ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.

Urząd przewodniczącego Komisji Obrachunkowej jest sprawowany przez członka pochodzącego z tego państwa członkowskiego, którego przedstawiciel w Komisji Administracyjnej pełni urząd przewodniczącego tej Komisji. Przewodniczący Komisji Obrachunkowej może, wspólnie z Sekretariatem, podejmować wszelkie działania niezbędne do niezwłocznego rozstrzygnięcia wszelkich problemów należących do kompetencji Komisji Obrachunkowej. Co do zasady, przewodniczący Komisji Obrachunkowej przewodniczy posiedzeniom grup roboczych powołanych do zbadania kwestii należących do kompetencji Komisji Obrachunkowej; jednakże w przypadku, gdy nie może on przewodniczyć tym posiedzeniom lub gdy przedmiotem badania są specyficzne problemy, przewodniczącego może zastępować inna przez niego wyznaczona osoba.
(9)

Szwecja przystąpiła do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r. Akt przystąpienia (4) ustanawia przejściowe przepisy dotyczące stosowania i wprowadzania do obrotu kadmu w tym państwie. Artykuł 112 ust. 1 stanowi, że zgodnie z Załącznikiem i na warunkach w nim określonych w okresie czterech lat od daty przystąpienia postanowienia, o których mowa w załączniku XII, nie mają zastosowania do Szwecji. Artykuł 112 i pkt 4 załącznika XII do Aktu przystąpienia stanowią, że art. 7 dyrektywy 76/116/EWG w stopniu, w jakim dotyczy on zawartości kadmu w nawozach, nie ma zastosowania do Szwecji przed dniem 1 stycznia 1999 r. oraz że przepisy dyrektywy 76/116/EWG zostaną poddane przeglądowi zgodnie ze wspólnotowymi procedurami do dnia 31 grudnia 1998 r.
(7)

W tych okolicznościach, wniosek Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 16 ust. 2 lit. b) powinien zostać rozpatrzony pozytywnie w odniesieniu do kukurydzy wymienionej w tej decyzji, ale negatywnie w odniesieniu do odmian wymienionych we Wspólnym katalogu przed dniem 1 stycznia 2002 r.
(3)

Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do Traktatu, Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiadomienie to nie zostało zmienione. Zgodnie z ust. 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do Traktatu oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r., Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej. Dania nie złożyła wniosku o wszczęcie procedury określonej w art. 122 ust. 2 Traktatu.
(45)

Poniższe przedsiębiorstwa naruszały przepisy art. 81 ust. 1 Traktatu oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w podanych okresach w systemie umów i wspólnych działań wywierających wpływ na rynki Wspólnoty i Europejskiego Obszaru Gospodarczego oferujące specjalny grafit izostatyczny: 1) GrafTech International, Ltd, od lutego 1996 r. do maja 1997 r.; 2) SGL Carbon AG, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 3) Le Carbone-Lorraine S.A., od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 4) Ibiden Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 5) Tokai Carbon Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 6) Toyo Tanso Co., Ltd, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 7) Nippon Steel Chemical Co., Ltd i NSCC Techno Carbon Co., Ltd, odpowiadający solidarnie, od lipca 1993 r. do lutego 1998 r.; 8) Intech EDM BV i Intech EDM AG, odpowiadający solidarnie, od lutego 1994 r. do maja 1997 r.
(1)

Decyzja ta skierowana jest do przedsiębiorstwa Repsol Comercial de Productos Petroliferos (zwanego dalej „Repsol CPP”), zarejestrowanego w Madrycie, w Hiszpanii, należącego do grupy naftowej Repsol-YPF. Przedmiotem postępowania są dostawy paliwa dla stacji paliw w Hiszpanii i długoterminowe umowy dotyczące wyłączności dostaw zawarte przez Repsol CPP ze stacjami paliw. Komisja uznała we wstępnej ocenie, że klauzule o zakazie konkurencji zawarte w umowach zgłoszonych przez Repsol CPP, a szczególnie w umowach typu DODO (2) dotyczących dzierżawy i praw użytkowania, budzą zastrzeżenia co do zgodności z art. 81 traktatu WE, ponieważ mogą doprowadzić do znacznego wykluczenia konkurencji z hiszpańskiego rynku sprzedaży detalicznej paliw.
(4)

