ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

Art. 2 do 4 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 2 Faza planowania Sekretariat Generalny Rady opracowuje wszelkie instrumenty techniczne niezbędne do wykonania misji EUPOL »Kinszasa«. Szef misji opracowuje plan operacyjny (OPLAN) uwzględniający wielostronną ocenę ryzyka. Rada zatwierdza koncepcję operacji (CONOPS) i OPLAN. Stosowne załączniki do CONOPS i OPLAN mające zastosowanie do tymczasowego wsparcia misji EUPOL »Kinszasa« obowiązują do końca okresu tymczasowego wsparcia. Artykuł 3 Stanowisko misji Unia Europejska prowadzi misję policyjną w Kinszasie (DRK) w celu monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania przy tworzeniu i początkowym działaniu IPU w celu zapewnienia, że IPU działa zgodnie z przeprowadzonym szkoleniem w Centrum Akademii i zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami w tej dziedzinie. Działania te koncentrują się na strukturze dowodzenia IPU w celu wzmocnienia zdolności zarządzania IPU i monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania jednostkom operacyjnym w realizacji ich zadań. Misja EUPOL »Kinszasa« kontynuuje monitorowanie, udzielanie wsparcia i doradztwo przy tworzeniu i rozwijaniu IPU, w tym szersze doradztwo strukturze dowodzenia IPU w kwestii wykonywania misji oraz dalsze doradztwo w zakresie innych zagadnień stanowiących uzupełnienie dla skutecznego prowadzenia działań policyjnych w DRK, oraz wzmacnia współpracę z misją EUSEC RD KONGO w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa. Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL »Kinszasa« na czas wyborów misja EUPOL »Kinszasa« ustanawia, jako swoją integralną część oraz w ramach ogólnego systemu bezpieczeństwa wyborów, jednostkę wsparcia koordynacji policyjnej w celu wzmocnienia i skoordynowania działań kongijskich sił porządkowych w Kinszasie, w przypadku zamieszek w okresie wyborczym. Obszar działania nie wykracza poza Kinszasę. Jednostka wsparcia koordynacji policyjnej, stanowiąca część misji EUPOL »Kinszasa«, nie ma kompetencji wykonawczych. Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL »Kinszasa« na czas wyborów misja EUPOL »Kinszasa« zostaje upoważniona do wykorzystania przydzielonych jej wkładów finansowych wnoszonych przez obie strony w celu zakupu dodatkowego sprzętu dla kongijskich sił porządkowych w »Kinszasie«. O szczególnych ustaleniach finansowych decyduje bezpośrednio Szef Misji i bilateralni uczestnicy. Artykuł 4 Struktura misji Misja będzie składać się ze sztabu głównego oraz obserwatorów policyjnych. Sztab główny będzie składać się z biura szefa misji oraz oddziału wsparcia administracyjnego. Wszyscy obserwatorzy, mentorzy i doradcy, a także instruktorzy będą wspólnie rozmieszczeni w bazie operacyjnej IPU. Do celów tymczasowego wsparcia misji EUPOL »Kinszasa« na czas wyborów wydzielona jednostka koordynująca będzie odpowiedzialna za konkretne zadania przydzielone misji w tym okresie.”;
c)

dostaw nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, ani do dostaw materiałów przeznaczonych do wykorzystania w programach rozwoju instytucjonalnego przygotowanych przez Unię, Wspólnotę lub państwa członkowskie, w tym w programach z dziedziny bezpieczeństwa, prowadzonych w ramach procesu pokojowego i procesu pojednania oraz zatwierdzonych uprzednio przez komitet ustanowiony w pkt 11 rezolucji RB ONZ 751 (1992); ust. 1 i 2 nie mają też zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek przeciwodłamkowych i hełmów wojskowych, przywożonej na określony czas do Somalii wyłącznie na własny użytek przez pracowników Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli mediów i pracowników zajmujących się pomocą humanitarną i rozwojem oraz związanego z nimi personelu.”.
5)

art. 9 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 9 Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne 1. KPiB sprawuje w ramach odpowiedzialności Rady kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne nad misją. Niniejszym Rada upoważnia KPiB do podejmowania odpowiednich decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu o Unii Europejskiej. Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do zmian CONOPS i OPLAN. Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania dalszych decyzji w sprawie powoływania szefa misji. Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal należą do Rady. 2. KPiB regularnie przedstawia Radzie sprawozdania. 3. KPiB regularnie otrzymuje, stosownie do potrzeb, sprawozdania od dowódcy operacji cywilnej i od szefa misji na tematy objęte zakresem ich odpowiedzialności.”;
(2)

