ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2021/2239

z dnia 15 grudnia 2021 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przemysłowych stalowych wież wiatrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 21 października 2020 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 („rozporządzenie podstawowe”) Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii niektórych stalowych wież wiatrowych („SWT” lub „produkt objęty dochodzeniem”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”, „Chiny” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 9 września 2020 r. przez stowarzyszenie europejskich producentów wież wiatrowych („skarżący” lub „EWTA” – European Wind Tower Association). Skargę złożono w imieniu unijnego przemysłu stalowych wież wiatrowych w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

1.2. Zainteresowane strony i uwagi dotyczące wszczęcia postępowania

(3) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz władze Chin, znanych użytkowników i importerów o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(4) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. W marcu 2021 r. Komisja przeprowadziła posiedzenia wyjaśniające z trzema użytkownikami.

(5) W swoich uwagach dotyczących wszczęcia postępowania chińska organizacja przemysłowa China Chamber of Commerce for Import & Export of Machinery & Electronic Products (Chińska Izba Przemysłowa ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych – „CCCME”) stwierdziła, że skarżący nie przedstawił streszczenia informacji poufnych wykorzystanych w skardze, w szczególności w odniesieniu do załączników 2.1–2.4 do skargi. Według CCCME nadmierne wykorzystanie danych poufnych uniemożliwiło stronie zrozumienie sytuacji w okresie objętym dochodzeniem. Strona powtórzyła te argumenty w swoich uwagach oraz podczas posiedzenia wyjaśniającego po etapie tymczasowym.

(6) Komisja zauważyła, że w odnośnych załącznikach skarżący oznaczył jako poufne wyłącznie informacje dotyczące przedsiębiorstw, takie jak obrót, zysk, wielkość produkcji i sprzedaży każdego przedsiębiorstwa, które dostarczyło dane do przygotowania skargi. Zagregowane dane liczbowe dla każdego wskaźnika zostały przedstawione w otwartej wersji skargi. W przeciwieństwie do twierdzeń CCCME informacje zawarte w otwartej wersji skargi były zatem wystarczające, aby CCCME mogła przedstawić szczegółowe uwagi dotyczące obliczenia marginesu szkody w skardze. W odpowiedzi na uwagi CCCME EWTA stwierdziło również, że podawanie szczegółowych informacji na temat indywidualnych wyników przedsiębiorstw w okresie badanym, nawet zindeksowanych, jest sprzeczne z interesem producentów unijnych (3). W związku z tym Komisja odrzuciła ten argument.

1.3. Kontrola wyrywkowa

(7) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

1.3.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(8) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości produkcji i sprzedaży w Unii zgłoszonych przez producentów unijnych w kontekście analizy poprzedzającej wszczęcie dochodzenia, mając również na uwadze ich położenie geograficzne. Próba obejmowała trzech producentów unijnych z siedzibą w dwóch różnych państwach członkowskich, odpowiadających za niemal 38 % szacunkowej unijnej wielkości sprzedaży i produkcji produktu podobnego w Unii na etapie wszczęcia postępowania. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. Żadna ze stron nie przedstawiła uwag.

(9) Tymczasową próbę składającą się z trzech producentów unijnych uznano zatem za reprezentatywną dla przemysłu unijnego i potwierdzono ją jako ostateczną próbę.

(10) CCCME oraz stowarzyszenie na rzecz energii wiatrowej w Europie WindEurope zakwestionowały reprezentatywność skarżących ze znacznym opóźnieniem względem terminu zgłaszania uwag do próby producentów unijnych. Uwagi przedstawione przez obie strony nie mogły zmienić decyzji w sprawie próby producentów unijnych i zostały odrzucone.

1.3.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(11) Po wszczęciu postępowania jedna ze stron, co do której istnieje domniemanie, że jest importerem niepowiązanym, przedstawiła informacje określone w zawiadomieniu o wszczęciu i zgodziła się na włączenie jej do próby. Okazało się, że strona ta należy do grupy, której podstawowe interesy są równoważne z interesami użytkownika SWT. W związku z tym Komisja zdecydowała, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. Nie przedstawiono żadnych uwag do tej decyzji.

1.3.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w Chinach

(12) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja wezwała wszystkich znanych producentów eksportujących w ChRL do udzielenia informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(13) Siedmiu producentów w państwie, którego dotyczy postępowanie, dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Tylko sześciu z nich wywoziło stalowe wieże wiatrowe do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących, opierając się na największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Tymczasowa próba składała się z następujących przedsiębiorstw: Chengxi Shipyard Co., Ltd. („Chengxi Shipyard”), CS WIND China Co., Ltd. („CS Wind”) oraz Suzhou Titan New Energy Technology Co., Ltd. („Suzhou Titan”). Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz organów państwa, którego dotyczy postępowanie.

(14) Jeden współpracujący producent eksportujący przedstawił uwagi dotyczące wstępnego doboru próby. Przedsiębiorstwo Penglai Dajin Offshore Heavy Industry Co., Ltd. („Penglai Dajin”) wystąpiło z wnioskiem o włączenie go do próby i stwierdziło, że tymczasowa próba nie była reprezentatywna z kilku powodów. Po pierwsze, przedsiębiorstwo twierdziło, że próba nie była reprezentatywna pod względem geograficznym, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa objęte próbą znajdowały się w prowincji Jiangsu. Po drugie, Penglai Dajin zwróciło uwagę, że jedno z przedsiębiorstw objętych próbą jest przedsiębiorstwem państwowym, a drugie jest spółką zależną przedsiębiorstwa zagranicznego. Po trzecie, przedsiębiorstwo to argumentowało, że w przeciwieństwie do niektórych objętych próbą producentów eksportujących o skomplikowanej strukturze grupowej może ono zostać właściwie zbadane w dostępnym czasie. Penglai Dajin stwierdziło również, że dwaj objęci próbą producenci eksportujący nie byli reprezentatywni pod względem produkcji, ponieważ produkowali wyłącznie wieże stalowe o dużej średnicy.

(15) Komisja podkreśliła, że zgodnie z przepisami art. 17 rozporządzenia podstawowego, tymczasowa próba obejmowała przedsiębiorstwa o największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, które można właściwie zbadać w dostępnym czasie. Ponadto przedsiębiorstwo Penglai Dajin nie przedstawiło żadnych istotnych powodów, dla których miałoby zastąpić któregokolwiek z objętych próbą producentów eksportujących. W związku z tym Komisja odrzuciła wniosek Penglai Dajin i zatwierdziła próbę.

(16) Wkrótce potem jeden z objętych próbą producentów eksportujących, przedsiębiorstwo CS Wind, wycofał się ze współpracy. Komisja przyjęła do wiadomości tę decyzję i poinformowała przedsiębiorstwo o swoim zamiarze ustalenia potencjalnych ceł antydumpingowych dla tego przedsiębiorstwa zgodnie z przepisami art. 18 rozporządzenia podstawowego. Ponadto Komisja poinformowała Misję Chińskiej Republiki Ludowej o zaistniałej sytuacji.

(17) Następnie Komisja uzupełniła próbę producentów eksportujących, dodając do niej przedsiębiorstwo Penglai Dajin, które było drugim co do wielkości wywozu przedsiębiorstwem współpracującym i które mogło zostać zbadane w rozsądnym zakresie, biorąc pod uwagę terminy.

1.4. Indywidualne badanie

(18) Początkowo czterech producentów eksportujących w ChRL, którzy odesłali formularze kontroli wyrywkowej, złożyło wnioski o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W dniu wszczęcia postępowania Komisja udostępniła kwestionariusze online (4). Ogłaszając skład próby, Komisja poinformowała producentów eksportujących, którzy nie zostali objęci próbą, o konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jeżeli chcą oni zostać objęci indywidualnym badaniem. Żadne z przedsiębiorstw nie dostarczyło jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W związku z tym nie przyznano możliwości indywidualnego badania.

1.5. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach

(19) Komisja przesłała rządowi Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) kwestionariusz dotyczący istnienia znaczących zakłóceń w ChRL w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(20) W dniu wszczęcia postępowania Komisja udostępniła w internecie kwestionariusze dla producentów unijnych, importerów niepowiązanych, użytkowników i producentów eksportujących (5). W zawiadomieniu o wszczęciu poinformowano zainteresowane strony o miejscu udostępnienia kwestionariuszy, jak również o tym, kiedy Komisja ogłosiła dobór próby lub swoją decyzję o odstąpieniu od kontroli wyrywkowej.

(21) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech objętych próbą producentów eksportujących oraz od trzech objętych próbą producentów unijnych oraz dwóch użytkowników. Nie otrzymano żadnej odpowiedzi od rządu ChRL. Następnie Komisja poinformowała rząd ChRL, że w odniesieniu do wszelkich potencjalnych ustaleń dotyczących istnienia znaczących zakłóceń zamierza zastosować art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(22) Z uwagi na trwającą pandemię COVID-19 i środki izolacji wprowadzone przez poszczególne państwa członkowskie, jak również przez poszczególne państwa trzecie, Komisja nie mogła przeprowadzić wizyt weryfikacyjnych na podstawie z art. 16 rozporządzenia podstawowego. Zamiast tego Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe informacji przesłanych przez strony, aby dokonać ustaleń zgodnie z zawiadomieniem w sprawie skutków, jakie pandemia COVID-19 ma na dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne (6).

(23) Komisja zgromadziła wszelkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia istnienia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Komisja przeprowadziła zdalne kontrole krzyżowe następujących przedsiębiorstw lub stron: Producenci unijni i ich stowarzyszenie — GRI Renewable Industries S.L., Madryt, Hiszpania — Welcon A/S, Give, Dania — Windar Renovables S.L, Avilés, Hiszpania — EWTA, Bruksela, Belgia Użytkownicy — GE Wind Energy GmbH, Salzbergen, Niemcy — Vestas Wind Systems A/S, Aarhus N, Dania i przedsiębiorstwa powiązane („Vestas”) Producenci eksportujący w ChRL — Chengxi Shipyard Co., Ltd., miasto Jiangyin i powiązany z nim producent krajowy CSSC Guangxi Shipbuilding & Offshore Engineering Co., Ltd., miasto Qinzhou — Penglai Dajin Offshore Heavy Industry Co., Ltd., Penglai i powiązany z nim producent krajowy Liaoning Dajin Heavy Industry Corporation, Fuxin — Suzhou Titan New Energy Technology Co., Ltd., miasto Taicang i powiązani z nim producenci krajowi Baotou Titan Wind Power Energy Equipment Co., Ltd., Baotou Rare Earth High-tech Zone oraz Heze Titan New Energy Equipment Co.,Ltd., miasto Heze.

1.6. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(24) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.7. Niewprowadzanie środków tymczasowych

(25) Na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego termin wprowadzenia środków tymczasowych ustalono na dzień 18 czerwca 2021 r. Dnia 21 maja 2021 r., zgodnie z art. 19a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała zainteresowane strony o swoim zamiarze nienakładania środków tymczasowych.

(26) W dniu 18 czerwca 2021 r. Komisja potwierdziła swoją decyzję o niewprowadzaniu środków tymczasowych i umożliwiła zainteresowanym stronom przedstawienie dodatkowych informacji lub złożenie wyjaśnień. CCCME wystąpiła z wnioskiem o zorganizowanie posiedzenia wyjaśniającego i przedstawiła uwagi. Uwagi i wnioski przedstawione podczas posiedzenia wyjaśniającego i w oświadczeniu dotyczącym tego posiedzenia zostały odpowiednio uwzględnione w odpowiednich sekcjach niniejszego rozporządzenia.

(27) Ponieważ nie nałożono żadnych tymczasowych środków antydumpingowych, nie dokonano również żadnej rejestracji przywozu.

1.8. Dalsze postępowanie

(28) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji, które uznała za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Po poczynieniu ostatecznych ustaleń Komisja przeanalizowała uwagi przedstawione przez zainteresowane strony.

(29) Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych wież wiatrowych pochodzących z Chin („ostateczne ujawnienie”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi dotyczące ostatecznego ujawnienia ustaleń.

(30) Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, również umożliwiono przedstawienie swoich argumentów. W dniu 23 września 2021 r. odbyło się posiedzenie wyjaśniające z udziałem EWTA. W dniu 27 września 2021 r. odbyły się posiedzenia wyjaśniające z udziałem CCCME i Suzhou Titan.

