ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/817

z dnia 20 maja 2019 r.

w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności systemów informacyjnych UE w obszarze granic i polityki wizowej oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (UE) 2016/399, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1240, (UE) 2018/1726, (UE) 2018/1861 oraz decyzje Rady 2004/512/WE i 2008/633/WSiSW

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 ust. 2, art. 74 i art. 77 ust. 2 lit. a), b), d) i e),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W swoim komunikacie z dnia 6 kwietnia 2016 r. zatytułowanym „Sprawniejsze i bardziej inteligentne systemy informacyjne do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa” Komisja podkreśliła potrzebę poprawy struktury zarządzania danymi Unii na potrzeby zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa. Komunikat ten zainicjował proces zmierzający do osiągnięcia interoperacyjności systemów informacyjnych UE w dziedzinach bezpieczeństwa oraz zarządzania granicami i migracją, aby wyeliminować niedoskonałości strukturalne związane z tymi systemami, które utrudniają pracę organów krajowych, oraz aby zapewnić straży granicznej, organom celnym, funkcjonariuszom policji i organom sądowym dostęp do koniecznych informacji.

(2) W swoim „Planie działania na rzecz intensyfikacji wymiany informacji i udoskonalenia zarządzania nimi, w tym na rzecz rozwiązań interoperacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych” z dnia 6 czerwca 2016 r., Rada wskazała liczne wyzwania natury prawnej, technicznej i operacyjnej związane z osiągnięciem interoperacyjności systemów informacyjnych UE oraz wezwała do wprowadzenia w życie rozwiązań w tym zakresie.

(3) W swojej rezolucji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r. (3) Parlament Europejski wezwał do przedstawienia wniosków dotyczących poprawy i dalszego rozwoju poszczególnych systemów informacyjnych UE, zmniejszania luk informacyjnych oraz dążenia do osiągnięcia interoperacyjności, a także wniosków dotyczących obowiązkowej wymiany informacji na szczeblu UE, wraz z niezbędnymi gwarancjami ochrony danych.

(4) W swoich konkluzjach z dnia 15 grudnia 2016 r. Rada Europejska zaapelowała o kontynuowanie prac nad osiągnięciem interoperacyjności systemów informacyjnych i baz danych UE.

(5) W swoim sprawozdaniu końcowym z dnia 11 maja 2017 r. grupa ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności stwierdziła, że prace w kierunku praktycznych rozwiązań służących zapewnieniu interoperacyjności systemów informacyjnych są konieczne i wykonalne pod względem technicznym, a interoperacyjność może zasadniczo zarówno przynieść korzyści operacyjne, jak i zostać ustanowiona zgodnie z wymogami ochrony danych.

(6) W swoim komunikacie z dnia 16 maja 2017 r. zatytułowanym „Siódme sprawozdanie z postępu prac nad stworzeniem rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa” Komisja określiła, zgodnie ze swoim komunikatem z dnia 6 kwietnia 2016 r. oraz z wnioskami i zaleceniami grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności, nowe podejście do zarządzania danymi dotyczącymi ochrony granic, bezpieczeństwa i migracji zakładające pełną interoperacyjność wszystkich systemów informacyjnych UE w dziedzinie bezpieczeństwa, zarządzania granicami i zarządzania przepływami migracyjnymi, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych.

(7) W swoich konkluzjach z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie dalszych prac nad usprawnieniem wymiany informacji i zapewnieniem interoperacyjności systemów informacyjnych UE Rada zachęciła Komisję do dążenia do realizacji rozwiązań w zakresie interoperacyjności zaproponowanych przez grupę ekspertów wysokiego szczebla.

(8) W swoich konkluzjach z dnia 23 czerwca 2017 r. Rada Europejska podkreśliła potrzebę poprawy interoperacyjności baz danych i zachęciła Komisję do jak najszybszego sporządzenia projektu przepisów w oparciu o propozycje grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informatycznych i interoperacyjności.

