B.

Ułatwiały w tym celu realizację poniższych postulatów, odpowiednio uwzględniając krajowe przepisy ramowe i ustawodawstwo w dziedzinie wolontariatu i swoje ogólne priorytety krajowe, możliwości lokalne oraz system wydatków publicznych: 1) zwiększanie poziomu wiedzy o wolontariacie dostępnym na własnym terytorium i przekazywanie tych informacji Komisji Europejskiej, by mogła je dalej upowszechniać; 2) zapewnianie młodzieży oraz osobom zaangażowanym w pracę z młodzieżą i w pracę organizacji młodzieżowych łatwego dostępu do informacji o możliwościach zaangażowania się w wolontariat za granicą; 3) udostępnianie wszystkim stosownym podmiotom informacji o prawach i możliwościach, które wynikają z obowiązujących europejskich i krajowych przepisów na temat transgranicznego wolontariatu; 4) propagowanie wymiany informacji z innymi państwami członkowskimi o możliwościach zaangażowania się w wolontariat oraz propagowanie uproszczenia mających zastosowanie procedur, abu ułatwić młodym wolontariuszom z państw członkowskich uczestnictwo w wolontariacie w innym państwie członkowskim; 5) przyjęcie w stosownych przypadkach elastycznego podejścia do tworzenia nowych możliwości transgranicznego wolontariatu w Europie, na przykład poprzez następujące działania: — wspieranie rozwoju projektów przewidujących goszczenie wolontariuszy z zagranicy; — wspieranie tworzenia dla młodych europejskich wolontariuszy punktów kontaktowych, połączonych — jeśli to możliwe — z narodowymi agencjami ds. programu „Młodzież w działaniu”; — promowanie istniejących mechanizmów europejskich, które mogą sprzyjać mobilności młodzieży, takich jak np. karty mobilności; — promowanie transgranicznej mobilności osób zaangażowanych w pracę z młodzieżą i w pracę organizacji młodzieżowych; — wspieranie opracowywania informacji i szkoleń na temat transgranicznego wolontariatu młodzieży skierowanych do osób zaangażowanych w pracę z młodzieżą i w pracę organizacji młodzieżowych, do władz lokalnych i służb społecznych; 6) poszerzanie wśród młodzieży świadomości, jak ważne są kompetencje międzykulturowe i nauka języków, co pozwoli zmniejszyć bariery w transgranicznej mobilności młodzieży; 7) zachęcanie organizatorów wolontariatu do wypracowania metod samooceny — z uwzględnieniem doświadczeń wolontariatu europejskiego — po to by dać wolontariuszom pewność co do jakości transgranicznego wolontariatu, w którym uczestniczą; 8) zachęcanie organizatorów w państwach członkowskich wysyłających wolontariuszy i przyjmujących wolontariuszy do współpracy w celu zapewnienia ochrony młodym wolontariuszom i usługobiorcom. Chodzi m.in. dostateczne informacje o wolontariacie, jego organizatorach i o wolontariuszu, tak by obie strony mogły świadomie zdecydować, czy działalność jest odpowiednia, i spełnić wszelkie wymogi prawne; 9) dalsze analizowanie odpowiednich przepisów o ochronie socjalnej — na odpowiednich istniejących forach unijnych — po to by w pełni wykorzystać możliwości stwarzane przez prawo UE i prawo krajowe; 10) dążenie do tego, by efekty uczenia się uzyskane podczas wolontariatu były odpowiednio uznawane — zgodnie z przepisami wspólnotowymi i odpowiednimi krajowymi systemami lub przepisami ramowymi o kwalifikacjach, jeżeli takie obowiązują; 11) promowanie unijnych instrumentów, takich jak Europass, Youthpass czy europejskie ramy kwalifikacji, które mogą ułatwić transgraniczny wolontariat, gdyż zapewniają przejrzystość kwalifikacji; 12) zwrócenie szczególnej uwagi na młodzież o mniejszych szansach, po to by ułatwić jej dostęp do wolontariatu, a zwłaszcza do wolontariatu transgranicznego;