PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343/558

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2447

z dnia 24 listopada 2015 r.

ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 291,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 8, 11, 17, 25, 32, 37, 41, 50, 54, 58, 63, 66, 76, 100, 107, 123, 132, 138, 143, 152, 157, 161, 165, 169, 176, 178, 181, 184, 187, 193, 200, 207, 209, 213, 217, 222, 225, 232, 236, 266, 268, 273 i 276,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 (kodeks), w zgodności z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przyznaje Komisji uprawnienia wykonawcze do określania przepisów proceduralnych dotyczących niektórych jego elementów w celu zachowania jasności, precyzji i przewidywalności.

(2) Wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych, o których mowa w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 70/2008/WE (2), ma istotne znaczenie dla ułatwienia wymiany handlowej i równocześnie umożliwia zapewnienie skuteczności kontroli celnych, a zatem przyczynia się do zmniejszenia kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa, a także poziomu ryzyka dla społeczeństwa. W związku z tym wymiana informacji pomiędzy organami celnymi z jednej strony oraz między przedsiębiorcami a organami celnymi, z drugiej strony, a także przechowywanie takich informacji przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych wymagają szczegółowych przepisów dotyczących stosowanych systemów teleinformatycznych. W stosownych przypadkach należy zapewnić przechowywanie i przetwarzanie informacji celnych oraz utworzyć zharmonizowany interfejs z przedsiębiorcami jako element systemów oferujących bezpośredni i ogólnounijny dostęp do handlu. Wszelkie przechowywanie i przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia pozostaje w pełnej zgodności z obowiązującymi unijnymi i krajowymi przepisami o ochronie danych.

(3) Wszelkie przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia pozostaje w pełnej zgodności z obowiązującymi unijnymi i krajowymi przepisami o ochronie danych.

(4) W przypadkach gdy organy lub osoby z państw trzecich będą korzystać z systemów teleinformatycznych, ich dostęp będzie ograniczony do niezbędnych funkcji oraz zgodny z przepisami prawa unijnego.

(5) W celu zapewnienia, że każdy przedsiębiorca posiada tylko jeden unikatowy numer rejestracyjny i identyfikacyjny (numeru EORI), konieczne jest sformułowanie jasnych i przejrzystych przepisów określających organ celny odpowiedzialny za przyznawanie tego numeru.

(6) W celu ułatwienia prawidłowego rozwoju i utrzymania systemu teleinformatycznego związanego z wiążącymi informacjami taryfowymi oraz zapewnienia efektywnego wykorzystania informacji w nim zamieszczonych, należy określić zasady jego tworzenia i funkcjonowania.

(7) Mając na uwadze usprawnienie monitoringu i zapewnienie jego skuteczności należy wprowadzić system teleinformatyczny do celów wymiany i przechowywania informacji związanych z potwierdzaniami unijnego statusu celnego towarów.

(8) Wymóg przekazywania z wyprzedzeniem danych koniecznych do złożenia deklaracji CN 23 w formie elektronicznej wymaga dostosowań w procesie przetwarzania zgłoszeń celnych dotyczących przesyłek pocztowych, w szczególności przesyłek, które korzystają ze zwolnienia z należności celnych.

(9) Uproszczenia tranzytowe powinny być dostosowane do środowiska elektronicznego przewidzianego w kodeksie i lepiej dostosowanego do potrzeb przedsiębiorców, a jednocześnie powinny ułatwiać legalny handel oraz zapewniać skuteczność kontroli celnych.

(10) W celu zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania procedur dotyczących towarów w tranzycie, które są obecnie realizowane w formie papierowej lub są częściowo skomputeryzowane, wskazane jest, by procedury tranzytowe były w pełni skomputeryzowane dla wszystkich rodzajów transportu, przewidując jednocześnie określone wyjątki dla podróżnych oraz dla zapewnienia ciągłości działania.

(11) Aby umożliwić każdej osobie korzystanie z przysługującego jej prawa do złożenia wyjaśnień, zanim organy celne podejmą decyzję, która miałaby negatywne skutki dla tej osoby, konieczne jest określenie zasad proceduralnych dotyczących wykonywania tego prawa, uwzględniając również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i prawa podstawowe stanowiące integralną część porządku prawnego Unii, w szczególności prawo do dobrej administracji.

(12) Aby zapewnić funkcjonalność systemu wniosków o wydanie decyzji dotyczących ustawodawstwa celnego, a także sprawny i skuteczny proces podejmowania decyzji przez organy celne, kwestią nadrzędnej wagi jest, by państwa członkowskie przekazywały Komisji wykazy swoich właściwych organów celnych, do których muszą być adresowane wnioski o wydanie tych decyzji.

(13) Aby zapewnić równe warunki dla wszystkich przedsiębiorców niezbędne są wspólne zasady dotyczące przedkładania i przyjmowania decyzji w sprawie wiążących informacji, jak również dotyczące podejmowania takich decyzji.

(14) Ponieważ system elektroniczny dla wiążącej informacji taryfowej wymaga aktualizacji, do czasu jej przeprowadzenia należy stosować papierowe formularze dla wniosków i decyzji WIT.

(15) W celu wypełnienia obowiązku, zgodnie z którym decyzje w sprawie wiążących informacji muszą być wiążące, odniesienie do odpowiedniej decyzji powinno być zawarte w zgłoszeniu celnym. Ponadto w celu wsparcia skutecznego monitorowania przez organy celne przestrzegania zobowiązań wynikających z decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej należy również określić przepisy proceduralne dotyczące gromadzenia i wykorzystywania danych do celów nadzoru, które są istotne dla monitorowania użycia tej decyzji. Należy także określić, w jaki sposób monitorowanie to ma być prowadzone do czasu aktualizacji systemów elektronicznych.

(16) W celu zapewnienia jednolitości, przejrzystości i pewności prawnej, potrzebne są przepisy proceduralne dla przedłużonego użycia decyzji w sprawie wiążących informacji oraz powiadamiania organów celnych o tym, że wydawanie decyzji w sprawie wiążących informacji zostało zawieszone w odniesieniu do towarów, w przypadku których nie można zapewnić prawidłowej i jednolitej klasyfikacji taryfowej lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia.

(17) Kryteria przyznawania statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) do celów uproszczeń celnych i pod kątem bezpieczeństwa i ochrony, które można stosować łącznie, a także procedura składania wniosków o uzyskanie tego statusu, powinny zostać opisane bardziej szczegółowo w celu zapewnienia jednolitego wykonania w odniesieniu do poszczególnych rodzajów statusu pozwoleń AEO.

(18) Ponieważ system elektroniczny konieczny do stosowania przepisów kodeksu regulujących zarówno wnioski o przyznanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO), jak i pozwolenia przyznające ten status, wymaga jeszcze aktualizacji, należy nadal stosować obecne środki, w formie papierowej i elektronicznej, do czasu aktualizacji tego systemu.

(19) Skuteczne i jednolite stosowanie kontroli celnych wymaga zharmonizowanej wymiany informacji o ryzyku oraz wyników analizy ryzyka. W związku z powyższym teleinformatyczny system wymiany i przechowywania informacji powinien być wykorzystywany do wymiany informacji o ryzyku między organami celnymi oraz między tymi organami a Komisją, a także do przechowywania takich informacji.

(20) W celu zapewnienia prawidłowego i jednolitego korzystania z kontyngentów taryfowych, należy określić zasady zarządzania nimi oraz zakres odpowiedzialności organów celnych w tym zakresie. Konieczne jest również ustanowienie przepisów proceduralnych dotyczących właściwego funkcjonowania systemu teleinformatycznego związanego z zarządzaniem kontyngentami taryfowymi.

(21) Przepisy proceduralne są niezbędne do zapewnienia gromadzenia reprezentatywnych dla Unii danych do celów nadzoru w zakresie zgłoszeń do dopuszczenia do obrotu oraz zgłoszeń wywozowych. Konieczne jest również ustanowienie przepisów proceduralnych dotyczących właściwego funkcjonowania systemu teleinformatycznego związanego z tym nadzorem. Należy także określić przepisy proceduralne dotyczące gromadzenia danych do celów nadzoru do czasu aktualizacji systemu elektronicznego do celów tego nadzoru oraz krajowych systemów przywozu i wywozu.

(22) W kontekście niepreferencyjnych reguł pochodzenia, przepisy proceduralne są niezbędne dla dostarczania i weryfikacji dowodów pochodzenia, w przypadkach gdy w przepisach prawa rolnego lub innych unijnych przepisach przewidziano taki dowód pochodzenia jako warunek korzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

(23) W ramach unijnego ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) oraz w ramach preferencyjnych środków taryfowych przyjętych jednostronnie przez Unię w odniesieniu do niektórych państw lub terytoriów należy ustanowić procedury oraz formularze w celu zapewnienia jednolitego stosowania reguł pochodzenia. W celu ułatwienia weryfikacji oraz zwalczania oszustw i zapobiegania im należy również ustanowić przepisy zmierzające do zapewnienia przestrzegania stosownych przepisów przez kraje korzystające z systemu GSP i odnośne państwa lub terytoria oraz do określenia procedur dla ich skutecznej współpracy administracyjnej z Unią.

(24) W kontekście preferencyjnych reguł pochodzenia niezbędne są procedury zmierzające do ułatwienia procesu wystawiania dowodów pochodzenia w Unii, w tym przepisy dotyczące wymiany informacji między przedsiębiorcami w formie deklaracji dostawcy oraz funkcjonowania współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi, w szczególności poprzez wystawianie świadectw informacyjnych INF 4. Takie procedury powinny uwzględniać fakt (oraz zmniejszać lukę z niego wynikającą), że niektóre umowy o wolnym handlu zawarte przez Unię nie zawsze obejmują przepisy dotyczące zastępowania dowodów pochodzenia w celu wysłania produktów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do obrotu, w inne miejsce na terytorium jednej ze stron takiej umowy. Takie procedury powinny również uwzględnić fakt, że Unia może nie zawrzeć w przyszłych umowach o wolnym handlu kompleksowych przepisów lub nawet jakichkolwiek przepisów dotyczących dokumentowania pochodzenia i oprzeć się wyłącznie na wewnętrznym ustawodawstwie stron. Konieczne jest zatem ustanowienie ogólnych procedur udzielania upoważnień dla upoważnionych eksporterów do celów takich umów. Idąc tym samym tokiem rozumowania, należy również przewidzieć procedury rejestracji eksporterów poza systemem GSP.

(25) W ramach systemu GSP niezbędne są procedury ułatwiające zastępowanie dowodów pochodzenia bez względu na to, czy są to świadectwa pochodzenia na formularzu A, deklaracje na fakturze, czy też oświadczenia o pochodzeniu. Zasady te powinny także ułatwiać przemieszczanie produktów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do obrotu, w inne miejsce na obszarze celnym Unii lub, w stosownych przypadkach do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, jeżeli państwo to spełnia określone warunki. Należy także określić formularze stosowane do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, świadectw przewozowych EUR1 oraz formularze stosowane przez eksporterów w celu ubiegania się o status zarejestrowanych eksporterów.

(26) W celu zapewnienia jednolitego i zharmonizowanego stosowania przepisów dotyczących ustalania wartości celnej w zgodności z przepisami międzynarodowymi, należy przyjąć przepisy proceduralne określające sposób ustalania wartości transakcyjnej. Z tych samych powodów należy przyjąć przepisy proceduralne określające, w jaki sposób zastępcze metody ustalania wartości celnej mają być stosowane oraz w jaki sposób ustalana jest wartość celna w szczególnych przypadkach w szczególnych warunkach.