Ponadto, ustawodawstwa niektórych państw członkowskich przewidują, że okresy zawieszenia lub przerwania faktycznego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej z powodu urlopu wypoczynkowego, bezrobocia, czasowej niezdolności do pracy, strajków lub lokautu traktuje się albo jako okresy wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej w celu nabycia uprawnienia do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, albo jako okresy bezczynności zawodowej uprawniające, w odpowiednich przypadkach, albo per se albo w wyniku wcześniejszego wykonywania zawodu bądź działalności zawodowej lub handlowej, do wypłaty świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych.
(5)

Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Luksemburg w dniu 17 lipca 2003 r., dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję. Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Luksemburg wynosi 3 253 235 EUR, w odniesieniu do której wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(5)

Na mocy wymienionej decyzji pozostała kwota wkładu finansowego Wspólnoty ustalana jest na podstawie wniosku złożonego przez Belgię w dniu 13 stycznia i 24 marca 2004 r., dokumentów potwierdzających dane liczbowe zawarte we wniosku oraz wyników kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję. Kwota wymieniona we wniosku złożonym przez Belgię wynosi 18 035 727,78 EUR, w odniesieniu do której wkład finansowy Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % kosztów kwalifikowanych.
(11)

Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu oraz zwrócenia się z wnioskiem o wyjaśnienia do władz włoskich była wynikiem wstępnej analizy notyfikowanego projektu. Wyrażono zwłaszcza obawę o to, czy w świetle przepisów wykonawczych środki pomocy są niezbędne i ściśle współmierne. Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące przede wszystkim zagadnień omówionych w motywach od 12 do 17.
(8)

Stopnie koncentracji i płynności są również dobrymi wskaźnikami konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej. Udział w rynku Nord Pool Sport AS – dobrowolnej skandynawskiej giełdy energii opisanej w motywie 3 – w 2004 r. wynosił 42 % rzeczywistych dostaw do krajów skandynawskich (13). W odniesieniu do rynku regionalnego jest to zadowalająca wielkość dostaw. Ponadto na warunki konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej znacząco wpływa handel finansowy energią elektryczną na obszarze rynkowym, który pod względem wielkości poprzez NordPool, stanowił 1,5 wielkości konsumowanej w krajach skandynawskich (14) (oraz przy uwzględnieniu innych określonych transakcji, jak na przykład rynku pozagiełdowego (OTC – Over the Counter) czy sprzedaży bezpośredniej, stanowił on czterokrotność tej wielkości) (15). Zgodnie z tym, co uwzględniono w załączniku technicznym (16), taki stopień płynności powinien zostać uznany za zadowalający, tj. jest on wystarczający do ustanowienia wskaźnika dobrze funkcjonującego i konkurencyjnego rynku regionalnego. Jak wskazano powyżej, należy również sprawdzić konkurencję, uwzględniając wyłącznie terytorium Finlandii. Po pierwsze, należy ponownie podkreślić, iż problemy związane z ograniczeniami przesyłowymi mają charakter tymczasowy, a nie stały. Zatem występuje ciągła presja konkurencyjna wynikająca z możliwości pozyskiwania energii elektrycznej spoza terytorium Finlandii, spotęgowana brakiem opłat za przesył między krajami skandynawskimi. Ponadto ceny hurtowe energii elektrycznej w Finlandii są ustalane przez Nordpool. Czynniki te należy zatem potraktować jako wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w przypadku rynku hurtowego niezależnie od tego, czy dotyczy to rynku krajowego fińskiego czy powstającego rynku regionalnego.
(61)

W decyzji o wszczęciu postępowania zbadano również możliwość oceny zgodności pomocy w świetle postanowień OECD dotyczących ulg kredytowych udzielonych na budowę lub przebudowę statków (13). W tej sprawie potwierdzano, iż pomimo że Porozumienie OECD oraz porozumienie sektorowe określały zasady dotyczące gwarancji, to postanowienia Porozumienia dotyczące składek minimalnych, do których się one odnoszą nie będą stosowane dopóki nie zostaną ponownie rozpatrzone przez strony Porozumienia sektorowego (14). Przypadek ten ma miejsce do chwili obecnej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 246/9

DECYZJA KOMISJI

z dnia 6 września 2006 r.

dotycząca wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie rzekomego pomoru drobiu we Francji w 2005 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3929)

(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)

(2006/603/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (1), w szczególności jej art. 3 i 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W celu przyczynienia sie do jak najszybszego zwalczenia rzekomego pomoru drobiu, Wspólnota ma możliwość wniesienia swojego wkładu finansowego na pokrycie wydatków kwalifikowanych poniesionych przez państwo członkowskie zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 4, ust. 2 decyzji 90/424/EWG.

