Dyrektywa Rady

z dnia 1 grudnia 1986 r.

w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego

(86/594/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

programy działań Wspólnot Europejskich z 1973 [4] i 1977 [5] r. w zakresie środowiska naświetlają znaczenie problemu narażenia środowiska na hałas w szczególności potrzebę podjęcia działań w odniesieniu do źródeł hałasu;

opinia publiczna powinna być informowana o poziomie hałasu emitowanego przez sprzęt gospodarstwa domowego w sposób możliwie spójny i łatwy do zrozumienia; dokładna, stosowna i porównywalna informacja może prowadzić do wyboru sprzętu gospodarstwa domowego o niższym poziomie emitowanego hałasu; wskutek tego producenci zostaną zmuszeni do podjęcia środków zmierzających do obniżenia poziomu emitowanego hałasu przez produkowane przez nich urządzenia gospodarstwa domowego;

z powodów praktycznych i w celu uniknięcia nadmiaru etykiet na sprzęcie gospodarstwa domowego informacja o poziomie emitowanego hałasu powinna być zawarta na etykiecie przewidzianej dyrektywami wykonawczymi, przyjętymi na mocy dyrektywy Rady 79/530/EWG z dnia 14 maja 1979 r. w sprawiewskazania poprzez etykietowanie zużycia energii przez urządzenia gospodarstwa domowego [6] z tej samej rodziny urządzeń;

w aktualnej sytuacji harmonizacja legislacyjna musi zostać ograniczona do wymogów niezbędnych do pomiaru hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego oraz wymogów dotyczących przeprowadzania kontroli zadeklarowanego poziomu; wymogi takie muszą zastąpić przepisy prawa krajowego w tej dziedzinie;

niniejsza dyrektywa określa jedynie wymogi najbardziej niezbędne; przyjmuje się, że wymogi te będą spełniane tak długo, jak długo będą stosowane zharmonizowane normy; w związku z tym niezbędne jest posiadanie norm dotyczących pomiaru i kontroli zadeklarowanego poziomu emitowanego hałasu przez urządzenia gospodarstwa domowego w czasie jego eksploatacji;

Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) są uznane za organizacje mające kompetencje w zakresie ustanawiania i przyjmowania zharmonizowanych norm (europejskich norm lub dokumentów harmonizacyjnych) na polecenie Komisji, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [7] oraz zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją a tymi organami, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.;

do czasu przyjęcia zharmonizowanych norm swobodny obrót towarów zostanie zapewniony przez aprobatę produktów spełniających normy krajowe i przepisy techniczne, które za pomocą procedury monitorowania zostały uznane za spełniające wymogi niniejszej dyrektywy;

najlepiej byłoby wyznaczyć stały komitet ustanowiony na mocy art. 5 dyrektywy 83/189/EWG do sprawowania kontroli nad zgodnością norm zharmonizowanych i norm krajowych oraz przepisów technicznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa obejmuje przepisy odnoszące się do:

- ogólnych zasad dotyczących publikowania informacji dotyczącej hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego,

- metod pomiarów służących do określania hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego,

- ustaleń dotyczących monitorowania poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego.

2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:

- urządzeń, sprzętu lub maszyn zaprojektowanych wyłącznie do użytku przemysłowego lub profesjonalnego,

- urządzeń, które są integralnymi częściami budynku lub jego instalacji, takich jak urządzenia klimatyzacyjne, grzewcze lub wentylacyjne (z wyjątkiem wentylatorów domowych, okapów kuchennych oraz wolnostojących urządzeń grzewczych), palników olejowych centralnego ogrzewania oraz pomp do wody i ścieków,

