ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.2.3.

W drugim etapie oceny poziom bezpieczeństwa uznaje się za dopuszczalny, jeżeli MWA nie przekracza NRV plus 20 % zakresu tolerancji. Jeżeli warunek ten nie zostanie spełniony, Agencja zwraca się do organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo w zainteresowanym państwie członkowskim o przekazanie danych dotyczących wypadku o najpoważniejszych skutkach (pod względem FWSI) w ostatnich latach obserwacji, zgodnie z sekcją 3.1, z wyjątkiem lat stosowanych do określenia NRV. Jeżeli ten pojedynczy wypadek ma poważniejsze skutki niż najpoważniejszy pojedynczy wypadek ujęty w danych służących do ustalenia NRV, zostaje on wyłączony ze statystyk. MWA jest następnie obliczana ponownie w celu sprawdzenia, czy znajduje się w wyżej wymienionym zakresie tolerancji. Jeżeli tak, poziom bezpieczeństwa zostaje uznany za dopuszczalny. W przeciwnym przypadku należy przejść do trzeciego etapu oceny.
(27)

Zgodnie z art. 7 decyzji nr 626/2008/WE państwa członkowskie zapewniają, że wybrani wnioskodawcy, zgodnie z ramami czasowymi i z obszarem usług, do których wybrani wnioskodawcy się zobowiązali, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) oraz z prawem krajowym i wspólnotowym, mają prawo do używania konkretnej częstotliwości radiowej wskazanej w decyzji Komisji, podjętej na mocy art. 5 ust. 2 lub art. 6 ust. 3, oraz prawo do eksploatacji systemu satelitarnej komunikacji ruchomej. Informują one odpowiednio o tych prawach wybranych wnioskodawców. Decyzja nr 626/2008/WE przewiduje również, że prawo do korzystania z określonych częstotliwości radiowych powinno być przyznane wybranym wnioskodawcom jak najszybciej po dokonaniu selekcji, zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (7).
(4)

Przewiduje się, że finansowanie zewnętrzne pozostanie pod znaczną presją, ponieważ bezpośrednie inwestycje zagraniczne i inne napływy kapitałowe i finansowe w latach 2009–2011 prawdopodobnie nie w pełni pokryją utrzymujący się, choć malejący, deficyt obrotów bieżących oraz konieczność prolongowania znacznego, krótko- i długoterminowego długu denominowanego w walucie obcej. Szacuje się, że potrzeby Rumunii w zakresie finansowania zewnętrznego w okresie do pierwszego kwartału 2011 r. wyniosą 20 mld EUR. Przyjmuje się, że po przyznaniu wzajemnej pomocy stopa prolongowania ekspozycji banków zagranicznych na Rumunię wyniesie 100 %, zgodnie z wymaganym zobowiązaniem głównych zagranicznych banków do utrzymania ich narażenia na Rumunię (jak potwierdzono w ich wspólnym oświadczeniu z dnia 26 marca 2009 r.), natomiast stopa prolongowania zadłużenia zewnętrznego podmiotów korporacyjnych wobec ich instytucji macierzystych oraz zadłużenia zewnętrznego banków rumuńskich w 2009 r. wyniosłaby 50 %. Na lata 2010 i 2011 zakłada się, że wszystkie dobiegające terminu zapadalności zobowiązania zagraniczne zostaną w 100 % prolongowane zgodnie z przewidywaną stabilizacją rynku finansowego oraz początkiem poprawy sytuacji na największych rynkach eksportowych Rumunii. Oprócz wystarczająco wysokiego docelowego poziomu rezerw walutowych (wynoszącego ponad 100 % pozostałego do spłaty krótkoterminowego zadłużenia zewnętrznego) przyjęto również konserwatywne założenia dotyczące innych odpływów kapitałowych, takich jak odpływy depozytów nierezydentów, spadek kredytów kupieckich i odpływ inwestycji portfelowych w celu włączenia dodatkowych buforów do obliczeń.
(4)