(2) Wkład finansowy Wspólnoty w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. (2) ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG.

(3) Przypadki rzekomego pomoru drobiu wystąpiły we Francji w 2005 r. Pojawienie się tej choroby jest poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.

(4) W dniu 5 września 2005 r. Francja przedstawiła ostatnie orientacyjne oszacowanie kosztów poniesionych w celu zwalczania choroby.

(5) Władze Francji całkowicie wypełniły zobowiązania techniczne i administracyjne przewidziane w art. 3 decyzji Rady 90/424/EWG i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 349/2005.

(6) Wypłatę wkładu finansowego Wspólnoty należy uzależnić od rzeczywistego przeprowadzenia zaplanowanych działań i dostarczenia przez władze w ustalonym terminie wszelkich niezbędnych informacji.

(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przyznanie Francji wsparcia finansowego Wspólnoty

1. Francja może otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na pokrycie wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania rzekomego pomoru drobiu we Francji w 2005 r.

2. Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % wydatków kwalifikujących się do finansowania wspólnotowego. Jest on wypłacany zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 349/2005.

Artykuł 2

Adresat

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 września 2006 r. W imieniu Komisji Markos KYPRIANOU Członek Komisji

(1) Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Rady 2006/53/WE (Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37).

(2) Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 12.
(4)

W drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Wspólnoty określonych rodzajów obuwia z cholewkami z gumy lub z tworzywa sztucznego (z wyjątkiem obuwia nieprzemakalnego z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z gumy lub tworzyw sztucznych, w przypadku którego cholewka nie jest przymocowana do podeszwy ani łączona za pomocą szycia, nitów, gwoździ, wkrętów, kołków lub podobnymi sposobami) lub z cholewkami ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej, z noskami ochronnymi, obecnie objętego kodami 6402 30 00, 6403 40 00, ex 6402 19 00, ex 6402 91 00, ex 6402 99 10, ex 6402 99 31, ex 6402 99 39, ex 6402 99 50, ex 6402 99 91, ex 6402 99 93, ex 6402 99 96, ex 6402 99 98, ex 6403 19 00, ex 6403 30 00, ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 50, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38, ex 6403 99 50, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98, ex 6405 10 00, ex 6405 90 10 oraz ex 6405 90 90, pochodzącego z ChRL i Indii.
(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w marcu 1998 r. Niemcy otrzymały wniosek od UBE Europe GmbH o włączenie substancji czynnej beflubutamidu (dawne nazwy: UBH 820, UR 50601) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Decyzja Komisji 2000/784/WE (2) potwierdziła, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(84)

W związku z tym należy sprawdzić, czy można zastosować wyłączenia lub zwolnienia od zasady zakazu pomocy państwa wymienione w art. 87 ust. 2 i 3 traktatu WE. Przedmiotowego środka nie można uznać za pomoc o charakterze socjalnym zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. a) traktatu WE ani za pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. b) traktatu WE, ani za pomoc przyznawaną gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. c) traktatu WE. Nie można zastosować również szczególnych okoliczności art. 87 ust. 3 lit. a), b), d) lub e) traktatu WE. Niemcy nie powołały się również na te przepisy. Jedyną podstawę umożliwiającą zastosowanie wyłączenia stanowi art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
(35)

Należy stwierdzić, że program pomocy nie ogranicza się do środków przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (10), ani do środków przewidzianych w Wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (11), ani do środków przewidzianych w następujących tekstach: Ramy wspólnotowe dotyczące pomocy państwa przeznaczonej na badania i rozwój (12), rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej (13) lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (14). W omawianym przypadku nie można zatem zastosować tych wytycznych, ram wspólnotowych lub rozporządzeń. Nie można zastosować również Wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (15), ponieważ program pomocy nie ma na celu ochrony środowiska naturalnego.
(3)

