ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2022/433

z dnia 15 marca 2022 r.

nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji i zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2012 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

Uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15 i art. 24 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 17 lutego 2021 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno („produkt objęty dochodzeniem”) pochodzących z Indii i Indonezji (zwanych łącznie „państwami, których dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2021 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer” lub „skarżący”) w imieniu przemysłu Unii, w rozumieniu art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, zajmującego się płaskimi wyrobami ze stali nierdzewnej walcowanymi na zimno. W skardze przedstawiono dowody na subsydiowanie i wynikającą z niego szkodę, co uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3) Przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego Komisja powiadomiła rząd Indii („rząd Indii”) (3) i rząd Indonezji („rząd Indonezji”) (4) o wpłynięciu należycie udokumentowanej skargi oraz zaprosiła rząd Indii i rząd Indonezji do udziału w konsultacjach zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. W dniu 10 lutego 2021 r. odbyły się konsultacje z rządem Indii, a w dniu 15 lutego 2021 r. z rządem Indonezji. Z żadnym z rządów nie osiągnięto jednak wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

(4) W dniu 18 listopada 2021 r. Komisja nałożyła ostateczne cło antydumpingowe i ustanowiła ostateczne pobranie cła tymczasowego nałożonego na przywóz tego samego produktu pochodzącego z Indii i z Indonezji (5) („rozporządzenie antydumpingowe”) w toku dochodzenia, które wszczęto zawiadomieniem o wszczęciu postępowania opublikowanym w dniu 30 września 2020 r. („odrębne dochodzenie antydumpingowe”) (6).

(5) Analizy szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przeprowadzone w ramach niniejszego dochodzenia antysubsydyjnego i w ramach odrębnego dochodzenia antydumpingowego stosuje się odpowiednio, ponieważ definicje przemysłu Unii, objętych próbą producentów unijnych, okresu badanego i okresu objętego dochodzeniem są takie same dla obu dochodzeń.

1.2. Rejestracja

(6) W dniu 7 kwietnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację przywozu. Komisja przeanalizowała wniosek, ale stwierdziła, że na przestrzeni stosunkowo krótkiego okresu nie miał miejsca masowy przywóz produktu objętego subsydiami stanowiącymi podstawę środków wyrównawczych w państwach, których dotyczy postępowanie. Na przestrzeni siedmiu miesięcy po wszczęciu postępowania przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno z Indii i Indonezji spadł o 46 % w porównaniu z przywozem w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym nie zostały spełnione warunki poddania przywozu rejestracji, zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, i Komisja nie poddała przywozu produktu objętego postępowaniem wymogowi rejestracji.

1.3. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(7) Dochodzenie dotyczące subsydiów i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. („okres objęty dochodzeniem”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”). Oba okresy są takie same jak w przypadku odrębnego dochodzenia antydumpingowego.

1.4. Zainteresowane strony

(8) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, rząd Indii, rząd Indonezji, znanych producentów eksportujących w państwach, których dotyczy postępowanie, znanych importerów i użytkowników w Unii o wszczęciu dochodzenia i zwróciła się do tych podmiotów o wzięcie w nim udziału.

(9) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Przeprowadzono przesłuchania, w których uczestniczyły Eurofer i inne przedsiębiorstwo.

(10) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała również władze Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) do udziału w dochodzeniu w charakterze zainteresowanej strony. Komisja poinformowała ponadto rząd ChRL o wszczęciu postępowania i nawiązała w szczególności do zawartego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zaproszenia do udziału w nim w charakterze zainteresowanej strony. Rząd ChRL poinformował następnie Komisję o zarejestrowaniu się w charakterze zainteresowanej strony w tym dochodzeniu.

(11) W dniu 11 października 2021 r. Komisja skierowała do rządu ChRL wezwanie do udzielenia informacji.

(12) Rząd ChRL nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Komisji do udzielenia informacji i zamiast tego w dniu 21 października 2021 r. przedstawił swoje uwagi dotyczące samego wezwania do udzielenia informacji.

(13) Z jednej strony w uwagach tych rząd ChRL stwierdził, że procedury Komisji mogą naruszać zasady WTO i prawo Unii.

(14) Po pierwsze, rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie poinformowała go o złożeniu skargi, nie odbyła z nim konsultacji poprzedzających wszczęcie postępowania, nie poinformowała go o wszczęciu postępowania ani nie zaprosiła bezpośrednio do udziału w dochodzeniu w charakterze zainteresowanej strony. W związku z tym, że rząd ChRL nie jest państwem wywozu, rząd ChRL nie jest zainteresowanym członkiem ani stroną w rozumieniu zasad WTO i zaproszenie nie ma podstawy prawnej ani nie spełnia podstawowych wymogów proceduralnych.

(15) Komisja zauważyła, że te zarzuty są niezgodne ze stanem faktycznym. W rzeczywistości po włączeniu do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 lutego 2021 r., zaproszenia do uczestnictwa w charakterze zainteresowanej strony Komisja wysłała w tym samym dniu zawiadomienie o wszczęciu postępowania do rządu ChRL, wyraźnie zwracając uwagę rządu ChRL na zaproszenie. Początkowo rząd ChRL zwrócił się w dniu 19 lutego 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej o dostęp do dokumentacji udostępnionej do wglądu. W odpowiedzi udzielonej w tym samym dniu na tę wiadomość e-mail Komisja wyraźnie zapytała rząd ChRL, czy w związku ze zwróceniem się o dostęp do dokumentacji udostępnionej do wglądu, zamierza on zarejestrować się jako zainteresowana strona. W tym samym dniu rząd ChRL potwierdził, że zarejestrował się jako zainteresowana strona. Cała wymiana wiadomości e-mail jest dostępna w dokumentacji udostępnionej do wglądu. W związku z tym Komisja poinformowała rząd ChRL bezpośrednio o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i zaprosiła go nawet dwa razy, aby został zainteresowaną stroną. Ponadto Komisja nie zaprosiła rządu ChRL do odbycia konsultacji poprzedzających wszczęcie postępowania, ponieważ oczekiwała, że rząd Indonezji wyjaśni udział rządu ChRL w zapewnianiu pośredniego wsparcia finansowego producentom eksportującym w Indonezji. Biorąc więc pod uwagę, że Komisja nie zamierzała badać potencjalnych subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych przyznanych przez ChRL, lecz tylko subsydia zapewnione przez rząd Indonezji dzięki wsparciu finansowemu rządu ChRL, nie było wymogu prawnego przeprowadzenia z rządem ChRL konsultacji poprzedzających wszczęcie postępowania.

(16) Po drugie, rząd ChRL stwierdził, że wnioskował o śledzenie postępu sprawy z obawy to, że Komisja może naruszyć zasady WTO i prawo Unii, lecz rząd ChRL nie podlega niniejszemu dochodzeniu i nie jest zobowiązany do przedstawiania jakichkolwiek informacji w dochodzeniu. W rzeczywistości, według rządu ChRL, Komisja już naruszyła Porozumienie WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („porozumienie SCM”) oraz rozporządzenie podstawowe w toku dochodzenia antysubsydyjnego dotyczącego przywozu niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” albo „Chiny”) i Egiptu wszczętego w dniu 16 maja 2019 r. (7), którego wynikiem było nałożenie ostateczne cła wyrównawczego opublikowane w dniu 15 czerwca 2020 r. (8) („dochodzenie antysubsydyjne dotyczące materiałów z włókna szklanego”), włączając normalną dwustronną współpracę gospodarczą i handlową między Chinami a Egiptem w zakres tzw. subsydiowania skrośnego między krajami.

(17) Komisja przypomniała, że to nie rząd ChRL zwrócił się o śledzenie przebiegu sprawy, lecz sama Komisja, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zaprosiła rząd ChRL do zarejestrowania się jako zainteresowana strona. Jeżeli chodzi o zarzuty związane z dochodzeniem antysubsydyjnym dotyczącym materiałów z włókna szklanego, Komisja uznała je za ogólne i niepoparte dowodami, a poza tym nie są one przedmiotem niniejszego dochodzenia. W każdym razie Komisja odnotowała, że wsparcie finansowe udzielone przez rząd ChRL w zakresie, w jakim wsparcie to przyznano rządowi Indonezji, wchodzi w zakres niniejszego dochodzenia. Informacja dotycząca wsparcia finansowego udzielonego przez rząd ChRL jest zatem potrzebna w tym kontekście.

(18) Po trzecie, rząd ChRL zwrócił uwagę, że wbrew wymogowi WTO stanowiącemu, że organy prowadzące dochodzenie powinny niezwłocznie przedstawić informacje wymagane od zainteresowanych stron, Komisja nie skierowała do niego wezwania do udzielenia informacji w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy po wszczęciu postępowania,, a także zwrócił uwagę że termin udzielenia odpowiedzi ustalono na 10 dni zamiast 37 dni przewidzianych w art. 12 ust. 1 pkt 1 porozumienia SCM i art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(19) Komisja zauważyła, że czas wysłania wezwania do udzielenia informacji do rządu ChRL związany był z przebiegiem dochodzenia. Elementy, o które zapytano rząd ChRL, nie były w pełni oczywiste na początku dochodzenia, a informacje, o które się zwrócono, opierały się na aspektach wymagających dalszego dochodzenia po pierwszym spotkaniu ze stronami indonezyjskimi w ramach zdalnej kontroli krzyżowej. Komisja odpowiedziała ponadto, że skierowała do rządu ChRL „wezwanie do udzielenia informacji”, a nie „kwestionariusz”. Wymogi dotyczące ram czasowych, przywołane przez rząd ChRL, dotyczą tylko kwestionariuszy. Ramy czasowe przewidziane w wezwaniu do udzielenia informacji były wystarczające na przekazanie wymaganych informacji. W każdym razie, gdyby rząd ChRL uznał ramy czasowe za zbyt rygorystyczne, mógłby wystąpić o przedłużenie terminu, czego nie uczynił.

1.5. Uwagi dotyczące wszczęcia postępowania

1.5.1. Uwagi rządu Indii dotyczące wszczęcia postępowania

(20) Rząd Indii nie przedłożył uwag na piśmie przed konsultacjami poprzedzającymi wszczęcie postępowania, ani po nich. Podczas konsultacji rząd Indii argumentował jednak, że skarga generalnie nie zawiera wystarczających dowodów na istnienie domniemanych programów subsydiowania.

(21) Komisja uwzględniła uwagi rządu Indii. Jak przedstawiono jednak szczegółowo w memorandum w sprawie wystarczających dowodów („memorandum”) (9), po zbadaniu zarzutów dotyczących subsydiowania Komisja stwierdziła, że skarga wraz z dowodami dostępnymi dla Komisji i wyszczególnionymi w memorandum zawierała wystarczające dowody wskazujące na istnienie subsydiowania pochodzącego z Indii produktu objętego postępowaniem.

1.5.2. Uwagi rządu rząd Indonezji dotyczące wszczęcia postępowania

(22) W dniu 15 lutego 2021 r. rząd Indonezji przekazał pisemną wersję oświadczeń złożonych w trakcie konsultacji poprzedzających wszczęcie postępowania, które odbyły się w tym samym dniu. W złożonych oświadczeniach argumentowano, że skarga ogólnie nie zawiera wystarczających dowodów na istnienie domniemanych programów subsydiowania.

(23) Komisja wzięła pod uwagę złożone oświadczenia na etapie przygotowywania memorandum w sprawie wystarczającego charakteru dowodów i, szanując uwagi rządu Indonezji, nie zgodziła się z nimi. W istocie Komisja stwierdziła, że skarga, wraz z dowodami dostępnymi dla Komisji i wyszczególnionymi w memorandum w sprawie wystarczającego charakteru dowodów, zawierała wystarczające dowody wskazujące na istnienie subsydiowania. W każdym razie w toku dochodzenia zwrócono szczególną uwagę na elementy, które podkreślił rząd Indonezji.

1.6. Kontrola wyrywkowa

(24) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

1.6.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(25) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że podjęła decyzję o ograniczeniu dochodzenia do rozsądnej liczby producentów unijnych, dokonując kontroli wyrywkowej, oraz że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Komisja dokonała doboru wstępnej próby na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży w Unii zgłoszonych przez producentów unijnych w kontekście analizy stałej oceny poprzedzającej wszczęcie dochodzenia, mając również na uwadze ich położenie geograficzne. Dobrana w ten sposób wstępna próba obejmowała trzech producentów unijnych, których produkcja i sprzedaż stanowią ponad 60 % produkcji i 70 % sprzedaży produktu podobnego w Unii i którzy mają swoje siedziby w czterech różnych państwach członkowskich. Szczegółowe informacje dotyczące wstępnego doboru próby dołączono do akt do wglądu dla zainteresowanych stron, zapewniając zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia uwag. Nie otrzymano żadnych uwag.