Przed wszczęciem postępowania i zgodnie z art. 10 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 Komisja powiadomiła przedstawicieli USA o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, iż subsydiowany przywóz sodu luzem pochodzącego z USA powoduje istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego. Przedstawiciele USA zostali zaproszeni do konsultacji mających na celu wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do treści skargi oraz w celu osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Przedstawiciele USA przyjęli propozycję konsultacji, które odbyły się w dniu 11 lipca 2008 r. W trakcie konsultacji nie zdołano wypracować wspólnego rozwiązania. Z uwagą wysłuchano jednak wyjaśnień przedstawicieli USA w sprawie zawartych w skardze zarzutów dotyczących uznania domniemanego subsydium za wymagające stosowania środków wyrównawczych.
(6)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty, a następnie złożyła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw: Producent wspólnotowy: — Métaux Spéciaux (MSSA SAS), Saint-Marcel, Francja Producent eksportujący w USA: — E.I. DuPont De Nemours and Company, Wilmington, Delaware Powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii: — DuPont De Nemours International SA, Genewa Użytkownicy wspólnotowi: — Rohm and Haas Europe Sàrl, Morges, Szwajcaria — Evonik Degussa GmbH, Frankfurt, Niemcy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 124/64

DECYZJA RADY

z dnia 18 maja 2009 r.

określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do przedłużenia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

(2009/394/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

Międzynarodowa umowa w sprawie cukru z 1992 r. została zawarta przez Wspólnotę decyzją Rady 92/580/EWG (1) i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1993 r. na okres trzech lat do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu była ona regularnie przedłużana na kolejne okresy dwóch lat. Okres jej obowiązywania przedłużono ostatnio decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru w maju 2007 r. i obowiązuje do dnia 31 grudnia 2009 r. W interesie Wspólnoty leży dokonanie kolejnego przedłużenia. W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Międzynarodowej Radzie ds. Cukru, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania umowy,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

W ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru Wspólnota głosuje za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat.

Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażania takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 maja 2009 r. W imieniu Rady J. KOHOUT Przewodniczący

(1) Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15.
(95)

Pomoc państwowa polegająca na dopłatach do pensji w celu zwiększenia popytu na pracowników znajdujących się w niekorzystnej sytuacji „może stworzyć dodatkowe bodźce zachęcające przedsiębiorstwa do zwiększenia poziomu zatrudnienia pracowników należących do tej kategorii”. Pracownicy zostają zaliczeni do kategorii pracowników w niekorzystnej sytuacji po przekroczeniu 50 roku życia. 76 % pracowników z przedziału wiekowego 55–59 było słabo przeszkolonych i posiadało niskie kwalifikacje, co uniemożliwiało im przejście do pracy w innych sektorach w przypadku zwolnienia. Jeśli chodzi o liczbę pracowników objętych zastosowaniem środka, tylko 10 214 spośród 123 574 zatrudnionych w sektorze w roku 2008 znajdowało się w przedziale wiekowym od 55 do 59 lat i tylko 6 700 spośród nich przepracowało w swoim przedsiębiorstwie 5 lat i było zatrudnionych na umowy na czas nieokreślony. Liczba ta odpowiadała 5,2 % ogólnej liczby pracowników sektora, zaś zakres zastosowania środka na pojedyncze przedsiębiorstwo obliczono na 0,3 % kosztów pracowniczych, co stanowi poziom o wiele niższy od poziomu 50 % kosztów kwalifikowanych, ustanowionego w art. 40 rozporządzenia ogólnego w sprawie wyłączeń blokowych. Wpływ środka był ograniczony także dlatego, że dotyczył on przede wszystkim (74 %) mikroprzedsiębiorstw, zaś kwota pomocy była bardzo niewielka (0,3 % kosztów pracowniczych). Pomimo niewielkiego wpływu finansowego na przedsiębiorstwo środek ten, według władz hiszpańskich, stanowił bodziec motywujący do utrzymania na stanowiskach przez jeszcze kilka lat pracowników, których środek dotyczył, zamiast zwalniać ich lub zatrudniać, nie zgłaszając tego faktu. Dlatego też pomoc wydawała się niezbędna i dobrze zorientowana na określoną grupę wiekową pracowników w niekorzystnej sytuacji, a jednocześnie proporcjonalna.
(13)

