ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(5)

Program Next Generation EU, w tym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, zapewni trwałe ożywienie gospodarcze, mające charakter sprzyjający włączeniu społecznemu i sprawiedliwy. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (4) ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności weszło w życie w dniu 19 lutego 2021 r. Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności będzie zapewniał wsparcie finansowe na rzecz realizacji reform i inwestycji, co pociągnie za sobą impuls fiskalny finansowany przez Unię. Przyczyni się on do ożywienia gospodarczego oraz wdrożenia zrównoważonych i pobudzających wzrost gospodarczy reform i inwestycji, w szczególności w celu promowania zielonej transformacji i transformacji cyfrowej, oraz zwiększy odporność i potencjalny wzrost gospodarek państw członkowskich. Przyczyni się to do poprawy sytuacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej oraz zwiększenia stabilności budżetowej, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w średnim i długim okresie.
(11)

Zgodnie z art. 126 ust. 7 Traktatu i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 Rada jest zobowiązana skierować zalecenie do danego państwa członkowskiego, określając termin skorygowania nadmiernego deficytu. W zaleceniu tym określa się termin maksymalny sześciomiesięczny na podjęcie przez dane państwo członkowskie skutecznych działań w celu skorygowania deficytu, a jeżeli jest to uzasadnione powagą sytuacji, termin ten może być skrócony do trzech miesięcy. W zaleceniu dotyczącym skorygowania nadmiernego deficytu Rada powinna również wezwać do osiągnięcia rocznych celów budżetowych, które – w oparciu o prognozę stanowiącą podstawę tego zalecenia – są zgodne z minimalną roczną korektą salda strukturalnego – oznaczają salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe – o co najmniej 0,5 % PKB jako punkt odniesienia.
(3)

Program Next Generation EU, w tym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, zapewni trwałe ożywienie gospodarcze, mające charakter sprzyjający włączeniu społecznemu i sprawiedliwy. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (4) ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności weszło w życie w dniu 19 lutego 2021 r. Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności będzie zapewniał wsparcie finansowe na rzecz realizacji reform i inwestycji, co pociągnie za sobą impuls fiskalny finansowany przez Unię. Przyczyni się on do ożywienia gospodarczego oraz wdrożenia zrównoważonych i pobudzających wzrost gospodarczy reform i inwestycji, w szczególności w celu promowania zielonej transformacji i transformacji cyfrowej, oraz zwiększy odporność i potencjalny wzrost gospodarek państw członkowskich. Przyczyni się to do poprawy sytuacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej oraz zwiększenia stabilności budżetowej, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w średnim i długim okresie.
(5)

Program Next Generation EU, w tym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, zapewni trwałe ożywienie gospodarcze, mające charakter sprzyjający włączeniu społecznemu i sprawiedliwy. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (4) ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności weszło w życie w dniu 19 lutego 2021 r. Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności będzie zapewniał wsparcie finansowe na rzecz realizacji reform i inwestycji, co pociągnie za sobą impuls fiskalny finansowany przez Unię. Przyczyni się on do ożywienia gospodarczego oraz wdrożenia zrównoważonych i pobudzających wzrost gospodarczy reform i inwestycji, w szczególności w celu promowania zielonej transformacji i transformacji cyfrowej, oraz zwiększy odporność i potencjalny wzrost gospodarek państw członkowskich. Przyczyni się on również do poprawy sytuacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej oraz zwiększenia stabilności budżetowej, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w średnim i długim okresie.
(4)

Program Next Generation EU, w tym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, zapewni trwałe ożywienie gospodarcze, mające charakter sprzyjający włączeniu społecznemu i sprawiedliwy. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (6) ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności weszło w życie w dniu 19 lutego 2021 r. Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności będzie zapewniał wsparcie finansowe na rzecz realizacji reform i inwestycji, co pociągnie za sobą impuls fiskalny finansowany przez Unię. Przyczyni się on do ożywienia gospodarczego oraz wdrożenia zrównoważonych i pobudzających wzrost gospodarczy reform i inwestycji, w szczególności w celu promowania zielonej transformacji i transformacji cyfrowej, oraz zwiększy odporność i potencjalny wzrost gospodarek państw członkowskich. Przyczyni się to do poprawy sytuacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej oraz zwiększenia stabilności budżetowej, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w średnim i długim okresie.
(4)

