ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/244

z dnia 11 lutego 2019 r.

nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 15,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 31 stycznia 2018 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii Europejskiej biodiesla pochodzącego z Argentyny („państwo, którego dotyczy postępowanie”) na podstawie art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/1037 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2) Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 18 grudnia 2017 r. przez Europejską Radę Biodiesla („EBB” lub „skarżący”) w imieniu producentów. Skarżący reprezentuje około 70 % ogólnej produkcji unijnej biodiesla. W skardze przedstawiono dowody na subsydiowanie i wynikające z niego zagrożenie wystąpieniem szkody, które uznano za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3) Przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego Komisja powiadomiła rząd Argentyny („rząd Argentyny”) (3) o wpłynięciu odpowiednio udokumentowanej skargi oraz zaprosiła rząd Argentyny do udziału w konsultacjach zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Rząd Argentyny przyjął ofertę konsultacji, które zostały przeprowadzone w dniu 24 stycznia 2018 r. Podczas konsultacji, a także późniejszej wymiany korespondencji z rządem Argentyny uwzględniono uwagi przedłożone przez rząd Argentyny. Nie wypracowano jednak wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

(4) W następstwie zawiadomienia o wszczęciu Komisja otrzymała uwagi dotyczące wszczęcia postępowania od Argentyńskiej Izby Biopaliw (Cámara Argentina de Biocombustibles, „CARBIO”). W swoich uwagach CARBIO stwierdziła, że argentyński przemysł biodiesla nie jest subsydiowany i że przywóz argentyńskiego biodiesla nie stanowi zagrożenia wystąpieniem istotnej szkody dla przemysłu Unii.

(5) W odniesieniu do dowodów subsydiowania na etapie wszczęcia postępowania Komisja udostępniła jawną wersję skargi i przedstawiła swoją analizę dowodów dostępnych na tym etapie w memorandum w sprawie wystarczających dowodów w sprawie wystarczającego charakteru dowodów, na podstawie którego wszczęto postępowanie.

(6) W odniesieniu do dowodów dotyczących zagrożenia wystąpieniem szkody CARBIO twierdziła, że skarżący nie dostarczył wystarczających dowodów odnoszących się do kryteriów określonych w art. 8 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, w szczególności znacznego wzrostu przywozu, swobodnego dysponowania dostatecznymi rezerwami mocy produkcyjnych w Argentynie i efektu cenowego argentyńskiego przywozu. Argumentacja CARBIO opierała się jednak w dużej mierze na zbyt pesymistycznych oszacowaniach rozwoju argentyńskiego wywozu w 2018 r., który CARBIO oszacowała na 480 000 ton w całym 2018 r. do wszystkich państw świata, nie uzasadniając tej niskiej wartości, która była o 70 % niższa od odpowiednich wartości liczbowych za lata 2016 i 2017 (4). Przy tak niskim poziomie argentyński przywóz rzekomo nie stanowiłby zagrożenia wystąpieniem szkody dla przemysłu Unii. Komisja przeprowadziła ocenę dowodów przedstawionych w skardze (opartych na faktycznym przywozie do sierpnia 2017 r. i szacunkach na 2018 r. na podstawie danych liczbowych dotyczących produkcji zawartych w sprawozdaniu GAIN (5)), które wskazywały na znacznie wyższy szacunkowy poziom przywozu. Jeśli chodzi o moce produkcyjne, CARBIO potwierdziła, że zdolność produkcyjna w Argentynie faktycznie znacząco przekracza konsumpcję krajową o ponad 3 mln ton.

(7) W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

1.2. Rejestracja przywozu

(8) Dnia 21 lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację przywozu biodiesla pochodzącego z Argentyny na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Dnia 24 maja 2018 r. Komisja opublikowała rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/756 („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) (6) poddające rejestracji przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny od dnia 25 maja 2018 r.

(9) W odpowiedzi na wniosek o rejestrację zainteresowane strony przedstawiły uwagi, do których Komisja ustosunkowała się w rozporządzeniu w sprawie rejestracji. Komisja posiadała wystarczające dowody uzasadniające potrzebę rejestracji przywozu.

(10) Na podstawie art. 24 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego postępowaniem zostaje poddany rejestracji, aby w przypadku dokonania ustaleń w ramach postępowania prowadzących do nałożenia ceł wyrównawczych zapewnić możliwość pobrania tych ceł od zarejestrowanego przywozu z mocą wsteczną, jeżeli spełnione są niezbędne warunki, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.

(11) Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie rejestracji Komisja otrzymała uwagi w tej sprawie od rządu Argentyny i CARBIO.

(12) W swoich uwagach rząd Argentyny zarzucał Komisji, że nie przedstawiła wystarczających dowodów na subsydiowanie oraz nie wykazała, że szkodę dla przemysłu Unii spowodował masowy przywóz argentyńskiego biodiesla w stosunkowo krótkim okresie.

(13) Jak wyjaśniono w motywach 5–7, Komisja uznała, że w momencie wszczęcia postępowania posiadała wystarczające dowody na subsydiowanie i zagrożenie wystąpieniem szkody. Ponadto w motywie 14 rozporządzenia w sprawie rejestracji Komisja przedstawiła dowody wskazujące na ogromny wzrost argentyńskiego przywozu biodiesla w ujęciu bezwzględnym i pod względem udziału w rynku w okresie od sierpnia 2017 r. do marca 2018 r., co może wskazywać na istnienie istotnej szkody pod koniec okresu objętego dochodzeniem. W związku z tym powyższe zarzuty zostały odrzucone.

1.3. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(14) Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.4. Zainteresowane strony

(15) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz rząd Argentyny, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(16) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

1.5. Kontrola wyrywkowa

(17) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

1.5.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(18) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja wybrała próbę na podstawie największej reprezentatywnej produkcji, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie.

(19) Wstępnie dobrana próba obejmowała trzech producentów unijnych i była reprezentatywna pod względem szerokiego obszaru geograficznego. Objęci próbą producenci unijni reprezentowali 19 % całkowitej wielkości produkcji przemysłu Unii. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w sprawie tej wstępnie dobranej próby.

(20) Komisja otrzymała uzasadnione uwagi na temat wstępnego doboru próby od CARBIO, Greenergy Fuels Limited oraz od skarżącego. Motywy 310–313 zawierają bardziej szczegółową analizę tych uwag.

(21) W rezultacie Komisja zastąpiła jednego z producentów unijnych objętych wstępnie dobraną próbą innym producentem unijnym. Ostateczna próba składała się z trzech producentów unijnych z trzech różnych państw członkowskich. Producenci ci reprezentowali ponad 23 % wielkości produkcji unijnej.

1.5.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(22) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(23) Dwóch importerów niepowiązanych dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Z uwagi na niewielką liczbę producentów niepowiązanych Komisja zdecydowała, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

1.5.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w Argentynie

(24) Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w Argentynie o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Poza tym Komisja zwróciła się do organów Argentyny o zidentyfikowanie innych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(25) Dziewięciu producentów w państwie, którego dotyczy postępowanie, dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Komisja wykluczyła jedno przedsiębiorstwo z próby, ponieważ nie prowadziło ono wywozu biodiesla do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Wywóz prowadzony przez pozostałe osiem przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw stanowił 100 % wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby obejmującej następujące trzy grupy producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie: — Grupa Renova (Molinos Agro SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFIyA, Vicentin SAIC), Argentyna, — Grupa T6 (Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA), Argentyna, — Louis Dreyfus Commodities („LDC”) Argentina SA, Argentyna.

(26) Objęte próbą grupy producentów eksportujących odpowiadały za 84 % łącznego wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem.

(27) Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby Komisja zasięgnęła opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz rządu Argentyny. Komisja nie otrzymała żadnych uwag na temat zaproponowanej próby.

1.5.4. Indywidualne badanie

(28) Żaden producent eksportujący nieobjęty próbą nie złożył wniosku o indywidualne badanie na podstawie art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

1.6. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne

(29) Komisja wysłała kwestionariusze rządowi Argentyny, trzem objętym próbą grupom producentów eksportującym, trzem objętym próbą producentom unijnym oraz dwóm importerom niepowiązanym, którzy się zgłosili.

(30) Komisja otrzymała odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od rządu Argentyny, wszystkich objętych próbą grup producentów eksportujących, wszystkich producentów unijnych objętych próbą, ale tylko od jednego z dwóch współpracujących importerów niepowiązanych.

(31) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia subsydiowania oraz określenia wynikającego z niego zagrożenia wystąpieniem szkody oraz interesu Unii. Przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w argentyńskich ministerstwach przemysłu rolnego, spraw zagranicznych, produkcji i podatków, w której wzięli udział również urzędnicy z innych właściwych ministerstw. Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono również w siedzibach Banco de Córdoba, Banco de la Provincia de Buenos Aires, Banco de la Ciudad de Buenos Aires, Banco Central de la República Argentina oraz Banco de la Nación Argentina.

(32) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzane na podstawie z art. 26 rozporządzenia podstawowego odbyły się w Europejskiej Radzie Biodiesla i w następujących przedsiębiorstwach: producenci unijni: — Masol Iberia Biofuel, S.L.U., El Grao (Castellón) i Barcelona, Hiszpania, — Saipol, Grand-Couronne, Francja, — Verbio Vereinigte BioEnergie AG, Lipsk, Niemcy; objęci próbą producenci eksportujący w Argentynie: — Grupa Renova: — Molinos Agro SA, Buenos Aires, — Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFIyA, Buenos Aires, — Vicentin SAIC, Buenos Aires; — Grupa T6: — Aceitera General Deheza SA, Buenos Aires, — Bunge Argentina SA, Buenos Aires; — LDC Argentina SA, Buenos Aires.

1.7. Niewprowadzanie środków tymczasowych i dalsze postępowanie

(33) Biorąc pod uwagę, że Komisja uznała, iż konieczne jest zebranie dalszych informacji na temat rozwoju sytuacji po okresie objętym dochodzeniem, które mogłyby potwierdzić wstępne ustalenia Komisji oraz rzucić więcej światła na interes Unii, Komisja postanowiła, że w tym przypadku nie wprowadzi środków tymczasowych.

(34) W dniu 21 września 2018 r., za pośrednictwem dokumentu informacyjnego opisującego wstępne ustalenia, Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony, że na przywóz do Unii biodiesla pochodzącego z Argentyny nie zostaną nałożone żadne tymczasowe cła wyrównawcze. W dniu 8 października 2018 r. sześć państw członkowskich (Francja, Hiszpania, Bułgaria, Polska, Portugalia i Rumunia) zwróciło się do Komisji z wnioskiem o nałożenie w tym przypadku tymczasowych środków wyrównawczych. Pismem z dnia 10 października 2018 r. Komisja potwierdziła, że trwa dochodzenie i że zostaną rozpatrzone dalsze fakty (w szczególności zmiany mające miejsce bezpośrednio po okresie objętym dochodzeniem).

(35) Kilka zainteresowanych stron przekazało pisemne oświadczenia dotyczące dokumentu informacyjnego. Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej, w tym przed rzecznikiem praw stron.

(36) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego otrzymano uwagi od rządu Argentyny, CARBIO, wszystkich objętych próbą grup producentów eksportujących oraz od Europejskiej Rady Biodiesla.

(37) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Informacje te obejmowały w szczególności między innymi dodatkowe odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymane od Europejskiej Rady Biodiesla i objętych próbą producentów unijnych dotyczące zmian po okresie objętym dochodzeniem, dane dotyczące przywozu biodiesla do Unii po okresie objętym dochodzeniem oraz dane przekazane przez zainteresowane strony po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego.

(38) W dniu 3 grudnia 2018 r. Komisja ujawniła wszystkim stronom istotne fakty i ustalenia, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Unii produktu objętego postępowaniem. Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(39) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń EBB, Copa (Komitet Rolniczych Organizacji Zawodowych), Cogeca (Generalna Konfederacja Spółdzielni Rolniczych przy Unii Europejskiej) oraz Europejskie zrzeszenie na rzecz nasion oleistych z zadowoleniem przyjęły zamiar wprowadzenia przez Komisję ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz produktu objętego postępowaniem do Unii.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(40) Produktem objętym postępowaniem są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane „biodieslem”, w formie czystej lub zawarte w mieszance, pochodzące z Argentyny („produkt objęty postępowaniem”).

(41) Dochodzenie wykazało, że biodiesel produkowany w Argentynie jest wyłącznie estrem metylowym oleju sojowego („SME”) uzyskiwanym z oleju sojowego, natomiast biodiesel produkowany w Unii jest głównie estrem metylowym oleju rzepakowego („RME”), lecz produkowanym także z innych surowców, w tym olejów odpadowych, jak również olejów z pierwszego tłoczenia.

(42) Zarówno SME, jak i RME należą do kategorii estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Pojęcie „ester” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, tj. do mieszania oleju z alkoholem, w wyniku której powstaje biodiesel i, jako produkt uboczny, gliceryna. Pojęcie „metylowy” odnosi się do metanolu, alkoholu najczęściej używanego w tym procesie.

