % w 2006 r., po czym ustabilizuje się na poziomie równym średnio 6,3 % w pozostałej części okresu objętego programem. Jeśli wziąć pod uwagę obecnie dostępne informacje, scenariusz ten wydaje się oparty na znacznie ostrożniejszych założeniach dotyczących wzrostu. Według obliczeń służb Komisji dokonanych na podstawie programu zgodnie z powszechnie przyjętą metodologią potencjalna stopa wzrostu PKB pozostanie na względnie wysokim poziomie, choć z nieznaczną tendencją spadkową w perspektywie średniookresowej. W związku z tym ostrożne rokowania co do realnego wzrostu PKB prowadzą do ujemnej luki podażowej przez cały okres programu, podczas gdy prognoza służb Komisji z jesieni 2005 r. przewiduje dodatnią lukę podażową na 2005 i 2006 r. Przewidywania dotyczące inflacji w roku 2006 zawarte w programie także wydają się zaniżone, jeśli wziąć pod uwagę dużą zależność stopy inflacji od zmian cen ropy. Przewidywania na rok 2007 zawarte w programie są zgodne z prognozami Komisji.
(7)

Celem przyjętym w zaktualizowanej wersji programu jest stworzenie warunków sprzyjających pomyślnej integracji w ramach UGW przy jednoczesnym dążeniu do zbliżenia się do średnich poziomów dochodów w UE. Strategia budżetowa nastawiona jest na utrzymanie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych znacznie poniżej 3 % PKB i zmierza do osiągnięcia celu średniookresowego dla sytuacji budżetowej w rozumieniu paktu na rzecz stabilności i wzrostu do 2008 r. W programie zapowiedziano przedsięwzięcie środków w ramach reformy podatkowej, mających doprowadzić do spadku udziału dochodów wyrażonego jako procent PKB o 1,8 % oraz środków po stronie wydatków, które mają doprowadzić do obniżenia wskaźnika wydatków o 2,5 % PKB. Program przewiduje, że działaia w ramach konsolidacji skoncentrują się w okresie końcowym. Przewiduje się, że na początku okresu objętego programem deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie się utrzymywał na poziomie 1,7 % PKB, po czym będzie ulegał powolnemu zmniejszeniu, osiągając wartość 1,4 % w 2007 r., a następnie 1,0 % PKB w 2008 r. W nowej wersji programu termin osiągnięcia deficytu w wysokości 1,0 % PKB, w porównaniu do wersji poprzedniej, został przesunięty o jeden rok przy zmodyfikowanym ukierunkowaniu polityki fiskalnej oraz zasadniczo niezmienionym scenariuszu makroekonomicznym.
(11)

Szacuje się, że na koniec 2005 r. wskaźnik zadłużenia osiągnął 94 % PKB i znacznie przekroczył wartość odniesienia określoną w traktacie, która wynosi 60 % PKB. Program przewiduje obniżenie wskaźnika zadłużenia o około 16 punktów procentowych PKB w okresie objętym programem do poziomu niższego niż 80 % PKB. Ewolucja wskaźnika zadłużenia może być mniej korzystna niż przewidywana w programie, jeżeli pesymistyczne założenia staną się faktem. Niemniej wskaźnik zadłużenia zmniejsza się dostatecznie i w szybkim tempie zbliża się do wartości odniesienia. W odniesieniu do stabilności finansów publicznych wydaje się, że poziom zagrożenia w Belgii jest średni, ze względu na przewidywane koszty budżetowe związane ze starzeniem się społeczeństwa i potrzebę utrzymywania przez dłuższy czas wysokich nadwyżek pierwotnych (4). Obecne zadłużenie brutto, choć spada, w dalszym ciągu znacznie przekracza wartość odniesienia i konieczne jest stałe zmniejszanie wskaźnika zadłużenia, zgodnie ze zaktualizowanym programem. Stosowana w Belgii strategia uznawania kwestii długoterminowych za kluczowe w procesie realizacji polityki budżetowej, w tym przez zmniejszanie zadłużenia, z pewnością przyczyni się do zmniejszenia ryzyka związanego z zapewnieniem stabilności, a „ustawa o funduszu zabezpieczającym przed skutkami starzenia się społeczeństwa” przyczynia się do wzmocnienia zaangażowania politycznego poprzez określenie prawnie wiążących celów budżetowych. Ponadto do zapewnienia stabilności finansów publicznych powinny przyczynić się zastosowane ostatnio środki mające na celu podniesienie efektywnego wieku emerytalnego oraz wskaźnika zatrudnienia. Jednakże w obecnej sytuacji budżetowej dostępne środki mogą nie zapewnić pełnego pokrycia istotnego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, co podkreśla, jak ważne jest utrzymanie w najbliższych latach dużych nadwyżek pierwotnych.
(7)

