PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 225/1

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 806/2014

z dnia 15 lipca 2014 r.

ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W ubiegłych dekadach Unia poczyniła postępy w zakresie tworzenia rynku wewnętrznego usług bankowych. Ściślejsza integracja wewnętrznego rynku usług bankowych ma podstawowe znaczenie dla wspierania wzrostu gospodarczego w Unii i odpowiedniego finansowania gospodarki realnej. Kryzys gospodarczo-finansowy uwidocznił jednak, że funkcjonowanie rynku wewnętrznego w tym obszarze jest zagrożone oraz że rośnie ryzyko rozdrobnienia rynku usług finansowych. Stanowi to rzeczywisty powód do obaw na rynku wewnętrznym, na którym banki powinny mieć możliwość prowadzenia istotnej działalności transgranicznej. Z powodu obaw dotyczących wystąpienia efektu domina, braku zaufania do innych krajowych systemów bankowych i wątpliwości co do możliwości zapewnienia bankom wsparcia przez państwa członkowskie płynność rynków międzybankowych zmniejszyła się, a działalność transgraniczna banków spadła.

(2) Rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednimi praktykami administracyjnymi, a także brak w unii bankowej jednolitej procedury decyzyjnej dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyczynia się do tego braku zaufania i niestabilności rynku, ponieważ wspomniane przepisy i procedury nie zapewniają przewidywalności co do ewentualnych skutków upadłości banku.

(3) Rozbieżne zachęty i praktyki państw członkowskich w zakresie traktowania wierzycieli banków objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz w zakresie ratowania banków będących na progu upadłości z pieniędzy podatników mają w szczególności wpływ na postrzegane ryzyko kredytowe, dobrą kondycję finansową i wypłacalność banków w poszczególnych państwach, tworząc tym samym nierówne warunki działalności. To z kolei podważa zaufanie społeczeństwa do sektora bankowego i utrudnia korzystanie ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w ramach rynku wewnętrznego, ponieważ koszty finansowania byłyby niższe, gdyby takie różnice w praktykach państw członkowskich nie istniały.

(4) Rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednimi praktykami administracyjnymi mogą sprawić, że koszty uzyskania kredytu przez banki i klientów będą wyższe, wyłącznie z uwagi na ich siedzibę czy miejsce zamieszkania i niezależnie od ich faktycznej zdolności kredytowej. Ponadto stopy oprocentowania dla klientów banków w niektórych państwach członkowskich są wyższe niż stopy oprocentowania w innych państwach członkowskich niezależnie od ich zdolności kredytowej.

(5) W dniu 18 października 2012 r. Rada Europejska stwierdziła, że „fundamentalne wyzwania, przed którymi stoi dziś unia gospodarcza i walutowa, powodują, że należy ją wzmocnić, aby zapewnić dobrobyt gospodarczy i społeczny, a także stabilność i trwałą dobrą koniunkturę” oraz że „działania w kierunku pogłębionej unii gospodarczej i walutowej powinny opierać się na ramach instytucjonalnych i prawnych UE; powinna je charakteryzować otwartość i przejrzystość względem państw członkowskich, których walutą nie jest euro, oraz poszanowanie dla integralności rynku wewnętrznego”. W tym celu powołano unię bankową opierającą się na pełnym i szczegółowym zbiorze przepisów dotyczących usług finansowych i obowiązujących na całym rynku wewnętrznym. Działania prowadzące do utworzenia unii bankowej cechuje otwartość i przejrzystość w stosunku do nieuczestniczących państw członkowskich i poszanowanie integralności rynku wewnętrznego.

(6) W swojej rezolucji z dnia 7 lipca 2010 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie transgranicznego zarządzania kryzysowego w sektorze bankowym Parlament Europejski zwraca się do Komisji o przedstawienie „jednego lub większej liczby wniosków prawodawczych opierających się na art. 50 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących unijnych ram zarządzania kryzysowego, funduszu stabilności finansowej UE … oraz jednostki awaryjno-naprawczej”, a w rezolucji z dnia 20 listopada 2012 r. zawierającej zalecenia dla Komisji dotyczące sprawozdania przewodniczących Rady Europejskiej, Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Eurogrupy pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej” stwierdził, że „przerwanie niekorzystnych pętli sprzężenia zwrotnego między obligacjami skarbowymi, bankami i gospodarką realną ma kluczowe znaczenie dla sprawnego funkcjonowania UGW”, podkreślił „istnienie pilnej potrzeby podjęcia dodatkowych i dalekosiężnych środków służących wyjściu z kryzysu w sektorze bankowym” i dojście „do w pełni sprawnej europejskiej unii bankowej”, dopilnowując jednocześnie „stałego prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług finansowych i swobodnego przepływu kapitału”.

(7) Jako pierwszy krok w kierunku unii bankowej jednolity mechanizm nadzorczy utworzony na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (4) (jednolity mechanizm nadzorczy) ma zapewnić spójne i skuteczne wdrażanie polityki Unii dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, stosowanie jednolitego zbioru przepisów dotyczących usług finansowych w jednakowy sposób w odniesieniu do instytucji kredytowych w państwach członkowskich należących do strefy euro oraz w tych państwach członkowskich nienależących do strefy euro, które postanowiły uczestniczyć w jednolitym mechanizmie nadzorczym („uczestniczące państwa członkowskie”), oraz objęcie tych instytucji kredytowych nadzorem najwyższej jakości.

(8) Skuteczniejsze mechanizmy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są zasadniczym instrumentem służącym uniknięciu szkód, jakie w przeszłości wynikały z upadłości banków.

(9) Tak długo jak przepisy dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także praktyki i podejścia dotyczące podziału obciążenia pozostaną w gestii poszczególnych państw członkowskich, a środki finansowe potrzebne do sfinansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą pozyskiwane i wydatkowane na szczeblu krajowym, rynek wewnętrzny pozostanie rozdrobniony. Ponadto krajowe organy nadzoru mają silną motywację do ograniczania do minimum potencjalnych skutków kryzysów bankowych dla gospodarek ich państw poprzez podejmowanie jednostronnych działań służących wydzieleniu operacji bankowych, np. poprzez ograniczanie transferów i pożyczek wewnątrzgrupowych lub poprzez zaostrzenie wymogów kapitałowych i dotyczących płynności wobec mających siedzibę na ich terytorium jednostek zależnych od jednostek dominujących będących potencjalnie na progu upadłości. Ogranicza to działalność transgraniczną banków i utrudnia korzystanie z podstawowych wolności, a także prowadzi do zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym. Sporne kwestie dotyczące macierzystych i przyjmujących państw członkowskich, mimo, iż są rozwiązywane w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (5), wciąż mogą zmniejszać skuteczność transgranicznych procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(10) Aby rozwiązać te kwestie, konieczne jest zwiększenie integracji ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych („instytucje”), aby wzmocnić Unię, przywrócić stabilność finansową i stworzyć podstawy odbudowy gospodarczej. Dyrektywa 2014/59/UE jest znaczącym krokiem w kierunku harmonizacji przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w całej Unii i przewiduje współpracę między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącą postępowania w przypadku upadłości banków transgranicznych. Dyrektywa ta przewiduje jednak minimalne przepisy dotyczące harmonizacji i nie prowadzi do centralizacji procesu decyzyjnego w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dyrektywa ta ustanawia wspólne instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz określa uprawnienia krajowych organów wszystkich państw członkowskich w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale pozostawia tym organom swobodę w stosowaniu tych instrumentów i w korzystaniu z krajowych mechanizmów finansowania na potrzeby stosowania procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zapewnia to organom instrumenty umożliwiające odpowiednio wczesną i szybką interwencję w stosunku do instytucji mających problemy finansowe lub będących na progu upadłości, aby zagwarantować ciągłość krytycznych funkcji finansowych i gospodarczych danej instytucji, zmniejszając jednocześnie do minimum wpływ upadłości instytucji na system gospodarczy i finansowy. Pomimo powierzenia Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego) (EUNB), ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (6), zadań regulacyjnych i związanych z mediacją, dyrektywa 2014/59/UE nie zapobiega całkowicie podejmowaniu przez państwa członkowskie odrębnych i potencjalnie niespójnych decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych, co może wpłynąć na łączne koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, ponieważ dyrektywa przewiduje ustanowienie krajowych mechanizmów finansowania, nie ogranicza w wystarczającym stopniu zależności banków od wsparcia z budżetów krajowych i nie zapobiega całkowicie stosowaniu przez państwa członkowskie różnych podejść w odniesieniu do wykorzystywania tych mechanizmów.

(11) Dla uczestniczących państw członkowskich, w kontekście jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, scentralizowane uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną ustanowione i powierzone Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada) utworzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Utworzenie Jednolitej Rady stanowi integralny element procesu harmonizacji w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikającego z dyrektywy 2014/59/UE i zbioru jednolitych przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Jednolite stosowanie systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich ulegnie umocnieniu w wyniku powierzenia tego zadania centralnemu organowi takiemu jak jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest ponadto powiązany z procesem harmonizacji w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego, zainicjowanym utworzeniem EUNB, jednolitego zbioru przepisów dotyczących nadzoru ostrożnościowego (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (7) i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (8)) oraz ustanowieniem w uczestniczących państwach członkowskich jednolitego mechanizmu nadzorczego, któremu powierzono stosowanie unijnych przepisów dotyczących nadzoru ostrożnościowego. Nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja to dwa dopełniające się aspekty tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, których stosowanie na tym samym poziomie uważa się za współzależne.