(43) Biodiesel SME można stosować w formie czystej, ale na ogół jest on mieszany przed jego wykorzystaniem w Unii. Powodem mieszania SME jest fakt, że SME w formie czystej nie spełnia normy europejskiej EN 14214, jeżeli chodzi o liczbę jodową i cetanową. Powodem mieszania SME z RME jest fakt, że SME ma wyższą temperaturę zablokowania zimnego filtra („CFPP”) niż RME, przez co nie nadaje się do stosowania w formie czystej podczas miesięcy zimowych w zimnych regionach Unii Europejskiej.

(44) Mieszanki biodiesla i mineralnego oleju napędowego są ostatecznie wykorzystywane w sektorze transportu jako paliwo do silników diesla w takich pojazdach drogowych, jak: samochody osobowe, samochody ciężarowe i autobusy, a także w pociągach. Biodiesel w formie czystej lub zmieszany z mineralnymi olejami napędowymi może również być wykorzystywany jako paliwo opałowe w bojlerach domowych, komercyjnych lub przemysłowych oraz jako paliwo do generatorów wytwarzających energię elektryczną. Prowadzone są próby wprowadzenia biodiesla do użytku w transporcie lotniczym w celu zmniejszenia emisji CO2 w przemyśle lotniczym.

(45) Produkt objęty postępowaniem jest obecnie objęty kodami CN ex 1516 20 98 (kody TARIC 1516209821, 1516209829 i 1516209830), ex 1518 00 91 (kody TARIC 1518009121, 1518009129 i 1518009130), ex 1518 00 95 (kod TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kody TARIC 1518009921, 1518009929 i 1518009930), ex 2710 19 43 (kody TARIC 2710194321, 2710194329 i 2710194330), ex 2710 19 46 (kody TARIC 2710194621, 2710194629 i 2710194630), ex 2710 19 47 (kody TARIC 2710194721, 2710194729 i 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 99 92 (kody TARIC 3824999210, 3824999212 i 3824999220), 3826 00 10 i ex 3826 00 90 (kody TARIC 3826009011, 3826009019 i 3826009030).

2.2. Produkt podobny

(46) W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania: a) produkt objęty postępowaniem, b) produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym Argentyny; c) produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł Unii.

(47) Komisja uznała, że produkty te są zatem produktami podobnymi w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

2.3. Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu

(48) Komisja nie otrzymała żadnych argumentów dotyczących zakresu definicji produktu.

3. SUBSYDIOWANIE

3.1. Subsydia i programy subsydiów wchodzące w zakres prowadzonego dochodzenia

(49) Na podstawie dostępnych informacji, w tym informacji zawartych w skardze, zawiadomieniu o wszczęciu i odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji, Komisja zbadała subsydiowanie, którego miał dopuścić się rząd Argentyny w postaci następujących programów subsydiów: 1) wsparcie rządu dla przemysłu biodiesla, w tym dzięki dostarczaniu nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia; 2) wprowadzony przez rząd obowiązek kupowania biodiesla po cenach wyższych niż odpowiednie wynagrodzenie („umowa w sprawie dostaw biodiesla”); 3) udzielanie pożyczek i finansowanie wywozu na warunkach preferencyjnych przez Narodowy Bank Argentyny (Banco de la Nación Argentina, „BNA”); 4) dochody rządowe utracone lub niepobrane, np. przyspieszona amortyzacja dla producentów biodiesla na mocy ustawy z 2006 r. w sprawie biopaliw, zwolnienia z płatności minimalnego zakładanego podatku dochodowego i odroczenia płatności tego podatku dla producentów biodiesla na mocy ustawy z 2006 r. w sprawie biopaliw; oraz 5) zwolnienia od podatku na szczeblu regionalnym i gminnym: a) zwolnienia od podatku na szczeblu regionalnym przewidziane przez prowincję Córdoba; b) zwolnienia od podatku na szczeblu regionalnym przewidziane przez prowincję Buenos Aires; c) system promowania i rozwoju przemysłu w prowincji Santiago del Estero – ustawa prowincjonalna nr 6.750; d) umowa w sprawie podatków na szczeblu gminnym między Louis Dreyfus Argentina a gminą General Lagos; e) procentowa obniżka stawki podatku na podstawie „Pacto Fiscal” (dekret nr 14/1994); f) zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie prawa przemysłowego Santa Fe: zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie ustawy prowincjonalnej nr 8.478/1979 (art. 4) w sprawie wspomagania przemysłu; g) zwolnienia od podatku na szczeblu regionalnym przewidziane przez prowincję Santa Fe; h) zwolnienie z opłat skarbowych przewidziane w art. 183.29 ustawy prowincjonalnej Santa Fe; i) zwolnienie od podatku obrotowego od sprzedaży eksportowej przewidziane w art. 127 ustawy prowincjonalnej Santa Fe.

3.2. Wsparcie rządu dla przemysłu biodiesla, w tym dzięki dostarczaniu nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

3.2.1. Stosowanie przepisów art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego

(50) Komisja powiadomiła rząd Argentyny, że, oceniając istnienie i zakres domniemanego wsparcia dla przemysłu biodiesla, w tym dzięki dostarczaniu nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(51) Na etapie wszczęcia postępowania Komisja zwróciła się do rządu Argentyny o podanie danych kontaktowych (nazw, adresów i adresów e-mail) wszystkich przedsiębiorstw dostarczających główny materiał (nasiona soi) do produkcji produktu objętego postępowaniem. Rząd Argentyny nie podał tych danych kontaktowych.

(52) W związku z brakiem odpowiedzi na to pytanie w dniu 17 kwietnia 2018 r. do rządu Argentyny wysłano wniosek o udzielenie dodatkowych informacji dotyczący największych producentów/dostawców nasion soi, którzy dostarczali materiały do produkcji argentyńskim producentom biodiesla.

(53) Ze względu na znaczną liczbę przedsiębiorstw dostarczających główny materiał do produkcji produktu objętego postępowaniem Komisja – w duchu dobrej współpracy i w celu zgromadzenia przynajmniej niektórych istotnych danych dla dochodzenia – ograniczyła swój wniosek do danych pochodzących tylko od dziesięciu najważniejszych producentów/dostawców nasion soi.

(54) Komisja nie otrzymała pełnych informacji w przypadku większości z tych producentów/dostawców materiałów do produkcji produktu objętego postępowaniem. W rzeczywistości Komisja otrzymała jedynie informacje od producentów biodiesla, którzy sami produkowali olej sojowy (nie nasiona soi). Nie otrzymano żadnych informacji, których dotyczył wniosek, od dziesięciu największych producentów nasion soi. Wobec braku takich informacji Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie dla tego aspektu dochodzenia.

(55) Ponadto Komisja zwróciła się o udzielenie wszelkich dostępnych informacji, o których mowa w poprzednim motywie, w odniesieniu do tych dostawców nasion soi w latach 2014, 2015 i 2016 oraz w okresie objętym dochodzeniem, w przypadku których rząd Argentyny nie posiada żadnych udziałów lub nie jest największym udziałowcem. Informacje te były wymagane do celów oceny, czy dostawca nasion soi i producent biodiesla byli niepowiązani, powiązani lub czy należeli do tego samego podmiotu. Komisja zwróciła się o przedstawienie dowodów na to, że rząd Argentyny próbował skontaktować się z tymi dostawcami lub wskazać Komisji, w jaki sposób można uzyskać takie informacje (np. poprzez odpowiednie stowarzyszenia). Rząd Argentyny nie przedstawił wymaganych informacji ani żadnych dowodów na to, że podjął choćby próbę skontaktowania się z tymi dostawcami.

(56) W odpowiedzi rządu Argentyny z dnia 15 lutego 2018 r. poinformowano, że dane dotyczące producentów nasion soi, o które zwróciła się Komisja, mogą być dostarczone przez cztery organy, przy czym dwoma z nich są ACSOJA (Asociación de la Cadena de la Soja Argentina) i CARBIO. Służby Komisji spotkały się z tymi dwoma organami podczas wizyty weryfikacyjnej w Argentynie, ale nie otrzymały żadnych danych dotyczących dostawców nasion soi. Pozostałe dwa organy (7) nie zostały poddane inspekcji z uwagi na ograniczony czas. ACSOJA i CARBIO wybrano do inspekcji jako dwa organy, które najprawdopodobniej były w stanie pomóc w dochodzeniu.

(57) Podczas spotkania z ACSOJA przedstawiciele Komisji zadali szereg pytań dotyczących sytuacji na rynku nasion soi w Argentynie, relacji z producentami biodiesla w zakresie dostaw oraz wpływu podatku wywozowego na działalność. Przedstawiciel ACSOJA nie udzielił żadnej istotnej odpowiedzi na te pytania i nie dostarczył konkretnych danych ani dowodów przydatnych dla dochodzenia. Oczywiste było, że ACSOJA po prostu reprezentowało inne organy przedstawicielskie w łańcuchu wartości soi i nie było w stanie udzielić odpowiedzi na szczegółowe pytania ani dostarczyć służbom Komisji informacji wymaganych w kwestionariuszu w odniesieniu do produkcji nasion soi.

(58) Podczas wizyty weryfikacyjnej ACSOJA zobowiązało się również do przesłania komunikatów prasowych dotyczących podatku wywozowego od nasion soi i produktów z nich wytwarzanych. Komisja nigdy nie otrzymała takich komunikatów prasowych.

(59) Ponieważ CARBIO jest stowarzyszeniem producentów biodiesla, nie była w stanie udzielić Komisji wymaganych szczegółowych informacji na temat producentów nasion soi.

(60) W związku z tym w odniesieniu do domniemanego zapewniania przez rząd dostaw nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia rząd Argentyny nie dostarczył niezbędnych informacji i dowodów, o które Komisja zwróciła się w kwestionariuszu, w piśmie z dnia 17 kwietnia 2018 r. oraz podczas wizyty weryfikacyjnej.

(61) Brak wystarczającej współpracy nie pozwolił Komisji na zebranie wszystkich informacji, które uważała za istotne dla swoich ustaleń w ramach przedmiotowego dochodzenia. W szczególności Komisja nie mogła uzyskać informacji i danych na temat rynku producentów nasion soi oraz wpływu środków rządowych (takich jak podatek wywozowy od nasion soi) na zachowanie tych producentów, jak również na dostawy nasion soi dla producentów biodiesla.

(62) Informacje te obejmowały zachowanie i decyzje producentów nasion soi przed wprowadzeniem i po wprowadzeniu podatków wywozowych i różnych zmian tych podatków i innych podobnie ograniczających środków, strategie produkcyjne producentów oraz możliwość przejścia na uprawy alternatywne, dostępność gruntów ornych i dostęp do nich, cechy i dynamikę rynku w odniesieniu do rozróżnienia pomiędzy dużymi przedsiębiorstwami a MŚP, kanały sprzedaży i dystrybucji oraz strategie stosowane przez producentów w odniesieniu do ich rynków krajowych i eksportowych, ceny i politykę cenową na rynkach krajowych i eksportowych, wpływ cen międzynarodowych na politykę cenową producentów, sytuację w zakresie konkurencji w kraju i na rynkach eksportowych, rentowność producentów na przestrzeni lat, wpływ ewentualnej nadwyżki mocy produkcyjnych i strategii gromadzenia zapasów, przywóz i wywóz prowadzone przez głównych klientów producentów w kraju i na rynkach eksportowych, w tym rolę sektora rozdrabniania nasion soi oraz wartość dodaną osiąganą przez sektor rozdrabniarek, a także sytuację w zakresie konkurencji w sektorze rozdrabniania w Argentynie i na rynkach międzynarodowych.

(63) Ponadto wbrew temu, co rząd Argentyny stwierdził w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, podczas wizyty weryfikacyjnej służby Komisji stwierdziły, że rząd Argentyny jest właścicielem jednego z dostawców nasion soi dla przemysłu biodiesla, a mianowicie YPF (8). Ponieważ jednak YPF jest tylko jednym z setek dostawców nasion soi dla przemysłu biodiesla, informacje przedstawione przez tego dostawcę były niewystarczające do ustalenia zachowania pozostałych dostawców nasion soi dla przemysłu biodiesla. W szczególności YPF nie produkuje nasion soi, lecz przyjmuje je jako zapłatę za swój nawóz i paliwo, a następnie sprzedaje te nasiona soi na argentyńskim rynku krajowym. YPF nie jest zatem dostawcą reprezentatywnym dla rolników produkujących nasiona soi, którzy zaopatrują przemysł biodiesla.

(64) Wobec braku innych informacji od rządu Argentyny Komisja w swoich ustaleniach dotyczących tych aspektów dochodzenia częściowo oparła się na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.

(65) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego rząd Argentyny zakwestionował ponownie fakt, że nie współpracował w pełni w odniesieniu do informacji wymaganych od rolników produkujących nasiona soi i odniósł się do swojego pisma z dnia 20 lipca 2018 r. Również CARBIO oświadczyła, że Komisja błędnie stwierdziła, że rząd Argentyny nie współpracował.