- elementów wyposażenia, takich jak silniki,

- sprzętu elektroakustycznego.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy:

a) "urządzenie gospodarstwa domowego" oznacza każdą maszynę, część maszyny lub instalacji, wyprodukowaną zasadniczo do użytku w pomieszczeniach mieszkalnych, łącznie z piwnicami, garażami i innymi przybudówkami, w szczególności sprzęt gospodarstwa domowego służący do konserwacji, czyszczenia, przygotowywania i przechowywania artykułów żywnościowych, produkcji i rozprowadzania ciepła, chłodzenia, klimatyzowania, oraz inne urządzenia do użytku nieprofesjonalnego;

b) "rodzina urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza wszystkie modele (lub typy) różnych urządzeń gospodarstwa domowego przeznaczonych do tego samego celu i napędzanych za pomocą tego samego podstawowego źródła energii. Ogólnie ujmując, rodzina obejmuje kilka modeli (lub typów);

c) "seria urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza wszystkie urządzenia gospodarstwa domowego należące do tego samego modelu (lub typu), posiadające określone cechy charakterystyczne i wytwarzane przez tego samego producenta;

d) "partia urządzeń gospodarstwa domowego" oznacza określoną liczbę sztuk z danej serii, wytwarzanych lub produkowanych w jednakowych warunkach;

e) "emitowany hałas" oznacza przenoszony drogą powietrzną poziom natężenia akustycznego LWA urządzeń gospodarstwa domowego, wyrażony w decybelach (dB) w odniesieniu do poziomu natężenia jednego pikowata (1 pW).

Artykuł 3

1. W odniesieniu do niektórych rodzin urządzeń gospodarstwa domowego Państwa Członkowskie mogą wymagać publikowania informacji dotyczącej hałasu emitowanego przez takie urządzenia.

Za udzielanie powyższych informacji odpowiedzialny jest producent lub, gdy producent nie prowadzi działalności na terytorium Wspólnoty, importer prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.

W tym przypadku:

a) poziom emitowanego hałasu podlegający procedurze informacyjnej zostaje określony zgodnie z warunkami określonymi w art. 6 ust. 1;

b) informacja ta może zostać poddana kontroli na miejscu, w oparciu o podstawowe zasady określone w art. 6 ust. 2. Zainteresowane Państwo Członkowskie może podjąć wszelkie właściwe kroki, aby zapewnić zgodność dostarczonej informacji z wymogami niniejszej dyrektywy;

c) producent lub importer odpowiadają za dokładność dostarczonej informacji.

2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie wymaga publikowania informacji dotyczącej emitowanego hałasu, producent lub importer mogą ją opublikować, lecz przepisy ust. 1 akapit trzeci lit. a), b) i c) nadal mają zastosowanie.

Artykuł 4

W przypadku gdy dla tej samej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego ustanowiono przepis dotyczący etykiety odnoszącej się do różnych rodzajów informacji, na przykład przewidzianych na mocy oddzielnej dyrektywy przyjętej zgodnie z dyrektywą 79/530/EWG, na etykiecie podaje się informację dotyczącą emitowanego hałasu.

Artykuł 5

1. Państwa Członkowskie nie mogą odmówić, zabronić lub ograniczyć sprzedaży urządzeń gospodarstwa domowego z przyczyn odnoszących się do informacji dotyczącej emitowanego przez takie urządzenia hałasu, jeżeli informacja odnośnie do tych urządzeń jest podana zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy.

2. Z zastrzeżeniem wyników wszelkich kontroli na miejscu, które mogą zostać przeprowadzone, gdy urządzenia gospodarstwa domowego są już oferowane do sprzedaży, Państwa Członkowskie uznają publikację informacji dotyczącej emitowanego hałasu za zgodną z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 6

1. a) Ogólna metoda badania stosowana do określenia hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego musi być na tyle dokładna, aby niepewność pomiaru wyrażona odchyleniami standardowymi nie przekraczała 2 dB poziomu natężenia akustycznego.

Odchylenia standardowe określone w akapicie pierwszym stanowią sumę wszystkich efektów wpływających na niepewność pomiarów, z wyjątkiem wahań poziomu głośności między poszczególnymi badaniami.

b) Ogólna metoda badania określona w lit. a) jest uzupełniona w odniesieniu do każdej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego opisem miejsca, montażu, obciążenia i działania urządzeń w warunkach jego zwykłej eksploatacji oraz zapewnia odpowiednią powtarzalność i odtwarzalność wskazań. Odchylenie standardowe odtwarzalności musi być określone dla każdej rodziny urządzeń.

