ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(3)

Najważniejszym celem nakreślonej w programie średniookresowej strategii podatkowej jest zbliżenie się do strukturalnego zrównoważenia budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych (sektora general government). Program przewiduje, że deficyt tego sektora pozostanie na poziomie 2,5 % PKB w roku 2005, a następnie będzie się stopniowo zmniejszać do poziomu 1,5 % w roku 2007. Oczekuje się nieznacznej poprawy deficytu pierwotnego z poziomu 1,5 % PKB w roku 2004 do 1,4 % w roku 2005, a następnie jego stopniowego spadku do 0,5 % w roku 2007. Konsolidację planuje się osiągnąć głównie poprzez zwiększenie stopy dochodów od niskiej podstawy, a począwszy od roku 2005 przyczyni się do niej również strona wydatków. Spodziewane jest, że dochody wzrosną z 33 % PKB w roku 2004 do 34,5 % w roku 2007, po osiągnięciu maksimum w roku 2006. Przewiduje się, że wydatki publiczne początkowo wzrosną z 35,5 % PKB w roku 2004 do 36,9 % w roku 2005, a następnie zmniejszą się stopniowo do 36 % w roku 2007. Realizowany jest znaczący program inwestycji publicznych, który podnosi ich poziom z 3,4 % PKB w roku 2004 do 5 % w roku 2007, i w rezultacie którego średni wskaźnik inwestycji publicznych w objętym programem okresie wynosi około 4,6 % PKB, w porównaniu ze średnią UE wynoszącą 2,4 % PKB w roku 2004. Szacuje się, że w porównaniu z programem z maja 2004 r., wynik deficytu za rok 2004 był niższy od zapisanego w budżecie. Zamierzenia na lata 2005—2007 zostały utrzymane pomimo znacznej korekty w dół wzrostu PKB.
(3)

Celem Estonii jest osiągnięcie pozycji budżetowej bliskiej równowagi lub wykazującej niewielką nadwyżkę w całym okresie objętym programem. W 2004 r. celem programu jest osiągnięcie nadwyżki budżetowej w wysokości 1 % PKB, czyli o 0,3 % wyższej niż nadwyżka planowana w programie z maja ubiegłego roku. Począwszy od roku 2005 planuje się zrównoważenie budżetu, podobnie jak w poprzednim programie. Przewiduje się, że inwestycje publiczne wzrosną w 2004 r. o jeden punkt procentowy PKB — do 4,4 % — zanim spadną do poziomu 3,9 % do roku 2008, pozostając i tak na poziomie znacznie wyższym niż średnia w UE (2,4 % PKB w 2004 r.).
(1)

W dniu 17 lutego 2005 r. Rada przeanalizowała zaktualizowany program konwergencji Polski obejmujący okres 2004–2007. Program jest w części zgodny z odnoszącymi się do danych wymogami zawartymi w zmienionym „Kodeksie postępowania dotyczącego treści i formy programów stabilności i konwergencji” (Code of conduct on the content and format of stability and convergence programmes). Przygotowane na podstawie ESA95 dane dotyczące struktury dochodów i wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) jakościowo nie w pełni odpowiadają standardom rachunkowości ESA95. Także w dziedzinie długookresowej stabilności finansów publicznych program odbiega od określonych w instrukcji wymogów statystycznych. W związku z tym wnioskuje się, aby Polska w pełni zastosowała się do wymogów dotyczących danych.
(2)

Scenariusz makroekonomiczny, bazowy dla tego programu przewiduje, że tempo wzrostu realnego PKB spadnie z 3,2 % w 2004 r. do średnio 2,4 % rocznie przez pozostały okres realizacji programu. Opierając się na aktualnie dostępnych informacjach, scenariusz ten wydaje się odzwierciedlać ostrożne założenia odnośnie do wzrostu. Przewidywania programu odnośnie do inflacji także wyglądają realistycznie i są zgodne z szacunkami służb Komisji.
(3)