(66) Komisja powtórzyła, że rząd Argentyny nie podał danych kontaktowych producentów nasion soi i podał tylko częściowe informacje dotyczące producentów oleju sojowego. ACSOJA i CARBIO nie dostarczyły informacji, o które wnioskowała Komisja w kwestionariuszu, ani podczas spotkań z ich udziałem. Ponadto podczas tych spotkań stało się jasne, że przedstawiciel ACSOJA nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na szczegółowe pytania techniczne, a CARBIO jest stowarzyszeniem producentów biodiesla, a nie producentów nasion soi.

(67) Komisja stwierdziła, że w odniesieniu do domniemanego wsparcia rządu Argentyny dla przemysłu biodiesla, w szczególności poprzez różne środki, w tym zapewnienie nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, rząd Argentyny nie przedstawił niezbędnych informacji i dowodów, o które wystąpiła Komisja w swoim kwestionariuszu, w piśmie z dnia 17 kwietnia 2018 r. oraz podczas wizyty weryfikacyjnej. W rezultacie Komisja musiała opierać się na dostępnych faktach dotyczących tego aspektu dochodzenia.

(68) Wobec braku danych dostarczonych przez rząd Argentyny dotyczących sprzedaży przez producentów nasion soi w Argentynie, Komisja oparła się na danych dostarczonych przez objętych próbą producentów eksportujących, dotyczących ceny krajowej nasion soi. Ponadto Komisja oparła się na publicznie dostępnych informacjach dotyczących powierzenia lub wyznaczenia producentom nasion soi przez rząd Argentyny zadania polegającego na sprzedaży nasion soi na rynku krajowym za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia oraz zamiaru wspierania przemysłu biodiesla rządu Argentyny za pośrednictwem tego środka i innych powiązanych środków.

(69) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Argentyny i CARBIO ponownie wykazały swój sprzeciw wobec powołania się przez Komisję na dostępne fakty zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego. Twierdziły one, że powołanie się na dostępne fakty jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy zainteresowana strona nie dostarczy „niezbędnych informacji”, nieodzownych do dokonania konkretnego ustalenia. Według rządu Argentyny i CARBIO Komisja nigdy nie sprawdziła, w jaki sposób wymagane informacje były nieodzowne do dokonania konkretnego ustalenia w tym przypadku, i nie uwzględniła faktu, że informacje, których wymagano, były albo niedostępne dla rządu Argentyny, albo objęte ścisłą tajemnicą na podstawie ustawy o tajemnicy podatkowej.

(70) Komisja obszernie wyjaśniła w swoim dokumencie, dlaczego potrzebuje bardziej szczegółowych informacji na temat plantatorów nasion soi i producentów oleju sojowego. Argument rządu Argentyny i CARBIO, zgodnie z którym rząd Argentyny nie był w stanie dostarczyć tych informacji, nie został poparty żadnymi dowodami, które by to potwierdzały lub które dowodziłyby, że Komisja dysponowała innymi odpowiednimi środkami umożliwiającymi uzyskanie takich informacji. Informacje, o które się zwrócono, miały taki charakter, że Komisja mogła założyć, że były one w posiadaniu rządu Argentyny lub CARBIO, a przynajmniej że rząd sprawuje wystarczającą kontrolę regulacyjną nad plantatorami nasion soi i producentami oleju sojowego, aby uzyskać te informacje. Komisja oczekiwała również lepszej współpracy ze strony plantatorów nasion soi i producentów oleju sojowego, gdyby rząd Argentyny skontaktował się z nimi bezpośrednio lub w ścisłej współpracy z Komisją.

3.2.2. Analiza

(71) Skarżący utrzymywał, że istnieje wsparcie rządu Argentyny na rzecz przemysłu biodiesla poprzez różne środki. W szczególności skarżący twierdził, że rząd Argentyny wdrożył politykę nakładania wysokich podatków wywozowych i inne przepisy w odniesieniu do nasion soi i oleju sojowego, które stanowią kluczowy surowiec wykorzystywany do produkcji biodiesla w Argentynie. Według skarżącego rząd Argentyny w ten sposób zapewnił, aby cena surowców do produkcji biodiesla utrzymywała się na znacznie niższym poziomie w porównaniu z cenami światowymi.

(72) Jak stwierdzono w memorandum Komisji w sprawie wystarczających dowodów (9), Komisja uznała, że podatki wywozowe wydają się stanowić jedno z narzędzi opracowanych przez rząd Argentyny w celu ukierunkowania producentów nasion soi i oleju sojowego na wspieranie argentyńskiego przemysłu biodiesla. W ramach przedmiotowego dochodzenia Komisja zbadała zestaw środków przyjętych przez rząd Argentyny w celu sztucznego wspierania argentyńskiego przemysłu biodiesla.

(73) W celu ustalenia istnienia subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych obecne muszą być trzy elementy: a) wkład finansowy lub wsparcie w zakresie dochodów lub cen; b) korzyść; oraz c) szczególność (art. 3 rozporządzenia podstawowego) (10).

(74) Aby dojść do wniosku w sprawie pierwszego elementu, Komisja przeanalizowała, czy zestaw środków przyjętych przez rząd Argentyny prowadzi do zaistnienia wkładu finansowego w postaci zapewniania przez rząd argentyńskim eksportującym producentom biodiesla nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, zgodnie z art. 3 pkt 1) lit. a) rozporządzenia podstawowego, lub czy zbiór środków przyjętych przez rząd Argentyny mieści się w kategorii wsparcia w zakresie dochodów lub cen dla przemysłu biodiesla, zgodnie z art. 3 pkt 1) lit. b) rozporządzenia podstawowego.

3.2.2.1. Wkład finansowy

(75) Na początku Komisja zauważyła, że wszystkie przedsiębiorstwa objęte próbą nabywały nasiona soi na rynku krajowym od przedsiębiorstw powiązanych albo niepowiązanych w celu przetworzenia tego surowca na olej sojowy, a następnie biodiesel. Objęci próbą producenci eksportujący nie nabywali oleju sojowego w celu dalszego przetworzenia go w biodiesel, ponieważ sami wytłaczali olej sojowy z nasion soi, co stanowiło etap pośredni w produkcji biodiesla. Dlatego też w analizie zawartej w poniższych podsekcjach skupiono się na tym, czy rząd Argentyny zapewniał nasiona soi (a nie olej sojowy) za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(76) W art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) tiret drugie rozporządzenia podstawowego stwierdzono, że wkład finansowy istnieje, jeżeli władze publiczne: „powierzają lub wyznaczają prywatnej jednostce wykonywanie jednej lub wielu rodzajów funkcji określonych w ppkt (i), (ii) oraz (iii), które zazwyczaj są przyznane władzy publicznej, a praktyka nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowanych przez władzę publiczną”. Rodzaj funkcji opisanych w art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia podstawowego występuje, gdy „władze publiczne zapewniają towary i usługi inne niż ogólna infrastruktura bądź też nabywają towary…”. Te przepisy odzwierciedlają postanowienia art. 1.1 lit. a) pkt 1 ppkt (iii) i (iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz powinny być interpretowane i stosowane zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO.

(77) Zespół orzekający WTO orzekł w sprawie USA i ograniczeń wywozu, że zwyczajowe znaczenie dwóch słów „powierza” i „wyznacza” w art. 1.1 lit. a) pkt 1) ppkt (iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych wymaga, by działanie rządu wiązało się z delegowaniem (w przypadku powierzenia) lub nakazywaniem (w przypadku wyznaczania) (11). Odrzucił on argument USA dotyczący przyczyny i skutku oraz zażądał jawnego i pozytywnego działania związanego z delegowaniem lub nakazywaniem (12).

(78) W kolejnej sprawie Organ Apelacyjny stwierdził jednak, że zastąpienie słów „powierza” i „wyznacza” przez „delegowanie” i „nakazywanie” jest zbyt restrykcyjne jako norma (13). Zdaniem Organu Apelacyjnego „powierzenie” następuje, gdy rząd przekazuje odpowiedzialność podmiotowi prywatnemu, a „wyznaczanie” odnosi się do sytuacji, w której rząd sprawuje władzę nad podmiotem prywatnym (14).

(79) W obu przypadkach rząd przypisuje organowi prywatnemu rolę pełnomocnika do wprowadzenia wkładu finansowego, a „w większości przypadków można oczekiwać, że powierzenie takiej roli organowi prywatnemu lub wyznaczenie go do takiej roli będzie się wiązało z jakąś formą zagrożenia lub podstępem” (15). Jednocześnie postanowienia art. 1.1 lit. a) pkt 1) ppkt (iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych nie zezwalają członkom na wprowadzanie środków wyrównawczych względem produktów, „w przypadku gdy rząd wykonuje jedynie swoje funkcje regulacyjne” (16) lub gdy interwencje rządowe „niekoniecznie mogą przynieść konkretny wynik z prostego powodu związanego z okolicznościami faktycznymi i dokonywaniem wolnego wyboru przez podmioty na danym rynku” (17). Powierzenie i wyznaczenie oznacza raczej „bardziej aktywną rolę rządu niż zwykłe działania zachęcające” (18).

(80) Ponadto WTO nie uznała, że „pozostawienie swobody uznania podmiotowi prywatnemu jest z konieczności sprzeczne z powierzaniem lub wyznaczaniem odnoszącym się do tego podmiotu prywatnego […] Chociaż mogą istnieć przypadki, w których zakres swobody uznania pozostawionej podmiotowi prywatnemu jest na tyle szeroki, że staje się niemożliwe właściwe stwierdzenie, że podmiot prywatny upoważniono lub wyznaczono (do wykonania określonego zadania), jest to kwestia faktów/dowodów, którą należy rozpatrywać w poszczególnych przypadkach” (19).

(81) Zgodnie z orzeczeniami WTO nie wszystkie środki rządowe mogące przynosić korzyści są równoznaczne z wkładem finansowym zgodnie z art. 3 rozporządzenia podstawowego i art. 1.1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Konieczne jest istnienie dowodu wskazującego na politykę lub program rządowy promujące przemysł objęty dochodzeniem (w tej konkretnej sprawie – przemysł biodiesla/biopaliw) poprzez sprawowanie władzy nad publicznymi lub prywatnymi podmiotami lub przekazywanie im odpowiedzialności (w tym przypadku: producentami nasion soi) w celu zapewniania nasion soi przemysłowi biodiesla za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(82) Krótko mówiąc, odpowiednie orzeczenia WTO stanowią, że: (i) ustalenie występowania „finansowego wkładu” na podstawie art. 1.1 lit. a) pkt 1) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych powinno koncentrować się raczej na charakterze działania rządu niż na skutkach lub wynikach działania rządu (20). Innymi słowy, dobrze znany jest fakt, że rządy interweniują na rynku jako organy regulacyjne, a gdy to czynią, wywołują skutki dla rynku i jego uczestników. W tym sensie na przykład rząd może legalnie nakładać podatki wywozowe w celu generowania dochodów w przypadku bardzo konkurencyjnego towaru na rynkach międzynarodowych. Nie ma natomiast takiego uzasadnionego nakładania ograniczeń wywozowych, gdy staje się oczywiste, że stosowanie takiego instrumentu w połączeniu z innymi mechanizmami mającymi na celu zatrzymanie towarów w kraju i zmuszenie dostawców do sprzedaży po cenach niższych niż ceny rynkowe jest częścią szerszego programu opracowanego przez rząd w celu wspierania konkretnej branży lub grupy branż, aby zwiększyć ich konkurencyjność. Charakter działania rządu, w tym jego kontekst, przedmiot i cel, jest zatem istotny dla oceny elementu „finansowego wkładu”; (ii) „powierzenie” lub „wyznaczenie” wiązałoby się z jawnym i pozytywnym działaniem ukierunkowanym na konkretną stronę w związku z określonym zadaniem lub obowiązkiem, co znacznie różni się od sytuacji, w której rząd interweniuje na rynku w pewien sposób, który niekoniecznie może przynieść konkretny wynik ze względu na okoliczności faktyczne i dokonywanie wolnego wyboru przez podmioty na danym rynku. Ostatecznie kluczową kwestią leżącą u podstaw koncepcji powierzenia lub wyznaczenia jest to, czy dane postępowanie, tj. wkład finansowy w postaci dostarczenia towarów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, można przypisać rządowi, czy też nadal jest to swobodny wybór podmiotów prywatnych wynikający ze względów rynkowych takich jak ograniczenia regulacyjne (21); (iii) art. 1.1 lit. a) pkt 1) ppkt (iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych jest zasadniczo przepisem przeciwdziałającym obchodzeniu przepisów, a zatem ustalenie powierzenia lub wyznaczenia wymaga, aby rząd nałożył obowiązek na podmiot prywatny lub sprawował władzę nad podmiotem prywatnym w celu dokonania wkładu finansowego. W większości przypadków można spodziewać się, że powierzanie lub wyznaczanie odnoszące się do podmiotu prywatnego wiąże się z pewną formą groźby lub nakłaniania, co z kolei może stanowić dowód powierzenia lub wyznaczenia (22). Rządy mogą jednak dysponować innymi środkami sprawowania władzy nad podmiotem prywatnym, przy czym niektóre z nich mogą być „bardziej subtelne” niż nakaz lub mogą nie wiązać się z takim samym stopniem przymusu (23); (iv) musi istnieć „dający się wykazać związek” między działaniem rządu a postępowaniem podmiotu prywatnego (24). Nie ma powodu, dla którego przypadek powierzenia lub wyznaczenia przez rząd nie powinien być oparty na poszlakach (takich jak dorozumiane i nieformalne działania polegające na delegowaniu lub nakazywaniu), pod warunkiem że takie dowody mają wartość dowodową i są przekonujące (25). W tym względzie dowody potwierdzające zamiar wspierania przez rząd przemysłu przetwórczego (np. poprzez publicznie ogłoszone politykę lub decyzje rządu, lub inne działania rządu) lub istnienie innych środków rządowych zapewniających określony wynik na rynku (np. ograniczenie wywozu w połączeniu ze środkiem rządowym uniemożliwiającym podmiotom podlegającym temu ograniczeniu gromadzenie zapasów swoich produktów) mogą być istotne dla ustalenia istnienia „finansowego wkładu” na podstawie art. 1.1 lit. a) pkt 1) ppkt (iv) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (w szczególności stanowiącego pośredni sposób dostarczania towarów przez rząd, zgodnie z ppkt (iii)). W pewnych okolicznościach „wytyczne” rządu mogą stanowić wyznaczenie (26). Obecność szczególnych skutków na rynku (takich jak obniżenie cen) również może być czynnikiem, który należy uwzględnić wraz ze wszystkimi innymi dostępnymi dowodami, w tym możliwością przewidywania tych skutków w określonym kontekście. Ponadto w zależności od okoliczności podmiot prywatny może podjąć decyzję o niewykonywaniu funkcji, do której został upoważniony lub wyznaczony, pomimo ewentualnych negatywnych konsekwencji, które mogą wynikać z takiej decyzji. Samo w sobie nie dowodzi to jednak, że podmiot prywatny nie został upoważniony lub wyznaczony (27).