W programie opisano trójczłonową strategię budżetową. Jej pierwszym celem jest utrzymanie równowagi budżetowej w trakcie trwania cyklu gospodarczego. Po drugie, strategia przewiduje obniżenie obciążenia podatkowego do poniżej 40 % PKB do 2010 r. Po trzecie, zakłada zwiększenie potencjalnego wzrostu poprzez wspieranie inwestycji w badania, edukację i infrastrukturę. Aktualizacja przewiduje spadek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z 1,9 % PKB w 2005 r. do wartości 0 % w 2008 r. oraz wzrost nadwyżki pierwotnej z 1,1 % do 2,7 % PKB. Ponieważ przychody w latach 2005-2008 mają spaść o 0,9 punktu procentowego PKB, planowana konsolidacja ma zostać osiągnięta poprzez ograniczenie wydatków, co sprawi, że wskaźnik wydatków do PKB spadnie o 2,8 punktu procentowego. Znaczna część ograniczenia wydatków ma przypaść na kategorie „inne wydatki pierwotne” oraz „transfery socjalne”. W porównaniu z poprzednim programem jego najnowsza aktualizacja zasadniczo potwierdza planowaną korektę, przy czym zakłada mniej korzystny scenariusz makroekonomiczny.
(7)

Celem programu jest zmniejszenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do stanu bliskiego równowagi do końca okresu objętego programem i zrealizowanie tym samym celu średniookresowego, czyli -0,8 % PKB w tym samym roku. Rozłożenie w czasie oraz poziom salda pierwotnego są podobne jak w przypadku salda ogólnego: wzrost deficytu pierwotnego z -2,1 % PKB w 2005 r. do 0,1 % nadwyżki pierwotnej na koniec okresu. Zmniejszenie deficytu jest oparte na wydatkach, jako że przewiduje się zmniejszenie wydatków sektora publicznego o 2,5 punktu procentowego w okresie objętym programem oraz zmniejszenie wskaźnika dochodów o 0,4 punktu procentowego PKB. W związku z niespodziewanym osłabieniem równowagi budżetowej w 2005 r. strategia budżetowa została zmieniona od czasu przedstawienia poprzedniego programu, który był oparty na mniej optymistycznych założeniach makroekonomicznych i przewidywał zmniejszenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z -1,4 % PKB w 2004 r. do przewidywanego -1,0 % w 2005 r. oraz utrzymanie go na tym poziomie w latach 2006 i 2007.
(10)

Zgodnie z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu przy definiowaniu ścieżki dostosowania do celu średniookresowego programu lub w przypadku tymczasowego odstępstwa od tego celu należy brać pod uwagę „poważne reformy strukturalne” o wymiernym wpływie na długookresową stabilność finansów publicznych. W programie odnotowano, iż aktualnie wdrażana reforma systemu emerytalnego oraz wprowadzenie drugiego filara przyczynią się zwłaszcza do stopniowego obniżenia składek na ubezpieczenie społeczne w saldzie sektora instytucji rządowych i samorządowych w porównaniu do poziomu z 2004 r. W programie oszacowano, że koszt netto reformy systemu emerytalnego wyniesie w 2005 r. % PKB i będzie rósł stopniowo aż osiągnie 1 % PKB w 2008 r. Mogłoby to pozwolić na tymczasowe odstępstwo od wymaganej rocznej ścieżki dostosowania wynoszącej 0,5 % PKB do celu średniookresowego programu, gdyż reformy strukturalne, na których cel ten się opiera, są wystarczająco szczegółowo przedstawione w programie i mają znaczny pozytywny wpływ na długookresową stabilność finansów publicznych. Jednak korekta w 2006 r., uwzględniająca również reformy strukturalne, nie jest w pełni zgodna z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu. Niemniej jednak margines bezpieczeństwa, chroniący przed przekroczeniem wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, jest zapewniony w każdym roku objętym programem. Powyższa sugestia dotycząca szybszego, niż zakłada program, tempa dostosowania do celu średniookresowego programu wydaje się wykonalna ze względu na to, że szacunkowy koszt netto reformy systemu emerytalnego w początkowych latach programu jest niewielki.
(2)