W poprzedniej decyzji Komisji (13) dotyczącej dostarczania gazu użytkownikom końcowym wprowadzono rozróżnienie pomiędzy gazem o niskiej wartości opałowej (ang. Low Calorific Value – LCV) i gazem o wysokiej wartości opałowej (ang. High Calorific Value – HCV). Komisja rozważała również wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy dostawami skroplonego gazu ziemnego (ang. Liquefied Natural Gas – LNG) i dostawami gazu ziemnego za pośrednictwem instalacji gazowej (14). W kolejnej decyzji Komisji (15) dotyczącej m.in. rozwoju i produkcji gazu ziemnego nie rozstrzygnięto jednak kwestii, czy do celów tej decyzji należy uwzględnić istnienie oddzielnych rynków dla gazu o niskiej wartości opałowej (LCV), gazu o wysokiej wartości opałowej (HCV) oraz skroplonego gazu ziemnego (LNG), „ponieważ ocena końcowa nie jest uzależniona od przyjętej definicji”. Do celów niniejszej decyzji kwestia ta również może pozostać nierozstrzygnięta z następujących względów: — przedsiębiorstwo NAM nie produkuje LNG, — przedsiębiorstwo NAM prowadzi działalność wyłącznie w Niderlandach, gdzie od dnia 1 lipca 2008 r. w obrocie gazem na rynku transakcji natychmiastowych, tzw. Title Transfer Facility („TTF”), nie jest już uwzględniane rozróżnienie pomiędzy gazem LCV a gazem HCV. Ponadto od tego dnia Gas Transport Services (niderlandzki krajowy operator sieci gazowej) przejął pełną kontrolę nad konwersją. Spedytorzy nie mają zatem obowiązku rezerwowania zdolności konwersji.
(64)

Jak wykazała strona polska, obydwie gałęzie produkcji dają perspektywy zysku. Strona polska wykazała również, że Odlewnia Śrem posiada możliwości techniczne pozwalające na wytworzenie takiej ilości produktów jak przed restrukturyzacją. Strona polska zobowiązuje się do ograniczenia produkcji odlewów żeliwnych do armatury przemysłowej o 50 % oraz do całkowitego zaprzestania produkcji odlewów żeliwnych dla elektrowni wiatrowych. Komisja jest zatem zdania, że środki te można uznać za środek wyrównawczy, a nie po prostu za działania niezbędne w celu przywrócenia rentowności Odlewni Śrem.
(3)

Z powodu nieprzedłożenia pełnej dokumentacji w celu uzasadnienia włączenia malationu do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy w terminie przewidzianym w części B załącznika V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 (2), Komisja postanowiła, decyzją Komisji 2007/565/WE (3), że malation nie zostanie włączony do załączników I, IA lub IB do dyrektywy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 (4), produkty biobójcze zawierające malation nie będą już wprowadzane do obrotu.
(3)

Nie otrzymawszy odpowiedzi od władz luksemburskich, Komisja wysłała do nich pierwsze ponaglenie w dniu 23 kwietnia 2003 r. (nr ref. AGR 011093). Ponieważ ponaglenie to pozostało bez odpowiedzi, w dniu 9 lipca 2003 r. wysłane zostało drugie ponaglenie z wezwaniem do potwierdzenia na piśmie przyjęcia propozycji najpóźniej do dnia 30 lipca 2003 r. (nr ref. VI 017922).
(1)

Jeśli państwo członkowskie postanawia w odniesieniu do statków pływających pod banderą tego państwa upoważnić pewne organizacje do przeprowadzania całości lub części inspekcji i przeglądów dotyczących świadectw wystawianych na mocy stosownych konwencji międzynarodowych oraz, w stosownych sytuacjach, do wystawiania i przedłużania ważności takich świadectw, lub też jeśli państwo takie postanawia przekazać przeprowadzanie takich inspekcji i przeglądów organizacjom, może ono powierzyć wymienione wyżej zadania jedynie organizacjom uznanym na podstawie art. 4 dyrektywy 94/57/WE.
(100)