(9) Aby poprawić skuteczność i wydajność kontroli na granicach zewnętrznych, przyczynić się do zapobiegania nielegalnej imigracji i jej zwalczania oraz wnieść wkład w zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach unijnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w tym utrzymanie bezpieczeństwa publicznego i polityki publicznej, oraz aby chronić bezpieczeństwo na terytoriach państw członkowskich, poprawić wdrażanie wspólnej polityki wizowej, ułatwić rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, przyczynić się do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, ułatwić identyfikację osób nieznanych w przypadku klęski żywiołowej, wypadku lub zamachu terrorystycznego, aby utrzymać zaufanie społeczeństwa do unijnego systemu migracji i azylu, unijnych środków bezpieczeństwa i zdolności Unii do zarządzania granicami zewnętrznymi, należy ustanowić interoperacyjność systemów informacyjnych UE — a mianowicie systemu wjazdu/wyjazdu (EES), wizowego systemu informacyjnego (VIS), europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), systemu Eurodac, Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) oraz europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (ECRIS-TCN), aby te systemy informacyjne UE i zawarte w nich dane mogły się wzajemnie uzupełniać przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych obywateli, zwłaszcza prawa do ochrony danych osobowych. W tym celu jako elementy interoperacyjności należy ustanowić europejski portal wyszukiwania, wspólny system porównywania danych biometrycznych, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektor wielokrotnych tożsamości.

(10) Interoperacyjność systemów informacyjnych UE powinna umożliwiać tym systemom wzajemne uzupełnianie się i ułatwić w ten sposób poprawną identyfikację osób, w tym osób nieznanych, które nie są w stanie potwierdzić swojej tożsamości, lub niezidentyfikowanych szczątków ludzkich, przyczynić się do zwalczania oszustw dotyczących tożsamości, poprawić i zharmonizować wymagania dotyczące jakości danych w odpowiednich unijnych systemach informacyjnych, ułatwić wdrożenie systemów informacyjnych UE przez państwa członkowskie od strony technicznej i operacyjnej, wzmocnić gwarancje bezpieczeństwa danych i ochrony danych regulujące odpowiednie systemy informacyjne UE, usprawnić dostęp do systemów EES, VIS, ETIAS i Eurodac do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych oraz wspierać realizację celów systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS-TCN.

(11) Elementy interoperacyjności powinny obejmować systemy EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i system ECRIS-TCN. Powinny one obejmować również dane Europolu, ale jedynie w zakresie umożliwiającym przeszukiwanie danych Europolu jednocześnie z tymi systemami informacyjnymi UE.

(12) Elementy interoperacyjności powinny przetwarzać dane osobowe osób, których dane osobowe są przetwarzane w poszczególnych systemach informacyjnych UE i przez Europol.

(13) Należy ustanowić europejski portal wyszukiwania, aby technicznie umożliwić szybki, sprawny, wydajny, systematyczny i kontrolowany dostęp organów państw członkowskich i agencji unijnych do systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpolu) w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania przez nie ich funkcji w oparciu o ich własne prawa dostępu. Europejski portal wyszukiwania powinien też wspierać osiąganie celów systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS, ECRIS-TCN i danych Europolu. Poprzez umożliwienie równoległego przeszukiwania wszystkich istotnych systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu, europejski portal wyszukiwania powinien działać jako pojedynczy punkt kontaktowy lub „pośrednik komunikatów” oraz służyć sprawnemu przeszukiwaniu różnych systemów centralnych i uzyskiwaniu koniecznych informacji, przy pełnym poszanowaniu zasad kontroli dostępu i wymogów dotyczących ochrony danych regulujących systemy podstawowe.

(14) Struktura europejskiego portalu wyszukiwania powinna gwarantować, że podczas przeszukiwania baz danych Interpolu dane użyte przez użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania w celu dokonania zapytania nie będą przekazywane właścicielom danych Interpolu. Struktura europejskiego portalu wyszukiwania powinna też gwarantować, że bazy danych Interpolu będą przeszukiwane wyłącznie zgodnie z obowiązującym prawem unijnym i krajowym.