(31) Po ostatecznym ujawnieniu i podczas wspomnianego wyżej posiedzenia wyjaśniającego przed służbami Komisji CCCME powtórzyła swój zarzut streszczony w motywie 5 powyżej, że EWTA nadmiernie stosowało informacje poufne. Zarzuty te odnosiły się nie tylko do informacji zawartych w skardze, ale również do informacji dostarczonych zainteresowanym stronom po ostatecznym ujawnieniu. W odniesieniu do tego ostatniego CCCME i Suzhou Titan stwierdziły w szczególności, że w ujawnionych producentom eksportującym obliczeniach dotyczących zaniżania cen brakowało wystarczających szczegółów dotyczących obliczania ceny docelowej. Po ostatecznym ujawnieniu Chengxi Shipyard przedstawiło podobne uwagi. Komisja dokonała przeglądu ujawnionych danych i chociaż ze względu na poufność nie można było podać dokładnych cen docelowych przemysłu Unii w podziale na rodzaj produktu, tego samego dnia dostarczyła trzem objętym próbą producentom eksportującym dodatkowe ujawnienie ustaleń na temat obliczeń podcięcia cenowego i zaniżania cen.

(32) Niezależnie od powyższego CCCME i Suzhou Titan wystąpiły o interwencję rzecznika praw stron w związku z: (i) faktem, że ich zdaniem Komisja powinna lepiej sprawdzać niektóre dane dotyczące przemysłu Unii (kwestia ta została omówiona w motywie 307), (ii) tym, że chciałyby poznać opinię rzecznika praw stron na temat źródła, z którego Komisja korzystała przy ustalaniu chińskich cen importowych SWT (kwestia poruszona w motywach 317–318), (iii) rozbieżnościami stwierdzonymi przy porównywaniu ze sobą trzech oświadczeń skarżącego (kwestia poruszona w motywach 306 i 307) oraz (iv) dużymi różnicami między marginesami dumpingu i szkody (kwestia poruszona w motywach 292–295). W dniu 14 października 2021 r. odbyło się posiedzenie wyjaśniające z udziałem rzecznika praw stron, podczas którego Komisja wyjaśniła te kwestie. Rzecznik praw stron stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa do obrony.

(33) Po ostatecznym ujawnieniu EWTA stwierdziło, że problemy proceduralne w dochodzeniu zaszkodziły prawu skarżących do obrony oraz ich zdolności do oceny i ustosunkowania się do oświadczeń chińskich eksporterów i użytkowników. Według EWTA w toku dochodzenia chińscy eksporterzy i inne zainteresowane strony w nadmiernym stopniu wykorzystywali informacje poufne, a ponadto konsekwentnie nie przedstawiali streszczeń swoich poufnych oświadczeń. Miało to uniemożliwić skarżącym dokonanie oceny i przedstawienie istotnych uwag na temat odnośnych danych i zarzutów, co stanowiłoby naruszenie ich prawa do rzetelnego postępowania sądowego.

(34) Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ nie został on poparty dalszymi dowodami. Ponadto Komisja zauważyła, że wszystkie informacje przekazane jako wrażliwe zostały również przekazane do akt jawnych, jeżeli ich ujawnienie nie naruszało interesów strony przekazującej w zakresie poufności.

(35) Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu.

(36) Po ostatecznym ujawnieniu szereg stron stwierdziło, że Komisja powinna zawiesić środki zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Skarżący i szereg producentów unijnych sprzeciwili się jakiemukolwiek zawieszeniu środków. Komisja potwierdziła otrzymanie informacji dostarczonych przez te strony i przypomniała im, że jeżeli Komisja uzna to za stosowne, może podjąć decyzję o zawieszeniu środków w przypadku, gdy warunki rynkowe tymczasowo uległy zmianie w takim zakresie, że wskutek zawieszenia szkoda nie powinna wystąpić ponownie, oraz gdy leży to w interesie Unii.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(37) Po dokonaniu przeglądu opisu produktu zawartego w zawiadomieniu o wszczęciu oraz w celu uniknięcia wszelkich nieporozumień ze strony krajowych organów celnych Komisja uznała za stosowne nieznacznie zmienić opis produktu opublikowany w zawiadomieniu o wszczęciu. Zmiany te nie wymagały zmiany zawiadomienia i nie miały wpływu na zainteresowane strony w postępowaniu. Zmiany te zostały przedstawione poniżej kursywą.

(38) Produktem objętym postępowaniem są niektóre przemysłowe wieże wiatrowe ze stali, nawet zwężające się, oraz ich sekcje (7), nawet zmontowane, nawet z osadzoną sekcją fundamentów wieży, nawet połączone z gondolami lub łopatami wirnika, i które są zaprojektowane tak, by możliwe było zamontowanie na nich gondoli i łopat wirnika stosowanych w turbinach wiatrowych zdolnych do wytwarzania energii elektrycznej – na lądzie lub na wodach przybrzeżnych – o mocy co najmniej 1,00 megawata (MW) i o minimalnej wysokości wynoszącej 50 metrów, mierzonej od podstawy wieży do spodu gondoli (tj. do miejsca, gdzie górna część wieży łączy się z gondolą) po zakończeniu montażu („SWT”), pochodzące z ChRL, obecnie objęte kodami CN ex 7308 20 00 (kod TARIC 7308200011) i ex 7308 90 98 (kod TARIC 7308909811) oraz w przypadku przywozu jako części turbiny wiatrowej obecnie objęte kodami CN ex 8502 31 00 (kody TARIC 8502310011 i 8502310085) („produkt objęty postępowaniem”).

2.2. Produkt podobny

(39) W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania: — produkt objęty postępowaniem; — produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym ChRL oraz — produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(40) Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

2.3. Argumenty dotyczące zakresu produktu

(41) Vestas wystąpiło o wyłączenie większych stalowych wież wiatrowych, uzasadniając to tym, że przemysł Unii posiada moce produkcyjne głównie w zakresie mniejszych wież (8).

(42) Komisja uznała podstawy tego wniosku za nieuzasadnione, ponieważ ogólnie przemysł Unii dysponuje zdolnościami produkcyjnymi w zakresie wszystkich wymaganych rozmiarów SWT, nawet jeśli nie wszyscy unijni producenci SWT wytwarzają te same rozmiary. Komisja ustaliła również, że wszystkie stalowe wieże wiatrowe, niezależnie od ich wielkości i miejsca przywozu, mają te same cechy pod względem podstawowych właściwości fizycznych i technicznych, ich końcowego przeznaczenia i zamienności. W związku z tym Komisja odrzuciła wniosek o wyłączenie.

(43) CCCME stwierdziła, że ze względu na różnorodność w zakresie produktu produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym ChRL oraz produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii nie mogą być uznawane za produkty podobne. Po ostatecznym ujawnieniu CCCME wystąpiła o zawężenie zakresu produktu ze względu na istniejące w Unii zróżnicowane przepisy i dotacje dla wysokich i niskich wież oraz spodziewany wzrost wysokości SWT. CCCME nie przedstawiła żadnych dowodów na to, jakie modele wież powinny być wyłączone, ani na to, jakie cechy techniczne wież powinny być jej zdaniem wyłączone.

(44) Powyższy argument zostaje odrzucony. Komisja zauważyła, że w ramach jednej grupy produktów naturalne jest istnienie różnych modeli lub typów. Przy obliczaniu podcięcia cenowego, zaniżania cen i dumpingu taka różnorodność produktu i wynikające z niej różnice w kosztach produkcji i cenach są w pełni uwzględniane przez numer kontrolny produktu. Jak wspomniano w sekcji 2.2, Komisja ustaliła, że wszystkie stalowe wieże wiatrowe mają te same cechy pod względem podstawowych właściwości fizycznych i technicznych, ich końcowego przeznaczenia i zamienności, które są istotnymi czynnikami przy określaniu produktu objętego postępowaniem.

3. DUMPING

3.1. Procedura określania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego

(45) W świetle wystarczających dowodów dostępnych na początku dochodzenia, które wykazują istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ChRL, Komisja uznała za właściwe wszczęcie dochodzenia, uwzględniając art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(46) W związku z tym w celu zgromadzenia danych niezbędnych do możliwego zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała wszystkich producentów eksportujących w ChRL do dostarczenia informacji dotyczących czynników produkcji wykorzystywanych do produkcji SWT. Pięciu producentów eksportujących dostarczyło stosowne informacje.

(47) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne do dochodzenia w odniesieniu do domniemanych znaczących zakłóceń Komisja przesłała kwestionariusz rządowi ChRL. Ponadto, w pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia swoich opinii i informacji oraz do dostarczenia dowodów potwierdzających zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, w terminie 37 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Od rządu ChRL nie otrzymano w terminie żadnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Następnie Komisja poinformowała rząd ChRL, że do ustalenia istnienia w Chinach znaczących zakłóceń wykorzysta dostępne fakty w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(48) Producenci eksportujący Chengxi Shipyard i Suzhou Titan, jak również organizacja przemysłowa CCCME przedstawili uwagi na temat zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w swoich uwagach do pierwszej noty dotyczącej źródeł do celów określenia wartości normalnej na dzień 1 grudnia 2020 r. Podmioty te powtórzyły swoje argumenty w uwagach do drugiej noty dotyczącej źródeł do celów określenia wartości normalnej z dnia 8 kwietnia 2021 r. Uwagi te zostały należycie uwzględnione w sekcji 3.2.1 niniejszego rozporządzenia.

(49) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wskazała również, że w świetle dostępnych dowodów może zaistnieć potrzeba wyboru odpowiedniego reprezentatywnego kraju na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia.

(50) W dniu 1 grudnia 2020 r. Komisja poinformowała zainteresowane strony w nocie („pierwsza nota”) (9) o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej. W nocie tej Komisja przedstawiła wykaz wszystkich czynników produkcji, takich jak surowce, energia i siła robocza, wykorzystywanych w produkcji produktu objętego postępowaniem. Ponadto w oparciu o kryteria wyboru niezniekształconych cen lub wartości odniesienia Komisja określiła szereg możliwych reprezentatywnych krajów, mianowicie Meksyk, Republikę Południowej Afryki i Turcję. Komisja otrzymała uwagi dotyczące pierwszej noty od dwóch objętych próbą producentów eksportujących, Chengxi Shipyard (10) i Suzhou Titan (11), CCCME (12) oraz użytkownika Vestas (13). Uwagi te uwzględniono w drugiej nocie dotyczącej źródeł do celów określenia wartości normalnej, a ponadto streszczono w sekcji 3.2.2 niniejszego rozporządzenia.

(51) W dniu 8 kwietnia 2021 r. Komisja poinformowała zainteresowane strony w drugiej nocie („druga nota”) (14) o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, oraz o tym, że za najbardziej reprezentatywny kraj uznano Meksyk. Poinformowała ona również zainteresowane strony, że określi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski na podstawie informacji dostępnych dla przedsiębiorstw Arcosa Industries de México, S. de R.L. de C.V. oraz Speco Wind Power, S.A. de C.V., producentów w reprezentatywnym kraju. Komisja otrzymała uwagi do drugiej noty od Chengxi Shipyard (15), Suzhou Titan (16) i CCCME (17). Uwagi te omówiono w sekcji 3.2.2 niniejszego rozporządzenia.

3.2. Wartość normalna

3.2.1. Istnienie znaczących zakłóceń

(52) W prowadzonych niedawno dochodzeniach dotyczących sektora stali w ChRL (18) – tj. sektora zajmującego się produkcją głównego czynnika produkcji wież wiatrowych – Komisja ustaliła, że istnieją znaczące zakłócenia w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego. W obecnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że w oparciu o dostępne dowody zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego jest również właściwe.