W dniu 5 lipca 2007 r. Rada uznała, że w Słowacji istnieje nadmierny deficyt i zaleciła jego skorygowanie do 2007 r. Aktualizacja programu ma na celu zredukowanie w 2007 r. deficytu do wartości odniesienia, która wynosi 3 % PKB, zgodnie z zaleceniem Rady wydanym na mocy art. 104 ust. 7. (z wyłączeniem wkładów w filar funduszy emerytalnych szacowanych na 0,4 % PKB w 2005 r., 1,0 % w 2006 r. i 1,1 % w 2007 r.). Redukcja deficytu zasadniczego i pierwotnego deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) przesuwa się w czasie: przewiduje się, że oba rodzaje deficytu pozostaną, w zasadzie, na stałym poziomie, który do 2006 r. wyniesie odpowiednio około 3,8 % i 1,5 % PKB, a ich planowane ogólne dostosowanie o 0,8 punktu procentowego zostało przeniesione na 2007 r.. Nawet po odjęciu wpływu wynikającego z wprowadzenia filaru funduszy emerytalnych w 2005 r., redukcja deficytu w większości będzie miała miejsce w ostatnich dwóch latach. W porównaniu z programem z maja 2004 r., w którym dostosowania dokonano w oparciu o wydatki, w aktualizacji zaplanowano korektę deficytu poprzez ograniczenie wydatków i wzrost dochodów. Pomimo bardziej korzystnego scenariusza makroekonomicznego, aktualizacja w dużym stopniu potwierdza ścieżkę dostosowań zaplanowaną w poprzednim programie, stąd wydaje się mniej ambitna. Pomimo znacznych dotychczasowych osiągnięć w konsolidacji i wpływu reformy systemu emerytalnego, przyspieszenie tempa redukcji deficytu w szczególności w 2005 r. pomogłoby we wdrożeniu słowackiej strategii przyjęcia euro, zwiększeniu wiarygodności fiskalnej w kontekście ERM 2, wspieraniu przeciwdziałania cykliczności oraz mogłoby pomóc w opanowaniu nacisków związanych z aprecjacją. Ponadto torowałoby drogę do doprowadzenia strukturalnej sytuacji budżetu do stanu zbliżonego do równowagi lub osiągnięcia nadwyżki oraz do uzyskania wystarczającego marginesu bezpieczeństwa w celu uniknięcia przekraczania przewidzianej w Traktacie wartości odniesienia w wysokości 3 % PKB dla kryterium deficytu przy normalnych wahaniach makroekonomicznych.
(4)

Program dąży do zredukowania deficytu w 2006 r. do poziomu poniżej wartości odniesienia, czyli 3 % PKB. Konsolidacja fiskalna jest oparta zarówno na środkach prowadzących do wzrostu dochodów, jak i na cięciach wydatków. Przewidywany jest spadek deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) z 5,2 % PKB w 2004 r. do 2,3 % PKB w 2006 r., a następnie jego dalsze zmniejszenie w 2007 r. do 1,4 % PKB. W porównaniu z poprzednim programem obecna aktualizacja w znacznym stopniu potwierdza zgodność planowanego dostosowania wobec zasadniczo niezmienionego scenariusza makroekonomicznego.
(3)

