ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2021/1059

z dnia 24 czerwca 2021 r.

w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) wspieranego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz instrumentów finansowania zewnętrznego

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 178, art. 209 ust. 1, art. 212 ust. 2 oraz art. 349,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

Art. 176 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) ma na celu przyczynianie się do korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych w Unii. Zgodnie z tym artykułem oraz z art. 174 akapity drugi i trzeci TFUE, EFRR ma przyczyniać się do zmniejszania dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów najmniej uprzywilejowanych, wśród których szczególną uwagę należy zwrócić na niektóre kategorie regionów, w tym ze szczególnym uwzględnieniem regionów transgranicznych.

Odzwierciedlając znaczenie przeciwdziałania zmianom klimatu zgodnie z zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia paryskiego przyjętego na mocy Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz na rzecz realizacji celów Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących zrównoważonego rozwoju, Fundusze będą przyczyniać się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i do osiągnięcia celu ogólnego zakładającego, że 30 % wydatków budżetowych UE zostanie przeznaczonych na wspieranie celów klimatycznych. W tym kontekście Fundusze powinny wspierać działania, które są prowadzone z poszanowaniem norm w zakresie klimatu i środowiska i które nie czyniłyby poważnych szkód dla celów środowiskowych w rozumieniu art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (7) .

W ramach komponentu obejmującego współpracę transgraniczną należy dążyć do przezwyciężania wspólnych wyzwań wspólnie zidentyfikowanych w regionach przygranicznych oraz do zrealizowania niewykorzystanego potencjału wzrostu w obszarach przygranicznych, na co wskazano w komunikacie Komisji z dnia 20 września 2017 r. zatytułowanym „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE” (zwanym dalej „komunikatem w sprawie regionów przygranicznych”). W związku tym jako obszary objęte programem do celów współpracy transgranicznej należy określić te regiony i obszary położone na granicy lub oddzielone morzem o nie więcej niż 150 km, między którymi mogą rzeczywiście zachodzić interakcje transgraniczne lub na których można zidentyfikować obszary funkcjonalne, bez uszczerbku dla ewentualnych dostosowań koniecznych w celu zapewnienia spójności i ciągłości obszarów objętych programami współpracy.

Komponent obejmujący współpracę transgraniczną powinien również uwzględniać współpracę pomiędzy co najmniej jednym państwem członkowskim lub jego regionami a co najmniej jednym państwem lub regionem lub innym terytorium poza Unią. Dzięki objęciu wewnętrznej i zewnętrznej współpracy transgranicznej zakresem niniejszego rozporządzenia powinno nastąpić znaczne uproszczenie i usprawnienie mających zastosowanie przepisów dla instytucji programu w państwach członkowskich oraz dla instytucji partnerskich i beneficjentów poza Unią w porównaniu z okresem programowania 2014–2020.

W oparciu o doświadczenia w zakresie programów współpracy międzyregionalnej w ramach Interreg komponent obejmujący współpracę międzyregionalną powinien skupiać się na zwiększaniu skuteczności polityki spójności za pomocą czterech programów szczegółowych: programu umożliwiającego wymianę doświadczeń, innowacyjnych podejść i budowania zdolności z naciskiem na cele polityki i cel specyficzny Interreg „Lepsze zarządzanie współpracą” w odniesieniu do określania, rozpowszechniania i transferu dobrych praktyk do polityk rozwoju regionalnego, w tym do programów w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”; programu ukierunkowanego na wymianę doświadczeń i budowanie zdolności w odniesieniu do identyfikacji, transferu i kapitalizacji dobrych praktyk w zakresie zintegrowanego i zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, z uwzględnieniem powiązań między obszarami miejskimi i wiejskimi, w tym wsparcia na rzecz działań opracowanych w ramach art. 11 rozporządzenia (UE) 2021/1058, uzupełniającego inicjatywę określoną w art. 12 tego rozporządzenia i skoordynowanego z tą inicjatywą; programu na rzecz wymiany doświadczeń, innowacyjnych podejść i budowania zdolności z myślą o harmonizacji i uproszczeniu wdrażania programów Interreg, harmonizacji i uproszczeniu działań w zakresie współpracy, o których mowa w art. 22 ust. 3 lit. d) ppkt (vi) rozporządzenia (UE) 2021/1060 oraz o wspieraniu ustanawiania, funkcjonowania i wykorzystywania europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej („EUWT”), które już zostały lub które mają zostać utworzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (10) , a także strategii makroregionalnych; oraz programu na rzecz doskonalenia analizy trendów rozwojowych. Te cztery programy w ramach komponentu obejmującego współpracę międzyregionalną powinny dotyczyć całej Unii i być również otwarte na udział państw trzecich.