(12) Zapewnienie w obrębie Unii skutecznych decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków będących na progu upadłości, w tym dotyczących skorzystania ze środków pozyskanych na szczeblu unijnym, jest niezbędne do ukończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych. W ramach rynku wewnętrznego upadłość banków w jednym państwie członkowskich może wpłynąć na stabilność rynków finansowych w całej Unii. Zapewnienie skutecznych i jednolitych zasad w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz równych warunków finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwach członkowskich leży w interesie nie tylko państw członkowskich, w których banki te prowadzą działalność, ale także wszystkich państw członkowskich; posłuży to bowiem zapewnieniu równych warunków konkurencji i poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Systemy bankowe na rynku wewnętrznym charakteryzują się wysokim stopniem współzależności, grupy banków są międzynarodowe, a banki posiadają wysoki odsetek aktywów zagranicznych. Przy braku jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kryzysy bankowe w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym miałyby poważniejsze skutki systemowe również dla nieuczestniczących państw członkowskich. Ustanowienie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewni neutralne podejście do rozwiązania problemu banków będących na progu upadłości, co zwiększy stabilność banków w uczestniczących państwach członkowskich oraz zapobiegnie przenoszeniu się kryzysów do nieuczestniczących państw członkowskich, a w ten sposób usprawni funkcjonowanie całego rynku wewnętrznego. Mechanizmy współpracy dotyczące instytucji mających siedzibę zarówno w uczestniczących, jak i w nieuczestniczących państwach członkowskich powinny być jasne, a żadne państwo członkowskie lub grupa państw członkowskich nie mogą być bezpośrednio lub pośrednio dyskryminowane wobec innych jako miejsce świadczenia usług finansowych.

(13) W celu przywrócenia zaufania do sektora bankowego i jego wiarygodności Europejski Bank Centralny (EBC) prowadzi obecnie kompleksową ocenę bilansu wszystkich banków objętych bezpośrednim nadzorem. Taka ocena gwarantuje wszystkim zainteresowanym podmiotom, że banki objęte jednolitym mechanizmem nadzorczym, a zatem wchodzące w zakres jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, są zasadniczo w dobrej kondycji finansowej i są godne zaufania.

(14) Po ustanowieniu jednolitego mechanizmu nadzorczego rozporządzeniem (UE) nr 1024/2013, zgodnie z którym banki w uczestniczących państwach członkowskich podlegają albo centralnemu nadzorowi sprawowanemu przez EBC, albo nadzorowi właściwych organów krajowych w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, istnieje niedostosowanie między nadzorowaniem tych banków na szczeblu unijnym a ich krajowym traktowaniem w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, które zostanie rozwiązane dzięki ustanowieniu jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(15) Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do banków, których organem nadzorczym w państwie macierzystym jest EBC lub które podlegają nadzorowi właściwego organu krajowego państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, lub państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro i które nawiązało bliską współpracę zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia jest powiązany z zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Mając na uwadze, że zadania nadzorcze przyznane jednolitemu mechanizmowi nadzorczemu są w znacznym stopniu powiązane z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, utworzenie scentralizowanego systemu nadzoru działającego zgodnie z art. 127 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii europejskiej (TFUE) ma zasadnicze znaczenie dla procesu harmonizacji restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich. Fakt, iż podmioty objęte zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 podlegają nadzorowi jednolitego mechanizmu nadzorczego stanowi swoistą cechę, która sprawia, że znajdują się one w obiektywnie odmiennej sytuacji dla celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niezbędne jest przyjęcie środków celem stworzenia jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującego wszystkie państwa członkowskie uczestniczące w jednolitym mechanizmie nadzorczym, tak aby ułatwić odpowiednie i stabilne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

(16) Podczas gdy banki w państwach członkowskich nieobjętych jednolitym mechanizmem nadzorczym podlegają dostosowanym na poziomie krajowym mechanizmom nadzorczym, ochronnym i mechanizmom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, banki w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym podlegają unijnym mechanizmom nadzorczym i krajowym mechanizmom ochronnym oraz krajowym mechanizmom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Z uwagi na to, że nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja odbywają się w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego na dwóch różnych poziomach, interweniowanie oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w odniesieniu do banków w państwach członkowskich uczestniczących w tym mechanizmie nie byłyby tak szybkie, spójne i skuteczne jak w odniesieniu do banków w państwach członkowskich w nim nieuczestniczących. W związku z tym do zapewnienia równych warunków działania niezbędny jest scentralizowany mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujący wszystkie banki prowadzące działalność w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym.

(17) Tak długo jak nadzór w danym państwie członkowskim pozostaje poza jednolitym mechanizmem nadzorczym, państwo to powinno być odpowiedzialne za skutki finansowe upadłości banku. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zatem objąć jedynie banki i instytucje finansowe z siedzibą w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym i podlegające nadzorowi EBC i organów krajowych w ramach tego mechanizmu. Banki z siedzibą w państwach członkowskich nieuczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym nie powinny być objęte jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Objęcie takich państw członkowskich jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stworzyłoby dla nich niewłaściwe zachęty. Organy nadzoru w tych państwach członkowskich mogłyby w szczególności złagodzić podejście w stosunku do banków podlegających ich kompetencjom, gdyż nie musiałyby w pełni ponosić ryzyka finansowego ich upadłości. W związku z tym, w celu zapewnienia spójności z jednolitym mechanizmem nadzorczym, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien objąć państwa członkowskie uczestniczące w jednolitym mechanizmie nadzorczym. W miarę przystępowania państw członkowskich do jednolitego mechanizmu nadzorczego, powinny one również automatycznie być obejmowane jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Docelowo cały rynek wewnętrzny mógłby zostać objęty jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(18) Aby zapewnić równe warunki działania na całym rynku wewnętrznym, niniejsze rozporządzenie jest spójne z dyrektywą 2014/59/UE. Dostosowuje ono zatem przepisy i zasady tej dyrektywy do specyfiki jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnia udostępnienie temu mechanizmowi wystarczającego finansowania. Wykonując swoje uprawnienia na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny podlegać aktom delegowanym, regulacyjnym i wykonawczym standardom technicznym, wytycznym i zaleceniom przyjętym przez EUNB na podstawie odpowiednio art. 10–15 i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w zakresie dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada, Rada i Komisja, w ramach przysługujących im kompetencji, powinny również współpracować z EUNB zgodnie z art. 25 i 30 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i odpowiadać na wnioski o gromadzenie informacji skierowane do nich przez EUNB zgodnie z art. 35 tego rozporządzenia. Przypomina się, że zgodnie z ostatnim zdaniem motywu 32 tego rozporządzenia „w przypadkach gdy stosowne przepisy unijne przekazują uprawnienia dyskrecjonalne właściwym organom […], decyzje podejmowane przez Urząd nie mogą zastępować wykonywania — zgodnie z prawem unijnym — tych uprawnień dyskrecjonalnych”. Ta sama zasada powinna obejmować niniejsze rozporządzenie, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu zasad zapisanych w pierwotnym prawie Unii. W świetle tych kluczowych elementów EUNB powinien mieć możliwość skutecznego wykonywania zadań i zagwarantowania równego traktowania między Jednolitą Radą, Radą i Komisją oraz organami krajowymi przy wykonywaniu podobnych zadań.

(19) Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („fundusz”) jest zasadniczym elementem, bez którego nie można by zapewnić prawidłowego funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma pozostać kwestią krajową w dłuższej perspektywie, związek pomiędzy państwami a sektorem bankowym nie zostanie przerwany, a inwestorzy nadal będą ustalać warunki udzielania pożyczek raczej w zależności od miejsca siedziby banków niż ich zdolności kredytowej. Fundusz powinien ułatwić zapewnienie jednolitych praktyk administracyjnych w zakresie finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także zapobieganie tworzeniu się przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności lub zakłóceniom konkurencji na rynku wewnętrznym w wyniku rozbieżnych praktyk krajowych. Fundusz powinien być finansowany ze składek banków pobieranych na szczeblu krajowym, a środki powinny być gromadzone na szczeblu unijnym zgodnie z umową międzyrządową o przekazywaniu i stopniowym uwspólnianiu tych składek („Umowa”), prowadząc w ten sposób do zwiększenia stabilności finansowej i ograniczenia powiązania pomiędzy postrzeganą sytuacją budżetową poszczególnych państw członkowskich a kosztami finansowania ponoszonymi przez banki i przedsiębiorstwa prowadzące działalność w tych państwach członkowskich. Aby w dalszej perspektywie przerwać to powiązanie, decyzje podejmowane w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie mogą naruszać obowiązków budżetowych państw członkowskich. W tym kontekście jedynie nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe należy uznać za naruszenie suwerenności budżetowej i obowiązków budżetowych państw członkowskich. W szczególności decyzje wymagające skorzystania z funduszu lub systemu gwarancji depozytów nie powinny być traktowane jako naruszające suwerenność budżetową lub obowiązki budżetowe państw członkowskich.

(20) Niniejsze rozporządzenie, wraz z dyrektywą 2014/59/UE ustanawia warunki korzystania z funduszu oraz ogólne kryteria określania wielkości i obliczania składek ex ante i ex post. Uczestniczące państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne za pobieranie składek od podmiotów zlokalizowanych na ich terytorium zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i niniejszym rozporządzeniem. Na mocy Umowy uczestniczące państwa członkowskie są odpowiedzialne za przekazywanie do funduszu składek, które pobierają na szczeblu krajowym zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i niniejszym rozporządzeniem. W okresie przejściowym składki będą przydzielane do poszczególnych pul odpowiadających każdemu z uczestniczących państw członkowskich (pule krajowe). Pule krajowe będą podlegały stopniowemu łączeniu i przestaną istnieć z końcem okresu przejściowego. Umowa określi warunki, na jakich jej strony zgadzają się przekazywać do funduszu składki pobierane na szczeblu krajowym i stopniowo połączyć pule. Wejście w życie Umowy będzie niezbędne do tego, aby składki pobrane przez strony zostały przekazane do pul krajowych funduszu. Niniejsze rozporządzenie określa uprawnienia Jednolitej Rady do korzystania z funduszu i zarządzania nim. Umowa określi sposób, w jaki Jednolita Rada może dysponować pulami krajowymi, które zostaną stopniowo połączone.