Zalecenie Rady stanowi, że państwa członkowskie powinny w skoordynowany sposób stopniowo, począwszy od dnia 1 lipca 2020 r., znosić tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I do zalecenia Rady. Co dwa tygodnie wykaz państw trzecich, o którym mowa w załączniku I, powinien podlegać przeglądowi i – stosownie do przypadku – ewentualnej aktualizacji, dokonywanych przez Radę w ścisłym porozumieniu z Komisją oraz ze stosownymi agencjami i służbami UE, po dokonaniu ogólnej oceny opartej na metodyce, kryteriach i informacjach, o których mowa w zaleceniu Rady.
(4)

Wdrożenie dobrze zaprojektowanych strategii politycznych w kontekście Next Generation EU i jego głównego instrumentu – Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności – będzie nowym bodźcem dla państw członkowskich do inicjowania reform pobudzających wzrost gospodarczy oraz podniesie poziom i jakość inwestycji, zgodnie z celami zwiększania odporności oraz transformacji ekologicznej i cyfrowej. Wdrożenie to powinno pomóc w budowaniu kapitału ludzkiego i wspierać pomyślne zmiany zatrudnienia przez pracowników, co wraz z funduszami polityki spójności będzie konieczne do zapewnienia spójności, wspierania zatrudnienia i wydajności oraz zwiększania odporności gospodarczej i społecznej. Kluczowe znaczenie w tym zakresie mają unijne cele w zakresie wzrostu gospodarczego oraz krajowe wyzwania strukturalne, wskazane między innymi w zaleceniach dla poszczególnych krajów na 2019 i 2020 r. W rocznej strategii zrównoważonego wzrostu gospodarczego 2021 ustanowionej w komunikacie Komisji z dnia 17 września 2020 r., która promuje cele w zakresie wzrostu gospodarczego, przedstawiono siedem inicjatyw przewodnich: 1) zwiększenie mocy; 2) renowacja; 3) ładowanie i tankowanie; 4) łączność; 5) modernizacja; 6) zwiększenie skali; oraz 7) zmiany kwalifikacji i podnoszenie kwalifikacji. Te obszary inicjatyw przewodnich stanowią wspólne wyzwania, które wymagają skoordynowanych inwestycji i reform. Zachęca się państwa członkowskie do ukierunkowania inwestycji, wdrożenia reform i większego zintegrowania swoich łańcuchów wartości w tych obszarach. Rozporządzenie (UE) 2021/241 stanowi, że plany odbudowy i zwiększania odporności państw członkowskich strefy euro mają być spójne z wyzwaniami i priorytetami określonymi w zaleceniu Rady w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro. Taką spójność należy uwzględnić w ocenie planów odbudowy i zwiększania odporności.
(23)

Unijna społeczność dyplomacji cyfrowej przyczynia się do promowania i ochrony globalnej, otwartej, stabilnej i bezpiecznej cyberprzestrzeni oraz do zapobiegania szkodliwym działaniom w cyberprzestrzeni, zniechęcania do nich i reagowania na nie. W 2017 r. UE ustanowiła ramy wspólnej unijnej reakcji dyplomatycznej na szkodliwe działania cybernetyczne („zestaw narzędzi dla dyplomacji cyfrowej”). Ramy te są częścią szerszej unijnej polityki dyplomacji cyfrowej. Przyczyniają się do zapobiegania konfliktom i do większej stabilności w stosunkach międzynarodowych. Umożliwiają Unii i państwom członkowskim, w stosownych przypadkach we współpracy z partnerami międzynarodowymi, stosowanie wszystkich środków w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa („WPZiB”), zgodnie z odpowiednimi procedurami ich osiągnięcia, w celu zachęcania do współpracy, łagodzenia zagrożeń oraz wpływania na obecne i potencjalne przyszłe szkodliwe zachowania w cyberprzestrzeni. Społeczność dyplomacji cyfrowej powinna współpracować w ramach wspólnej jednostki ds. cyberprzestrzeni, stosując i zapewniając wsparcie w stosowaniu pełnego zakresu środków dyplomatycznych, zwłaszcza w zakresie komunikacji publicznej, wspierania wspólnej orientacji sytuacyjnej i współpracy z państwami trzecimi w przypadku kryzysu.
(6)