(83) Zgodnie z tym orzecznictwem Komisja zbadała bardzo dokładnie charakter interwencji rządu Argentyny (czy interwencja rządu Argentyny wiąże się z powierzaniem lub wyznaczaniem wykonywania funkcji producentom nasion soi?), charakter podmiotów, którym powierzono wykonywanie funkcji (czy producenci nasion soi są jednostkami prywatnymi w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego?) oraz działania podmiotów, którym powierzono lub wyznaczono wykonywanie funkcji (czy producenci nasion soi, którym powierzono lub wyznaczono wykonywanie funkcji, zapewniają nasiona soi argentyńskiemu przemysłowi biodiesla za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia i tym samym działają jako pełnomocnicy rządu Argentyny?). Ponadto Komisja zweryfikowała, czy wykonywana funkcja zazwyczaj jest przyznana władzy publicznej (czy zapewnienie dostaw nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia przedsiębiorstwom produkującym olej sojowy w Argentynie należy do zwyczajnej działalności rządowej?) oraz czy taka funkcja nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowanych przez władze publiczne (czy faktyczne zapewnianie nasion soi przez producentów różni się w rzeczywistości od działań, jakie podjęłyby same władze publiczne?).

3.2.2.2. Powierzenie lub wyznaczenie wykonywania funkcji producentom nasion soi przez rząd Argentyny

(84) Mając na uwadze orzecznictwo WTO, o którym mowa w motywach 77–82, Komisja przeanalizowała po pierwsze, czy wsparcie udzielane przez rząd Argentyny argentyńskiemu przemysłowi biodiesla jest rzeczywiście celem polityki rządowej, czy też jedynie „efektem ubocznym” wykonywania ogólnych uprawnień regulacyjnych. W toku dochodzenia zbadano zwłaszcza, czy stwierdzone zniekształcenia ceny stanowiły część celów rządowych, czy też niższe ceny nasion soi były „niezamierzonym” efektem ubocznym ogólnych regulacji rządowych. Zgodnie z wnioskami przedstawionymi w motywie 64 Komisja zdecydowała się częściowo wykorzystać dostępne fakty w celu ustalenia, czy rząd Argentyny powierzył lub wyznaczył wykonywanie funkcji producentom nasion soi.

(85) Z szeregu dokumentów wynika, że dla rządu Argentyny wspieranie i rozwijanie przemysłu biodiesla wyraźnie stanowiło cel polityki, w szczególności poprzez dążenie do obniżenia krajowej ceny materiałów do produkcji (nasion soi) i zapewnienie tym samym wkładu finansowego w produkcję biodiesla.

(86) Wsparcie to jest osiągane dzięki szeregowi środków, które można przypisać rządowi Argentyny (w tym podatki wywozowe od nasion soi, subsydia dla producentów nasion soi, aby kontynuowali produkcję i sprzedaż krajową na rzecz producentów biodiesla, środki zaradcze dotyczące produkcji innych zbóż, takie jak nałożenie kontyngentów wywozowych, oraz oświadczenia publiczne mające na celu zachęcenie producentów nasion soi, aby nie zaprzestawali produkcji, lecz kontynuowali sprzedaż w kraju) (28). Środki te, mimo kilkukrotnej modyfikacji od czasu ich wprowadzenia w 1994 r. (29), były stale stosowane w celu – jak określił sam rząd Argentyny w ustawodawstwie (zob. motywy 89–100) – obniżenia krajowej ceny nasion soi w kontekście rosnących cen światowych oraz na rzecz rozwoju łańcucha wartości dodanej w Argentynie, który obejmuje między innymi przemysł biodiesla.

(87) Podatki wywozowe na nasiona soi stanowią ważne narzędzie wykorzystywane przez rząd Argentyny do wspierania przemysłu biodiesla. Według OECD rząd Argentyny, w szczególności za pośrednictwem swojego systemu podatków wywozowych, nakłada „wyższe stawki w odniesieniu do producentów surowców lub materiałów do produkcji, natomiast niższe stawki mają zastosowanie do produktów końcowych. […] Korzyść cenowa zapewniana krajowemu przemysłowi przetwórczemu może zakłócać i ograniczać konkurencję zarówno na rynku krajowym, jak i na rynku zagranicznym” (30). Ponadto Międzynarodowa Agencja Energii Odnawialnej (IRENA) stwierdziła w sprawozdaniu poświęconym Argentynie, że „[z]różnicowane podatki wywozowe dotyczące biopaliw w porównaniu z innymi produktami otrzymywanymi z tych samych surowców promowały wywóz biopaliw, w szczególności biodiesla” (31). Bank Światowy stwierdził, że rząd Argentyny nakłada wysokie podatki wywozowe, które skutkują „obniżeniem kosztów surowców w kraju i zachęceniem do wywozu biodiesla” (32).

(88) Rząd Argentyny twierdził, że żadna z publikacji OECD, IRENA i Banku Światowego nie odnosi się do wyraźnego celu rządu Argentyny, jakim jest wspieranie argentyńskiego przemysłu biodiesla. Rząd Argentyny nie zaprzeczył jednak poprawności cytatów znalezionych przez Komisję. W przeciwieństwie do rządu Argentyny Komisja uznała, że analizy dokonane w tych publikacjach potwierdzają jej ustalenie, zgodnie z którym rząd Argentyny wyraźnie wspiera argentyński przemysł biodiesla.

(89) Podatek wywozowy na nasiona soi obowiązuje w Argentynie od 1994 r. i wynosi 3,5 %. Jak zostanie ukazane w odniesieniu do wszystkich zmian w ustawodawstwie opisanych w motywach 91–100, środki zastosowane w celu zwiększenia stawki podatku wywozowego ponad poziom początkowy wskazują na wyraźny cel rządu Argentyny, jakim jest obniżenie cen krajowych w kontekście rosnących cen na rynku światowym. Podczas dochodzenia rząd Argentyny stwierdził, że podatek wywozowy od nasion soi i oleju sojowego obowiązuje z powodów związanych z uzyskiwaniem dochodów. Mimo że Komisja wielokrotnie zwracała się o dostarczenie dokumentów na poparcie tego twierdzenia, rząd Argentyny nie przedstawił żadnych takich dokumentów.

(90) Ponadto w żadnym z aktów ustawodawczych przyjętych od 2002 r. w związku ze zmianami podatku wywozowego od nasion soi, oleju sojowego lub biodiesla nie wskazano zwiększenia dochodów jako głównej przyczyny poziomu podatku wywozowego. Jak wyjaśniono w motywach 91–100, w tych aktach ustawodawczych stwierdza się raczej, że celem podatku wywozowego jest skłonienie dostawców nasion soi do dalszej sprzedaży w kraju po cenach niższych od międzynarodowych. Rząd Argentyny stosuje zatem podatki wywozowe na nasiona soi jako narzędzie mające na celu wspieranie rozwoju krajowego przemysłu biodiesla, a nie jako środek służący uzyskiwaniu dochodów podatkowych.

(91) W następstwie ogłoszenia sytuacji nadzwyczajnej (33) podatek wywozowy podniesiono w 2002 r. z 3,5 % do 13,5 % na mocy uchwały nr 11/2002 (34). Uchwała ta zawierała następujące stwierdzenie: „skutki wszelkich potencjalnych istotnych zmian w cenach międzynarodowych produkcji rolnej również muszą być uwzględniane” (wyróżnienie dodane), co wskazuje na to, że środek ten zastosowano w celu wywarcia wpływu na cenę nasion soi na rynku krajowym w porównaniu z ceną na rynku światowym.

(92) W tym samym roku stawkę podwyższono dodatkowo z 13,5 % do 23,5 % na mocy uchwały nr 35/2002 (35), która stanowi, że „ustawa nr 22415 zezwala na wprowadzenie przywozu towarów na potrzeby konsumpcji w celu ustabilizowania cen krajowych, dopóki ceny te nie osiągną dogodnego poziomu, oraz utrzymania podaży odpowiadającej popytowi na rynku krajowym”. Zgodnie z tym tekstem prawnym środki te miały charakter przejściowy i tymczasowy oraz miały obowiązywać, dopóki będą utrzymywały się ówczesne ogólne warunki ekonomiczne. Podatki wywozowe nadal jednak obowiązują na poziomie zbliżonym do stosowanego w sytuacji niebezpieczeństwa publicznego, natomiast w odniesieniu do innych zbóż wysokość stawki podatku wywozowego ustalono na 0 % (36).

(93) Pierwsi duzi producenci biodiesla rozpoczęli działalność w Argentynie w 2007 r. W tym roku rząd Argentyny opublikował dwie uchwały zwiększające podatek wywozowy od nasion soi z 23,5 % do 27,5 % (37), a następnie do 35 % (38). W obu uchwałach jako powód ustanowienia dodatkowego podatku wywozowego wskazano, że – poza wzrostem popytu krajowego i międzynarodowego na te produkty – produkty objęte tymi uchwałami (głównie produkty związane z soją) są wykorzystywane do nowych zastosowań produkcyjnych, i wyraźnie podano biopaliwa jako przykład.

(94) Ponadto w uchwale nr 10/2007 (39) wyraźnie stwierdzono, że „międzynarodowe ceny zbóż znacznie wzrosły […] ustanowienie dodatkowych ceł wywozowych w odniesieniu do szeregu wyżej wspomnianych towarów uznaje się za praktyczne” (wyróżnienie dodane).

(95) Dodatkowo, w uchwale nr 369/2007 (40) wyraźnie stwierdzono, że podniesienie podatku wywozowego jest konieczne w celu „obniżenia cen krajowych, utrwalenia osiągniętych postępów w zakresie rozkładu dochodów oraz stymulowania generowania wartości dodanej” (wyróżnienie dodane).

(96) W 2008 r. w drodze uchwały nr 125/2008 (41) rząd Argentyny ustanowił wzór, na podstawie którego oblicza się kwotę zryczałtowaną podatku wywozowego w zależności od poziomu urzędowej ceny FOB ustalanej codziennie przez rząd (Ministerstwo Rolnictwa).

(97) W uchwale nr 125/2008 sformułowano następującą politykę: „ W ostatnich latach międzynarodowe ceny zbóż i nasion oleistych znacznie wzrosły i charakteryzują się dużą zmiennością zróżnicowań między poszczególnymi latami. Dalsze utrzymywanie się takiego scenariusza mogłoby mieć negatywne skutki dla całej gospodarki, takie jak: wyższe ceny krajowe , mniej uczciwy rozdział dobrobytu oraz rosnąca niepewność co do decyzji inwestycyjnych w sektorze rolnym i hodowlanym. Proponowana zmiana systemu ceł wywozowych mającego zastosowanie do kluczowej podgrupy zbóż i nasion oleistych stanowi odpowiednie narzędzie do rozwiązania wyżej wspomnianych problemów.” (wyróżnienie dodane).