(21) Scentralizowane stosowanie ustanowionych dyrektywą 2014/59/UE przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji przez jeden unijny organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich można zapewnić jedynie, gdy przepisy dotyczące ustanowienia i funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich w celu uniknięcia rozbieżnej wykładni tych przepisów w poszczególnych państwach. Takie bezpośrednie zastosowanie powinno przynieść korzyści całemu rynkowi wewnętrznemu, ponieważ przyczyni się do zapewnienia uczciwej konkurencji i usunięcia przeszkód w swobodnym korzystaniu z podstawowych wolności nie tylko w uczestniczących państwach członkowskich, ale także na całym rynku wewnętrznym.

(22) Podobnie jak zakres rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien objąć wszystkie instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich. W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna jednak istnieć możliwość przeprowadzenia bezpośredniej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dowolnej instytucji kredytowej z uczestniczącego państwa członkowskiego w celu uniknięcia asymetrii w ramach rynku wewnętrznego w zakresie traktowania instytucji będących na progu upadłości i wierzycieli podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli jednostki dominujące, firmy inwestycyjne i instytucje finansowe są objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC, powinny one zostać objęte również jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mimo że EBC nie będzie nadzorował tych instytucji na zasadzie nieskonsolidowanej, będzie on jedynym organem nadzoru posiadającym ogólny ogląd ryzyka, jakim obarczona jest grupa i, pośrednio, poszczególni członkowie. Wyłączenie podmiotów objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC z jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uniemożliwiłoby sporządzenie grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjęcie grupowej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także doprowadziłoby do znacznego ograniczenia skuteczności decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(23) W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzje powinny być podejmowane na najodpowiedniejszym szczeblu. Przyjmując decyzje na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny stosować te same przepisy materialnoprawne.

(24) Ponieważ jedynie instytucje Unii mogą ustanowić politykę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Unii oraz z uwagi na fakt, iż przyjmowanie poszczególnych programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozostawia margines uznaniowości, konieczne jest zapewnienie odpowiedniego zaangażowania Rady i Komisji, jako instytucji, które zgodnie z art. 291 TFUE mogą korzystać z uprawnień wykonawczych. Oceny aspektów uznaniowych decyzji podjętych przez Jednolitą Radę w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje Komisja. Mając na uwadze znaczny wpływ decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na stabilność finansową państw członkowskich i Unii jako takiej, a także na suwerenność budżetową państw członkowskich, ważne jest przyznanie Radzie uprawnienia wykonawczego do podejmowania niektórych decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Sprawowanie skutecznej kontroli nad oceną przez Jednolitą Radę istnienia interesu publicznego oraz ocena wszelkich istotnych zmian kwoty ze środków funduszu, jaka zostanie wykorzystana w danym działaniu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny zatem leżeć w gestii Rady i odbywać się na wniosek Komisji. Komisja powinna być ponadto uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu określenia dalszych kryteriów lub warunków, jakie Jednolita Rada powinna uwzględnić, wykonując swe poszczególne uprawnienia. Takie powierzenie zadań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie może w żaden sposób utrudniać funkcjonowania wewnętrznego rynku usług finansowych. EUNB powinien zatem zachować swą rolę oraz obecne kompetencje i zadania: powinien rozwijać i przyczyniać się do spójnego stosowania unijnego ustawodawstwa obowiązującego wobec wszystkich państw członkowskich i zwiększać zbieżność praktyk w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nadzorczych w całej Unii.

(25) Aby zapewnić zgodność z zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, wykonując zadania powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia, instytucje Unii powinny zapewnić, by wprowadzono odpowiednie rozwiązania organizacyjne.

(26) EBC, będący organem nadzoru w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, a także Jednolita Rada, powinny móc ocenić, czy instytucja kredytowa jest na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, oraz czy istnieją jakiekolwiek realne szanse, że alternatywne działania ze strony sektora prywatnego lub działania nadzorcze zapobiegłyby w rozsądnym czasie jej upadłości. Jeżeli Jednolita Rada uzna, że spełniono wszystkie kryteria dotyczące uruchomienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinna przyjąć program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Procedura związana z przyjęciem programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która obejmuje Komisję i Radę, umacnia konieczną niezależność operacyjną Jednolitej Rady, nie naruszając jednocześnie zasady delegacji uprawnień agencjom, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”). W związku z tym niniejsze rozporządzenie przewiduje, że program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę wchodzi w życie tylko jeśli, w ciągu 24 godzin od jego przyjęcia przez Jednolitą Radę, Rada albo Komisja nie wyrażą sprzeciwu lub jeżeli program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostanie zatwierdzony przez Komisję. Przyczyny, z jakich Radzie wolno zgłosić sprzeciw, na wniosek Komisji, wobec programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedstawionego przez Jednolitą Radę, powinny być ograniczone wyłącznie do istnienia interesu publicznego oraz istotnych dokonanych przez Komisję zmian kwoty ze środków funduszu, jakie zaproponowała Jednolita Rada. Za istotną należy uznać zmianę kwoty środków funduszu o 5 % lub więcej w stosunku do pierwotnej propozycji Jednolitej Rady. Rada powinna zatwierdzić propozycję Komisji lub odrzucić ją bez mian. Jako obserwator na posiedzeniach Jednolitej Rady, Komisja powinna na bieżąco sprawdzać, czy program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę jest w pełni zgodny z niniejszym rozporządzeniem, czy zapewnia on odpowiednie zrównoważenie poszczególnych celów i interesów, jakie obejmuje, czy przestrzega interesu publicznego oraz czy zachowana jest integralność rynku wewnętrznego. Mając na uwadze, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga bardzo szybkiego procesu podejmowania decyzji, Rada i Komisja powinny ściśle współpracować, a Rada nie powinna powielać prac przygotowawczych przeprowadzonych już przez Komisję. Jednolita Rada powinna instruować krajowe organy ds. restrukturyzacji, które powinny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(27) Opracowanie grupowego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno ułatwić skoordynowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co z większym prawdopodobieństwem przyniesie najlepsze rezultaty dla wszystkich podmiotów należących do grupy. Jednolita Rada oraz, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być uprawnione do stosowania instrumentu instytucji pomostowej na poziomie grupy (co w stosownych przypadkach może również obejmować uzgodnienia dotyczące podziału obciążeń) w celu ustabilizowania całej grupy. Prawa własności do jednostek zależnych mogłyby zostać przeniesione do instytucji pomostowej w celu ich późniejszej sprzedaży, jako pakiet lub pojedynczo, kiedy warunki rynkowe będą odpowiednie. Ponadto Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny mieć uprawnienia do stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu na poziomie jednostki dominującej.

(28) Jednolita Rada powinna być w szczególności uprawniona do podejmowania decyzji dotyczących istotnych podmiotów lub grup, podmiotów lub grup bezpośrednio nadzorowanych przez EBC, lub grup transgranicznych. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny pomagać Jednolitej Radzie w sporządzaniu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w przygotowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku podmiotów i grup, które nie są istotne i nie mają transgranicznego charakteru, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być odpowiedzialne, w szczególności, za planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenę możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, usunięcie przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, środki, które organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą prawnie podjąć na etapie wczesnej interwencji, oraz działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W niektórych okolicznościach krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wykonywać swe zadania na podstawie niniejszego rozporządzenia i zgodnie z jego przepisami, wykorzystując jednocześnie uprawnienia przyznane im na mocy prawa krajowego transponującego dyrektywę 2014/59/UE i zgodnie z tym prawem krajowym, o ile nie jest to sprzeczne z niniejszym rozporządzeniem.

(29) Dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego kluczowe znaczenie ma to, aby te same przepisy miały zastosowanie do wszystkich działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niezależnie od tego, czy działania te są podejmowane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie dyrektywy 2014/59/UE, czy też w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Komisja powinna dokonać oceny tych środków zgodnie z art. 107 TFUE.

(30) W przypadku gdy działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmuje przyznanie pomocy państwa na mocy art. 107 ust. 1 TFUE lub pomocy z funduszu, po przyjęciu przez Komisję pozytywnej lub warunkowej decyzji dotyczącej zgodności wykorzystania takiej pomocy z zasadami rynku wewnętrznego można przyjąć decyzję o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Decyzja Komisji w sprawie pomocy z funduszu może nakładać warunki, zobowiązania lub obowiązki w odniesieniu do beneficjenta. Warunki, które Komisja może nałożyć, mogą obejmować między innymi: wymogi dotyczące podziału obciążenia, w tym wymóg pokrycia strat w pierwszej kolejności z kapitału własnego, i wymogi dotyczące składek posiadaczy kapitału hybrydowego, posiadaczy długu podporządkowanego lub wierzycieli uprzywilejowanych, w tym zgodnie z wymogami dyrektywy 2014/59/UE; ograniczenia dotyczące wypłaty dywidend od akcji lub kuponów od hybrydowych instrumentów kapitałowych, odkupu własnych akcji lub hybrydowych instrumentów kapitałowych, lub transakcji zarządzania kapitałem; ograniczenia w zakresie nabywania udziałów w jakichkolwiek przedsiębiorstwach w drodze przeniesienia aktywów lub udziałów; zakaz agresywnych praktyk lub strategii handlowych, lub wsparcia reklamowego z pomocy publicznej; wymogi dotyczące udziału w rynku, wyceny, cech produktu lub inne wymogi dotyczące postępowania; wymogi dotyczące planów restrukturyzacji; wymogi w zakresie zarządzania; wymogi dotyczące sprawozdawczości i ujawniania informacji, w tym w odniesieniu do przestrzegania takich warunków, jakie może określić Komisja; wymogi dotyczące zbycia beneficjenta czy całości lub części jego aktywów, praw i zobowiązań; wymogi dotyczące likwidacji beneficjenta.