(27) Uwzględniając potrzebę zagwarantowania odpowiedniej ochrony interesów finansowych Unii i państw członkowskich oraz zapewnienia równych szans przedsiębiorcom, konieczne jest ustanowienie przepisów proceduralnych dotyczących składania zabezpieczenia i określania jego wysokości, a także, biorąc pod uwagę ryzyko związane z poszczególnymi procedurami celnymi, monitorowania zabezpieczenia przez zainteresowanego przedsiębiorcę oraz organy celne.

(28) W celu zagwarantowania odzyskania długu celnego należy zapewnić wzajemną pomoc między organami celnymi w przypadkach, gdy dług celny powstaje w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, które przyjęło zabezpieczenie.

(29) Mając na uwadze ułatwienie jednolitej interpretacji w całej Unii zasad dotyczących zwrotu lub umorzenia należności celnych, należy ustanowić odpowiednie procedury i wymogi. Zwrot lub umorzenie są uzależnione od spełnienia wymogów, jak również od dopełnienia formalności, które muszą zostać doprecyzowane na szczeblu Unii w celu ułatwienia stosowania kodeksu w państwach członkowskich oraz uniknięcia różnic w traktowaniu. Należy także określić warunki, na jakich może odbywać się wzajemna pomoc między organami celnymi w ramach procedury zwrotu lub umorzenia należności celnych, w przypadkach gdy niezbędne jest uzyskanie dodatkowych informacji. Jednolite stosowanie musi również zostać zapewnione w sprawach zwrotu lub umorzenia należności celnych w przypadkach, w których miał miejsce wywóz lub zniszczenie bez dozoru celnego. W tym celu należy określić warunki oraz wymagane dowody do celów wykazania, że towary, w odniesieniu do których wnosi się o zwrot lub umorzenie, zostały wywiezione lub zniszczone.

(30) W niektórych przypadkach procedury zwrotu lub umorzenia, jeżeli kwota jest stosunkowo niewielka, państwa członkowskie powinny przechowywać do dyspozycji Komisji wykaz takich przypadków, aby umożliwić jej prawidłowe przeprowadzanie kontroli w ramach kontroli zasobów własnych oraz mając na uwadze ochronę interesów finansowych Unii.

(31) W celu uwzględnienia przypadków, w których niektóre dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej muszą być przedłożone na wczesnym etapie procedury transportu towarów w celu umożliwienia lepszej ochrony przed poważnymi zagrożeniami, a także przypadków, w których oprócz przewoźnika również inne osoby przedkładają dane zawarte w przywozowej deklaracji skróconej w celu zwiększenia skuteczności analizy ryzyka do celów bezpieczeństwa i ochrony, powinna istnieć możliwość złożenia przywozowej deklaracji skróconej za pomocą więcej niż jednego zestawu danych. Wymaga to określenia jasnych zasad w zakresie rejestracji złożeń oraz sprostowań..

(32) W celu uniknięcia zakłóceń legalnego handlu analiza ryzyka do celów bezpieczeństwa i ochrony powinna być przeprowadzona co do zasady w terminie wyznaczonym na złożenie przywozowej deklaracji skróconej, z wyjątkiem przypadków, gdy ryzyko zostanie stwierdzone lub gdy niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowej analizy ryzyka.

(33) Ponieważ system kontroli importu, który jest konieczny do stosowania przepisów kodeksu regulujących przywozową deklarację skróconą, wymaga jeszcze aktualizacji, należy nadal stosować aktualne środki wymiany i przechowywania informacji, inne niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, o których mowa w art. 6 ust. 1 kodeksu, tj. system kontroli importu w jego obecnej postaci.

(34) Z tego samego względu, ponieważ aktualny system kontroli importu może jedynie przyjąć przywozową deklarację skróconą poprzez złożenie jednego zestawu danych, należy okresowo, do czasu aktualizacji tego systemu, zawiesić przepisy dotyczące dostarczania danych w więcej niż jednym zestawie danych.

(35) Wskazane jest ustanowienie przepisów proceduralnych mających zastosowanie w przypadkach, gdy statek morski lub statek powietrzny przybywający na obszar celny Unii przybywa w pierwszej kolejności do urzędu celnego w państwie członkowskim, które w przywozowej deklaracji skróconej nie zostało wskazane jako kraj przejazdu.

(36) Jeżeli przemieszczanie towarów czasowo składowanych obejmuje miejsca składowe na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, właściwy organ celny powinien przeprowadzić konsultacje z danymi organami celnymi, aby zapewnić spełnienie odpowiednich warunków, zanim zostanie wydane pozwolenie na takie przemieszczenie towarów.

(37) W celu poprawy skuteczności funkcjonowania czasowego składowania właściwe jest ustanowienie przepisów w ramach unijnych przepisów prawa celnego regulujących przypadki przemieszczania towarów z jednego magazynu czasowego składowania do innego, w ramach którego każdy z nich jest objęty jednym i tym samym pozwoleniem lub różnymi pozwoleniami, a także przypadków, w których posiadaczem tych pozwoleń może być jedna lub różne osoby. W celu zapewnienia skutecznego dozoru celnego należy ustanowić jasne przepisy określające obowiązki organu celnego właściwego dla miejsca przybycia towarów.

(38) W celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów dotyczących unijnego statusu celnego towarów, co przyczyni się do zwiększenia wydajności zarówno administracji celnej, jak i przedsiębiorców, należy ustanowić przepisy proceduralne dotyczące dostarczania i weryfikacji potwierdzeń unijnego statusu celnego towarów, w szczególności przepisy odnoszące się do różnych środków, poprzez które potwierdzenia te mogą zostać dostarczone, a także uproszczeń związanych z ich dostarczaniem.

(39) W celu zachowania jasności dla przedsiębiorców wskazane jest określenie, który urząd celny jest właściwy do przyjęcia i obsługi zgłoszenia celnego w zależności od rodzaju zgłoszenia i wnioskowanej przez przedsiębiorcę procedury celnej. Zasadnym jest również określenie warunków przyjęcia zgłoszenia celnego oraz przypadków jego sprostowania po zwolnieniu towarów do procedury.

(40) Składanie standardowego zgłoszenia celnego wymaga ustanowienia przepisów proceduralnych przewidujących, że w przypadku gdy złożone zgłoszenie obejmuje różne pozycje towarów, to każdą pozycję uznaje się za odrębne zgłoszenie celne.

(41) Przypadki pozwoleń udzielonych na regularne stosowanie zgłoszeń uproszczonych wymagają harmonizacji praktyk w zakresie terminów składania zgłoszeń uzupełniających oraz dokumentów towarzyszących, jeżeli nie zostały one złożone w chwili złożenia zgłoszenia uproszczonego.

(42) W celu ułatwienia identyfikacji zgłoszenia celnego podczas formalności i kontroli po przyjęciu zgłoszenia celnego należy ustanowić przepisy proceduralne określające stosowanie numeru ewidencyjnego (MRN).

(43) Należy ustanowić jednolite środki w celu ustalenia podpozycji taryfowej, która mogłaby być stosowana na wniosek zgłaszającego w odniesieniu do przesyłki składającej się z towarów objętych różnymi podpozycjami taryfowymi oraz w przypadku gdy osobne rozpatrywanie każdego z tych towarów zgodnie z jego podpozycją taryfową wymagałoby nakładu pracy i kosztów nieproporcjonalnych do kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.

(44) Mając na uwadze zapewnienie właściwego zarządzania udzielaniem pozwoleń na odprawę scentralizowaną w przypadkach, gdy zaangażowany jest więcej niż jeden organ celny, należy ujednolicić procedurę konsultacji. Podobnie należy ustanowić odpowiednie ramy dla terminowej komunikacji pomiędzy kontrolnym urzędem celnym, a urzędem celnym przedstawienia w celu umożliwienia państwom członkowskim zwalniania towarów w sposób terminowy i zgodny z przepisami dotyczącymi podatku VAT i podatku akcyzowego, a także krajowymi zakazami i ograniczeniami oraz wymogami statystycznymi.

(45) Kodeks celny wprowadził nowe uproszczenie – samoobsługę celną. W związku z tym duże znaczenie ma precyzyjne określenie uproszczeń dotyczących formalności i kontroli celnych, które mają być dokonywane przez posiadacza pozwolenia. Odpowiednie przepisy powinny określać jasne zasady korzystania z samoobsługi celnej w państwach członkowskich dzięki odpowiednim i proporcjonalnym mechanizmom kontroli.

(46) Również zniszczenie, sprzedaż lub zrzeczenie się towarów na rzecz skarbu państwa wymagają przepisów proceduralnych określających rolę organów celnych w odniesieniu do rodzaju i ilości jakichkolwiek odpadów i pozostałości powstałych przy niszczeniu towarów, a także procedury, których należy przestrzegać w przypadku zrzeczenia się i sprzedaży towarów.

(47) Zwolnieniu z należności celnych przywozowych w odniesieniu do towarów powracających powinna towarzyszyć informacja potwierdzająca, że spełnione zostały warunki takiego zwolnienia. W odniesieniu do tego zagadnienia zastosowanie powinny mieć przepisy proceduralne związane z wymaganymi informacjami oraz wymianą tych informacji między przedsiębiorcami a organami celnymi, a także pomiędzy organami celnymi.

(48) Wnioski o zwolnienie z należności celnych przywozowych w odniesieniu do rybołówstwa morskiego i innych produktów wydobytych z morza powinny być poparte odpowiednimi dowodami wskazującymi, że warunki korzystania z tego zwolnienia zostały spełnione. W odniesieniu do tego zagadnienia zastosowanie powinny mieć przepisy proceduralne związane z wymaganymi informacjami.

(49) Zważywszy że w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia na korzystanie z procedur specjalnych konieczne jest sprawdzenie warunków ekonomicznych, jeżeli dowody wskazują na istnienie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych, należy ustanowić jasne i proste zasady dla należytego sprawdzenia warunków na poziomie unijnym.

(50) Konieczne jest określenie przepisów proceduralnych dotyczących zamknięcia procedury specjalnej w przypadkach, gdy towary zostały objęte taką procedurą przy użyciu dwóch lub większej ilości zgłoszeń celnych tak, aby nie było wątpliwości w jakiej kolejności ma miejsce takie zamknięcie procedury.

(51) Właściwe organy celne powinny podjąć decyzję w sprawie wniosku o przeniesienie praw i obowiązków z jednej osoby uprawnionej do korzystania z procedury na inną osobę.

(52) Przemieszczanie towarów objętych procedurą specjalną do urzędu celnego wyprowadzenia powinno być dozwolone pod warunkiem dopełnienia formalności związanych z procedurą wywozu.

(53) Stosowanie rozdzielności księgowej powinno być dozwolone w przypadku, gdy wykorzystywane są towary ekwiwalentne. Przepisy proceduralne dotyczące zmiany statusu celnego towarów nieunijnych i towarów ekwiwalentnych muszą zagwarantować, że przedsiębiorcy nie uzyskają nieuzasadnionych korzyści w zakresie należności celnych przywozowych.