Należy nadal wspierać lub, stosownie do sytuacji, ustanawiać współpracę we wszystkich jej wymiarach z państwami trzecimi sąsiadującymi z Unią, gdyż taka współpraca jest ważnym narzędziem polityki rozwoju regionalnego i powinna przynieść korzyści regionom państw członkowskich graniczącym z państwami trzecimi. W tym celu EFRR i unijne instrumenty finansowania zewnętrznego, Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie IPA III”), ISWMR i decyzja o stowarzyszeniu zamorskim, powinny zapewniać wsparcie na rzecz programów w ramach współpracy transgranicznej, współpracy transnarodowej, współpracy międzyregionalnej i współpracy regionów najbardziej oddalonych. Wsparcie z EFRR oraz z unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego powinno opierać się na zasadzie wzajemności i proporcjonalności. Jednakże w odniesieniu do środków IPA III przeznaczonych na współpracę transgraniczną („IPA III – współpraca transgraniczna”) i do środków ISWMR przeznaczonych na współpracę transgraniczną dla obszaru geograficznego w ramach polityki sąsiedztwa („ISWMR – współpraca transgraniczna”) wsparcie z EFRR powinno zostać uzupełnione co najmniej równoważnymi kwotami w ramach IPA III – współpraca transgraniczna i w ramach ISWMR – współpraca transgraniczna, z zastrzeżeniem maksymalnej kwoty określonej w odpowiednim akcie prawnym.

Pomoc w ramach IPA III ma skupiać się przede wszystkim na wspieraniu beneficjentów IPA III we wzmacnianiu instytucji demokratycznych oraz praworządności, w reformowaniu sądownictwa i administracji publicznej, w zapewnianiu poszanowania praw podstawowych oraz propagowaniu równouprawnienia płci, tolerancji, włączenia społecznego i niedyskryminacji, jak również rozwoju regionalnego i lokalnego. Pomoc w ramach IPA III ma nadal wspierać wysiłki beneficjentów IPA III na rzecz zacieśniania regionalnej, makroregionalnej i transgranicznej współpracy, jak również stymulowania rozwoju terytorialnego, w tym poprzez realizowanie unijnych strategii makroregionalnych. Ponadto pomoc w ramach IPA III ma obejmować kwestie bezpieczeństwa, migracji i zarządzania granicami, zapewnianie dostępu do ochrony międzynarodowej, dzielenie się odpowiednimi informacjami, wzmocnienie kontroli granic i prowadzenie wspólnych wysiłków w walce z migracją nieuregulowaną i przemytem migrantów.

W odniesieniu do wsparcia z ISWMR Unia powinna rozwijać szczególne stosunki z krajami sąsiadującymi, dążąc do utworzenia przestrzeni dobrobytu i dobrego sąsiedztwa, opartej na wartościach Unii i charakteryzującej się bliskimi i pokojowymi stosunkami opartymi na współpracy. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wspierać wewnętrzne i zewnętrzne aspekty odpowiednich strategii makroregionalnych. Inicjatywy te mają strategiczne znaczenie i zapewniają ważne ramy polityki ukierunkowanej na zacieśnienie stosunków z krajami partnerskimi oraz między tymi krajami, w oparciu o zasady wzajemnej rozliczalności, współodpowiedzialności i poczucia obowiązku.

W świetle szczególnej sytuacji unijnych regionów najbardziej oddalonych niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących poprawy warunków, na jakich regiony te mogą uzyskać dostęp do funduszy strukturalnych. W konsekwencji niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zostać dostosowane do specyfiki unijnych regionów najbardziej oddalonych w celu uproszczenia i promowania ich współpracy z krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ) oraz państwami trzecimi, przy jednoczesnym uwzględnieniu komunikatu Komisji z dnia 24 października 2017 r. zatytułowanego „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE”. Powinna istnieć możliwość prowadzenia tej współpracy w ścisłym partnerstwie z organizacjami integracji i współpracy regionalnej.