(31) W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego procesu decyzyjnego w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna być odrębną agencją unijną o określonej strukturze odpowiadającej jej szczególnym zadaniom, która odbiega od struktury wszystkich innych agencji unijnych. Skład Jednolitej Rady powinien zapewnić właściwe uwzględnienie wszystkich istotnych interesów w prowadzonych procedurach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uwzględniając zadania Jednolitej Rady, przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterej inni członkowie Jednolitej Rady zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu powinni być mianowani w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji. Przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterej inni członkowie Jednolitej Rady zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu powinni być wybrani w oparciu o otwartą procedurę selekcji, o której Parlament Europejski i Rada są należycie informowani i która powinna uwzględniać zasadę równowagi płci, doświadczenie i kwalifikacje. Komisja powinna przedstawić właściwej komisji Parlamentu Europejskiego listę najodpowiedniejszych kandydatów na stanowisko przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia wniosek w sprawie mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu. Po zatwierdzeniu tego wniosku przez Parlament Europejski Rada powinna przyjąć decyzję wykonawczą o mianowaniu przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu.

(32) Jednolita Rada powinna pracować w ramach sesji wykonawczych i plenarnych. W trakcie sesji wykonawczej w skład Jednolitej Rady powinni wchodzić przewodniczący, czterech innych niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu, którzy działają niezależnie i obiektywnie w interesie Unii jako całości, oraz stali obserwatorzy mianowani przez Komisję i EBC. W przypadku obrad nad restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją instytucji lub grupy mających siedzibę w jednym uczestniczącym państwie członkowskim, do udziału w sesji wykonawczej Jednolitej Rady oraz w procesie decyzyjnym zaproszony powinien zostać członek mianowany przez zainteresowane państwo członkowskie, reprezentujący krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego państwa. W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, do udziału w sesji wykonawczej Jednolitej Rady oraz w procesie decyzyjnym zaproszeni powinni zostać członkowie mianowani przez macierzyste państwo członkowskie i wszystkie zainteresowane przyjmujące państwa członkowskie, reprezentujący odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(33) Podczas sesji wykonawczej Jednolita Rada powinna przygotowywać wszystkie decyzje dotyczące procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjmować te decyzje w najszerszym możliwym stopniu. Ze względu na właściwy dla danej instytucji charakter informacji zawartych w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada powinna podejmować decyzje dotyczące sporządzania, oceny i zatwierdzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podczas swoich sesji wykonawczych. W odniesieniu do wykorzystania funduszu istotne znaczenie ma dopilnowanie, aby pierwszy korzystający nie był uprzywilejowany oraz aby wydatki z funduszu były monitorowane. Aby zapewnić odpowiednie podejmowanie decyzji przez Jednolitą Radę, w przypadku gdy konieczne jest działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powyżej progu 5 000 000 000 EUR, każdy członek biorący udział w sesji plenarnej powinien mieć możliwość wniesienia, w ścisłym terminie, o to, by decyzja zapadła na sesji plenarnej. Jeżeli wsparcie płynnościowe wiąże się z brakiem ryzyka lub ze znacznie mniejszym ryzkiem niż inne formy wsparcia, w szczególności w przypadku krótkoterminowego, jednorazowego przedłużenia kredytu wypłacalnym instytucjom za odpowiednim zabezpieczeniem wysokiej jakości, uzasadnione jest przyznanie tej formie wsparcia niższego wskaźnika wynoszącego jedynie 0,5. Jeżeli wykorzystanie zakumulowanych środków netto z funduszu w ciągu poprzednich 12 następujących po sobie miesięcy osiągnie próg 5 000 000 000 EUR na rok, podczas sesji plenarnej należy ocenić zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym wykorzystanie funduszu, oraz przedstawić wytyczne, którymi sesja wykonawcza powinna się kierować, podejmując kolejne decyzje w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wytyczne na sesję wykonawczą powinny skupiać się w szczególności na zapewnieniu niedyskryminującego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unikaniu wyczerpania środków funduszu oraz odpowiednim zróżnicowaniu między płynnością finansową o niskim ryzyku lub nieobarczoną ryzykiem a innymi formami wsparcia.

(34) Ponieważ uczestnicy procesu decyzyjnego Jednolitej Rady podczas jej sesji wykonawczych zmieniają się w zależności od państwa członkowskiego, w którym dana instytucja lub grupa prowadzi działalność, stali uczestnicy powinni zapewnić, by decyzje podejmowane przez sesje wykonawcze Jednolitej Rady w różnym składzie były spójne, właściwe i proporcjonalne.

(35) Jednolita Rada powinna mieć możliwość zapraszania na swoje posiedzenia obserwatorów. Powierzenie Jednolitej Radzie zadań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być spójne z ramami Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF) i stanowić jego podstawowy cel, tj. opracowanie jednolitego zbioru przepisów i zwiększenie zbieżności praktyk w zakresie nadzoru oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w całej Unii. W szczególności EUNB powinien oceniać i koordynować inicjatywy, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010, w zakresie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby promować zbieżność w tej dziedzinie. Zasadniczo Jednolita Rada powinna zatem zawsze zapraszać EUNB w przypadku gdy omawiane są sprawy, w odniesieniu do których EUNB, zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, ma opracować standardy techniczne lub ustanowić wytyczne. W odpowiednich przypadkach do udziału w posiedzeniach Jednolitej Rady mogą być również zaproszeni inni obserwatorzy, tacy jak przedstawiciel Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS).

(36) Obserwatorzy powinni podlegać takim samym wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej jak członkowie Jednolitej Rady, pracownicy Jednolitej Rady i pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z uczestniczącymi państwami członkowskimi lub oddelegowani przez te państwa, wykonujący obowiązki z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(37) Jednolita Rada powinna mieć możliwość tworzenia wewnętrznych zespołów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji składających się z własnych pracowników oraz pracowników krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym w stosownych przypadkach, z obserwatorów z nieuczestniczących państw członkowskich. Na czele wewnętrznych zespołów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinni stać koordynatorzy powołani spośród wyższego szczebla pracowników Jednolitej Rady, którzy mogą być zapraszani jako obserwatorzy do uczestnictwa w sesjach wykonawczych Jednolitej Rady.

(38) Jednolita Rada oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe organy nieuczestniczących państw członkowskich powinny przyjąć protokoły ustaleń określające ogólne warunki ich wzajemnej współpracy w ramach wykonywania zadań na mocy dyrektywy 2014/59/UE. Protokoły ustaleń mogą, między innymi, wyjaśniać konsultacje dotyczące decyzji Jednolitej Rady mających wpływ na jednostki zależne lub oddziały zlokalizowane mające siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich, których jednostka dominująca ma siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim. Protokoły należy poddawać regularnemu przeglądowi.

(39) Jednolita Rada powinna działać niezależnie. Jednolita Rada powinna być zdolna do pracy z dużymi grupami i działać sprawnie i bezstronnie. Jednolita Rada powinna również zapewnić, by krajowa stabilność finansowa, stabilność finansowa Unii oraz rynek wewnętrzny były odpowiednio uwzględniane. Członkowie Jednolitej Rady powinni posiadać niezbędną wiedzę fachową na temat restrukturyzacji i niewypłacalności banków.

(40) Podejmując decyzje lub działania w związku z wykonywaniem uprawnień przekazanych na mocy niniejszego rozporządzenia, należy odpowiednio uwzględnić znaczenie, jakie dla rynku wewnętrznego ma swoboda przedsiębiorczości przewidziana w TFUE, a w szczególności, w miarę możliwości, wpływ na dalsze prowadzenie działalności transgranicznej.

(41) W świetle zadań Jednolitej Rady i celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które obejmują ochronę środków publicznych, funkcjonowanie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być finansowane ze składek płaconych przez instytucje mające siedzibę w uczestniczących państw członkowskich.

(42) Jednolita Rada, Rada i, w odpowiednich przypadkach, Komisja powinny zastępować krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na mocy dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do wszystkich aspektów związanych z procesem decyzyjnym w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na podstawie tej dyrektywy powinny kontynuować prowadzenie działań związanych z realizacją programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjętych przez Jednolitą Radę. W celu zapewnienia przejrzystości i kontroli demokratycznej, a także ochrony praw instytucji unijnych, Jednolita Rada powinna odpowiadać przed Parlamentem Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na przejrzystość i kontrolę demokratyczną parlamentom narodowym powinny przysługiwać pewne prawa do uzyskania informacji na temat działalności Jednolitej Rady oraz do podjęcia z nią dialogu.

(43) Parlament narodowy uczestniczącego państwa członkowskiego lub jego właściwa komisja powinny mieć możliwość zaproszenia przewodniczącego do udziału w wymianie poglądów w związku z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją instytucji w tym państwie członkowskim, wraz z przedstawicielem krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taka rola parlamentów narodowych jest odpowiednia ze względu na potencjalny wpływ działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na finanse publiczne, instytucje, ich klientów i pracowników oraz rynki w uczestniczących państwach członkowskich. Przewodniczący i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przyjmować takie zaproszenia do udziału w wymianach poglądów z parlamentami narodowymi.

(44) W celu zapewnienia jednolitego podejścia do instytucji i grup Jednolita Rada powinna być uprawniona do sporządzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takich instytucji i grup po konsultacji z właściwymi organami krajowymi i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Powszechną zasadą powinno być, że grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są przygotowywane dla grupy jako całości i określają środki podejmowane wobec jednostki dominującej, jak i wszystkich poszczególnych jednostek zależnych należących do grupy. W grupowych planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy również uwzględnić strukturę finansową, techniczną i biznesową danej grupy. W przypadku opracowywania pojedynczych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla podmiotów należących do grupy, Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu osiągnięcie możliwie największej spójności z planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozostałej części grupy. Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przekazywać plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wszelkie zmiany do tych planów właściwemu organowi, aby posiadał on stale pełne informacje. Jednolita Rada powinna oceniać możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i grup oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzać środki celem usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada powinna zobowiązywać krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do stosowania takich odpowiednich środków służących usunięciu przeszkód w przeprowadzaniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia spójności i możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych instytucji. Ze względu na poufny charakter zawartych w nich informacji, plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny podlegać wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.

(45) Stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonując uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy uwzględniać zasadę proporcjonalności i specyfikę formy prawnej danej instytucji.