Francesc Vendrell poinformował Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, że będzie mógł pełnić obowiązki Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) do dnia 30 czerwca 2008 r. i że w związku z tym jego mandat jako SPUE powinien zostać przedłużony do tej daty. Rada ma zamiar mianować nowego SPUE na dalszy okres – do dnia 28 lutego 2009 r.
e)

zachęcania państw trzecich do wspierania działań Organizacji Narodów Zjednoczonych zmierzających do przyjęcia prawnie wiążącego traktatu międzynarodowego ustanawiającego wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną oraz pomaganie w dopilnowaniu, by państwa te mogły dostosować się do takich ewentualnych wspólnych standardów.
(2)

W konkluzjach z dnia 13 października 2008 r. Rada z zadowoleniem przyjęła postępy dokonane przez Uzbekistan przez ostatni rok w zakresie poszanowania praworządności i ochrony praw człowieka. Zachęciła Uzbekistan do poczynienia dalszych postępów w zakresie praw człowieka, demokratyzacji i praworządności i z zadowoleniem przyjęła zobowiązanie Uzbekistanu do prac z Unią Europejską nad szeregiem kwestii dotyczących praw człowieka. W tym kontekście Rada podjęła decyzję o nieodnawianiu zakazów pobytu, które miały zastosowanie do niektórych osób wymienionych we wspólnym stanowisku 2007/734/WPZiB.
—

Po ocenie postawy państwa odbiorcy względem stosownych zasad ustanowionych przez międzynarodowe instrumenty praw człowieka, państwa członkowskie: a) odmawiają wydania zezwolenia na wywóz, jeśli istnieje wyraźne ryzyko, że przeznaczone do wywozu technologia wojskowa lub sprzęt wojskowy mogłyby być użyte do represji wewnętrznych; b) zachowują szczególną ostrożność i czujność przy wydawaniu zezwoleń państwom, w których kompetentne organy ONZ, Unii Europejskiej lub Rady Europy stwierdziły poważne pogwałcenia praw człowieka, rozpatrując wnioski indywidualnie i uwzględniając charakter technologii wojskowej lub sprzętu wojskowego. Do tych celów do technologii lub sprzętu, które mogłyby być użyte do represji wewnętrznych, będą zaliczane między innymi technologie lub sprzęt, co do których istnieją dowody używania przez proponowanego użytkownika końcowego tych lub podobnych technologii lub sprzętu do represji wewnętrznych, lub gdy istnieją powody do przypuszczeń, że może nastąpić zmiana deklarowanego użytkownika końcowego lub sposobu końcowego wykorzystania technologii lub sprzętu i użycie ich do represji wewnętrznych. Zgodnie z art. 1 niniejszego wspólnego stanowiska charakter danej technologii lub sprzętu należy dokładnie zbadać, szczególnie, jeżeli ma być on wykorzystany do celów związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym. Represje wewnętrzne obejmują między innymi tortury i inne okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie lub karanie, zbiorowe lub samowolne egzekucje, zaginięcia, samowolne aresztowania i inne poważne pogwałcenia praw człowieka i podstawowych wolności, które są określone w odpowiednich międzynarodowych instrumentach praw człowieka, w tym w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych.
c)

dostaw nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, ani do dostaw materiałów przeznaczonych do wykorzystania w programach rozwoju instytucjonalnego przygotowanych przez Unię, Wspólnotę lub państwa członkowskie, w tym w programach z dziedziny bezpieczeństwa, prowadzonych w ramach procesu pokojowego i procesu pojednania zatwierdzonych uprzednio przez Komitet Sankcji, oraz odzieży ochronnej, w tym kamizelek przeciwodłamkowych i hełmów wojskowych, przywożonej na określony czas do Somalii wyłącznie na własny użytek przez pracowników Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawicieli mediów i pracowników zajmujących się pomocą humanitarną i rozwojem oraz związanego z nimi personelu.
2)