(53) W toku tych dochodzeń Komisja ustaliła, że w ChRL dochodzi do istotnej interwencji rządowej, co zakłóca proces skutecznej alokacji zasobów zgodnie z zasadami rynkowymi (19). W szczególności Komisja stwierdziła, że w sektorze stali – czyli głównego surowca wykorzystywanego przy wytwarzaniu produktu objętego przeglądem – znaczna część przedsiębiorstw nadal stanowi własność rządu ChRL w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego (20), a ponadto rząd ChRL dysponuje również możliwością ingerowania w ceny i koszty dzięki obecności przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret drugie rozporządzenia podstawowego (21). Komisja ustaliła również, że obecność i ingerencja przedstawicieli państwa na rynkach finansowych, a także w obszarze dostaw surowców i materiałów do produkcji wywołują dodatkowe zakłócenia działania rynku. W istocie, ogólnie rzecz biorąc, system planowania w ChRL powoduje, że dochodzi do koncentracji zasobów w sektorach uznanych przez rząd ChRL za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie są one przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (22). Ponadto Komisja stwierdziła, że przepisy chińskiego prawa upadłościowego i chińskiego prawa rzeczowego nie funkcjonują w prawidłowy sposób w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret czwarte rozporządzenia podstawowego, co prowadzi do zakłóceń wynikających w szczególności z utrzymywania niewypłacalnych przedsiębiorstw na rynku oraz z przydzielania praw użytkowania gruntów w ChRL (23). Podobnie Komisja ustaliła, że w sektorze stali występują zakłócenia kosztów wynagrodzeń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret piąte rozporządzenia podstawowego (24), a także zakłócenia rynków finansowych w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret szóste rozporządzenia podstawowego, w szczególności jeżeli chodzi o dostęp do kapitału dla przedsiębiorców w ChRL (25).

(54) Skarga zawierała informacje na temat zakłóceń w sektorze stali, a w szczególności na temat 13. planu pięcioletniego na rzecz stali oraz preferencyjnego traktowania przedsiębiorstw prowadzących działalność w przemyśle stalowym. Ponadto skarga zawierała obszerny wykaz przedsiębiorstw państwowych produkujących SWT, w tym następujących chińskich producentów oryginalnego sprzętu („OEM”): China Shipbuilding Industry Corporation, Dongfang Electric Corporation, Xinjiang Goldwind (nie jest przedsiębiorstwem państwowym, ale ma wysoki udział własności państwowej), Shanghai Electric (notowany na giełdach w Hongkongu i Szanghaju, z 63 % udziałem państwa), Dalian Huarui Heavy Industry, Taiyuan Heavy Machinery Group Co Ltd, Guodian United Power Technology Company Limited, XEMC Windpower (w którym większość udziałów posiada prowincja Hunan, a pozostałe akcje znajdują się w obrocie na giełdzie w Szanghaju), China Datang Corporation oraz niewypłacalne przedsiębiorstwo Baoding Tianwei Baobian Electric Co. W skardze wymieniono również Envision Energy, które jest przedsiębiorstwem prywatnym, ale mimo to bank państwowy przyznał mu linię kredytową w wysokości 50 mln CNY.

(55) Ponadto oprócz wyżej wymienionych producentów OEM w skardze wymieniono również następujących chińskich producentów wież wiatrowych: Chengxi Shipyard Co., Ltd., holdingowa spółka zależna China State Shipbuilding Corporation, oraz China CSSC Holdings Limited (obie spółki to przedsiębiorstwa państwowe); Beijing JINGCHENG New Energy Co., Ltd., spółka zależna przedsiębiorstwa państwowego Beijing JINGCHENG Machinery Electric Holding Co., Ltd.; Zhonghang Hongbo Windpower Equipment Co.,Ltd., które jest jednym ze strategicznych partnerów AVIC, największego chińskiego przedsiębiorstwa państwowego sektora lotniczego i obronnego; China Gezhouba Group Corporation (przedsiębiorstwo państwowe); Harbin Hongguang Boiler Group Co., Ltd. (przedsiębiorstwo państwowe sektora zaawansowanej technologii); Jiangsu Baolong Electromechanical Manufacturing Co., Ltd, jedno z kluczowych, wiodących przedsiębiorstw miasta Liyang, które powstało z połączenia dwóch przedsiębiorstw państwowych; oraz HuaDian Heavy Industries Co., Ltd., którego większościowym udziałowcem jest chińska państwowa komisja nadzoru i administracji aktywów (China State-owned Assets Supervision & Administration Commission).

(56) Ponadto w skardze wspomniano o dochodzeniu Departamentu Handlu USA w sprawie dwóch chińskich przedsiębiorstw (CS Wind i Titan Wind) (26), w ramach którego zidentyfikowano co najmniej następujące strategie polityki publicznej przynoszące bezpośrednie korzyści sektorowi produkcyjnemu: program kredytowy dla przemysłu energii odnawialnej, kredyty eksportowe dla kupujących, program „bez podatku przez dwa lata, połowa podatku przez trzy lata” dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym, ulgi w podatku dochodowym dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym w zależności od lokalizacji geograficznej, ustawa o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, program badań i rozwoju, zwolnienia z należności celnych przywozowych i VAT w przypadku korzystania z przywożonego sprzętu, dostawy stali walcowanej na gorąco, dostawy energii elektrycznej za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, fundusze wsparcia na budowę infrastruktury projektów zapewniane przez Komisję Administracyjną Strefy Rozwoju Gospodarczego i Technologicznego Lianyungang („LETDZ”), nagroda za rzetelne płacenie podatków, nagroda dla miasta Taicang za wspieranie publicznego notowania przedsiębiorstw, nagroda dla miasta Taicang za promowanie rozwoju gospodarki przemysłowej w okresie 2010–2012, fundusze specjalne na rozwój nauki i technologii oraz nagroda dla Titan Baotou za wybitne projekty budowlane dla strefy rozwoju przemysłowego nowych i zaawansowanych technologii metali ziem rzadkich.

(57) W toku obecnego dochodzenia Komisja zbadała, czy ze względu na istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego właściwe było stosowanie cen i kosztów krajowych w ChRL. Komisja uczyniła to na podstawie dowodów dostępnych w aktach sprawy, w tym dowodów zawartych w sprawozdaniu krajowym dotyczącym ChRL („sprawozdanie”) (27), które opiera się na publicznie dostępnych źródłach. Analiza ta obejmowała badanie znaczących interwencji rządowych w chińskiej gospodarce ogółem, a także konkretnej sytuacji na rynku w odnośnym sektorze, z uwzględnieniem produktu objętego postępowaniem. Komisja uzupełniła te elementy dowodowe własnymi badaniami dotyczącymi poszczególnych kryteriów istotnych dla potwierdzenia występowania znaczących zakłóceń w ChRL.

(58) W odniesieniu do stopnia udziału własności rządu ChRL w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego nie ma szczegółowych danych dotyczących dokładnego udziału przedsiębiorstw państwowych i prywatnych producentów wież wiatrowych; jednak niektórzy duzi chińscy producenci wież wiatrowych, w tym Chengxi Shipyard i Fuchuan Yifan, są przedsiębiorstwami państwowymi.

(59) W szczególności w sektorze stali, która stanowi główny czynnik produkcji wież wiatrowych, znaczna część przedsiębiorstw nadal stanowi własność rządu ChRL. Choć w ujęciu nominalnym szacuje się, że liczba przedsiębiorstw państwowych jest niemal równa liczbie przedsiębiorstw prywatnych, czterech spośród pięciu chińskich producentów stali należących do grupy 10 największych producentów stali na świecie jest przedsiębiorstwami państwowymi (28). Jednocześnie, choć w 2016 r. producenci należący do czołowej dziesiątki odpowiadali za zaledwie 36 % łącznej produkcji tego sektora, rząd ChRL wyznaczył w tym samym roku cel polegający na skonsolidowaniu do 2025 r. od 60 % do 70 % produkcji wyrobów ze stali wokół mniej więcej dziesięciu przedsiębiorstw prowadzących działalność na dużą skalę (29). Rząd ChRL ponownie przedstawił ten cel w kwietniu 2019 r., ogłaszając publikację wytycznych dotyczących konsolidacji przemysłu stalowego (30). Taka konsolidacja może wiązać się z przymusowym łączeniem rentownych przedsiębiorstw prywatnych z osiągającymi niezadowalające wyniki przedsiębiorstwami państwowymi (31).

(60) Ponadto w sektorze stali wielu największych producentów zostało bezpośrednio wymienionych w „Planie na rzecz dostosowania i modernizacji przemysłu stalowego na lata 2016–2020”. Na przykład państwowe chińskie przedsiębiorstwo Shanxi Taiyuan Iron & Steel Co. Ltd. („TISCO”) wspomina na swojej stronie internetowej, że jest „super gigantem w sektorze żelaza i stali”, i że „przekształciło się w niezwykle obszerny kompleks hutnictwa żelaza i stali, który jest zintegrowany z działalnością w zakresie wydobycia żelaza, produkcji, przetwarzania, dostaw żelaza i stali oraz obrotu nimi” (32). Baosteel jest kolejnym dużym chińskim przedsiębiorstwem państwowym, które prowadzi produkcję stali i stanowi część niedawno skonsolidowanej grupy China Baowu Steel Group Co. Ltd. (przedtem Baosteel Group i Wuhan Iron & Steel) (33).

(61) Przy określonej skali interwencji rządowej w przemyśle wież wiatrowych i wysokim udziale przedsiębiorstw państwowych w sektorze wież wiatrowych i stali nawet prywatni producenci nie mogą prowadzić w nim działalności na warunkach rynkowych. Zarówno przedsiębiorstwa publiczne, jak i przedsiębiorstwa prywatne działające w sektorze wież wiatrowych są również objęte nadzorem i programem politycznym, jak określono w motywach 67–74 poniżej.

(62) Jeżeli chodzi o obecność przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach umożliwiającą rządowi ChRL ingerowanie w ceny lub koszty w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret drugie rozporządzenia podstawowego, poniższe przykłady ilustrują opisaną powyżej tendencję polegającą na rosnącym poziomie interwencji rządu ChRL w drodze obecności państwa w podmiotach gospodarczych w sektorze wież wiatrowych. Wielu producentów wież wiatrowych wyraźnie zwraca uwagę na swoich stronach internetowych na działania dotyczące rozbudowy partii, posiada członków partii w kierownictwie przedsiębiorstwa i podkreśla swoje powiązanie z KPCh. W toku dochodzenia ujawniono, że działania takie prowadziło szereg producentów wież wiatrowych, w tym objęty próbą producent eksportujący Chengxi Shipyard. Zgodnie ze statutem CSSC Holdings Limited, które to przedsiębiorstwo posiada 100 % udziałów Chengxi Shipyard, rola Komitetu Partii jest następująca: „nadzoruje i zapewnia skuteczną realizację polityki Partii i państwa w przedsiębiorstwie [...]; trzymając się zasady zarządzania kadrami przez Partię, w połączeniu z zasadą zarządzania operacyjnego członków zarządu wybieranych zgodnie z prawem, jak również z zasadą stosowania przez kierowników operacyjnych praw człowieka zgodnie z prawem, organizacja partyjna zapewnia wstępne uzgodnienia oraz przedstawia opinie i sugestie w odniesieniu do kandydatów do zarządu lub na szczeblu dyrektora zarządzającego bądź po ukończeniu kompleksowych badań przedstawia zarządowi i dyrektorowi generalnemu opinie i sugestie na temat istniejących kandydatów; [...] bada i omawia sprawy związane z reformą, rozwojem i stabilnością spółki oraz z głównymi operacjami i zarządzaniem [...]” (34).

(63) W przypadku CS Wind dochodzenie wykazało również, że podejmowano działania w celu zwiększenia liczby członków partii w przedsiębiorstwie: „Finansowane ze środków zagranicznych przedsiębiorstwo CS Wind Power Equipment (Lianyungang) Co., Ltd. zatrudnia ponad 150 pracowników i wcześniej znajdowało się w nim tylko pięciu członków Partii. Dzięki »integracji Partii i mas« liczba członków Partii w przedsiębiorstwie osiągnęła obecnie ponad 70” (35).

(64) Fuchuan Yifan opisuje rolę Komitetu Partii następująco: „Członkowie partii i kluczowi pracownicy różnych działów ściśle ze sobą współpracują, w pełni wykorzystują funkcję pionierskiego wzorca, aktywnie umacniają efektywne mocne strony poszczególnych działów, zachęcają pracowników do dążenia do doskonałości i znalezienia się w awangardzie, traktują przełomowe projekty jako punkty wyjścia, koncentrują się na spójności, przezwyciężają trudności, promują talenty i umiejętności, aby zapewnić aktywną rolę w redukcji kosztów i przyroście wydajności przedsiębiorstwa, zwiększaniu dochodów i pozyskiwaniu środków itp. oraz aby zapewnić także należytą realizację każdego projektu pod względem jakościowym i ilościowym” (36).

(65) Ponadto działania dotyczące rozbudowy partii stwierdzono u objętego próbą producenta eksportującego Penglai Dajin i Shanghai Taisheng Wind Power Equipment.