(15) Baza Interpolu zawierająca dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (zwana dalej „bazą danych SLTD”) umożliwia uprawnionym podmiotom odpowiedzialnym za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych w państwach członkowskich, w tym organom imigracyjnym i organom kontroli granicznej, ustalenie, czy dany dokument podróży jest ważny. System ETIAS przeszukuje bazę danych SLTD i bazę danych dokumentów podróży powiązanych z notami Interpolu (zwaną dalej „bazą danych TDAWN”) w kontekście oceny, czy istnieje ryzyko, że osoba ubiegająca się o zezwolenie na podróż migruje nielegalnie lub może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa. Scentralizowany europejski portal wyszukiwania powinien umożliwiać przeszukiwanie baz danych SLTD i TDAWN za pomocą danych dotyczących tożsamości danej osoby lub danych dokumentu podróży. W przypadku przekazywania danych osobowych z Unii do Interpolu za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania obowiązują przepisy w sprawie międzynarodowego przekazywania danych określone w rozdziale V rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (4) lub przepisy krajowe dokonujące transpozycji rozdziału V dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (5). Powinno to pozostawać bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych określonych we wspólnym stanowisku Rady 2005/69/WSiSW (6) oraz w decyzji Rady 2007/533/WSiSW (7).

(16) Europejski portal wyszukiwania powinien zostać opracowany i skonfigurowany tak, aby umożliwiał jedynie dokonanie tego typu zapytań z wykorzystaniem danych związanych z osobami lub dokumentami podróży przechowywanych w systemach informacyjnych UE, danych Europolu lub bazie danych Interpolu.

(17) Aby umożliwić systematyczne wykorzystywanie właściwych systemów informacyjnych UE, należy korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania w celu dokonywania zapytań we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację oraz systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN. Należy jednak pozostawić krajowe połączenie z różnymi systemami informacyjnymi UE, aby zapewnić techniczną opcję awaryjną. Agencje unijne powinny też korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania, aby przeszukiwać system centralny SIS zgodnie z posiadanymi prawami dostępu w celu pełnienia swoich funkcji. Europejski portal wyszukiwania powinien stanowić dodatkowy środek konsultacji systemu centralnego SIS, danych Europolu i baz danych Interpolu, uzupełniając istniejące interfejsy dedykowane.

(18) Dane biometryczne, takie jak odciski palców i wizerunki twarzy, są unikalne, a zatem znacznie bardziej niezawodne do celów identyfikacji osób, niż dane alfanumeryczne. Wspólny system porównywania danych biometrycznych powinien stanowić narzędzie techniczne służące wzmacnianiu i ułatwianiu prac odpowiednich systemów informacyjnych UE i pozostałych elementów interoperacyjności. Głównym celem wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych powinno być ułatwienie identyfikacji osób, które mogą być zarejestrowane w kilku bazach danych, poprzez użycie pojedynczego komponentu technologicznego, zamiast wielu, w celu skojarzenia danych biometrycznych tych osób w różnych systemach. Wspólny system porównywania danych biometrycznych powinien przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa oraz przynieść korzyści finansowe i związane z jego utrzymaniem i zarządzaniem nim. Wszystkie zautomatyzowane systemy identyfikacji daktyloskopijnej, w tym te obecnie wykorzystywane na potrzeby systemów Eurodac, VIS i SIS, korzystają z wzorców biometrycznych składających się z danych uzyskanych w wyniku ekstrakcji cech z rzeczywistych próbek biometrycznych. Wspólny system porównywania danych biometrycznych powinien przegrupować i gromadzić wszystkie te wzorce biometryczne – logicznie oddzielone w zależności od systemu informacyjnego, z którego pochodzą – w jednej lokalizacji, ułatwiając w ten sposób porównania międzysystemowe wykorzystujące wzorce biometryczne i umożliwiając korzyści skali w zakresie rozwoju i utrzymywania systemów centralnych UE.

(19) Wzorce biometryczne przechowywane we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych powinny składać się z danych uzyskanych w wyniku ekstrakcji cech z rzeczywistych próbek biometrycznych i powinno uzyskiwać się je w sposób uniemożliwiający odwrócenie procesu ekstrakcji. Wzorce biometryczne powinno się uzyskiwać z danych biometrycznych, ale nie powinno być możliwe uzyskanie tych samych danych biometrycznych z wzorców biometrycznych. Ponieważ dane dotyczące odcisków dłoni i profile DNA są przechowywane wyłącznie w SIS i nie można ich wykorzystać do kontroli krzyżowej z danymi zawartymi w innych systemach informacyjnych zgodnie z zasadami konieczności i proporcjonalności, we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych nie powinno się przechowywać profili DNA ani wzorów biometrycznych uzyskanych z danych dotyczących odcisków dłoni.