art. 21 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 21 Stowarzyszanie państw trzecich Niezależnie od przepisów art. 5 członkowie NATO niebędący członkami UE i inne państwa, które kandydują do przystąpienia do UE, są upoważnieni do uczestniczenia w działalności Centrum zgodnie z przepisami wymienionymi w załączniku.”.
art. 5 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 5

1. Państwa członkowskie – w porozumieniu z ich organami krajowymi i zgodnie z przepisami krajowym oraz prawem międzynarodowym – dokonują na ich terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszelkich ładunków wysyłanych do KRLD i pochodzących z tego kraju, o ile posiadają one informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszego wspólnego stanowiska.

2. Za zgodą państwa bandery państwa członkowskie przeprowadzają inspekcje statków na pełnym morzu, o ile posiadają one informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że ładunek takich statków zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszego wspólnego stanowiska.

3. Państwa członkowskie, zgodnie z ich przepisami krajowymi, współpracują przy inspekcjach na mocy ust. 1 i 2.

4. Statki powietrzne i statki transportujące ładunki wysyłane do KRLD i przysyłane z tego kraju podlegają wymogowi dodatkowej informacji poprzedzającej przyjazd lub wyjazd co do wszystkich towarów wwożonych lub wywożonych z państwa członkowskiego.

5. W przypadkach gdy przeprowadza się inspekcje, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie dokonują zajęcia i zniszczenia towarów, których dostawy, sprzedaży, przekazania lub wywozu zabrania się zgodnie z pkt 14 rezolucji RB ONZ nr 1874 (2009).

6. Zabrania się świadczenia na rzecz statków KRLD usług bunkrowania lub zaopatrzenia statków lub innego rodzaju usług dla statków, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, o ile posiadają one informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane statki przewożą towary, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszego wspólnego stanowiska, chyba że świadczenie tych usług jest niezbędne do celów humanitarnych lub do momentu przeprowadzenia inspekcji ładunku, a w razie potrzeby jego zajęcia i zniszczenia, zgodnie z ust. 1, 2 i 4.”;
Akt Rady

z dnia 26 lipca 1995 r.

ustalający Konwencję w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

(95/C 316/03)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

dla celów realizacji zadań Unii Państwa Członkowskie uznają zwalczanie nadużyć finansowych, mających wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich za sprawę wspólnego interesu, wchodzącego w zakres współpracy, przewidzianej w tytule VI Traktatu,

w celu zwalczania takich nadużyć finansowych z największą surowością niezbędne jest sporządzenie wstępnego porozumienia, w celu uzupełnienia go w niedługim czasie inny instrument prawny, w taki sposób, aby poprawić skuteczność ochrony na podstawie prawa karnego interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

POSTANOWIWSZY, że Konwencja, której tekst znajduje się w Załączniku i która w dniu dzisiejszym została podpisana przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Unii, zostaje niniejszym sporządzona;

ZALECA, by została ona przyjęta przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tych Państw.

Sporządzono w Brukseli, dnia 26 lipca 1995 r.

W imieniu Rady

J. A. Belloch Julbe

Przewodniczący

--------------------------------------------------
Wspólne działanie

z dnia 16 grudnia 1996 r.

przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, rozszerzające mandat udzielony Jednostce Europolu ds. Narkotyków

(96/748/WSiSW)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),

przywołując wspólne działanie z dnia 10 marca 1995 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące Jednostki Europolu ds. narkotyków [1], poprzez które Jednostka zobowiązana jest do prowadzenia niektórych działań, aby wspomagać Państwa Członkowskie w walce z niektórymi formami przestępczości transnarodowej,

przywołując akt Rady z dnia 26 lipca 1995 r. [2] ustanawiający tekst Konwencji o Europolu, podpisanej przez przedstawicieli rządów wszystkich Państw Członkowskich Unii Europejskiej,

przywołując, że Konwencja, w dniu wejścia w życie następującym po przyjęciu jej przez wszystkie Państwa Członkowskie, udzieli Europolowi mandatu wychodzącego poza obecny mandat Jednostki Europolu ds. Narkotyków i obejmującego inne formy przestępczości transnarodowej, w tym handel ludźmi, a także mając na uwadze, co następuje:

życzenie wyrażone przez Parlament Europejski w jego rezolucjach z dnia 19 września 1996 r., podkreślających znaczenie zwalczania handlu ludźmi i wnoszących o powierzenie roli w tej dziedzinie Jednostce Europolu ds. Narkotyków;

wnioski przyjęte na Konferencji wiedeńskiej dotyczącej handlu kobietami, zwołanej z inicjatywy Komisji Europejskiej oraz Rządu Austrii w czerwcu 1996 r.;

wnioski przyjęte przez Światowy Kongres Przeciwko Wykorzystywaniu Seksualnemu Dzieci do celów Komercyjnych, który odbył się w Sztokholmie w dniach od 26–31 sierpnia 1996 r.;

po uzgodnieniu rozszerzenia mandatu Jednostki Europolu ds. Narkotyków w celu włączenia do niego handlu ludźmi,

PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:

Artykuł 1

Artykuł 2 ust. 2 wspólnego działania z dnia 10 marca 1995 r. otrzymuje brzmienie:

"2. Jednostka funkcjonuje jako zespół nieoperacyjny powołany do wymiany i analizy informacji i danych wywiadowczych, jeśli dotyczą one dwóch lub więcej Państw Członkowskich, z zakresu:

a) nielegalnego handlu narkotykami;

b) nielegalnego handlu materiałami radioaktywnymi i nuklearnymi;

c) przestępczości związanej z tworzeniem sieci nielegalnej imigracji;

d) handlu ludźmi;

e) nielegalnego handlu pojazdami;

jak również organizacji przestępczych uwikłanych w te formy przestępczości oraz prania brudnych pieniędzy związanego z tymi formami przestępczości.

Do celów niniejszego wspólnego działania pojęcie "handel ludźmi" jest definiowane zgodnie z postanowieniami Konwencji o Europolu"

.

Artykuł 2

Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym.

Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1996 r.

W imieniu Rady

M. D. Higgins

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 62 z 20.3.1995, str. 1.

[2] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 1.

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 19 czerwca 1997 r.

ustalający Protokół drugi do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

(97/C 221/02)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

dla celów realizacji zadań Unii państwa członkowskie uznają zwalczanie nadużyć finansowych, szkodzących interesom finansowym Wspólnot Europejskich za przedmiot wspólnego zainteresowania, wchodzącego w zakres współpracy przewidzianej w tytule VI Traktatu;

aktem z dnia 26 lipca 1995 r. [1]. Rada sporządziła, jako porozumienie wstępne, Konwencję w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, która ma służyć bardziej ścisłemu zwalczaniu nadużyć finansowych, które szkodzą tym interesom;

aktem z dnia 27 września 1996 r. [2]. Rada sporządziła, jako drugi etap, protokół do konwencji skierowany głównie na akty korupcji, w których uczestniczą urzędnicy krajowi i wspólnotowi i które szkodzą lub mogą zaszkodzić interesom finansowym Wspólnot Europejskich;

należy dodatkowo uzupełnić Konwencję drugim protokołem skierowanym głównie na odpowiedzialność osób prawnych, konfiskatę, pranie pieniędzy oraz współpracę między państwami członkowskimi i Komisją w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz ochrony danych osobowych z tym związanych;

POSTANOWIWSZY, że Protokół drugi, którego tekst znajduje się w załączniku i który w dniu dzisiejszym został podpisany przez przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii, zostaje niniejszym sporządzony,

ZALECA, by został on przyjęty przez państwa członkowskie zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tych państw.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 19 czerwca 1997 r.

W imieniu Rady

M. De Boer

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 48.

[2] Dz.U. C 313 z 23.10.1996, str. 1.