Konwencja o prawach dziecka, przyjęta przez Organizację Narodów Zjednoczonych w dniu 20 listopada 1989 r., ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie Unii, stanowi w art. 2, 3, 6, 12, 18, 24, 27, 28 i 31, że państwa-strony konwencji za sprawę nadrzędną uznają najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka i uznają prawo dziecka: do uczestnictwa i rozwoju, w tym prawo do ochrony przed wszelkimi formami dyskryminacji; do życia; do wypowiadania się w postępowaniu sądowym i administracyjnym; do jak najwyższego poziomu zdrowia; do dostępu do opieki zdrowotnej; do pomocy państwa w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu życia oraz zapewnienia edukacji, czasu wolnego i zajęć rekreacyjnych, a także do pełnego uczestnictwa w życiu kulturalnym i artystycznym.
(20)

Powodem do niepokoju są nadal warianty SARS-CoV-2 – powinny być one uwzględniane przez państwa członkowskie w kontekście ograniczeń swobodnego przepływu w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób regularnie ocenia nowe dowody dotyczące wykrytych wariantów, które zgromadzono w wyniku zwiadu epidemiologicznego, opartych na zasadach genomowych badań wariantów lub na podstawie innych źródeł naukowych (13). Dotyczy to w szczególności wariantów budzących obawy, w przypadku których dostępne są jasne dowody wskazujące na istotny wpływ na zdolność do przenoszenia się, zjadliwość lub odporność, mogących oddziaływać na sytuację epidemiczną w UE/EOG, oraz wariantów będących przedmiotem zainteresowania, w odniesieniu do których dostępne są dowody dotyczące właściwości genomowych, dowodów epidemiologicznych lub dowodów in vitro, mogących sugerować istotny wpływ na zdolność do przenoszenia się, zjadliwość lub odporność, w realistyczny sposób oddziałujących na sytuację epidemiczną w UE/EOG. Aby udostępnić przegląd odsetka wariantów budzących obawy i wariantów będących przedmiotem zainteresowania w UE/EOG, a także dane dotyczące wskaźników sekwencjonowania, Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób udostępnia zestawienie wariantów SARS-CoV-2 (14). Mając na uwadze uzyskiwanie szybkich i dokładnych informacji dotyczących pojawiania się wariantów SARS-CoV-2 budzących obawy i wariantów SARS-CoV-2 będących przedmiotem zainteresowania oraz obiegu tych wariantów, Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób zaleca, aby wskaźniki sekwencjonowania państw członkowskich odpowiadały zalecanemu poziomowi co najmniej 10 % lub 500 sekwencji dodatnich wyników testów na SARS-CoV-2 sekwencjonowanych w ciągu tygodnia, co odnotowano także w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady w sprawie wspólnego frontu do walki z COVID-19 (15). Niewystarczające wskaźniki sekwencjonowania prowadzą do niedostatecznej zdolności wykrywania będących w obiegu wariantów budzących obawy w okresie poprzedzającym okres, w którym mają one wpływ na ogólną sytuację epidemiczną. Jednocześnie ważne jest, aby państwa członkowskie uwzględniały różnice we wskaźnikach sekwencjonowania, tak aby nie zniechęcać do utrzymywania wysokiego poziomu sekwencjonowania .
3)

