ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 14/8

DECYZJA KOMISJI

z dnia 20 grudnia 2007 r.

w sprawie rozliczenia rachunków niektórych agencji płatniczych w Niemczech, Hiszpanii, Francji, Włoszech i Luksemburgu dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2004

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 6532)

(Jedynie teksty w języku francuskim, hiszpańskim, niemieckim i włoskim są autentyczne)

(2008/54/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1), w szczególności jego art. 7 ust. 3,

po konsultacji z Komitetem Funduszu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Decyzją Komisji 2005/385/WE (2) rozliczono za rok budżetowy 2004 rachunki wszystkich agencji płatniczych z wyjątkiem niemieckiej agencji płatniczej „Bayern-Umwelt”, hiszpańskiej agencji płatniczej „Madrid”, francuskiej agencji płatniczej „SDE”, włoskiej agencji płatniczej „AGEA” oraz luksemburskiej agencji płatniczej „Ministère de l’Agriculture”.

(2) W świetle otrzymanych dodatkowych informacji oraz wyników kontroli dodatkowej Komisja jest już w stanie podjąć decyzję w sprawie kompletności, dokładności i prawdziwości ksiąg rachunkowych przekazanych przez niemiecką agencję płatniczą „Bayern-Umwelt”, hiszpańską agencję płatniczą „Madrid”, francuską agencję płatniczą „SDE”, włoską agencję płatniczą „AGEA” oraz luksemburską agencję płatniczą „Ministère de l’Agriculture”.

(3) Rozliczając rachunki odnośnych agencji płatniczych, Komisja musi uwzględnić kwoty już potrącone odnośnym państwom członkowskim na podstawie decyzji 2005/385/WE.

(4) Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 niniejsza decyzja nie stanowi uszczerbku dla późniejszych decyzji Komisji wykluczających z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane niezgodnie z przepisami Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym dokonuje się rozliczenia za rok budżetowy 2004 rachunków niemieckiej agencji płatniczej „Bayern-Umwelt”, hiszpańskiej agencji płatniczej „Madrid”, francuskiej agencji płatniczej „SDE”, włoskiej agencji płatniczej „AGEA” oraz luksemburskiej agencji płatniczej „Ministère de l’Agriculture” dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

Kwoty do pobrania od państw członkowskich, których to dotyczy, lub do wypłacenia im z tytułu niniejszej decyzji, określone są w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej i Wielkiego Księstwa Luksemburga.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 grudnia 2007 r. W imieniu Komisji Mariann FISCHER BOEL Członek Komisji

(1) Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103.

(2) Dz.U. L 127 z 20.5.2005, str. 22.
(4)

Artykuł 3 ust. 3 Aktu przystąpienia z 2005 r. przewiduje, że Bułgaria i Rumunia przystępują do konwencji i protokołów wyszczególnionych w załączniku I do Aktu przystąpienia, w tym między innymi do Konwencji, Protokołu z dnia 27 września 1996 r., Protokołu z dnia 29 listopada 1996 r. i Protokołu drugiego z dnia 19 czerwca 1997 r. Konwencje i protokoły wyszczególnione w załączniku I do Aktu przystąpienia z 2005 r. mają wejść w życie w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii w dniu określonym przez Radę,
(3)

Należy określić zakres zobowiązań instytucji odpowiedzialnych w odniesieniu do beneficjentów końcowych w fazie prowadzącej do wyboru i zatwierdzenia finansowanych projektów, a także w odniesieniu do aspektów, które powinny zostać uwzględnione w ramach weryfikacji wydatków deklarowanych przez beneficjenta końcowego i/lub partnerów w ramach projektu, w tym administracyjnej weryfikacji wniosków o zwrot kosztów oraz przeprowadzanej na miejscu weryfikacji indywidualnych projektów.
(6)

Uzasadnienie zgłoszenia wystosowanego przez Grecję odnosi się do względów higienicznych, a zatem do ochrony zdrowia publicznego. W zgłoszeniu wystosowanym przez Grecję nie uwzględnia się faktu ustanowienia podstawy wspólnych przepisów w zakresie higieny środków spożywczych, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (2). W zgłoszeniu wystosowanym przez Grecję nie podaje się żadnych dowodów na to, że zgłoszone środki są niezbędne do osiągnięcia wyższego poziomu ochrony zdrowia publicznego.
(2)