(54) Mając na uwadze ułatwienie legalnego handlu oraz zapewnienie skuteczności kontroli celnych, a jednocześnie uniknięcie rozbieżności w traktowaniu przez organy celne poszczególnych państw członkowskich, należy określić przepisy proceduralne regulujące procedurę tranzytu unijnego, procedurę tranzytu zgodnie z Konwencją celną dotyczącą międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (3), z późniejszymi zmianami („konwencja TIR”), zgodnie z Konwencją celną w sprawie karnetu ATA dla odprawy warunkowej towarów sporządzoną w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r. z późniejszymi zmianami („konwencja ATA”), zgodnie z Konwencją dotyczącą odprawy czasowej (4), z późniejszymi zmianami („konwencja stambulska”) oraz zgodnie z procedurami tranzytu z zastosowaniem formularza 302 i w ramach systemu pocztowego. Przepisy te określają główne elementy poszczególnych procedur i obejmują uproszczenia, a tym samym umożliwiają zarówno organom celnym, jak i przedsiębiorcom czerpanie pełnych korzyści ze zharmonizowanych skutecznych procedur, co stanowi konkretny przykład ułatwień w handlu.

(55) Ze względu na specyfikę transportu morskiego i lotniczego właściwe jest wprowadzenie dodatkowych uproszczeń dla tych środków transportu, umożliwiając wykorzystanie danych dostępnych w rejestrach przewoźników lotniczych i morskich jako zgłoszeń tranzytowych. Ponadto należy wprowadzić dodatkowe uproszczenia technik elektronicznego przetwarzania danych w odniesieniu do towarów przewożonych koleją, tak by odpowiednie przepisy były zgodne ze zmianami spowodowanymi liberalizacją rynku kolejowego oraz ze zmianami kolejowych przepisów proceduralnych.

(56) W celu zapewnienia równowagi pomiędzy skutecznym wykonywaniem zadań przez organy celne, a oczekiwaniami przedsiębiorców, analizy ryzyka deklaracji poprzedzających wyprowadzenie pod kątem bezpieczeństwa i ochrony powinny być przeprowadzane przed zwolnieniem towarów w terminie, który uwzględnia uzasadnione interesy swobodnego handlu w zakresie transportu towarów.

(57) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące przedstawiania towarów, formalności dokonywanych w urzędzie celnym wywozu oraz urzędzie celnym wyprowadzenia, w szczególności przepisy zapewniające skuteczne i wydajne potwierdzenie wyprowadzenia towarów, jak również odpowiednią wymianę informacji między urzędem wywozu i urzędem wyprowadzenia

(58) Biorąc pod uwagę istnienie podobieństwa pomiędzy wywozem i powrotnym wywozem, właściwe jest rozszerzenie stosowania niektórych przepisów dotyczących wywozu towarów na towary będące przedmiotem powrotnego wywozu.

(59) W celu ochrony uzasadnionego interesu przedsiębiorców oraz zagwarantowania sprawnego przejścia do nowych przepisów konieczne jest ustanowienie przepisów przejściowych w celu określenia zasad stosowanych w odniesieniu do towarów, które zostały objęte niektórymi procedurami celnymi przed dniem 1 maja 2016 r. i które mają zostać zwolnione (lub procedura ma zostać zamknięta) po tej dacie. Przedsiębiorcy powinni również mieć możliwość złożenia wniosków o wydanie pozwoleń na mocy kodeksu przed datą rozpoczęcia jego stosowania, tak by móc wykorzystywać przyznane pozwolenia od dnia 1 maja 2016 r.

(60) Niniejsze ogólne przepisy wykonawcze do kodeksu celnego są ściśle ze sobą powiązane; nie mogą zostać rozdzielone ze względu na wzajemne powiązanie ich przedmiotów, a jednocześnie zawierają one przepisy horyzontalne, które mają zastosowanie w ramach różnych procedur celnych. Dlatego też, mając na uwadze zapewnienie spójności prawa, wskazane jest zawarcie tych przepisów w jednym rozporządzeniu.

(61) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego.

(62) W celu umożliwienia pełnego stosowania kodeksu przepisy niniejszego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie od dnia 1 maja 2016 r.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

ROZDZIAŁ 1

Zakres stosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych i definicje

Artykuł 1

Definicje

1) Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (5).

2) Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „bagaż podręczny” oznacza, w odniesieniu do transportu lotniczego, bagaż, który osoba fizyczna zabiera ze sobą do i z kabiny statku powietrznego;

2) „urząd celny przedstawienia” oznacza urząd celny właściwy dla miejsca przedstawienia towarów;

3) „bagaż rejestrowany” oznacza, w odniesieniu do podróży lotniczej, bagaż, który został nadany w porcie lotniczym wyjścia i jest niedostępny dla osoby fizycznej podczas lotu i ewentualnych międzylądowań;

4) „towary identyczne” oznaczają, w kontekście ustalania wartości celnej, towary wyprodukowane w tym samym kraju, takie same pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę. Niewielkie różnice w wyglądzie nie wykluczają uznania za „towary identyczne” towarów, które odpowiadają pozostałym elementom definicji;

5) „międzynarodowy unijny port lotniczy” oznacza każdy unijny port lotniczy, który, na podstawie pozwolenia wydanego przez organ celny, został upoważniony do prowadzenia ruchu lotniczego z terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii;

6) „lot wewnątrzunijny” oznacza przemieszczenie się statku powietrznego między dwoma unijnymi portami lotniczymi, bez międzylądowań, które nie rozpoczyna się ani nie kończy się w pozaunijnym porcie lotniczym;

7) „główne produkty przetworzone” oznaczają produkty przetworzone, dla których udzielono pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego;

8) „działalność marketingowa” oznacza, w kontekście ustalania wartości celnej, wszelką działalność związaną z reklamą, marketingiem i promowaniem sprzedaży danych towarów, jak również wszelką działalność związaną z gwarancjami odnoszącymi się do tych towarów;

9) „wtórne produkty przetworzone” oznaczają produkty przetworzone stanowiące konieczny produkt uboczny procesu przetwarzania, inne niż główne produkty przetworzone;

10) „turystyczny lub służbowy statek powietrzny” oznacza prywatny statek powietrzny odbywający loty, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;

11) „publiczny skład celny typu III” oznacza skład celny, który prowadzony jest przez organy celne.

12) „stałe instalacje przesyłowe” oznaczają środki techniczne stosowane do ciągłego transportu towarów takich jak energia elektryczna, gaz i ropa naftowa;

13) „urząd celny tranzytowy” oznacza: a) urząd celny właściwy dla miejsca wyprowadzenia poza obszar celny Unii, jeżeli towary opuszczają ten obszar w trakcie operacji tranzytowej przez granicę z terytorium leżącym poza obszarem celnym Unii innym niż państwo wspólnej procedury tranzytowej; lub b) urząd celny właściwy dla miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, jeżeli towary przekroczyły w trakcie operacji tranzytowej terytorium leżące poza obszarem celnym Unii;

14) „towary podobne” oznaczają, w kontekście ustalania wartości celnej, towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma, posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne.

ROZDZIAŁ 2

Prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego

Sekcja 1

Udzielanie informacji

Podsekcja 1

Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych stosowane do celów wymiany i przechowywania danych

Artykuł 2

Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych

(art. 6 ust. 2 kodeksu)

1. Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych, o których mowa w art. 6 ust. 2 kodeksu i w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stosowane do celów wymiany i przechowywania informacji na potrzeby wniosków i decyzji zostały określone w załączniku A.

2. Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych, o których mowa w art. 6 ust. 2 kodeksu i w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stosowane do celów wymiany i przechowywania informacji na potrzeby zgłoszeń i deklaracji, świadectw i powiadomień oraz potwierdzeń statusu celnego zostały określone w załączniku B.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu wiążącej informacji taryfowej (WIT) i systemu Surveillance 2, nie stosuje się kodów i formatów określonych w załączniku A, natomiast stosuje się odpowiednie kody i formaty określone w załącznikach 2–5 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) …/… ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny dla tych systemów elektronicznych, które nie są jeszcze operacyjne (6).

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji systemu AEO, nie stosuje się kodów i formatów określonych w załączniku A, natomiast stosuje się odpowiednie kody i formaty określone w załącznikach 6–7 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) …/… ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny dla tych systemów elektronicznych, które nie są jeszcze operacyjne.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych określonych w załączniku 1 do [rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) …/… ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny dla tych systemów elektronicznych, które nie są jeszcze operacyjne], stosowanie formatów i kodów określonych w załączniku B jest dla państw członkowskich dobrowolne.

Do czasu wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych określonych w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) …/… ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny, dla przypadków, gdy odpowiednie systemy elektroniczne nie są jeszcze operacyjne, do formatów i kodów wymaganych w odniesieniu do zgłoszeń i deklaracji, powiadomień oraz potwierdzeń statusu celnego stosuje się wymogi dotyczące danych określone w załączniku 9 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) …/… ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny dla tych systemów elektronicznych, które nie są jeszcze operacyjne.

Do czasu wdrożenia automatycznego systemu eksportu w ramach UKC oraz aktualizacji krajowych systemów importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE (7), państwa członkowskie zapewniają, że kody i formaty w odniesieniu do powiadomień o przedstawieniu pozwalają na przedstawienie towarów zgodnie z art. 139 kodeksu.

4. Do czasu wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC stosowanie formatów i kodów podanych w załączniku A w odniesieniu do poniższych wniosków i pozwoleń jest dla państw członkowskich dobrowolne:

a) wnioski i pozwolenia na korzystanie z uproszczenia dotyczącego ustalania kwot stanowiących część wartości celnej towarów;

b) wnioski i pozwolenia na korzystanie z zabezpieczenia generalnego;

c) wnioski i pozwolenia na odroczenie płatności;

d) wnioski i pozwolenia na prowadzenie magazynów czasowego składowania, o czym mowa w art. 148 kodeksu;

e) wnioski i pozwolenia na prowadzenie regularnej linii żeglugowej;

f) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego wystawcy;

g) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze zgłoszenia uproszczonego;

h) wnioski i pozwolenia na korzystanie z odprawy scentralizowanej;

i) wnioski i pozwolenia na wpis danych do rejestru zgłaszającego;

j) wnioski i pozwolenia na korzystanie z samoobsługi celnej;

k) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu upoważnionego podmiotu dokonującego ważenia bananów;

l) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego;

m) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego;

n) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia;

o) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej;

p) wnioski i pozwolenia na prowadzenie miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego;

q) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze TIR;

r) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego nadawcy w procedurze tranzytu unijnego;

s) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze tranzytu unijnego;

t) wnioski i pozwolenia na stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych;

u) wnioski i pozwolenia na stosowanie zgłoszenia tranzytowego ze zmniejszoną liczbą danych;

v) wnioski i pozwolenia na korzystanie z elektronicznego dokumentu przewozowego jako zgłoszenia celnego.

Jeżeli państwa członkowskie rezygnują ze stosowania niektórych kodów i formatów w okresie przejściowym, zapewniają, że zostały wdrożone skuteczne procedury pozwalające na sprawdzenie, czy warunki do udzielenia danego pozwolenia zostały spełnione.

Artykuł 3

Bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Przy rozwijaniu, utrzymywaniu i wykorzystywaniu systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 kodeksu, państwa członkowskie opracowują rozwiązania w zakresie zabezpieczeń i utrzymają te zabezpieczenia, aby zapewnić skuteczne, niezawodne i bezpieczne działanie różnych systemów. Państwa członkowskie zapewniają również opracowanie środków kontroli źródeł danych i ochrony danych przed ryzykiem uzyskania do nich nieuprawnionego dostępu oraz ryzykiem ich utraty, zmiany lub zniszczenia.

2. Każdy przypadek wprowadzenia, zmiany i usunięcia danych rejestruje się wraz z informacjami na temat powodu i dokładnego terminu takiego przetwarzania danych, wskazując osobę, która dokonała tych czynności.