Po postępie dokonanym do połowy lat dziewięćdziesiątych na polu reform gospodarczych i stabilizacji, Republika Czeska doświadczyła nierównowagi makroekonomicznej, która doprowadziła w maju 1997 r. do kryzysu walutowego i recesji gospodarczej w latach 1997-1999. Zakrojone na szeroką skalę reformy strukturalne sektora finansowego i sektora przedsiębiorstw przyczyniły się do wystąpienia od 2000 r. ożywienia w gospodarce. Od tego czasu roczny wzrost realnego PKB wynosił średnio ok. 3 %, w porównaniu do średniej rocznej stopy wzrostu w UE na poziomie 1,7 %. Program zawiera trzy różne scenariusze przewidywań makroekonomicznych i budżetowych: scenariusz „optymistyczny”, „bazowy” i „pesymistyczny”. Scenariusz „bazowy” uznaje się za scenariusz odniesienia przy dokonywaniu oceny przewidywań budżetowych, ponieważ na podstawie obecnie dostępnych informacji wydaje się on być oparty na realnych założeniach z wyjątkiem ostatniego roku objętego programem, dla którego założenia mogą okazać się zbyt optymistyczne. Przewiduje on, że wzrost realnego PKB zmniejszy się nieznacznie z 4,8 % w 2005 r. do średnio 4,3 % przez resztę okresu objętego programem. Składnik wzrostu związany z cyklem koniunkturalnym prawdopodobnie będzie większy niż to wynika z zawartych w programie przewidywań. Przewidywania programu odnośnie do inflacji wydają się być zaniżone.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/3

Zawiadomienie do opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z pkt 8 lit. a) i d) załącznika IID do rozporządzenia (WE) nr 41/2007

(2007/C 120/02)

Limity połowowe dla dobijakowatych w strefie ICES IIIa oraz w wodach WE stref ICES IIa i IV zostały tymczasowo określone w załączniku IA do rozporządzenia Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (1).

Zgodnie z pkt 8 załącznika IID do rozporządzenia (WE) nr 41/2007, TAC oraz kwoty na 2007 r. w odniesieniu do dobijakowatych w wymienionych strefach, są weryfikowane przez Komisję w oparciu o opinie Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) i Komitetu Naukowego-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) dotyczących liczebności dobijakowatych w Morzu Północnym w 2006 r.

Jeżeli ICES i STECF oszacują liczebność dobijakowatych w Morzu Północnym w 2006 r. na więcej niż 150 000 milionów osobników w wieku 1, należy ustalić TAC (w 1 000 t) zgodnie z funkcją TAC2007 = - 597+(4,073 * N1 ), określoną w pkt 8 lit. b) załącznika IID do rozporządzenia (WE) nr 41/2007.

W dniu 16 maja 2007 r. Komisja otrzymała naukowe opinie ICES i STEFC, które szacują liczebność dobijakowatych w 2006 r. na więcej niż 150 000 milionów osobników w wieku 1. TAC dla dobijakowatych w strefie ICES IIIa i IV oraz w wodach WE strefy ICES IIa powinien zatem odpowiadać ilości 170 000 ton.

Rozporządzenie Komisji zmieniające TAC i kwoty dla dobijakowatych w strefie ICES IIIa oraz w wodach WE stref ICES IIa i IV zostanie przyjęte w możliwie jak najkrótszym czasie. Zgodnie z pkt 8 lit. d) załącznika IID do rozporządzenia (WE) nr 41/2007, rozporządzenie Komisji w sprawie weryfikacji TAC i kwot w odniesieniu do dobijakowatych w strefie ICES IIIa oraz w wodach WE stref ICES IIa i IV należy stosować z mocą wsteczną od dnia publikacji zawiadomienia Komisji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. L 15 z 20.1.2007, str. 1.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 90/30