(26) W związku z tym, że w wyznaczonym terminie nie przedstawiona żadnych uwag, dobór wstępnej próby producentów unijnych został potwierdzony. Próba obejmowała przedsiębiorstwa Acciai Speciali Terni S.p.A., Aperam Stainless Europe i Outokumpu Stainless OY. Ostateczna próba jest reprezentatywna dla przemysłu Unii. Próba ta pokrywała się z próbą producentów unijnych w odrębnym dochodzeniu antydumpingowym.

1.6.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(27) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich znanych importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(28) Jeden importer niepowiązany zgłosił się jako zainteresowana strona i przedstawił wymagane informacje. Z uwagi na niewielką liczbę uzyskanych odpowiedzi kontrola wyrywkowa nie była konieczna. Nie przedstawiono żadnych uwag w sprawie tej decyzji. Importera poproszono o wypełnienie kwestionariusza.

1.6.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w państwach, których dotyczy postępowanie

(29) Z uwagi na potencjalnie dużą liczbę producentów eksportujących w państwach, których dotyczy postępowanie, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową w Indiach i Indonezji. Aby zatem podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w Indiach i Indonezji do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(30) Ponadto Komisja zwróciła się do misji Indii przy Unii Europejskiej oraz do Ambasady Republiki Indonezji w Brukseli o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub o skontaktowanie się z nimi.

1.6.3.1. Indie

(31) Dwie grupy przedsiębiorstw indyjskich przedłożyły odpowiedź w ramach kontroli wyrywkowej w wyznaczonym terminie. Przedmiotowi producenci eksportujący: Chromeni Steels Private Limited („Chromeni”) i Grupa Jindal odpowiadali w okresie objętym dochodzeniem za 100 % wielkości indyjskiego wywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno z Indii do Unii. Komisja zrezygnowała zatem z przeprowadzania kontroli wyrywkowej w odniesieniu do Indii.

(32) Część Grupy Jindal (Indie) zajmująca się produkcją i sprzedażą płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno składa się z dwóch producentów eksportujących, dwóch przedsiębiorstw handlowych, jednego usługodawcy i jednego dostawcy surowców.

(33) Grupa Jindal jest zintegrowana pionowo, począwszy od produkcji koksu, gazu i żelazochromu przez produkcję ciekłej stali nierdzewnej, płyt, zwojów walcowanych na gorąco, aż po produkcję płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno.

(34) Przedsiębiorstwo Chromeni nie jest zintegrowane pionowo. Rozpoczyna wytwarzanie płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno ze zwojów stali nierdzewnej walcowanych na gorąco.

1.6.3.2. Indonezja

(35) Trzech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących w Indonezji przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę złożoną z dwóch grup producentów eksportujących, opierając się na największej reprezentatywnej wielkości wywozu z Indonezji do Unii w okresie objętym dochodzeniem, którą to wielkość można było właściwie zbadać w dostępnym czasie: PT Indonesia Ruipu Nickel and Chrome Alloy („IRNC”) i PT. Jindal Stainless Indonesia („Jindal Indonesia”). Objęte próbą grupy producentów eksportujących odpowiadały za 71 % szacunkowej łącznej wielkości wywozu płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno z Indonezji do Unii w okresie objętym dochodzeniem.

(36) IRNC jest przedsiębiorstwem zintegrowanym pionowo. Przedsiębiorstwo rozpoczyna wytwarzanie płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno z rudy niklu, a zatem posiada własne huty. Ponadto IRNC jest częścią grupy przedsiębiorstw wytwarzających różne rodzaje wyrobów ze stali, które są również zintegrowane pionowo (rozpoczynają produkcję od rudy niklu, a zatem posiadają własne huty) i dostarczają IRNC wyjściowe wyroby ze stali do produkcji płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno. Przedsiębiorstwami tymi (zwanymi dalej łącznie z IRNC „Grupą IRNC”) są PT. Indonesia Guang Ching Nickel and Stainless Steel Industry („GCNS”), PT Indonesia Tsingshan Stainless Steel („ITSS”), PT. Sulawesi Mining Investment („SMI”) i PT. Tsingshan Steel Indonesia („TSI”). Wszystkie są zlokalizowane w kompleksie przemysłowym Morowali w Indonezji.

(37) Przedsiębiorstwo Jindal Indonesia nie jest zintegrowane pionowo. Rozpoczyna wytwarzanie płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno ze zwojów stali nierdzewnej.

(38) Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby Komisja zasięgnęła opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz rządu Indonezji. Nie otrzymano żadnych uwag, tak więc próba została potwierdzona.

1.7. Indywidualne badanie

(39) Trzeci indonezyjski producent eksportujący, który zwrócił formularz dotyczący kontroli wyrywkowej, poinformował Komisję, że nie zamierza wnioskować o indywidualne badanie na mocy art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Komisja poinformowała jednak nieobjętego próbą producenta eksportującego o konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jeżeli chce zostać objęty indywidualnym badaniem. Producent ten nie przekazał jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W związku z tym przeprowadzenie jakichkolwiek indywidualnych badań było niemożliwe.

1.8. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

(40) Komisja rozesłała kwestionariusze do trzech objętych próbą producentów unijnych, skarżącego, jednego importera niepowiązanego, który się zgłosił, oraz czterech producentów eksportujących w państwach, których dotyczy postępowanie. Kwestionariusze te udostępniono również w internecie (10) w dniu wszczęcia postępowania.

(41) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech objętych próbą producentów unijnych objętych próbą, skarżącego, jednego importera niepowiązanego oraz dwóch objętych próbą producentów eksportujących z Indii.

(42) Komisja wysłała również kwestionariusz do rządu Indii i rządu Indonezji.

(43) Kwestionariusz przeznaczony rządu Indii obejmował specjalne kwestionariusze dla (i) wszelkich instytucji finansowych udzielających kredytów albo kredytów eksportowych przedsiębiorstwom objętym dochodzeniem albo ich nabywcom (w kontekście kredytów eksportowych dla nabywców), (ii) 10 największych producentów i dystrybutorów materiałów wsadowych (rudy chromu i rudy żelaza), które rzekomo dostarczano dwóm indyjskim producentom eksportującym do celów produkcji produktu objętego dochodzeniem za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(44) Kwestionariusz przeznaczony dla rządu Indonezji zawierał specjalny kwestionariusz dla Lembaga Pembiayaan Ekspor Indonesia („Indonesia Eximbank”). Na tę instytucję finansową zwrócono szczególną uwagę w skardze jako na podmiot publiczny lub podmiot, któremu rząd Indonezji powierzył lub wyznaczył zadanie udzielania subsydiów. Ze względów organizacyjnych zwrócono się ponadto do rządu Indonezji o przekazanie specjalnych kwestionariuszy (i) wszelkim instytucjom finansowym udzielających kredytów albo kredytów eksportowych przedsiębiorstwom objętym próbą albo ich nabywcom (w kontekście kredytów eksportowych dla nabywców) (11), (ii) 10 największym producentom i dystrybutorom podstawowych materiałów wsadowych do produktu objętego dochodzeniem, a także wszelkim innym producentom materiałów wsadowych i dystrybutorom tych materiałów, którzy dostarczali materiały wsadowe dwóm przedsiębiorstwom objętym próbą oraz (iii) PT. Asuransi Asei Indonesia („ASEI”), które to przedsiębiorstwo bezpośrednio wymieniono w skardze, jako podmiot oferujący ubezpieczenia kredytów eksportowych na warunkach preferencyjnych, potencjalnie również producentom produktu objętego dochodzeniem.

(45) Kwestionariusz skierowany do rządu Indonezji obejmował również specjalny kwestionariusz dla PT. Indonesia Morowali Industrial Park („IMIP”), przedsiębiorstwa eksploatującego kompleks przemysłowy, w którym znajduje się IRNC, jeden z producentów eksportujących objętych próbą. W związku z tym, że IMIP jest przedsiębiorstwem powiązanym z IRNC, zwrócono się również do IRNC o przekazanie IMIP tego samego kwestionariusza.

(46) Do rządu Indonezji zwrócono się o zebranie wszelkich odpowiedzi przekazanych przez te podmioty i o przesłanie ich bezpośrednio Komisji.

(47) Komisja otrzymała od rządu Indii odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które nie zawierały jednak odpowiedzi na pytania zawarte w specjalnych kwestionariuszach, o których mowa w motywie 43, a także otrzymała odpowiedzi od rządu Indonezji, które zawierały odpowiedzi udzielone przez Indonesia Eximbank, trzy inne instytucje finansowe, 11 dostawców środków produkcji: cztery kopalnie węgla (PT. Sungai Danau Jaya, PT. Tanah Bumbu Resources, PT. Wahana Baratama Mining i PT. Bukit Asam Tbk), trzy kopalnie rudy niklu (PT. GAG Nikel, PT. Ceria Nugraha Indotama i PT. Tiran Indonesia), cztery przedsiębiorstwa handlowe prowadzące obrót rudą niklu i węglem (PT. Ekasa Yad Resouces, PT. Batu Bara Global Energy, PT. Rwood Resources Indonesia i PT. Bumi Nusantara Jaya), ASEI i IMIP. Komisja otrzymała również od IRNC takie same odpowiedzi udzielone przez IMIP na pytania zawarte w kwestionariuszu.

1.9. Wizyty weryfikacyjne

(48) Z uwagi na wybuch pandemii COVID-19 i środki izolacji wprowadzone przez poszczególne państwa członkowskie, jak również przez poszczególne państwa trzecie, Komisja nie mogła przeprowadzić wizyt weryfikacyjnych zgodnie z art. 16 rozporządzenia podstawowego na etapie tymczasowym. Zamiast wizyt weryfikacyjnych Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe wszystkich informacji uznanych za niezbędne, aby dokonać tymczasowych ustaleń zgodnie z zawiadomieniem w sprawie skutków, jakie pojawienie się COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (12).

(49) Bez uszczerbku dla stosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego Komisja przeprowadziła za pośrednictwem wideokonferencji zdalne kontrole krzyżowe odpowiedzi udzielonych przez rząd Indii i rząd Indonezji na pytania zawarte w kwestionariuszach. Urzędnicy z odpowiednich ministerstw uczestniczyli w zdalnych kontrolach krzyżowych. Zdalna kontrola krzyżowa rządu Indonezji obejmowała również zdalną kontrolę krzyżową informacji przekazanych przez Indonesia Eximbank oraz przez dwóch dostawców materiałów wsadowych, mianowicie PT. Gag Nikel i PT. Sungai Danau Jaya.

(50) Komisja przeprowadziła ponadto zdalne kontrole krzyżowe następujących przedsiębiorstw/stron: a) Stowarzyszenia unijnego reprezentującego trzech objętych próbą producentów unijnych: — Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer”), Bruksela, Belgia. b) Producentów eksportujących w Indiach: — Chromeni Steels Private Limited, („Chromeni”), Ahmedabad, — Jindal Stainless Limited („JSL”), New Delhi and Jindal Stainless Hisar Limited („JSHL”), Nowe Delhi, oraz ich przedsiębiorstwa powiązane, w szczególności powiązane przedsiębiorstwa handlowe: Jindal Stainless Steelway Limited („JSS”), Gurugram and Jindal Steelitalia Limited („JSI”), Gurgaon, usługodawca: Jindal United Steel Limited („JUSL”), Nowe Delhi i dostawca surowców: Jindal Coke Limited („JCL”), Nowe Delhi, zwane dalej łącznie „Grupą Jindal”). c) Producentów eksportujących w Indonezji: — PT. Indonesia Ruipu Nickel and Chrome Alloy („IRNC”), Dżakarta, i jego przedsiębiorstwa powiązane, w szczególności jego czterej główni powiązani dostawcy materiałów wsadowych PT. Indonesia Guang Ching Nickel and Stainless Steel Industry („GCNS”), Dżakarta, PT. Indonesia Tsingshan Stainless Steel („ITSS”), Dżakarta, PT. Sulawesi Mining Investment („SMI”), Dżakarta i PT. Tsingshan Steel Indonesia („TSI”), Dżakarta (zwane dalej łącznie z IRNC „Grupą IRNC”), oraz powiązany kompleks przemysłowy, w którym mieści się Grupa IRNC, PT. Indonesia Morowali Industrial Park („IMIP”), Dżakarta, — PT. Jindal Stainless Indonesia („Jindal Indonesia”), Gresik.