3. Państwa członkowskie przekazują sobie, Komisji oraz – w stosownych przypadkach – zainteresowanemu przedsiębiorcy informacje na temat wszystkich faktycznych lub domniemanych przypadków naruszenia bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych.

Artykuł 4

Przechowywanie danych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

O ile nie postanowiono inaczej, wszystkie dane zatwierdzone w ramach odpowiedniego systemu teleinformatycznego przechowuje się przez co najmniej trzy lata, począwszy od końca roku, w którym takie dane zostały zatwierdzone.

Artykuł 5

Dostępność systemów teleinformatycznych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Komisja i państwa członkowskie zawierają porozumienia operacyjne, w których ustanawiają praktyczne wymagania w zakresie dostępności i wydajności systemów teleinformatycznych, a także wymagania w zakresie ciągłości działania.

2. W porozumieniach operacyjnych, o których mowa w ust. 1, wyznacza się w szczególności czas reakcji w odniesieniu do wymiany i przetwarzania informacji w odpowiednich systemach teleinformatycznych.

3. Systemy teleinformatyczne utrzymuje się w stanie ciągłej dostępności. Jednakże obowiązek ten nie ma zastosowania:

a) w szczególnych przypadkach związanych z korzystaniem z systemów teleinformatycznych określonych w porozumieniach, o których mowa w ust. 1, lub – przy braku takich porozumień – na poziomie krajowym;

b) w przypadku działania siły wyższej.

Podsekcja 2

Rejestrowanie osób

Artykuł 6

Właściwy organ celny

(art. 9 kodeksu)

Za organy celne odpowiedzialne za rejestrację uznaje się organy wyznaczone przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o nazwach i adresach tych organów. Komisja publikuje te informacje w internecie.

Artykuł 7

System teleinformatyczny na potrzeby numeru EORI

(art. 16 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących EORI wykorzystuje się system teleinformatyczny ustanowiony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu („system EORI”).

Właściwe organy celne udostępniają informacje za pośrednictwem tego systemu każdorazowo w przypadku przydzielenia nowych numerów EORI lub w przypadku wprowadzenia zmian w przechowywanych danych dotyczących już zarejestrowanych numerów.

2. Każdej osobie przypisuje się tylko jeden numer EORI.

3. Format i kody danych przechowywanych w systemie EORI zostały określone w załączniku 12-01.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji centralnego systemu EORI, formaty i kody określone w załączniku 12-01 nie mają zastosowania.

Do czasu aktualizacji centralnego systemu EORI, kody wspólnych wymogów dotyczących danych odnoszących się do rejestracji przedsiębiorców i innych osób określa się w załączniku 9 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 ustanawiającego przepisy przejściowe w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny dla tych systemów elektronicznych, które nie są jeszcze operacyjne.

5. Jeżeli państwa członkowskie gromadzą dane wymienione z pkt 4 załącznika 12-01, zapewniają, że stosowane są formaty i kody określone w załączniku 12-01.

Sekcja 2

Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego

Podsekcja 1

Decyzje wydawane przez organy celne

Artykuł 8

Ogólna procedura dotycząca prawa do bycia wysłuchanym

(art. 22 ust. 6 kodeksu)

1. Powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 akapit pierwszy kodeksu powinno:

a) zawierać odniesienie do dokumentów i informacji, na podstawie których organy celne zamierzają wydać swoją decyzję;

b) wyznaczać termin, w którym zainteresowana osoba musi przedstawić swoje stanowisko, liczony od dnia otrzymania przez nią tego powiadomienia lub uznania, że otrzymała to powiadomienie;

c) informować zainteresowaną osobę o przysługującym jej prawie dostępu do dokumentów i informacji, o których mowa w lit. a), zgodnie z obowiązującymi przepisami.

2. Jeżeli zainteresowana osoba wyrazi swoje stanowisko przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 lit. b), organy celne mogą wydać decyzję, chyba że osoba zainteresowana jednocześnie wyrazi wolę uzupełnienia swojego stanowiska w przewidzianym terminie.

Artykuł 9

Szczególna procedura dotycząca prawa do bycia wysłuchanym

(art. 22 ust. 6 kodeksu)

1. Organy celne mogą wystosować powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 akapit pierwszy kodeksu, w ramach procesu weryfikacji lub kontroli, jeżeli zamierzają wydać decyzję na podstawie:

a) wyników weryfikacji przeprowadzanej po przedstawieniu towarów;

b) wyników weryfikacji zgłoszenia celnego, o których mowa w art. 191 kodeksu;

c) wyników kontroli po zwolnieniu towarów, o której mowa w art. 48 kodeksu, jeżeli towary są w dalszym ciągu objęte dozorem celnym;

d) wyników weryfikacji dowodu unijnego statusu celnego towarów lub, w stosownych przypadkach, wyników weryfikacji wniosku o rejestrację takiego dowodu lub o poświadczenie takiego dowodu;

e) wydania dowodu pochodzenia przez organy celne;

f) wyników kontroli towarów, w przypadku których nie złożono żadnej deklaracji skróconej, deklaracji do czasowego składowania, żadnego zgłoszenia do powrotnego wywozu ani zgłoszenia celnego.

2. Jeżeli powiadomienie zostało wystosowane zgodnie z ust. 1, zainteresowana osoba może:

a) niezwłocznie wyrazić swoje stanowisko, korzystając z tych samych środków, co środki wykorzystane do przekazania jej powiadomienia zgodnie z art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446; lub

b) zażądać przekazania jej powiadomienia zgodnie z art. 8, poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 lit. f).

Organy celne informują zainteresowaną osobę o możliwości skorzystania z tych dwóch rozwiązań.

3. Jeżeli organy celne wydadzą decyzję mającą negatywne skutki dla zainteresowanej osoby, odnotowują, czy taka osoba wyraziła swoje stanowisko zgodnie z ust. 2 lit. a).

Podsekcja 2

Decyzje wydawane na wniosek

Artykuł 10

Systemy teleinformatyczne na potrzeby decyzji

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą mieć wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, oraz informacji dotyczących wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu.

Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty ich uzyskania.

2. Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą wywierać wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

3. Ustępy 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się od dnia wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE.

Artykuł 11

Organ celny wyznaczony do przyjmowania wniosków

(art. 22 ust. 1 akapit trzeci kodeksu)

Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz organów celnych, o których mowa w art. 22 ust. 1 akapit trzeci kodeksu, wyznaczonych do przyjmowania wniosków. Państwa członkowskie powiadamiają również Komisję o wszelkich późniejszych zmianach wprowadzonych w tym wykazie.

Artykuł 12

Przyjęcie wniosku

(art. 22 ust. 2 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny przyjmuje wniosek zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, datą przyjęcia takiego wniosku jest data otrzymania przez organ celny wszystkich informacji wymaganych zgodnie z art. 22 akapit drugi kodeksu.

2. Jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni.

Jeżeli wnioskodawca nie przekaże organowi celnemu żądanych informacji w określonym terminie, wniosek nie zostaje przyjęty, a wnioskodawcę informuje się o tym fakcie.

3. Jeżeli wnioskodawca nie otrzyma informacji o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku, uznaje się, że wniosek został przyjęty. Datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub – w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego zgodnie z ust. 2 – data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji.

Artykuł 13

Przechowywanie informacji dotyczących decyzji

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji zachowuje wszystkie dane i informacje uzupełniające, na podstawie których wydał decyzję, przez okres co najmniej trzech lat od upływu terminu jej ważności.

Artykuł 14

Konsultacje między organami celnymi

(art. 22 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji musi skonsultować się z organem celnym innego zainteresowanego państwa członkowskiego w kwestii spełnienia warunków i kryteriów niezbędnych do wydania korzystnej decyzji, takie konsultacje przeprowadza się w terminie przewidzianym dla danej decyzji. Organ celny właściwy do wydania decyzji wyznacza termin na przeprowadzenie konsultacji, który rozpoczyna swój bieg w dniu powiadomienia tego organu celnego o warunkach i kryteriach, jakie muszą zostać poddane analizie przez organ celny proszony o konsultacje.

Jeżeli po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w akapicie pierwszym, organ celny proszony o konsultacje, uznaje, że wnioskodawca nie spełnia jednego lub większej liczby warunków i kryteriów do wydania korzystnej decyzji, przekazuje organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji należycie udokumentowane i uzasadnione wyniki konsultacji.

2. Organ celny właściwy do wydania decyzji może przedłużyć termin na przeprowadzenie konsultacji wyznaczony zgodnie z ust. 1 w następujących przypadkach:

a) gdy z uwagi na charakter analiz, które mają zostać przeprowadzone, organ proszony o konsultacje zwraca się o przedłużenie terminu;

b) gdy wnioskodawca podejmuje działania w celu zapewnienia spełnienia warunków i kryteriów, o których mowa w ust. 1, i przekazuje taką informację organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji, który powiadamia o tym fakcie organ celny proszony o konsultacje.

3. Jeżeli organ celny proszony o konsultacje, nie odniesie się do wyników konsultacji w terminie wyznaczonym zgodnie z ust. 1 i 2, warunki i kryteria, które były przedmiotem konsultacji, uznaje się za spełnione.

4. Procedura konsultacji określona w ust. 1 i 2 może być również stosowana do celów ponownej oceny i monitorowania decyzji.

Artykuł 15

Cofnięcie korzystnej decyzji

(art. 28 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, cofa decyzję zawieszoną zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli w wyznaczonym terminie posiadacz decyzji nie podejmie działań koniecznych do spełnienia warunków określonych w decyzji lub nie wypełni obowiązków nałożonych w decyzji.

Podsekcja 3

Decyzje w sprawie wiążących informacji

Artykuł 16

Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążących informacji

(art. 22 ust. 1 kodeksu)

1. Jeżeli wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążących informacji został złożony zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę, organ celny, do którego złożono wniosek, powiadamia o tym fakcie organ celny państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę, w terminie siedmiu dni od dnia przyjęcia wniosku.

Jeżeli organ celny, który otrzyma powiadomienie, posiada informacje, które uznaje za istotne w kontekście przetwarzania wniosku, przekazuje niezwłocznie takie informacje organowi celnemu, do którego złożono wniosek, najpóźniej w terminie 30 dni od dnia powiadomienia.

2. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dotyczy wyłącznie towarów, które mają podobne cechy, a różnice między nimi są nieistotne dla ich klasyfikacji taryfowej.

3. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążącej informacji o pochodzeniu (WIP) dotyczy wyłącznie jednego rodzaju towarów i jednego zbioru okoliczności istotnych dla określenia pochodzenia.

4. W celu zapewnienia zgodności z wymogiem ustanowionym w art. 33 ust. 1 akapit drugi lit. a) kodeksu w odniesieniu do wniosku o wydanie decyzji WIT organ celny, o którym mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, dokonuje konsultacji w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 21 niniejszego rozporządzenia, i prowadzi rejestr takich konsultacji.

Artykuł 17

Zgodność z istniejącymi decyzjami WIT

(art. 22 ust. 3 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji WIT, aby zapewnić zgodność decyzji, którą zamierza wydać, z już wydanymi decyzjami WIT, dokonuje konsultacji w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 21, i prowadzi rejestr takich konsultacji.

Artykuł 18

Powiadomienie o wydaniu decyzji WIP

(art. 6 ust. 3 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji powiadamia wnioskodawcę o wydaniu decyzji WIP, korzystając ze środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, robi to za pomocą formularza określonego w załączniku 12-02.

2. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji powiadamia wnioskodawcę o wydaniu decyzji WIP, korzystając z technik elektronicznego przetwarzania danych, taka decyzja musi zostać sporządzona w formacie nadającym się do wydruku, określonym w załączniku 12-02.

Artykuł 19

Wymiana danych dotyczących decyzji WIP

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Organy celne przekazują Komisji odpowiednie szczegółowe informacje na temat decyzji WIP raz na kwartał.

2. Komisja udostępnia szczegółowe informacje uzyskane zgodnie z ust. 1 organom celnym wszystkich państw członkowskich.

Artykuł 20

Monitorowanie decyzji WIT

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

Jeżeli formalności celne są dopełniane przez posiadacza decyzji WIT lub osobę działającą w imieniu posiadacza decyzji WIT w odniesieniu do towarów objętych decyzją WIT, należy to wskazać w zgłoszeniu celnym przez podanie numeru referencyjnego decyzji WIT.

Artykuł 21

System teleinformatyczny na potrzeby decyzji WIT

(art. 16 ust. 1 i art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji WIT lub jakiegokolwiek późniejszego zdarzenia, które może wywierać wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu.

Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty ich uzyskania.

2. Poza informacjami, o których mowa w ust. 1:

a) nadzór, o którym mowa w art. 55 niniejszego rozporządzenia, obejmuje dane istotne dla monitorowania użycia decyzji WIT;

b) organ celny, który otrzymał wniosek i wydał decyzję WIT, przekazuje za pośrednictwem systemu, o którym mowa w ust. 1, informacje o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji WIT, wskazując datę końcową okresu przedłużonego użycia oraz ilości towarów objętych tym okresem.

3. Komisja regularnie przekazuje państwom członkowskim wyniki monitorowania, o którym mowa w ust. 2 lit. a), aby zapewnić organom celnym wsparcie przy monitorowaniu przestrzegania obowiązków wynikających z WIT.

4. Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji WIT wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

5. Podczas przetwarzania wniosku o wydanie decyzji WIT, organy celne wskazują status wniosku w systemie, o którym mowa w ust. 1.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji systemu, o którym tam mowa, zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, państwa członkowskie korzystają z centralnej bazy danych Komisji określonej w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (8) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

7. Do czasu wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz systemu, o którym mowa w art. 56 niniejszego rozporządzenia, organy celne prowadzą monitorowanie użycia decyzji WIT podczas przeprowadzania kontroli celnych lub kontroli po zwolnieniu towarów zgodnie z art. 46 i 48 kodeksu. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia Komisja nie ma obowiązku informować państw członkowskich o wynikach monitorowania, o którym mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.

Artykuł 22

Przedłużone użycie decyzji w sprawie wiążących informacji

(art. 34 ust. 9 kodeksu)

1. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji zgodnie z art. 34 ust. 9 akapit trzeci kodeksu, określają datę upływu okresu przedłużonego użycia tej decyzji.

2. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji WIT zgodnie z art. 34 ust. 9 akapit trzeci kodeksu, określają, oprócz daty, o której mowa w ust. 1, ilości towarów, które mogą zostać zgłoszone w okresie przedłużonego użycia.

Użycie decyzji, której przyznano okres przedłużonego użycia, ustaje z chwilą wyczerpania tych ilości.

Na podstawie nadzoru, o którym mowa w art. 55, Komisja niezwłocznie informuje państwa członkowskie o wyczerpaniu tych ilości towarów.

Artykuł 23

Działania służące zapewnieniu prawidłowej i jednolitej klasyfikacji taryfowej lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia

(art. 34 ust. 10 kodeksu)

1. Komisja niezwłocznie powiadamia organy celne o zawieszeniu wydawania decyzji WIT i decyzji WIP zgodnie z art. 34 ust. 10 lit. a) kodeksu, jeżeli:

a) Komisja stwierdziła istnienie nieprawidłowych lub niejednolitych decyzji;

b) organy celne zgłosiły do Komisji sprawy, w których nie udało się im wyeliminować rozbieżności opinii w kwestii prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia w maksymalnym terminie 90 dni.

Nie wydaje się decyzji dotyczącej wiążących informacji w odniesieniu do towarów podlegających przepisom lit. a) lub b) od dnia, w którym Komisja powiadomiła organy celne o zawieszeniu, do chwili zapewnienia prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia.

2. Kwestia prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia podlega konsultacji na szczeblu unijnym możliwie jak najszybciej i najpóźniej w terminie 120 dni od daty powiadomienia przez Komisję, o którym mowa w ust. 1.

3. Komisja powiadamia organy celne niezwłocznie o cofnięciu zawieszenia.

4. Do celów stosowania ust. 1–3 decyzje WIP uznaje się za niejednolite, jeżeli skutkują ustaleniem różnego pochodzenia towarów:

a) których pozycja taryfowa jest taka sama i których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z takimi samymi regułami pochodzenia; oraz

b) które zostały uzyskane w takich samych warunkach, w ramach tego samego procesu produkcyjnego i z wykorzystaniem równoważnych materiałów, w szczególności jeżeli chodzi o ich status materiałów pochodzących lub niepochodzących.

Sekcja 3

Upoważniony przedsiębiorca

Artykuł 24

Zgodność

(art. 39 lit. a) kodeksu)

1. W przypadku gdy wnioskodawca jest osobą fizyczną kryterium ustanowione w art. 39 lit. a) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat wnioskodawca oraz, w stosownych przypadkach, pracownik odpowiedzialny za sprawy celne wnioskodawcy nie dopuścili się żadnych poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego i podatkowego ani nie dopuścili się żadnego poważnego przestępstwa karnego w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

W przypadku gdy wnioskodawca nie jest osobą fizyczną kryterium ustanowione w art. 39 lit. a) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat żadna z następujących osób nie dopuściła się poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego i podatkowego ani poważnego przestępstwa karnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą:

a) wnioskodawca;

b) osoba kierująca wnioskodawcą lub sprawująca kontrolę nad jego kierownictwem;

c) pracownik odpowiedzialny za sprawy celne wnioskodawcy.

2. Kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, można jednak uznać za spełnione w przypadku, gdy organ celny właściwy do wydania decyzji uzna naruszenie za nieistotne, biorąc pod uwagę liczbę lub skalę powiązanych operacji, i nie będzie miał wątpliwości co do tego, że wnioskodawca działał w dobrej wierze.

3. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 lit. b), ma swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim, organ celny właściwy do wydania decyzji ocenia, czy kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, zostało spełnione, w oparciu o dostępną ewidencję i informacje.

4. Jeżeli wnioskodawca prowadzi działalność krócej niż trzy lata, organ celny właściwy do wydania decyzji ocenia, czy kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, zostało spełnione, w oparciu o dostępną ewidencję i informacje.

Artykuł 25

Zadowalający system zarządzania ewidencją handlową oraz transportową

(art. 39 lit. b) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. b) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia następujących warunków:

a) prowadzi system rachunkowości zgodny z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym prowadzona jest księgowość, pozwala na przeprowadzanie kontroli celnych opartych na audycie oraz utrzymuje historyczny rejestr danych przedstawiający ścieżkę audytu od chwili wprowadzenia danych do akt;

b) księgi rachunkowe prowadzone przez wnioskodawcę na potrzeby celne zostały zintegrowane z systemem rachunkowości wnioskodawcy lub zapewniają możliwość przeprowadzania kontroli krzyżowych poprzez zestawienie stosownych informacji z danymi przechowywanymi w systemie księgowym;

c) zapewnia organowi celnemu możliwość uzyskania fizycznego dostępu do swoich systemów rachunkowości oraz, w stosownych przypadkach, do swojej ewidencji handlowej i transportowej;

d) zapewnia organowi celnemu możliwość uzyskania dostępu do swoich systemów rachunkowości oraz, w stosownych przypadkach, do swojej ewidencji handlowej i transportowej drogą elektroniczną, jeżeli takie systemy lub taka ewidencja są prowadzone w formie elektronicznej;

e) korzysta z systemu logistycznego zapewniającego możliwość identyfikowania towarów unijnych i nieunijnych, i wskazującego– w stosownych przypadkach – lokalizację tych towarów;

f) posiada strukturę administracyjną odpowiednią dla charakteru i rozmiaru prowadzonej działalności, która umożliwia zarządzanie przepływem towarów, a także przeprowadza kontrole wewnętrzne zapewniające możliwość zapobiegania, wykrywania i korygowania błędów oraz możliwość zapobiegania nielegalnym lub nieprawidłowym transakcjom oraz wykrywania takich transakcji;

g) w stosownych przypadkach, stosuje odpowiednie procedury obsługi pozwoleń przyznanych zgodnie ze środkami polityki handlowej lub związanych z handlem produktami rolnymi;

h) stosuje odpowiednie procedury archiwizacji ewidencji i informacji oraz ochrony przed utratą informacji;

i) odpowiedni pracownicy zostali poinstruowani o obowiązku powiadamiania organów celnych w każdym przypadku wykrycia trudności związanych z przestrzeganiem przepisów oraz że ustanowiono procedury powiadamiania organów celnych o wystąpieniu takich trudności;

j) stosuje odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu zapewnienia ochrony swojego systemu komputerowego przed nieupoważnionym dostępem oraz w celu ochrony dokumentacji;

k) w stosownych przypadkach stosuje zadowalające procedury postępowania z pozwoleniami na przywóz i z pozwoleniami na wywóz związanymi z zakazami i ograniczeniami, w tym środki zapewniające możliwość odróżnienia towarów objętych zakazami lub ograniczeniami od innych towarów oraz zapewnia przestrzeganie takich zakazów i ograniczeń.

2. Jeżeli wnioskodawca występuje wyłącznie z wnioskiem o przyznanie mu statusu upoważnionego przedsiębiorcy w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zgodnie z art. 38 ust. 2 lit. b) kodeksu (AEOS), wymóg przewidziany w ust. 1 lit. e) nie ma zastosowania.

Artykuł 26

Wypłacalność

(art. 39 lit. c) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. c) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli wnioskodawca:

a) nie został postawiony w stan upadłości;

b) w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku wywiązywał się z zobowiązań finansowych związanych z uiszczaniem należności celnych i wszelkich innych należności, podatków lub opłat pobieranych w związku z przywozem lub wywozem towarów;

c) wykaże na podstawie ewidencji i informacji obejmujących okres trzech lat poprzedzających złożenie wniosku, że jego sytuacja finansowa umożliwia mu wywiązanie się ze spoczywających na nim zobowiązań, biorąc pod uwagę rodzaj i skalę prowadzonej działalności gospodarczej, a także udowodni, że nie posiada żadnych ujemnych aktywów netto, chyba że istnieje możliwość pokrycia takich aktywów.

2. Jeżeli wnioskodawca prowadzi działalność krócej niż trzy lata, jego wypłacalność, o której mowa w art. 39 lit. c) kodeksu, weryfikuje się w oparciu o dostępne ewidencje i informacje.