Zawiadomienie dla osób, podmiotów i organów umieszczonych przez Radę w wykazie osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (załącznik V)

(2007/C 90/11)

Poniższa informacja skierowana jest do osób, podmiotów i organów wymienionych w załączniku do decyzji Rady 2007/242/WE z dnia 23 kwietnia 2007 r. (1)

Rada Unii Europejskiej ustaliła, że osoby, podmioty i organy wymienione w wyżej wspomnianym wykazie spełniają kryteria ustanowione w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (2) i w związku z tym zostały one wymienione, na mocy decyzji, o której mowa powyżej, w załączniku V do tego rozporządzenia. W rozporządzeniu tym przewidziano, że wszelkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze należące do zainteresowanych osób, podmiotów lub organów zostaną zamrożone i że nie można im udostępniać, ani bezpośrednio, ani pośrednio, żadnych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych.

Zwraca się uwagę zainteresowanych osób, podmiotów i organów na możliwość złożenia wniosku do właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim lub w odpowiednich państwach członkowskich, wskazanych na stronach internetowych wymienionych w załączniku III do tego rozporządzenia, po to by otrzymać zezwolenie na użycie zamrożonych funduszy w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub dokonania określonych płatności (por. art. 8, 9 i 10 rozporządzenia).

Zainteresowane osoby, podmioty lub organy mogą także złożyć do Rady wniosek, wraz z dokumentami uzupełniającymi, o to, by decyzja o umieszczeniu ich w wyżej wspomnianym wykazie została ponownie rozpatrzona.

Wnioski takie należy przesyłać na poniższy adres: Council of the European Union, General Secretariat, Rue de la Loi 175, B-1048 Bruksela.

Zwraca się także uwagę na fakt, że wszystkie zainteresowane osoby, podmioty lub organy mają możliwość zaskarżenia decyzji Rady w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, zgodnie z warunkami określonymi w art. 230 akapit czwarty i piąty Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

(1) Dz.U. L 106 z 24.4.2007, str. 51.

(2) Dz.U. L 103 z 20.4.2007, str. 1.
(4)

Celem przedstawionej w programie strategii budżetowej jest osiągnięcie do 2009 roku — dzięki konsolidacji, przypadającej na końcowy okres programu — średniookresowego celu budżetowego, zgodnego z paktem na rzecz stabilności i wzrostu. Z uwagi na dalsze reformy podatkowe oraz szereg środków mających na celu ograniczenie wydatków prognozuje się dalszy spadek dochodów i wydatków wyrażonych w relacji do PKB w okresie objętym programem. Przewiduje się, że do 2008 roku przy zasadniczo zrównoważonym spadku wszystkich wskaźników deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie utrzymywał się na poziomie ok. 1,5 % PKB. Na 2009 r. prognozowany jest spadek deficytu do 1,0 %, ponieważ spadek dochodów zostanie zrównoważony przez zmniejszenie wydatków. Saldo pierwotne początkowo spadnie z 0,1 % PKB w 2006 r. do – 0,3 % PKB w 2008 r., po czym wzrośnie do 0,3 % PKB w 2009 r. Program stabilności wyznaczył docelowy deficyt nominalny w wysokości 1 % PKB rok później, niż przewidywała to ostatnia aktualizacja programu konwergencji przy bardziej korzystnym scenariuszu makroekonomicznym.
(9)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest w Finlandii wyższy od średniej w UE, mimo że przyjęte reformy systemu emerytalnego przyczyniają się do ograniczenia wzrostu wydatków na świadczenia emerytalne, które w nadchodzących dekadach powinny być zbliżone do unijnej średniej wyrażonej jako stosunek do PKB. Wyjściowa sytuacja budżetowa charakteryzująca się znaczną nadwyżką salda strukturalnego w dużym stopniu przyczynia się do łagodzenia długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet. Ponadto znaczne aktywa zgromadzone w ramach publicznego funduszu emerytalnego częściowo pokryją zwiększone wydatki na świadczenia emerytalne. Jednak utrzymanie wysokich nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej przyczyniłoby się do ograniczenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych. Generalnie wydaje się, że zagrożenia dla finansów publicznych Finlandii kształtują się na niskim poziomie.