(98) W 2008 r. w drodze uchwały nr 64/2008 (42) rząd Argentyny zmienił wzór służący do obliczania wysokości podatku wywozowego i wyraźnie powtórzył swój cel polityki: „Celem systemu zmiennych ceł wywozowych jest zmniejszenie wpływu na ceny krajowe spowodowanego wzrostem międzynarodowych cen zbóż i nasion oleistych oraz ich produktów ubocznych, przyczyniające się do poprawy dystrybucji dochodów .” (wyróżnienie dodane).

(99) W 2012 r. rząd Argentyny opublikował wspólną uchwałę, w której stwierdzono, że Argentyna przyjęła szereg środków polityki publicznej mających na celu wzmocnienie krajowego przemysłu biodiesla, w szczególności po wejściu w życie ustawy nr 26.093. W tej wspólnej uchwale odnotowano ponadto, że cła wywozowe na biodiesel i jego mieszanki były spójne z cłami wywozowymi mającymi zastosowanie do innych produktów ubocznych w sektorze nasion oleistych, biorąc pod uwagę zróżnicowane koszty produkcji i utrzymując zróżnicowanie, tak aby faktyczna stawka dotycząca biodiesla była niższa niż stawka dotycząca głównego surowca do produkcji biodiesla, co promowało generowanie wartości dodanej w Argentynie, a tym samym przyczyniało się do przyspieszenia rozwoju przemysłu biodiesla (43).

(100) Chociaż pod koniec 2015 r. nowo wybrany rząd Argentyny zniósł podatek wywozowy od innych zbóż, podatek wywozowy od nasion soi pozostał wysoki. W dekrecie nr 133/2015 (44) znoszącym podatek wywozowy od pszenicy i zmieniającym stawkę podatku wywozowego od nasion soi na 30 % określono następujący cel polityki: „W przypadku nasion soi i jej produktów ubocznych zwiększenie powierzchni upraw i rekordowe zbiory w poprzednim sezonie nie zapobiegły spadkowi konkurencyjności i rentowności całego powiązanego łańcucha wartości” (wyróżnienie dodane). Łańcuch wartości w tym przypadku dotyczy między innymi przemysłu biodiesla.

(101) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego rząd Argentyny i CARBIO powtórzyły swoje twierdzenie, że wpływ podatków wywozowych stosowanych do nasion soi na produkcję biodiesla, jeżeli taki wpływ w ogóle istnieje, wyraźnie stanowi co najwyżej efekt uboczny środka służącego pobieraniu dochodów.

(102) Komisja nie zgodziła się z tym stwierdzeniem. Dekretów, o których mowa w motywach 91–100, nie można uznać za „zwykłe oświadczenia dotyczące polityki”. Przepisy te ciągle odzwierciedlają zamiar wspierania przemysłu biodiesla przez rząd Argentyny, natomiast wbrew opiniom rządu Argentyny w dekretach nie stwierdzono, że celem podatku wywozowego od nasion soi jest pobór dochodów. Żadne z przepisów przedstawionych przez rząd Argentyny w swoim wniosku nie dotyczyły funkcji uzyskiwania dochodów z podatku wywozowego od nasion soi.

(103) Nakładając podatki wywozowe na nasiona soi, rząd Argentyny stawia argentyńskich producentów nasion soi w sytuacji nieracjonalnej pod względem ekonomicznym, która skłania ich do sprzedaży towarów na rynku krajowym po cenie niższej niż cena, jaką mogliby uzyskać, gdyby nie obowiązywały wspomniane podatki wywozowe. Producenci ci są zatem pozbawieni racjonalnego wyboru i zmuszeni do realizowania celu polityki stanowiącego powód tego podatku wywozowego.

(104) Ta nieracjonalna sytuacja nasiliła się w wyniku innych ograniczeń wywozu, takich jak kontyngenty wywozowe na produkty rolne inne niż nasiona soi, obowiązujące w latach 2006–2015, co zniechęcało do wywozu innych upraw i skłaniało plantatorów do kontynuowania produkcji nasion soi (w przeciwieństwie do innych zbóż) oraz powodowało dalsze obniżanie cen krajowych. Producenci nasion soi również nadal produkowali i sprzedawali swoje plony lokalnie, ponieważ ten produkt rolny nie nadaje się do gromadzenia zapasów i średnio- lub długoterminowe magazynowanie go jest niemożliwe.

(105) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego rząd Argentyny twierdził, że przez 10 lat nie było żadnych kontyngentów wywozowych na kukurydzę i pszenicę. Komisja stwierdziła jednak, że oświadczenie to jest niezgodne ze stanem faktycznym. Uchwała nr 543/2008 (45) wyraźnie regulowała określanie maksymalnych wywożonych ilości między innymi pszenicy i kukurydzy. Środek ten obowiązywał do końca 2015 r. (46)

(106) Ponadto w 2009 r. rząd Argentyny ustanowił tymczasowy zakaz przywozu nasion soi, stwierdzając, że wykorzystywanie surowców krajowych powinno być uprzywilejowane w stosunku do surowców przywożonych, zwiększając w ten sposób wartość argentyńskich produktów na rynku międzynarodowym, oraz że czasowy przywóz lokalnie wyprodukowanych materiałów do produkcji jest sprzeczny z tym celem (47). W 2012 r. rząd Argentyny ustanowił „Rejestr upoważnionych podmiotów w sektorze soi” i zniósł zakaz przywozu (48). Jednak istotne uciążliwości związane z przywozem soi do Argentyny utrzymywały się do czasu wprowadzenia dalszych zmian w tym rejestrze w 2016 r. (49) Zakaz przywozu w połączeniu z podatkiem wywozowym od nasion soi potwierdza, że celem polityki rządu Argentyny jest pobudzenie rozwoju w pełni krajowego przemysłu biodiesla, obejmującego surowce miejscowego pochodzenia w łańcuchu dostaw. Produkcja nasion soi w Argentynie jest kształtowana w sposób sztuczny i kierowana przez rząd na potrzeby konsumpcji krajowej, zapewniając zaspokojenie lokalnego popytu na nasiona soi na podstawie lokalnych dostaw ukierunkowanych na osiągnięcie określonych celów politycznych.

(107) Ponadto długi okres obowiązywania ograniczeń wywozu w odniesieniu do innych upraw doprowadził do znacznego wzrostu produkcji nasion soi – zjawiska tzw. „sojización” (50) (ukierunkowania na soję) argentyńskiego rolnictwa. Nawet po zniesieniu kontyngentów wywozowych w 2015 r. (51) produkcja nasion soi nie uległa znaczącemu spadkowi w porównaniu z innymi uprawami i utrzymywała się raczej na stałym poziomie – zob. wykres 1 poniżej: Wykres 1 Argentyńska produkcja nasion soi, kukurydzy i pszenicy w poszczególnych latach zbioru Soja Kukurydza Pszenica Produkja w mln T 2000/01 2001/02 2002/03 2003/04 2004/05 2005/06 2006/07 2007/08 2008/09 2009/10 2010/11 2011/12 2012/13 2013/14 2014/15 2015/16 2016/17 2017/18 Źródło: http://datosestimaciones.magyp.gob.ar/.

(108) Ponadto w 2017 r. rząd Argentyny opublikował uchwałę ustanawiającą system zachęt dla rolników uprawiających soję (52), co stanowiło część planu Belgrano (53). Plan Belgrano został opracowany w 2016 r. jako plan rozwoju infrastruktury i przemysłu w dziesięciu północnych prowincjach Argentyny, które historycznie były słabiej rozwinięte w porównaniu z resztą kraju. W uchwale tej przewidziano zachęty finansowe dla producentów nasion soi w dziesięciu najsłabiej rozwiniętych prowincjach Argentyny (54) w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2017 r., co w dalszym stopniu ukierunkowało plantatorów na produkcję nasion soi i zwiększyło krajową podaż nasion soi, przyczyniając się do rozwoju przemysłu biodiesla.

(109) W świetle dostępnych dowodów Komisja uznała, że rząd Argentyny przyjął „bardziej aktywną rolą niż tylko samo zachęcanie”, zgodnie z wymogami Organu Apelacyjnego (55). Środki zastosowane przez rząd Argentyny ograniczają swobodę działania producentów nasion soi wskutek ograniczenia w praktyce ich decyzji biznesowych dotyczących tego, po jakiej cenie i gdzie sprzedawać ich produkt.

(110) Uniemożliwiono im maksymalizację ich dochodów, które byliby w stanie uzyskać, gdyby nie było podatku wywozowego od nasion soi (np. dzięki wywozowi ich produkcji w celu odniesienia korzyści z wyższych cen lub dzięki podniesieniu cen krajowych), a także innych podobnie ograniczających środków.

(111) Świadczą o tym ponadto dekret nr 133/2015 i dekret nr 640/2016, w których rząd Argentyny przyjmuje konkretne środki mające pomóc przemysłowi soi i powiązanemu z nim łańcuchowi wartości w odwróceniu zaistniałego spadku konkurencyjności i rentowności całego powiązanego łańcucha wartości. Rząd Argentyny zachęca lub wyznacza zatem producentów nasion soi do utrzymania produkcji w celu zapewniania podaży na rynku krajowym, nawet jeżeli racjonalny dostawca dostosowałby swoją produkcję i ceny w sytuacji, gdy zniechęca się do dokonywania wywozu.

(112) W związku z tym, stosując te środki, rząd Argentyny nakłania producentów nasion soi do niewywożenia produkcji z Argentyny, ponieważ nie mogą oni sprzedawać nasion soi po wyższych cenach, które obowiązywałyby w Argentynie przy braku takich środków.

(113) W tym sensie producentom materiałów do produkcji rząd Argentyny „powierza” lub „wyznacza” funkcję polegającą na zapewnianiu dostaw towarów krajowym użytkownikom nasion soi, tj. producentom biodiesla, za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Producentom nasion soi powierza się obowiązek stworzenia sztucznego, wyodrębnionego i charakteryzującego się niskimi cenami rynku krajowego w Argentynie.

(114) Innymi słowy, stosując opisany zestaw środków, rząd Argentyny wie, w jaki sposób producenci nasion soi zachowają się wobec takich środków i jakie poniosą konsekwencje. Chociaż producenci nasion soi mogą nieznacznie obniżyć swoją produkcję krajową, aby zareagować na podatki wywozowe i inne środki ograniczające, dowody wskazują, że produkcja nie zatrzymała się ani nie zmniejszyła w sposób znaczący (zob. tabela 1 poniżej, wyjaśniona dalej w motywie 139). Komisja stwierdziła, że jest to wynik powierzenia i wyznaczenia producentom nasion soi przez rząd Argentyny funkcji polegającej na kontynuowaniu produkcji i wywozu.

(115) Jak wyjaśniono, korekta produkcji w sektorze produkcji nasion soi w dalszym ciągu będzie miała umiarkowany charakter, co doprowadzi do niższych cen na rynku krajowym. W tym względzie skutki są określone na zasadzie ex ante, nie ex post, a zatem nie są „niezamierzone”. Istnieje wyraźny „dający się wykazać związek” między polityką oraz zachowaniem podmiotów prywatnych, które działają jako pełnomocnicy rządu Argentyny, aby prowadzić jego politykę zapewniania dostaw nasion soi przemysłowi biodiesla za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(116) Rząd Argentyny sam potwierdził sukces swojego zestawu środków polegający na osiągnięciu deklarowanego celu polityki, jakim jest wsparcie dla przemysłu biodiesla. We wspomnianej poniżej wspólnej uchwale rządu Argentyny, opublikowanej w 2012 r., stwierdzono, że przyjęta polityka publiczna uwzględniała szereg mechanizmów służących promowaniu przemysłu biodiesla. Ponadto stwierdzono, że wyjaśnia to dobre wyniki tego sektora produkcji – marże brutto na jego główny materiał do produkcji na etapie przetwarzania przekraczają 25 % (56). Wydaje się, że marże te wynikały głównie z różnic między cłami wywozowymi na biodiesel a cłami wywozowymi na nasiona soi.

(117) Podsumowując, Komisja stwierdziła, że rząd Argentyny powierzył lub wyznaczył producentom nasion soi funkcję polegającą na prowadzeniu jego polityki zmierzającej do utworzenia wyodrębnionego rynku krajowego oraz zapewniania dostaw nasion soi krajowemu przemysłowi biodiesla za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(118) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego rząd Argentyny utrzymywał, że Komisja rozszerzyła zakres powierzenia lub wyznaczenia, kładąc nacisk na pojęcia „nakłanianie” i „wytyczne”, natomiast wymogi WTO oznaczają, że przypisanie odpowiedzialności musi stanowić jawne i pozytywne działanie, być skierowane do konkretnej strony i mieć za cel konkretne zadanie lub obowiązek. Same oświadczenia polityczne rządu nie mogą stanowić nakazu, a domniemany nakaz lub powierzenie nie mogą być niezamierzone ani nie mogą stanowić wyłącznie skutku ubocznego prowadzonej przez rząd działalności regulacyjnej.