Dokumentacja dotycząca substancji czynnej ipkonazol została przedłożona przez Kureha GmbH władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 30 marca 2007 r. wraz z wnioskiem o jej włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Dokumentacja dotycząca maltodekstryny została przedłożona władzom Zjednoczonego Królestwa przez Biological Crop Protection Ltd w dniu 2 lipca 2007 r. wraz z wnioskiem o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(4)

Do chwili otrzymania informacji od władz niemieckich Komisja nie podjęła jeszcze żadnej formalnej decyzji dotyczącej omawianego zgłoszenia. Wobec powyższego Komisja akceptuje wycofanie zgłoszenia w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (3).
—

dostosowanie do dorobku prawnego Wspólnoty dotyczącego zakazu dyskryminacji obywateli UE w stosunku do obywateli Chorwacji w odniesieniu do dostępu do edukacji, jak również dostosowanie do dyrektywy w sprawie kształcenia dzieci pracowników migrujących.
(54)

Pomoc jest także ograniczona do minimum. W szczególności Komisja ma wątpliwości co do tego, czy spółka wniosła znaczny wkład własny. Zgodnie z pkt 40 wytycznych, pomoc musi być ograniczona do ścisłego minimum niezbędnego do przywrócenia dobrej kondycji, a beneficjenci pomocy powinni przyczynić się znacząco do planu restrukturyzacji na zasadzie wyłożenia własnych środków.
(44)

W niniejszej sprawie Komisja stwierdza, że wiążący akt, na podstawie którego właściwe władze krajowe przyznają pomoc państwa, nie wszedł w życie przed przystąpieniem Słowenii do UE. Odpowiednie słoweńskie przepisy stanowią, że pomoc ma być przyznawana decyzją rządu na wniosek właściwego ministerstwa. Wprawdzie do jej przyznania faktycznie niezbędne są uprzednie decyzje międzydepartamentowej komisji ekspertów i właściwego ministerstwa, nie są one jednak wystarczające do przyznania pomocy. Ostateczna decyzja należy do rządu. W niniejszej sprawie rząd wydał decyzję w dniu 27 maja 2004 r., a Słowenia przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. Wobec tego środek stanowi nową pomoc i należało go zgłosić na mocy art. 88 Traktatu WE i poddać ocenie na mocy art. 87 Traktatu WE.
(59)

W myśl art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1540/98 pomoc przyznana na innowacje w istniejących stoczniach budujących, przebudowujących i remontujących statki może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem do maksymalnej intensywności 10 % brutto pod warunkiem, że jest związana z przemysłowym zastosowaniem nowatorskich wyrobów i procesów, które są faktycznie i zasadniczo nowe, tj. nie są powszechnie używane przez innych operatorów z tego sektora w obrębie Unii Europejskiej oraz niosą ze sobą ryzyko technologicznego lub przemysłowego niepowodzenia. Pomoc ta winna ponadto ograniczać się do pokrycia kosztów na inwestycje i na działalność rozwoju bezpośrednio i wyłącznie związanych z częścią nowatorską projektu, a ich kwota i intensywność winny być ograniczone do niezbędnego minimum, uwzględniwszy stopień ryzyka związany z projektem. Jak już natomiast wykazano wcześniej, okoliczność, że zgodnie z zasadami zmienionego programu pomoc jest przeznaczona na „środki transportu nowatorskie i wykorzystujące zaawansowaną technologię”, nie pozwala ocenić, w sytuacji braku definicji tych technologii i odpowiadających im wydatków, rzeczywistego zakresu wprowadzonych zmian. W konsekwencji Komisja musi stwierdzić, że nawet zmieniony program pomocy nie jest zgodny z przepisami dotyczącymi przemysłu stoczniowego.
4.