EFRR powinien w ramach Interreg przyczyniać się do realizacji celów szczegółowych objętych celami polityki spójności. Wykaz celów szczegółowych w ramach poszczególnych celów polityki powinien być jednak dostosowany do szczególnych potrzeb Interreg, aby umożliwić interwencje podobne to tych podejmowanych w ramach EFS, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)–l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1057 (13) za pomocą wspólnych działań w ramach programów Interreg.

W kontekście wyjątkowych i szczególnych okoliczności na wyspie Irlandii, mając na względzie wsparcie współpracy Północ–Południe na podstawie porozumienia wielkopiątkowego, program transgraniczny PEACE PLUS ma kontynuować prace prowadzone w ramach poprzednich programów między hrabstwami granicznymi Irlandii i Irlandii Północnej oraz korzystać z wyników tych prac. Z uwagi na jego znaczenie praktyczne należy zapewnić, by w przypadku gdy program ten działa na rzecz pokoju i pojednania, EFRR przyczyniał się w tych regionach także do propagowania stabilności i współpracy społecznej, gospodarczej i regionalnej, w szczególności poprzez działania propagujące spójność między społecznościami. Zważywszy na specyfikę tego programu, powinien być on zarządzany w sposób zintegrowany, przy czym wkład Zjednoczonego Królestwa należy uwzględnić w tym programie jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. Ponadto niektóre przepisy dotyczące wyboru operacji w niniejszym rozporządzeniu nie powinny mieć zastosowania do tego programu w odniesieniu do operacji na rzecz pokoju i pojednania.

W porównaniu do przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) 2021/1060 przepisy dotyczące przygotowywania, zatwierdzania i zmiany programów Interreg, jak również przepisy dotyczące rozwoju terytorialnego, wyboru operacji, monitorowania i ewaluacji, instytucji programu, audytu operacji oraz przejrzystości i komunikacji należy dostosować do specyfiki programów Interreg. Te przepisy szczegółowe powinny być proste i jasne, aby uniknąć przeregulowania i dodatkowych obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich i beneficjentów.

Ze względu na udział więcej niż jednego państwa członkowskiego i związane z tym wyższe koszty administracyjne, między innymi w zakresie regionalnych punktów kontaktowych, znanych również jako „anteny”, które są ważnymi punktami kontaktowymi dla wnioskodawców i wykonawców projektów, a tym samym pełnią funkcję bezpośredniego łącznika ze wspólnymi sekretariatami lub odpowiednimi instytucjami, ale w szczególności także w zakresie kontroli i tłumaczeń, pułap wydatków na pomoc techniczną powinien być wyższy niż pułap takich wydatków w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”. W celu kompensacji wyższych kosztów administracyjnych należy zachęcać państwa członkowskie do zmniejszania, w miarę możliwości, obciążeń administracyjnych związanych z wdrażaniem wspólnych projektów. Ponadto programy Interreg z ograniczonym wsparciem unijnym lub programy Interreg w zakresie zewnętrznej współpracy transgranicznej powinny otrzymać pewną minimalną kwotę na pomoc techniczną, aby zapewnić wystarczające finansowanie skutecznych działań w zakresie pomocy technicznej, w tym dla regionalnych oddziałów wspólnych sekretariatów i punktów kontaktowych utworzonych w celu zbliżenia się do potencjalnych beneficjentów i partnerów.

W oparciu o doświadczenia wyniesione z okresu programowania 2014–2020 należy w dalszym ciągu stosować system wprowadzający jasną hierarchię zasad kwalifikowalności wydatków przy jednoczesnym utrzymaniu reguły, zgodnie z którą zasady kwalifikowalności wydatków mają być ustalane na poziomie Unii oraz dla programu Interreg jako całości, w celu uniknięcia wszelkich możliwych sprzeczności lub niespójności między różnymi rozporządzeniami oraz między prawem Unii a prawem krajowym. Przyjmowanie w poszczególnych państwach członkowskich dodatkowych przepisów, które miałyby zastosowanie wyłącznie do beneficjentów w tym państwie członkowskim, należy ograniczyć do niezbędnego minimum. Do niniejszego rozporządzenia należy w szczególności włączyć rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 481/2014 (15) przyjęte dla okresu programowania 2014–2020.