1.10. Niewprowadzanie środków tymczasowych i dalsze postępowanie

(51) W dniu 20 października 2021 r., na podstawie art. 29a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała zainteresowane strony o swoim zamiarze nienakładania środków tymczasowych oraz kontynuacji dochodzenia.

(52) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do celów sformułowania ostatecznych ustaleń.

1.11. Ostateczne ujawnienie

(53) W dniu 17 grudnia 2021 r. Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz produktu objętego postępowaniem („ostateczne ujawnienie”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi w tej sprawie. Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(54) Następnie w dniu 21 stycznia 2022 r. zainteresowane strony otrzymały dodatkowe ostateczne ujawnienie („dodatkowe ostateczne ujawnienie”) i wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi w tej sprawie. Zainteresowanym stronom dano możliwość zgłoszenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach handlowych.

(55) Uwagi otrzymano od skarżącego, rządu Indii, rządu Indonezji, rządu ChRL, producentów eksportujących objętych próbą, importera niepowiązanego LSI oraz konsorcjum składającego się z importerów i dystrybutorów Euranimi.

(56) Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, również umożliwiono przedstawienie swoich argumentów. W posiedzeniach wyjaśniających wzięli udział Grupa IRNC i Euranimi.

(57) Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu.

(58) Grupa IRNC twierdziła, że naruszono jej prawo do obrony, ponieważ nie dano jej wystarczająco dużo czasu na przygotowanie uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia. W odpowiedzi Komisja podkreśliła, że Grupie IRNC na przedstawienie uwag wyznaczono początkowo termin 18 dni, co znacznie przekracza ustawowy termin 10 dni, który Komisja jest zobowiązana zapewnić zainteresowanym stronom po ostatecznym ujawnieniu. Ponadto Komisja, na wniosek przedsiębiorstwa, przedłużyła mu termin o trzy dni. W związku z tym Komisja uznała, że Grupa IRNC miała wystarczająco dużo czasu na przedstawienie swoich uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia, a argument został odrzucony.

(59) Grupa Jindal i Jindal Indonesia zwróciły się do Komisji o zapewnienie, aby nie łączono proponowanych ceł wyrównawczych i środków ochronnych dotyczących stali, jak to miało miejsce w rozporządzeniu antydumpingowym.

(60) Kwestię tę omówiono w motywach 1083 i 1084.

(61) Ze względu na pewność prawa Grupa Jindal i Jindal Indonesia zwróciły się również do Komisji o włączenie proponowanego rozporządzenia nakładającego cła antysubsydyjne do rozporządzenia (UE) 2019/1382 (13).

(62) Komisja zauważyła, że w art. 3 uwzględniono już kwestię relacji między cłami pobieranymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem a cłami pobieranymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/159 (14). W ostatniej zmianie rozporządzenia (UE) 2019/1382 Komisja ogłosiła już, że w przyszłości każde rozporządzenie nakładające środki antydumpingowe lub antysubsydyjne dotyczące wyrobów ze stali również objętych środkiem ochronnym będzie zawierać przepisy szczegółowe zapobiegające ich równoczesnemu stosowaniu z cłem ochronnym za ilości powyżej kontyngentu (15).

(63) Po ostatecznym ujawnieniu Euranimi i LSI stwierdziły, że Komisja powinna zawiesić środki zgodnie z art. 24 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(64) Komisja potwierdziła otrzymanie informacji dostarczonych przez te strony i przypomniała im, że jeżeli Komisja uznałaby to za stosowne, może podjąć decyzję o zawieszeniu środków w przypadku, gdyby warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia szkoda nie powinna wystąpić ponownie, oraz gdyby leżało to w interesie Unii.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(65) Produktem objętym niniejszym dochodzeniem są płaskie wyroby walcowane ze stali nierdzewnej, nieobrobione więcej niż walcowane na zimno, obecnie objęte kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7219 90 20, 7219 90 80, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81, 7220 20 89, 7220 90 20 i 7220 90 80 i pochodzące z Indii i Indonezji. Powyższe kody CN podano jedynie w celach informacyjnych.

2.2. Produkt podobny

(66) W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania: — produkt objęty postępowaniem, — produkt wytwarzany i sprzedawany na rynkach krajowych państw, których dotyczy postępowanie, oraz — produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(67) Komisja stwierdziła, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

2.3. Argumenty dotyczące zakresu produktu

(68) Jeden producent unijny, działający również jako importer i użytkownik końcowy, zwrócił się o wyłączenie z zakresu produktu wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno wykonanych ze gatunków stali 200 i 201. W toku dochodzenia ustalono, że produkty te są wymienne pod względem właściwości. Komisja stwierdziła również, że uwzględnienie tego wniosku o wyłączenie nakładałoby rzeczywiście nieuzasadnione obciążenie na organy celne, które musiałyby przeprowadzać badanie laboratoryjne i sprawdzać końcowe przeznaczenie każdej przesyłki. Ponadto z danych, które przedsiębiorstwo przedstawiło w odniesieniu do swoich zakupów produktów wykonanych ze gatunków stali 200 i 201 oraz innych produktów z państw, których dotyczy postępowanie, wynika, że kupowało ono od tych państw inne produkty wchodzące w zakres produktu objętego obecnym dochodzeniem, co z natury rzeczy wiąże się z ryzykiem wzajemnej kompensacji. Ponadto, chociaż przedsiębiorstwo twierdzi, że te serie stali mają tylko jedno zastosowanie końcowe, nie można wykluczyć, że mogą one mieć również inne zastosowania.

(69) Komisja stwierdziła zatem, że uwzględnienie tego wniosku o wyłączenie produktu nie byłoby właściwe, i w związku z tym został on odrzucony.

3. SUBSYDIOWANIE: INDIE

3.1. Subsydia i programy subsydiowania wchodzące w zakres prowadzonych dochodzeń

(70) Na podstawie informacji zawartych w skardze, zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i odpowiedziach udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszach Komisji zbadano domniemane subsydiowanie w postaci następujących subsydiów udzielanych przez rząd Indii: i. bezpośrednie i potencjalne bezpośrednie przekazywanie środków finansowych: — finansowanie kredytowe przed wysyłką i po wysyłce, — program odsetek wyrównawczych na rzecz finansowania eksportu, — zachęty zapewniane przez agencje kredytów eksportowych, — preferencyjne pożyczki udzielane przez State Bank of India („SBI”) i fundusz na rzecz rozwoju przemysłu stalowego („SDF”), — dotacje na badania i rozwój („R&D”) przyznawane przez SDF i Ministerstwo ds. Stali. ii. Utracone lub niepobrane należne dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych: — programy zwolnień z ceł i umorzeń należności celnych a) program „Advance Authorisation” („AAS”), b) program „Duty Free Import Authorisation” („DFIA”), c) system zwrotu ceł przywozowych („DDS”), d) program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”), e) program „Merchandise Export from India” („MEIS”), f) promocja wywozu za pomocą zwolnień z ceł i podatków – kategorie „uznane za wywóz”, — zachęty dla jednostek ukierunkowanych na wywóz („EOU”) i specjalnych stref ekonomicznych („SSE”), — zwolnienia z podatku dochodowego. iii. Dostarczanie towarów lub świadczenie usług za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia („LTAR”): — dostarczanie rudy chromu za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, — dostarczanie rudy żelaza za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, iv. Zakup towarów w ramach rządowych polityk zamówień publicznych v. Zachęty zapewniane przez Exim Bank w formie kredytów kupieckich vi. Zachęty zapewniane w ramach lokalnych programów subsydiowania stanu Gudźarat.

3.2. Programy, w odniesieniu do których nie udowodniono subsydiowania

– finansowanie kredytowe przed wysyłką i po wysyłce

(71) Skarżący twierdził, że indyjskie banki zapewniają finansowanie eksportu przed wysyłką eksporterom, którzy wymagają płatności za sprzedany towar przed jego wysyłką. Podobnie finansowanie eksportu po wysyłce stanowi kredyt udzielany eksporterom przez instytucje finansowe. Programem zarządza Reserve Bank of India (RBI) – bank centralny Indii. Stwierdzono ponadto, że rząd Indii powierza lub wyznacza prywatnym bankom indyjskim zapewnianie wkładu finansowego w formie bezpośredniego przekazania środków finansowych (art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego). Aby skorzystać z tych programów, eksporter musi jedynie okazać dowód wywozu, przy czym nie jest wymagana żadna ocena ryzyka. Korzyścią na rzecz eksportera jest zatem różnica między uzyskanym w ten sposób preferencyjnym oprocentowaniem, a oprocentowaniem rynkowym podobnych pożyczek w Indiach.

(72) Jeden z indyjskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem korzystał w ograniczonym zakresie z kredytów przed wysyłką.

(73) Przedsiębiorstwo korzystało z kredytów przed wysyłką w ramach finansowania kapitału obrotowego (linii kredytowych) udzielanego przez banki publiczne i prywatne. Stosowana stopa procentowa była ustalona zgodnie z warunkami rynkowymi i na poziomie żądanym przez inne banki publiczne i prywatne (w tym banki międzynarodowe), w których przedsiębiorstwo miało otwarte linie kredytowe. Stopa procentowa była oparta na stopie Benchmark Prime Lending Rate („BPLR”) – w przypadku kredytów eksportowych w INR albo na stopie LIBOR – w przypadku kredytów eksportowych w USD. W obu przypadkach dodawano spread oparty na ocenie ratingu kredytowego przedsiębiorstwa. Z tych samych linii kredytowych korzystano również na potrzeby krótkoterminowego finansowania krajowego.

(74) Dwóch indyjskich producentów eksportujących nie korzystało w okresie objętym dochodzeniem z kredytów eksportowych po wysyłce.

(75) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tych programów.

– program odsetek wyrównawczych na rzecz finansowania eksportu

(76) Skarżący twierdził, że program odsetek wyrównawczych („IES”) zapewnia eksporterom wkład finansowy w formie bezpośredniego przekazania środków finansowych, przez co kredytodawcy tych eksporterów uzyskują rekompensatę odpowiadającą 3–5 % wartości odsetek, które w przeciwnym razie byłyby należne z tytułu określonych pożyczek.

(77) Dwóch indyjskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem nie korzystało z programu odsetek wyrównawczych.

(78) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– zachęty zapewniane przez agencje kredytów eksportowych

(79) Rząd Indii jest w pełni właścicielem dwóch agencji kredytów eksportowych: Export Credit Guarantee Corporation of India Ltd (ECGC) i Exim Bank of India. Głównym celem obu agencji jest promowanie wywozu z Indii. Skarżący twierdził, że zachęty, jakich dostarczają te agencje, przynoszą korzyść eksporterom, ponieważ zapewniają ubezpieczenie, gwarancje kredytowe, linie kredytowe i kredyty eksportowe na warunkach mniej rygorystycznych niż warunki rynkowe.

(80) Dwóch indyjskich producentów eksportujących nie korzystało z gwarancji kredytowych, kredytów eksportowych ani linii kredytowych zapewnianych przez ECGC lub Exim Bank.

(81) Dwóch producentów należących do Grupy Jindal było jednak objętych polisami ubezpieczeniowymi ECGC. Komisja nie stwierdziła jednak, aby te umowy ubezpieczeniowe odbiegały od normalnych warunków rynkowych. Opłaty z tytułu składek były zależne od pokrycia maksymalnej wysokości straty, krajów i nabywców objętych polisą oraz wcześniejszej „historii roszczeń”, tj. profilu ryzyka przedsiębiorstw. Komisja sprawdziła, że uiszczono wszystkie opłaty z tytułu składek i opłaty z tytułu należności.

(82) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– preferencyjne pożyczki udzielane przez State Bank of India („SBI”) i fundusz na rzecz rozwoju przemysłu stalowego („SDF”)

(83) Skarżący twierdził, że rząd Indii udziela producentom stali nierdzewnej preferencyjnych pożyczek specyficznych dla sektora za pośrednictwem State Bank of India („SBI”) i funduszu na rzecz rozwoju przemysłu stalowego („SDF”).