(46) Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zasadniczym elementem ich skutecznego przeprowadzenia. Jednolita Rada powinna zatem posiadać uprawnienie do żądania zmian w strukturze i organizacji instytucji lub grup w celu przyjęcia niezbędnych i proporcjonalnych środków mających zmniejszyć lub usunąć istotne przeszkody w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych podmiotów. Ze względu na potencjalnie systemowy charakter wszystkich instytucji, w celu utrzymania stabilności finansowej niezwykle istotne jest, by Jednolita Rada lub, w odpowiednim przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miały możliwość przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdej instytucji. W celu poszanowania prawa prowadzenia działalności gospodarczej określonego w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”), swoboda uznania Jednolitej Rady powinna być ograniczona do tego, co jest konieczne do uproszczenia struktury i działalności instytucji jedynie w celu zwiększenia możliwości przeprowadzenia jej skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto wszelkie środki stosowane w tych celach powinny być zgodne z prawem Unii. Środki te nie powinny być bezpośrednio ani pośrednio dyskryminujące ze względu na przynależność państwową oraz powinny być uzasadnione nadrzędnym względem interesu publicznego, jaki stanowi stabilność finansowa. W celu ustalenia czy działanie zostało podjęte w ogólnym interesie publicznym, Jednolita Rada, działając w ogólnym interesie publicznym, powinna być w stanie osiągnąć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie napotykając przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w możliwości wykonywania uprawnień powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Ponadto działanie nie powinno wykraczać poza minimum niezbędne do osiągnięcia wyznaczonych celów. Przy określaniu środków, jakie należy przyjąć, Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględnić ostrzeżenia i zalecenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego („ERRS”) ustanowionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 (9).

(47) Ze względu na potencjalnie systemowy charakter wszystkich instytucji, zasadnicze znaczenie ma to, aby Jednolita Rada, w stosownym przypadku we współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, była w stanie przyjmować plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oceniać możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy oraz, w razie konieczności, przyjmować środki w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jakiejkolwiek instytucji uczestniczącego państwa członkowskiego. Upadłość instytucji o znaczeniu systemowym, w tym instytucji o znaczeniu systemowym, o których mowa w art. 131 dyrektywy 2013/36/UE, może stanowić poważne zagrożenie dla funkcjonowania rynków finansowych i mieć negatywny wpływ na stabilność finansową. Jednolita Rada powinna dołożyć należytej staranności, aby w pierwszej kolejności ustanowić plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych instytucji o znaczeniu systemowym, a także ocenić możliwość przeprowadzenia ich skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz podjąć wszelkie działania niezbędne w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu ich skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, bez uszczerbku dla swej niezależności i dla swego obowiązku planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszystkich instytucji objętych jej uprawnieniami.

(48) Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować procedury informowania i zasięgania opinii przedstawicieli pracowników w czasie całego procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W stosownych przypadkach należy w tym kontekście przestrzegać układów zbiorowych lub innych rozwiązań zapewnionych przez partnerów społecznych, a także unijnych i krajowych przepisów dotyczących udziału związków zawodowych i przedstawicieli pracowników w procesach restrukturyzacji przedsiębiorstwa.

(49) W odniesieniu do obowiązku sporządzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w kontekście planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i w przypadku wykorzystania poszczególnych uprawnień i instrumentów w ich posiadaniu, powinny uwzględniać charakter działalności podmiotu, strukturę udziałów, formę prawną, profil ryzyka, wielkość, status prawny i wzajemne powiązania instytucji z innymi instytucjami lub z systemem finansowym ogółem, a także zakres i stopień złożoności jego działalności, przynależność do instytucjonalnego systemu ochrony lub do innych wzajemnych systemów solidarności oraz ewentualne świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej, oraz czy upadłość danej instytucji i przeprowadzona w jej następstwie likwidacja w drodze standardowego postępowania upadłościowego mogłyby mieć istotny negatywny wpływ na rynki finansowe, inne instytucje, warunki finansowania lub na gospodarkę w szerszym ujęciu, tak by zapewnić właściwe i proporcjonalne stosowanie systemu oraz zmniejszenie do minimum obciążenia administracyjnego związanego z obowiązkami przygotowania planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mając na uwadze, że treść i informacje wymienione w sekcji A załącznika do dyrektywy 2014/59/UE określają minimalny standard w odniesieniu do podmiotów o wyraźnym znaczeniu systemowym, dopuszczalne jest stosowanie różnych lub znacznie ograniczonych wymogów dotyczących planowania i informacji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zależności od specyfiki danej instytucji oraz niższej niż coroczna częstotliwości aktualizacji. W przypadku małych podmiotów o niewielkiej liczbie wzajemnych powiązań i małej złożoności plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można ograniczyć. Ponadto system należy stosować w taki sposób, aby nie zagroziło to stabilności rynków finansowych. W szczególności w sytuacji, w której występują szersze problemy lub nawet wątpliwości dotyczące odporności wielu podmiotów, kluczowe znaczenie ma rozważenie ryzyka wystąpienia efektu domina wskutek działań podejmowanych w odniesieniu do jakiegokolwiek konkretnego podmiotu.

(50) W przypadku gdy dyrektywa 2014/59/UE przewiduje możliwość zastosowania uproszczonych obowiązków lub zwolnienia z obowiązków przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do wymogu sporządzenia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy przewidzieć procedurę, zgodnie z którą Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą zezwolić na stosowanie takich uproszczonych obowiązków.

(51) Zgodnie ze strukturą kapitału podmiotów powiązanych z organem centralnym, do celów niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada lub, w odpowiednich przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinny być zobowiązane do sporządzania oddzielnych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jedynie dlatego, że organ centralny, z którym te podmioty są powiązane, znajduje się pod bezpośrednim nadzorem EBC. W przypadku grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy ich sporządzaniu należy szczególnie uwzględniać potencjalne skutki zastosowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich państwach członkowskich, w których grupa prowadzi działalność.

(52) Podstawą ustanowienia jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być ramy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada powinna być zatem uprawniona do interwencji na wczesnym etapie w przypadku pogarszającej się sytuacji finansowej lub wypłacalności podmiotu. Informacje, które Jednolita Rada otrzymuje od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub EBC na tym etapie, są niezbędne do ustalenia, jakie działania może ona podjąć w celu przygotowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego podmiotu.

(53) W celu zapewnienia szybkiego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy staje się to konieczne, Jednolita Rada powinna ściśle monitorować, we współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym, sytuację danych podmiotów oraz zastosowanie się tych podmiotów do wprowadzonych wobec nich środków wczesnej interwencji. Przy ustalaniu, czy działanie sektora prywatnego mogłoby w rozsądnym terminie zapobiec upadłości podmiotu, stosowny organ powinien uwzględnić skuteczność środków wczesnej interwencji podjętych w okresie wyznaczonym przez właściwy organ.

(54) Jednolita Rada, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy, w tym EBC, powinny w razie konieczności przyjąć protokół ustaleń określający ogólne warunki wzajemnej współpracy przy wykonywaniu ich odnośnych zadań na mocy prawa Unii. Protokół ten należy poddawać regularnemu przeglądowi.

(55) Podejmując decyzje lub działania, zwłaszcza dotyczące podmiotów mających siedzibę zarówno w uczestniczących państwach członkowskich, jak i nieuczestniczących państwach członkowskich, należy również uwzględniać ich ewentualny niekorzystny wpływ na te państwa członkowskie, taki jak zagrożenia dla stabilności finansowej ich rynków finansowych, oraz na podmioty mające siedzibę w tych państwach członkowskich.

(56) W celu ograniczenia do minimum zakłócenia rynku finansowego i gospodarki, proces restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zostać przeprowadzony w krótkim czasie. Deponenci powinni uzyskać jak najszybciej dostęp przynajmniej do gwarantowanych depozytów, a w każdym przypadku w takim samym terminie, jaki przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (10). W trakcie przeprowadzania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Komisja powinna mieć dostęp do wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do podjęcia uzasadnionej decyzji w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(57) Decyzję o poddaniu podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy podjąć zanim bilans wykaże niewypłacalność i wyczerpie się kapitał własny podmiotu. Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację należy uruchomić po stwierdzeniu, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością oraz że żadne alternatywne środki sektora prywatnego nie zapobiegłyby takiej upadłości w rozsądnym czasie. Fakt, że podmiot nie spełnia wymogów dotyczących udzielenia zezwolenia nie powinien sam w sobie uzasadniać uruchomienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zwłaszcza jeżeli podmiot jest nadal rentowny lub prawdopodobnie pozostanie rentowny. Podmiot należy uznać za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością, jeżeli narusza on lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości naruszy wymogi niezbędne do utrzymania zezwolenia, w przypadku gdy aktywa podmiotu są lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będą niższe od jego zobowiązań, jeżeli podmiot jest lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich długów w terminie wymagalności, lub jeżeli podmiot wymaga nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem szczególnych okoliczności określonych w niniejszym rozporządzeniu. Konieczność skorzystania z awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny nie powinna sama w sobie stanowić warunku wskazującego w wystarczającym stopniu na to, że podmiot jest lub w najbliższej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich zobowiązań w terminie wymagalności. Gdyby ten instrument był gwarantowany przez państwo, podmiot korzystający z takiego instrumentu podlegałby przepisom o pomocy państwa. W celu utrzymania stabilności finansowej, w szczególności w przypadku systemowego niedoboru płynności, gwarancje państwa dotyczące instrumentów wsparcia płynności udostępnianych przez banki centralne lub gwarancje państwa dotyczące nowo wyemitowanych zobowiązań w celu zaradzenia poważnym zakłóceniom w gospodarce państwa członkowskiego nie powinny prowadzić do uruchomienia ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli spełniony jest szereg warunków. Środki gwarancji państwa powinny w szczególności zostać zatwierdzone zgodnie z ramami pomocy państwa i nie powinny stanowić elementu szerszego pakietu pomocy, a stosowanie tych środków powinno być ściśle ograniczone w czasie. Gwarancje państw członkowskich dla należności kapitałowych powinny być zabronione. Udzielając gwarancji, państwo członkowskie powinno zapewnić, by podmiot wniósł odpowiednią opłatę z tytułu gwarancji. Ponadto udzielenie nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego nie powinno uruchamiać restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku gdy państwo członkowskie przejmuje, jako środek zapobiegawczy, udział w kapitale danego podmiotu, w tym podmiotu będącego własnością publiczną, spełniającego obowiązujące go wymogi kapitałowe. Tak może być na przykład w przypadku gdy podmiot jest zobowiązany do zwiększenia kapitału w związku z wynikami testu warunków skrajnych opartego na analizie różnych scenariuszy lub równoważnego testu przeprowadzonego przez organy nadzoru makroostrożnościowego, który przewiduje wymóg mający na celu utrzymanie stabilności finansowej w warunkach kryzysu systemowego, lecz podmiot nie jest w stanie zdobyć kapitału na rynkach prywatnych. Podmiotu nie powinno się uznawać za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością wyłącznie na podstawie faktu, że nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego udzielono przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia. Wreszcie dostęp do instrumentów wsparcia płynności, w tym do awaryjnego wsparcia płynnościowego oferowanego przez banki centralne, może stanowić pomoc państwa zgodnie z unijnymi ramami pomocy państwa.

