Przedstawione argumenty przeanalizowano zgodnie z przedłożoną dokumentacją i dowodami dostarczonymi przez stronę. Należy zauważyć, że z wyjątkiem jednego z programów sybsydiów uznanego za stanowiący podstawę środków wyrównawczych, nie stwierdzono, by którykolwiek z pozostałych programów był uzależniony od wyników w wywozie i by subsydiów nie udzielano w odniesieniu do wytworzonych, wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości. W związku z powyższym kwota subsydium została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego ze sprzedaży przez przedsiębiorstwa grupy APP zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który stanowi: „Jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości całkowitego subsydium, jeśli to właściwe, ponad poziom produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia w związku z subsydiowaniem”. Ponieważ subsydium to nie jest związane z produkcją żadnego produktu ani wywozem, za najbardziej odpowiedni mianownik uznano łączny obrót przedsiębiorstwa ze sprzedaży. W tym kontekście należy zauważyć, że odpowiedni obrót określono na podstawie, która gwarantuje, że będzie on możliwie jak najdokładniej odzwierciedlał wartość sprzedaży produktów sprzedawanych przez przedsiębiorstwo będące odbiorcą. Zmiana ta została już uwzględniona w motywach dotyczących obliczenia marginesów subsydiów i wynikających z nich marginesów dla poszczególnych programów objętych postępowaniem. Każda inna proponowana metodyka obliczania kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych byłaby sprzeczna z odpowiednimi przepisami rozporządzenia podstawowego (art. 7 i 15) i praktyką administracyjną stosowaną przez Komisję w ramach postępowań antysubsydyjnych podczas wyboru odpowiedniego licznika/mianownika w celu przydzielenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych.

Uzasadniając swoje twierdzenie, strona ta powołała się również na część wytycznych (23) dotyczącą obliczania wysokości subsydium w przeliczeniu na jednostkę. Jednak, z przyczyn takich samych jak wymienione powyżej, w przypadku przedmiotowej sprawy nie uznano, by podejście zakładające obliczanie wysokości subsydium w przeliczeniu na jednostkę było odpowiednie. Uznano, że zaproponowana metodyka nie jest reprezentatywna, ponieważ połączono w niej obrót i wyprodukowane jednostki tylko w odniesieniu do produktu objetego postępowaniem, nie biorąc pod uwagę jednostek innych produkowanych produktów. Nie przedłożono ani nie zweryfikowano informacji w odniesieniu do łącznej liczby jednostek wyprodukowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa; poza tym subsydia w żadnym wypadku nie były przyznawane w odniesieniu do ilości. Jeżeli chodzi o ceny CIF, należy zaznaczyć, że dowody w dokumentacji wskazują na zróżnicowanie tych cen w obrębie poszczególnych typów produktów i pomiędzy nimi. W każdym wypadku przedmiotowe subsydia nie dotyczą określonych produktów. Ponadto Komisja określiła kwotę subsydiowania w ChRL, przydzielając łączną wartość subsydium do obrotu w Chinach, z uwzględnieniem szczegółowych uwarunkowań odpowiednich współpracujących chińskich producentów eksportujących. Gwarantuje to wykorzystanie zweryfikowanej kwoty subsydiów i najbardziej odpowiedniego obrotu. Wreszcie, należy zauważyć, że biorąc pod uwagę praktyczne okoliczności niniejszego postępowania, tj. nałożenie ceł antydumpingowych i wyrównawczych na poziomie marginesu szkody, stwierdza się że metodyka wybrana w celu przydzielenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych i cła wyrównawczego nie ma żadnego wpływu na stanowisko grupy APP.