ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.3.

W odniesieniu do wszystkich trzech projektów rozporządzeń określenia na początku preambuły („uwzględniając”) należy dostosować do międzyinstytucjonalnie uzgodnionej praktyki, a zatem ograniczyć je do podstawy prawnej (tj. postanowień, które faktycznie przyznają danej instytucji kompetencje do przyjęcia przewidzianych aktów) i w stosownych przypadkach, odniesienia do wniosku, procedur i opinii. Jeżeli chodzi o podstawę prawną, po ogólnym odniesieniu do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy zatem podać odniesienie wyłącznie do art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2533/98. Za podstawę prawną projektów rozporządzeń nie można uznać art. 5 Statutu ESBC i EBC, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2533/98, rozporządzenia (UE) nr 1011/2012, rozporządzenia (UE) nr 549/2013 ani dyrektywy 2011/61/UE. Jeśli odesłania do tych pozostałych przepisów i instrumentów uznaje się za użyteczne dla właściwego zrozumienia części normatywnej projektu rozporządzenia, można je umieścić w motywach.
(10)

Można oczekiwać, że planowane środki poprawiające świadczenie usług w sektorze opieki zdrowotnej zwiększą efektywność i adekwatność systemu. Mogą one jednak przyczynić się także do wzrostu popytu na usługi zdrowotne finansowane przez rząd oraz do zwiększonego korzystania z tych usług. Wobec braku bardziej szczegółowych informacji o tych środkach nie można ocenić, w jakim zakresie ta reforma może zmniejszyć presję na wydatki publiczne w długim okresie.
(7)

Można założyć, że środki służące poprawie funkcjonowania rynku mieszkaniowego doprowadzą do stopniowego ograniczenia dotacji do dłużnego finansowania zakupu mieszkań oraz do zmniejszenia ryzyka kredytowego, na które narażony jest rząd w ramach krajowego systemu gwarancji hipotek. Obniżenie podatku od przeniesienia własności nieruchomości skutkuje utratą dochodów budżetowych, ale powinno poprawić równowagę między popytem i podażą oraz alokację kapitału na rynku mieszkaniowym. Zarys najważniejszych spośród tych środków został już przedstawiony w krajowym programie reform. Ogólnie rzecz biorąc, wydaje się, że idą one w dobrym kierunku, ale trzeba je kontynuować i ewentualnie dostosować, aby były one odpowiednie do celów określonych w stosownym zaleceniu dla Niderlandów (zalecenie 2).
(7)

Według prognoz ostatnio zastosowane środki strukturalne zwiększające dochody, w szczególności podniesienie stawek VAT i nowy podatek od nieruchomości, mają znacząco przyczynić się do konsolidacji finansów publicznych (ok. 1,3 % PKB). Działaniom tym nie towarzyszą środki strukturalne po stronie wydatków, które także są konieczne do osiągnięcia równowagi/nadwyżki budżetowej. Według aktualnych informacji na razie przedwczesna byłaby ocena szeregu środków administracyjnych, które mają wzmocnić przestrzeganie przepisów prawa podatkowego. Gdyby jednak te środki okazały się skuteczne, przyczyniłyby się do dalszego wzmocnienia stabilności finansów publicznych.
(9)

Można oczekiwać, że planowana reforma emerytalna przyczyni się do długoterminowej stabilności systemu emerytalnego. Środki wprowadzone na okres do 2020 r. dotyczą głównie strony dochodów, w tym obejmują podniesienie składek na ubezpieczenia społeczne zarówno dla pracowników, jak i dla pracodawców, przed czym przestrzegała Rada w zaleceniu Rady z dnia 9 lipca 2013 r. Rząd zobowiązał się do zrównoważenia wpływu, jaki planowana reforma emerytalna wywrze na koszty pracy w 2014 r., poprzez obniżenie składek na ubezpieczenie rodzinne. Od 2020 r. okres składkowy wymagany do uzyskania emerytury w pełnym wymiarze będzie stopniowo wydłużany, aż do 43 lat w 2035 r. Planowana reforma nie stanowi pełnej realizacji zalecenia Rady z dnia 9 lipca 2013 r., gdyż proponowane środki mają zmniejszyć niedobory finansowe w systemie emerytalnym tylko o połowę do 2020 r. Jeżeli chodzi o system emerytalny, przegląd nie objął zakresu systemów dla pracowników sektora publicznego ani szczególnych przepisów dotyczących tych systemów. Ponadto niedobory finansowe w systemie emerytalnym mogą do 2020 r. stać się nawet większe niż zakładano, jeżeli okaże się, że scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto reformę, jest zbyt optymistyczny, czego nie można całkowicie wykluczyć, biorąc pod uwagę aktualną sytuację gospodarczą. Wysoce niepewne jest, jakie koszty dla budżetu pociągną za sobą planowane środki, zgodnie z którymi w większym zakresie będzie uwzględniać się pracę w ciężkich warunkach. Jest to dodatkowe ryzyko dla perspektyw finansowych systemu emerytalnego.
2.3.