(20) Dane biometryczne stanowią wrażliwe dane osobowe. Niniejsze rozporządzenie ma za zadanie określić podstawy i zabezpieczenia związane z przetwarzaniem takich danych w celu jednostkowej identyfikacji osób.

(21) Systemy EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN wymagają poprawnej identyfikacji osób, których dane osobowe są w nich przechowywane. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinno zatem ułatwiać poprawną identyfikację osób zarejestrowanych w tych systemach.

(22) Dane osobowe przechowywane w tych systemach informacyjnych UE mogą dotyczyć tych samych osób, zidentyfikowanych jednak za pomocą różnych lub niekompletnych tożsamości. Państwa członkowskie dysponują skutecznymi sposobami identyfikacji swoich obywateli lub zarejestrowanych stałych mieszkańców na swoim terytorium. Interoperacyjność systemów informacyjnych UE powinna przyczyniać się do poprawnej identyfikacji osób obecnych w tych systemach. We wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinno się przechowywać dane osobowe konieczne do dokładniejszej identyfikacji osób, których dane są przechowywane w tych systemach, w tym ich dane dotyczące tożsamości, dane dokumentu podróży i dane biometryczne, bez względu na system, do którego zostały pierwotnie pobrane. W repozytorium przechowywane są jedynie dane osobowe ściśle konieczne do przeprowadzenia dokładnej kontroli tożsamości. Zarejestrowane w nim dane osobowe powinny być przechowywane nie dłużej niż jest to absolutnie konieczne na potrzeby systemów podstawowych i automatycznie usuwane wraz z usunięciem tych danych z systemów podstawowych, zgodnie z logicznym rozdzieleniem danych.

(23) Nowa operacja przetwarzania danych polegająca na przechowywaniu takich danych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację zamiast w każdym z odrębnych systemów jest konieczna w celu umożliwienia zwiększenia dokładności identyfikacji poprzez automatyczne porównywanie i dopasowywanie danych. Fakt, że dane dotyczące tożsamości, dane dokumentu podróży i dane biometryczne są przechowywane w repozytorium nie powinien w żaden sposób utrudniać przetwarzania danych na potrzeby systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac czy ECRIS-TCN, ponieważ repozytorium będzie stanowić nowy wspólny komponent tych systemów podstawowych.

(24) W związku z tym konieczne jest stworzenie we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację akt osobowych dla każdej osoby zarejestrowanej w systemach EES, VIS, ETIAS, Eurodac lub ECRIS-TCN do osiągnięcia celu poprawnej identyfikacji osób w granicach strefy Schengen oraz wspierania detektora wielokrotnych tożsamości, w podwójnym celu ułatwienia kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze i zwalczania oszustw dotyczących tożsamości. Akta osobowe powinny gromadzić wszystkie informacje dotyczące tożsamości powiązane z daną osobą w jednej lokalizacji i umożliwiać dostęp do nich właściwie uprawnionym użytkownikom końcowym.

(25) Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinno zatem ułatwiać i usprawniać dostęp organów odpowiedzialnych za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych do tych systemów informacyjnych UE, które nie powstały wyłącznie w celach zapobiegania poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

(26) Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinno stanowić wspólny zbiór danych dotyczących tożsamości, danych dokumentu podróży i danych biometrycznych osób zarejestrowanych w systemach EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN. Powinno ono stanowić element struktury technicznej tych systemów i pełnić funkcję wspólnego komponentu łączącego je w celu przechowywania i przeszukiwania przetwarzanych przez nie danych dotyczących tożsamości, danych dokumentu podróży i danych biometrycznych.

(27) Wszystkie wpisy we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinny być logicznie oddzielone poprzez automatyczne oznakowanie każdego wpisu ze wskazaniem systemu podstawowego, do którego on należy. Oznaczenia te powinny być wykorzystywane w celu ustalenia czy powinno się umożliwić dostęp do repozytorium.

(28) Jeżeli organ policji państwa członkowskiego nie jest w stanie zidentyfikować osoby z powodu braku dokumentu podróży lub innego wiarygodnego dokumentu potwierdzającego jej tożsamość, bądź jeżeli istnieją wątpliwości co do danych dotyczących tożsamości podawanych przez tę osobę lub autentyczności dokumentu podróży, lub tożsamości jego posiadacza, bądź też osoba ta jest niezdolna do współpracy lub odmawia jej, organ policji powinien móc przeszukać wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, aby zidentyfikować tę osobę. W tym celu organy policji powinny pobrać odciski palców przy użyciu metod pobierania odcisków palców na żywo, o ile przeszukanie systemu nastąpiło w obecności tej osoby. Dokonywanie takich zapytań we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację nie powinno być dozwolone w odniesieniu do osób małoletnich, które nie ukończyły 12. roku życia, chyba że jest to w interesie dziecka.

