Rozporządzenie Komisji (EWG) NR 3892/88

z dnia 14 grudnia 1988 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2306/88 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi, że cukier C lub izoglukoza C, wyprodukowane w odniesieniu do roku gospodarczego i nieprzesunięte jako produkcja na następny rok gospodarczy, nie mogą być zbyte na rynku krajowym i muszą zostać wywiezione w stanie naturalnym; w celu zapewnienia jednolitego stosowania tego przepisu w całej Wspólnocie konieczne wydaje się dokładne sprecyzowanie pojęcia wywozu w rozumieniu omawianego artykułu, a w konsekwencji dostosowanie dat, pozostawiając jednocześnie Państwom Członkowskim w zakresie terminu przekazania dowodu wywozu możliwość dopuszczania w szczególnych przypadkach dłuższych terminów;

artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 [4] przewiduje, że cukier C i izoglukoza C muszą zostać wywiezione z Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zostały wyprodukowane; to samo rozporządzenie zezwala danemu producentowi na zastąpienie przy wywozie cukru C lub izoglukozy C cukrem białym lub izoglukozą wyprodukowanymi przez innego producenta ustanowionego na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego, po uiszczeniu kwoty mającej na celu zrównoważenie korzyści finansowej, którą mógłby odnieść z powodu tego zastąpienia;

jednakże ze względu na ewolucję techniczną w składowaniu okazuje się, że cukier C lub izoglukoza C są niekiedy składowane na wywóz w obiektach przeznaczonych do składowania położonych poza fabryką, znajdujących się w Państwie Członkowskim produkcji lub w innym Państwie Członkowskim, razem z innymi cukrami lub innymi izoglukozami wyprodukowanymi przez inne przedsiębiorstwa lub przez to samo przedsiębiorstwo, bez możliwości ich odróżnienia; w rezultacie konieczne jest, z jednej strony w celu zapewnienia zgodności z powyżej wymienioną zasadą, z drugiej strony z przyczyn technicznych związanych z tego typu składowaniem, uściślenie, że zamiana w tym samym miejscu składowania między cukrami i izoglukozą o różnym pochodzeniu jest dopuszczalna, gdy przedmiotowy produkt znajduje się aż do chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego pod kontrolą administracyjną dającą gwarancje równoważne gwarancjom zapewnianym przez kontrolę celną, a po tym przyjęciu znajduje się pod kontrolą celną, tak aby zamiana nie dała podstawy do zapłaty kwoty określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81; ponadto kontrole te powinny zapewnić w szczególności, że ilość cukru lub izoglukozy odpowiadająca danej ilości cukru C lub izoglukozy C będzie przechowywana w tym samym miejscu składowania do momentu ich usunięcia z magazynu w celu wywozu poza obszar celny Wspólnoty;

z przyczyn administracyjnych pożądane jest, aby przepisy te obowiązywały jedynie w stosunku do produkcji cukru C i izoglukozy C od roku gospodarczego 1988/1989;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2670/81 wprowadza się następujące zmiany:

1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 1

1. Wywóz określony w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 uważa się za dokonany, jeżeli:

a) cukier C lub izoglukoza C są wywożone z Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zostały wyprodukowane;

b) dane zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte przez Państwo Członkowskie, określone w lit. a) przed 1 stycznia następującym po upływie roku gospodarczego, w trakcie którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane;

c) cukier C lub izoglukoza C, lub odpowiadająca im ilość w rozumieniu art. 2 ust. 3 opuściły obszar celny Wspólnoty najpóźniej w terminie 60 dni od 1 stycznia określonego w lit. b);

d) produkt został wywieziony bez refundacji lub opłaty wyrównawczej jako cukier biały lub cukier surowy, niepoddany denatyracji lub jako syropy uzyskane przed etapem krystalizacji, objęte kodami CN 17026090 i 17029090 lub jako izoglukoza w stanie naturalnym z Państwa Członkowskiego określonego na podstawie lit. a).

Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, jeżeli nie są spełnione wszystkie warunki przewidziane w akapicie pierwszym, daną ilość cukru C lub izoglukozy C uważa się za zbyte na rynku wewnętrznym.

W przypadku siły wyższej właściwa agencja Państwa Członkowskiego, na terytorium którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane, przyjmuje środki niezbędne z punktu widzenia okoliczności, na które powołuje się zainteresowana strona.