(66) W toku dochodzenia Komisja ustaliła również istnienie osobistych połączeń między producentami wież wiatrowych a KPCh. W dochodzeniu wykazano obecność członków KPCh wśród kadry kierowniczej najwyższego szczebla w szeregu przedsiębiorstw produkujących wieże wiatrowe, w tym w Chengxi Shipyard (prezes zarządu i dyrektor generalny są członkami KPCh i jednocześnie pełnią funkcje odpowiednio sekretarza i zastępcy sekretarza Komitetu Partii), Suzhou Titan (co najmniej jeden członek zarządu należy do KPCh), Fuchuan Yifan (prezes zarządu i wiceprezes zarządu są członkami KPCh i jednocześnie pełnią funkcje odpowiednio sekretarza i zastępcy sekretarza Komitetu Partii) oraz Shanghai Taisheng Wind Power Equipment (prezes Rady Nadzorczej jest członkiem KPCh).

(67) Ponadto w sektorze wież wiatrowych prowadzona jest polityka faworyzująca producentów krajowych lub w inny sposób wpływająca na rynek w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego.

(68) Rząd ChRL uznaje przemysł stalowy, który dostarcza głównych komponentów do wież wiatrowych, za jedną z kluczowych gałęzi gospodarki (37). Znajduje to potwierdzenie w licznych planach, wytycznych i innych dokumentach dotyczących sektora stalowego wydawanych przez organy na szczeblu krajowym, regionalnym i gminnym takich jak „Plan na rzecz dostosowania i modernizacji przemysłu stalowego na lata 2016–2020”. We wspomnianym planie stwierdzono, że przemysł stalowy jest „ważnym sektorem o podstawowym znaczeniu dla chińskiej gospodarki, jej fundamentem” (38). Główne zadania i cele przedstawione w tym planie obejmują wszystkie aspekty związane z rozwojem tej gałęzi przemysłu (39).

(69) W 13. planie pięcioletnim na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego (40) przewidziano objęcie wsparciem przedsiębiorstw wytwarzających wysokiej klasy wyroby ze stali (41). Skoncentrowano się w nim również na dążeniu do zapewnienia odpowiedniej jakości, trwałości i niezawodności tych wyrobów, wspierając przedsiębiorstwa korzystające z technologii w zakresie produkcji stali o wysokim stopniu czystości, precyzyjnego walcowania i poprawy jakości (42).

(70) W „Katalogu wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłu (wersja z 2011 r.) (poprawiona w 2013 r.)” (43) („katalog”) przemysł stalowy wymieniono wśród promowanych gałęzi przemysłu.

(71) Ponadto rząd ChRL kieruje rozwojem tego sektora zgodnie z szerokim spektrum narzędzi polityki i wytycznych dotyczących m.in.: struktury i restrukturyzacji rynku, surowców, inwestycji, eliminowania mocy produkcyjnych, zakresu produktów, przenoszenia produkcji, udoskonalania itp. Korzystając z tych i innych środków, rząd ChRL kieruje praktycznie wszystkimi aspektami związanymi z rozwojem i funkcjonowaniem tego sektora i kontroluje praktycznie wszystkie te aspekty (44). Obserwowany obecnie problem nadwyżki mocy produkcyjnych prawdopodobnie w najlepszy sposób ilustruje skutki polityki prowadzonej przez rząd ChRL i wynikających z niej zakłóceń w funkcjonowaniu rynku.

(72) Energia wiatrowa jest również wspierana na szczeblu prowincji i gmin, np. w 13. planie pięcioletnim gminy Lianyungang dotyczącym rozwoju gospodarki morskiej wyraźnie mowa jest o rozwoju tej branży. W planie tym przewidziano „[b]udowę łańcucha przemysłowego urządzeń do wytwarzania energii wiatrowej. Wspieranie transformacji i modernizacji szeregu czołowych przedsiębiorstw z sektora energii wiatrowej, takich jak: Guodian Power, Zhongfu Lianzhong, Tianshun Tower i CSWind Power, kierowanie tą transformacją i modernizacją, stopniowe doskonalenie ich technologii rozwoju, projektowania i produkcji oraz promowanie projektów budowy wielomegawatowych turbin” (45).

(73) Jak wykazano powyżej, rząd ChRL dalej kieruje rozwojem tego sektora zgodnie z szerokim spektrum narzędzi polityki i wytycznych. Za pomocą tych i innych instrumentów rząd ChRL ukierunkowuje i kontroluje praktycznie każdy aspekt rozwoju i funkcjonowania tego sektora.

(74) Podsumowując, rząd ChRL dysponuje środkami umożliwiającymi skłanianie podmiotów gospodarczych do przestrzegania celów polityki publicznej polegających na wspieraniu promowanych gałęzi przemysłu, w tym produkcji stali, głównego surowca wykorzystywanego do produkcji wież wiatrowych. Środki te zaburzają swobodne funkcjonowanie mechanizmów rynkowych.

(75) W toku obecnego dochodzenia nie wykryto żadnych dowodów świadczących o tym, że dyskryminujące stosowanie bądź niedostateczne egzekwowanie przepisów prawa upadłościowego lub prawa rzeczowego zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. b) tiret czwarte rozporządzenia podstawowego w sektorze wież wiatrowych, o czym jest mowa w motywie 53 powyżej, nie miałoby wpływu na producentów SWT.

(76) Na sektor wież wiatrowych mają również wpływ zniekształcenia kosztów wynagrodzeń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret piąte rozporządzenia podstawowego, o czym również jest mowa w motywie 53. W sektorze tym takie zniekształcenia występują zarówno bezpośrednio (przy wytwarzaniu SWT lub głównych czynników produkcji), jak i pośrednio (przy dostępie do kapitału lub czynników produkcji od przedsiębiorstw podlegających temu samemu systemowi pracy w ChRL) (46).

(77) Ponadto w toku obecnego dochodzenia nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o tym, że w sektorze wież wiatrowych nie dochodzi do interwencji rządowej w system finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret szóste rozporządzenia podstawowego, o czym również jest mowa w motywie 53. Dlatego istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi do wywierania poważnego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(78) Komisja przypomina również, że wytwarzanie wież wiatrowych wymaga szeregu czynników produkcji. Zgodnie z dowodami dostępnymi w aktach sprawy wszyscy objęci próbą producenci eksportujący pozyskiwali zdecydowaną większość swoich czynników produkcji w ChRL. Ponadto ChRL jest jednym z głównych producentów stali – kluczowego surowca w procesie produkcji wież wiatrowych. W przypadku gdy producenci wież wiatrowych kupują/zamawiają te czynniki produkcji, ceny, jakie płacą (i które są rejestrowane jako ich koszty), są wyraźnie narażone na te same wyżej wspomniane zakłócenia systemowe. Na przykład dostawcy czynników produkcji wykorzystują nakłady pracy, które podlegają zakłóceniom. Mogą oni zaciągać pożyczki, które podlegają zakłóceniom w sektorze finansowym lub w zakresie alokacji kapitału. Ponadto podlegają systemowi planowania, który ma zastosowanie na wszystkich szczeblach administracji i sektorów.

(79) W rezultacie nie tylko ceny sprzedaży krajowej wież wiatrowych nie są odpowiednie do wykorzystania w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, ale także wszystkie koszty materiałów do produkcji (w tym surowców, energii, gruntów, finansowania, pracy itp.) są zniekształcone, ponieważ na ich ceny wywiera wpływ istotna interwencja rządowa, jak opisano w częściach A i B sprawozdania. Interwencje rządowe opisane w odniesieniu do alokacji kapitału, gruntów, pracy, energii i surowców występują istotnie w całej ChRL. Oznacza to na przykład, że materiały do produkcji, które produkowano w ChRL, na skutek połączenia szeregu czynników produkcji są narażone na znaczące zakłócenia. To samo dotyczy czynników produkcji wykorzystywanych do wytwarzania czynników produkcji i tak dalej. W obecnym dochodzeniu rząd ChRL ani producenci eksportujący nie przedstawili żadnych przeciwnych dowodów ani argumentów.

(80) Jak wskazano odpowiednio w motywach 21 i 47, rząd ChRL nie przedstawił uwag ani dowodów potwierdzających lub obalających dowody istniejące w aktach sprawy, włączając w to sprawozdanie i dodatkowe dowody przedstawione przez skarżącego, odnośnie do istnienia znaczących zakłóceń lub zasadności zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w przedmiotowej sprawie. Jeżeli chodzi o uwagi rządu ChRL po ostatecznym ujawnieniu, zob. motywy 116–123 poniżej.

(81) Uwagi dotyczące stosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego otrzymano od CCCME po wszczęciu postępowania. Następnie otrzymano uwagi od CCCME, Suzhou Titan i Chengxi Shipyard w odpowiedzi na pierwszą notę oraz od CCCME, Suzhou Titan i Chengxi Shipyard w odpowiedzi na drugą notę.

(82) W uwagach dotyczących wszczęcia postępowania CCCME przedstawiła najpierw następujące komentarze dotyczące określenia wartości normalnej w skardze: a) Skarżący przedstawił niespójne informacje na temat udziału blach stalowych w koszcie produkcji SWT. W kilku częściach skargi twierdził on, że blachy stalowe stanowią ponad 40 % kosztu produkcji, ale w samym obliczeniu wartości normalnej skarżący otrzymał wynik wynoszący około 60 % kosztu produkcji. b) Przy konstruowaniu wartości normalnej skarżący wykorzystał niezniekształcony koszt blach stalowych wynoszący 869 EUR/t, chociaż jego własny koszt tego surowca wynosił średnio jedynie 625 EUR/t. c) Marża zysku w wysokości 14 % zastosowana przy konstruowaniu wartości normalnej nie była możliwa na rynku konkurencyjnym i zamiast tego należało zastosować rozsądny zysk w wysokości 6 %. d) Należy również skorygować jednostkowy koszt innych surowców, ponieważ w niektórych przypadkach były one nawet trzy razy wyższe niż koszty poniesione przez skarżącego. W tym względzie CCCME nie dostarczyła żadnych szczegółowych informacji ani nie wskazała, o które surowce chodziło.

(83) Ponadto CCCME zasugerowała, że w związku z brakami w konstruowaniu wartości normalnej wymienionymi w motywie 82 należy zastosować alternatywną metodykę konstruowania wartości normalnej. CCCME stwierdziła, że za podstawę należy przyjąć cenę docelową przemysłu Unii. Koszty pracy wykorzystane do ustalenia ceny docelowej należy zastąpić kosztami pracy w Turcji, reprezentatywnym kraju zaproponowanym przez skarżącego, które były ponad dziesięciokrotnie niższe niż koszty pracy przemysłu Unii. Aby uzyskać alternatywną wartość normalną, należy dodać zysk docelowy w wysokości 10 %, wykorzystany przez skarżącego do ustalenia ceny docelowej. CCCME wskazała, że taka wartość normalna skutkowałaby znacznie niższym marginesem dumpingu niż średni margines w wysokości 55 % obliczony przez skarżącego, lecz nie przedstawiono faktycznych obliczeń.

(84) CCCME powtórzyła uwagi i argumenty opisane w motywach 82 i 83 również podczas posiedzenia wyjaśniającego oraz w oświadczeniach przedstawionych po etapie tymczasowym.

(85) W odniesieniu do domniemanych braków wymienionych w motywie 82 Komisja uznała, że CCCME musiała błędnie zrozumieć dane zawarte w skardze oraz metodykę zastosowaną do określenia wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego: a) Gdy skarżący twierdził, że blachy stalowe stanowią ponad 40 % kosztu produkcji SWT, odnosił się do kosztu SWT zmontowanych ze wszystkimi częściami wewnętrznymi. Według skargi części te stanowiły 17 % kosztu produkcji SWT (47). Skarżący oparł jednak obliczenie marginesu dumpingu na białych wieżach, tj. wieżach bez części wewnętrznych, pomijając tym samym również koszty pracy związane z montażem. W związku z tym Komisja uznała, że można racjonalnie wyjaśnić wyższy udział blach stalowych w koszcie produkcji w obliczeniach wartości normalnej. b) Koszt surowców poniesiony przez przemysł Unii sam w sobie nie jest czynnikiem decydującym przy konstruowaniu wartości normalnej. Zgodnie z praktyką Komisji znaczenie ma koszt poniesiony przez producenta eksportującego lub, w przypadku gdy wartość normalna jest konstruowana na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, koszt w reprezentatywnym kraju. Komisja uznała, że skarżący przedstawił wystarczające dowody (tj. zrzuty ekranu ukazujące oficjalne tureckie statystyki dotyczące przywozu (48)) potwierdzające cenę jednostkową blach stalowych wykorzystaną przy konstruowaniu wartości normalnej. c) Skarżący oparł poziom zysku wykorzystany przy konstruowaniu wartości normalnej na informacjach finansowych trzech producentów SWT w Turcji (49). W związku z tym Komisja uznała, że zysk zastosowany przez skarżącego był wystarczająco uzasadniony. d) CCCME zasugerowała, że należy skorygować wartości odniesienia, które są znacznie wyższe niż koszt producentów unijnych. Jak wyjaśniono w lit. b) niniejszego motywu, metodyka określona w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego opiera się na ustaleniu niezniekształconych cen lub wartości odniesienia, a otrzymane koszty niekoniecznie muszą być takie same jak koszty producentów unijnych.