W odniesieniu do obu projektów rozporządzeń, określenia na początku preambuły („uwzględniając”) należy dostosować do międzyinstytucjonalnie uzgodnionej praktyki, a zatem ograniczyć je do podstawy prawnej (tj. postanowień, które faktycznie przyznają danej instytucji kompetencje do przyjęcia przewidzianych aktów) i w stosownych przypadkach, odniesienia do wniosku, procedur i opinii. Jeśli chodzi o podstawę prawną, po ogólnym odesłaniu do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy zatem umieścić odesłanie tylko do art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2533/98, a w odniesieniu do wniosku dotyczącego bilansu skonsolidowanego sektora MIF również odesłanie do art. 6 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2531/98. Nie można uznać za podstawę prawną dla projektów rozporządzeń ani art. 5 Statutu ESBC i EBC, ani art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2533/98, ani rozporządzenia (UE) nr 549/2013, dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jeśli odesłania do tych pozostałych przepisów i instrumentów uznaje się za użyteczne dla właściwego zrozumienia części normatywnej projektu rozporządzenia, można je umieścić w motywach.
11.

Mimo iż Komisja zgadza się z celem przyświecającym EBC w odniesieniu do zmiany rozporządzenia Rady w sprawie sankcji, jakim jest uwzględnienie przyjęcia rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego, jest ona jednak zaniepokojona faktem, że przepis w brzmieniu zaproponowanym przez EBC może stwarzać dodatkowe problemy. W szczególności art. 1a ust. 2 w zaproponowanym brzmieniu w powiązaniu z art. 4b mógłby być zinterpretowany w taki sposób, że obowiązujące procedury decyzyjne określone w rozporządzeniu Rady w sprawie sankcji miałyby również zastosowanie do nakładania przez EBC administracyjnych sankcji finansowych za naruszenie mających bezpośrednie zastosowanie aktów prawa unijnego. Oznaczałoby to, że Zarząd EBC podejmuje decyzje bez udziału Rady ds. Nadzoru. Takiej interpretacji można by uniknąć, jeżeli zakres zmian do rozporządzenia Rady w sprawie sankcji zostałby ograniczony do naruszeń rozporządzeń i decyzji EBC, co jest niezbędne z uwagi na podstawę prawną wspomnianego rozporządzenia.
5.

Należy ponadto podkreślić, że projekt rozporządzenia nie może mieć wpływu na zasady wykorzystywania poufnych danych gromadzonych do celów tworzenia statystyki europejskiej (2). Oznacza to w szczególności, że dane pochodzące z Europejskiego Systemu Statystycznego, które zostały przekazane do Europejskiego Systemu Banków Centralnych, mogą być wykorzystane jedynie do celów statystycznych.
2.7.

Jeśli w kontekście aktualnego zalecenia dotyczącego rozszerzenia wykazu wyjątków nie zostaną przyjęte jasne i rygorystyczne zasady oraz warunki, Komisja będzie mieć pod kilkoma względami poważne powody do niepokoju. Po pierwsze dlatego, że podmioty, które nie są częścią ESBC ani producentami statystyk, miałyby prawo dostępu do informacji. Podmioty te nie są związane zasadami deontologii zawodowej, które mają zastosowanie do organów statystycznych na podstawie wyżej wymienionych rozporządzeń i Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych. Po drugie, ze względu na charakter informacji, do których trzeba zapewnić dostęp, i ich zamierzone wykorzystanie do celów nadzoru finansowego. Dane handlowe, których poufność ma duże znaczenie dla osób, których dane dotyczą, byłyby wykorzystywane do celów monitorowania i weryfikacji. Dane administracyjne mogą być wprawdzie wykorzystywane do celów statystycznych, jednak wykorzystywanie poufnych informacji statystycznych do celów administracyjnych nie byłoby zgodne ze zwykłymi zasadami statystycznymi. Po trzecie, ponieważ ESBC może nie być w stanie zagwarantować, że podmioty spoza ESBC będą chronić dane w pełnym wymaganym zakresie. Mogłoby to osłabić zaufanie obywateli do organów statystycznych i w rezultacie negatywnie wpłynąć na wskaźniki odpowiedzi i jakość przekazywanych danych.
4.