(119) Komisja nie zgodziła się z tym. Jak stwierdzono w motywie 117, w świetle orzecznictwa WTO, o którym mowa w motywie 93, Komisja znalazła przekonujące dowody, aby uznać, że rząd Argentyny podjął jawne i pozytywne działanie w celu powierzenia lub wyznaczenia producentom nasion soi zadania polegającego na sprzedaży przemysłowi biodiesla nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Istnieje „dający się wykazać związek” między działaniami rządu a postępowaniem producentów nasion soi, więc ich działania można przypisać rządowi Argentyny. Rząd Argentyny nie uzasadnił swojego twierdzenia, że dowody zebrane przez Komisję można uznać wyłącznie za zwykłe oświadczenia polityczne wydane przez rząd Argentyny. W szczególności rząd Argentyny nie zakwestionował istnienia określonych celów politycznych wynikających z tych oświadczeń; rząd Argentyny nie zaprzeczył też oświadczeniom podkreślającym powodzenie środków ograniczających w osiąganiu celów politycznych związanych ze wspieraniem argentyńskiego przemysłu biodiesla. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(120) Ponadto rząd Argentyny utrzymywał, że wniosek Komisji, zgodnie z którym istnienie różnych mechanizmów w ramach szerszego systemu opracowanego przez rząd Argentyny w celu wsparcia konkretnego przemysłu jest istotne dla ustalenia charakteru działania, jest wyraźnie błędny, ponieważ podatki wywozowe nie zostały uwzględnione w art. 3 ppkt (i)–(iii) rozporządzenia podstawowego (lub Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) ani objęte art. 3 ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(121) Sam fakt, że podatki wywozowe jako takie nie są wyraźnie wymienione w art. 3 pkt 1) lit. a) rozporządzenia podstawowego, nie wyklucza faktu, że mają one potencjalny charakter wkładu finansowego, w związku z czym wchodzą w zakres definicji subsydium zgodnie z rozporządzeniem podstawowym i Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Komisja przedstawiła wiele dowodów na to, że podatek wywozowy od nasion soi wykorzystano jako narzędzie, wraz z innymi instrumentami, w celu skłonienia producentów nasion soi do spełnienia określonych celów polityki w sposób stanowiący subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 3 pkt 1) lit. a) rozporządzenia podstawowego. Ponieważ rząd Argentyny nie uzasadnił twierdzenia, dlaczego podatku wywozowego od nasion soi nie można uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, Komisja odrzuciła ten argument.

(122) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Argentyny nie zgodził się ze stwierdzeniem Komisji zawartym w motywie 121, że rząd Argentyny nie uzasadnił swojego twierdzenia, dlaczego podatku wywozowego od nasion soi nie można było uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

(123) Mimo że w trakcie dochodzenia rząd Argentyny twierdził, że nałożenie podatków wywozowych ma na celu generowanie dochodów, rząd Argentyny nie przedstawił dowodów na poparcie tego stwierdzenia w odniesieniu do któregokolwiek aktu ustawodawczego nakładającego podatek wywozowy od nasion soi lub modyfikującego jego poziom. W rzeczywistości, na podstawie dostępnych dowodów, Komisja uznała, że podatki wywozowe są jednym z narzędzi, jakie stosował rząd Argentyny do wspierania rozwoju przemysłu biodiesla. W związku z tym Komisja doszła do innego wniosku, o którym mowa w motywach 89–90 powyżej, i odrzuciła pierwotny wniosek rządu Argentyny.

(124) CARBIO stwierdziła, że Komisja zignorowała wysoki standard wymagany do udowodnienia powierzenia lub wyznaczenia zadania. Producenci nasion soi mają swobodę decydowania, czy produkować, sprzedawać i wywozić ich nasiona soi. Z żadnego elementu podatku wywozowego od nasion soi nie wynika powierzenie ani wyznaczenie producentom nasion soi zadania polegającego na podejmowaniu takich decyzji.

(125) Komisja nie zgodziła się, że w tym przypadku nie spełniono standardu „powierzenia” lub „wyznaczenia” określonego w motywie 82. Ponadto twierdzenie CARBIO, zgodnie z którym producenci nasion soi mają swobodę ustalania ceny nasion soi, jest błędne. Podczas wizyty weryfikacyjnej rząd Argentyny wyjaśnił, w jaki sposób rząd ustala cenę FOB nasion soi przeznaczonych na wywóz. W związku z faktem, że zarówno cena eksportowa, jak i cena krajowa nasion soi są znacznie niższe od ceny na rynku światowym, producenci nasion soi mają ograniczoną swobodę ustalania ceny. Ponadto CARBIO ignoruje fakt, że podatek wywozowy nie jest jedynym narzędziem obmyślonym przez rząd Argentyny w celu wyznaczenia zadania producentom nasion soi. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(126) CARBIO zakwestionowała również ustalenie Komisji zawarte w motywie 112, zgodnie z którym producenci nasion soi nie mogą sprzedawać po wyższych cenach, które obowiązywałyby w Argentynie w sytuacji braku tych środków, powołując się na badanie przeprowadzone przez Komisję Handlu Wewnętrznego, według którego zniesienie podatku wywozowego na nasiona soi spowodowałoby wzrost krajowych cen nasion soi jedynie o 1,2 % (57).

(127) Komisja zauważyła jednak, że zgodnie z badaniem opublikowanym w American Journal of Agricultural Economics (58) krajowa cena nasion soi przy braku podatku wywozowego może być znacznie wyższa, do 26,0 %. Ponadto w badaniu, na które powołuje się CARBIO, wskazano również, że zniesienie podatku wywozowego na nasiona soi doprowadziłoby do spadku ceny nasion soi na rynku światowym o 18 %. Oznacza to, że teoretycznie wraz ze zniesieniem podatku wywozowego w wysokości 23,5 % różnica między ceną argentyńską a ceną na rynku światowym zostałaby prawie wyeliminowana.

(128) W związku z powyższym Komisja powtórzyła wniosek, że producentów nasion soi nakłania się do dalszej uprawy i sprzedaży nasion soi w Argentynie, nie pozwalając im sprzedawać nasion soi po wyższych cenach, które obowiązywałyby w Argentynie przy braku takich środków.

(129) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Argentyny i CARBIO ponownie wysunęły swoje twierdzenia, że: — nie istnieje żaden zestaw środków skłaniających krajowych producentów nasion soi do sprzedaży nasion soi na rynku lokalnym za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, — plantatorzy nasion soi mają swobodę ustalania ceny nasion soi, — nie istnieje żaden wkład finansowy w postaci podatków wywozowych od nasion soi; jakikolwiek wpływ podatków wywozowych stosowanych względem nasion soi na produkcję biodiesla stanowi, co najwyżej, efekt uboczny środka służącego poborowi dochodów, — charakter podatków wywozowych nakładanych na nasiona soi i przyświecający im cel poboru dochodów nie ma nic wspólnego z rzekomymi powierzeniem lub wyznaczeniem, oraz — w ten sposób nie zostaje przyznana korzyść.

(130) Rząd Argentyny i CARBIO nie zgodziły się również z dokonaną przez Komisję interpretacją prawną terminów „powierzenie” i „wyznaczenie”. Rząd Argentyny twierdził, że dokonana przez Komisję ocena wkładu finansowego bardzo przypomina tzw. „podejście oparte na skutkach”, które zostało wyraźnie i kategorycznie odrzucone w orzecznictwie WTO.

(131) CARBIO twierdziła ponadto, że obecna cena nasion soi na rynku światowym nie odzwierciedla ceny krajowej nasion soi w Argentynie w przypadku braku podatku wywozowego.

(132) Ponieważ rząd Argentyny lub CARBIO wielokrotnie powtarzały argumenty przedstawione wcześniej, lecz nie uzasadniły żadnego z nich, Komisja odrzuciła te argumenty.

3.2.2.3. Powierzenie lub wyznaczenie wykonywania zadania jednostkom prywatnym w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego

(133) Następnie Komisja oceniła, czy producenci nasion soi w Argentynie są jednostkami prywatnymi, którym rząd Argentyny powierzył lub wyznaczył zadanie w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(134) Objęci próbą argentyńscy producenci eksportujący kupowali całość nasion soi wykorzystywanych do produkcji biodiesla ze źródeł krajowych. Nabywano je od prywatnych gospodarstw produkujących nasiona soi, z wyjątkiem niewielkich ilości nasion soi pochodzących z przedsiębiorstwa państwowego YPF.

(135) Komisja uznała zatem, że na podstawie dostępnych informacji wszyscy producenci nasion soi są jednostkami prywatnymi, którym rząd Argentyny powierzył w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego funkcję polegającą na zapewnianiu dostaw nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

3.2.2.4. Zapewnianie dostaw nasion soi przez producentów nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

(136) Na kolejnym etapie Komisja sprawdziła, czy producenci nasion soi rzeczywiście realizowali politykę rządu Argentyny, której celem było zapewnianie dostaw nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Wymagało to szczegółowej analizy zmian na rynku w Argentynie z użyciem odpowiednich wartości odniesienia. Zgodnie z wnioskami przedstawionymi w motywie 64 Komisja zdecydowała się częściowo wykorzystać dostępne fakty do celów ustalenia, czy producenci nasion soi zapewniali dostawy nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

(137) Za pośrednictwem zestawu środków opisanych w motywach 84–116 rząd Argentyny nakłonił producentów nasion soi do sprzedaży na rynku lokalnym po cenach niższych niż miałoby to miejsce w innych okolicznościach (tj. w przypadku braku tych środków producenci nasion soi prowadziliby wywóz nasion soi po znacznie wyższej cenie na rynku światowym lub po prostu dostosowaliby swoje dostawy do ograniczeń rynkowych). Producenci nasion soi nie prowadzili jednak takiego wywozu z powodu polityki rządu Argentyny mającej na celu pobudzenie rozwoju przemysłu przetwórczego biodiesla.

(138) Jak wykazano w tabeli 1, praktycznie cała konsumpcja krajowa nasion soi jest dalej przetwarzana na olej sojowy w procesie rozdrabniania. Dane dotyczące produkcji, wywozu, przywozu i krajowego rozdrabiania nasion soi na przestrzeni lat przedstawiają się następująco: Tabela 1 Argentyńska produkcja nasion soi, oleju sojowego i biodiesla Produkcja nasion soi (w tonach) Wywóz nasion soi (w tonach) Przywóz nasion soi (w tonach) Rozdrabnianie nasion soi (w tonach) Produkcja oleju sojowego (w tonach) Konsumpcja krajowa oleju sojowego (w tonach) Produkcja biodiesla (w tonach) 2007 47 482 787 11 843 248 2 245 391 36 268 044 6 962 206 474 078 2008 46 238 890 11 733 588 2 891 771 31 709 219 6 024 101 1 078 022 711 864 2009 30 989 474 4 292 321 823 924 30 285 623 5 772 026 1 348 922 1 179 103 2010 52 676 218 13 616 012 189 36 824 921 7 000 075 2 118 336 1 820 385 2011 48 878 774 10 420 216 12 862 37 339 854 7 113 681 2 996 512 2 429 964 2012 40 100 197 6 158 407 1 428 33 333 313 6 353 359 2 841 121 2 456 578 2013 49 306 202 7 784 236 1 615 34 040 869 6 432 942 2 448 560 1 997 809 2014 53 397 720 7 360 901 2 227 37 936 186 7 096 392 3 184 146 2 584 290 2015 61 446 556 11 509 272 566 40 940 319 7 895 905 2 407 954 1 810 659 2016 58 799 258 8 910 323 853 849 44 482 510 8 670 493 3 137 953 2 659 275 2017 54 971 626 7 369 126 1 897 833 41 824 091 8 065 602 3 264 784 2 871 435 Źródło: Dane przekazane przez rząd Argentyny, pochodzące z różnych publicznie dostępnych argentyńskich baz danych.

(139) Jak pokazano w tabeli 1, produkcja nasion soi wzrosła z 26,7 mln ton w 2001 r. do 40,5 mln ton w 2006 r. (59). Podniesienie podatku wywozowego od nasion soi nie doprowadziło do spadku produkcji nasion soi, lecz do jej wzrostu, nieracjonalnego z ekonomicznego punktu widzenia. W rzeczywistości w przypadku braku zachęt stworzonych za pomocą różnych środków przez rząd Argentyny dostawcy podlegający ograniczeniom wywozu dostosowaliby się do warunków rynkowych. W tym przypadku jednak producenci nasion soi zamiast ograniczać swoją produkcję również czerpią korzyści z celu polityki, jakim jest pobudzanie i rozwój konkurencyjnego przemysłu biodiesla, który to cel z kolei wymagał udostępniania producentom biodiesla nasion soi po cenach niższych od cen międzynarodowych.