Rzeczpospolita Polska odpowiada za utrzymanie następujących mostów granicznych: a) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Guben i Gubin w punkcie 13,375; b) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Guben i Gubinek w punkcie 17,625; c) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Forst i Tuplice w punkcie 51,935; d) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Bad Muskau i Łęknica w punkcie 80,530; e) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Horka i Węgliniec w punkcie 130,470; f) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Görlitz i Zgorzelec w punkcie 153,885; g) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Krzewina Zgorzelecka i Trzciniec Zgorzelecki w punkcie 184,220; h) most graniczny na Nysie Łużyckiej (Lausitzer Neiße) między miejscowościami Krzewina Zgorzelecka i Trzciniec Zgorzelecki w punkcie 184,780.
(37)

W odniesieniu do używania HFC w urządzeniach i zastosowaniach chłodniczych i klimatyzacyjnych zmieniony zakaz nie ma już zastosowania do urządzeń wykorzystywanych do chłodzenia komputerów bez względu na wielkość ładunku chłodziwa; do urządzeń zawierających od 150 g do 20 kg chłodziwa; do urządzeń wolno stojących o ładunku chłodziwa do 20 kg; do kompaktowych urządzeń o ładunku 0,5 kg na kW; ani do połączonych urządzeń stacjonarnych o ładunku do 100 kg. Tym samym zakaz nie stosuje się do większości systemów chłodniczych i klimatyzacyjnych. Zmiany te uwzględniają przedstawione Komisji przeglądowe studium z maja 2006 r. Zakaz stosowania HFC jako czynników gaśniczych został zniesiony mocą zmian.
(3)

Wnioski o finansowanie wspólnotowe muszą być zgodne z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 391/2007 z dnia 11 kwietnia 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w zakresie wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach wdrażania systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do wspólnej polityki rybackiej (2).
(5)

W 2000 r. badanie w sprawie świadectwa pochodzenia wykazało, że uciążliwe wymogi okazały się naruszać art. VIII ust. 3 i art. X Układu GATT 1994, art. 7 ust. 1 Porozumienia WTO w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych oraz że naruszają zalecenia zawarte w art. VIII ust. 1 lit. c) Układu GATT 1994. Środki dotyczące wymogu etykietowania okazały się naruszać art. 2 ust. 2 Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu i naruszają zalecenia zawarte w art. VIII ust. 1 lit. c) Układu GATT 1994. Odnośnie do formularza deklaracji składu wyrobu okazało się, że wymóg ten jest niezgodny z art. 2 Porozumienia WTO w sprawie licencjonowania przywozu. Jeśli chodzi o procedurę kontroli minimalnych wartości celnych, służby Komisji nie mogły zająć ostatecznego stanowiska z powodu wprowadzenia ostatnio nowego prawa regulującego tę kwestię. W kwestii procedur kontrolnych przed wysyłką nie stwierdzono pogwałcenia jakichkolwiek szczególnych postanowień Porozumienia WTO w sprawie inspekcji przedwysyłkowej. Jednakże nie wydaje się, aby wymóg ten odpowiadał celowi i duchowi Porozumienia. W końcu nie stwierdzono naruszenia zasad WTO odnośnie do podatku „statystycznego”, zaś kwestia dyskryminującego VAT została już potraktowana w ramach innej procedury TBR (rozporządzenie w sprawie przeszkód w handlu) dotyczącej przywozu wykończonych skóry do Argentyny (3).
(4)

Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1042/2006 stanowi, że po sporządzeniu wstępnego wykazu wspólnotowych inspektorów i środków inspekcji, uprawnionych do przeprowadzania inspekcji zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Komisja wprowadza zmiany do wykazu do dnia 31 grudnia każdego roku na podstawie informacji otrzymanych od państw członkowskich.
(12)

Wyrażono w szczególności zastrzeżenia w odniesieniu do zgodności przedmiotowego środka z art. 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (6), które pozwala na udzielenie małym i średnim przedsiębiorstwom pomocy inwestycyjnej z przeznaczeniem na zakup wagonów kolejowych w wysokości do 15 % w przypadku małych i 7,5 % w przypadku średnich przedsiębiorstw.
(9)