(84) SBI był jednym z banków udzielających Grupie Jindal pożyczek długoterminowych, lecz Komisja nie uznała tych pożyczek za specyficzne dla sektora czy preferencyjne. Stopę procentową ustalono na podstawie stopy BLPR powiększonej o spread. W rzeczywistości stopa procentowa stosowana przez SBI była nieznacznie wyższa od stóp procentowych stosowanych przez banki prywatne udzielające Grupie Jindal pożyczek długoterminowych na podobny okres.

(85) Dwóch indyjskich producentów eksportujących nie otrzymało pożyczek od funduszu na rzecz rozwoju przemysłu stalowego w okresie objętym dochodzeniem.

(86) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– dotacje na badania i rozwój przyznawane przez SDF i Ministerstwo ds. Stali

(87) Skarżący twierdził, że rząd Indii przekazuje producentom stali dotacje na badania i rozwój za pośrednictwem SDF. Dotacje na badania i rozwój można również otrzymywać bezpośrednio od Ministerstwa ds. Stali.

(88) Dwóch indyjskich producentów eksportujących nie otrzymało w okresie objętym dochodzeniem dotacji na badania i rozwój ani dotacji, które mogłyby zostać przypisane do okresu objętego dochodzeniem.

(89) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– programy zwolnień z ceł i umorzeń należności celnych

(90) Skarżący twierdził, że producenci produktu objętego dochodzeniem korzystają z kilku systemów zwrotu ceł przywozowych, przed wywozem i po wywozie, w ramach których przywożone surowce lub dobra kapitałowe mogą być zwolnione z należności celnych i należności celnych przywozowych. W ramach tych programów producentom eksportującym zostaje przyznana korzyść w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego o wartości równej kwocie należnego dochodu utraconego przez władze publiczne, a zatem równej kwocie niepobranych ceł lub podatków.

(91) Jak wyjaśniono w motywach 117–205 poniżej jeden z indyjskich producentów eksportujących lub obaj korzystali z niektórych zwolnień z należności celnych i programów umorzeń, mianowicie: AAS, DDS, EPCGS i MEIS.

(92) Żaden z dwóch producentów eksportujących nie odniósł jednak korzyści w okresie objętym dochodzeniem z programu DFIA, ani nie przeprowadzał transakcji sprzedaży krajowej klasyfikowanych jako kategorie „uznane za wywóz”. W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego dwóch ostatnich programów.

– zachęty dla jednostek ukierunkowanych na wywóz („EOU”) i specjalnych stref ekonomicznych („SSE”)

(93) Skarżący twierdził, że producenci produktu objętego dochodzeniem korzystają z kilku bodźców podatkowych w związku z zarejestrowaniem jako jednostki zorientowane na wywóz lub lokalizacją w SSE.

(94) Żaden z dwóch indyjskich producentów eksportujących nie był jednak w okresie objętym dochodzeniem zarejestrowany jako EOU, ani nie korzystał jako EOU z żadnych wcześniejszych subsydiów na dobra kapitałowe, które mogłyby być przypisane do okresu objętego dochodzeniem. Żaden z dwóch eksportujących producentów indyjskich nie ma też siedziby w SSE.

(95) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tych programów.

– zwolnienia z podatku dochodowego

(96) Skarżący twierdził, że producenci produktu objętego dochodzeniem korzystają z ulg lub zwolnień w zakresie podatku dochodowego wynikających z kilku programów, w tym: — obniżonej stawki podatku dochodowego dla nowoutworzonych przedsiębiorstw, — odliczeń od podatku dochodowego kosztów badań i rozwoju, — odliczeń od podatku dochodowego zysków z dużych projektów przemysłowych (ITES), — odliczeń od podatku dochodowego zysków przedsiębiorstw należących do szczególnych kategorii, — odliczeń od podatku dochodowego inwestycji w nowe maszyny i urządzenia.

(97) Dwaj indyjscy producenci eksportujący w okresie objętym dochodzeniem nie korzystali z żadnych zwolnień, odliczeń ani obniżonych stawek podatkowych.

(98) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– dostarczanie rudy żelaza za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

(99) Skarżący twierdził, że rząd Indii wdrożył politykę nakładania wysokich podatków wywozowych na rudę żelaza. W ten sposób rząd zapewnił wzrost podaży krajowej tych produktów i zagwarantował utrzymanie się cen żelaza na poziomie znacznie niższym od poziomów międzynarodowych. Te należności celne wywozowe, wraz z innymi elementami, oznaczały powierzenie lub wyznaczenie przez rząd Indii producentom surowców dostarczanie materiałów do produkcji producentom indyjskim za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(100) Żaden z dwóch indyjskich producentów eksportujących nie używa jednak rudy żelaza w procesie produkcji. Komisja nie musiała zatem dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tego programu.

– zakup towarów w ramach rządowych polityk zamówień publicznych

(101) Skarżący twierdził, że rząd Indii wspierał indyjski przemysł stali nierdzewnej walcowanej na zimno w ramach rządowych zamówień publicznych. Twierdzono, że agencje rządowe zobowiązane są do wykorzystywania w swoich zamówieniach publicznych pewnego minimalnego udziału procentowego indyjskiej stali i żelaza (15–50 %). Ponadto gdy najniższą cenę oferuje zagraniczny oferent, może on otrzymać maksymalnie połowę ilości zamówienia. Druga część musi zostać przyznana lokalnemu dostawcy, który może zaproponować cenę w przedziale o 20 % wyższym od ceny zagranicznego oferenta. Bardziej efektywny zagraniczny oferent może otrzymać pozostałą część zamówienia tylko wówczas, gdy żaden lokalny dostawca nie jest w stanie zaproponować ceny w przedziale o 20 % wyższym od najniższej ceny (co jest mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę szeroki margines).

(102) Jeden z indyjskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem wygrywał przetargi w rządowych postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych.

(103) Komisja zweryfikowała wszystkie postępowania o udzielanie zamówień publicznych i przetargi w okresie objętym dochodzeniem dotyczące odnośnego indyjskiego przedsiębiorstwa. Nie znaleziono jednak żadnych elementów konkretnego subsydiowania.

(104) Ogłoszenia o przetargach publikowane są internecie na stronach odpowiednich indyjskich jednostek administracji, instytucji lub przedsiębiorstw publicznych (np. Indian Railways) i przedsiębiorstwa mogą swobodnie wysyłać oferty. Podział wielkości zamówienia pomiędzy dwa przedsiębiorstwa stanowi standardową praktykę. Przedsiębiorstwu, które zaoferowało najniższą cenę, udziela się 60 % zamówienia, a przedsiębiorstwu, które zaoferowało drugą najniższą cenę, udziela się pozostałe 40 % zamówienia pod warunkiem, że dostosuje swoją cenę do poziomu oferowanego przez zwycięzcę przetargu. Przepis ten ma również zastosowanie w przypadku, gdy jedno lub oba przedsiębiorstwa są oferentami zagranicznymi.

(105) Niektóre postępowania o udzielenie zamówienia publicznego są co prawda dostępne tylko dla przedsiębiorstw krajowych. Jeżeli jednak postępowanie dostępne jest dla oferentów zagranicznych, nie ma dyskryminacji cenowej, jak utrzymywał skarżący. Preferencja cenowa (20 %) dla dostawców krajowych istnieje tylko w przypadku udzielania zamówień publicznych dotyczących dóbr kapitałowych (16).

(106) Komisja zweryfikowała, że we wszystkich zamówieniach publicznych udzielonych w okresie objętym dochodzeniem indyjskiemu producentowi płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno, niezależnie to tego, czy były one dostępne dla oferentów zagranicznych, czy nie, wybrane przedsiębiorstwo zaoferowało najniższą cenę eksportową albo, jako przedsiębiorstwo z drugą najlepszą ofertą, musiało dostosować swoją cenę do najniższej oferowanej ceny.

(107) Po ostatecznym ujawnieniu skarżący stwierdził, że wykluczenie zagranicznych oferentów z niektórych postępowań o udzielenie zamówień publicznych doprowadziło do ograniczenia konkurencji, a zatem spowodowało ogólny wzrost cen, co równało się wkładowi finansowemu poprzez zakup towarów za kwotę wyższą niż odpowiednie wynagrodzenie.

(108) Ponadto skarżący zauważył, że wykluczając z niektórych przetargów przywóz, indyjskie przepisy dotyczące zamówień publicznych gwarantują producentom indyjskim określone wielkości zakupów, co samo w sobie stanowi dla nich korzyść.

(109) Komisja zgadza się, że wykluczenie zagranicznych oferentów potencjalnie zmniejsza konkurencję i może prowadzić do powstania rynku tylko dla oferentów krajowych. Wielkości sprzedaży Grupy Jindal w drodze udzielenia zamówienia w ramach przetargu publicznego były jednak nieznaczne w porównaniu z całkowitą sprzedażą krajową przedsiębiorstwa w OD. Ponadto w analizie zamówień publicznych przyznanych indyjskiemu producentowi płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno w OD Komisja nie zauważyła znaczących różnic w poziomach cen między zwycięskimi ofertami w przetargach otwartych dla przedsiębiorstw zagranicznych a tymi, w których przedsiębiorstwa te nie uczestniczyły. W rezultacie w tym konkretnym przypadku Komisja nie stwierdziła żadnej korzyści materialnej w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego.

– zachęty w postaci kredytów kupieckich dostarczane przez Exim Bank

(110) Skarżący twierdził, że Exim Bank oferuje linie kredytowe i kredyt kupiecki. Zachęty te nie są kierowane do eksporterów, tylko do zagranicznych rządów, zagranicznych banków rozwoju i zagranicznych instytucji finansowych, banków komercyjnych za granicą lub innych podmiotów. Finansowanie to umożliwia im kupowanie od indyjskich eksporterów na warunkach kredytu z odroczoną spłatą.

(111) Żadna sprzedaż eksportowa przeprowadzona przez producentów eksportujących objętych dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem nie była objęta liniami kredytowymi ani kredytem kupieckim udzielonymi przez Exim Bank.

(112) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tych programów.

– zachęty zapewniane w ramach lokalnych programów subsydiowania stanu Gudźarat

(113) Skarżący twierdził, że niektórzy producenci płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno mogą – oprócz subsydiów przyznawanych przez rząd Indii – korzystać z programów subsydiowania na szczeblu państwowym zapewnianym przez rządu stanu Gudźarat. W skardze wymieniono cztery programy lokalne: — program „Zachęta dla przemysłu 2016–2021” (ang. Incentive to Industries 2016–2021), który zapewnia zachętę podatkową dla nowych przedsiębiorstw zakładanych w stanie Gudźarat, — program umorzenia VAT wdrożony w stanie Gudźarat: przedsiębiorstwo z siedzibą w stanie Gudźarat może odzyskać zapłacony VAT od zakupionych środków produkcji w formie ulgi podatkowej od naliczonego podatku, — ustawę o specjalna strefie ekonomicznej: zwolnienia od podatku dotyczące opłaty skarbowej i opłaty rejestracyjnej, — zwolnienie od podatku obrotowego i innych podatków państwowych z tytułu zakupu środków produkcji na rzecz SSE lub jednostki w obrębie SSE.

(114) Tylko jeden indyjski producent eksportujący objęty dochodzeniem ma siedzibę w stanie Gudźarat i mógłby potencjalnie korzystać z wymienionych powyżej lokalnych programów subsydiowania. Stwierdzono jednak, że przedsiębiorstwo nie odniosło korzyści w okresie objętym dochodzeniem z żadnego z tych programów.

(115) W konsekwencji Komisja nie musiała dalej prowadzić dochodzenia dotyczącego tych programów.

– ulga podatkowa od opłat skarbowych od energii elektrycznej (rząd stanu Gudźarat)

(116) Komisja ustaliła, że jeden producent eksportujący skorzystał z tego środka w okresie objętym dochodzeniem. Jak się jednak okazało, korzyść przyznana temu przedsiębiorstwu było nieznaczna (0,02 %), Komisja postanowiła nie prowadzić dalszego dochodzenia dotyczącego tego środka.

3.3. Programy, w odniesieniu do których udowodniono subsydiowanie

3.3.1. Programy zwolnień z ceł i umorzeń należności celnych

(117) Programy AA, EPCGS i MEIS oparte są na ustawie o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („ustawa o handlu zagranicznym”). W ustawie o handlu zagranicznym upoważnia się rząd Indii do publikowania zawiadomień dotyczących polityki eksportowej i importowej. Ich streszczenia publikowane są w dokumentach „Foreign Trade Policy”, które ministerstwo handlu z reguły wydaje co pięć lat i regularnie aktualizuje.