--------------------------------------------------
Akt Rady

z dnia 27 listopada 2003 r.

sporządzający, na podstawie art. 43 ust. 1 Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu), protokół zmieniający tę konwencję

(2004/C 2/01)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu) [1], w szczególności jej art. 43 ust. 1,

uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [2],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],

uwzględniając opinię Zarządu Europolu [4],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 30 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w okresie pięciu lat po wejściu w życie traktatu z Amsterdamu z dnia 1 maja 1999 r. Rada wspiera współpracę w wielu różnych dziedzinach, między innymi, poprzez Europol.

(2) Rada Europejska z Tampere z października 1999 r. podkreśliła, że Europol odgrywa zasadniczą rolę we współpracy między władzami państw członkowskich w zakresie ścigania przestępczości transgranicznej, we wspomaganiu zapobiegania przestępstwom, ich analizy i dochodzenia na terenie całej Unii. Rada Europejska wezwała Radę do udzielenia Europolowi wszelkiego niezbędnego poparcia,

POSTANAWIA sporządzić dołączony Protokół zmieniający Konwencję w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencja o Europolu), podpisany dzisiaj przez przedstawicieli rządów państw członkowskich i

ZALECA państwom członkowskim przyjęcie protokołu zgodnie z odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 listopada 2003 r.

W imieniu Rady

R. Castelli

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 2.

[2] Dz.U. C 172 z 18.7.2002, str. 15.

[3] Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[4] Opinia wydana dnia 31 października 2002 r.; dodatkowa opinia wydana dnia 24 czerwca 2003 r.

--------------------------------------------------

DEKLARACJA RADY

Rada stwierdza, że zlecenie Europolowi zajmowania się "nadużyciami", jaką jedną z postaci przestępstw wymienionych w załączniku konwencji o Europolu przyznaje, w zakresie nadużyć podatkowych i celnych, Europolowi kompetencje jedynie w zakresie poprawy efektywności i współpracy właściwych władz państw członkowskich odpowiedzialnych za funkcjonowanie systemu przestrzegania prawa karnego, jednak nie jest odpowiedzialne wobec swoich władz za pobieranie podatków i ceł.

--------------------------------------------------
(8)

Niniejsza decyzja ramowa przestrzega praw podstawowych i zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 6 i 49. Żaden z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie zmierza do zmniejszenia lub ograniczenia przepisów krajowych dotyczących podstawowych praw lub wolności, takich jak prawo do sprawiedliwego procesu sądowego, prawo do strajku, wolność zgromadzeń, zrzeszania się, prasy lub wypowiedzi, w tym prawo do tworzenia i do przyłączania się do związków zawodowych w obronie swoich interesów oraz związane z nim prawo do manifestacji.
Rozporządzenie nr 5

zmieniające listę B załącznika IV do Traktatu

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,

uwzględniając postanowienia Traktatu, a w szczególności jego art. 1 i 92 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

reaktory jądrowe umieszczone są w wykazie A2 załącznika IV do Traktatu, podczas gdy składniki i części do tych reaktorów jądrowych znajdują się na liście B,

objęcie przez odmienny system celny reaktorów jądrowych z jednej strony, a składników i części do reaktorów jądrowych z drugiej strony stanowi poważną przeszkodę w realizacji celów Wspólnoty,

ta różnica w systemach mogłaby zachęcać do przywożenia do Wspólnoty całych reaktorów jądrowych i negatywnie wpłynąć na produkcję składników i części reaktorów jądrowych przez przemysł Wspólnoty,

tym samym wyjątkowy system wynikający z wpisania składników i części do reaktorów jądrowych na listę inną niż lista, na której znajdują się reaktory, powinien zostać zastąpiony systemem włączającym składniki i części reaktorów jądrowych na tą samą listę, na której znajduje się całość, do jakiej są przeznaczone,

wynik ten uzyska się przez skreślenie wyrazów "składniki i części do reaktorów jądrowych" z listy B załącznika IV do Traktatu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Pozycja "składniki i części do reaktorów jądrowych" z listy B załącznika IV do Traktatu zostaje skreślona.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 1958 r.

W imieniu Rady

S. Balke

Przewodniczący

--------------------------------------------------