Stałe odpady promieniotwórcze będą przechowywane na terenie ośrodka lub w przeznaczonych tylko do tego celu przechowalnikach na obszarze przylegającym do ośrodka. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako zwykłe odpady lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania te zostaną przeprowadzone zgodnie z kryteriami określonymi w nowych podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 2013/59/Euratom).
3.

Promieniotwórcze odpady stałe są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania, posiadających odpowiednie licencje i położonych w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania te zostaną przeprowadzone zgodnie z kryteriami określonymi w nowych podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 2013/59/Euratom).
13.

Komisja zauważa, iż EBC jest zdania, że należy mu przyznać uprawnienia regulacyjne (motyw 7 zalecenia EBC/2017/18). W związku z tym Komisja przypomina, że jej wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 wymaga od emisyjnych banków centralnych, by uczestniczyły w podejmowaniu (wiążących) decyzji w szeregu spraw w procesie udzielania zezwoleń unijnym CCP lub uznawania CCP z państw trzecich, jak również w bieżącym nadzorze nad CCP. Ponadto we wniosku ustawodawczym Komisji z dnia 13 czerwca 2017 r. za podstawę przyjmuje się również, że emisyjne banki centralne będą mogły nakładać dodatkowe wymogi na unijne CCP i systemowo ważne CCP z państw trzecich (CCP Tier II) w odniesieniu do wykonywania przez te banki ich zadań z zakresu polityki pieniężnej (zob. w szczególności art. 21a ust. 2 w odniesieniu do unijnych CCP oraz art. 25 ust. 2b lit. b), art. 25 lit. b) ppkt 1) i 2) w odniesieniu do CCP z państw trzecich). Ten ostatni przepis można interpretować jako wykraczający poza zwykłe nadzorowanie przez emisyjne banki centralne infrastruktury systemów rozliczeń papierów wartościowych, zatem pod względem prawnym można uznać, że wpływa on na regulowaniu ich działalności. W ramach określonych w swoim wniosku ustawodawczym Komisja jest zatem zdania, że właściwe jest uprawnienie EBC do podejmowania decyzji i uchwalania rozporządzeń w niezbędnym zakresie w odniesieniu do systemów rozliczeń instrumentów finansowych.
3.

Operacyjne, a także wtórne odpady promieniotwórcze zostaną przeniesione do zakładów przetwarzania i kondycjonowania na miejscu. Kondycjonowane odpady o niskim poziomie radioaktywności zostaną przewiezione do pobliskiego licencjonowanego obiektu trwałego składowania Drigg. Kondycjonowane odpady o średnim poziomie radioaktywności będą tymczasowo składowane na miejscu do czasu udostępnienia odpowiedniego repozytorium na terytorium Zjednoczonego Królestwa.
3.

Promieniotwórcze odpady stałe są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania, posiadających odpowiednie licencje i położonych w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania te zostaną przeprowadzone zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa oraz w nowej dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
3.

Promieniotwórcze odpady stałe są czasowo składowane na terenie obiektu do czasu ich przemieszczenia do miejsc czasowego lub trwałego składowania, posiadających odpowiednie licencje i położonych w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
3.

Operacyjne, a także wtórne odpady promieniotwórcze zostaną przeniesione do zakładów przetwarzania i kondycjonowania na miejscu. Kondycjonowane odpady o niskim poziomie radioaktywności zostaną przewiezione do pobliskiego licencjonowanego obiektu trwałego składowania w Drigg. Kondycjonowane odpady o średnim poziomie radioaktywności będą tymczasowo składowane na miejscu do czasu udostępnienia odpowiedniego repozytorium na terytorium Zjednoczonego Królestwa.
3.

Promieniotwórcze odpady stałe są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania, posiadających odpowiednie licencje i położonych w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywach ustanawiających podstawowe normy bezpieczeństwa.
3.

Stałe odpady promieniotwórcze są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do odpowiednio licencjonowanego zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania położonego w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostają zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania te przeprowadza się zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
3.

Stałe odpady promieniotwórcze są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do odpowiednio licencjonowanego zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania położonego w Szwecji. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 2013/59/Euratom).
3.