(118) Dokument „Foreign Trade Policy” właściwy dla okresu objętego dochodzeniem to „Foreign Trade Policy 2015–20” [Polityka handlu zagranicznego] („FTP 2015–20”). Rząd Indii przedstawił ponadto procedury regulujące FTP 2015–20 w „Handbook of Procedures, 2015–20” [Podręcznik procedur, 2015–2020] („HOP 2015–20”).

(119) Podstawę programu DDS stanowią: dział 75 ustawy o cłach z 1962 r., dział 37 ustawy o podatku akcyzowym z 1944 r., działy 93A i 94 ustawy o finansach z 1994 oraz przepisy dotyczące ceł, podatków akcyzowych oraz zwrotu podatku od usług z 1995 r. Stawki zwrotu ceł są regularnie publikowane.

(120) Odnotowuje się jako uwagę ogólną, że Komisja nie była w stanie zakończyć w rozsądnym terminie zdalnej kontroli krzyżowej określonych dokumentów związanych z transakcjami wywozu lub przywozu w ramach opisanego w niniejszej podsekcji systemu zwrotu ceł przywozowych, jak wnioskowano i uzgodniono podczas zdalnej kontroli krzyżowej. W tym względzie w przypadku stwierdzenia rozbieżności między danymi liczbowymi zgłoszonymi przez przedsiębiorstwa, a zgłoszonymi przez rząd Indii, Komisja wykorzystała najlepszy dostępny stan faktyczny, działając w oparciu o art. 28 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(121) Po ostatecznym ujawnieniu jeden z indyjskich producentów eksportujących stwierdził, że celem programów AA, DDS i MEIS jest zrównoważenie ceł, które przedsiębiorstwo płaci z tytułu przywozu surowców wykorzystywanych w wywożonych produktach, a zatem te trzy programy nie przynoszą korzyści przedsiębiorstwu.

(122) Wbrew temu stwierdzeniu korzyści otrzymane przez przedsiębiorstwa w ramach programów DDS i MEIS nie mają żadnego bezpośredniego związku z należnymi cłami z tytułu przywozu surowców wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo w wywożonych produktach.

(123) W przypadku programu DDS przedsiębiorstwo eksportujące otrzymuje płatności gotówkowe, które są powiązane wyłącznie z wartością FOB jego wywozu. Przedmiotowe przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do przywozu jakichkolwiek surowców.

(124) W przypadku programu MEIS producent eksportujący otrzymuje świadectwa, które może sprzedać na rynku lub wykorzystać do skompensowania przyszłych należności celnych przywozowych, ale kompensowanie to nie jest ograniczone do surowców wykorzystanych do produkcji wywożonych produktów, w odniesieniu do których otrzymano świadectwa w ramach programu MEIS. Świadectwa w ramach programu MEIS można zatem wykorzystać do skompensowania wszelkich należności celnych przywozowych, w tym należności celnych przywozowych dotyczących dóbr kapitałowych. Można je zrealizować, nawet jeżeli przedsiębiorstwo nie dokonuje żadnego przywozu.

(125) Jedynie w przypadku programu AA istnieje bezpośredni związek między zwolnieniem z należności celnych przywozowych w odniesieniu do surowców przywożonych przez przedsiębiorstwo a wywożonymi produktami. Komisja nie traktuje zatem zwolnienia z ceł jako korzyści dla przedsiębiorstwa, pod warunkiem że może ono wykazać rzeczywiste zużycie surowców przywożonych w ramach AAS do produkcji wywożonych produktów końcowych.

– program „Advance Authorisation” („AA”)

(126) Komisja ustaliła, że jeden indyjski producent eksportujący korzystał w okresie objętym dochodzeniem z programu AA.

a) Podstawa prawna

(127) Szczegółowy opis programu zawarto w pkt 4.03–4.24 FTP 2015–20 oraz w rozdziałach 4.04–4.52 HOP 2015–20 i w zaktualizowanym HOP 2015–20.

b) Kwalifikowalność

(128) Na program AA składa się sześć podprogramów, które bardziej szczegółowo opisano w następującej sekcji. Podprogramy te różnią się m.in. zakresem kwalifikowalności. Producenci eksportujący i eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z producentami pomocniczymi kwalifikują się do podprogramów AA dotyczących wywozu fizycznego oraz zapotrzebowań rocznych. Producenci eksportujący realizujący dostawy do eksportera końcowego kwalifikują się do udziału w programie AA z tytułu dostaw pośrednich. Główni wykonawcy dokonujący dostaw na potrzeby kategorii „uznanych za wywóz” wymienionych w pkt 7.02 FTP 2015-20, tacy jak dostawcy jednostek zorientowanych na wywóz („export oriented unit”, „EOU”), kwalifikują się do udziału w podprogramie AA dotyczącym kategorii „uznanych za wywóz”. Ponadto dostawcom pośrednim producentów eksportujących przysługują korzyści z tytułu kategorii „uznanych za wywóz” w ramach podprogramów „Advance Release Order” oraz krajowej akredytywy otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej).

c) Zastosowanie w praktyce

(129) Program AA może być stosowany w sytuacjach opisanych poniżej:

(130) wywozu fizycznego: jest to główny podprogram. Umożliwia on bezcłowy przywóz materiałów wsadowych do produkcji określonego wywożonego produktu końcowego. Termin „fizyczny” oznacza w tym kontekście, że produkt przeznaczony na wywóz musi opuścić terytorium Indii. W zezwoleniu wyszczególniona jest ulga przywozowa i obowiązek wywozu wraz z rodzajem wywożonego produktu.

(131) zapotrzebowania rocznego: takie zezwolenie nie jest związane z konkretnym wywożonym produktem, ale z szerszą grupą produktów (np. z produktami chemicznymi i produktami pokrewnymi). Posiadacz zezwolenia może – do pewnego progu wartości ustalonego na podstawie jego wyników wywozu z poprzednich okresów – przywozić bezcłowo wszelkie materiały, które zostaną wykorzystane do produkcji wszelkich artykułów wchodzących w skład takiej grupy produktów. Może on zadecydować o wywozie otrzymanego produktu wchodzącego w skład określonej grupy produktów i powstałego przy użyciu takiego materiału zwolnionego z cła.

(132) dostaw pośrednich: ten podprogram obejmuje przypadki, w których dwóch producentów zamierza wspólnie wytwarzać jeden produkt przeznaczony na wywóz, dzieląc między siebie proces produkcji. Producent eksportujący, który wytwarza produkt pośredni, może dokonywać bezcłowego przywozu materiałów do produkcji oraz uzyskać na ten cel wsparcie w ramach programu AA przeznaczonego na dostawy pośrednie. Eksporter końcowy finalizuje produkcję i zobowiązany jest dokonać wywozu produktu końcowego.

(133) kategorii „uznanych za wywóz”: ten podprogram umożliwia głównemu wykonawcy bezcłowy przywóz środków produkcji, które są niezbędne do produkcji towarów sprzedawanych jako „uznane za wywóz”. Według rządu Indii sprzedaż „uznana za wywóz” odnosi się do tych transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają kraju. Szereg kategorii dostaw traktuje się jako „uznane za wywóz”, pod warunkiem że towar wyprodukowany jest w Indiach, np. dostawa towarów do EOU lub do przedsiębiorstwa znajdującego się w specjalnej strefie ekonomicznej („SSE”).

(134) programu „Advance Release Order” („ARO”): posiadacz zezwolenia w ramach programu AAS zamierzający pozyskiwać materiały do produkcji ze źródeł krajowych zamiast przywozu bezpośredniego ma możliwość nabycia ich, korzystając z ARO. W takich przypadkach zezwolenia zaliczkowe poświadcza się jako ARO i przyznaje się je lokalnemu dostawcy po dostawie wymienionych w nich towarów. Akceptacja ARO upoważnia krajowego dostawcę do korzyści z tytułu kategorii uznanych za wywóz zgodnie z pkt 7.03 FTP 2015–20 (mianowicie AAS na dostawy pośrednie/kategorie uznane za wywóz, zwrotu za kategorie uznane za wywóz i zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego). W ramach mechanizmu ARO podatki i cła są zwracane dostawcy zamiast zwracania ich eksporterowi końcowemu w postaci zwrotu/refundacji ceł. Zwrot podatków/ceł można uzyskać zarówno w odniesieniu do krajowych materiałów do produkcji, jak i pochodzących z przywozu.

(135) krajowej akredytywy otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej): podprogram ten, podobnie jak wymieniony wyżej, obejmuje dostawy ze źródeł lokalnych na rzecz posiadacza zezwolenia zaliczkowego. Posiadacz zezwolenia zaliczkowego może zwrócić się do banku o otwarcie krajowej akredytywy na rzecz krajowego dostawcy. W przypadku przywozu bezpośredniego zezwolenie zostanie zatwierdzone przez bank jedynie w odniesieniu do wartości i ilości towaru pochodzącego ze źródeł krajowych, a nie z przywozu. Krajowy dostawca będzie uprawniony do korzyści z tytułu kategorii uznanych za wywóz zgodnie z pkt 7.03 FTP 2015–20 (a mianowicie z AAS na dostawy pośrednie/kategorie uznane za wywóz, zwrotu za kategorie uznane za wywóz oraz zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego).

(136) Komisja ustaliła, że jeden producent eksportujący korzystający z programu otrzymał koncesje w ramach pierwszego podprogramu, tj. programu AA, obejmującego wywóz fizyczny w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym nie ma potrzeby zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do pozostałych niewykorzystanych podprogramów.

(137) W celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez władze Indii posiadacz zezwolenia zaliczkowego jest prawnie zobowiązany do prowadzenia „zgodnej z prawdą i odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zużycia i wykorzystania towarów przywożonych bezcłowo/pozyskiwanych w kraju” w określonym formacie (rozdział 4.51 i dodatek 4H do HOP 2015-20), tj. rejestru rzeczywistej konsumpcji. Rejestr ten musi być weryfikowany przez zewnętrznego biegłego rewidenta/księgowego kosztów i prac, który wydaje zaświadczenie stwierdzające, że określone rejestry i odpowiednie dokumenty zostały zbadane, a informacje dostarczone zgodnie z dodatkiem 4H są prawdziwe i poprawne pod każdym względem.

(138) W odniesieniu do podprogramu, z którego skorzystało przedsiębiorstwo objęte postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, tj. wywozu fizycznego, zarówno ulga przywozowa, jak i obowiązek wywozu są ustalane pod względem wielkości i wartości przez rząd Indii oraz są udokumentowane w treści zezwolenia. Ponadto w trakcie realizacji przywozu i wywozu odpowiednie transakcje muszą być udokumentowane przez urzędników państwowych na formularzu zezwolenia. Wielkość przywozu dozwolonego w ramach programu AA ustala rząd Indii na podstawie standardowych norm nakładów i wyników (ang. Standard Input Output Norms, „SION”), obejmujących większość produktów, w tym produkt objęty dochodzeniem.

(139) Przywożone materiały do produkcji nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia końcowego produktu przeznaczonego na wywóz. Obowiązek wywozu musi być spełniony w określonych ramach czasowych od wydania zezwolenia (18 miesięcy z możliwością dwukrotnego przedłużenia każdorazowo o 6 miesięcy).

(140) Nie istnieje żaden ścisły związek między przywożonymi środkami produkcji a wywożonymi produktami końcowymi. Kwalifikowalne materiały do produkcji można przywozić i wykorzystywać również do wytwarzania produktów innych niż produkt objęty dochodzeniem. Ponadto można łączyć zezwolenia na różne produkty. Oznacza to, że wywóz na podstawie zezwolenia AAS jednego produktu może uprawniać do bezcłowego przywozu materiałów do produkcji na podstawie zezwolenia AAS dla innego produktu.