Średniookresowe ramy budżetowe zakładają nadwyżkę sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) mieszczącą się w docelowym przedziale 1,5–2,5 % PKB do 2010 r. oraz ograniczenie rocznego wzrostu realnego spożycia zbiorowego do 0,5 % począwszy od 2005 r.; kontrola wydatków ulega wzmocnieniu dzięki tzw. „zamrożeniu podatków”. Oczekuje się, że zarówno podsektor instytucji rządowych, jak i fundusze emerytalne, odnotują stałe nadwyżki w okresie objętym programem. Prognoza przewiduje równoważenie budżetów przez samorządy, zgodnie z wymogami prawa. Zaktualizowany program przewiduje nadwyżki w wysokości 1,2 % w 2004 r., 2,0 % w 2005 r. i 1,6 % PKB w 2006 r. Przewidywana nadwyżka w 2010 r. wynosi 2 % PKB. Zarówno wskaźnik wydatków, jak i wskaźnik przychodów, wykazują w okresie objętym prognozą tendencję do stopniowego obniżania się. Z uwzględnieniem korekty o szacowany wpływ cyklu koniunkturalnego dokonanej przy zastosowaniu wspólnej metodologii, strukturalne saldo budżetowe wykazuje nadwyżkę przez cały okres objęty prognozą. Przewidywane docelowe nadwyżki sektora instytucji rządowych i samorządowych są zbliżone do przyjętych w aktualizacji z 2003 r. Krótkookresowe różnice są spowodowane zmienionymi założeniami dotyczącymi wzrostu PKB, jak również efektami ostatnio przyjętych środków polityki, w tym pakietu fiskalnego z marca 2004 r., który przybliżył wprowadzenie w życie reformy podatkowej uchwalonej w 2003 r. Nadwyżki przewidywane od 2007 r. są nieco niższe niż w poprzedniej aktualizacji, ze względu na zmienione założenia demograficzne, które przyczyniły się do obniżenia długookresowych wymogów fiskalnych. Mówiąc ogólnie, obecna aktualizacja zasadniczo potwierdza strategię określoną w poprzedniej aktualizacji, przy podobnym scenariuszu makroekonomicznym.
(4)

Istnieje ryzyko, że wynik budżetowy może być gorszy od przewidzianego w programie. W szczególności dotyczy to 2005 r., kiedy to margines bezpieczeństwa jest wąski, a niższy od przewidzianego wzrost gospodarczy, niewielkie odchylenia od planowanej korekty budżetowej przekraczającej 2 % PKB, zagrożenia związanie z pewnymi jednorazowymi działaniami, a także możliwa zmiana klasyfikacji spółki ANAS, odpowiedzialnej za utrzymanie dróg, pociągają za sobą niebezpieczeństwo przekroczenia wartości odniesienia wynoszącej 3 % PKB. Biorąc pod uwagę doświadczenia z przeszłości, nie można wykluczyć, że rozmiar dostosowania fiskalnego w roku 2006 i w latach późniejszych potrzebny do osiągnięcia celów przedstawionych w programie jest niedoszacowany. W świetle powyższej oceny ryzyka, wydaje się, że strategia budżetowa przyjęta w programie nie daje, przynajmniej do 2006 r., wystarczającego marginesu bezpieczeństwa zabezpieczającego, przy zwykłych wahaniach makroekonomicznych, przed przekroczeniem progu deficytu wynoszącego 3 % PKB. Nie wystarcza również do zapewnienia realizacji średnioterminowego celu Paktu Stabilności i Wzrostu, jakim jest doprowadzenie pozycji budżetowej do stanu zbliżonego do równowagi do końca okresu objętego programem.
(5)

W świetle niniejszej oceny ryzyka należy sądzić, że kierunki działań budżetowych wytyczone w programie pozwolą zrealizować średniookresowy cel przewidziany Paktem na rzecz Stabilności i Wzrostu, czyli osiągnięcie wyniku zbliżonego do równowagi lub osiągnięcie nadwyżki budżetowej w okresie do roku 2007. Ponadto zapewniają one wystarczający margines bezpieczeństwa, pozwalający na utrzymanie deficytu w okresie objętym programem poniżej trzyprocentowego progu przy zwykłych wahaniach makroekonomicznych.
(3)