(29) Jeśli nie można użyć danych biometrycznych danej osoby lub jeśli zapytanie przy użyciu tych danych zakończy się niepowodzeniem, wyszukiwanie należy przeprowadzić za pomocą danych dotyczących tożsamości tej osoby w połączeniu z danymi dokumentu podróży. Jeśli wynik zapytania wskaże, że dane tej osoby są przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, organy państwa członkowskiego powinny mieć możliwość sprawdzenia danych dotyczących tożsamości tej osoby i danych dokumentu podróży, bez wskazywania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, do którego systemu informacyjnego UE dane te należą.

(30) Państwa członkowskie powinny przyjąć krajowe środki ustawodawcze wyznaczające właściwe organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli tożsamości za pomocą wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację oraz określające procedury, warunki i kryteria, jakim podlegają takie kontrole, zgodnie z zasadą proporcjonalności. W szczególności prawo krajowe powinno określać uprawnienia do pobierania danych biometrycznych podczas kontroli tożsamości danej osoby przez członków personelu tych organów.

(31) Niniejsze rozporządzenie powinno także wprowadzić nową możliwość usprawnienia dostępu do danych wykraczających poza dane dotyczące tożsamości lub dane dokumentu podróży zawarte w systemach EES, VIS, ETIAS lub Eurodac przez wyznaczone przez państwa członkowskie organy odpowiedzialne za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, wykrywanie ich lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych i Europol. Takie dane mogą być konieczne do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych w konkretnych sprawach, jeśli istnieją uzasadnione podstawy, by uważać, że dokonanie sprawdzeń przyczyni się do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, w szczególności w przypadku podejrzenia, że osoba podejrzana, sprawca lub ofiara przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa jest osobą, której dane są przechowywane w systemie EES, VIS, ETIAS lub Eurodac.

(32) Pełen dostęp do danych zawartych w systemach EES, VIS, ETIAS lub Eurodac konieczny do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, wykraczający poza dostęp do danych dotyczących tożsamości lub danych dokumentu podróży przechowywanych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, powinien nadal podlegać przepisom mających zastosowanie aktów prawnych. Wyznaczone organy odpowiedzialne za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych i Europol nie wiedzą z góry, który system informacyjny UE zawiera dane osób będących przedmiotem zapytania. Prowadzi to do opóźnień i osłabienia skuteczności. Użytkownik końcowy uprawniony przez wyznaczony organ powinien móc zatem widzieć, w którym z tych systemów informacyjnych UE zarejestrowano dane odpowiadające wynikowi jego zapytania. Dany system zostałby zatem odpowiednio oznaczony w wyniku automatycznej weryfikacji obecności dopasowania w danym systemie (tzw. funkcja „dopasowanie/brak dopasowania”).

(33) W tym kontekście odpowiedź ze wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację nie powinna być interpretowana lub wykorzystywana jako powód czy podstawa do wyciągania wniosków lub podejmowania działań wobec danej osoby, lecz powinna być wykorzystywana wyłącznie w celu złożenia wniosku o dostęp do podstawowych systemów informacyjnych UE, z zastrzeżeniem warunków i procedur określonych w odpowiednich aktach prawnych regulujących taki dostęp. Taki wniosek o dostęp powinien podlegać rozdziałowi VII niniejszego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, rozporządzeniu (UE) 2016/679, dyrektywie 2016/680 lub rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (8).

(34) Zasadniczo, jeżeli znacznik dopasowania wskazuje na to, że dane są zapisane w systemach EES, ETIAS, VIS lub Eurodac, wyznaczone organy lub Europol powinny zwrócić się o pełny dostęp do co najmniej jednego z odpowiednich systemów informacyjnych UE. Jeżeli wyjątkowo nie złożono wniosku o taki pełny dostęp, na przykład ze względu na to, że wyznaczone organy lub Europol już uzyskały dane w inny sposób, lub uzyskanie tych danych nie jest już dozwolone na mocy prawa krajowego, należy odnotować uzasadnienie niewystąpienia o dostęp.