Należy dokonywać pełnego przeglądu wytycznych w sprawie zatrudnienia oraz ogólnych wytycznych polityki gospodarczej jedynie co trzy lata, natomiast w okresie pośrednim do 2008 r. ich uaktualnianie powinno być ściśle ograniczone, aby zapewnić stopień stabilności niezbędny do ich skutecznej realizacji.
(1)

Niniejsza decyzja skierowana jest do De Beers société anonyme („De Beers SA”). Przedmiotem procedury był stosunek kupna między grupą spółek De Beers Group („De Beers”) i drugim co do wielkości producentem diamentów spółką ALROSA Company Ltd („ALROSA”) na ogólnoświatowym rynku surowca diamentowego, w znacznej części podlegającego dystrybucji lub obróbce na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). We wstępnej ocenie Komisja wyraziła zastrzeżenia na mocy art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG dotyczące stosunku kupna między De Beers a jego najistotniejszym konkurentem spółką ALROSA z uwagi na wieloletni okres trwania stosunku kupna. Wyrażone przez Komisję zastrzeżenia dotyczące konkurencji dotyczą porozumienia handlowego między De Beers i ALROSA w sprawie zakupu znacznych ilości surowca diamentowego oraz, do czasu zatwierdzenia przez Komisję porozumienia handlowego, zakupów od ALROSA na mocy porozumienia o dobrowolnej sprzedaży („willing-seller-willing-buyer”).
(1)

Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (3) stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich uwagami, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, odwołując się do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. ustanawiającej procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (4).
(17)

Turystyka jest w coraz większym stopniu zjawiskiem globalnym, lecz jednocześnie pozostaje sferą odpowiedzialności głównie na poziomie lokalnym i regionalnym. W odniesieniu do Wspólnoty istotne w tym kontekście są, między innymi, dyrektywa 85/337/EWG, dyrektywa 92/43/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego (15), rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) (16) oraz rezolucja Rady z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie przyszłości turystyki europejskiej (17). Konwencja Alpejska i jej Protokół w sprawie turystyki wraz z pozostałymi protokołami, które mogą mieć wpływ na sektor turystyki, powinny stanowić instrument ramowy stymulowania i koordynacji udziału zainteresowanych stron na poziomie regionalnym i lokalnym w celu uczynienia zrównoważonego rozwoju główną siłą napędową poprawy jakości oferty turystycznej regionu Alp.
(101)

Komisja uznaje, że problemy koordynacji pomiędzy obecnymi na rynku podmiotami mogą być zasadniczo uznane za zagrożenia rynkowe. Problem ten istnieje, ponieważ nadawcy muszą się porozumieć co do wspólnych terminów wyłączenia przekazu analogowego i włączenia przekazu cyfrowego w celu uporania się z niedostatkiem częstotliwości i utrzymywania kosztów przekazu równoległego na możliwie niskim poziomie. Konsumenci przypuszczalnie dopiero wtedy przejdą na platformę cyfrową, kiedy jej oferta programowa osiągnie odpowiedni zakres. Dlatego niektórzy nadawcy będą chcieli wstrzymać się z przejściem na platformę cyfrową do czasu, kiedy zrobią to inni nadawcy. Takie nastawienie może spowodować w braku koordynacji opóźnienie przejścia na przekaz cyfrowy. Stąd istnieje zainteresowanie skróceniem fazy simulcast do minimum i umotywowaniem nadawców do jednoczesnego przestawienia się na przekaz cyfrowy.
(56)

Komisja – odwołując się do opinii eksperta technicznego – nalega jednak, by kwestię wyposażenia uznać za niezwykle istotną, tak jak to zostało ustalone w momencie wszczęcia postępowania. Chociaż Włochy wskazały, że poszczególne stocznie mogłyby doprowadzić do zwiększenia produkcji aż do osiągnięcia maksymalnych mocy produkcyjnych poprzez pracę na dwie zmiany i że możliwe jest jednoczesne wprowadzenie takich rozwiązań we wszystkich bądź w większości stoczni, to zdaniem Komisji byłoby to bardzo ryzykowne i bardzo kosztowne, a ponadto wymagałaby wielkiego wysiłku w sferze zarządzania, biorąc pod uwagę – co podkreślały Włochy – scentralizowaną strukturę zarządzania procesem produkcji w Fincantieri.
(27)