(86) W odniesieniu do alternatywnej metodyki zaproponowanej przez CCCME, jak opisano w motywie 83, Komisja zauważyła, że takie skonstruowanie wartości normalnej byłoby niezgodne z przepisami art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Ponadto podejście CCCME wydawało się niespójne. W przypadku gdy koszt niektórych materiałów w Turcji przekraczał koszt poniesiony przez przemysł Unii, CCCME proponowała zastosowanie niższego kosztu przemysłu Unii jako wartości odniesienia. W przypadku gdy koszt w Turcji był niższy, w szczególności koszty pracy, CCCME sugerowała jednak wykorzystanie kosztu tureckiego jako wartości odniesienia. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 85, skarżący prawidłowo oparł się na kosztach w reprezentatywnym kraju do celów skonstruowania wartości normalnej.

(87) Na podstawie powodów opisanych w motywach 85 i 86 Komisja odrzuciła argumenty CCCME, o których mowa w motywach 82, 83 i 84.

(88) Jak wyjaśniono poniżej, w obecnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że w oparciu o dostępne dowody oraz ze względu na brak współpracy ze strony rządu ChRL właściwe było zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(89) W uwagach dotyczących wszczęcia postępowania CCCME twierdziła ponadto, że skarga opierała się w dużej mierze na sprawozdaniu, które zdaniem CCCME sporządzono w celu ułatwienia przemysłowi europejskiemu składania skarg. Cel ten oznacza, że sprawozdanie nie mogło zostać przygotowane obiektywnie. CCCME dodała, że ze względu na cel sprawozdania nie spełnia ono standardów bezstronnego i obiektywnego dowodu oraz dowodu o wystarczającej wartości dowodowej. CCCME twierdziła ponadto, że w sprawozdaniu celowo pominięto okoliczności faktyczne, elementy i wnioski oraz że nie jest ono obiektywne.

(90) CCCME twierdziła również, że sprawozdanie opublikowano w 2017 r. wraz z treścią i odniesieniami z 2016 r. i lat wcześniejszych. Obecne dochodzenie wszczęto jednak w dniu 21 października 2020 r., a okresem objętym dochodzeniem dotyczącym dumpingu był okres od lipca 2019 r. do czerwca 2020 r. W związku z tym zdaniem CCCME sprawozdanie nie odzwierciedla potencjalnych zakłóceń w okresie objętym dochodzeniem. CCCME twierdziła w szczególności, że rozdział sprawozdania dotyczący stali obejmował okres do 2017 r., a w skardze nie wykazano, że zakłócenia te będą nadal występowały w późniejszych latach, w tym w okresie objętym dochodzeniem.

(91) Komisja zauważyła, że sprawozdanie jest kompleksowym dokumentem opartym na obszernych obiektywnych dowodach, w tym przepisach ustawowych i wykonawczych oraz innych oficjalnych dokumentach programowych opublikowanych przez rząd ChRL, sprawozdaniach osób trzecich sporządzonych przez organizacje międzynarodowe, badaniach akademickich i artykułach naukowców oraz innych wiarygodnych niezależnych źródłach. Ponieważ zostało ono udostępnione publicznie w grudniu 2017 r., każda zainteresowana strona miała wystarczającą możliwość obalenia, uzupełnienia lub przedstawienia uwag do niego i dowodów, na których je oparto. Jak dotąd żadna ze stron nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że źródła wykorzystane w sprawozdaniu są błędne.

(92) W odniesieniu do okresu objętego dochodzeniem Komisja zauważyła, że chociaż sprawozdanie opublikowano w 2017 r., zasadniczo opierało się ono na chińskim 13. planie pięcioletnim, który miał zastosowanie od 2016 r. do 2020 r., a zatem obejmował okres objęty dochodzeniem.

(93) CCCME stwierdziła ponadto, że pojęcie znaczących zakłóceń jest sprzeczne z prawem WTO, ponieważ takie pojęcie nie istnieje w art. 2.2 porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”). W art. 2.2 porozumienia antydumpingowego ogranicza się warunki, w jakich wartość normalna może być konstruowana, do „przypadku kiedy nie występuje sprzedaż podobnego produktu w normalnym obrocie handlowym na rynku wewnętrznym kraju wywożącego” lub „ze względu na szczególną sytuację na rynku lub niski poziom sprzedaży na rynku wewnętrznym kraju wywożącego”. Znaczące zakłócenia nie są wymienione w art. 2.2 porozumienia antydumpingowego. CCCME twierdziła ponadto, że art. 2.2 porozumienia antydumpingowego nie pozwala na konstruowanie wartości normalnej na podstawie reprezentatywnego kraju lub międzynarodowych wartości odniesienia, jak przewidziano w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, ponieważ pozwala on jedynie na zastosowanie przy konstruowaniu wartości normalnej „kosztu produkcji w kraju pochodzenia powiększonego o rozsądną wielkość z tytułu kosztów administracyjnych, sprzedaży, ogólnych oraz zysku”.

(94) Komisja uznała, że przepisy art. 2 ust. 6a są w pełni zgodne ze zobowiązaniami Unii w ramach WTO. Jak wyraźnie wyjaśnił Stały Organ Apelacyjny w sprawie DS473 Unia Europejska – Środki antydumpingowe dotyczące biodiesla z Argentyny, prawo WTO zezwala na wykorzystanie danych z państwa trzeciego, należycie dostosowanych, jeżeli takie dostosowanie jest konieczne i uzasadnione. Istnienie znaczących zakłóceń sprawia, że koszty i ceny w państwie wywozu nie są właściwe do celów konstrukcji wartości normalnej. W tych okolicznościach wspomniany przepis przewiduje konstrukcję kosztów produkcji i sprzedaży na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia, uwzględniając te w odpowiednim reprezentatywnym kraju o podobnym poziomie rozwoju co państwo wywozu. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(95) CCCME dodała, że wydaje się, iż art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego narusza art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja jest uprawniona do nieuwzględniania kosztów produkcji i sprzedaży w państwie wywozu oraz do bezpośredniego wykorzystania takich danych w państwie trzecim. Jest to sprzeczne z przepisami art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, który stanowi, że: „koszty będą liczone zwykle na podstawie zapisów posiadanych przez eksportera lub producenta objętego dochodzeniem, pod warunkiem że takie zapisy są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami księgowości w kraju eksportera i właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu”. Na poparcie swojego argumentu CCCME przywołała orzecznictwo WTO, w szczególności orzeczenie w sprawie DS473 Unia Europejska – Środki antydumpingowe dotyczące biodiesla z Argentyny („DS473”), w którym stwierdzono, że przy obliczaniu konstruowanych wartości normalnych organy prowadzące dochodzenie muszą stosować koszty produktu faktycznie poniesione przez producentów lub eksporterów, oraz sprawozdanie zespołu orzekającego w sprawie DS494 Unia Europejska – Metody dostosowania kosztów II (Rosja) („DS494”).

(96) Komisja przypomniała, że żadna z wymienionych spraw WTO nie dotyczyła art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego ani przesłanek jego stosowania. Ponadto okoliczności faktyczne tych spraw różnią się od okoliczności faktycznych i kryteriów stanowiących podstawę do zastosowania metodyki na podstawie tego przepisu rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do sporu WTO UE – Metody dostosowania kosztów II Komisja przypomniała, że zarówno UE, jak i Rosja odwołały się od ustaleń zespołu orzekającego, które nie są zatem prawomocne i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem WTO nie mają statusu prawnego, ponieważ nie zostały zatwierdzone w drodze decyzji przez członków WTO. W każdym razie w sprawozdaniu zespołu orzekającego wyraźnie uznano, że przepisy art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie wchodzą w zakres sporu. Zespół orzekający uznał, że przepisy te mają inną istotę i inne skutki prawne niż przepisy art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które były przedmiotem tego sporu, i że przepisy art. 2 ust. 6a nie zastąpiły przepisów art. 2 ust. 5 w chwili ich wprowadzenia (50). Ustalenia te nie mają zatem znaczenia dla oceny zgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z odpowiednimi zasadami WTO. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(97) CCCME powtórzyła powyższe argumenty w swoich uwagach do pierwszej noty. Suzhou Titan również poparło wszystkie powyższe uwagi CCCME w swoich uwagach do pierwszej noty.

(98) Ponadto w swoich uwagach do pierwszej noty CCCME twierdziła, że przemysł wież wiatrowych jest zorientowany na rynek, ponieważ większość producentów to przedsiębiorstwa prywatne, szereg surowców jest przywożonych z zagranicy, a ceny zakupu elementów wewnętrznych (51) są negocjowane bezpośrednio z europejskimi producentami oryginalnego sprzętu do turbin wiatrowych.

(99) Komisja odnotowała, że po stwierdzeniu, iż ze względu na istnienie w państwie wywozu znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych w tym państwie wywozu, wartość normalną konstruuje się dla każdego producenta eksportującego na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia w odpowiednim reprezentatywnym kraju zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Ten sam przepis rozporządzenia podstawowego dopuszcza również możliwość zastosowania kosztów krajowych, o ile ustalone zostało z całą pewnością, że koszty te nie są zniekształcone. W związku z powyższym producenci eksportujący mieli możliwość przedstawienia dowodów świadczących o tym, że ich indywidualne koszty administracyjne/operacyjne lub inne koszty czynników produkcji w rzeczywistości nie były zniekształcone. Jak wykazano w motywach 52–79 powyżej, Komisja ustaliła jednak istnienie zakłóceń w przemyśle wież wiatrowych i nie istniały żadne dowody świadczące o tym, że koszty czynników produkcji poszczególnych producentów eksportujących nie były zniekształcone. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(100) Ponadto w swoich uwagach do drugiej noty CCCME twierdziła, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego zobowiązuje Komisję do przeprowadzenia indywidualnego badania zakłóceń w odniesieniu do każdego producenta eksportującego. Zdaniem CCCME Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia analizy każdego przypadku i a) ustalenia, czy domniemane znaczące zakłócenia mają zastosowanie do każdego eksportera objętego próbą, b) ustalenia, czy poszczególne materiały do produkcji i czynniki produkcji zgłoszone przez tego konkretnego eksportera zostały „zniekształcone” i w związku z tym dotyczące ich dane należy zastąpić danymi z innego źródła, a także c) wyjaśnienia, dlaczego Komisja uważa dane z innego źródła dotyczące poszczególnych materiałów do produkcji lub czynników produkcji za „niezniekształcone”.

(101) Suzhou Titan powtórzyło powyższe argumenty w swoich uwagach do drugiej noty.

(102) Jak wyjaśniono w motywie 99 powyżej, w przypadku potwierdzenia istnienia znaczących zakłóceń przepisy art. 2 ust. 6a rozporządzenia mają zastosowanie a priori do wszystkich producentów eksportujących w ChRL i dotyczą wszystkich kosztów związanych z ich czynnikami produkcji. Jednocześnie ten sam przepis przewiduje możliwość zastosowania kosztów krajowych, o ile ustalone zostało z całą pewnością, że nie podlegają znaczącym zakłóceniom.