Jeśli chodzi o pierwszą wątpliwość wskazaną przez Komisję, władze francuskie zauważają, że zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem nie można a priori zaliczyć do kosztów restrukturyzacji (ani udziału własnego przedsiębiorstwa będącego beneficjentem w rozumieniu pkt 43 i 44 wytycznych dotyczących restrukturyzacji). Z tego powodu władze francuskie nie zaliczyły go do kosztów restrukturyzacji. Wskazują jednak, że zwrot ten, szacowany na około [25–30] mln EUR (wraz z odsetkami), został oczywiście włączony do biznesplanu dołączonego do zgłoszenia, tak jak wszystkie inne normalne wydatki finansowe. Komisja uważa, że ujęcie zwrotu w biznesplanie jest niezbędne, co miało miejsce w tym przypadku (39). Jeśli chodzi o to, czy zwrot ten musi zostać formalnie uznany za koszt restrukturyzacji w rozumieniu pkt 43 wytycznych dotyczących restrukturyzacji, Komisja zauważa, że nawet gdyby tak było, nie zmniejszyłoby to wkładu własnego beneficjenta do poziomu poniżej 50 % wymaganych w pkt 44 wytycznych dotyczących restrukturyzacji. Nawet jeśli zwrot pomocy z odsetkami byłby zaliczony do kosztów restrukturyzacji – które wyniosłyby wtedy około [75–100] mln EUR – doprowadziłoby to bowiem do dalszego zmniejszenia części kosztów restrukturyzacji finansowanej z pomocy i do zwiększenia części kosztów finansowanej przez beneficjenta (40) i jego akcjonariuszy. Nie jest zatem konieczne, aby Komisja wypowiadała się w tej sprawie.
(1)

Protokół dodatkowy do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (zwany dalej „protokołem dodatkowym”), został podpisany w imieniu Wspólnoty i państw członkowskich w dniu 10 października 2007 r. zgodnie z decyzją Rady 2008/74/WE z dnia 9 października 2007 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (2).
(7)

Na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2001/95/WE określone powinny zostać wymogi bezpieczeństwa dotyczące przenośnych odtwarzaczy muzycznych, w celu złożenia do organów normalizacyjnych wniosku o opracowanie normy zapobiegającej ryzyku uszkodzenia słuchu z powodu narażenia na dźwięk pochodzący z tego rodzaju urządzeń, zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (5). Zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE odniesienie do przyjętej normy powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Aby zapewnić całościowe i zharmonizowane podejście do kwestii bezpieczeństwa wszystkich przenośnych odtwarzaczy muzycznych, włącznie z telefonami komórkowymi z funkcją odtwarzania muzyki, należy złożyć do organów normalizacyjnych wniosek w oparciu o dyrektywy 2001/95/WE, 1999/5/WE i 2006/95/WE.
(83)

Jeżeli chodzi o ryzyko dyskryminacji importowanej ekologicznej energii elektrycznej w stosunku do ekologicznej energii elektrycznej produkowanej w Luksemburgu, która jest jedynym przedmiotem wsparcia z przychodów pochodzących ze składek, władze luksemburskie zobowiązały się w piśmie sporządzonym na szczeblu ministerialnym do wprowadzenia procedury zwrotu składek na fundusz w przypadku ekologicznej energii elektrycznej importowanej do dnia 31 grudnia 2008 r. Aby z niej skorzystać, odbiorcy będą musieli wykazać, że zakupili ekologiczną energię elektryczną z przywozu.
(85)