Należy zachęcać państwa członkowskie do powierzania EUWT funkcji instytucji zarządzającej lub do nakładania na takie ugrupowanie – podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych transgranicznych podmiotów prawnych – odpowiedzialności za zarządzanie podprogramem, zintegrowaną inwestycją terytorialną lub co najmniej jednym funduszem małych projektów, lub działanie jako jedyny partner. W tym kontekście na podstawie przepisów jednego z państw uczestniczących należy ustanowić transgraniczny podmiot prawny, obejmujący euroregiony, posiadający osobowość prawną; należy również zezwolić na udział władz regionalnych i lokalnych ze wszystkich państw uczestniczących.

Aby kontynuować łańcuch płatności ustanowiony dla okresu programowania 2014–2020, mianowicie z Komisji do partnera wiodącego poprzez instytucję certyfikującą, należy nadal stosować ten łańcuch płatności w ramach zadań w zakresie księgowania wydatków. Wsparcie unijne należy wypłacać partnerowi wiodącemu, o ile nie oznaczałoby to podwójnych opłat za przeliczenie na euro i z powrotem na inną walutę lub odwrotnie między partnerem wiodącym i pozostałymi partnerami. Jeżeli nie przewidziano inaczej, partner wiodący powinien zapewnić, by pozostali partnerzy otrzymali łączną kwotę wkładu z odpowiedniego funduszu Unii w całości oraz w terminie uzgodnionym przez wszystkich partnerów i zgodnie z tą samą procedurą, którą stosuje się w odniesieniu do partnera wiodącego.

Zgodnie z art. 63 ust. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (16) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) przepisy sektorowe mają uwzględniać potrzeby programów Interreg, w szczególności w odniesieniu do funkcji audytu. Przepisy dotyczące rocznej opinii audytowej, rocznego sprawozdania z kontroli oraz przepisy dotyczące audytów operacji powinny być zatem uproszczone i dostosowane do tych programów, które obejmują więcej niż jedno państwo członkowskie.

Należy ustanowić jasny łańcuch odpowiedzialności finansowej w odniesieniu do odzyskiwania środków w przypadku nieprawidłowości – od jedynego partnera lub innych partnerów za pośrednictwem partnera wiodącego i instytucji zarządzającej do Komisji. Należy wprowadzić przepisy dotyczące odpowiedzialności państw członkowskich, państw trzecich, krajów partnerskich lub KTZ, w przypadku gdy nie udaje się odzyskać środków od jedynego partnera lub innych partnerów lub partnera wiodącego, co oznacza, że państwo członkowskie refunduje środki instytucji zarządzającej. W konsekwencji w ramach programów Interreg nie ma marginesu na nieściągalne należności na poziomie beneficjentów. Niezbędne jest jednak doprecyzowanie przepisów dotyczących sytuacji, w której państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub KTZ nie refundowałyby środków instytucji zarządzającej. Należy również doprecyzować obowiązki partnera wiodącego w odniesieniu do odzyskiwania środków.

Aby stosować w dużej mierze wspólny zbiór przepisów zarówno w uczestniczących państwach członkowskich, jak i w państwach trzecich, krajach partnerskich lub KTZ, niniejsze rozporządzenie powinno mieć także zastosowanie do uczestnictwa państw trzecich, krajów partnerskich lub KTZ, chyba że w konkretnym rozdziale niniejszego rozporządzenia określono przepisy szczegółowe. Instytucje programu Interreg mogą mieć odpowiedniki w porównywalnych instytucjach państw trzecich, krajów partnerskich lub KTZ. Punktem wyjścia dla kwalifikowalności wydatków powinno być podpisanie umowy w sprawie finansowania przez odpowiednie państwo trzecie, kraj partnerski lub KTZ. Zamówienia w przypadku beneficjentów w państwie trzecim, kraju partnerskim lub KTZ powinny być zgodne z przepisami dotyczącymi zewnętrznych zamówień przewidzianymi w rozporządzeniu finansowym. Należy określić procedury zawierania umów w sprawie finansowania z każdym z państw trzecich, krajów partnerskich lub KTZ, jak również umów między instytucją zarządzającą a każdym państwem trzecim, krajem partnerskim lub KTZ w odniesieniu do wsparcia z unijnego instrumentu finansowania zewnętrznego lub w przypadku przesunięcia do programu Interreg dodatkowego wkładu, innego niż krajowe współfinansowanie, z państwa trzeciego, kraju partnerskiego lub KTZ.