(103) Jeżeli chodzi o argument, że Komisja powinna udowodnić, iż koszty z reprezentatywnego kraju są niezniekształcone, Komisja wykorzystuje wyłącznie koszty, które nie podlegają zniekształceniom w odpowiednim reprezentatywnym kraju zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja opublikowała dwie noty do akt na temat czynników produkcji, dając stronom duże możliwości wnoszenia uwag, w tym poprzez wskazywanie wszelkich możliwych nieprawidłowości lub innych względów, które mogą potencjalnie wpływać na te czynniki w reprezentatywnym kraju lub reprezentatywnych krajach. W tym kontekście zainteresowane strony nie podważały poziomu poszczególnych czynników produkcji w odpowiednim reprezentatywnym kraju określonych w pierwszej i drugiej nocie. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(104) W następstwie pierwszej noty Chengxi Shipyard przedstawiło również szereg uwag dotyczących znaczących zakłóceń. Po pierwsze, Chengxi Shipyard twierdziło, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego jest niezgodny z prawem WTO i wcześniejszymi orzeczeniami Organu Rozstrzygania Sporów WTO. Chengxi Shipyard twierdziło, że w sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chin do WTO wyjątkowo zezwolono importerom będącym członkami WTO na stosowanie metodyki, która nie opiera się na ścisłym porównaniu z cenami krajowymi ani kosztami przemysłu objętego dochodzeniem w Chinach, lecz że odstępstwo to wygasło po upływie 15 lat od daty przystąpienia, czyli w dniu 11 grudnia 2016 r. Począwszy od tej daty Komisja jest zobowiązana do stosowania standardowej metodyki ustalania wartości normalnej producentów z państwa wywozu, tj. wykorzystywania wyłącznie cen krajowych i kosztów kraju wywozu, chyba że w innych postanowieniach porozumień WTO, w tym w porozumieniu antydumpingowym, zezwolono na inne postępowanie.

(105) Chengxi Shipyard dodało ponadto, że w prawie WTO nie ma przepisów, które pozwalałyby na niestosowanie standardowej metodyki w przypadku Chin. Chengxi Shipyard dodało, że warunki określone w art. 2 porozumienia antydumpingowego, w szczególności w art. 2.2.1 tego porozumienia, nie są zgodne z warunkami określonymi w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Chengxi Shipyard wyjaśniło, że metodyka przewidziana w art. 2 porozumienia antydumpingowego nie zezwala na wykorzystanie innych informacji niż informacje dostępne w państwie wywozu w celu ustalenia wartości normalnej. Jeśli w wyjątkowych okolicznościach konieczne jest skonstruowanie wartości normalnej, dane dotyczące kosztów produkcji, kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków muszą zostać uzyskane ze źródeł w kraju wywozu. Na poparcie powyższych argumentów Chengxi Shipyard przytoczyło orzeczenie w sprawie sporu w ramach WTO UE–Biodiesel (Argentyna), które zobowiązywało Komisję do wykorzystania kosztów wykazanych w zapisach producenta/eksportera zgodnie z art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego.

(106) Argument ten omówiono już w motywach 94–96 powyżej. W odniesieniu do argumentu dotyczącego protokołu w sprawie przystąpienia Chin Komisja przypomina, że w postępowaniach antydumpingowych dotyczących produktów z Chin przy określaniu wartości normalnej nadal mają zastosowanie części sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chin do WTO, które nie wygasły, zarówno w odniesieniu do normy gospodarki rynkowej, jak i w odniesieniu do stosowania metodyki, która nie jest oparta na ścisłym porównaniu z chińskimi cenami lub kosztami. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.

(107) Ponadto Chengxi Shipyard twierdziło, że domniemane zakłócenia nie są należycie udowodnione i nawet jeśli istnieją, nie mają wpływu na wszystkie aspekty kosztów Chengxi Shipyard. W związku z tym nie należy korygować całości kosztów ani ustalać ich z użyciem innej podstawy. Chengxi Shipyard twierdziło, że głównym dowodem potwierdzającym w skardze było sprawozdanie, ponieważ jednak nie ma rozdziału poświęconego konkretnie wieżom wiatrowym, ustaleń zawartych w sprawozdaniu nie można automatycznie traktować jako mających zastosowanie do przemysłu wież wiatrowych.

(108) Jeżeli chodzi o argument, że sprawozdanie nie zawiera rozdziału poświęconego konkretnie wieżom wiatrowym, Komisja zwróciła uwagę na fakt, że potwierdzenie istnienia znaczących zakłóceń dających podstawy do zastosowania przepisów art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie jest w żaden sposób powiązane z tym, czy w sprawozdaniu zamieszczono rozdział poświęcony sektorowi, w którym wytwarza się produkt objęty dochodzeniem. W sprawozdaniu opisano różne rodzaje zakłóceń istniejących w ChRL – zakłócenia te mają charakter przekrojowy i występują w całej chińskiej gospodarce, a zatem wywierają również wpływ na ceny lub surowce i koszty produkcji produktu objętego dochodzeniem. Jak wyjaśniono w motywach 58–79 powyżej, przemysł wież wiatrowych jest poddawany szeregowi interwencji rządowych opisanych w sprawozdaniu (uwzględnienie tego sektora w planach pięcioletnich i innych dokumentach, zakłócenia związane z surowcami, zakłócenia finansowe itp.), które zostały jednoznacznie wskazane w niniejszym rozporządzeniu i do których niniejsze rozporządzenie się odnosi. Ponadto sprawozdanie nie jest jedynym źródłem dowodów wykorzystywanym przez Komisję przy podejmowaniu decyzji, ponieważ istnieją dodatkowe elementy dowodowe wykorzystywane w tym celu. W motywach 58–74 powyżej wyszczególniono również szereg zakłóceń istniejących w sektorze wież wiatrowych lub wywierających wpływ na surowce i czynniki produkcji, poza znaczącymi zakłóceniami opisanymi już w sprawozdaniu. Okoliczności rynkowe oraz strategie i plany leżące u podstaw znaczących zakłóceń nadal wywierają wpływ na sektor wież wiatrowych i sektor powiązanych z nim kosztów produkcji. Żadna ze stron nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów prowadzących do przeciwnych wniosków. Argument ten został zatem odrzucony.

(109) Ponadto Chengxi Shipyard stwierdziło, że sześć kryteriów wymaganych do udowodnienia istnienia znaczących zakłóceń albo nie występuje w skardze, albo nie ma zastosowania do Chengxi Shipyard. Spośród kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego kryteria określone w tiret pierwszym, czwartym, piątym i szóstym nie zostały wymienione ani poparte dowodami w skardze. W odniesieniu do tiret drugiego Chengxi Shipyard przeanalizowało po kolei chińskich producentów (OEM) wieży wiatrowych wymienionych przez skarżącego (zob. motyw 54) i doszło do wniosku, że informacje nie są odpowiednio uzasadnione albo są nieaktualne. Chengxi Shipyard dodało, że nawet gdyby wszystkie te informacje były poprawne, nie ma możliwości ustalenia dokładnej proporcji państwowych producentów wież wiatrowych w stosunku do przedsiębiorstw prywatnych. Przedsiębiorstwo zauważyło, że wszyscy najwięksi producenci wież wiatrowych, w tym Titan Wind, Shanghai Taisheng, Dajin Heavy Industry, Tianneng Heavy Industries i CS Wind, są przedsiębiorstwami prywatnymi.

(110) W odniesieniu do elementu wymienionego w art. 2 ust. 6a lit. b) tiret trzecie Chengxi Shipyard stwierdziło, że amerykańskie dochodzenie w sprawie przemysłowych wież wiatrowych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej wykazało subsydiowanie dwóch konkretnych przedsiębiorstw, którego nie można ekstrapolować na pozostałych producentów wież wiatrowych. Nawet jeżeli Komisja stwierdzi istnienie znaczących zakłóceń w odniesieniu do niektórych aspektów kosztów Chengxi Shipyard, pozostałe aspekty kosztów, co do których nie udowodniono występowania znaczących zakłóceń, należy jednak wykorzystać przy konstruowaniu wartości normalnej. Ponieważ zdaniem Chengxi Shipyard w odniesieniu do sześciu wyżej wspomnianych elementów nie przedstawiono w skardze odpowiedniego uzasadnienia, nie ma dowodów na to, że na samym rynku wież wiatrowych ze stali dochodzi do zakłóceń.

(111) Ponadto Chengxi Shipyard stwierdziło, że nawet jeżeli Komisja stwierdzi istnienie znaczących zakłóceń w odniesieniu do niektórych aspektów kosztów Chengxi Shipyard, pozostałe aspekty kosztów, co do których nie udowodniono występowania znaczących zakłóceń, należy jednak wykorzystać przy konstruowaniu wartości normalnej.

(112) W odpowiedzi na argumenty dotyczące wystarczających dowodów na etapie wszczęcia postępowania Komisja przypomina, że w sekcji 3 zawiadomienia o wszczęciu odniesiono się do szeregu elementów na chińskim rynku wież wiatrowych, aby uzasadnić, że na rynek ten wpływają zakłócenia w łańcuchu wartości wież wiatrowych w ChRL. Komisja stwierdziła, że dowody przedstawione w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania dawały wystarczające podstawy do wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Stwierdzenie rzeczywistego istnienia znaczących zakłóceń oraz związane z tym zastosowanie metody opisanej w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego następuje jednak dopiero w chwili tymczasowego lub ostatecznego ujawnienia informacji. W tym przypadku Komisja uznała dowód przekazany przez skarżącego w odniesieniu do znaczących zakłóceń za wystarczający do wszczęcia dochodzenia na tej podstawie, mimo że niektóre przedstawione przez skarżącego informacje na temat zakłóceń okazały się nieaktualne. Zostało to wyraźnie określone w sekcji 3 zawiadomienia o wszczęciu zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 2 ust. 6a lit. e) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym argument Chengxi Shipyard został odrzucony.

(113) Ponadto Chengxi Shipyard przypomniało, że art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, iż: „znaczące zakłócenia to te zakłócenia, które występują wówczas, gdy podane ceny lub koszty, w tym koszty surowców i energii, nie wynikają z działania sił rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa” (podkreślenie dodane). Chengxi Shipyard argumentowało, że interwencja rządowa w chiński przemysł wież wiatrowych nie jest istotna, ponieważ jej celem jest budowanie mocy produkcyjnych w zakresie energii ze źródeł odnawialnych zarówno w ChRL, jak i w pozostałych częściach świata. Chengxi Shipyard proponuje, aby definicja terminu „istotna” odnosiła się do arbitralnej interwencji rządowej. Jeżeli jednak interwencja ma na celu skorygowanie niedoskonałości rynku, nie powinna być postrzegana jako „istotna”. Według Chengxi Shipyard zanieczyszczenie powodowane przez nieodnawialne źródła energii jest negatywnym efektem zewnętrznym i nie ma możliwości, aby osoby trzecie mogły powstrzymać lub zmniejszyć to zanieczyszczenie za pośrednictwem rynku, ponieważ nie istnieje „rynek zanieczyszczeń”, na którym te osoby trzecie mogłyby płacić zakładowi za redukcję zanieczyszczenia, które powoduje. To właśnie w takiej sytuacji państwo musi podjąć działania w celu skorygowania niedoskonałości rynku w drodze opodatkowania zanieczyszczenia lub subwencjonowania energii ze źródeł odnawialnych, aby obniżyć koszty i zapewnić przejście przez przedsiębiorstwa na niepowodującą zanieczyszczenia energię ze źródeł odnawialnych. W związku z tym zdaniem Chengxi Shipyard subsydiowanie produkcji odnawialnych źródeł energii nie stanowi istotnej interwencji, ponieważ służy większemu dobru, jakim jest ograniczenie globalnego zanieczyszczenia. Nie stanowi zatem znaczącego zakłócenia w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(114) W odniesieniu do uwagi Chengxi Shipyard dotyczącej pojęcia „istotnej interwencji rządowej” Komisja zauważyła, że do celów ustalenia występowania znaczących zakłóceń nie ma znaczenia, czy celem dotacji jest przyczynienie się do osiągnięcia pozytywnego wyniku społecznego, środowiskowego czy gospodarczego, ponieważ byłoby to arbitralne. Znaczenie dotacji mierzy się raczej przez ocenę tego, czy są one istotne, tj. czy mają dużą wartość. Słowo „istotny” w tym kontekście należy interpretować zgodnie ze standardową definicją, czyli „duży pod względem wielkości, wartości lub znaczenia”. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(115) Po ostatecznym ujawnieniu szereg zainteresowanych stron przedstawiło uwagi dotyczące stosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(116) Po pierwsze, rząd ChRL stwierdził, że sprawozdanie zawiera błędy, a decyzje podjęte na jego podstawie nie mają podstaw faktycznych i prawnych. Dokładniej rzecz ujmując, rząd ChRL twierdził, że ma wątpliwości, czy sprawozdanie może stanowić oficjalne stanowisko Komisji. Jeśli chodzi o fakty, zdaniem rządu ChRL sprawozdanie wprowadza w błąd, jest jednostronne i odbiega od stanu faktycznego. Ponadto fakt, że Komisja wydała sprawozdania krajowe tylko w odniesieniu do kilku wybranych państw, budzi obawy co do zasady największego uprzywilejowania. Co więcej, opieranie się przez Komisję na dowodach zawartych w sprawozdaniu jest, w opinii rządu ChRL, niezgodne z duchem sprawiedliwego i uczciwego prawa, ponieważ w rzeczywistości sprowadza się do osądzenia sprawy przed procesem.