Przedstawiona w zaktualizowanym programie strategia budżetowa zmierza do utrzymania zrównoważonego budżetu lub uzyskania niewielkiej nadwyżki oraz zachowania malejącej tendencji wskaźnika zadłużenia celem przygotowania się na koszty budżetowe starzenia się społeczeństwa. Aktualizacja przewiduje na lata 2005 i 2006 zrównoważony budżet a następnie nadwyżkę w wysokości 0,3 % PKB w roku 2007 i 0,6 % w 2008. Ogólnie w porównaniu z poprzednim programem (obejmującym okres do roku 2007) obecna aktualizacja w znacznym stopniu potwierdza planowaną korektę przy zasadniczo niezmienionym scenariuszu makroekonomicznym. Ze względu na kontynuowaną reformę podatków bezpośrednich z roku 2001 oraz wyższe inwestycje publiczne w okresie poprzedzającym wybory lokalne w roku 2006 przewiduje się, że nadwyżka pierwotna nieco zmniejszy się przed rokiem 2006, a następnie ponownie wzrośnie. Według programu obciążenie odsetkami będzie maleć — głównie w wyniku trwającej redukcji długu. Dochód ma spadać do roku 2006, a następnie ustabilizować się, podczas gdy wydatki pierwotne zmniejszą się nieznacznie przed rokiem 2008. Przewiduje się (na podstawie zawartych w programie danych i przy użyciu ogólnie przyjętej metodologii), że saldo strukturalne pozostanie dodatnie w ciągu całego okresu objętego programem, jedynie nadwyżka w roku 2004 wynosząca 0,5 % PKB zmniejszy się do 0,1 % w roku 2006, a następnie ponownie wzrośnie do 0,9 % w roku 2008.
(4)

Na podstawie aktualnych informacji, środki zapowiedziane przez władze Niemiec w listopadzie 2004 r. powinny być wystarczające do zredukowania deficytu do poziomu 2,9 % PKB w 2005 r., w porównaniu z deficytem szacowanym na 3,4 % w jesiennej prognozie służb Komisji z października 2004 r. Sytuacja budżetowa nadal pozostaje niepewna. Korekta nadmiernego deficytu wymaga skutecznego i pełnego wdrożenia wszystkich przewidywanych środków, jak również podjęcia dodatkowych środków w przypadku niekorzystnych tendencji, które mogłyby zagrozić realizacji celu w postaci zmniejszenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB w 2005 r. W kolejnych latach po roku 2005 wynik budżetowy może być gorszy niż zakładany w programie, chociaż deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (general government) publicznego prawdopodobnie pozostanie na poziomie poniżej 3 % PKB. W świetle poprawy salda strukturalnego o mniej niż 0,5 punktu procentowego pod koniec okresu objętego programem, przewidywane w aktualizacji korekty są raczej niewielkie pomimo wdrożenia istotnych reform strukturalnych, które prawdopodobnie przyniosą ograniczenie wydatków w średnim okresie. Ponadto ścieżka naprawy budżetu pod koniec okresu objętego programem wygląda raczej optymistycznie. Co więcej zapowiedziane w listopadzie 2004 r. jednorazowe środki mające na celu sprowadzenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB w 2005 r. osłabiają do pewnego stopnia pozycję budżetu pod koniec okresu objętego programem i w latach następnych.
(3)

W dniu 3 czerwca 2003 r. Rada uznała, że Francja wykazuje nadmierny deficyt, i zaleciła jego redukcję najpóźniej do 2008 r. W przyjętym w dniu 14 grudnia 2004 r. (2) komunikacie dla Rady p.t. „Sytuacja Niemiec i Francji wobec ich zobowiązań w ramach procedury nadmiernego deficytu w następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości” Komisja stwierdziła, że rok 2005 należy traktować jako wiążący termin dokonania redukcji nadmiernego deficytu; konkluzje Rady z listopada 2003 r. miały bowiem skutki prawne, dopóki nie zostały anulowane przez Trybunał. Nadrzędnym celem określonej w programie strategii budżetowej jest zmniejszenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do 2005 r. Zamierzeniem programu jest również stałe obniżanie deficytu w sektorze instytucji rządowych i samorządowych (general government) w latach kolejnych. Przewiduje się, że od roku 2005 deficyt ten będzie obniżał się równomiernie o 0,6-0,7 punktu procentowego PKB rocznie aż do osiągnięcia w roku 2008 poziomu 0,9 % PKB. W stosunku do poprzedniej wersji programu, wersja bieżąca stanowi w ogólnych zarysach potwierdzenie zaplanowanej korekty przy nieco korzystniejszym scenariuszu makroekonomicznym. Według wyliczeń Komisji opartych na prognozach programu i ogólnie przyjętej metodologii, począwszy od roku 2005 saldo strukturalne będzie także ulegać poprawie o około 0,6-0,7 punktu procentowego rocznie i w roku 2008 osiągnie —0,7 % PKB. Tak jak w przypadku poprzednich aktualizacji, średniookresowa strategia budżetowa opiera się na określaniu wieloletnich celów zakładających realny wzrost wydatków publicznych, przy czym kwota tych wydatków będzie zmniejszać się w stosunku do PKB głównie dzięki wprowadzaniu reform strukturalnych.
(6)