Jednak, aby Izrael był uprawniony do zatwierdzania świadectw weterynaryjnych odnoszących się do przywozu do Wspólnoty żywego drobiu i produktów drobiowych, musi on, na mocy decyzji Komisji 93/342/EWG (5) i 94/438/WE (6), być wolny od wysoce zjadliwej grypy ptaków od co najmniej sześciu miesięcy, w przypadku gdy stosuje się politykę uboju sanitarnego i jeśli nie zostało przeprowadzone szczepienie interwencyjne.
(7)

Komisja miała poważne wątpliwości, czy pomoc przyznana w ramach programu na rzecz osób fizycznych nabywających po raz pierwszy udziały w używanych statkach może być uznana za zgodną z wymogami określonymi w pkt 2.2.3.3. Wytycznych w sprawie badania pomocy państwa dla sektora rybołówstwa i akwakultury z, odpowiednio, 1994 r., 1997 r. i 2001 r. (4) W szczególności Komisja miała wątpliwości dotyczące zgodności pomocy z warunkiem, że pomoc może być przyznawana tylko na statki nie starsze niż 10 (5) lat lub, odpowiednio, 20 lat (6) gdy statek może być używany przez co najmniej kolejne 10 lat. Ponadto Komisja miała wątpliwości dotyczące zgodności stopy pomocy równej 25 % rzeczywistych kosztów nabycia statku, która nie była zgodna z wytycznymi z 2001 r., które miały zastosowanie do istniejących programów pomocy od dnia 1 lipca 2001 r. i dopuszczały stopę pomocy jedynie do 20 % (7). Jeżeli chodzi o pomoc przyznaną na nabycie udziałów w nowych statkach Komisja uznała, że program nie odnosi się do referencyjnego poziomu wielkości floty rybackiej ani do wymogów bezpieczeństwa i higieny oraz obowiązku rejestracji statku w rejestrze floty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 6–7 i 9–10 oraz w załączniku III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (8), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. (9) Ponadto wydaje się, że program nie zawierał żadnych przepisów dotyczących dodatkowych wymogów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999 zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 2369/2002.
(32)

Uwzględniając te oświadczenia oraz okoliczności tej sprawy, Komisja uważa, że zażądanie windykacji pomocy nie może być uznane za sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego. Tym samym zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja uważa, że Zjednoczone Królestwo musi podjąć wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta programu, bez uszczerbku dla przypadków podlegających rozporządzeniu Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniającemu rozporządzenie (WE) nr 1860/2004 (11).
(173)

W odniesieniu do pierwszego zagadnienia, należy na samym początku wyjaśnić, że celem działań marketingowych przedsiębiorstw jest docieranie do grup docelowych z reklamami swoich produktów. Widzowie spoza grupy docelowej nie mają znaczenia. Jednym z kryteriów nabywania czasu reklamowego jest selektywność grupy docelowej. Jeżeli slot reklamowy nie jest selektywny, tzn. charakteryzuje się wysokim poziomem tak zwanych „strat” (reklama dociera do osób spoza grupy docelowej), wówczas staje się on mniej interesujący. Z uwagi na to, że reklamy sprzedawane przez STER charakteryzują się niską selektywnością – przyciągają szerokie grono widzów – tej spółce, zdaniem władz holenderskich, jest w rzeczywistości bardzo trudno utrzymać swój cennik reklam. Po drugie, GRP w grupie powyżej 13 lat mają mniejsze znaczenie niż GRP 20–49. Z informacji podanych w Tabela 5 wynika, że GRP w grupie powyżej 13 lat ma stosunkowo niewielkie znaczenie (informacje poufne) i wyraźnie wskazują one, że stawki za GRP w grupie powyżej 13 lat nie mają decydującego wpływu na porównanie cen. Zgodnie z tym, co podały władze holenderskie, GRP 20–49 jest o wiele bardziej odpowiednie do tego celu. To, że STER stosuje niższe ceny za GRP w grupie powyżej 13 lat wcale nie dowodzi, że nadawcy wypełniający misję służby publicznej generalnie stosują zaniżone ceny.
(7)