(140) Tendencję tę przedstawiono na wykresie 2 poniżej (w tonach): Wykres 2 Przetwarzanie nasion soi w Argentynie Rozdrabnianie nasion soi Przywóz nasion soi Wywóz nasion soi Produkcja nasion soi 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 Źródło: Dane przedstawione w tabeli w motywie 138.

(141) Z tabeli 1 i wykresu 2 wynika, że praktycznie cała konsumowana w kraju produkcja nasion soi została przeznaczona do rozdrabniania, a konsumpcja krajowa uzyskanego w ten sposób oleju sojowego została wykorzystana głównie do produkcji biodiesla.

(142) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CARBIO podniosła, że Komisja stwierdziła, iż wszystkie nasiona soi sprzedane w kraju były wykorzystywane wyłącznie do produkcji biodiesla. Komisja sprecyzowała, że nie jest to prawda. Jak określono w motywie 141, nasiona soi są sprzedawane na rynku krajowym w celu rozdrabniania na olej sojowy i śrutę sojową. Uzyskany olej sojowy jest wykorzystywany do produkcji biodiesla, ponieważ w Argentynie nie ma istotnego krajowego rynku oleju sojowego. Część oleju sojowego i śruty sojowej jest wywożona.

(143) Ponadto wywóz nasion soi jest prowadzony wyłącznie wówczas, gdy w pełni zaspokojona jest konsumpcja krajowa zarówno w zakresie rozdrabniania nasion soi, jak i produkcji biodiesla. Tabela 1 i wykres 2 wskazują również na brak przywozu lub bardzo ograniczony przywóz nasion soi w latach stosowania ograniczeń wywozu. Potwierdza to również model biznesowy zaobserwowany u objętych próbą producentów eksportujących. Żaden z nich nie dokonywał przywozu nasion soi do produkcji biodiesla. Prowadzili natomiast przywóz nasion soi wyłącznie do wykorzystania w swoich zakładach rozdrabniania, a następnie wywozili z Argentyny całość uzyskanych w ten sposób oleju sojowego i śruty sojowej.

(144) W konsekwencji podstawowy cel środków zastosowanych przez rząd Argentyny został osiągnięty: nasiona soi produkowane w kraju w pełni zaspokajały popyt krajowy na materiał do produkcji krajowej biodiesla ze szkodą dla producentów nasion soi, którzy woleliby raczej zoptymalizować swoje zyski i albo wywozić całość swojej produkcji, albo sprzedawać swój produkt na rynku krajowym po wyższych cenach, gdyby nie ograniczenia wywozu.

(145) Zgodnie ze stosownym orzecznictwem WTO wyjaśnionym w szczególności w motywie 78 w większości przypadków powinna istnieć pewna forma groźby lub nakłaniania przez rząd dostawców materiałów do produkcji, aby wykazać zaistnienie powierzenia i wyznaczenia. Pozostawienie marginesu swobody nie powoduje automatycznego odrzucenia tego ustalenia. Niniejsza analiza poszczególnych przypadków jest oparta na dowodach. W omawianym przypadku fakt, że wywóz jest dość ograniczony na rynku towarowym mającym wysoce międzynarodowy charakter, na którym Argentyna jest jednym z przodujących światowych producentów nasion soi, jest niezwykle istotny, biorąc zwłaszcza pod uwagę, że cena na rynkach międzynarodowych jest znacznie wyższa niż cena krajowa w Argentynie (zob. wykres 3 w motywie 158).

(146) Dowody zawarte w ustawodawstwie argentyńskim (zob. motywy 91–99) wskazują na to, że celem polityki rządu Argentyny jest rozwijanie i promowanie gałęzi przemysłu przetwórczego o większej wartości dodanej, w tym sektora biodiesla. Ponadto rząd Argentyny jasno określił swój cel, jakim jest ochrona przemysłu przetwórczego przed wzrostem cen międzynarodowych.

(147) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego CARBIO stwierdziła, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że producenci nasion soi woleliby raczej zoptymalizować swoje zyski.

(148) Ponieważ Komisja nie otrzymała bezpośrednich informacji od producentów nasion soi, jak wyjaśniono w motywach 61–64, Komisja założyła, że producenci nasion soi są racjonalnymi podmiotami gospodarczymi działającymi w gospodarce rynkowej, które w miarę możliwości optymalizowałyby swoje korzyści. Z tego powodu zwiększenie produkcji nasion soi po obniżeniu cen w związku z podwyższeniem podatku wywozowego uznaje się za irracjonalną decyzję. Fakt, że producenci nasion soi nadal dostarczają nasiona soi pomimo różnych środków ograniczających przyjętych przez rząd Argentyny, wynika z działań podjętych przez rząd Argentyny w celu nakłonienia producentów nasion soi jako podmiotów realizujących określone cele polityczne do wspierania przemysłu biodiesla. W związku z powyższym twierdzenie to zostało odrzucone.

(149) Rząd Argentyny utrzymywał, że nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że przetwarzanie nasion soi w Argentynie uległo jakiejkolwiek zmianie w wyniku nałożenia podatków wywozowych na nasiona soi.

(150) Komisja nie zgodziła się z tym. Na początku Komisja przypomina, że rząd Argentyny nie wspierał Komisji w uzyskaniu niezbędnych informacji od producentów nasion soi, aby lepiej ocenić ich zachowanie. W związku z tym Komisja stwierdziła na podstawie dostępnych informacji, że środki rządu Argentyny (w tym podatek wywozowy) spowodowały zmianę zachowania producentów nasion soi mającą na celu osiągnięcie efektów zamierzonych przez rząd Argentyny. Jak można zauważyć w tabeli 1, pomimo wzrostu podatku wywozowego od nasion soi w 2007 r., tj. na początku produkcji biodiesla na dużą skalę, produkcja nasion soi znacznie wzrosła. Ponadto wywóz oleju sojowego został w znacznym stopniu zastąpiony wywozem biodiesla w tym samym okresie, co pokazuje, że środki rządu Argentyny stanowiły zachętę do zmiany strukturalnej w celu poprawy konkurencyjności przemysłu biodiesla. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(151) Oczywiste jest również, że polityka ta skłania ogromną liczbę drobnych producentów nasion soi (około 64 000) do sprzedaży na rynku krajowym prawie całej swojej produkcji i po cenach niższych od cen, które w innych okolicznościach osiągnęliby na rynkach międzynarodowych, mimo że rząd Argentyny formalnie nie uniemożliwia tym producentom wywozu ich produktów. W aktach sprawy nie ma żadnych dowodów na to, że rząd Argentyny w jakikolwiek sposób dąży do promowania lub aktywnego wspierania bezpośrednio lub pośrednio wzrostu wywozu, a tym samym maksymalizacji zysków producentów nasion soi pomimo znanych trudności, z jakimi borykają się drobni producenci rolni, szukając klientów za granicą, porozumiewając się w języku obcym i załatwiając wszelkie uciążliwe formalności administracyjnych na potrzeby wywozu.

(152) Ze względu na brak w aktach sprawy innych dowodów przeciwnych oraz brak wystarczającej współpracy ze strony rządu Argentyny w zakresie przedstawienia odpowiednich dowodów i informacji w tej kwestii Komisja uznała, że dowody te wskazują na nakłanianie producentów nasion soi do sprzedaży swojej produkcji na rynku krajowym z korzyścią dla przemysłu przetwórczego (w tym dla producentów biodiesla) zamiast maksymalizacji swoich zysków, na przykład poprzez znajdowanie innych sposobów, takich jak dostosowanie wielkości swojej produkcji lub nawet przejście na inny rodzaj produkcji (np. inne zboża).

(153) Fakt, że producenci nasion soi nadal dysponują, przynajmniej formalnie, pewną swobodą uznania w zakresie sprzedaży za granicę oraz że bardzo ograniczony wywóz rzeczywiście istniał, nie podważa głównego wniosku dotyczącego zaistnienia powierzenia lub wyznaczenia zgodnie z orzecznictwem WTO w sprawie DRAMS (60).

(154) Ponadto Komisja przeanalizowała ewentualny wpływ podaży nasion soi wynikający ze środków stosowanych przez rząd Argentyny na cenę krajową nasion soi w Argentynie.

(155) Komisja zastosowała średnią cenę krajową nasion soi w Argentynie opartą na danych miesięcznych, które pochodzą z giełdy zbożowej Buenos Aires dla Rosario, Bahia Blanca i Quequen i zostały dostarczone przez Ministerstwo Rolnictwa na poziomie krajowym.

(156) Objęci próbą producenci eksportujący rzeczywiście importowali pewną ilość nasion soi. Chociaż przedsiębiorstwa nie wykorzystywały tego przywożonego towaru do produkcji biodiesla – używano go do produkcji oleju sojowego, który następnie wywożono – jego cenę można byłoby uznać za reprezentatywną, ponieważ nasiona soi były przywożone w celu poddania ich rozdrobnieniu, a następnie ponownego wywiezienia w postaci oleju sojowego, ich cena zaś odzwierciedlała cenę nasion soi na rynku światowym.

(157) Cenę krajową porównano ze średnią ceną importową FOB nasion soi w odniesieniu do poszczególnych objętych próbą producentów eksportujących w ujęciu miesięcznym.

(158) Wykres 3 poniżej przedstawia fluktuacje cen w okresie badanym oraz wyrażoną w procentach różnicę między argentyńską ceną krajową a ceną na rynku światowym. Wykres 3 Argentyńska cena krajowa w porównaniu z ceną na rynku światowym Róźnica cen (%) Cena na rynku światowym (ARS/T) Cena na rynkz argentyńskim (ARS/T) 2017M11 2017M09 2017M07 2017M05 2017M03 2017M01 2016M11 2016M09 2016M07 2016M05 2016M03 2016M01 2015M11 2015M09 2015M07 2015M05 2015M03 2015M01 Źródło: Bloomberg i dane przekazane przez rząd Argentyny oparte na publicznie dostępnych danych.

(159) Wykres 3 przedstawia różnicę między argentyńską ceną krajową a ceną na rynku światowym, którą to różnicę można wyjaśnić głównie podatkiem wywozowym na nasiona soi. Polityka rządu Argentyny polegająca na ukierunkowywaniu uniemożliwia producentom nasion soi osiąganie zysków wynikających z cen na rynku światowym. Producenci nasion soi są w rzeczywistości pozbawieni możliwości racjonalnego wyboru w kwestii sprzedaży na rynkach międzynarodowych po znacznie wyższych cenach.

(160) Zamiast tego osiągają oni porównywalne zyski zarówno na rynku krajowym, jak i międzynarodowym kosztem obniżenia cen krajowych o kwotę podatku wywozowego. W ten sposób rząd Argentyny ogranicza ceny krajowe z korzyścią dla krajowego przemysłu przetwórczego.

(161) Rząd Argentyny wyznacza producentom nasion soi takie zadanie poprzez powstrzymywanie ich od dokonywania racjonalnych wyborów. Ponadto, jak wynika z wykresu, różnica pomiędzy cenami krajowymi a cenami międzynarodowymi nie tylko utrzymywała się na znacznym poziomie, lecz także chroniła przemysł biodiesla i wszystkie inne gałęzie przemysłu przetwórczego (takie jak sektor rozdrabniarek, połączony głównie z sektorem produkcji biodiesla) przed największymi wzrostami cen na rynku międzynarodowym.

(162) W konsekwencji zestaw środków stosowanych przez rząd Argentyny doprowadził do osiągnięcia ich z góry określonego celu, a mianowicie obniżenia cen krajowych w kontekście rosnących cen międzynarodowych z korzyścią dla krajowego przemysłu o wysokiej wartości dodanej, w tym dla przemysłu biodiesla.

(163) W świetle powyższego Komisja uznała, że producentom nasion soi w Argentynie powierzono lub wyznaczono zadanie polegające na zapewnianiu dostaw nasion soi krajowemu przemysłowi biodiesla za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

3.2.2.5. Funkcje, które zazwyczaj są przyznane władzy publicznej, i praktyka, która nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowanych przez władzę publiczną

(164) W odniesieniu do kryterium „funkcji zazwyczaj przyznanych”, które nie zostało jeszcze szczegółowo wyjaśnione przez zespół orzekający (61), Komisja uznała, że zapewnianie dostaw surowców zlokalizowanych na terytorium państwa przedsiębiorstwom krajowym stanowi funkcję, która jest zazwyczaj przyznana rządowi. W ramach ogólnego prawa międzynarodowego państwa sprawują suwerenną władzę na swoimi zasobami naturalnymi. Państwa same decydują, w jaki sposób organizować wydobycie ich zasobów naturalnych, a ich suwerenna władza przekłada się na rządową władzę wykonawczą w danym obszarze. W tym względzie nie ma znaczenia, czy rząd zwykle wypełniałby taką funkcję (62). Komisja stwierdziła zatem, że zapewnianie dostaw nasion soi znajdujących się na terytorium Argentyny argentyńskiemu przemysłowi biodiesla stanowi funkcję, która jest zazwyczaj powierzana rządowi.