Artykuł 27

Praktyczne standardy w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych

(art. 39 lit. d) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. d) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia jednego z następujących warunków:

a) spełnienia jednego z następujących standardów w zakresie kompetencji przez wnioskodawcę lub osobę odpowiedzialną za sprawy celne wnioskodawcy: (i) posiadanie udokumentowanego, co najmniej trzyletniego doświadczenia praktycznego w sprawach celnych; (ii) spełnienie celnej normy jakości przyjętej przez europejski organ normalizacyjny;

b) pomyślnego ukończenia przez wnioskodawcę lub osobę odpowiedzialną za sprawy celne wnioskodawcy szkolenia z zakresu przepisów prawa celnego istotnych w kontekście podejmowanych działań z obszaru problematyki celnej przeprowadzonego przez dowolny z następujących podmiotów: (i) organ celny państwa członkowskiego; (ii) placówkę oświatową uznawaną przez organy celne lub organy odpowiedzialne za organizowanie szkoleń zawodowych w państwie członkowskim za właściwą do nadawania tego rodzaju kwalifikacji; (iii) stowarzyszenie zawodowe lub branżowe uznawane przez organy celne państwa członkowskiego lub akredytowane w Unii jako uprawnione do nadawania takich kwalifikacji.

2. Jeżeli osoba odpowiedzialna za sprawy celne wnioskodawcy jest osobą zatrudnioną na mocy umowy, kryterium ustanowione w art. 39 lit. d) uznaje się za spełnione w przypadku, gdy taka osoba jest przedsiębiorcą upoważnionym w zakresie uproszczeń celnych, o którym mowa w art. 38 ust. 2 lit. a) kodeksu (AEOC).

Artykuł 28

Standardy bezpieczeństwa i ochrony

(art. 39 lit. e) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. e) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia następujących warunków:

a) budynki, które mają być użytkowane w związku z działaniami objętymi pozwoleniem AEOS, zapewniają ochronę przed nieuprawnionym dostępem i są zbudowane z materiałów odpornych na próby uzyskania nieuprawnionego dostępu;

b) podjęto odpowiednie środki uniemożliwiające uzyskanie nieuprawnionego dostępu do biur, stref wysyłkowych, doków załadunkowych, przestrzeni ładunkowej lub innych tego rodzaju miejsc;

c) podjęto odpowiednie środki w zakresie postępowania z towarami, które obejmują ochronę przed nieuprawnionym wprowadzaniem lub wymianą towarów, ochronę przed niewłaściwym postępowaniem z towarami oraz ochronę przed manipulowaniem jednostkami ładunku;

d) wnioskodawca podjął środki umożliwiające precyzyjne zidentyfikowanie jego partnerów handlowych oraz zagwarantowanie, poprzez realizację odpowiednich postanowień umownych lub wdrożenie innych stosownych środków zgodnie z modelem biznesowym wnioskodawcy, że tacy partnerzy handlowi zapewniają bezpieczeństwo swojej części międzynarodowego łańcucha dostaw;

e) wnioskodawca poddaje potencjalnych pracowników, którzy mają zostać zatrudnieni na stanowiskach o istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa, kontrolom bezpieczeństwa w zakresie dopuszczalnym na mocy prawa krajowego oraz, w uzasadnionych przypadkach, okresowo kontroluje pracowników zatrudnionych na takich stanowiskach;

f) wnioskodawca ustanowił odpowiednie procedury bezpieczeństwa na potrzeby wszelkich zewnętrznych dostawców usług, z którymi zawarł umowy;

g) wnioskodawca zapewnił regularny udział zatrudnianych przez siebie pracowników odpowiedzialnych za kwestie bezpieczeństwa w programach na rzecz podnoszenia świadomości w zakresie bezpieczeństwa;

h) wnioskodawca wyznaczył osobę do kontaktów kompetentną w kwestiach bezpieczeństwa i ochrony.

2. Jeżeli wnioskodawca jest posiadaczem świadectwa bezpieczeństwa i ochrony wydanego na podstawie międzynarodowej konwencji lub normy międzynarodowej Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej lub normy europejskiej europejskiego organu normalizacyjnego, takie świadectwo bierze się pod uwagę przy sprawdzaniu, czy spełniono kryteria ustanowione w art. 39 lit. e) kodeksu.

Kryteria uznaje się za spełnione w zakresie, w jakim uda się potwierdzić, że kryteria wydania takiego świadectwa są takie same jak kryteria przewidziane w art. 39 lit. e) kodeksu lub są równoważne tym kryteriom.

Kryteria uznaje się za spełnione, jeżeli wnioskodawca jest posiadaczem świadectwa bezpieczeństwa i ochrony wydanego w państwie trzecim, z którym Unia zawarła umowę w sprawie uznawania tego rodzaju świadectw.

3. Jeżeli wnioskodawca jest zarejestrowanym agentem lub znanym nadawcą w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 (9) i spełnia wymagania przewidziane w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 185/2010 (10), kryteria przewidziane w ust. 1 uznaje się za spełnione dla miejsc i działań, w odniesieniu do których wnioskodawca uzyskał status zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy, w stopniu, w jakim nadanie statusu zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy jest tożsame lub równoważne spełnieniu kryteriów przewidzianych w art. 39 lit. e) kodeksu.

Artykuł 29

Badanie kryteriów

(art. 22 kodeksu)

1. Na potrzeby badania kryteriów ustanowionych w art. 39 lit. b) i e) kodeksu organ celny właściwy do wydania decyzji zapewnia przeprowadzenie kontroli na miejscu we wszystkich miejscach prowadzenia działalności przez wnioskodawcę istotnych z punktu widzenia działalności wnioskodawcy podlegającej obowiązkowi celnemu.

Jeżeli wnioskodawca posiada wiele miejsc prowadzenia działalności, a termin wyznaczony na wydanie decyzji uniemożliwia zbadanie wszystkich takich miejsc, organ celny może zbadać wyłącznie reprezentatywną część miejsc prowadzenia działalności, jeżeli uzna, że wnioskodawca stosuje takie same standardy bezpieczeństwa i ochrony we wszystkich tego rodzaju miejscach oraz takie same wspólne standardy i procedury prowadzenia ewidencji we wszystkich takich miejscach.

2. Organ celny właściwy do wydania decyzji może wziąć pod uwagę wyniki ocen lub audytów przeprowadzonych zgodnie z prawodawstwem unijnym w zakresie, w jakim są one istotne w kontekście badania kryteriów, o których mowa w art. 39 kodeksu.

3. Do celów zbadania, czy kryteria przewidziane w art. 39 lit. b), c) i e) kodeksu zostały spełnione, organy celne mogą wziąć pod uwagę wnioski ekspertów przedstawione przez wnioskodawcę, jeżeli ekspert odpowiedzialny za sporządzenie takich wniosków nie jest powiązany z wnioskodawcą w rozumieniu art. 127 niniejszego rozporządzenia.

4. Organy celne biorą pod uwagę specyficzne cechy przedsiębiorców, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, przy badaniu spełnienia kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu.

5. Organ celny właściwy do wydania decyzji dokumentuje przebieg badania kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu oraz wyniki takiego badania.

Artykuł 30

System teleinformatyczny na potrzeby statusu AEO

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków o przyznanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) oraz udzielonych pozwoleń AEO i wszelkich późniejszych zdarzeń lub działań, które mogą wywrzeć dalszy wpływ na pierwotną decyzję, włączając unieważnienie, zawieszenie, cofnięcie lub zmianę, lub wyników jakichkolwiek działań w zakresie monitorowania lub ponownej oceny wykorzystuje się system teleinformatyczny ustanowiony zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu. Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni.

Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie pozwoleń AEO wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

2. W stosownych przypadkach, w szczególności w przypadku, gdy status AEO stanowi podstawę do zatwierdzenia, udzielenia pozwolenia lub przyznania ułatwienia na mocy innych przepisów unijnych, właściwy organ celny może przyznać właściwemu organowi krajowemu odpowiedzialnemu za ochronę lotnictwa cywilnego prawo dostępu do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1. Prawo dostępu obejmuje następujące informacje:

a) informacje na temat pozwoleń AEOS, włączając imię i nazwisko lub nazwę posiadacza pozwolenia oraz, w stosownych przypadkach, informacje na temat zmiany, cofnięcia lub zawieszenia statusu upoważnionego przedsiębiorcy wraz ze stosownym uzasadnieniem;

b) informacje na temat wszelkich ponownych ocen pozwoleń AEOS i ich wyników.

Krajowe organy odpowiedzialne za ochronę lotnictwa cywilnego przetwarzające te informacje wykorzystują je wyłącznie do celów związanych z odpowiednimi programami dotyczącymi zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy i podejmują stosowne środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa tych informacji.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji systemu AEO, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, państwa członkowskie stosują system ustanowiony art. 14x rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 31

Procedura konsultacji i wymiana informacji między organami celnymi

(art. 22 kodeksu)

1. Organ celny właściwy do wydania decyzji może skonsultować się z organami celnymi innych państw członkowskich właściwymi dla miejsca przechowywania stosownych informacji lub dla miejsca, w którym należy przeprowadzić kontrole w celu zbadania jednego lub większej liczby kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu.

2. Konsultacje, o których mowa w ust. 1, są obowiązkowe w przypadku, gdy:

a) wniosek o nadanie statusu AEO został przedłożony zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 organowi celnemu właściwemu dla miejsca, w którym jest prowadzona lub dostępna główna księgowość wnioskodawcy prowadzona na potrzeby celne;

b) wniosek o nadanie statusu AEO został przedłożony zgodnie z art. 27 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 organom celnym państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca ma stałą siedzibę i w którym są przechowywane lub dostępne informacje na temat głównych działań w zakresie zarządzania logistycznego podejmowanych przez wnioskodawcę na terytorium Unii;

c) część ewidencji i dokumentów istotnych z punktu widzenia wniosku o nadanie statusu AEO jest przechowywana w państwie członkowskim innym niż państwo organu celnego właściwego do wydania decyzji;

d) wnioskodawca składający wniosek o nadanie statusu AEO prowadzi miejsce składowe lub prowadzi inną działalność podlegającą obowiązkowi celnemu w państwie członkowskim innym niż państwo organu celnego właściwego do wydania decyzji.

3. Na zasadzie odstępstwa od terminów ustanowionych art. 14 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie niniejszego rozporządzenia organy celne kończą proces konsultacji w terminie 80 dni od daty przekazania przez organ celny właściwy do wydania decyzji informacji o warunkach i kryteriach, które muszą zostać zbadane przez organ celny, z którym się skonsultowano.

4. Jeżeli organ celny innego państwa członkowskiego znajduje się w posiadaniu informacji istotnych z punktu widzenia przyznania statusu AEO, przekazuje takie informacje organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji w terminie 30 dni, począwszy od dnia przekazania wniosku za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 30 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 32

Odrzucenie wniosku

(art. 22 kodeksu)

Odrzucenie wniosku o przyznanie statusu AEO nie ma wpływu na istniejące korzystne decyzje wydane w odniesieniu do wnioskodawcy zgodnie z przepisami prawa celnego, chyba że takie korzystne decyzje wydano z uwagi na spełnienie któregokolwiek z kryteriów AEO, co do których w toku badania wniosku AEO wykazano, że nie zostały spełnione.

Artykuł 33

Połączenie obu typów pozwoleń

(art. 38 ust. 3 kodeksu)

Jeżeli wnioskodawca ma prawo do uzyskania zarówno pozwolenia AEOC, jak i pozwolenia AEOS, urząd celny właściwy do wydania decyzji wydaje jedno łączne pozwolenie.

Artykuł 34

Cofnięcie pozwolenia

(art. 28 kodeksu)

1. Cofnięcie pozwolenia AEO nie wywiera wpływu na żadną korzystną decyzję wydaną względem tej samej osoby, chyba że posiadanie statusu AEO stanowiło warunek wydania takiej korzystnej decyzji lub decyzja ta została wydana w oparciu o kryterium wymienione w art. 39 kodeksu, którego dana osoba już nie spełnia.