(35) Rejestry wyszukiwań we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację powinny podawać cel wyszukiwania. Jeśli wyszukiwania dokonano w ramach dwuetapowego podejścia do sprawdzania danych, rejestry powinny zawierać odniesienie do akt krajowych związanych z danym postępowaniem przygotowawczym lub sprawą, wskazując w ten sposób, że danego zapytania dokonano w celach zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

(36) Dokonanie przez wyznaczone organy i Europol wyszukiwania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację w celu uzyskania odpowiedzi typu „dopasowanie/brak dopasowania” wskazującej, czy dane zostały zarejestrowane w systemach EES, VIS, ETIAS lub Eurodac, wymaga automatycznego przetwarzania danych osobowych. Dopasowanie nie powinno wiązać się z ujawnianiem danych osobowych osoby, której dotyczy wyszukiwanie, innych niż wskazanie, że pewne jej dane znajdują się w jednym z systemów. Uprawniony użytkownik nie ma prawa podejmować nieprzychylnej decyzji w stosunku do osoby, której dotyczy wyszukiwanie, jedynie na podstawie samego wystąpienia dopasowania. Dostęp użytkownika do dopasowania będzie stanowić zatem jedynie bardzo ograniczoną ingerencję w prawo do ochrony danych osobowych osoby, której dotyczy wyszukiwanie, umożliwiając zarazem wyznaczonym organom i Europolowi złożenie wniosku o dostęp do danych osobowych w bardziej efektywny sposób.

(37) Należy ustanowić detektor wielokrotnych tożsamości, aby wspierać funkcjonowanie wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację oraz osiągnięcie celów systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS-TCN. Aby skutecznie osiągnąć ich cele, wszystkie te systemy informacyjne UE wymagają dokładnej identyfikacji osób, których dane są w nich przechowywane.

(38) Aby lepiej osiągnąć cele systemów informacyjnych UE, organy korzystające z tych systemów powinny mieć możliwość przeprowadzania wystarczająco rzetelnej weryfikacji tożsamości osób, których dane są przechowywane w różnych systemach. Zestaw danych dotyczących tożsamości lub danych dokumentu podróży przechowywanych w danym systemie może być niepoprawny, niepełny lub fałszywy, a obecnie nie ma sposobu na wykrywanie takich niepoprawnych, niepełnych lub fałszywych danych dotyczących tożsamości lub danych dokumentu podróży poprzez porównywanie ich z danymi przechowywanymi w innym systemie. Aby zaradzić tej sytuacji, konieczne jest dysponowanie instrumentem technicznym na szczeblu Unii, który umożliwiałby dokładną identyfikację osób w tych celach.

(39) Detektor wielokrotnych tożsamości powinien stworzyć i przechowywać powiązania między danymi w różnych systemach informacyjnych UE, aby wykrywać wielokrotne tożsamości, w podwójnym celu ułatwienia kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze i zwalczania oszustw dotyczących tożsamości. Detektor wielokrotnych tożsamości powinien zawierać jedynie powiązania między danymi dotyczącymi osób obecnych w więcej niż jednym systemie informacyjnym UE. Powiązane ze sobą dane powinny być ściśle ograniczone do danych potrzebnych do weryfikacji, czy dana osoba została w sposób uzasadniony lub nieuzasadniony zarejestrowana pod różnymi tożsamościami w różnych systemach, lub wyjaśnienia sytuacji, w których dwie osoby o zbliżonych danych w zakresie tożsamości mogą nie być tą samą osobą. Przetwarzanie danych za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania i wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych w celu powiązania zestawów danych osobowych w różnych systemach należy sprowadzić do absolutnego minimum i przez to powinno ono ograniczać się do wykrywania wielokrotnych tożsamości, które ma zostać przeprowadzone w chwili dodawania nowych danych do jednego z systemów obejmującego dane przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub w chwili dodawania do SIS. Detektor wielokrotnych tożsamości powinien zawierać zabezpieczenia przed potencjalną dyskryminacją i nieprzychylnymi decyzjami wobec osób posługujących się różnymi tożsamościami w sposób zgodny z prawem.