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do celów przyjmowania i zmieniania wykazów obszarów objętych programem Interreg, które mają otrzymać wsparcie oraz wykazu całkowitych kwot wsparcia unijnego na każdy z programów Interreg. Ponadto należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania dokumentów dotyczących strategii wieloletnich dla programów Interreg otrzymujących wsparcie z unijnego instrumentu finansowania zewnętrznego. Uprawnienia ta powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (18) . Mimo że akty te mają charakter ogólny, należy stosować procedurę doradczą, z uwagi na to, iż służą one jedynie wdrażaniu przepisów w wymiarze technicznym. W odpowiednim przypadku dokumenty dotyczące strategii wieloletnich dla programów Interreg otrzymujących wsparcie z unijnego instrumentu finansowania zewnętrznego powinny również uwzględniać procedurę określoną w rozporządzeniu w sprawie IPA III oraz w rozporządzeniu (EU) 2021/947.

W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany załącznika. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie promowanie współpracy między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, krajami partnerskimi lub KTZ, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

SPIS TRESCI

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

SEKCJA I

Przedmiot, zakres stosowania i komponenty Interreg

Do programów Interreg ma zastosowanie rozporządzenie (UE) 2021/1060 oraz rozporządzenie (UE) 2021/1058, z wyjątkiem przypadków wyraźnie określonych w tych rozporządzeniach i w niniejszym rozporządzeniu lub przypadku gdy rozporządzenie (UE) 2021/1060 może mieć zastosowanie wyłącznie do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”.

W odniesieniu do wsparcia programów Interreg z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III), Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) oraz finansowania dla wszystkich KTZ na okres programowania 2021–2027 ustanowionego jako program decyzją 2013/755/UE (zwanych dalej łącznie „unijnymi instrumentami finansowania zewnętrznego”) niniejsze rozporządzenie określa dodatkowe cele szczegółowe, jak również włączenie tych funduszy do programów Interreg, kryteria kwalifikowalności dla państw trzecich, krajów partnerskich oraz KTZ i ich regionów, a także niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia (UE) 2021/1060. Stosuje się także następujące definicje:

1) „beneficjent IPA III” oznacza kraj lub terytorium wskazane w odpowiednim załączniku do rozporządzenia w sprawie IPA III;

2) „państwo trzecie” oznacza państwo, które nie jest państwem członkowskim i nie otrzymuje wsparcia z funduszy Interreg lub które wnosi wkład do budżetu ogólnego Unii (zwanego dalej „budżetem Unii”) za pomocą zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel;

3) „kraj partnerski” oznacza beneficjenta IPA III lub kraj lub terytorium objęte – w odniesieniu do programów Interreg A i B – obszarem objętym polityką sąsiedztwa wskazanym w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2021/947 lub Federację Rosyjską lub – w odniesieniu do programów Interreg C i D – kraj lub terytorium objęte dowolnym obszarem geograficznym w ramach ISWMR, które otrzymują wsparcie z unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego;

4) „transgraniczny podmiot prawny” oznacza podmiot prawny ustanowiony na podstawie przepisów jednego z państw uczestniczących w programie Interreg, pod warunkiem że podmiot ten jest utworzony przez władze terytorialne lub inne podmioty z co najmniej dwóch państw uczestniczących;

5) „organizacja integracji i współpracy regionalnej” oznacza – w kontekście współpracy regionów najbardziej oddalonych – grupę państw trzecich lub regionów na tym samym obszarze geograficznym, których celem jest ścisła współpraca w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; państwa członkowskie mogą być częścią takiej organizacji.

Do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy rozporządzenie (UE) 2021/1060 odnosi się do „państwa członkowskiego”, sformułowanie to odczytuje się jako odniesienie do „państwa członkowskiego, w którym mieści się instytucja zarządzająca”, a gdy rozporządzenie to odnosi się do „każdego państwa członkowskiego” lub „państw członkowskich” – jako odniesienie do „państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, państw trzecich, krajów partnerskich oraz KTZ uczestniczących w danym programie Interreg”.

Do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy rozporządzenie (UE) 2021/1060 odnosi się do „Funduszy” wskazanych w art. 1 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia lub do rozporządzenia (UE) 2021/1058, sformułowanie to odczytuje się jako obejmujące także odpowiedni unijny instrument finansowania zewnętrznego.