Przewiduje się następujący harmonogram wdrożenia niniejszego zalecenia: a) do września 2021 r.: porozumienie w sprawie procesu i procedur roboczych, rozpoczęcie procesu gromadzenia danych przez państwa członkowskie oraz omówienie zarysu architektury technicznej; b) do grudnia 2021 r.: porozumienie w sprawie zarysu architektury technicznej; c) do czerwca 2022 r.: określenie konkretnej architektury technicznej, konkretnych norm i dokumentów referencyjnych, a także konkretnych wytycznych i najlepszych praktyk w zakresie: 1) dostarczania i wymiany atrybutów tożsamości; 2) funkcjonalności i bezpieczeństwa europejskich portfeli tożsamości cyfrowej; 3) korzystania z europejskich portfeli tożsamości cyfrowej, w tym z kojarzenia tożsamości; 4) zarządzania; d) do 30 września 2022 r.: porozumienie między państwami członkowskimi, w ścisłej współpracy z Komisją, w sprawie zestawu narzędzi wdrażania europejskich ram tożsamości cyfrowej, w tym kompleksowej architektury technicznej i ram odniesienia, wspólnych norm i technicznych dokumentów referencyjnych oraz wytycznych i najlepszych praktyk; e) do 30 października 2022 r.: publikacja zestawu narzędzi przez Komisję.
4)

Zalecenie Rady stanowi, że państwa członkowskie powinny w skoordynowany sposób stopniowo, począwszy od dnia 1 lipca 2020 r., znosić tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I do zalecenia Rady. Co dwa tygodnie wykaz państw trzecich, o którym mowa w załączniku I, powinien podlegać przeglądowi i – stosownie do przypadku – ewentualnej aktualizacji, dokonywanych przez Radę w ścisłym porozumieniu z Komisją oraz ze stosownymi agencjami i służbami UE, po dokonaniu ogólnej oceny opartej na metodyce, kryteriach i informacjach, o których mowa w zaleceniu Rady.
(21)

W odniesieniu do procedur oceny zgodności ŚOI i wyrobów medycznych w zaleceniu (UE) 2020/403 wezwano jednostki notyfikowane na mocy rozporządzenia (UE) 2016/425 do traktowania priorytetowo i sprawnego prowadzenia działań związanych z oceną zgodności w odniesieniu do złożonych przez podmioty gospodarcze wszystkich nowych wniosków dotyczących ŚOI niezbędnych do ochrony w kontekście ogniska COVID-19. Ponadto w zaleceniu (UE) 2020/403 przypomniano, że rozwiązania techniczne inne niż normy zharmonizowane mogą być wykorzystane do projektowania wyrobów medycznych pod warunkiem, że zapewniają one odpowiedni poziom ochrony odpowiadający mającym zastosowanie zasadniczym wymaganiom dotyczącym zdrowia i bezpieczeństwa określonym w rozporządzeniu (UE) 2016/425. W tym względzie zalecenia WHO dotyczące odpowiedniego wyboru ŚOI zostały uznane za potencjalne źródło odniesienia dla takich rozwiązań technicznych.
(3)

Program Next Generation EU, w tym Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, zapewni trwałe ożywienie gospodarcze, mające charakter sprzyjający włączeniu społecznemu i sprawiedliwy. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 (4) ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności weszło w życie w dniu 19 lutego 2021 r. Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności będzie zapewniał wsparcie finansowe na rzecz realizacji reform i inwestycji, co pociągnie za sobą impuls fiskalny finansowany przez Unię. Przyczyni się on do ożywienia gospodarczego oraz wdrożenia zrównoważonych i pobudzających wzrost gospodarczy reform i inwestycji, w szczególności w celu promowania zielonej transformacji i transformacji cyfrowej, oraz zwiększy odporność i potencjalny wzrost gospodarek państw członkowskich. Przyczyni się on również do poprawy sytuacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej oraz zwiększenia stabilności budżetowej, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w średnim i długim okresie.
(11)

W komunikacie pt. „Nowy program na rzecz konsumentów. Poprawa odporności konsumentów na potrzeby trwałej odbudowy” (6) wskazano, że aby stymulować organizowanie większej liczby dobrowolnych zdarzeń korporacyjnych, Komisja planuje nawiązać współpracę z przedsiębiorcami w celu zachęcenia ich do zamieszczania w swoich dobrowolnych zobowiązaniach skierowanych do konsumentów informacji na temat śladu środowiskowego przedsiębiorstwa, a także do poprawy ich zrównoważoności i ograniczania wywieranego przez nich wpływu na środowisko.
2.