(58) Likwidacja podmiotu będącego na progu upadłości w ramach standardowego postępowania upadłościowego może zagrażać stabilności finansowej, zakłócać świadczenie podstawowych usług i wpływać na ochronę deponentów. W takim przypadku istnieje interes publiczny przemawiający za zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem zapewnić ciągłość świadczenia podstawowych usług finansowych, utrzymanie stabilności systemu finansowego, ograniczenie pokusy nadużycia poprzez ograniczenie do minimum zależności od publicznego wsparcia finansowego dla podmiotu będącego na progu upadłości, oraz ochronę deponentów.

(59) Zanim jednak podjęta zostanie ewentualna decyzja o kontynuacji działalności przez podmiot należy zawsze rozważyć likwidację niewypłacalnego podmiotu w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Prowadzenie działalności przez niewypłacalny podmiot powinno być kontynuowane w celu utrzymania stabilności finansowej i przy wykorzystaniu, w możliwie największym stopniu, środków prywatnych. Można tego dokonać poprzez zbycie na rzecz nabywcy z sektora prywatnego, lub połączenie z takim nabywcą, w wyniku umorzenia zobowiązań podmiotu lub konwersji jego długu na kapitał własny na potrzeby dokapitalizowania.

(60) Podejmując lub przygotowując decyzje dotyczące uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny zapewnić, aby działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były podejmowane zgodnie z pewnymi zasadami, w tym zasadą, że akcjonariusze i wierzyciele ponoszą odpowiedni udział w stratach, że zasadniczo powinna nastąpić zmiana zarządu, że koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu należy ograniczyć do minimum oraz że wierzyciele należący do tej samej kategorii są sprawiedliwie traktowani. W szczególności jeżeli wierzyciele należący do tej samej kategorii są traktowani w inny sposób w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takie różnice powinny być uzasadnione interesem publicznym oraz nie mogą prowadzić bezpośrednio lub pośrednio do dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

(61) Ograniczenia praw akcjonariuszy i wierzycieli powinny być zgodne z art. 52 Karty. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy zatem stosować wyłącznie w odniesieniu do podmiotów będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością i jedynie jeśli jest to konieczne do osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym, jakim jest stabilność finansowa. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy stosować w szczególności, jeżeli dany podmiot nie może zostać zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego bez destabilizacji systemu finansowego i niezbędne są środki w celu zapewnienia szybkiego przeniesienia i ciągłości funkcji o znaczeniu systemowym, oraz jeżeli nie ma realnych szans na zaproponowanie przez sektor prywatny alternatywnego rozwiązania, w tym podwyższenia kapitału przez obecnych akcjonariuszy lub przez osobę trzecią o kwotę umożliwiającą przywrócenie danemu podmiotowi pełnej rentowności.

(62) Ingerencja w prawa własności nie powinna być nieproporcjonalna. W związku z powyższym zaangażowani akcjonariusze i wierzyciele nie powinni ponosić większych strat niż te, które ponieśliby, gdyby podmiot został zlikwidowany w chwili, gdy podejmowana jest decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku częściowego przeniesienia aktywów instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz nabywcy prywatnego lub instytucji pomostowej, pozostała część danej instytucji powinna zostać zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W celu ochrony akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu podczas postępowania upadłościowego, powinni być oni uprawnieni do otrzymania ich należności w kwocie nie mniejszej od szacowanej kwoty, którą odzyskaliby, gdyby cały podmiot został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego.

(63) W celu ochrony praw akcjonariuszy i wierzycieli, należy wyraźne określić obowiązki dotyczące wyceny aktywów i zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz — w przypadku gdy wymaga tego niniejsze rozporządzenie — wycenę środków, które akcjonariusze i wierzyciele otrzymaliby, gdyby podmiot został poddany likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Rozpoczęcie wyceny powinno być możliwe już na etapie wczesnej interwencji. Przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy przeprowadzić rzetelną, ostrożną i realistyczną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu. Taka wycena powinna podlegać prawu do odwołania jedynie łącznie z decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, w przypadku gdy wymaga tego niniejsze rozporządzenie, po zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy przeprowadzić porównanie ex post faktycznego potraktowania akcjonariuszy i wierzycieli oraz sposobu, w jaki potraktowano by ich w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W przypadku stwierdzenia, że akcjonariusze i wierzyciele otrzymali z tytułu swoich roszczeń płatność w kwocie niższej niż kwota, którą odzyskaliby w ramach standardowego postępowania upadłościowego, powinni oni być uprawnieni do uzyskania wypłaty tej różnicy w przypadku gdy jest to wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia. Ewentualną różnicę należy wypłacić z funduszu ustanowionego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(64) Ważne jest, by straty były ujmowane natychmiast z chwilą upadłości danego podmiotu. Wycena aktywów i zobowiązań podmiotów będących na progu upadłości powinna być oparta na rzetelnych, ostrożnych i realistycznych założeniach w momencie zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na wartość zobowiązań nie powinna mieć jednak wpływu wycena stanu finansowego podmiotu. W pilnych przypadkach Jednolita Rada powinna mieć możliwość przeprowadzenia szybkiej wyceny aktywów lub zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości. Wycena ta powinna mieć charakter tymczasowy i powinna obowiązywać do czasu dokonania niezależnej wyceny.

(65) W celu zapewnienia obiektywizmu i pewności co do procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy ustalić kolejność umarzania lub konwersji niezabezpieczonych roszczeń wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W celu ograniczenia ryzyka poniesienia przez wierzycieli większych strat od strat, które ponieśliby, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego, kolejność, którą należy ustalić, powinna być stosowana zarówno w odniesieniu do standardowego postępowania upadłościowego, jak i w odniesieniu do procedury umarzania lub konwersji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ułatwiłoby to również wycenę długu.

(66) Jednolita Rada powinna podejmować decyzje w sprawie szczegółowego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odpowiednie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować: instrument zbycia działalności, instrument instytucji pomostowej, instrument umorzenia lub konwersji długu oraz instrument wydzielenia aktywów, przewidziane również w dyrektywie 2014/59/UE. Program ten powinien również umożliwić ocenę spełnienia warunków zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych.

(67) Podejmując działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna uwzględniać środki przewidziane w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz stosować się do nich, chyba że w ocenie Jednolitej Rady, z uwagi na okoliczności danego przypadku, cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną skuteczniej osiągnięte w wyniku działań nieprzewidzianych w tych planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(68) Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować zbycie działalności lub akcji instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustanowienie podmiotu pomostowego, oddzielenie rentownych aktywów podmiotu będącego na progu upadłości od jego aktywów zagrożonych lub aktywów o obniżonej jakości, oraz umorzenie lub konwersję długu akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu będącego na progu upadłości.

(69) W przypadku gdy instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykorzystano do przeniesienia usług o znaczeniu systemowym lub rentownej części działalności podmiotu do podmiotu stabilnego finansowo, takiego jak nabywca z sektora prywatnego lub podmiot pomostowy, pozostała część podmiotu powinna zostać zlikwidowana.

(70) Instrument zbycia działalności powinien pozwolić na dokonanie sprzedaży podmiotu lub części jego przedsiębiorstwa jednemu nabywcy lub większej liczbie nabywców bez zgody akcjonariuszy.

(71) Wszelkie wpływy netto z przeniesienia aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać podmiotowi pozostałemu po postępowaniu upadłościowym. Wszelkie wpływy netto z przeniesienia instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać właścicielom tych instrumentów właścicielskich w podmiocie pozostałym po postępowaniu upadłościowym. Wpływy powinny być obliczane w kwocie netto po odliczeniu kosztów poniesionych w wyniku upadłości podmiotu oraz w trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(72) Instrument wydzielenia aktywów powinien umożliwiać organom przeniesienie aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do odrębnego podmiotu. Instrument ten powinien być stosowany jedynie równocześnie z innymi instrumentami, aby zapobiec uzyskaniu przez podmiot będący na progu upadłości nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej.