Stałe odpady promieniotwórcze są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do odpowiednio licencjonowanego zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania położonego w Szwecji. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
2.

Podczas normalnej eksploatacji uwolnienia gazowych substancji promieniotwórczych nie powinny spowodować istotnego narażenia zdrowia ludności w innym państwie członkowskim, w odniesieniu do dawek granicznych określonych w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa (3). Normalna eksploatacja nie doprowadzi do uwolnień płynnych substancji promieniotwórczych do środowiska. W związku z tym obiekt ten nie będzie podlegać przepisom dotyczącym zezwolenia na odprowadzanie uwolnień promieniotwórczych.
3.

Stałe odpady promieniotwórcze są czasowo składowane na terenie obiektu, do czasu ich przemieszczenia do odpowiednio licencjonowanego zakładu oczyszczania lub miejsca trwałego składowania położonego w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
3.

Stałe nisko- i średnioaktywne odpady promieniotwórcze będą trwale składowane w podziemnym krajowym składowisku odpadów promieniotwórczych w Bátaapáti. Elementy wypalonego paliwa jądrowego będą tymczasowo składowane na terenie elektrowni (w nowym obiekcie, który ma zostać zbudowany, nieuwzględnionym we wspomnianym zgłoszeniu). Planowany scenariusz odniesienia zakłada, że elementy paliwa będą następnie trwale składowane w głębokich warstwach geologicznych na Węgrzech. Możliwy jest przerób wypalonego paliwa jądrowego. W przypadku przemieszczania wypalonego paliwa jądrowego do państwa trzeciego w celu jego ponownego przerobu, musi ono zostać przemieszczone z powrotem na Węgry w celu jego składowania w zastosowaniu art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie odpadów promieniotwórczych (dyrektywa Rady 2011/70/Euratom (4)), zgodnie z którym w przypadku gdy wypalone paliwo jądrowe jest przemieszczane w celu ponownego przerobu do państwa trzeciego ostateczna odpowiedzialność za bezpieczne i odpowiedzialne trwałe składowanie tych materiałów – w tym wszelkich odpadów będących produktami ubocznymi – spoczywa na państwie członkowskim pochodzenia. W przypadku przemieszczania wypalonego paliwa jądrowego do państwa trzeciego w celu jego składowania należy spełnić następujące warunki: (i) wypalone paliwo jądrowe musi zostać uznane za „odpady promieniotwórcze” przez właściwy organ regulacyjny Węgier zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7 dyrektywy; (ii) w momencie przemieszczania musi obowiązywać umowa o korzystaniu z obiektu trwałego składowania w państwie trzecim przeznaczenia między tym państwem trzecim a Węgrami; (iii) warunki wymienione w art. 4 ust. 4 dyrektywy muszą zostać spełnione, w szczególności warunek określony w lit. c), zgodnie z którym państwo trzecie przeznaczenia musi posiadać działający obiekt trwałego składowania. Wreszcie należy podkreślić, że cel przemieszczenia wypalonego paliwa jądrowego (w celu ponownego przetworzenia lub składowania) musi być jasno określony i przedstawiony z góry przez właściwe organy.
3.

Stałe odpady promieniotwórcze są czasowo składowane na terenie obiektu (w nowej z hali przygotowania do transportu), do czasu ich przemieszczenia do licencjonowanych zakładów przetwarzania lub składowania znajdujących się w Niemczech. Niepromieniotwórcze odpady stałe oraz pozostałości, które nie przekraczają dopuszczalnych poziomów emisji, zostaną zwolnione z mechanizmów kontrolnych i będą składowane jako odpady zwykłe lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu. Działania takie będą przeprowadzane zgodnie z kryteriami określonymi w dyrektywie ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa.
1.

Do kontynuowania monitorowania uregulowań prawnych w świetle obecnego i przyszłego rozwoju technologicznego i rynkowego oraz do przedstawienia, tam gdzie jest to konieczne wniosków, które mają na celu utrzymywanie odpowiedniego środowiska prawodawczego, które umożliwia skuteczną konkurencję i które prowadzi do większych inwestycji, większej ilości innowacji, nowych usług oraz niższych cen;
3.