(40) Niniejsze rozporządzenie przewiduje nowe operacje przetwarzania danych mające na celu poprawną identyfikację osób, których to dotyczy. Stanowi to ingerencję w ich prawa podstawowe chronione na mocy art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponieważ skuteczne wdrożenie systemów informacyjnych UE zależy od poprawnej identyfikacji odpowiednich osób, taka ingerencja jest uzasadniona tymi samymi celami, dla których ustanowiono każdy z tych systemów, a mianowicie celami skutecznego zarządzania granicami Unii, bezpieczeństwa wewnętrznego Unii oraz skutecznego wdrażania polityk Unii w zakresie wiz i azylu.

(41) Europejski portal wyszukiwania i wspólny system porównywania danych biometrycznych powinny porównywać dane dotyczące osób we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i w SIS przy tworzeniu lub przekazywaniu nowych wpisów przez organ krajowy lub agencję unijną. Takie porównywanie powinno odbywać się automatycznie. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS powinny korzystać ze wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych, aby wykrywać możliwe powiązania na podstawie danych biometrycznych. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS powinny korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania, aby wykrywać możliwe powiązania na podstawie danych alfanumerycznych. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS powinny móc identyfikować tożsame lub zbliżone dane dotyczące osoby przechowywane w różnych systemach. W takich przypadkach należy ustanowić powiązanie wskazujące, że jest to ta sama osoba. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS powinny być tak skonfigurowane, aby wykrywały drobne błędy transliteracji lub zapisu w sposób, który nie przysparzałby danej osobie nieuzasadnionych trudności.

(42) Organ krajowy lub agencja unijna, które zarejestrowały dane w odpowiednim systemie informacyjnym UE, powinny potwierdzić te powiązania lub wprowadzić w nich zmiany. Ten organ krajowy lub ta agencja unijna powinny mieć dostęp do danych przechowywanych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub w SIS oraz w detektorze wielokrotnych tożsamości w celu ręcznej weryfikacji różniących się tożsamości.

(43) Organ odpowiedzialny za tworzenie lub aktualizację danych, które spowodowały dopasowanie prowadzące do ustanowienia powiązania z danymi przechowywanymi w innym systemie informacyjnym UE, zapewnia przeprowadzenie ręcznej weryfikacji różniących się tożsamości. Organ odpowiedzialny za ręczną weryfikację różniących się tożsamości powinien ocenić, czy istnieją różne tożsamości odnoszące się do tej samej osoby w sposób uzasadniony lub nieuzasadniony. Takiej oceny w miarę możliwości należy dokonać w obecności danej osoby, w stosownych przypadkach zwracając się o dodatkowe wyjaśnienia lub informacje. Oceny należy dokonać niezwłocznie, zgodnie z wymogami prawnymi dotyczącymi dokładności informacji na mocy prawa Unii i prawa krajowego. Zwłaszcza na granicach przemieszczanie się danej osoby będzie ograniczone w czasie dokonywania weryfikacji, która z tego względu nie powinna trwać przez czas nieokreślony. Istnienie powiązania żółtego w detektorze wielokrotnych tożsamości nie powinno stanowić podstawy do odmowy wjazdu, a decyzje dotyczące zezwolenia na wjazd lub odmowy wjazdu powinny być podejmowane wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 (9).

(44) W odniesieniu do powiązań uzyskanych w związku z SIS dotyczących wpisów związanych z osobami poszukiwanymi w celu aresztowania i wydania lub ekstradycji, osobami zaginionymi lub narażonymi na zagrożenia, osobami, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego lub osobami poddawanymi kontrolom niejawnym, rozpytaniom kontrolnym lub kontrolom szczególnym, organem odpowiedzialnym za ręczną weryfikację różniących się tożsamości powinno być biuro SIRENE państwa członkowskiego, które dokonało wpisu. Te kategorie wpisów w SIS mają charakter wrażliwy i nie muszą być przekazywane organom tworzącym lub aktualizującym dane powiązane z nimi w jednym z pozostałych systemów informacyjnych UE. Utworzenie powiązania do danych SIS nie powinno wpływać na działania podejmowane zgodnie z rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1860 (10), (UE) 2018/1861 (11) i (UE) 2018/1862 (12).