W konkluzjach Rady w sprawie przeciwdziałania kryzysowi wywołanemu przez COVID-19 w kształceniu i szkoleniu apeluje się do państw członkowskich, by wznowiły uczenie się i nauczanie oparte na kontakcie bezpośrednim, a dodatkowo oferowały możliwości uczenia się na odległość oraz uczenia się cyfrowego i mieszanego, zwracając przy tym dodatkową uwagę na zapewnienie równych szans. Ponadto w konkluzjach Rady w sprawie edukacji cyfrowej w europejskich społeczeństwach opartych na wiedzy (3) zachęca się Komisję, by w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i w oparciu o dowody, nawiązywała do wspomnianych wyżej konkluzji, „dążąc do wypracowania na poziomie Unii porozumienia co do podejść umożliwiających skuteczne, włączające i ciekawe procesy zdalnego uczenia się”.
e)

dążenie do doskonałości: zobowiązanie do programowania, prowadzenia lub wspierania badań naukowych o najwyższej możliwej jakości w celu osiągnięcia i nagradzania doskonałości jako jednego z warunków wstępnych koniecznych do zapewnienia oddziaływania naukowego, technologicznego, gospodarczego, politycznego i społecznego, a tym samym poszerzenia ogólnej europejskiej bazy wiedzy. Oznacza to, że wsparcie publiczne na rzecz badań naukowych i innowacji powinno mieć na celu wybór i finansowanie inicjatyw wyróżniających się wysoką jakością – jakość oznacza, że badania są światowej klasy, dostarczają weryfikowalnych i możliwych do odtworzenia wyników oraz są prowadzone w ramach przejrzystych procesów i metod badawczych, a także poprzez zastosowanie zarządzania badaniami naukowymi, umożliwiającego systematyczne ponowne wykorzystywanie wcześniejszych wyników. System oceny badań naukowych – w odniesieniu do badań naukowych, naukowców, zespołów i instytucji – powinien być zgodny z tą zasadą i odpowiednio nagradzać jakość; wsparcie publiczne powinno uznawać, że badania podstawowe mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia doskonałości, atrakcyjności i przewagi konkurencyjnej ekosystemów badań naukowych i innowacji oraz powinno znaleźć równowagę pomiędzy badaniami naukowymi motywowanymi ciekawością poznawczą a tymi, które są motywowane poczuciem misji;
(11)

Technologie 3D nie tylko służą celom ochrony i renowacji, ale mogą również zapewnić instytucjom dziedzictwa kulturowego większe możliwości dotarcia do szerszej publiczności dzięki bardziej zajmującym doświadczeniom zapewniającym wirtualny dostęp do miejsc, które normalnie są niedostępne (np. znajdują się pod wodą) lub są tymczasowo zamknięte, lub dotarcia do osób słabowidzących, oferując na przykład dostępne wrażenia dotykowe. W związku z tym szczególny nacisk na digitalizację 3D zagrożonego dziedzictwa kulturowego oraz najczęściej odwiedzanych zabytków, budynków i obiektów związanych z kulturą i dziedzictwem kulturowym zwiększyłby wartość i potencjał dziedzictwa kulturowego. Byłoby to również zgodne z deklaracją współpracy w sprawie postępów w zakresie digitalizacji dziedzictwa kulturowego z kwietnia 2019 r. (7), w której państwa członkowskie zgodziły się zwiększyć starania i wspólnie dążyć do postępów w ramach filaru ogólnoeuropejskiej inicjatywy na rzecz digitalizacji 3D artefaktów, zabytków i obiektów dziedzictwa kulturowego.
(6)

Prawo dostępu do rynku pracy jest kluczowym aspektem tymczasowej ochrony. Doświadczenie pokazuje, że obywatele państw trzecich, a w szczególności uchodźcy, często muszą podejmować pracę poniżej ich poziomu kwalifikacji (5). Utworzenie prostego i szybkiego mechanizmu uznawania w znacznym stopniu przyczynia się do zapewnienia, aby osoby korzystające z tymczasowej ochrony mogły pracować na stanowiskach wynikających z ich kwalifikacji. Ułatwia to ich integrację i prowadzi do lepszego wykorzystania ich umiejętności, z korzyścią zarówno dla tych osób, jak i społeczności je przyjmującej. Ponadto dzięki temu ludzie ci zdobywają odpowiednie doświadczenie i umiejętności w okresie tymczasowej ochrony, co wnosi wartość dodaną do ich kwalifikacji po powrocie do kraju pochodzenia.
8)