W 2004 r. udział spółki w polskim rynku oprzyrządowania do obrabiarek wynosił 17 %, co odpowiadało jedynie 20 % produkcji BB, ponieważ spółka produkuje głównie na eksport (w 2004 r. 30 % produkcji zostało przeznaczone na eksport do Stanów Zjednoczonych, 15 % do Włoch, 7 % do krajów Europy Wschodniej włączając Rosję, 5 % do Wielkiej Brytanii). Spółka rozprowadza większość eksportowanych produktów za pośrednictwem spółek należących do grupy Mex-Holding, takich jak Toolmex Corporation (Stany Zjednoczone), Mexpol GmbH (Niemcy), Toolmex Polmach (Zjednoczone Królestwo) lub Italmex S.A. (Włochy).
(37)

Uwzględniając te oświadczenia oraz okoliczności tej sprawy, Komisja uważa, że zażądanie windykacji pomocy nie może być uznane za sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego. Tym samym zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja uważa, że Zjednoczone Królestwo musi podjąć wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta programu, bez uszczerbku dla przypadków podlegających rozporządzeniu Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniającemu rozporządzenie (WE) nr 1860/2004 (14).
(132)

W związku z tym należy przypomnieć, że w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. (14) cały Cypr kwalifikował się do odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. W okresie 2007–2013 dwa regiony obejmujące łącznie 50 % ludności Cypru powinny kwalifikować się do otrzymywania regionalnej pomocy inwestycyjnej na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, przy intensywności pomocy na poziomie 15 %. Ponadto Cypr przejawia szereg cech terytorialnych, a więc trwałych, które mają wpływ na jego rozwój społeczno-gospodarczy. Położenie na południowych peryferiach jest bezpośrednią przyczyną problemów związanych z dostępem do pozostałej części Unii Europejskiej, a w konsekwencji kraj ten jest silnie uzależniony od transportu lotniczego i morskiego, jednak szczególnie od transportu lotniczego. Jest to ważne, ponieważ w przypadku Cypru podróże lotnicze są jedynym opłacalnym środkiem transportu pasażerów podróżujących w interesach. Dane Eurostatu za 2003 r., w których podaje się tzw. „uzależnienie gospodarki od transportu lotniczego” dowodzą, że Cypr jest państwem członkowskim w największym stopniu uzależnionym od podróży lotniczych (15).
(14)

Komisja uznaje, że układ z wierzycielami nie stanowi pomocy państwa, ponieważ spełnia wymogi testu prywatnego wierzyciela oraz ponieważ dotyczy odroczenia spłaty wierzytelności, co jest korzystniejsze dla wierzycieli w porównaniu z likwidacją HCM. Jak wynika z przyjętego orzecznictwa, wierzyciel publicznoprawny będzie rozważał korzyści płynące z otrzymania kwoty zaproponowanej w ramach restrukturyzacji oraz kwoty, którą mógłby odzyskać w ramach likwidacji firmy; nie można zatem mówić o korzyściach i w konsekwencji o pomocy państwa, w przypadku gdy restrukturyzacja przyniosłaby większe wpływy pieniężne niż likwidacja (6). Z badania przedłożonego przez władze polskie wynika, że nawet jeśli odroczenie miałoby prowadzić do utraty środków, obliczając wartość bieżącą netto, w dalszym ciągu stanowiłoby to lepsze rozwiązanie dla wierzycieli publicznoprawnych, niż likwidacja przedsiębiorstwa. Dzięki układowi wierzyciele będą mogli odzyskać średnio 75,7 % swoich roszczeń, a mniej uprzywilejowani otrzymają 72,9 %, co wciąż stanowi więcej niż to, co mogliby uzyskać w przypadku likwidacji, co w badaniu oszacowano na 64,8 %. Ponadto, Komisja nie widzi powodów, aby stwierdzić niekorzystne traktowanie wierzycieli publicznoprawnych względem wierzycieli prywatnych, ponieważ wierzyciele tej samej kategorii byli traktowani jednakowo.
(6)