Program przedstawia krajową planowaną nadwyżkę średnio w wysokości 2 % w danym cyklu jako średniookresową przewodnią wartość odniesienia w strategii aktualizacji. Jest to również kamień węgielny w krajowych szwedzkich ramach budżetowych opartych na zasadach. W związku z tym wartość 2 % PKB można postrzegać jako cel średniookresowy programu (MTO), ponieważ pozostaje on w zgodzie z zasadami określonymi dla celów średniookresowych w pakcie stabilności i wzrostu oraz w kodeksie postępowania. Planuje się, że w okresie objętym programem saldo strukturalne obliczone według powszechnie uzgodnionej metodologii wzrośnie z ok. 1 % PKB w 2006 roku do ok. 1,5-2 % PKB w roku 2008.
(6)

Planuje się, że w okresie realizacji programu nadwyżka strukturalna (tj. dostosowywane cyklicznie saldo netto pomniejszone o środki jednorazowe i inne środki tymczasowe), obliczona zgodnie z powszechnie przyjętą metodologią, będzie się nieznacznie zmniejszała w następnych trzech latach z poziomu 2 % PKB w 2005 r. do poziomu 1 % w latach 2006-2008, by w 2009 r. ponownie wzrosnąć w związku z przewidywanym pogłębieniem się luki podażowej. Zgodnie z założeniami programu nadwyżka strukturalna osiągnie około 1 % PKB do końca okresu objętego programem ( 3 ), co można uznać za cel średnioterminowy programu, jako że jest on zbieżny z zasadami dotyczącymi celów średnioterminowych określonymi w Pakcie na rzecz Stabilności i Wzrostu oraz w kodeksie postępowania. Jako że cel ten jest bardziej ambitny niż wymaga tego minimalny punkt odniesienia (szacowany jako deficyt wynoszący około 1 % PKB), jego osiągnięcie powinno stworzyć margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem pojawienia się nadmiernego deficytu. Wyznaczony w programie cel średnioterminowy jest właściwy, ponieważ mieści się on w zakresie określonym dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz Stabilności i Wzrostu oraz w kodeksie postępowania i jest bardziej ambitny niż nakazywałby wskaźnik zadłużenia i długoterminowy średni wzrost produkcji potencjalnej. Cel średnioterminowy założony na poziomie wyższym od wymaganego minimum uzasadniany jest w programie dążeniem do zapewnienia długoterminowej równowagi finansów publicznych, biorąc pod uwagę fakt, że w Finlandii wpływ starzenia się społeczeństwa jest odczuwalny we wczesnej fazie.
(3)