2. Ilości cukru wywożone w postaci syropów, określone na podstawie ust. 1 lit. d) akapit pierwszy, należy ustalać na podstawie zawartości w nich cukru ekstraktywnego, stwierdzanej zgodnie z przepisami art. 1 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1443/82.

Nie można powoływać się na przepisy art. 34 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [5]; w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia.";

2) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

"1. Dowód, że warunki określone w art. 1 ust. 1 zostały spełnione przez danego producenta, należy dostarczyć do właściwej agencji Państwa Członkowskiego, na terytorium którego cukier C lub izoglukoza C zostały wyprodukowane przed 1 kwietnia następującym po upływie roku gospodarczego, w trakcie którego zostały wyprodukowane.

Jednakże w szczególnych wypadkach właściwa agencja danego Państwa Członkowskiego może zezwolić na dłuższy termin.";

3) w art. 2 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy wyrazy "określone w art. 30" zastępuje się wyrazami "określone w art. 30 i 31";

4) w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się lit. d) w brzmieniu:

"d) oraz w przypadku określonym w ust. 3, jeżeli usunięcie z magazynu ma miejsce:

- przed przyjęciem zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), dowód dodatkowy ustalony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym składowanie miało miejsce,

lub

- po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), dowód w rozumieniu art. 31 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3183/80, ustanowiony przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym składowanie miało miejsce.

Dodatkowy dowód musi w obu przypadkach potwierdzać usunięcie z magazynu przedmiotowego produktu lub ilości odpowiadającej zamianie w rozumieniu ust. 3.";

5) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

"3. Jeżeli cukier C lub izoglukoza C wyprodukowane przez producenta są składowane w celu wywozu w silosie, magazynie lub zbiorniku znajdującym się w miejscu położonym poza fabryką producenta w Państwie Członkowskim producenta, w Państwie Członkowskim produkcji lub innym Państwie Członkowskim i w którym składowane są inne cukry i izoglukozy wyprodukowane przez innych producentów lub przez danego producenta, bez możliwości ich odróżnienia, wszystkie cukry i izoglukozy składowane w ten sposób muszą być poddane kontroli administracyjnej stanowiącej gwarancję równoważną gwarancjom zapewnianym przez kontrolę celną aż do przyjęcia zgłoszenia wywozowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), i znajdować się pod kontrolą celną od momentu przyjęcia zgłoszenia. W tym przypadku zezwala się, aby ilość cukru lub izoglukozy wyprodukowanych we Wspólnocie odpowiadająca danej ilości cukru C lub izoglukozy C do przechowywania w tym samym silosie, magazynie lub zbiorniku do chwili jego opróżnienia została wywieziona zamiast cukru C lub izoglukozy C poza obszar celny Wspólnoty, bez podstawy do zapłaty kwoty określonej w ust. 2.";

6) artykuł 3 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:

"2. Zainteresowane Państwo Członkowskie przed 1 maja następującym po 1 stycznia, określonym w art. 1 ust. 1 lit. b), informuje producentów, na których spoczywa obowiązek zapłaty kwoty określonej w ust. 1, o łącznej kwocie do zapłaty.

Taka łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed dniem 20 maja tego samego roku.

3. Jednakże gdy właściwa agencja na mocy art. 2 ust. 1 akapit drugi przedłużyła termin na okazanie dowodu, dni 1 maja i 20 maja określone w ust. 2 zastępuje się datami, które zostaną określone przez właściwą agencję na podstawie dopuszczalnego przedłużenia terminu.";

7) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 4

1. Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia przed 15 kwietnia następującym po 1 stycznia określonym w art. 1 ust. 1 lit. b) producentów, na których spoczywa obowiązek zapłaty kwoty określonej w art. 2 ust. 2 akapit drugi, o łącznej kwocie do zapłaty.

2. Łączna kwota wpłacana jest przez danych producentów przed dniem 1 maja tego samego roku.".

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie jest stosowane do cukru C i izoglukozy C wyprodukowanych od roku gospodarczego 1988/1989.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 1988 r.

W imieniu Komisji

Frans Andriessen

Wiceprzewodniczący

[1] Dz.U. L 177 z 1.7.1981, str. 4.

[2] Dz.U. L 201 z 27.7.1988, str. 65.

[3] Dz.U. L 262 z 16.9.1981, str. 14.

[4] Dz.U. L 152 z 18.6.1988, str. 23.

[5] Dz.U. L 351 z 14.12.1987, str. 1.

--------------------------------------------------