(141) Dochodzenie wykazało, że nie cofnięto żadnego zezwolenia AAS stosowanego przez producenta eksportującego. Producent eksportujący nie był zatem w stanie przedstawić żadnych dodatków 4H do swoich zezwoleń AAS. Producent eksportujący przyznał ponadto, że jego rejestr konsumpcji nie pozwala na ustalenie rzeczywistego zużycia przywożonych surowców i powiązania tego zużycia z produkowanymi i wywożonymi produktami końcowymi. Należy zauważyć, że producent ten jest zintegrowany pionowo na wielu poziomach: etap 1: produkcja koksu i żelazochromu, etap 2: produkcja ciekłej stali nierdzewnej, etap 3: produkcja płyt, etap 4: produkcja zwojów walcowanych na gorąco, etap 5: produkcja wyrobów płaskich walcowanych na zimno (produkt objęty postępowaniem) a przywożone surowce wykorzystywane są w etapie 2, na którym mieszane są z surowcami wyprodukowanymi w etapie 1 lub zakupionymi w kraju.

d) Wnioski dotyczące programu AA

(142) Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie stanowi wkład finansowy rządu Indii, jako że zrzeka się on wpływów z cła, które w przeciwnym wypadku byłoby należne, i przyznaje korzyść eksporterowi objętemu dochodzeniem, gdyż poprawia to jego płynność finansową.

(143) Dodatkowo program wywozu fizycznego w ramach programu AA jest prawnie uwarunkowany wynikami wywozu i w związku z tym uznaje się go za szczególny i stanowiący podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. Bez zobowiązania się do wywozu przedsiębiorstwo nie może uzyskać korzyści wynikających z tego programu.

(144) Podprogramu zastosowanego w rozpatrywanym przypadku nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł przywozowych czy system substytucji ceł zwrotnych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on przepisom określonym w lit. i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego oraz w załączniku II (definicja i zasady zwrotu ceł) i załączniku III (definicja i przepisy dotyczące zwrotu ceł za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Rząd Indii nie zastosował skutecznie systemu weryfikacji ani procedury w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie materiały do produkcji wykorzystano do produkcji wywożonego produktu (pkt 4 załącznika II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów substytucji ceł zwrotnych – część II pkt 2 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Uznaje się również, że same normy SION dotyczące produktu objętego dochodzeniem nie były wystarczająco precyzyjne oraz że nie mogą same w sobie być uznane za system weryfikacji rzeczywistej konsumpcji, ponieważ struktura tych standardowych norm nie pozwala rządowi Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością ilości materiałów do produkcji zużytych w produkcji przeznaczonej na wywóz. Ponadto rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych materiałach do produkcji, mimo że badanie takie powinno się przeprowadzić w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (pkt 5 załącznika II do rozporządzenia podstawowego oraz część II pkt 3 załącznika III do tego rozporządzenia).

(145) Wymieniony podprogram stanowi zatem podstawę środków wyrównawczych.

e) Obliczanie kwoty subsydiów

(146) Wobec braku dozwolonych systemów zwrotu ceł przywozowych i braku możliwości weryfikacji rzeczywistej stawki zużycia odnośnych materiałów do produkcji całkowitą kwotę utraconych należności celnych (cła podstawowego i podatku w ramach cła) uznaje się za nadmierne umorzenie będące subsydium stanowiącym podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego.

(147) W piśmie z dnia 22 listopada 2021 r. Komisja poinformowała producenta eksportującego o zamiarze zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz oparcia ustaleń dochodzenia na dostępnym stanie faktycznym.

(148) Wbrew dalszym twierdzeniom przedsiębiorstwa, że taka metodyka obliczania korzyści w ramach programu AA stanowi odejście od wcześniejszej praktyki Komisji i opiera się na jedynie na założeniach i nieudowodnionych wnioskach, powtarza się niniejszym argument, że przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnych danych pozwalających na obliczenie nadmiernego umorzenia.

(149) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego opłaty poniesione przez przedsiębiorstwo w celu uzyskania subsydium odliczano od całkowitej kwoty subsydium w przypadkach, gdy wystąpiono o takie odliczenie.

(150) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nadmierne umorzenie należy zestawić z łączną kwotę obrotów wywozu jako właściwym mianownikiem, ponieważ subsydium jest uzależnione od wyników wywozu.

(151) Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem wynosiła 0,05 %.

(152) Po ostatecznym ujawnieniu przedmiotowy indyjski producent eksportujący powtórzył swoje argumenty w odniesieniu do nieuzasadnionego zastosowania art. 28 rozporządzenia podstawowego i zastosowanej przez Komisję metodyki obliczania korzyści dla przedsiębiorstw w ramach tego programu.

(153) Nie zostały jednak przedstawione żadne nowe argumenty. Należy przypomnieć, że Komisja nie miała innej możliwości niż odwołanie się do najlepszego dostępnego stanu faktycznego, ponieważ przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnych danych pozwalających na standardowe obliczenie nadmiernego umorzenia w ramach tego programu. W każdym razie, biorąc pod uwagę ustaloną stopę subsydiowania, jak wskazano w motywie 151 powyżej, Komisja postanowiła nie obejmować nieznacznej korzyści przyznanej Grupie Jindal w ramach programu AA środkami wyrównawczymi.

– system zwrotu ceł przywozowych („DDS”),

(154) Komisja ustaliła, że jeden indyjski producent eksportujący korzystał w okresie objętym dochodzeniem z DDS.

a) Podstawa prawna

(155) Podstawą prawną mającą zastosowanie w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym były przepisy dotyczące zwrotu ceł i podatku akcyzowego z 1995 r. („przepisy DDS z 1995 r.”), z późniejszymi zmianami z 2006 r. (17), które zostały następnie zastąpione przepisami dotyczącymi zwrotu ceł i podatku akcyzowego z 2017 r. (18) („przepisy z 2017 r.”), które weszły w życie w dniu 1 października 2017 r. Przepis 3 ust. 2 zawarty w zbiorze przepisów DDS z 1995 r. określa metodę obliczania tego systemu zwrotu ceł przywozowych. Przepis 12 ust. 1 lit. a) pkt (ii) wspomnianych przepisów DDS reguluje kwestię deklaracji, którą producenci eksportujący muszą złożyć w celu skorzystania z programu. Przepisy te są identyczne w przypadku przepisów DDS z 2017 r. i odpowiadają, odpowiednio, przepisowi 3 ust. 2 i zasadzie 13 ust. 1 lit. a) pkt (ii).

(156) Ponadto okólnik nr 24/2001 (19) zawiera szczegółowe instrukcje dotyczące sposobu wdrożenia przepisu 3 ust. 2 oraz deklarację, które eksporterzy muszą złożyć na podstawie przepisu 12 ust. 1 lit. a) pkt (ii).

(157) Przepis 4 zbioru zasad DDS z 1995 r. stanowi, że rząd centralny może dokonać korekty kwoty lub stawek określonych na podstawie zasady 3. Rząd wprowadził szereg zmian; ostatnie zmiany, którymi wprowadzono korekty stawek, opublikowano w formie zawiadomień nr 95/2018 – CUSTOMS (N.T.) oraz nr 07/2020 – CUSTOMS. W związku z tym w przypadku produktu objętego dochodzeniem stawki DDS w pierwszej i drugiej części okresu objętego dochodzeniem (20) wynosiły odpowiednio 1,8 % i 1,6 % wartości FOB wywożonych produktów. Te same stawki DDS zastosowano do wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na gorąco wywożonych przez przedmiotowe indyjskie przedsiębiorstwo.

b) Kwalifikowalność

(158) Do korzystania z tego systemu kwalifikuje się każdy producent eksportujący lub każdy eksportujący podmiot handlowy.

c) Zastosowanie w praktyce

(159) W ramach tego programu każde przedsiębiorstwo dokonujące wywozu produktów kwalifikowalnych jest uprawnione do otrzymania kwoty odpowiadającej określonej wartości procentowej deklarowanej wartości FOB wywożonego produktu. W przepisie 3 ust. 2 zbioru przepisów dotyczących zwrotu ceł i podatku akcyzowego określono, w jaki sposób oblicza się kwotę subsydium: „2) Ustalając kwotę lub stawkę zwrotu na podstawie niniejszej zasady, rząd centralny uwzględnia: a) średnią ilość lub wartość każdej klasy lub opisu materiałów, z których zwykle produkowana lub wytwarzana jest dana klasa towarów w Indiach; b) średnią ilość lub wartość przywożonych materiałów lub materiałów objętych podatkiem akcyzowym wykorzystywanych do produkcji lub wytwarzania w Indiach określonej klasy towarów; c) średnią kwotę ceł zapłaconych za przywożone materiały lub materiały objęte podatkiem akcyzowym, wykorzystywane do produkcji komponentów i półproduktów używanych do produkcji towarów; d) średnią kwotę ceł zapłaconych za materiały odpadowe z procesów produkcyjnych i katalizatory: jeżeli takie odpady lub katalizatory zostaną ponownie wykorzystane w dowolnym procesie produkcyjnym lub zostaną sprzedane, odejmuje się również średnią kwotę ceł od ponownie wykorzystanych lub sprzedanych odpadów lub katalizatorów; e) średnią kwotę ceł zapłaconych za materiały przywożone lub materiały objęte podatkiem akcyzowym używane do przechowywania lub pakowania towarów wywożonych; f) wszelkie inne informacje, które rząd centralny może uznać za istotne lub przydatne do tego celu”.

(160) Innymi słowy, rząd Indii ustalił kwotę podlegającą zwrotowi na podstawie uśrednionych dla całej branży wartości odpowiednich ceł zapłaconych za przywożone surowce oraz średniego wskaźnika konsumpcji w przemyśle; rząd Indii zebrał przedmiotowe dane od producentów kwalifikujących się produktów przeznaczonych na wywóz, których uważa za reprezentatywnych dla branży. Rząd Indii określa następnie kwotę do zwrotu jako odsetek średniej wartości wywozu kwalifikujących się wywożonych produktów.

(161) Rząd Indii wykorzystuje ten odsetek do obliczania kwoty zwrotu cła, do otrzymania której uprawnieni są wszyscy kwalifikujący się eksporterzy. Stawka w przypadku tego programu jest określana przez rząd Indii w zależności od produktu.

(162) Aby kwalifikować się do odniesienia korzyści z tego programu, przedsiębiorstwo musi dokonać wywozu produktu. Z chwilą wprowadzenia danych o przesyłce do serwera celnego odnotowane zostaje, że wywóz odbywa się w ramach DDS i kwota DDS zostaje nieodwołalnie ustalona. Po przedłożeniu przez przedsiębiorstwo przewozowe informacji wywozowej (ang. Export General Manifest – EGM) i porównaniu tego dokumentu z danymi w dokumencie przewozowym przez urząd celny zostają spełnione wszystkie warunki do udzielenia zgody na wypłatę kwoty zwrotu w drodze płatności bezpośredniej na rachunek bankowy eksportera albo polecenia zapłaty.

(163) Eksporter musi również przedstawić dowód na uzyskanie wpływów z wywozu w postaci zaświadczenia banku o uzyskaniu wpływów (BRC). Dokument ten można dostarczyć po wypłaceniu kwoty zwrotu, ale rząd Indii odzyska wypłaconą kwotę, jeżeli eksporter nie przedstawi zaświadczenia banku o uzyskaniu wpływów w podanym terminie.

(164) Kwota zwrotu może być wykorzystana na dowolny cel i zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi w Indiach kwota może być księgowana w ujęciu memoriałowym jako dochód na kontach handlowych po wywiązaniu się ze zobowiązania wywozowego.

(165) Właściwe przepisy i instrukcje administracyjne stanowią, że indyjska administracja celna nie powinna wymagać żadnych dowodów na to, że eksporter występujący z wnioskiem o zwrot ceł musiał ponieść lub poniesie zobowiązania w zakresie należności celnych z tytułu przywozu surowców potrzebnych do wytworzenia wywożonego produktu. Rząd Indii potwierdził ponadto podczas zdalnej kontroli krzyżowej, że przedsiębiorstwa nabywające wszystkie surowce ze źródeł krajowych nadal korzystają z pełnej stawki obliczonej zgodnie z przepisem 3 ust. 2, o którym mowa powyżej.

d) Wnioski dotyczące DDS

(166) W ramach DDS udzielane są subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Tzw. kwota zwrotu ceł stanowi wkład finansowy rządu Indii ponieważ ma postać bezpośredniego przekazania przez rząd Indii środków finansowych. Nie ma ograniczeń co do sposobu wykorzystania tych środków. Ponadto kwota zwrotu ceł stanowi korzyść na rzecz eksportera, gdyż poprawia jego płynność finansową.