(117) Po drugie, rząd ChRL twierdził, że konstruowanie wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym, w szczególności z art. 2.2 tego porozumienia zawierającym wyczerpujący wykaz sytuacji, w których można skonstruować wartość normalną, przy czym „znaczące zakłócenia” nie są wymienione wśród takich sytuacji. Ponadto wykorzystanie danych z odpowiedniego reprezentatywnego kraju jest według rządu ChRL niezgodne z art. VI.1 lit. b) Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu i art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, które wymagają wykorzystania kosztów produkcji w kraju pochodzenia przy konstruowaniu wartości normalnej.

(118) Po trzecie, rząd ChRL stwierdził, że praktyki dochodzeniowe Komisji na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego są niezgodne z zasadami WTO, ponieważ Komisja, naruszając art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, pominęła rejestry chińskiego producenta, nie ustalając, czy rejestry te są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości w Chinach. W związku z tym rząd ChRL argumentował, że Organ Apelacyjny w sprawie DS473 oraz zespół orzekający w sprawie DS494 stwierdziły, że zgodnie z art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, o ile dokumentacja prowadzona przez eksportera lub producenta objętego dochodzeniem odpowiada – w dopuszczalnych granicach – w dokładny i wiarygodny sposób wszystkim rzeczywistym kosztom poniesionym przez danego producenta lub eksportera w odniesieniu do produktu objętego dochodzeniem, można uznać, że koszty te „właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu”, a organ prowadzący dochodzenie powinien wykorzystać tę dokumentację do określenia kosztów produkcji producentów objętych dochodzeniem.

(119) Po czwarte, rząd ChRL twierdził, że Komisja powinna być konsekwentna i w pełni zbadać, czy w reprezentatywnym kraju występują tzw. zakłócenia na rynku. Łatwe przyjmowanie danych od reprezentatywnego kraju bez takiej oceny stanowi „podwójne standardy”. To samo dotyczy, zdaniem rządu ChRL, oceny cen i kosztów przemysłu Unii.

(120) Jeżeli chodzi o pierwszy punkt dotyczący statusu sprawozdania w przepisach UE, Komisja przypomniała, że w art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego nie określono szczególnego formatu sprawozdań dotyczących znaczących zakłóceń ani nie zdefiniowano kanału publikacji. Komisja przypomniała, że sprawozdanie jest dokumentem technicznym opartym na faktach, stosowanym wyłącznie w kontekście dochodzeń w sprawie ochrony handlu. Sprawozdanie zostało zatem odpowiednio wydane jako dokument roboczy służb Komisji, ponieważ ma charakter czysto opisowy i nie wyraża żadnych poglądów politycznych, preferencji ani osądów. Nie ma to wpływu na jego treść, mianowicie na obiektywne źródła informacji dotyczących istnienia znaczących zakłóceń w chińskiej gospodarce, istotnych dla celów stosowania art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego. Jeżeli chodzi o uwagi dotyczące błędnego stanu faktycznego i jednostronności sprawozdania, odniesiono się do nich w motywie 91 powyżej. W odpowiedzi na twierdzenie rządu ChRL dotyczące naruszenia klauzuli największego uprzywilejowania Komisja przypomniała, że zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego sprawozdanie krajowe jest sporządzane dla dowolnego kraju jedynie w przypadku, gdy Komisja ma uzasadnione przesłanki świadczące o możliwości istnienia znaczących zakłóceń w określonym kraju lub w sektorze w tym kraju. Po wejściu w życie nowych przepisów art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w grudniu 2017 r. Komisja dysponowała takimi przesłankami znaczących zakłóceń w przypadku Chin. Komisja opublikowała również sprawozdanie w sprawie zakłóceń w Rosji w październiku 2020 r. (52), a w stosownych przypadkach mogą pojawić się kolejne sprawozdania. Ponadto Komisja przypomniała, że sprawozdania nie są obowiązkowe w celu zastosowania art. 2 ust. 6a. W art. 2 ust. 6a lit. c) opisano warunki wydawania przez Komisję sprawozdań krajowych, a zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. d) skarżący nie są zobowiązani do korzystania ze sprawozdania, a istnienie sprawozdania krajowego nie jest warunkiem wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 2 ust. 6a zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. e). Zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. e) dochodzenie można wszcząć na podstawie wystarczających dowodów świadczących o znaczących zakłóceniach w jakimś kraju, przedstawionych przez skarżących spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 6a lit. b). W związku z tym zasady dotyczące znaczących zakłóceń charakterystycznych dla danego państwa mają zastosowanie do wszystkich państw bez rozróżnienia oraz niezależnie od istnienia sprawozdania krajowego. Dlatego też z definicji zasady dotyczące zakłóceń występujących w danym państwie nie naruszają zasady największego uprzywilejowania.

(121) W odniesieniu do drugiego i trzeciego argumentu dotyczącego domniemanej niezgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z prawem WTO, w szczególności z przepisami art. 2.2 i 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego, jak również ustaleń w sprawach DS473 i DS494, argumenty te omówiono już w motywach 94 i 96 powyżej.

(122) W odniesieniu do czwartego punktu, w którym żąda się od Komisji upewnienia się, że na dane z państw trzecich wykorzystywane w postępowaniu Komisji nie mają wpływu zakłócenia na rynku, Komisja przypomniała, że zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego przystępuje do konstruowania wartości normalnej na podstawie wybranych danych innych niż ceny i koszty krajowe w państwie wywozu tylko wtedy, gdy ustali, że takie dane są najbardziej odpowiednie, aby odzwierciedlić niezniekształcone ceny i koszty. W trakcie tego procesu Komisja ma obowiązek korzystać wyłącznie z danych niezniekształconych. W związku z tym zainteresowane strony są proszone o przedstawienie uwag na temat proponowanych źródeł do celów określenia wartości normalnej na wczesnych etapach dochodzenia. W ostatecznej decyzji Komisji dotyczącej tego, które niezniekształcone dane należy wykorzystać do obliczenia wartości normalnej, w pełni uwzględniono te uwagi. Jeżeli chodzi o żądanie rządu ChRL, aby Komisja oceniła możliwe zakłócenia na rynku wewnętrznym UE, Komisja nie dostrzegła znaczenia tego punktu w kontekście oceny istnienia znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(123) W związku z tym Komisja odrzuciła argumenty rządu ChRL.

(124) CCCME powtórzyła swoje argumenty dotyczące sprawozdania przedstawione w motywach 89 i 90 powyżej, nazywając argumentację Komisji zawartą w motywie 91 pokrętną. CCCME nie przedstawiła jednak żadnych dalszych dowodów dotyczących sprawozdania, z wyjątkiem twierdzenia, że plany pięcioletnie w Chinach są jedynie dokumentami przewodnimi wyrażającymi poglądy polityczne na przyszłość. W związku z tym zdaniem CCCME plany te nie są wiążące, ponieważ nie są przyjmowane w taki sam sposób jak ustawy lub dekrety. Ponadto CCCME wskazała, że podobne dokumenty można znaleźć również w Europie, w tym wśród dokumentów programowych Komisji.

(125) W odniesieniu do zgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z prawem WTO CCCME stwierdziła ponadto, że pojęcie „znaczących zakłóceń” zawarte w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie pojawia się w żadnym z postanowień porozumienia antydumpingowego WTO ani Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. W szczególności pojęcie „znaczących zakłóceń” nie mieści się w żadnej z kategorii przewidzianych w art. 2.2 porozumienia antydumpingowego WTO. W odniesieniu do wykorzystywania danych z państwa trzeciego CCCME stwierdziła, że nawet jeśli według Organu Apelacyjnego w sprawie DS473 wykorzystanie danych pochodzących ze źródła spoza państwa wywozu nie jest zabronione, wydaje się, że Komisja ignoruje fakt, iż Organ Apelacyjny podkreślił również, że „nie oznacza to jednak, że organ prowadzący dochodzenie może po prostu zastąpić koszt produkcji w kraju pochodzenia kosztem spoza kraju pochodzenia”, jak również, że „przy korzystaniu z jakichkolwiek informacji spoza danego kraju w celu określenia »kosztu produkcji w kraju pochodzenia« zgodnie z art. 2.2 porozumienia antydumpingowego organ prowadzący dochodzenie musi zapewnić, aby takie informacje zostały wykorzystane do ustalenia »kosztu produkcji w kraju pochodzenia«, a to może wymagać od organu prowadzącego dochodzenie dostosowania tych informacji”. Zdaniem CCCME wydaje się zatem, że to podejście Komisji jest niezgodne z zobowiązaniem UE wynikającym z art. 2.2 porozumienia antydumpingowego WTO.

(126) Ponadto CCCME twierdziła, że wydaje się również, iż art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego narusza art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego WTO, ponieważ wygląda na to, że Komisja powtarza te same błędy co w sprawie DS473, gdyż wydaje się, że jej ustalenia i argumentacja w obecnym dochodzeniu są bardzo podobne do ustaleń i argumentacji w sprawie dotyczącej biodiesla. Komisja stwierdziła, że ceny stali, głównego surowca w produkcji wież wiatrowych, są w Chinach zniekształcone, a ceny stali płacone przez producentów wież wiatrowych są narażone na zakłócenia systemowe. W związku z tym zdaniem CCCME na podstawie ustaleń Organu Apelacyjnego w sprawie UE – Biodiesel (Argentyna) możliwe, że Komisja narusza również art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego WTO.

(127) Ponadto CCCME przypomniała, że art. 2 ust. 6a lit. a) akapit trzeci rozporządzenia podstawowego wyraźnie stanowi, że ocena kwestii znaczących zakłóceń jest przeprowadzana oddzielnie dla każdego eksportera i producenta, przy czym jedynym wyjątkiem jest stosowanie kontroli wyrywkowej. W związku z tym CCCME nie zgodziła się z zawartym w motywie 102 stwierdzeniem Komisji, że „w przypadku potwierdzenia istnienia znaczących zakłóceń przepisy art. 2 ust. 6a rozporządzenia mają zastosowanie a priori do wszystkich producentów eksportujących w Chinach i dotyczą wszystkich kosztów związanych z ich czynnikami produkcji”, i zażądała od Komisji poprawy jej praktyki w tym zakresie.

(128) W odniesieniu do twierdzenia CCCME dotyczącego niewiążącego charakteru chińskich dokumentów dotyczących planowania Komisja przypomniała, że chiński system planowania określa priorytety i ustala cele, na których muszą skupić się władze centralne i lokalne. Stosowne plany istnieją na wszystkich szczeblach administracji rządowej i obejmują praktycznie wszystkie sektory gospodarki, a organy na wszystkich szczeblach administracji monitorują wdrażanie planów przez odpowiednie organy administracji rządowej niższego szczebla. Jak opisano szczegółowo w sprawozdaniu, cele określone w instrumentach dotyczących planowania mają w rzeczywistości charakter wiążący, a system planowania powoduje, że zasoby są przydzielane do sektorów uznanych przez rząd za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (53).

(129) Jeżeli chodzi o argumenty CCCME dotyczące zgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z porozumieniem antydumpingowym i ustaleniami Organu Rozstrzygania Sporów, omówiono je już w motywach 94 i 96, w tym wyjaśniono, że sprawa DS473 nie dotyczyła stosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do twierdzenia, że pojęcie „znaczących zakłóceń” zawarte w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie pojawia się w żadnym z postanowień porozumienia antydumpingowego WTO ani Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., Komisja przypomniała, że rozporządzenie podstawowe, w tym art. 2 ust. 6a, jest aktem prawa wtórnego Unii zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W prawie Unii nie ma wymogu, aby jego źródła, w tym prawo wtórne takie jak rozporządzenia, były oparte na prawie międzynarodowym lub powiązane z zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, takiego jak porozumienie antydumpingowe lub Protokół przystąpienia Chin do WTO.

(130) W odniesieniu do argumentu dotyczącego indywidualnej oceny znaczących zakłóceń przeprowadzanej dla każdego eksportera CCCME jedynie wyraziła brak zgody ze stanowiskiem Komisji, nie przedstawiając nowych argumentów. W związku z tym Komisja potwierdziła swoje stanowisko przedstawione w motywach 99 i 102 powyżej.