PRZYZNAJE, że powyższe trzy cele strategiczne należy szczegółowo określić w następujący sposób: A. W ODNIESIENIU DO PROMOCJI RÓŻNORODNOŚCI KULTUROWEJ I DIALOGU MIĘDZYKULTUROWEGO: — zachęcanie artystów i innych osób zawodowo działających w dziedzinie kultury do mobilności, — promowanie dziedzictwa kulturowego, zwłaszcza poprzez przemieszczanie kolekcji oraz wspieranie procesu cyfryzacji, mając na względzie poprawę dostępu ludności do różnych kulturowych i językowych form wyrazu, — promowanie dialogu międzykulturowego jako trwałego procesu przyczyniającego się do tworzenia tożsamości europejskiej, europejskiego obywatelstwa i spójności społecznej, w tym dzięki rozwojowi kompetencji międzykulturowych wśród obywateli. B. W ODNIESIENIU DO PROPAGOWANIA KULTURY JAKO KATALIZATORA TWÓRCZOŚCI: — propagowanie lepszego wykorzystania wzajemnych związków między kulturą a edukacją, w szczególności poprzez wspieranie edukacji artystycznej i aktywnego uczestnictwa w działalności kulturalnej, mając na względzie rozwój kreatywności i innowacyjności, — dołożenie starań w celu zapewnienia możliwości szkolenia z dziedziny biznesu i przedsiębiorczości osobom działającym zawodowo w branży kultury i branży twórczej, — tworzenie środowiska sprzyjającego rozwojowi branży kultury i branży twórczej, w tym sektora audiowizualnego, które wpłynie na zwiększenie potencjału tych branż, a zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, dzięki lepszemu wykorzystaniu istniejących programów i inicjatyw oraz dostarczaniu bodźców do tworzenia partnerstw twórczych między sektorem kultury a innymi sektorami, również w kontekście rozwoju lokalnego i regionalnego. C. W ODNIESIENIU DO PROPAGOWANIA KULTURY JAKO ISTOTNEGO ELEMENTU STOSUNKÓW MIĘDZYNARODOWYCH: — wzmocnienie roli kultury w stosunkach międzynarodowych UE i jej polityce rozwojowej, — promowanie konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego i przyczynianie się do jej wdrażania na szczeblu międzynarodowym, — propagowanie dialogu międzykulturowego i interakcji między społeczeństwami obywatelskimi państw członkowskich UE i państw trzecich, — zachęcanie do dalszej współpracy między instytucjami kulturalnymi — w tym między instytutami kultury — państw członkowskich znajdującymi się w państwach trzecich oraz z ich odpowiednikami w tych państwach.
1.

Agencję ENISA — do dalszego działania w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, Komisją i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu realizacji zadań i celów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 460/2004, a także do wspomagania podejmowanych przez Komisję i państwa członkowskie działań zmierzających do sprostania wymaganiom bezpieczeństwa sieci i informacji, przyczyniając się w ten sposób do realizacji i dalszego rozwoju strategii na rzecz bezpiecznego społeczeństwa informacyjnego w Europie, przedstawionej w niniejszej rezolucji;
1.

wyjątkowo wysoki poziom mobilizacji i uczestnictwa zainteresowanych stron w wydarzeniach Europejskiego Roku na rzecz Równych Szans dla Wszystkich (zwanego dalej „rokiem europejskim”), czego przykładem jest kilkaset akcji, takich jak kampanie informacyjne, promocyjne i edukacyjne, nagrody dla przedsiębiorstw za nowatorskie strategie różnorodności, festiwale muzyczne i młodzieżowe, szkolenia, badania i opracowania realizowane w całej UE po to, by przyczynić się do wprowadzenia w życie zasady równości; w wydarzeniach tych brały udział władze szczebla centralnego, regionalnego i lokalnego, organizacje broniące interesów osób, które są narażone na dyskryminację i nierówne traktowanie, organizacje reprezentujące interesy takich osób, szkoły, przedsiębiorstwa, związki zawodowe, organy do spraw równości oraz wiele organizacji lokalnych;
3)

Do skutecznych sposobów na to, aby obywatele stali się lepiej wykwalifikowani, a tym samym zyskali większą zdolność do aktywnego uczestnictwa w rozwoju społecznym i gospodarczym, należą: zapewnianie lepszego kształcenia we wczesnym dzieciństwie, zachęcanie do zdobywania kluczowych kompetencji, zwiększanie atrakcyjności kształcenia i szkolenia zawodowego, rozwijanie poradnictwa dostępnego przez całe życie, zwiększanie dostępu do szkolnictwa wyższego i do dalszego kształcenia oraz podnoszenie ich jakości, upowszechnianie kształcenia osób dorosłych oraz podwyższanie jakości kształcenia nauczycieli.