Dnia 5 lipca 2004 r. Rada uznała, że na Węgrzech istnieje nadmierny deficyt i wydała, zgodnie z art. 104 ust. 7, zalecenie w sprawie jego korekty najpóźniej do 2008 r. zgodnie ze ścieżką dostosowań przewidzianą w majowym programie konwergencji Węgier. Po podjęciu w styczniu 2005 r., zgodnie z art. 104 ust. 8, decyzji stwierdzającej niezastosowanie się do jej zaleceń, dnia 8 marca 2005 r. Rada wydała po raz drugi zalecenia zgodnie z art. 104 ust. 7, utrzymując 2008 r. jako termin korekty nadmiernego deficytu. Rada zaleciła władzom węgierskim podjęcie skutecznych działań w celu osiągnięcia docelowej wartości deficytu na 2005 r., określonej w zaktualizowanym programie konwergencji oraz uzależnienie ram czasowych i wprowadzenia jakichkolwiek obniżek stawek podatkowych od osiągnięcia docelowych wartości deficytu, określonych w tym samym dokumencie. Identyczne zalecenia zawiera opinia Rady dotycząca zaktualizowanego programu konwergencji z 2004 r., również przyjęta dnia 8 marca 2005 r. Zaktualizowany program nadal przewiduje skorygowanie nadmiernego deficytu do 2008 r. Przewidywana ścieżka deficytu jest następująca: 6,1 % PKB w 2005 r., 4,7 % PKB w 2006 r., 3,3 % PKB w 2007 r. i 1,9 % PKB w 2008 r., co stanowi roczną redukcję w wysokości 1,4 punktu procentowego PKB. Podobnie wygląda harmonogram dla pierwotnej nadwyżki. Powyższe przewidywania budżetowe wyłączają środki jednorazowe i wpływ decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych, w wysokości od 1 do 1,5 % PKB, które zostaną uwzględnione przed zgłoszeniem wiosną 2007 r. (2) Wartość docelowa na 2005 r. została we wrześniu 2005 r. zwiększona przez władze węgierskie z 3,6 % PKB, zawartych w zaktualizowanym programie z grudnia 2004 r., do 6,1 % PKB. Zgodnie z prognozą służb Komisji z jesieni 2005 r. nowa wartość docelowa na 2005 r. jest realna. Najnowsze dostępne dane kasowe potwierdzają tę opinię.
(5)

Zgodnie z zaleceniem Rady wydanym na mocy art. 104 ust. 7 z dnia 5 lipca 2004 r. program ma na celu zredukowanie w 2007 r. deficytu do wartości odniesienia, która wynosi poniżej 3 % PKB. Przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (nie uwzględniając kosztów reformy systemu emerytalnego) zmniejszy się z 4,1 % PKB (uwzględniając anulowane zadłużenie w wysokości 0,8 % PKB) w 2005 r. do 2,9 % w 2006 r., następnie gwałtownie obniży się z 1,6 % PKB w 2007 r. i osiągnie 1,3 % PKB w 2008 r. Podobnie wygląda profil pierwotnego salda — przewiduje się, że zmniejszy się ono z -2,3 % PKB (-1,5 % PKB nie uwzględniając anulowanego zadłużenia w wysokości 0,8 % PKB) w 2005 r. do 0,7 % w 2008 r. Korekta budżetowa przeprowadzona zostanie głównie w oparciu o wydatki. Przewiduje się, że stosunek wydatków sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB spadnie o 3,4 punktu procentowego między 2005 i 2008 r. (o 2,6 punktu procentowego nie uwzględniając anulowanego zadłużenia w wysokości 0,8 % PKB w 2005 r .). Szacuje się, że dochody sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostaną zasadniczo na stabilnym poziomie do 2007 r., a następnie zmniejszą się o 0,7 % PKB w 2008 r. Wpływ klasyfikacji drugiego filaru kapitałowych systemów funduszy emerytalnych poza sektorem instytucji rządowych i samorządowych na budżet (który należy wprowadzić w życie przed dokonaniem zgłoszenia wiosną 2007 r.) szacuje się na poziomie 0,8 %, 1,3 %, 1,4 % PKB odpowiednio w 2005, 2006, 2007 i 2008 r. Planowana konsolidacja fiskalna ulegnie opóźnieniu, szczególnie w roku 2007.
(9)