(131) Chengxi Shipyard powtórzyło swoje argumenty dotyczące niezgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z prawem WTO, opisane w motywie 104 powyżej, wskazując, że odpowiedź Komisji w motywach 94 i 96 jest bardzo ogólna i nie wyjaśniono w niej jednoznacznie podstawy prawnej zawartej w porozumieniach WTO przemawiającej za stosowaniem art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, stanowiącego odstępstwo od zasad ogólnych wyraźnie określonych w porozumieniu WTO i orzeczeniu Organu Rozstrzygania Sporów w sprawie DS473. Chengxi Shipyard wywnioskowało zatem ze stwierdzenia Komisji, że uzasadnia ona zgodność art. 2 ust. 6a z porozumieniami WTO pozostałą częścią sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chin do WTO, przy czym zwróciło uwagę, że ze względu na brak jasnego uzasadnienia, dlaczego Komisja jest takiego zdania, ujawnienie przez Komisję nie spełnia standardów prawnych w zakresie odpowiedniego uzasadnienia decyzji o zastosowaniu art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(132) Ponadto Chengxi Shipyard twierdziło, że nie udowodniono, iż przedsiębiorstwo to podlega znaczącym zakłóceniom, głównie z trzech powodów: (i) KPCh nie ma bezpośredniego wpływu na decyzje biznesowe w przedsiębiorstwie, które to ustalenie jest prawdą pomimo faktu, że prezes zarządu i dyrektor generalny Chengxi Shipyard są członkami KPCh i pełnią funkcje sekretarza i zastępcy sekretarza Komitetu Partii na poziomie przedsiębiorstwa; (ii) udział państwa lub obecność przedstawicieli państwa w zarządzie nie wskazuje na to, że decyzje biznesowe w przedsiębiorstwie nie są podejmowane w odpowiedzi na rynkowe sygnały popytu i podaży lub że jego działalność nie jest zorientowana na rynek; (iii) istnienie interwencji państwa nie jest równoznaczne ze znaczącym zakłóceniem, a Komisja nie wykazała, że domniemane interwencje przekrojowe rządu ChRL prowadzą do znaczących zakłóceń w odniesieniu do czynników produkcji, a w konsekwencji wpływają na koszty i ceny w ramach działalności Chengxi Shipyard.

(133) Jeżeli chodzi o argumenty Chengxi Shipyard dotyczące zgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z prawem WTO, Komisja podtrzymuje swoje stanowisko, że przepisy art. 2 ust. 6a są w pełni zgodne z zobowiązaniami Unii w ramach WTO. Powody takiego stanowiska Komisji wyraźnie wskazano w motywie 94 powyżej. Podobnie Komisja stwierdziła już w motywie 106, że w postępowaniach antydumpingowych dotyczących produktów z Chin przy określaniu wartości normalnej nadal mają zastosowanie części sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chin do WTO, które nie wygasły, zarówno w odniesieniu do normy gospodarki rynkowej, jak i w odniesieniu do stosowania metodyki, która nie jest oparta na ścisłym porównaniu z chińskimi cenami lub kosztami. Wydaje się, że Chengxi Shipyard łączy obowiązek podania powodów materialnego zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z domniemanym obowiązkiem wyjaśnienia podstawy prawnej WTO uzasadniającej zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, co nie jest istotne, a ponadto jest błędne (zob. również motyw 129 powyżej). W konsekwencji argument Chengxi Shipyard, że ujawnienie przez Komisję nie spełnia wymogów prawnych dotyczących odpowiedniego uzasadnienia, został odrzucony.

(134) Argumenty Chengxi Shipyard dotyczące braku dowodów na to, że przedsiębiorstwo podlega znaczącym zakłóceniom, już szczegółowo omówiono w motywie 108 powyżej. Ponadto Komisja przypomniała, że istnienie znaczących zakłóceń dających podstawy do zastosowania przepisów art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie jest powiązane z istnieniem jednego konkretnego elementu faktycznego lub informacji dotyczących konkretnego rynku obejmującego produkt objęty postępowaniem. W tym zakresie, jak wykazano w motywach 52–79, w toku niniejszego dochodzenia Komisja ustaliła istnienie znaczących zakłóceń w przemyśle wież wiatrowych oraz w sektorach powiązanych czynników produkcji. Zastosowanie kosztów krajowych przy konstruowaniu wartości normalnej jest dozwolone na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) wyłącznie wówczas, gdy w toku dochodzenia wyraźnie ustalono, że koszty te nie są zniekształcone. W tym względzie Chengxi Shipyard nie przedstawiło jednak żadnego dowodu świadczącego o tym, że jego czynniki produkcji były niezniekształcone. W związku z tym argument Chengxi Shipyard został odrzucony.

(135) W związku z powyższym z dostępnych dowodów wynika, że ceny lub koszty produktu objętego postępowaniem, w tym koszty surowców, energii i pracy, nie wynikają z działania sił rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego, na co wskazuje rzeczywisty lub potencjalny wpływ co najmniej jednego istotnego elementu spośród elementów w nim wymienionych. Na tej podstawie i wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony rządu ChRL Komisja stwierdziła, że w celu ustalenia wartości normalnej w tym przypadku nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych. W związku z tym Komisja przystąpiła do konstruowania wartości normalnej wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia, czyli, w tym przypadku, na podstawie odpowiednich kosztów produkcji i sprzedaży w odpowiednim reprezentatywnym kraju, zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, jak omówiono w następnej sekcji.

3.2.2. Kraj reprezentatywny

3.2.2.1. Uwagi ogólne

(136) Wyboru reprezentatywnego kraju dokonano na podstawie następujących kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego: — poziom rozwoju gospodarczego podobny do poziomu ChRL. W tym celu Komisja wykorzystała kraje o dochodzie narodowym brutto (DNB) na mieszkańca podobnym do ChRL na podstawie bazy danych klasyfikacji państw prowadzonej przez Bank Światowy (54), — produkcja produktu objętego postępowaniem w tym państwie, — dostępność odpowiednich danych publicznych w reprezentatywnym kraju, — w przypadku gdy istnieje kilka potencjalnych reprezentatywnych krajów, pierwszeństwo powinno zostać przyznane, w stosownych przypadkach, państwu z odpowiednim poziomem ochrony socjalnej i ochrony środowiska.

(137) Jak wyjaśniono w motywach 50 i 51, Komisja wydała dwie noty w odniesieniu do akt dotyczących źródeł do celów określenia wartości normalnej. W notach tych opisano fakty i dowody leżące u podstaw odpowiednich kryteriów, a ponadto odniesiono się do uwag otrzymanych przez strony na temat tych elementów i odpowiednich źródeł. W drugiej nocie Komisja poinformowała zainteresowane strony o zamiarze rozważenia wykorzystania Meksyku jako odpowiedniego reprezentatywnego kraju w przedmiotowej sprawie, jeżeli zostanie potwierdzone istnienie znaczących zakłóceń zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

3.2.2.2. Poziom rozwoju gospodarczego podobny do poziomu ChRL

(138) W pierwszej nocie Komisja wskazała Brazylię, Malezję, Meksyk, Republikę Południowej Afryki i Turcję jako kraje o podobnym poziomie rozwoju gospodarczego co ChRL, co do których wiadomo było, że ma w nich miejsce produkcja produktu objętego postępowaniem. Wszystkie te kraje Bank Światowy sklasyfikował na podstawie dochodu narodowego brutto (DNB) jako kraje o „wyższym średnim dochodzie”, podobnie jak ChRL.

(139) W uwagach do pierwszej noty Chengxi Shipyard twierdziło, że DNB na mieszkańca nie jest odpowiednim wskaźnikiem do oceny poziomu rozwoju gospodarczego danego kraju. Zamiast tego Komisja powinna była oprzeć swoje ustalenia na produkcie krajowym brutto na mieszkańca według parytetu siły nabywczej („PKB na mieszkańca wg PPP”). W tym względzie przedsiębiorstwo to twierdziło, że bardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem byłyby Indie, ponieważ pod względem PKB na mieszkańca według parytetu siły nabywczej w 2019 r. Indie były bliższe ChRL niż Turcja, państwo zaproponowane w skardze. Ponadto Indie były bardziej podobne do ChRL pod względem PKB na mieszkańca według parytetu siły nabywczej na osobę zatrudnioną, a zatem z uwzględnieniem wydajności w tych trzech krajach. Vestas również twierdziło, że Indie są odpowiednim reprezentatywnym krajem o takim samym poziomie rozwoju jak ChRL.

(140) W drugiej nocie Komisja zauważyła w tym względzie, że w rozporządzeniu podstawowym określono, iż reprezentatywny kraj powinien mieć poziom rozwoju podobny do poziomu państwa wywozu. Rozporządzenie nie zawiera jednak żadnych dalszych wymogów dotyczących wyboru odpowiedniego reprezentatywnego kraju. Komisja zdecydowała, że odpowiednim źródłem tych informacji jest baza danych Banku Światowego. Ta baza danych zapewniła Komisji wystarczającą liczbę potencjalnie odpowiednich reprezentatywnych krajów o podobnym poziomie rozwoju do celów dokonania wyboru najlepiej dopasowanego źródła niezniekształconych kosztów i cen. Ponadto jest to ranking sporządzony na podstawie obiektywnego kryterium i jest on wykorzystywany spójnie we wszystkich sprawach antydumpingowych, w których określenie wartości normalnej opiera się na przepisach art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, co zapewnia jednolitość i równe traktowanie w toku poszczególnych postępowań.

(141) DNB jest ponadto wykorzystywany przez Bank Światowy do klasyfikacji gospodarek na grupy pod kątem dochodu według metody stosowanej w polityce kredytowej Banku Światowego. W związku z tym, że uznaje się w nim wszystkie dochody, które trafiają do gospodarki krajowej, niezależnie od ich pochodzenia, w odpowiedni sposób odzwierciedla całkowitą działalność gospodarczą w danym kraju. W każdym razie Chengxi Shipyard nie wyjaśniło, w jaki sposób i dlaczego to PKB na mieszkańca według parytetu siły nabywczej, a nie DNB na mieszkańca, byłby bardziej odpowiedni, aby odzwierciedlić podobny poziom rozwoju, niż źródło wykorzystane przez Komisję, nie uzasadniło swojego twierdzenia ani w żaden inny sposób nie przedstawiło dowodów na jego poparcie.

(142) Ponieważ w okresie objętym dochodzeniem Indie nie były włączone do tej samej kategorii bazy danych Banku Światowego, nie można było uznać, że spełniają kryterium określone w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego. W związku z tym Komisja odrzuciła powyższy argument.

(143) W uwagach do drugiej noty Chengxi Shipyard podtrzymało swoje stanowisko, że dochód narodowy brutto (DNB) na mieszkańca nie jest odpowiednim wskaźnikiem rozwoju gospodarczego. Po pierwsze, przedsiębiorstwo to twierdziło, że DNB obejmuje dochody z działalności zagranicznej, które są nieistotne dla oceny rozwoju gospodarczego. Po drugie, twierdziło, że wskaźnik – czy to DNB, czy PKB – wyrażony w USD do celów porównania poszczególnych państw nie jest odpowiedni do oceny rozwoju gospodarczego. Taka ocena byłaby zniekształcona poziomem cen w państwach o podobnej wielkości produkcji, a także wahaniami kursów wymiany. Przedsiębiorstwo to przyznało również, że wpływ zmian poziomu cen (inflacji) i wahań kursów wymiany jest częściowo złagodzony metodą Atlas stosowaną przez Bank Światowy przy opracowywaniu klasyfikacji państw i grup kredytowych. Ponadto przedsiębiorstwo stwierdziło, że biorąc pod uwagę powyższe, pod względem rozwoju gospodarczego Indie są bardziej podobne do ChRL niż Turcja.

(144) W uwagach dotyczących ostatecznego ujawnienia Chengxi Shipyard podtrzymało swoje stanowisko, że PKB na mieszkańca według parytetu siły nabywczej będzie odpowiednim wskaźnikiem do oceny podobieństwa gospodarczego między państwami pod względem poziomu rozwoju gospodarczego, w związku z czym Indie mogą być odpowiednim reprezentatywnym krajem.

(145) Komisja wyjaśniła, że chociaż reprezentatywny kraj powinien mieć poziom rozwoju podob