Zachęca się państwa członkowskie do oceny – na podstawie tych informacji – odpowiednich, skutecznych i proporcjonalnych środków reagowania kryzysowego na szczeblu krajowym i unijnym ( zestaw narzędzi kryzysowych ). Mogą one obejmować co najmniej jeden z następujących środków: a) nawiązanie dialogu z producentami i zwrócenie się do nich o priorytetowe traktowanie produkcji produktów istotnych w kontekście kryzysu w celu zapewnienia ciągłości funkcjonowania sektorów krytycznych; b) rozważenie, w stosownych przypadkach, udzielenia Komisji mandatu do działania w charakterze centralnej jednostki zakupującej w imieniu co najmniej dwóch państw członkowskich na potrzeby zamówień publicznych na produkty istotne w kontekście kryzysu w niektórych sektorach krytycznych; c) ocenę, czy Unia powinna sprawować nadzór nad wywozem produktów istotnych w kontekście kryzysu, i zwrócenie się do Komisji z wnioskiem o ocenę, czy spełnione są warunki dotyczące środków ochronnych w odniesieniu do wywozu zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/479; d) przeprowadzanie skoordynowanych konsultacji lub podejmowanie współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi w celu poszukiwania rozwiązań opartych na współpracy w celu rozwiązaniu problemu zakłóceń w łańcuchu dostaw, zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi. W stosownych przypadkach może to obejmować koordynację na odpowiednich forach międzynarodowych.
(4)

W dniu 13 października 2020 r. na wniosek Komisji Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1475 w sprawie skoordynowanego podejścia do ograniczania swobodnego przepływu w odpowiedzi na pandemię COVID-19 (1). Zalecenie to określa ogólne zasady i wspólne kryteria, w tym wspólne progi, do stosowania przy rozważaniu wprowadzenia ograniczeń swobodnego przepływu w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Ustanawia ono również wspólne ramy w odniesieniu do możliwych środków dotyczących osób podróżujących z obszarów podwyższonego ryzyka. Zaleca się w nim państwom członkowskim koordynację oraz informowanie społeczeństwa o przyjęciu środków ograniczających.
Sprostowanie do zalecenia Rady z dnia 5 kwietnia 2022 r. w sprawie tworzenia powiązań na rzecz skutecznej europejskiej współpracy w dziedzinie szkolnictwa wyższego

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 160 z dnia 13 kwietnia 2022 r. )

(2022/C 333/14)

Strona 7, pkt 10 akapit ostatni:

zamiast:

„Państwa członkowskie są proszone, by do [wstawić datę przypadającą 12 miesięcy po przyjęciu zalecenia przez Radę] poinformowały Komisję o odpowiednich środkach, które należy wprowadzić na stosownym szczeblu, aby wesprzeć realizację celów niniejszego zalecenia stanowiących zasadnicze kroki w kierunku utworzenia do 2025 r. europejskiego obszaru edukacji.”,
(1)

Z wyjątkiem lotnictwa cywilnego w prawie Unii nie określono obecnie zharmonizowanych wymogów w zakresie skuteczności dotyczących urządzeń rentgenowskich stosowanych do wykrywania zagrożeń w przestrzeni publicznej. Poszczególne państwa członkowskie stosują różne wymogi w tym zakresie, co prowadzi do sytuacji, w której poziom ochrony ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami bezpieczeństwa jest nierówny i nie zawsze wystarczająco wysoki. Terroryści i inni przestępcy mogą wykorzystywać powstałe w ten sposób słabe punkty, m.in. do organizowania ataków lub prowadzenia innej działalności przestępczej w państwach członkowskich o niższym poziomie bezpieczeństwa w przestrzeniach publicznych.