(73) Skuteczny system restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien ograniczać do minimum ponoszone przez podatników koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu będącego na progu upadłości. System ten powinien również zapewniać restrukturyzację i uporządkowaną likwidację podmiotów o znaczeniu systemowym tak, aby nie zagrażać stabilności finansowej. Instrument umorzenia lub konwersji długu umożliwia osiągnięcie tego celu, zapewniając poniesienie przez akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu będącego na progu upadłości odpowiedniej części strat i odpowiedniej części kosztów wynikających z upadłości tego podmiotu. Instrument umorzenia lub konwersji długu zachęci zatem akcjonariuszy i wierzycieli podmiotów do ściślejszego monitorowania kondycji podmiotu w zwykłych warunkach. Jest to zgodne z zaleceniem Rady Stabilności Finansowej, by ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmowały ustawowe uprawnienia do umorzenia i konwersji długu jako dodatkowe rozwiązanie w powiązaniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(74) W celu zapewnienia niezbędnej elastyczności w przypisywaniu strat wierzycielom w szeregu okoliczności instrument umorzenia lub konwersji długu należy stosować zarówno w przypadku, gdy celem jest restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja podmiotu będącego na progu upadłości w sposób pozwalający mu na dalsze prowadzenie działalności, jeśli istnieją realne szanse przywrócenia rentowności danego podmiotu, jak i w przypadku, gdy usługi o znaczeniu systemowym są przenoszone do podmiotu pomostowego, a pozostała część podmiotu zaprzestaje działalności i ulega likwidacji.

(75) W przypadku gdy instrument umorzenia lub konwersji długu jest stosowany w celu przywrócenia kapitału podmiotu będącego na progu upadłości, tak aby umożliwić mu kontynuowanie działalności, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez umorzenie lub konwersję długu powinna towarzyszyć zmiana zarządu, chyba że utrzymanie zarządu jest stosowne i niezbędne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a następnie restrukturyzacja podmiotu i jego działalności w sposób uwzględniający przyczyny, które doprowadziły do upadłości. Taka restrukturyzacja powinna być osiągnięta poprzez wdrożenie planu reorganizacji działalności. W stosownym przypadku takie plany powinny być zgodne z planem restrukturyzacji, który podmiot jest zobowiązany przedłożyć Komisji na mocy unijnych ram pomocy państwa. Oprócz środków mających na celu przywrócenie długoterminowej rentowności podmiotu, plan ten powinien w szczególności obejmować środki ograniczające pomoc państwa do minimalnego podziału obciążeń oraz środki służące ograniczeniu zakłóceń konkurencji.

(76) Nie należy stosować instrumentu umorzenia lub konwersji długu w stosunku do roszczeń, które są zabezpieczone różnymi formami zabezpieczeń lub gwarancji. Aby jednak zapewnić skuteczność instrumentu umorzenia lub konwersji długu i osiągnięcie celów, którym służy, pożądane jest, by instrument ten mógł być stosowany w stosunku do jak najszerszego zakresu niezabezpieczonych zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości. Z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu należy jednakże wyłączyć niektóre rodzaje niezabezpieczonych zobowiązań. Aby chronić właścicieli depozytów gwarantowanych, instrumentu umorzenia lub konwersji długu, nie należy stosować wobec depozytów chronionych na mocy dyrektywy 2014/49/UE. Aby zapewnić ciągłość funkcji krytycznych, instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować wobec niektórych zobowiązań względem pracowników podmiotu będącego na progu upadłości ani wobec roszczeń handlowych dotyczących towarów i usług o kluczowym znaczeniu dla bieżącego funkcjonowania podmiotu. W celu uznania uprawnień emerytalnych i kwot emerytalnych należnych lub będących własnością funduszy emerytalnych i ich członków instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować do zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości wobec systemu emerytalnego, z wyjątkiem zobowiązań dotyczących świadczeń emerytalnych, które można przypisać zmiennym wynagrodzeniom, niewynikającym z układów zbiorowych. Aby ograniczyć ryzyko systemowego efektu domina, instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować do zobowiązań wynikających z udziału w systemach płatności, których pozostały okres wymagalności wynosi mniej niż siedem dni, lub do zobowiązań wobec podmiotów, z wyłączeniem podmiotów należących do tej samej grupy, których pierwotny okres wymagalności wynosi mniej niż siedem dni.

(77) Powinna istnieć również możliwość całkowitego lub częściowego wyłączenia zobowiązań w szeregu okoliczności, w tym w przypadkach, gdy nie jest możliwe umorzenie lub konwersja takich zobowiązań w rozsądnym czasie, gdy takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i proporcjonalne w celu osiągnięcia ciągłości funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych, lub gdy zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu spowodowałoby takie obniżenie wartości, że straty poniesione przez innych wierzycieli byłyby wyższe niż gdyby zobowiązań tych nie wyłączono z umorzenia lub konwersji długu. Wyłączenie lub częściowe wyłączenie zobowiązań powinno być także możliwe w przypadku gdy jest to konieczne dla uniknięcia efektu domina i niestabilności finansowej, które mogłyby spowodować poważne zakłócenia gospodarki danego państwa członkowskiego. Przy dokonywaniu ocen Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględnić konsekwencje ewentualnego umorzenia lub konwersji zobowiązań wynikających z kwalifikujących się depozytów posiadanych przez osoby fizyczne oraz mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa powyżej poziomu gwarancji przewidzianego w dyrektywie 2014/49/UE.

(78) W przypadku zastosowania takich wyłączeń poziom umorzenia lub konwersji zastosowany do pozostałych zobowiązań kwalifikowalnych może zostać podniesiony, by uwzględnić takie wyłączenia z zastrzeżeniem poszanowania zasady, że wierzyciele nie mogą znaleźć się w gorszej sytuacji w porównaniu do standardowego postępowania upadłościowego. Jeżeli strat nie można przenieść na innych wierzycieli, fundusz może wnieść wkład na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją z zastrzeżeniem szeregu rygorystycznych warunków, w tym wymogu, by straty wynoszące ogółem nie mniej niż 8 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, zostały już pokryte oraz by finansowanie zapewnione z funduszu zostało ograniczone do poziomu niższej z następujących kwot: 5 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, lub środków dostępnych dla funduszu oraz kwoty, którą można zgromadzić ze składek ex post w okresie trzech lat.

(79) W nadzwyczajnych okolicznościach, jeżeli wyłączono zobowiązania, a fundusz został wykorzystany do umorzenia lub konwersji w miejsce tych zobowiązań do dopuszczalnego pułapu, Jednolita Rada powinna mieć możliwość pozyskiwania środków z wykorzystaniem alternatywnych sposobów finansowania.

(80) Minimalna kwota umorzenia lub konwersji wynosząca 8 % całkowitych zobowiązań, o której mowa w niniejszym rozporządzeniu, powinna być obliczona na podstawie wyceny dokonanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tych wielkościach procentowych nie należy uwzględniać strat historycznych, które zostały już pokryte przez akcjonariuszy poprzez obniżenie funduszy własnych przed przeprowadzeniem tej wyceny.

(81) Z uwagi na to, że ochrona właścicieli depozytów gwarantowanych jest jednym z najistotniejszych celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, depozyty gwarantowane nie powinny być objęte stosowaniem instrumentu umorzenia lub konwersji długu. System gwarancji depozytów wnosi jednak wkład w finansowanie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez pokrycie strat w wysokości odpowiadającej stratom netto, jakie musiałby ponieść po wypłaceniu odszkodowania deponentom w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Wykonywanie uprawnień w zakresie umorzenia lub konwersji długu zapewniłoby deponentom ciągły dostęp do ich depozytów, co jest głównym powodem, dla którego systemy gwarancji depozytów zostały utworzone. Nieprzewidzenie wkładu systemów gwarancji depozytów w tych przypadkach stanowiłoby niesprawiedliwą korzyść w porównaniu z pozostałymi wierzycielami, którzy podlegaliby wykonywaniu uprawnień przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(82) Jeżeli depozyty są przenoszone do innego podmiotu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu, deponenci nie powinni być zabezpieczeni powyżej poziomu gwarancji przewidzianego w dyrektywie 2014/49/UE. Roszczenia dotyczące depozytów pozostałych w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją powinny być zatem ograniczone do różnicy między środkami przeniesionymi a poziomem gwarancji przewidzianym w dyrektywie 2014/49/UE. Jeżeli przeniesione depozyty przekraczają poziom gwarancji, deponenci nie powinni mieć prawa do roszczeń przeciwko systemowi gwarancji depozytów w odniesieniu do depozytów pozostających w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(83) Aby uniknąć sytuacji, w której podmioty dokonują strukturyzacji swoich zobowiązań w sposób, który ogranicza skuteczność instrumentu umorzenia lub konwersji długu, wskazane jest ustalenie, że podmioty powinny stale spełniać minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które mogą podlegać instrumentowi umorzenia lub konwersji długu, wyrażone jako odsetek całkowitych zobowiązań i funduszy własnych podmiotu.

(84) Określając minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w ramach grupy, należy przyjąć podejście odgórne. W ramach tego podejścia należy uznać, że działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są podejmowane na poziomie poszczególnych podmiotów prawnych oraz że zasadnicze znaczenie ma to, by zdolność do absorpcji strat była zlokalizowana w należącym do grupy podmiocie, który poniósł straty, lub by była dla tego podmiotu dostępna. W tym celu należy zapewnić, by zdolność do absorpcji w ramach grupy była rozłożona w grupie stosownie do poziomu ryzyka w poszczególnych podmiotach prawnych należących do grupy. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obowiązujący każdą z jednostek zależnych należy określić osobno. Należy ponadto zapewnić, by cały kapitał i zobowiązania uwzględniane w skonsolidowanym minimalnym wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych były zlokalizowane w podmiotach, w których prawdopodobne jest wystąpienie strat, lub by były w inny sposób dostępne w celu pokrycia strat. Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić restrukturyzację lub uporządkowaną likwidację z wielokrotnym lub pojedynczym punktem kontaktowym. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien odzwierciedlać strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która jest odpowiednia dla grupy zgodnie z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien w szczególności obowiązywać na odpowiednim poziomie grupy, żeby odzwierciedlić podejście oparte na wielokrotnym punkcie kontaktowym lub pojedynczym punkcie kontaktowym, zawarte w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że mogą wystąpić okoliczności, w których stosowane jest podejście odmienne od podejścia zawartego w planie, ponieważ umożliwi to, na przykład, skuteczniejsze osiągnięcie celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym, niezależnie od tego, czy grupa wybrała podejście oparte na wielokrotnym czy pojedynczym punkcie kontaktowym, wszystkie podmioty grupy w każdej chwili powinny mieć solidny minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, by uniknąć ryzyka wystąpienia efektu domina lub paniki bankowej.