W świetle powyższej oceny ryzyka przedstawione w programie stanowisko w sprawie budżetu wydaje się odpowiednie do utrzymania celu średniookresowego przez cały okres objęty programem. Zapewnia ono także wystarczający margines bezpieczeństwa na wypadek przekroczenia progu deficytu w wysokości 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych w każdym roku. Stanowisko w sprawie polityki fiskalnej określone w programie jest także zgodne z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu w takim sensie, że polityka ta nie ma charakteru procyklicznego w dobrych okresach w odniesieniu do przychodów z podatku od zysków funduszy emerytalnych i działalności związanej z wydobyciem ropy naftowej i gazu — co jest ważne biorąc pod uwagę cykliczny charakter gospodarki duńskiej. Zmiana klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych drugiego filara od wiosny 2007 r. (kiedy upływa okres przejściowy dla wykonania decyzji Eurostat w tej sprawie z dnia 2 marca 2004 r.) spowoduje zmniejszenie duńskich nadwyżek o ok. 1 % PKB w każdym roku, ale nie zmieniłaby ona w sposób istotny niniejszej oceny.
(2)

Realny wzrost PKB w Hiszpanii, przy średniej rocznej stopie wynoszącej 3,5 %, był jednym z najwyższych w Europie w ciągu ostatnich 10 lat. Do dynamicznego wzrostu przyczynił się wzrost liczby nowych miejsc pracy sięgający 3,25 % rocznie. Hiszpania pozostawała natomiast w tyle w stosunku do państw strefy euro w zakresie wzrostu produktywności (0,5 % w porównaniu z 1 % w strefie euro). Inflacja HICP spadła wprawdzie do poziomu bliskiego 3 % w 2004 r., ale nadal pozostawała powyżej średniej dla strefy euro. Wyższa inflacja i niższy wzrost produktywności w porównaniu z głównymi partnerami (handlowymi) Hiszpanii doprowadziły do spadku konkurencyjności, co wraz z silnym popytem krajowym przyczyniło się do pogorszenia się bilansu płatniczego, którego deficyt w 2005 r. wyniósł 6,5 % PKB. Konsolidacja fiskalna w drugiej połowie lat 90. przyczyniła się do powstrzymania tego trendu.
(2)

W ostatnich dziesięciu latach Irlandia doświadczyła imponująco szybkiego wzrostu realnego PKB na jednego mieszkańca oraz wzrostu poziomu zatrudnienia. W ostatnich latach gospodarka irlandzka odnotowywała nieprzerwany wzrost o prawie 5 % rocznie, który stanowił najwyższy wskaźnik wzrostu w strefie euro, przy jednoczesnym wzroście poziomu zatrudnienia i szybkim zbliżaniu się stopy inflacji do średniej wartości w strefie euro. W odniesieniu do rozwoju sytuacji budżetowej sytuacja fiskalna była zasadniczo dobra, a saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych przez większą część ostatniego dziesięciolecia wykazywało nadwyżki, podczas gdy wskaźnik zadłużenia znacznie się obniżył (do poziomu poniżej 30 % PKB w 2005 r.).
(3)

Dnia 20 września 2005 r. Rada stwierdziła występowanie nadmiernego deficytu w Portugalii. Zgodnie z zaleceniem Rady wydanym w tym samym dniu na mocy art. 104 ust. 7 deficyt należy skorygować do 2008 r. Po upływie przewidzianego w zaleceniu okresu sześciu miesięcy Komisja zobowiązana jest do oceny działań podjętych przez portugalskie władze w celu osiągnięcia docelowej wartości deficytu za rok 2006. W swojej opinii z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie poprzedniej zaktualizowanej wersji programu stabilności, obejmującego lata 2005–2009, Rada zwróciła się do Portugalii o ograniczenie procesu pogarszania się sytuacji fiskalnej w 2005 r.; zapewnienie trwałej korekty nadmiernego deficytu poprzez podjęcie istotnych działań w 2006 r.; zapewnienie stałego trendu spadkowego wskaźnika zadłużenia brutto; kontrolę rozwoju wydatków, jak również poprawę jakości oraz zapewnienie długoterminowej stabilności finansów publicznych oraz dalszą poprawę w zakresie przetwarzania danych sektora instytucji rządowych i samorządowych (sektora general government).