W celu przedstawienia wyczerpującej analizy Komisja bada, czy w niniejszej sprawie nie mają zastosowania wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Pierwszym warunkiem, aby przedsiębiorstwo mogło skorzystać z pomocy na ratowanie i restrukturyzację, jest uznanie go za zagrożone w rozumieniu wytycznych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (40). Z informacji znajdujących się w posiadaniu Komisji nie wynika, że przedsiębiorstwo było zagrożone w rozumieniu wyżej wspomnianych wytycznych w czasie zgłoszenia pomocy. Jedyną znaną oznaką trudności jest fakt, że konieczne było dokapitalizowanie ze względu na duże pasywa w 2003 r. Prywatni udziałowcy przystąpili do dokapitalizowania przedsiębiorstwa w grudniu 2003 r., co sprawiło, że publiczne wsparcie restrukturyzacyjne stało się zbędne. Ponadto przedsiębiorstwo otrzymało już pomoc restrukturyzacyjną zatwierdzoną przez Komisję w 1999 r. (41) Ponieważ od czasu zakończenia okresu restrukturyzacji upłynęło mniej niż dziesięć lat, nie można przyznać żadnej nowej pomocy restrukturyzacyjnej zgodnie z zasadą jednorazowej pomocy określoną w pkt 3.2.3 wytycznych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W każdym razie Komisja podkreśla, że aby uczynić zadość obowiązkowi współpracy z Komisją, na państwie członkowskim, którego pomoc dotyczy, ciąży obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów, które mogłyby tej instytucji pozwolić na ustalenie, że spełnione zostały wszystkie warunki niezbędne do zastosowania odstępstwa, o które się to państwo zwraca (42). W niniejszej sprawie władze włoskie nigdy nie powołały się na zastosowanie wytycznych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, nie dostarczyły również żadnego dokumentu, który pozwoliłby Komisji przeanalizować dane w świetle tych wytycznych, i to mimo wskazań przedstawionych przez Komisję w motywie 44 decyzji o wszczęciu postępowania.
—

ANEC (European Association for the Co-ordination of Consumer Representation in Standardisation) – europejskie stowarzyszenie ds. koordynacji udziału konsumentów w procesie normalizacji.
(99)

Ponadto zdaniem Zjednoczonego Królestwa środki ochrony emerytur również mogą zapewnić ochronę wyłącznie wtedy, gdy nie są dostępne inne odpowiednie zabezpieczenia. W tej sytuacji ustawa o emeryturach z 2004 r. również może zostać uznana za zachętę dla przedsiębiorstw do samodzielnego wprowadzenia na własny koszt innych rozwiązań lub mechanizmów wyłączających konieczność wpłacania składki na powszechny Fundusz Ochrony Emerytur i korzystania z niego. Środek pomocy przyznany bez jakiejkolwiek płatności wyrównawczej eliminuje jednak zachętę do wdrożenia przez BT rozwiązania zastępczego. Gdyby natomiast pomoc została wycofana, byłaby to zachęta dla BT do wprowadzenia tego rodzaju rozwiązania lub przynajmniej do skorzystania z prywatnego Funduszu Ochrony Emerytur w zakresie gwarancji uprawnień emerytalnych pracowników zatrudnionych przed prywatyzacją.
(10)

Komisja rozesłała kwestionariusze do objętych próbą producentów eksportujących w Turcji, do współpracujących producentów eksportujących na Białorusi i Ukrainie, do jedynego producenta w USA, który zaoferował współpracę w celu ustalenia wartości normalnej dla Białorusi, do objętych próbą producentów wspólnotowych, do wszystkich importerów, którzy zaoferowali współpracę, oraz do wszystkich znanych użytkowników. Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od trzech objętych próbą grup przedsiębiorstw reprezentujących czternastu producentów wspólnotowych, od czterech tureckich grup przedsiębiorstw, od jednego indywidualnego tureckiego producenta eksportującego należącego do grupy przedsiębiorstw, od dwóch ukraińskich grup przedsiębiorstw i od trzeciego współpracującego ukraińskiego producenta, od dwóch białoruskich producentów eksportujących, którzy złożyli również formularze wniosków o IT, oraz od ich czterech importerów/właścicieli wywożonych produktów na wypadek sprzedaży w ramach umowy o pracę nakładczą, od współpracującego producenta z USA, od trzech niepowiązanych importerów wspólnotowych i od jednego użytkownika we Wspólnocie. Ponadto pięciu pozostałych producentów wspólnotowych przedstawiło wymagane dane ogólne.
(11)