(85) Najbardziej odpowiednią metodę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy wybrać na podstawie okoliczności w danym przypadku, i w tym celu powinny być dostępne wszystkie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE. Podejmując decyzję o programie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny w miarę możliwości wybrać odpowiednio program, który najmniej obciąża fundusz.

(86) Na mocy dyrektywy 2014/59/UE krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powierzono uprawnienie do umarzania i konwersji instrumentów kapitałowych z uwagi na to, że warunki zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych mogą być zbieżne z warunkami uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w takim przypadku należy ocenić, czy same umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych są wystarczające do przywrócenia dobrej kondycji finansowej danego podmiotu, czy też konieczne jest również podjęcie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zasadniczo będzie to wykorzystywane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada, pod kontrolą Komisji lub, w stosownym przypadku Rady, powinna również zastąpić w pełnieniu tej funkcji krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i powinna być w związku z tym uprawniona do dokonania oceny, czy warunki zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych zostały spełnione, oraz do podjęcia decyzji o konieczności objęcia podmiotu restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, jeśli warunki jej uruchomienia również zostały spełnione.

(87) Należy zapewnić skuteczność i jednolitość działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich. W tym celu, jeżeli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zastosował lub nie przestrzegał decyzji Jednolitej Rady podjętej na mocy niniejszego rozporządzenia, lub zastosował tę decyzję w sposób, który zagraża jakiemukolwiek celowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub skutecznemu wdrożeniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna być uprawniona do przeniesienia na inną osobę określonych praw, aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, do żądania konwersji instrumentów dłużnych zawierających warunek umowny przewidujący konwersję w określonych okolicznościach, lub do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, które istotnie przeciwdziałają zagrożeniu dla danego celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy uniemożliwić wszelkie działania krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które ograniczałyby wykonywanie uprawnień lub pełnienie funkcji Jednolitej Rady bądź wpływały na te uprawnienia lub funkcje.

(88) Właściwe podmioty, władze i organy włączone w stosowanie niniejszego rozporządzenia powinny współpracować ze sobą zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy przewidzianej w traktatach.

(89) Aby zwiększyć skuteczność jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna ściśle współpracować z EUNB we wszystkich okolicznościach. W stosownych przypadkach Jednolita Rada powinna również współpracować z ERRS, Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EUNUiPPE) ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (11), Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (EUNGiPW) ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (12), oraz pozostałymi organami tworzącymi ESNF. Ponadto Jednolita Rada powinna ściśle współpracować z EBC oraz innymi organami uprawnionymi do nadzorowania podmiotów w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, w szczególności grup objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC. Aby skutecznie zarządzać restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją banków będących na progu upadłości, Jednolita Rada powinna współpracować z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na wszystkich etapach tej procedury. Współpraca ta jest niezbędna nie tylko na potrzeby wykonania podejmowanych przez Jednolitą Radę decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale również przed przyjęciem takiej decyzji, na etapie opracowania planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wczesnego interweniowania. Jednolita Rada powinna mieć możliwość współpracy z odpowiednimi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i instrumentami finansującymi bezpośrednie lub pośrednie publiczne wsparcie finansowe.

(90) Stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonując uprawnienia w tym zakresie, Jednolita Rada powinna wydać krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, polecenie, aby zapewniły, by informowano przedstawicieli pracowników odnośnych podmiotów i, w stosownych przypadkach, przeprowadzano z nimi konsultacje zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE.

(91) Ponieważ Jednolita Rada zastępuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich w podejmowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinna ona również zastępować te organy do celów współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi, w tym w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w dyrektywie 2014/59/UE, w odniesieniu do funkcji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

(92) Ponieważ wiele instytucji prowadzi działalność nie tylko w Unii, ale również poza nią, skuteczny mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga określenia zasad współpracy z odpowiednimi organami państw trzecich. Wsparcie na rzecz organów państw trzecich powinno być udzielane zgodnie z ramami prawnymi określonymi w art. 88 dyrektywy 2014/59/UE. Aby zapewnić spójne podejście wobec państw trzecich, należy w miarę możliwości unikać sytuacji, w których uczestniczące państwa członkowskie podejmują rozbieżne decyzje w odniesieniu do uznania procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonych w państwach trzecich w stosunku do instytucji lub jednostek dominujących, które posiadają jednostki zależne lub inne aktywa, prawa lub zobowiązania w uczestniczących państwach członkowskich. Jednolita Rada powinna zatem być uprawniona do wydawania zaleceń w tym zakresie.

(93) Aby skutecznie wykonywać swoje zadania, Jednolita Rada powinna posiadać odpowiednie uprawnienia dochodzeniowe. Jednolita Rada powinna mieć możliwość żądania wszelkich niezbędnych informacji za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub bezpośrednio, po poinformowaniu tych organów, oraz prowadzenia dochodzeń lub kontroli na miejscu, w stosownych przypadkach we współpracy z właściwymi organami krajowymi, przy pełnym wykorzystaniu informacji udostępnianych EBC oraz właściwym organom krajowym. W kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kontrole na miejscu powinny służyć Jednolitej Radzie do zapewnienia, by decyzje były podejmowane w oparciu o w pełni dokładne informacje oraz do skutecznego monitorowania wykonywania decyzji przez organy krajowe.

(94) W celu zapewnienia Jednolitej Radzie dostępu do wszystkich istotnych informacji, odpowiednie podmioty i ich pracownicy lub osoby trzecie, którym dane podmioty powierzyły wykonywanie funkcji lub działań, nie powinni mieć możliwości powoływania się na wymogi dotyczące tajemnicy służbowej, aby uniknąć ujawnienia informacji Jednolitej Radzie. Jednocześnie ujawnienia takich informacji Jednolitej Radzie nie należy uznawać za naruszenie wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.

(95) Aby zapewnić przestrzeganie decyzji przyjmowanych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku naruszeń należy nakładać proporcjonalne i odstraszające grzywny. Jednolita Rada powinna być uprawniona do nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych na przedsiębiorstwa niewywiązujące się z obowiązków nałożonych na nie na podstawie dotyczących ich decyzji.

(96) W przypadku gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji narusza zasady jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie wykonując uprawnień powierzonych mu na mocy prawa krajowego w celu wykonania polecenia Jednolitej Rady, dane państwo członkowskie może być odpowiedzialne za naprawienie szkód poniesionych przez osoby, a także, w stosownych przypadkach, przez instytucję lub grupę objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub wierzyciela jakiejkolwiek części tego podmiotu lub grupy w dowolnym państwie członkowskim, zgodnie z odnośnym orzecznictwem.

(97) W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności Jednolita Rada powinna posiadać własny budżet finansowany z obowiązkowych składek instytucji w uczestniczących państwach członkowskich. Należy ustanowić odpowiednie przepisy dotyczące zarządzania budżetem Jednolitej Rady oraz jego przygotowania, przyjęcia wewnętrznych zasad określających procedury ustanowienia i wykonania budżetu, a także wewnętrznego i zewnętrznego badania sprawozdania finansowego.

(98) Niniejsze rozporządzenie nie narusza możliwości pobierania przez państwa członkowskie opłat na pokrycie wydatków administracyjnych ponoszonych przez ich krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(99) Uczestniczące państwa członkowskie wspólnie uzgodniły, że zapewnią, by nieuczestniczące państwa członkowskie szybko uzyskiwały zwrot kwoty — wraz z odsetkami — którą dane nieuczestniczące państwo członkowskie zapłaciło z zasobów własnych w odniesieniu do jakiegokolwiek wykorzystania budżetu Unii do celów pokrycia zobowiązań pozaumownych i związanych z tym kosztów w odniesieniu do wykonywania zadań na mocy niniejszego rozporządzenia. Uczestniczące państwa członkowskie zawarły umowę w celu wdrożenia tego zobowiązania.

(100) W pewnych okolicznościach skuteczność zastosowanych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zależeć od dostępności krótkoterminowego finansowania podmiotu lub podmiotu pomostowego, udzielenia gwarancji potencjalnym nabywcom lub udostępnienia kapitału podmiotowi pomostowemu. Niezależnie od roli, jaką banki centralne odgrywają w zapewnianiu płynności systemu finansowego nawet w trudnych czasach, ważne jest zatem ustanowienie funduszu w celu zapobiegania sytuacji, w której środki niezbędne do tych celów pochodziłyby z budżetu państwa. To branża finansowa jako całość powinna finansować stabilizację systemu finansowego.

(101) Należy zapewnić pełną dostępność środków zgromadzonych w funduszu na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji będących na progu upadłości. Fundusz nie powinien być zatem wykorzystywany do jakichkolwiek innych celów niż skuteczne stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto fundusz powinien być wykorzystywany wyłącznie zgodnie z obowiązującymi celami i zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W konsekwencji Jednolita Rada powinna zapewnić, aby straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w związku z wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były w pierwszej kolejności pokrywane przez akcjonariuszy i wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Jedynie po wyczerpaniu środków akcjonariuszy i wierzycieli straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w związku z wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być pokrywane z funduszu.

(102) Co do zasady składki powinny być pobierane od podmiotów z branży przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i niezależnie od tych działań. Jeżeli zgromadzone w ten sposób środki nie wystarczają do pokrycia strat lub kosztów poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu, należy pobierać dodatkowe składki na pokrycie dodatkowych kosztów lub strat. Ponadto fundusz powinien mieć możliwość zawierania umów dotyczących zaciągania pożyczek i innych form wsparcia ze strony instytucji, instytucji finansowych lub innych osób trzecich, w przypadku gdy składki ex ante i ex post nie są bezpośrednio dostępne lub nie pokrywają wydatków ponoszonych w związku z wykorzystaniem funduszu do działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(103) Aby zapobiec podwójnym płatnościom, państwa członkowskie powinny móc wykorzystywać dostępne środki finansowe z