W międzyczasie wydane w odniesieniu do Izar nakazy odzyskania środków na łączną kwotę 1,2 mld EUR (4) doprowadziły przedsiębiorstwo do stanu ujemnego kapitału własnego i praktycznej upadłości. W świetle powyższych okoliczności w dniu 1 kwietnia 2005 r. Hiszpania rozpoczęła likwidację cywilnych stoczni nadal należących do Izar (tzn. stoczni, które nie zostały włączone do niedawno utworzonej stoczni Navantia: w Gijón, Sestao, Manises i Sewilli) oraz rozpoczęła proces prywatyzacji tych stoczni.
(5)

Do dnia otrzymania wniosku Belgii o wycofanie powiadomienia, Komisja nie podjęła żadnej formalnej decyzji w odnośnej sprawie. W tych okolicznościach przyjmuje ona wycofanie powiadomienia w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2).
(4)

Do dnia otrzymania wniosku Hiszpanii o wycofanie zgłoszenia, Komisja nie podjęła żadnej formalnej decyzji w sprawie przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego Komisja przyjmuje wniosek o wycofanie zgłoszenia zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2).
—

kontrole fitosanitarne (system kwarantanny roślin WE dotyczący ziemniaków, wewnętrzny system kwarantanny roślin WE, system kwarantanny roślin WE dotyczący przywozu),
(73)

Ponadto, nie wdając się w szczegółowe uzasadnienia co do meritum, które Komisja zawarła w decyzjach wymienionych w motywie (23), Komisja pragnie zauważyć, że jeśli chodzi o kwestie formalne, to niektóre z decyzji zostały podjęte dawno, inne zupełnie niedawno; że niektóre zezwalają na przystąpienie do systemu nowych przedsiębiorstw, inne zaś nie; oraz że niektórym towarzyszą dodatkowe warunki. Dokonując takiego porównania, można by wziąć pod uwagę również inne elementy, które mają znaczenie zdaniem Komisji. I tak, odnośnie systemu pomocy wprowadzonego w Holandii w odniesieniu do międzynarodowej działalności finansowej (Concernfinancieringsactiviteiten), zakończonego również w dniu 17 lutego 2003 r. na podstawie decyzji Komisji 2003/515/WE (31), środki przejściowe zostały określone w ten sam sposób, co dla centrów koordynacyjnych, tj. zależnie od momentu wygaśnięcia dziesięcioletnich zezwoleń. Belgia zakończyła stosowanie specjalnych systemów centrów dystrybucji i centrów usług, dla wszystkich przedsiębiorstw, w dniu 31 grudnia 2005 r., mimo że nie były one objęte decyzją Komisji. Okólnik administracyjny przewidujący to zniesienie, opublikowany dnia 20 września 2005 r., zaznacza, że systemy te zostały zastąpione systemem wiążących interpretacji wprowadzonym od dnia 1 stycznia 2003 r. (art. 20 ustawy z dnia 24 grudnia 2002 r.).
(71)

Komisja nie znalazła innych elementów pozwalających wnioskować, że oprocentowanie linii kredytowej nie stanowi miarodajnego wskaźnika oprocentowania, jakiego banki prywatne zażądałyby za pożyczkę podobną do pożyczki gwarantowanej w przypadku braku gwarancji publicznej. Odnośnie do tego Komisja zaznacza, że pożyczka gwarantowana nie jest pożyczką podporządkowaną, to jest pożyczką, której spłata byłaby uzależniona od uprzedniej spłacie linii kredytowej. Pożyczka gwarantowana ma bowiem taką samą ocenę jak linia kredytowa. Komisja podkreśla również, że linia kredytowa nie korzysta z uprzywilejowania lub z zastawu, co odróżniałoby ją od pożyczki gwarantowanej (12).
(1)

Decyzja Komisji 2006/69/WE z dnia 13 stycznia 2006 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu żywności i składników żywności wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy Roundup Ready linii GA21 jako nowej żywności lub nowych składników żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zezwoliła na wprowadzenie do obrotu żywności i składników żywności wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii GA21 (MON-ØØØ21-9) jako nowej żywności lub nowych składników żywności.