(165) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego CARBIO sprzeciwiła się decyzji Komisji, zgodnie z którą państwo musi ponosić odpowiedzialność za decyzje podejmowane przez prywatnych dostawców nasion soi uprawianych w tym państwie. Aby spełnić kryterium „funkcji zazwyczaj przyznanych”, CARBIO stwierdziła, że wszystkie decyzje dotyczące nasion soi muszą być podejmowane pod kątem celów publicznych. Jak jednak stwierdziła CARBIO w swoim oświadczeniu, „państwo może decydować o podejmowaniu działań dotyczących jego zasobów naturalnych”. Potwierdza to stanowisko Komisji, że taka suwerenna władza zwykle przekłada się na rządową władzę wykonawczą w obszarze organizowania wydobycia zasobów naturalnych państwa. W związku z tym nie jest konieczne, aby wszystkie decyzje dotyczące nasion soi były podejmowane pod kątem celów publicznych, by spełnić kryterium „funkcji zazwyczaj przyznanych”. W przeciwnym wypadku podmioty takie można by uznać za „organy publiczne” i przypisać ich działania państwu, co nie ma miejsca w przypadku scenariusza powierzania lub wyznaczenia. W tym drugim przypadku nie ma potrzeby, aby wszystkie działania jednostek prywatnych można było przypisać państwu, a jedynie konkretne badane działanie (tj. dostarczanie materiałów do produkcji za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia). W związku z tym Komisja odrzuciła wniosek i stwierdziła, że zapewnianie dostaw surowców, takich jak nasiona soi, w dążeniu do realizacji celów leżących w interesie publicznym (takich jak rozwój przemysłu biodiesla) stanowi funkcję, która jest zazwyczaj przyznana władzy publicznej.

(166) W odniesieniu do kryterium „praktyki nieróżniącej się pod żadnym względem” Komisja odnotowała, że takie określenie wystąpiło w sprawozdaniu zespołu orzekającego w sprawie przeglądu na podstawie art. XVI:5 z 1960 r., gdzie w sposób podobny odniesiono się do podatków finansowanych przez producenta, które uznano za nieróżniące się pod żadnym względem od praktyk rządowych w zakresie podatków i subsydiowania (63). W tym kontekście to kryterium zakłada potwierdzenie, że zapewnianie dostaw towarów przez podmiot prywatny, któremu powierzono wykonywanie takiego zadania, nie różni się pod żadnym względem od sytuacji, w której rząd sam zapewniałby dostawy takich towarów. Komisja uważa, że tak jest w omawianym przypadku. Zamiast bezpośredniego zapewniania przemysłowi biodiesla dostaw surowców, aby osiągnąć cele polityki publicznej rządu Argentyny, tj. pobudzenie rozwoju przemysłu biodiesla, w tym jego potencjału eksportowego, rząd Argentyny za pośrednictwem szeregu środków skłania podmioty prywatne do takiego postępowania w jego imieniu.

(167) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Argentyny i CARBIO stwierdziły, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż decyzje podjęte przez prywatnych dostawców w odniesieniu do produkcji i sprzedaży nasion soi, uprawianych na gruntach prywatnych w Argentynie, odzwierciedlają funkcję, która zazwyczaj pełniona jest przez rząd Argentyny.

(168) Jak wskazano w motywie 164, Komisja uznała, że dostarczanie surowców zlokalizowanych w danym państwie przedsiębiorstwom krajowym jest funkcją, którą zazwyczaj powierza się rządowi. Rząd Argentyny lub CARBIO nie przedstawiły żadnych merytorycznych argumentów ani dowodów obalających ten wniosek i dlatego argument ten został odrzucony. Rząd Argentyny korzysta z usług producentów nasion soi, aby osiągnąć określony cel polityczny, co nie różni się od sytuacji, w której sam rząd Argentyny byłby bezpośrednim producentem nasion soi.

3.2.2.6. Wniosek

(169) Za pośrednictwem zestawu środków, w tym podatków wywozowych, ograniczeń ilościowych, subsydiów dla producentów krajowych oraz deklaracji politycznych, rząd Argentyny skłonił krajowych producentów nasion soi do sprzedaży nasion soi na rynku lokalnym i „powierzył” lub „wyznaczył” im zadanie polegające na zapewnianiu dostaw tego surowca w Argentynie za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Przedmiotowe środki przyniosły pożądany skutek, jakim było zakłócenie rynku krajowego nasion soi w Argentynie i obniżenie cen do sztucznie niskiego poziomu z korzyścią dla przemysłu przetwórczego biodiesla. Funkcja polegająca na zapewnianiu dostaw nasion soi za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia jest zazwyczaj przyznana władzy publicznej z uwagi na cel publiczny, jakim jest wspieranie przemysłu biodiesla, a praktyka stosowana przez producentów nasion soi w celu wykonywania tej funkcji nie różni się pod żadnym względem od praktyk zazwyczaj stosowanych przez władzę publiczną, gdy realizuje podobne cele polityczne, stosując inne formy wsparcia (takie jak dotacje lub utracone dochody).

(170) Komisja stwierdziła zatem, że rząd Argentyny zapewnił pośredni wkład finansowy w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iv) i (iii) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z interpretacją i stosowaniem wynikającym z odpowiednich standardów WTO na podstawie art. 1.1 lit. a) ppkt (iv) i (iii) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

3.2.2.7. Wsparcie w zakresie dochodów lub cen

(171) Komisja uważa, że kategorie „wkładu finansowego”/„wsparcia w zakresie dochodów lub cen” nie wykluczają się wzajemnie. W istocie Organ Apelacyjny potwierdził, że „zakres środków rządowych mogących prowadzić do udzielania subsydiów [w ramach »wkładu finansowego«] zostaje jeszcze bardziej poszerzony przez pojęcie »wspierania dochodu lub ceny« zawarte w art. 1.1 lit. a) pkt 2” (64). Wykładnia ta jest również zgodna z przedmiotem i celem Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, tj. „zwiększeniem i poprawą dyscypliny GATT w odniesieniu do stosowania zarówno subsydiów, jak i środków wyrównawczych” (65).

(172) Artykuł XVI GATT 1994 obejmuje „każde subsydium, nie wyłączając żadnej formy pomocy dotyczącej poziomu dochodów lub poziomu cen, którego bezpośrednim lub pośrednim skutkiem jest wzrost eksportu jakiegokolwiek produktu z jej terytorium lub ograniczenie importu jakiegokolwiek produktu na jej terytorium”.

(173) Sformułowanie „nie wyłączając żadnej formy” wskazuje na szeroki zakres tej kategorii w tym sensie, że obejmuje ona wszystkie formy, które bezpośrednio lub pośrednio zapewniają wsparcie dochodów lub cen. W tym sensie słownikowe znaczenie słowa „forma” to jedna z różnych postaci, w jakich coś istnieje lub się przejawia; gatunek, rodzaj lub odmiana, jak również podejście, metoda, sposób (66). Sformułowanie „nie wyłączając żadnej formy” obejmuje zatem każdy sposób lub metodę zapewniania komuś przez rząd wspierania dochodów lub cen.

(174) „Wspieranie” oznacza działanie przyczyniające się do powodzenia lub utrzymania wartości czegoś (67). Termin „wspieranie” jest często używany w kontekście rolnictwa w odniesieniu do rządowych programów wsparcia (68). W tym przypadku znaczenie słowa „wspieranie” w art. 1.1 lit. a) pkt 2) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych odnosi się do działania rządu, które przyczynia się do powodzenia lub utrzymania wartości cen lub dochodu uzyskiwanego przez kogoś.

(175) Ponadto odniesienie „w rozumieniu artykułu XVI GATT 1994” wskazuje na wszelkie formy wsparcia w zakresie dochodów lub cen, którego bezpośrednim lub pośrednim skutkiem jest wzrost eksportu „jakiegokolwiek produktu” z terytorium członka WTO lub ograniczenie importu tego produktu na tym terytorium. Skutek ten, potencjalny lub rzeczywisty, jest wyraźnie omówiony w art. XVI:1 GATT 1994:„… nie wyłączając żadnej formy pomocy dotyczącej poziomu dochodów lub poziomu cen, którego bezpośrednim lub pośrednim skutkiem jest wzrost eksportu jakiegokolwiek produktu z jej terytorium lub ograniczenie importu jakiegokolwiek produktu na jej terytorium”.

(176) Podsumowując, art. 3 pkt 1) lit. b) rozporządzenia podstawowego obejmuje jakąkolwiek formę środków rządowych, które bezpośrednio lub pośrednio zapewniają komuś wsparcie w zakresie dochodów lub cen i których skutkiem, potencjalnym lub rzeczywistym (69), jest wzrost eksportu jakiegokolwiek produktu z terytorium członka WTO lub ograniczenie importu jakiegokolwiek produktu na jego terytorium. Wykładnia ta jest również zgodna z przedmiotem i celem Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, tj. „zwiększeniem i poprawą dyscypliny GATT w odniesieniu do stosowania zarówno subsydiów, jak i środków wyrównawczych” (70).

(177) Zgodnie z tą wykładnią oprócz zbadania, czy zestaw środków przyjętych przez rząd Argentyny można określić jako „wkład finansowy” w formie zapewniania dostaw towarów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, Komisja przeanalizowała również, czy zestaw środków rządu Argentyny można również określić jako wsparcie w zakresie dochodów lub cen wchodzące w zakres art. 3 pkt 1) lit. b) rozporządzenia podstawowego. W ramach tej analizy Komisja zbadała po pierwsze, czy rząd Argentyny zamierza wspierać stworzenie i rozwój przemysłu biodiesla; po drugie, jakiego rodzaju środki rząd Argentyny przyjął w celu wsparcia przemysłu biodiesla; i po trzecie, czy te środki kwalifikują się jako „jakakolwiek forma wsparcia w zakresie dochodów lub cen” w rozumieniu art. XVI GATT 1994.

(178) Po ujawnieniu treści dokumentu informacyjnego rząd Argentyny i CARBIO stwierdziły, że Komisja oparła się na niedopuszczalnie szerokiej interpretacji sformułowania „jakakolwiek forma wsparcia w zakresie dochodów lub cen” użytego w art. 3 pkt 1) lit. b) rozporządzenia podstawowego, argumentując, że obejmuje ono „wszystkie formy, które bezpośrednio lub pośrednio zapewniają wsparcie dochodów lub cen” oraz „jakikolwiek sposób lub metodę zapewniania komuś przez rząd wsparcia dochodów lub cen”.

(179) Komisja odrzuciła to twierdzenie. Dokonała tego ustalenia zgodnie z orzecznictwem WTO i interpretacją „wsparcia w zakresie dochodów lub cen”. Jak opisano szczegółowo w motywach 186–195 poniżej, Komisja nie tylko przyjrzała się skutkom środków przyjętych przez rząd Argentyny, ale również uważnie przeanalizowała cele polityczne środków podjętych przez rząd Argentyny, a także ich charakter i projekt, stwierdzając, że cena biodiesla i nasion soi na argentyńskim rynku krajowym „obejmuje bezpośrednią interwencję rządową na rynku z zamiarem ustalenia ceny towaru na określonym poziomie” (71). W wyniku celów politycznych realizowanych przez rząd Argentyny krajowe ceny biodiesla, w porównaniu z cenami wywożonego biodiesla, ustala się na sztucznie zawyżonym poziomie, wspierając krajowy przemysł biodiesla (zob. motywy 189 i 195). Jednocześnie cenę nasion soi ustala się na sztucznie zaniżonym poziomie, stosując podatek wywozowy od nasion soi, który również wspiera krajowy przemysł biodiesla.

(180) W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń rząd Argentyny nie zgodził się z interpretacją Komisji, że kategorie „wkładu finansowego” i „wspierania dochodu lub ceny” nie wykluczają się wzajemnie, ze względu na spójnik „lub” w art. 1.1 lit. a) pkt 2) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

(181) W motywie 171 Komisja wyjaśniła, dlaczego nie uznaje tych kategorii za wzajemnie wykluczające się. Zwykłe wyjaśnienie językowe słowa „lub” (w wersji ang. „or”) w tekście Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych nie zmieniło uzasadnienia Komisji, w związku z czym twierdzenie to zostało odrzucone.

(182) Rząd Argentyny powtórzył swoje twierdzenie, że ustalenia Komisji są niewłaściwie oparte na niedopuszczalnie szerokiej interpretacji sformułowania „jakakolwiek inna forma wspierania dochodu lub ceny”, zgodnie z art. 1.1 lit. a) pkt 2) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, oraz że aby system podatku wywozowego podlegał przepisom art. 1.1 lit. a) pkt 2), Komisja stosuje „podejście oparte na skutkach”, co jest niezgodne z orzecznictwem WTO.

(183) Ponieważ rząd Argentyny nie przedstawił żadnych nowych dowodów obalających wnioski Komisji, Komisja odrzuciła te argumenty.

(184) W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń CARBIO zakwestionowała także ustalenia Komis