2. Statystyczna metoda stosowana do sprawdzania zadeklarowanego poziomu hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego w danej partii to pomiar próbny oddzielnych partii urządzeń za pomocą badania jednostronnego.

Podstawowe parametry metody statystycznej określonej w akapicie pierwszym zapewniają 95 % prawdopodobieństwa przyjęcia, jeżeli 6,5 % poziomów hałasu emitowanego przez jedną partię przekracza pożądany poziom. Liczebność próbki lub równoważna próbka musi wynosić 3. Wybrana metoda statystyczna wymaga zastosowania całkowitego odchylenia standardowego odniesienia równego 3,5 dB.

Do dnia 1 stycznia 1991 r. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, ustala nową liczebność próbek i standardowe odchylenia odniesienia dla każdej rodziny urządzeń gospodarstwa domowego.

Artykuł 7

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby producent lub importer, który nie wycofuje z rynku wadliwej partii, skorygował niezwłocznie informację wynikającą z monitorowania zgodnie z art. 6 ust. 2, że poziom hałasu emitowanego przez daną partię urządzeń przekracza zadeklarowany poziom.

Artykuł 8

1. Państwa Członkowskie przyjmują, że wskazanie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego jest zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, a kontrole zostały przeprowadzone przez Państwa Członkowskie w sposób prawidłowy, jeżeli pomiary określające poziom emitowanego hałasu i odpowiednie kontrole zostały przeprowadzone zgodnie z:

a) krajowymi normami obejmującymi normy zharmonizowane, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Państwa Członkowskie publikują odniesienia do takich norm krajowych; lub

b) krajowymi normami lub przepisami technicznymi określonymi w ust. 2 w przypadku braku zharmonizowanych norm w dziedzinach objętych danymi normami i przepisami krajowymi.

2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty swoich krajowych norm i przepisów technicznych określonych w ust. 1 lit. b), które w ich opinii spełniają wymogi art. 6. Komisja niezwłocznie przekazuje te teksty pozostałym Państwom Członkowskim. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 ust. 2 Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim krajowe normy i przepisy techniczne uznane za spełniające wymogi art. 6.

Państwa Członkowskie publikują odniesienia do tych krajowych norm i przepisów technicznych. Komisja zapewnia, aby zostały one opublikowane także w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 9

1. W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że zharmonizowane normy określone w art. 8 ust. 1 lit. a) nie spełniają w pełni wymogów art. 6, dane Państwo Członkowskie lub Komisja kieruje sprawę do stałego komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 83/189/EWG, dalej zwanego "Komitetem", wraz z podaniem przyczyn swojego postępowania. Komitet niezwłocznie wydaje opinię.

W świetle opinii Komitetu Komisja notyfikuje Państwom Członkowskim, czy dane normy powinny zostać wycofane z publikacji określonych w art. 8 ust. 1 lit. a).

2. W odniesieniu do krajowych norm i przepisów technicznych określonych w art. 8 ust. 2 Komitet działa zgodnie z następującą procedurą:

a) Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy. Opinia przyjmowana jest większością 54 głosów, przy czym liczba głosów Państw Członkowskich ważona jest zgodnie z art. 148 ust. 2 Traktatu. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.

b) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.

c) W przypadku gdy proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, jakie powinny zostać podjęte. Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną.

d) W przypadku braku decyzji Rady po upływie trzech miesięcy od daty skierowania do niniejszej sprawy Komisja przyjmuje projektowane środki.

Artykuł 10

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 36 miesięcy od jej notyfikacji [8]. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 11

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 1 grudnia 1986 r.

W imieniu Rady

A. Clark

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 181 z 19.7.1982, str. 1 oraz Dz.U. C 334 z 10.12.1983, str. 15.

[2] Dz.U. C 277 z 17.10.1983, str. 166.

[3] Dz.U. C 205 z 9.8.1982, str. 13.

[4] Dz.U. C 112 z 20.12.1973, str. 3.

[5] Dz.U. C 139 z 13.6.1977, str. 3.

[6] Dz.U. L 145 z 13.6.1979, str. 1.

[7] Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8.

[8] Niniejsza dyrektywa została notyfikowana Państwom Członkowskim dnia 4 grudnia 1986 r.

--------------------------------------------------