Rozporządzenie obejmuje trzy środki w ramach ulg podatkowych, które zostały przedstawione Komisji do zatwierdzenia w ramach wytycznych w sprawie ochrony środowiska. Wszystkie trzy środki obowiązują przez pięć lat: od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2009 r. (i) Przedsiębiorstwom, które wytwarzają energię elektryczną poprzez kogenerację, może zostać przyznana ulga podatkowa, jeśli osiągną one określoną oszczędność energii. W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że pomoc ta jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE. Chociaż w momencie podjęcia wspomnianej decyzji środek był tylko projektem rozporządzenia, władze słoweńskie potwierdziły w piśmie z dnia 17 maja 2005 r., że środek ten nie został zmieniony. (ii) Druga kategoria ulg dotyczyła elektrowni, które dostarczały energię elektryczną do sieci przesyłowej wysokiego napięcia, oraz niektórych dużych obiektów energetycznego spalania, które zostały wymienione w art. 23 rozporządzenia. Komisja stwierdziła w swojej decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, że w odniesieniu do elektrowni środek ten nie stanowi pomocy państwa. W odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania Komisja stwierdziła, że ulgi podatkowe są zgodne z traktatem WE. (iii) Zgodnie z projektem rozporządzenia, który został przedłożony Komisji przed przyjęciem przez nią decyzji o wszczęciu postępowania, wszyscy operatorzy, którzy dostarczają energię elektryczną do sieci przesyłowej wysokiego napięcia, lecz nie są przedsiębiorstwami energochłonnymi i którzy nie zawarli dobrowolnych porozumień o osiągnięciu celów ochrony środowiska, ani nie podlegają żadnemu systemowi handlu przydziałami emisji, mają prawo do ulgi podatkowej w wysokości 43 % za rok 2005. W kolejnych latach wysokość tej ulgi corocznie zmniejsza się o osiem punktów procentowych. Elektrociepłownie mają na identycznych warunkach prawo do ulgi podatkowej w wysokości 26 % za rok 2005. W kolejnych latach wysokość tej ulgi corocznie zmniejsza się o osiem punktów procentowych. Komisja w swojej decyzji o wszczęciu postępowania wyraziła wątpliwości co do zgodności tych środków ze wspólnym rynkiem i wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 4 ust. 4 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE. Ta kategoria ulg podatkowych była jedynym przedmiotem postępowania wyjaśniającego Komisji w sprawie pomocy państwa w nowym projekcie rozporządzenia.
(2)

Litwa zamierza zastosować obniżoną stawkę (5 %) na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, podczas gdy gaz ziemny i energia elektryczna będą nadal objęte standardową stawką VAT (18 %). Takie zróżnicowanie stawek nie powoduje przejścia z wykorzystywania energii elektrycznej lub gazu ziemnego w celach grzewczych na wykorzystywanie energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych. Wynika to głównie z przepisów krajowych dotyczących ustalania cen, które są różne dla gazu ziemnego, energii elektrycznej oraz energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych, oraz z faktu, że z techniczno-technologicznego punktu widzenia produkty te można stosować wymiennie tylko w celach grzewczych. Ponadto energia elektryczna w Republice Litewskiej jest wykorzystywana w celach grzewczych wyłącznie przez gospodarstwa domowe, które nie mają technicznych możliwości stosowania gazu lub podłączenia do sieci ciepłowniczych. W związku z tym gospodarstwa domowe, które obecnie wykorzystują energię elektryczną, nie przejdą na dostawy energii cieplnej za pomocą sieci ciepłowniczych, ponieważ nie są do nich podłączone. Gospodarstwa, które stosują gaz w celach grzewczych, prawdopodobnie również nie przejdą na energię cieplną dostarczaną za pomocą sieci ciepłowniczych, ponieważ, zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze Litwy, cena energii cieplnej dostarczanej za pomocą sieci ciepłowniczych – bez podatku od wartości dodanej – jest wyższa niż cena ogrzewania gazowego. Przejście tych gospodarstw na energię cieplną dostarczaną za pomocą sieci ciepłowniczych mogłoby ponadto nastąpić jedynie po udostępnieniu im podłączeń do tej sieci.