2. Cofnięcie lub zmiana korzystnej decyzji, która została wydana w odniesieniu do posiadacza pozwolenia, nie wywiera automatycznego wpływu na pozwolenie AEO tej osoby.

3. Jeżeli ta sama osoba jest jednocześnie AEOC i AEOS i z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 39 lit. d) kodeksu zastosowanie ma art. 28 kodeksu lub art. 15 niniejszego rozporządzenia, pozwolenie AEOC zostaje cofnięte, a pozwolenie AEOS zachowuje ważność.

Jeżeli ta sama osoba jest jednocześnie AEOS i AEOC i z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 39 lit. e) kodeksu zastosowanie ma art. 28 kodeksu lub art. 15 niniejszego rozporządzenia, pozwolenie AEOS zostaje cofnięte, a pozwolenie AEOC zachowuje ważność.

Artykuł 35

Monitorowanie

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Organy celne państw członkowskich niezwłocznie przekazują właściwemu organowi celnemu informacje o wszelkich okolicznościach zaistniałych po przyznaniu statusu AEO, które mogą wywierać wpływ na zachowanie tego statusu lub na treść pozwolenia.

2. Właściwy organ celny udostępnia wszelkie istotne informacje znajdujące się w jego posiadaniu organom celnym innych państw członkowskich, w których AEO prowadzi działalność podlegającą obowiązkowi celnemu.

3. Jeżeli organ celny cofnie korzystną decyzję, którą wydano z uwagi na fakt, że dana osoba posiadała status AEO, powiadamia o tym fakcie organ celny, który nadał jej taki status.

4. Jeżeli AEOS jest zarejestrowanym agentem lub znanym nadawcą zgodnie z definicją przedstawioną w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 i spełnia wymagania ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 185/2010, właściwy organ celny niezwłocznie udostępnia właściwemu organowi krajowemu odpowiedzialnemu za bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego następujące podstawowe informacje na temat statusu AEO, którymi dysponuje:

a) informacje na temat pozwolenia AEOS, włączając imię i nazwisko lub nazwę posiadacza pozwolenia oraz, w stosownych przypadkach, informacje na temat zmiany, cofnięcia lub zawieszenia statusu upoważnionego przedsiębiorcy wraz ze stosownym uzasadnieniem;

b) informacje na temat tego, czy organy celne wizytowały dane miejsce, datę ostatniej wizyty oraz informacje wskazujące, czy wizyta odbyła się w ramach procesu wydawania pozwolenia, ponownej oceny czy monitorowania;

c) informacje na temat wszelkich ponownych ocen pozwolenia AEOS i ich wyników.

Krajowe organy celne, działając w porozumieniu z odpowiednim krajowym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego, określają szczegółowe warunki wymiany wszelkich informacji nieobjętych systemem teleinformatycznym, o którym mowa w art. 30 niniejszego rozporządzenia.

Krajowe organy odpowiedzialne za ochronę lotnictwa cywilnego przetwarzające te informacje wykorzystują je wyłącznie do celów związanych z odpowiednimi programami dotyczącymi zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy i podejmują stosowne środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa informacji.

Sekcja 4

Kontrola towarów

Podsekcja 1

Kontrole celne i zarządzanie ryzykiem

Artykuł 36

System teleinformatyczny na potrzeby zarządzania ryzykiem i kontroli celnych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Na potrzeby wymiany i przechowywania informacji w ramach przekazywania między organami celnymi państw członkowskich i Komisją wszelkich informacji związanych z ryzykiem, zostanie wykorzystany system teleinformatyczny stanowiony dla tych celów zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu celnego („celny system zarządzania ryzykiem”).

2. System opisany w ust. 1 wykorzystuje się również do komunikacji między organami celnymi oraz między organami celnymi a Komisją w ramach wdrażania wspólnych kryteriów ryzyka i norm, wspólnych obszarów kontroli priorytetowej, zarządzania kryzysowego w sprawach celnych, wymiany informacji o ryzyku i wyników analizy ryzyka, o których mowa w art. 46 ust. 5 kodeksu, jak również wyników kontroli celnej.

Podsekcja 2

Bagaż podręczny i rejestrowany przewożony drogą powietrzną

Artykuł 37

Loty tranzytowe

(art. 49 kodeksu)

1. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego i bagażu rejestrowanego osób odbywających lot z pozaunijnego portu lotniczego statkiem powietrznym, który po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do innego unijnego portu lotniczego, przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

W takim przypadku bagaż podręczny i rejestrowany podlega zasadom mającym zastosowanie w odniesieniu do bagażu osób przybywających z państw trzecich, chyba że osoba przewożąca bagaż może udowodnić unijny status zawartych w bagażu towarów.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego i bagażu rejestrowanego osób odbywających lot z unijnego portu lotniczego statkiem powietrznym, który po międzylądowaniu w innym unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do pozaunijnego portu lotniczego, dokonywane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Bagaż podręczny może podlegać kontroli w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym statek powietrzny dokonuje międzylądowania, w celu ustalenia unijnego statusu celnego towarów.

Artykuł 38

Loty tranzytowe turystycznymi lub służbowymi statkami powietrznymi

(art. 49 kodeksu)

Kontrolę celną i formalności mające zastosowanie do bagażu osób podróżujących na pokładzie turystycznych lub służbowych statków powietrznych przeprowadza się w następujących portach lotniczych:

a) w przypadku lotów z pozaunijnego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do innego unijnego portu lotniczego, w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym;

b) w przypadku lotów z unijnego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do pozaunijnego portu lotniczego, w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym;

Artykuł 39

Loty transferowe do portu przylotowego

(art. 49 kodeksu)

1. W przypadku, gdy bagaż przylatujący do unijnego portu lotniczego na pokładzie statku powietrznego, który przybywa z pozaunijnego portu lotniczego, jest przeładowywany w tym unijnym porcie lotniczym na inny statek powietrzny odbywający lot wewnątrzunijny, zastosowanie mają ust. 2 i 3.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym przylotu lotu wewnątrzunijnego. Jednakże kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego, który przybywa z pozaunijnego portu lotniczego i jest przeładowywany w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest inny międzynarodowy unijny port lotniczy na terytorium tego samego państwa członkowskiego, mogą być przeprowadzane w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego.

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego mogą, w wyjątkowych przypadkach oraz oprócz kontroli i formalności, o których mowa w akapicie pierwszym, zostać przeprowadzone w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

3. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Dodatkowe kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego mogą być przeprowadzane w porcie przylotu lotu wewnątrzunijnego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu rejestrowanego.

Artykuł 40

Loty transferowe z portu wylotowego

(art. 49 kodeksu)

1. W przypadku, gdy bagaż jest załadowany w unijnym porcie lotniczym na pokład statku powietrznego odbywającego lot wewnątrzunijny, a następnie przeładowany w innym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego docelowym portem lotniczym jest pozaunijny port lotniczy, zastosowanie mają ust. 2 i 3.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym wylotu. Jednakże kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego, który został załadowany na statek powietrzny w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, a następnie przeładowywany w innym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym w tym samym państwie członkowskim na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy, mogą być przeprowadzane w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego.

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego mogą, w wyjątkowych przypadkach oraz oprócz kontroli i formalności, o których mowa w akapicie pierwszym, zostać przeprowadzone w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

3. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Dodatkowe kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego mogą być przeprowadzane w porcie wylotu lotu wewnątrzunijnego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu rejestrowanego.

Artykuł 41

Przeładunek na turystyczny lub służbowy statek powietrzny

(art. 49 kodeksu)

1. Kontrole i formalności mające zastosowanie do bagażu przybywającego do unijnego portu lotniczego na pokładzie liniowego lub czarterowego statku powietrznego, przybywającego z pozaunijnego portu lotniczego i przeładowywanego w tym unijnym porcie lotniczym na turystyczny lub służbowy statek powietrzny odbywający lot wewnątrzunijny, są przeprowadzane w porcie przybycia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.

2. Kontrole i formalności mające zastosowanie do bagażu załadowanego w unijnym porcie lotniczym na pokład turystycznego lub służbowego statku powietrznego odbywającego lot wewnątrzunijny, a następnie przeładowanego na liniowy lub czarterowy statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.

Artykuł 42

Przeładunek pomiędzy portami lotniczymi na terytorium tego samego państwa członkowskiego

(art. 49 kodeksu)

Organy celne mogą przeprowadzać w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego, kontrole bagaży:

a) przybywających z pozaunijnego portu lotniczego i przeładowywanych w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest międzynarodowy unijny port lotniczy znajdujący się na terytorium tego samego państwa;

b) załadowanych na statek powietrzny w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym w celu przeładowania ich w innym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym znajdującym się na terytorium tego samego państwa na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy.

Artykuł 43

Środki zapobiegające nielegalnemu przeładunkowi

(art. 49 kodeksu)

Państwa członkowskie zapewniają, że:

a) w chwili przybycia do międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, wszelkie przemieszczanie towarów umieszczonych w bagażu podręcznym jest monitorowane do czasu przeprowadzenia tych kontroli;

b) w chwili wylotu z międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, wszelkie przemieszczanie towarów umieszczonych w bagażu podręcznym jest monitorowane po przeprowadzeniu tych kontroli;

c) w chwili przybycia do międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przemieszczania towarów umieszczonych w bagażu rejestrowanym do czasu przeprowadzenia tych kontroli;

d) w chwili wylotu z międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przemieszczania towarów umieszczonych w bagażu rejestrowanym po przeprowadzeniu tych kontroli.

Artykuł 44

Przywieszka bagażowa

(art. 49 kodeksu)

Bagaż rejestrowany nadawany w unijnym porcie lotniczym jest identyfikowany poprzez umieszczoną na nim przywieszkę. Wzór takiej przywieszki, jak również jej parametry techniczne, określono w załączniku 12-03.

Artykuł 45

Wykaz międzynarodowych unijnych portów lotniczych

(art. 49 kodeksu)

Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wykaz swoich międzynarodowych unijnych portów lotniczych oraz powiadamia Komisję o wszelkich zmianach w tym wykazie.

Podsekcja 3

Bagaż przewożony drogą morską

Artykuł 46

Rekreacyjne jednostki pływające

(art. 49 kodeksu)

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu osób podróżujących na rekreacyjnych jednostkach pływających przeprowadza się w każdym porcie zawinięcia w Unii, niezależnie od miejsca pochodzenia lub przeznaczenia tych jednostek. „Rekreacyjna jednostka pływająca” oznacza rekreacyjną jednostkę pływającą w rozumieniu dyrektywy 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (11).

Artykuł 47

Rejsy transferowe

(art. 49 kodeksu)

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu osób korzystających z usług morskich, realizowanych przez ten sam statek i obejmujących kolejne etapy obejmujące wyjście z portu pozaunijnego, zawijanie do portu pozaunijnego lub zakończenie rejsu w porcie pozaunijnym przeprowadzane są w porcie, w którym bagaże zostały załadowane lub wyładowane.

ROZDZIAŁ 3

Przeliczanie waluty

Artykuł 48

Przepisy dotyczące kursu wymiany

(art. 53 kodeksu)

1. W przypadkach gdy jest to wymagane zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. b) kodeksu, wartość euro w walutach krajowych, ustala się raz w miesiącu.

Kurs wymiany, który należy zastosować, to ostatni kurs wymiany ustalony przez Europejski Bank Centralny przed przedostatnim dniem miesiąca; kurs ten stosuje się przez cały następny miesiąc.