W decyzji o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE Komisja wyraziła wątpliwości co do faktu, czy zmiany zgłoszone przez władze irlandzkie nie są sprzeczne z zasadami określonymi we wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa dla transportu morskiego (7) (zwanych dalej wytycznymi). W szczególności Komisja miała zastrzeżenia do zgodności jednostronnego zniesienia przez Irlandię maksymalnej liczby statków czarterowanych na czas, dopuszczalnej w ramach systemu podatku tonażowego. Komisja zauważyła, że całkowite zniesienie ograniczeń dotyczących czarteru na czas może doprowadzić do konkurencji podatkowej między mniej i bardziej atrakcyjnymi systemami podatku tonażowego na terenie Wspólnoty. W związku z tym, że w wytycznych uznano, że należy uwzględnić taką konkurencję podatkową (8), zmiany zaproponowane przez władze irlandzkie w celu całkowitego zniesienia ograniczenia dotyczącego czarteru na czas mogą być sprzeczne ze wspólnym interesem określonym w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, na którym oparte jest zatwierdzenie podatków tonażowych.
(1)

Zgodnie z pkt B.IV ppkt 1 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 klasyfikacja tusz wieprzowych ma być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie udowodnionymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny. Tolerancję tę określono w art. 23 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/2008 z dnia 10 grudnia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrożenia wspólnotowych skal klasyfikacji tusz wołowych, wieprzowych i baranich oraz raportowania ich cen (2).
(409)

W odniesieniu do wytycznych dotyczących ochrony środowiska, obowiązujących w czasie przystąpienia Węgier do UE (109), Komisja zwraca uwagę na fakt, że podobnie jak w przypadku wytycznych regionalnych zezwalają one przede wszystkim na pomoc inwestycyjną. Pomoc operacyjna ogranicza się do szczególnych celów. Pierwszy z nich to pomoc na rzecz gospodarki odpadami i oszczędności energii (pkt E.3.1), która może być udzielana maksymalnie przez 5 lat. Drugi to pomoc w formie obniżenia podatku lub zwolnienia z podatku (pkt E.3.2). Trzeci to pomoc na odnawialne źródła energii (pkt E.3.3). Oczywiście żaden z tych przypadków nie ma zastosowania w omawianej sprawie.
(305)

Komisja uznaje, że pięć przedstawionych przez belgijskie władze argumentów jest przekonujących. Odnośnie do argumentu pierwszego Komisja uważa, że rząd belgijski wykazał, że IFB zmniejszyła swą zdolność logistyczną, redukując liczbę eksploatowanych wagonów o 49 %, co pozwoliło ograniczyć zakłócenia konkurencji powodowane przez środki, o których mowa. W odniesieniu do argumentu drugiego Komisja zgadza się z rządem belgijskim, że udziały IFB w rynku zmniejszone zostały na rynku logistyki w rozumieniu punktu 36 wytycznych z 1999 r. Odnośnie do trzeciego argumentu Komisja uznaje, że złożone przez Belgię wyjaśnienia dotyczące zróżnicowania wzrostu obrotów IFB wykazały, że IFB Logistics rozwijała się wolniej niż jego konkurenci oraz że znaczny wzrost dotyczył podsegmentu, w którym IFB obecna była jedynie w sposób marginalny. W odniesieniu do czwartego argumentu Komisja uważa, że nawet jeśli decyzja o otwarciu terminali dla konkurencji wynikała prawdopodobnie ze względów ekonomicznych, to skutkiem jej jest jednak wzmocnienie otwarcia rynków, na których IFB jest aktywna, a przez to możliwość ograniczenia niekorzystnych skutków pomocy. W odniesieniu do piątego argumentu Komisja zauważa, że sytuacja IFB wykazuje podobieństwa do sytuacji towarowego działu SNCF w zakresie, w jakim IFB, podobnie jak dział towarowy SNCB, działa w podsektorze „transportu kolejowego” oraz „transportu kombinowanego”, które zostały całkowicie zliberalizowane od dnia 1 stycznia 2007 r. (50)