(167) Stawka zwrotu ceł za wywóz jest określana przez rząd Indii w zależności od produktu. Mimo że subsydium określa się jako zwrot ceł, system nie posiada jednak wszystkich cech dopuszczalnego systemu zwrotu ceł przywozowych czy systemu zwrotu ceł za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego; nie odpowiada on też przepisom określonym w części I załącznika I do rozporządzenia podstawowego oraz w załączniku II (definicja i zasady zwrotu ceł) i załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł za składniki zastępcze) do tego rozporządzenia. Płatności w gotówce na rzecz eksportera niekoniecznie są związane z rzeczywistymi płatnościami należności celnych za przywóz surowców i nie stanowią kredytu celnego służącego skompensowaniu ceł przywozowych od przeszłych lub przyszłych przywozów surowców. Ponadto nie istnieje żaden system ani procedura mające na celu potwierdzenie, które materiały są wykorzystywane do produkcji wywożonych produktów i w jakiej ilości. Ponadto rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych materiałach do produkcji, mimo że badanie takie powinno się przeprowadzić w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (pkt 5 załącznika II do rozporządzenia podstawowego oraz część II pkt 3 załącznika III do tego rozporządzenia).

(168) Płatność ze strony rządu Indii po dokonaniu wywozu przez eksporterów jest uwarunkowana wynikami wywozu, a zatem program ten uważa się za szczególny i podlegający środkom wyrównawczym zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(169) W świetle powyższego stwierdza się, że DDS stanowi podstawę środków wyrównawczych.

e) Obliczanie kwoty subsydiów

(170) Zgodnie z art. 3 pkt 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja obliczyła kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych w kategoriach świadczenia przyznanego odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie Komisja ustaliła, że korzyść przyznawana jest odbiorcy w chwili przeprowadzenia transakcji wywozowej w ramach tego systemu. Od tego momentu rząd Indii jest prawnie zobowiązany do wypłaty kwoty zwrotu, która stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego. Z chwilą wystawienia przez organy celne wywozowego dokumentu przewozowego określającego m.in. kwotę zwrotu przyznawaną w odniesieniu do danej transakcji wywozowej, rząd Indii nie może już decydować według własnego uznania o przyznaniu subsydium.

(171) W świetle powyższego Komisja uznała za właściwe dokonanie wyceny korzyści płynącej z DDS jako sumy kwot zwrotu przyznanych z tytułu transakcji wywozowych dokonanych w ramach tego programu w okresie objętym dochodzeniem. Komisja uwzględniła kwoty zwrotu ceł uzyskane na wszystkich transakcjach wywozowych indyjskiego producenta eksportującego, ponieważ przedsiębiorstwo wywozi tylko produkt objęty dochodzeniem oraz wyroby ze stali walcowane na gorąco, które stanowią półprodukty do wyrobu produktu objętego dochodzeniem objętymi tymi samymi stawkami DDS.

(172) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zestawiła te kwoty subsydiów z łączną wartością obrotów z wywozu przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem jako właściwym mianownikiem, ponieważ subsydium jest uzależnione od wyników wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.

(173) Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do Grupy Jindal wynosiła w okresie objętym dochodzeniem 1,65 %.

– program wspierania przywozu dóbr kapitałowych promujący wywóz (Export Promotion Capital Goods Scheme, dalej program EPCGS)

(174) Komisja ustaliła, że dwóch indyjskich producentów eksportujących uzyskało koncesje w ramach programu EPCGS, które mogły zostać przydzielone do produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem.

a) Podstawa prawna

(175) Szczegółowy opis programu EPCGS zawarto w rozdziale 5 „FTP 2015–20” oraz w rozdziale 5 HOP 2015–20.

b) Kwalifikowalność

(176) Do korzystania z tego środka kwalifikują się producenci eksportujący oraz eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z producentami pomocniczymi i dostawcami usług.

c) Zastosowanie w praktyce

(177) Pod warunkiem spełnienia zobowiązania wywozowego przedsiębiorstwo może dokonywać przywozu dóbr kapitałowych (nowych oraz używanych dóbr kapitałowych mających do 10 lat) po obniżonej stawce celnej. W tym celu rząd Indii wystawia zezwolenie w ramach programu EPCGS po otrzymaniu stosownego wniosku i uiszczeniu opłaty. W programie przewidziano obniżoną stawkę należności celnych przywozowych, która ma zastosowanie do wszystkich dóbr kapitałowych przywożonych w ramach tego programu. Aby zobowiązanie wywozowe zostało spełnione, przywożone dobra kapitałowe muszą zostać wykorzystane do wyprodukowania w danym okresie określonej ilości towarów uznanych za wywóz. Zgodnie z FTP 2015–20 i zaktualizowaną FTP 2015–20 dobra kapitałowe mogą być przywożone w ramach EPCGS ze stawką celną 0 %. Jednak w przypadku dóbr kapitałowych przywożonych przed 2015 r. występowała również alternatywa stosowania 3 % stawki celnej – w takim przypadku termin spełnienia zobowiązania wywozowego był dłuższy. Zobowiązanie wywozowe, które stanowi sześciokrotność kwoty zaoszczędzonego cła, musi zostać spełnione w ciągu maksymalnie sześciu lat.

(178) Posiadacze zezwolenia w ramach programu EPCGS mogą również zaopatrywać się w dobra kapitałowe lokalnie. W takim wypadku lokalny producent dóbr kapitałowych może sam skorzystać z bezcłowego przywozu komponentów potrzebnych do produkcji takich dóbr kapitałowych. Lokalny producent może również wystąpić o uzyskanie korzyści z tytułu kategorii uznanych za wywóz w związku z dostarczeniem dóbr kapitałowych posiadaczowi zezwolenia w ramach programu EPCGS.

d) Wnioski dotyczące programu EPCGS

(179) W ramach programu EPCGS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Redukcja ceł stanowi wkład finansowy rządu Indii, ponieważ ulga ta zmniejsza wpływy rządu Indii z cła, które byłoby w przeciwnym razie należne. Dodatkowo obniżenie cła przynosi korzyść eksporterowi, gdyż kwoty cła zaoszczędzone na przywozie poprawiają płynność przedsiębiorstwa.

(180) Ponadto program EPCGS jest prawnie uwarunkowany wynikami wywozu, ponieważ takich zezwoleń nie można uzyskać bez zobowiązania się do wywozu. Program ten został zatem uznany za szczególny i stanowiący podstawę środków wyrównawczych w myśl art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(181) Programu EPCGS nie można zatem uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł czy systemu substytucji ceł zwrotnych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Dobra kapitałowe nie wchodzą w zakres takich dopuszczalnych systemów, jak określono w lit. i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie są one wykorzystywane do produkcji wywożonych produktów.

e) Obliczanie kwoty subsydiów

(182) Kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych obliczono, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie niezapłaconych należności celnych od przywiezionych dóbr kapitałowych, rozłożonych na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr kapitałowych w danym przemyśle. Tak obliczona kwota, którą można przyporządkować do okresu objętego dochodzeniem, została skorygowana przez dodanie odsetek z tego okresu w celu odzwierciedlenia pełnej wartości pieniądza w czasie. Uznano, że komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie objętym dochodzeniem jest właściwa dla tego celu.

(183) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego opłaty poniesione przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania subsydium odliczano od całkowitej kwoty subsydium w przypadku zażądania takiego odliczenia.

(184) Zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została zestawiona z właściwą kwotą obrotów z wywozu uzyskanych w okresie objętym dochodzeniem jako właściwym mianownikiem, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych czy transportowanych ilości. W przypadku jednego z przedsiębiorstw indyjskich zastosowano jako mianownik obrót z wywozu produktu objętego dochodzeniem, gdyż przedsiębiorstwo wykorzystuje maszyny zakupione w ramach EPCG tylko do celów produkcji produktu objętego postępowaniem.

(185) Jeden z indyjskich producentów eksportujących zażądał korekty obrotu z wywozu zastosowanego jako mianownik w obliczeniach. Przedsiębiorstwo argumentowało, że w okresie objętym dochodzeniem dopiero rozpoczynało produkcję i osiągnęło tylko 15 % zdolności produkcyjnych. Przedsiębiorstwo zwróciło się z prośbą o ekstrapolowanie jego obrotów z wywozu, aby uwzględnić pełne wykorzystanie zdolności produkcyjnych.

(186) Obliczanie stóp subsydiowania opiera się jednak zawsze na faktycznych obrotach. Nie można zakładać, że po zakończeniu fazy rozruchu przedsiębiorstwo wykorzysta w pełni swoje zdolności produkcyjne. Oprócz tego proporcja przyszłego podziału między obrotami krajowymi a obrotami z wywozu byłaby jedynie spekulacją. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(187) Po ostatecznym ujawnieniu przedsiębiorstwo powtórzyło ten argument, podkreślając fakt, że EPCGS jest subsydium niepowtarzającym się, a zatem obliczenie bez zastosowania korekty mianownika nie odzwierciedla w prawidłowy sposób korzyści przyznanej przedsiębiorstwu, które jest w fazie rozruchu działalności.

(188) EPCGS jest rzeczywiście subsydium niepowtarzającym się i Komisja potraktowała je jako takie: kwotę korzyści w ramach programu przypisano do OD, uwzględniając okres amortyzacji przedmiotowych dóbr kapitałowych. Komisja nie może jednak korygować mianownika, przyjmując założenia dotyczące potencjalnego obrotu z wywozu przedsiębiorstwa, jak już podkreślono w motywie 186 powyżej. W związku z tym metodyka obliczania zostaje podtrzymana.

(189) Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu i przypisana do okresu objętego dochodzeniem wynosiła 5,69 % w przypadku Chromeni i 0,36 % w przypadku Grupy Jindal.

– program „Merchandise Export from India” („MEIS”),

(190) Komisja ustaliła, że dwóch indyjskich producentów eksportujących korzystało w okresie objętym dochodzeniem z programu MEIS.

a) Podstawa prawna

(191) Szczegółowy opis programu MEIS zawarto w rozdziale 3 FTP 2015–20 i zaktualizowanej FTP 2015–20 oraz w rozdziale 3 HOP 2015–20 i zaktualizowanego HOP 2015–20.

b) Kwalifikowalność

(192) Do korzystania z tego systemu kwalifikuje się każdy producent eksportujący lub każdy eksportujący podmiot handlowy.

c) Zastosowanie w praktyce

(193) Kwalifikujące się przedsiębiorstwa mogą uzyskać korzyści w ramach programu MEIS, wywożąc określone produkty do określonych państw należących do następujących kategorii: grupa A („rynki tradycyjne”, w tym wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej), grupa B („rynki wschodzące i docelowe”) i grupa C („inne rynki”). Państwa zaklasyfikowane do poszczególnych grup oraz wykaz produktów ze wskazaniem stawki zwrotu wymieniono w dodatku 3B do zaktualizowanego HOP.

(194) Korzyść przyjmuje formę kredytu celnego w wysokości odpowiadającej odsetkowi wartości FOB wywozu. Stawka MEIS w okresie objętym dochodzeniem wynosiła 2 % (21).

(195) Zgodnie z pkt 3.06 FTP 2015–20 niektóre rodzaje wywozu są wyłączone z programu, na przykład wywóz towarów przywiezionych lub przeładowanych, uznanych za wywóz, eksport usług oraz obroty z wywozu podmiotów działających w specjalnych strefach ekonomicznych/jednostkach eksportowych.

(196) Kredyty celne w ramach programu MEIS są zbywalne bez ograniczeń i zachowują ważność przez okres 18 miesięcy od daty przyznania, natomiast świadectwa dotyczące kredytu celnego wydane w dniu 1 stycznia 2016 r. lub po tej dacie są ważne przez okres 24 miesięcy od daty wydania zgodnie z pkt 3.13 zaktualizowanego HOP 2015–20.

(197) Można je wykorzystać do celów: (i) opłacenia cła z tytułu przywozu dowolnych materiałów do produkcji lub towarów, w tym dóbr kapitałowych; (ii) opłacenia akcyzy od zamówienia krajowego na środki produkcji lub towary, w tym dobra kapitałowe, oraz płatności; (iii) opłacenia podatku od usług w odniesieniu do zamówień na usługi.

