1.

Dane zawarte w komunikatach elektronicznych stosowanych do celów systemu komputerowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE, tworzą grupy danych i w stosownych przypadkach podgrupy danych. Szczegóły dotyczące danych i ich stosowania są przedstawione w tabelach od 1 do 6, gdzie: a) w kolumnie A podaje się kod numeryczny (numer) przypisany do każdej grupy i podgrupy danych; każdą podgrupę poprzedza numer porządkowy (pod)grupy danych, której jest częścią (na przykład: jeżeli grupa danych jest oznaczona numerem 1, to podgrupa danych tej grupy numerem 1.1, a podgrupa danych tej podgrupy numerem 1.1.1); b) w kolumnie B podaje się kod alfabetyczny (literę) przypisany do każdego elementu (pod)grupy danych; c) w kolumnie C określa się (pod)grupę danych lub element danych; d) w kolumnie D podaje się każdą (pod)grupę danych lub element danych wraz z wartością wskazującą, czy wprowadzenie odpowiednich danych jest: — „R” (required – obowiązkowe), co oznacza, że dane muszą być wprowadzone. Jeżeli (pod)grupa danych jest „O” (optional – fakultatywna) lub „C” (conditional – warunkowa), wprowadzenie elementów danych z tej grupy nadal może być „R” (required – obowiązkowe), jeżeli właściwe organy państwa członkowskiego zdecydowały, że dane z tej (pod)grupy muszą zostać wypełnione lub jeżeli warunek ma zastosowanie, — „O” (optional – fakultatywne), co oznacza, że wprowadzenie danych jest fakultatywne dla osoby, która przekazuje komunikat (wysyłający lub odbiorca), poza sytuacją, w której państwo członkowskie postanowiło, że dane są obowiązkowe zgodnie z opcją podaną w kolumnie E dla niektórych fakultatywnych (pod)grup danych lub elementów danych, — „C” (conditional – warunkowe), co oznacza, że użycie (pod)grupy danych lub elementu danych zależy od innych (pod)grup danych lub elementów danych zawartych w tym samym komunikacie, — „D” (dependent – zależne), co oznacza, że zastosowanie (pod)grupy danych lub elementu danych zależy od warunku, którego nie może sprawdzić system komputerowy, jak przewidziano w kolumnach E i F; e) w kolumnie E podaje się warunek (warunki) w odniesieniu do danych, których wprowadzenie jest warunkowe, określa się zastosowanie w stosownych przypadkach danych fakultatywnych lub zależnych oraz wskazuje się, jakie dane muszą być dostarczone przez właściwe organy; f) w kolumnie F, jeśli to konieczne, podaje się wyjaśnienia dotyczące wypełnienia komunikatu; g) w kolumnie G podaje się: — w odniesieniu do niektórych (pod)grup – liczbę poprzedzającą znak „x” wskazującą ile razy (pod)grupę danych można powtórzyć w komunikacie (wartość domyślna – 1), oraz — w odniesieniu do wszystkich elementów danych poza elementami danych wskazującymi czas lub datę – cechy określające rodzaj i długość danych. Kody rodzajów danych są następujące: — a alfabetyczny — n numeryczny — an alfanumeryczny. Cyfra następująca po kodzie wskazuje dopuszczalną długość danego elementu danych. Fakultatywne dwie kropki przed wskaźnikiem długości oznaczają, że dane nie mają ustalonej długości, ale mogą zawierać maksymalnie liczbę cyfr określoną wskaźnikiem długości. Przecinek w długości danych oznacza, że dane mogą zawierać liczby dziesiętne, cyfra przed przecinkiem oznacza całkowitą długość atrybutu, a cyfra po przecinku oznacza maksymalną liczbę cyfr dziesiętnych po przecinku. — W odniesieniu do danych wskazujących czas lub datę „date”, „time” lub „dateTime” oznaczające datę, czas lub datę i czas, muszą być podane przy zastosowaniu normy ISO 8601 określającej zapisywanie daty i czasu dnia.