Jednakże gdy kurs mający zastosowanie na początku miesiąca różni się o ponad 5 % od kursu ustalonego przed 15 dniem tego samego miesiąca, ten ostatni kurs stosuje się począwszy od dnia 15 i do końca tego miesiąca.

2. Jeżeli przeliczenie waluty jest konieczne z któregokolwiek z powodów określonych w art. 53 ust. 2 kodeksu, mająca zastosowanie wartość euro w walutach krajowych to kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny pierwszego roboczego dnia października; kurs ten stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku.

3. Państwa członkowskie mogą pozostawić niezmienioną równowartość w walucie krajowej kwoty ustalonej w euro, jeżeli w chwili dostosowania rocznego przeliczenie tej kwoty prowadzi do zmiany równowartości wyrażonej w walucie krajowej o mniej niż 5 %.

Państwa członkowskie mogą zaokrąglić w górę lub w dół do jednego miejsca po przecinku kwotę otrzymaną po przeliczeniu.

TYTUŁ II

ELEMENTY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH STOSOWANE SĄ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWAROWEJ

ROZDZIAŁ 1

Wspólna Taryfa Celna i klasyfikacja taryfowa towarów

Sekcja 1

Zarządzanie kontyngentami taryfowymi

Artykuł 49

Ogólne zasady jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Kontyngentami taryfowymi otwartymi zgodnie z prawodawstwem unijnym, odnoszącymi się do metod administrowania w ramach niniejszego artykułu oraz w ramach art. 50 - 54 niniejszego rozporządzenia, zarządza się zgodnie z chronologicznym porządkiem przyjmowania według dat przyjęcia zgłoszeń celnych do dopuszczenia do obrotu.

2. Każdy kontyngent taryfowy jest identyfikowany w prawodawstwie unijnym przy pomocy numeru porządkowego, co ułatwia zarządzanie kontyngentami.

3. Do celów niniejszej sekcji, zgłoszenia do dopuszczenia do obrotu przyjęte przez organy celne w dniu 1, 2 lub 3 stycznia uważa się za przyjęte w dniu 3 stycznia tego samego roku. Jednakże jeżeli jeden z tych dni przypada na sobotę lub niedzielę, uznaje się, że przyjęcie zgłoszenia miało miejsce w dniu 4 stycznia tego roku.

4. Do celów niniejszej sekcji za „dni robocze” uznaje się dni, które nie są dniami wolnymi od pracy w instytucjach unijnych w Brukseli.

Artykuł 50

Obowiązki organów celnych państw członkowskich w zakresie jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Organy celne sprawdzają, czy wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, przedstawiony przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym do dopuszczenia do obrotu jest ważny zgodnie z przepisami prawa unijnego otwierającymi dany kontyngent taryfowy.

2. Jeżeli zgłoszenie celne do dopuszczenia do obrotu, zawierające ważny wniosek zgłaszającego o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, zostanie przyjęte, a wszystkie dokumenty wymagane do przyznania kontyngentu taryfowego zostały przedłożone organom celnym, organy te przekazują bezzwłocznie wymieniony wniosek do Komisji, podając datę przyjęcia zgłoszenia celnego oraz dokładną wnioskowaną ilość.

Artykuł 51

Przyznanie wnioskowanych ilości w ramach kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Komisja dokonuje przyznania w dni robocze. Komisja może jednak podjąć decyzję o niedokonaniu przyznania w dany dzień roboczy pod warunkiem że właściwe organy państw członkowskich zostały o tym uprzednio powiadomione.

2. Ilości objęte kontyngentami taryfowymi mogą być przyznawane nie wcześniej niż w drugim dniu roboczym po dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, w którym zgłaszający złożył wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego.

Przy każdym dokonywanym przyznaniu Komisja uwzględnia wszystkie nierozpatrzone wnioski dotyczące skorzystania z kontyngentów taryfowych na podstawie zgłoszeń celnych przyjętych do drugiego dnia roboczego poprzedzającego dzień przyznania, oraz które zostały wprowadzone do systemu określonego w art. 54 niniejszego rozporządzenia.

3. Dla każdego kontyngentu Komisja dokonuje przyznania wnioskowanej ilości na podstawie otrzymanych wniosków o skorzystanie z kontyngentu taryfowego zgodnie z chronologicznym porządkiem przyjmowania według dat przyjęcia zgłoszeń celnych oraz w zakresie, na jaki pozwala dostępne saldo danego kontyngentu.

4. Jeżeli w dniu przyznania suma wnioskowanych ilości ze wszystkich wniosków o skorzystanie z kontyngentu taryfowego w ramach zgłoszeń przyjętych w tym samym dniu przekracza dostępne saldo kontyngentu taryfowego, Komisja przyznaje ilości w odniesieniu do tych wniosków proporcjonalnie do wnioskowanych ilości.

5. Jeżeli został otwarty nowy kontyngent taryfowy, Komisja nie przyznaje wnioskowanych ilości w ramach tego kontyngentu przed jedenastym dniem roboczym następującym po dniu opublikowania unijnego aktu prawnego, na podstawie którego kontyngent ten został otwarty.

Artykuł 52

Anulowanie wniosków i zwrot niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Organy celne dokonują bezzwłocznie zwrotu do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia, każdej ilości, która została błędnie przyznana. Obowiązek ten nie ma jednak zastosowania, jeżeli nieprawidłowo przyznana ilość, odpowiadająca długowi celnemu w wysokości równej lub niższej od 10 euro, została ujawniona po upływie pierwszego miesiąca następującego po upływie okresu ważności danego kontyngentu taryfowego.

2. Jeżeli organy celne unieważnią zgłoszenie celne w odniesieniu do towarów, które są przedmiotem wniosku o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, zanim Komisja przyznała wnioskowaną ilość, organy celne unieważniają cały wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego.

Jeżeli Komisja przyznała już wnioskowaną ilość na podstawie unieważnionego zgłoszenia celnego, organ celny dokonuje bezzwłocznie zwrotu przyznanej ilości do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 53

Status krytyczny kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Do celów art. 153 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 status kontyngentu uważa się za krytyczny, jeżeli przekroczył on 90 % całkowitej wielkości kontyngentu taryfowego.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, status kontyngentu taryfowego uważa się za krytyczny od dnia jego otwarcia w każdym z następujących przypadków:

a) jeżeli kontyngent taryfowy jest otwarty na krócej niż trzy miesiące;

b) jeżeli kontyngenty taryfowe obejmujące te same produkty i tego samego pochodzenia oraz mające równoważny okres obowiązywania, co dany kontyngent taryfowy (ekwiwalentne kontyngenty taryfowe) nie zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat;

c) ekwiwalentny kontyngent taryfowy otwarty w ostatnich dwóch latach został wyczerpany w dniu lub przed ostatnim dniem trzeciego miesiąca swojego okresu obowiązywania, lub obejmował wyższą początkową ilość niż kontyngent taryfowy, o którym mowa.

3. Kontyngent taryfowy, którego jedynym celem jest zastosowanie środka ochronnego lub środka wynikającego z zawieszenia koncesji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 654/2014 (12), uznawany jest za krytyczny w chwili, gdy 90 % całkowitej ilości zostało wyczerpane, niezależnie od tego, czy ekwiwalentne kontyngenty taryfowe zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat, czy też nie.

Artykuł 54

System teleinformatyczny na potrzeby zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 16 ust. 1 i art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Do zarządzania kontyngentami taryfowymi wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu, który jest używany do:

a) wymiany informacji między organami celnymi i Komisją dotyczących wniosków o skorzystanie z kontyngentów taryfowych, zwrotów niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów, ich statusu, a także przechowywania tych informacji;

b) zarządzania przez Komisję wnioskami o skorzystanie z kontyngentów taryfowych oraz zwrotami niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów;

c) wymiany informacji między organami celnymi i Komisją o przyznaniu wnioskowanej ilości w ramach kontyngentów taryfowych oraz przechowywanie tych informacji;

d) rejestrowania wszelkich dalszych zdarzeń lub czynności, które mogą mieć wpływ na pierwotne wnioski o skorzystanie z kontyngentów taryfowych lub na zwroty niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów lub na ich przyznanie.

2. Komisja udostępnia w ramach tego systemu informacje dotyczące wyników przyznania.

Sekcja 2

Sprawowanie nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

Artykuł 55

Ogólne zasady sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

(art. 56 ust. 5 kodeksu)

1. Jeżeli Komisja ustanawia wymóg, by niektóre towary podlegały nadzorowi przy dopuszczeniu do obrotu lub wywozie, informuje organy celne o kodach CN tych towarów oraz o danych niezbędnych do celów nadzoru, w stosownym czasie, zanim zacznie obwiązywać wymóg nadzoru.

Wykaz danych, które mogą być wymagane przez Komisję do celów nadzoru określono w załączniku 21-01.

2. W przypadku gdy towary podlegają nadzorowi przy dopuszczaniu do obrotu lub wywozie, organy celne przekazują Komisji przynajmniej raz na tydzień dane ze zgłoszeń celnych dla odpowiedniej procedury.

Organy celne przekazują te dane Komisji niezwłocznie w przypadkach, gdy towary zostają zwolnione na mocy art. 194 ust. 1 kodeksu.

3. Komisja ujawnia wyłącznie dane, o których mowa w ust. 1, przekazane przez organy celne w formie zagregowanej, i udostępnia je jedynie użytkownikom upoważnionym zgodnie z art. 56 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

4. Jeżeli towary zostały objęte procedurą celną na podstawie zgłoszenia uproszczonego, o którym mowa w art. 166 kodeksu, lub wpisu do rejestru zgłaszającego, o którym mowa w art. 182 kodeksu, a dane wymagane przez Komisję nie były dostępne w czasie, gdy towary zostały dopuszczone do obrotu zgodnie z art. 194 ust. 1 kodeksu, organy celne przekazują Komisji te informacje niezwłocznie po otrzymaniu zgłoszenia uzupełniającego, złożonego zgodnie z art. 167 kodeksu.

5. Jeżeli obowiązek złożenia zgłoszenia uzupełniającego został uchylony zgodnie z art. 167 ust. 3 kodeksu albo jeżeli zgłoszenie uzupełniające zostało złożone lub udostępnione zgodnie z art. 225 niniejszego rozporządzenia, posiadacz pozwolenia przesyła organom celnym przynajmniej raz w miesiącu dane wymagane przez Komisję lub organy celne pobierają takie informacje z systemu zgłaszającego.

Organy celne wprowadzają te dane niezwłocznie do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 56 niniejszego rozporządzenia.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu, o którym mowa w art. 56 ust. 1, oraz krajowych systemów importu i eksportu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, w załączniku 21-02 ustanawia się wykaz danych wymaganych przez Komisję do celów nadzoru.

Artykuł 56

System teleinformatyczny na potrzeby sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

(art. 16 ust. 1 i art. 56 ust. 5 kodeksu)

1. Na potrzeby sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów stosuje się system teleinformatyczny ustanowiony zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu w celu przesyłania i przechowywania następujących informacji:

a) dane do celów nadzoru dotyczące dopuszczania do obrotu lub wywozu towarów;

b) informacje, które mogą mieć wpływ na dane do celów nadzoru wprowadzone i przechowywane w systemie teleinformatycznym, przy dopuszczaniu do obrotu lub wywozie towarów.

2. Komisja może zapewnić użytkownikom dostęp do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, na podstawie wniosków państw członkowskich.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1