(198) Wniosek o przyznanie korzyści w ramach programu MEIS należy wypełnić w internecie na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Zagranicznego. Do wniosku składanego przez internet należy dołączyć odpowiednią dokumentację (dokumenty przewozowe, zaświadczenie banku o uzyskaniu wpływów i list załadunkowy). Właściwy organ regionalny rządu Indii przyznaje kredyt celny po weryfikacji tych dokumentów. Jeśli eksporter dostarczy odpowiednią dokumentację, organ regionalny nie może już decydować według własnego uznania o przyznaniu kredytów celnych.

d) Wnioski dotyczące programu MEIS

(199) W ramach programu MEIS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Kredyt celny w ramach programu MEIS stanowi wkład finansowy rządu Indii, gdyż ostatecznie jest on wykorzystywany jako kompensowanie należności celnych przywozowych płaconych od dóbr kapitałowych, tym samym zmniejszając dochody rządu Indii z cła, które w przeciwnym przypadku byłoby należne. Ponadto kredyt celny w ramach programu MEIS przyznaje korzyść eksporterowi, który nie jest zobowiązany do płacenia tych należności celnych przywozowych.

(200) Poza tym korzyści w ramach programu MEIS są prawnie uwarunkowane wynikami wywozu i tym samym uważa się je za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(201) Należy zwrócić uwagę, że program MEIS wygasł po okresie objętym dochodzeniem z dniem 1 stycznia 2021 r. Do końca 2021 r. przedsiębiorstwa mogą jednak nadal ubiegać się w ramach programu MEIS o świadectwa w odniesieniu do transakcji wywozowych przeprowadzonych w 2020 r. Do dnia 15 września 2023 r. przedsiębiorstwa mogą ponadto nadal korzystać ze świadectwa uzyskanego w 2021 r. w ramach programu MEIS w celu równoważenia należności celnych przywozowych. Korzyści w ramach tego programu uzyskano zatem w okresie objętym dochodzeniem i będą one kontynuowane nawet po wprowadzeniu środków.

e) Obliczanie kwoty subsydiów

(202) Zgodnie z art. 3 pkt 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja obliczyła kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych w kategoriach świadczenia przyznanego odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie Komisja ustaliła, że korzyść przyznawana jest odbiorcy w chwili przeprowadzenia transakcji wywozowej w ramach tego systemu. Obecnie rząd Indii wystawia kredyt celny, który jest księgowany przez producenta eksportującego jako niespłacony dług, który może zostać w każdej chwili skompensowany przez producenta eksportującego. Stanowi to wkład finansowy w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Z chwilą wystawienia przez organy celne wywozowego dokumentu przewozowego rząd Indii nie może już decydować według własnego uznania o przyznaniu subsydium. W świetle powyższego Komisja uznała za właściwe dokonanie wyceny korzyści w ramach programu MEIS jako sumy kwot zwrotu przyznanych na transakcje wywozowe dokonane w ramach tego programu w okresie objętym dochodzeniem. Komisja uwzględniła kwoty zwrotu w ramach programu MEIS uzyskane na wszystkich transakcjach wywozowych indyjskich producentów eksportujących, ponieważ przedsiębiorstwa wywożą tylko produkt objęty dochodzeniem oraz wyroby ze stali walcowane na gorąco, które stanowią półprodukty do celów wytwarzania produktu objętego dochodzeniem objęte tymi samymi stawkami MEIS.

(203) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego opłaty poniesione przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania subsydium odliczano od całkowitej kwoty subsydium w przypadku zażądania takiego odliczenia.

(204) Zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego Komisja zestawiła tę kwotę subsydium z wartością obrotów z wywozu przedsiębiorstw w okresie objętym dochodzeniem jako właściwym mianownikiem, ponieważ subsydium jest uzależnione od wyników wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.

(205) Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu tego programu wynosiła w okresie objętym dochodzeniem 1,87 % w przypadku Chromeni i 1,92 % w przypadku Grupy Jindal.

3.3.2. Dostarczanie rudy chromu za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

3.3.2.1. Skarga i program subsydiowania

(206) Skarżący twierdził, że rząd Indii zapewnia sztuczne obniżenie kosztu podstawowych środków produkcji lokalnego przemysłu, zachęcając wydobywające rudę chromu przedsiębiorstwa górnicze w Indiach za pomocą szeregu środków regulacyjnych, w tym ograniczeń wywozowych (takich jak podatek wywozowy, pozwolenia na wywóz oraz uczestnictwo państwowych przedsiębiorstw handlowych w wywozie) do dostarczania rudy chromu indyjskiemu przemysłowi niższego szczebla płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(207) Skarżący twierdził dalej, że rząd Indii sprawuje pełną kontrolę nad sektorem górnictwa w Indii w odniesieniu do rudy chromu. Rząd Indii w drodze ustaw i przepisów stanowi, kto wydobywa chrom (przedsiębiorstwa górnicze zobowiązane do uzyskania koncesji na wydobywanie kopalin). Wśród przedsiębiorstw górniczych występuje również własność lub obecność państwowa. Rząd Indii powierza zatem przedsiębiorstwom górniczym uprawnienia do realizacji celów jego polityki.

(208) W związku z tym, że ruda chromu stosowana jest głównie do produkcji żelazochromu, który jest zasadniczo wykorzystywany w produkcji stali nierdzewnej, świadczenie to przyznano indyjskim producentom płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno produkującym zarówno żelazochrom, jak i stal nierdzewną.

3.3.2.2. Podstawa prawna

(209) Polityką wydobywczą rudy chromu zarządza Ministerstwo Górnictwa. Wywozem zasobów mineralnych zarządza również Ministerstwo Handlu i Przemysłu

(210) Zarówno rząd centralny jak i władze regionalne odgrywają kluczową rolę w przemyśle wydobywczym, w tym w wydobyciu rudy chromu, ze względu na ustalanie krajowych polityk, norm, wytycznych i kryteriów wydobywczych, a także decydowanie o procedurach dotyczących zezwoleń na działalność wydobywczą.

(211) Podstawy prawne odnośnych przepisów i uregulowań są następujące: — ustawa w sprawie kopalń i zasobów mineralnych (rozwój i regulacje prawne), 1957 (22), — przepisy dotyczące zasobów mineralnych (dokumentowanie zawartości minerałów), 2015 (23), — przepisy dotyczące zasobów mineralnych (aukcje), 2015 (24), — przepisy dotyczące zasobów mineralnych (niewyłączne zezwolenia na poszukiwanie), 2015 (25), — przepisy krajowego funduszu powierniczego poszukiwania minerałów (ang. The National Mineral Exploration Trust), 2015 (26), — przepisy dotyczące zasobów mineralnych (wydobycie prowadzone przez przedsiębiorstwo państwowe), 2015 (27), — przepisy dotyczące kopalń i minerałów (składki na rzecz okręgowej fundacji ds. zasobów mineralnych), 2015 (28), — przepisy dotyczące koncesji górniczych w zakresie zasobów mineralnych do produkcji energii jądrowej, 2016 (29), — przepisy dotyczące koncesji górniczych w zakresie zasobów mineralnych (innych niż zasoby mineralne do produkcji energii jądrowej i energii z węglowodorów), 2016 (30), — przepisy dotyczące ochrony i zagospodarowania zasobów mineralnych, 2017 (31), — krajowa polityka w zakresie zasobów mineralnych, 2019 (32).

3.3.2.3. Ustalenia wynikające z dochodzenia

(212) Komisja ustaliła, że jeden zintegrowany pionowo indyjski producent eksportujący płaskie wyroby ze stali nierdzewnej walcowane na zimno kupował na rynku krajowym rudę chromu do produkcji żelazochromu; producent ten stosował żelazochrom do produkcji płyt, następnie zwojów walcowanych na gorąco, a ostatecznie do produkcji wyrobów płaskich walcowanych na zimno.

(213) Przeważającą większość rudy chromu w okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwo zakupiło od przedsiębiorstwa państwowego Odisha Mining Corporation („OMC”). Zgłoszono również dokonanie niewielkich zakupów od dwóch rzekomo prywatnych przedsiębiorstw górniczych i od jednego przedsiębiorstwa handlowego.

a) Stosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego

(214) Komisja powiadomiła rząd Indii, że przy ocenie istnienia i zakresu domniemanych subsydiów przyznanych przemysłowi płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno, obejmującego dostarczanie rudy chromu za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, może być zmuszona do wykorzystania dostępnego stanu faktycznego zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(215) W swoim kwestionariuszu, w piśmie w sprawie uzupełnienia braków oraz podczas zdalnej kontroli krzyżowej Komisja wezwała rząd Indii do przekazania pewnych informacji dotyczących dostawców oraz funkcjonowania krajowego rynku rudy chromu w Indiach. Wezwania do przekazania informacji obejmowały m.in. pytanie dotyczące ram prawnych i instytucjonalnych, organizacji rynku rudy chromu, producentów rudy chromu w Indiach, mechanizmów ustalania cen oraz cen, a także udziałów w przedsiębiorstwach.

(216) Na etapie wszczęcia postępowania Komisja zwróciła się do rządu Indii o przekazanie dodatku B załączonego do kwestionariusza dotyczącego środków antysubsydyjnych (kwestionariusz dla dostawców rudy chromu) dziesięciu największym producentom i dystrybutorom rudy chromu, którzy dostarczali rudę chromu producentom eksportującym. Dodatek B składał się z dokumentu programu Word („Appendix B_Input supplier”) oraz pliku Excel („Appendix B - Input suppliers tables”). Nie otrzymano żadnych odpowiedzi dotyczących dodatku B.

(217) W piśmie w sprawie uzupełnienia braków do rządu Indii z dnia 25 sierpnia 2021 r. Komisja odnotowała fakt, że nie otrzymała żadnej odpowiedzi dotyczącej dodatku B do kwestionariusza.

(218) W trakcie zdalnej kontroli krzyżowej i po jej zakończeniu Komisja poinformowała rząd Indii, że wciąż brakuje jej informacji dotyczących całkowitej produkcji i zużycia rudy chromu na rynku indyjskim. Rząd Indii wskazał również, że nie jest w stanie dostarczyć statystyk cenowych dotyczących indyjskich cen krajowych przedmiotowego surowca. Ponadto pozostały otwarte pytania dotyczące struktury rynku i uczestników rynku oraz tego, czy ci ostatni są przedsiębiorstwami państwowymi czy prywatnymi. Komisji wciąż brakuje ponadto właściwej podstawy prawnej dotyczącej podatków wywozowych nakładanych na rudę chromu.

(219) W związku z tym Komisja powiadomiła w dniu 8 grudnia 2021 r. rząd Indii, że zamierza wykorzystać dostępne fakty, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W następstwie tego pisma rząd Indii najpierw dostarczył bardzo niewielką część brakujących informacji, dotyczących głównie struktury rynku, własności niektórych przedsiębiorstw górniczych oraz podstawy prawnej podatku wywozowego. Złożone informacje składały się z zaledwie kilku stron i brakowało dowodów potwierdzających. Następnie rząd Indii wysłał dodatkowe pismo wyrażające sprzeciw wobec zastosowania art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sposób ogólny argumentując, że Komisja powinna uwzględnić przekazane dodatkowe informacje, a zatem powstrzymać się od wykorzystania dostępnych faktów.

(220) W odpowiedzi Komisja zauważyła po pierwsze, że rząd Indii nie przekazywał tych informacji, gdy był do tego wielokrotnie wzywany w trakcie dochodzenia oraz że dodatkowe informacje otrzymano na bardzo późnym etapie dochodzenia, więc nie mogły one zostać uwzględnione. W międzyczasie Komisja uzyskała ze źródeł publicznych odpowiednie brakujące informacje dotyczące własności przedsiębiorstw górniczych oraz podatków wywozowych nakładanych na rudę chromu. W związku z tym Komisja stwierdziła, że rząd Indii nie zapewnił dostępu do niezbędnych informacji zgodnie z art. 28 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego oraz że informacje, które rząd Indii dostarczył na tak późnym etapie dochodzenia nie mogły być wykorzystane, w myśl warunków określonych w art. 28 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W każdym razie Komisja musiała jeszcze uzupełnić bardzo skąpe informacje przekazane przez rząd Indii, korzystając z innych dostępnych faktów dotyczących brakujących części, głównie w odniesieniu do ustalania cen, a także roli rządu Indii i jego wpływu na dostawców (w tym podmioty prywatne) na rynku rudy chromu. W związku z tym Komisja stwierdziła, że musiała oprzeć się na art. 28 ust. 1 i wykorzystać dostępne fakty.

(221) Po ostatecznym ujawnieniu rząd Indii podtrzymał swoje stanowisko, że zastosowanie art. 28 rozporządzenia podstawowego było nieuzasadnione, ponieważ przedstawiono wszystkie informac