(45) Tworzenie takich powiązań wymaga przejrzystości wobec osób, których one dotyczą. Aby ułatwić wprowadzenie niezbędnych zabezpieczeń zgodnych z mającymi zastosowanie unijnymi przepisami o ochronie danych, osoby, które są objęte powiązaniem czerwonym lub powiązaniem białym po ręcznej weryfikacji różniących się tożsamości, powinny być informowane na piśmie, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, zapobiegania przestępczości i zagwarantowania, że nie są zagrożone krajowe postępowania przygotowawcze. Osoby te powinny otrzymać pojedynczy numer identyfikacyjny umożliwiający im zidentyfikowanie organu, do którego powinny się zwrócić w celu skorzystania z przysługujących im praw.

(46) W przypadku utworzenia powiązania żółtego, organ odpowiedzialny za ręczną weryfikację różniących się tożsamości powinien mieć dostęp do detektora wielokrotnych tożsamości. W przypadku istnienia powiązania czerwonego do detektora wielokrotnych tożsamości powinny mieć dostęp organy państwa członkowskiego i agencje unijne mające dostęp do co najmniej jednego systemu informacyjnego UE włączonego do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub do SIS. Powiązanie czerwone powinno wskazywać, że dana osoba posługuje się różnymi tożsamościami w sposób nieuzasadniony lub posługuje się tożsamością innej osoby.

(47) W przypadku gdy istnieje białe lub zielone powiązanie między danymi z dwóch systemów informacyjnych UE, dostęp do detektora wielokrotnych tożsamości powinny mieć organy państw członkowskich i agencje unijne, gdy dany organ lub agencja mają dostęp do obydwu systemów informacyjnych. Taki dostęp powinno się przyznawać wyłącznie w celu umożliwienia temu organowi lub agencji wykrycia potencjalnych przypadków, w których dane były powiązane nieprawidłowo lub przetwarzane w detektorze wielokrotnych tożsamości, wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS z naruszeniem niniejszego rozporządzenia, i podjęcia działań w celu naprawy sytuacji i uaktualnienia lub usunięcia połączenia.

(48) Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) powinna ustanowić mechanizmy automatycznej kontroli jakości danych i wspólne wskaźniki jakości danych. eu-LISA powinna odpowiadać za stworzenie możliwości scentralizowanego monitorowania jakości danych oraz sporządzać regularne sprawozdania z analizy danych, aby poprawić kontrolę wdrażania systemów informacyjnych UE przez państwa członkowskie. Wspólne wskaźniki jakości danych powinny obejmować minimalne normy jakości w zakresie przechowywania danych w systemach informacyjnych UE lub elementach interoperacyjności. Celem takich norm kontroli jakości danych powinna być automatyczna identyfikacja wprowadzonych danych wyglądających na nieprawidłowe lub niespójne przez systemy informacyjne UE i elementy interoperacyjności, tak aby państwo członkowskie, z którego te dane pochodzą, mogło je sprawdzić i podjąć konieczne środki naprawcze.

(49) Komisja powinna dokonywać oceny sprawozdań z jakości przedkładanych przez eu-LISA i w razie potrzeby wydawać zalecenia dla państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny odpowiadać za sporządzenie planu działania opisującego czynności mające zaradzić niedoskonałościom jakości danych oraz przedstawiać regularne sprawozdania z postępów w jego realizacji.

(50) Uniwersalny format wiadomości (UMF) powinien stanowić standard dla uporządkowanej, transgranicznej wymiany informacji między systemami informacyjnymi, organami lub organizacjami działającymi w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Powinien on określać wspólny język i struktury logiczne wzajemnie wymienianych informacji, aby ułatwić interoperacyjność poprzez umożliwienie tworzenia i odczytywania wymienianych treści w sposób spójny i semantycznie równoważny.

(51) Można rozważyć wdrożenie standardu UMF w przypadku systemów VIS, SIS oraz innych dotychczasowych lub nowych modeli transgranicznej wymiany informacji i systemów informacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i bezpieczeństwa opracowywanych przez państwa członkowskie.

(52) Należy ustanowić centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne, aby generować międzysystemowe dane statystyczne i sprawozdania analityczne na potrzeby strategii politycznych, działań operacyjnych i zapewniania jakości danych zgodnie z mającymi zastosowanie aktami prawnymi. eu-LISA powinna ustanowić, wdrożyć i obsługiwać to repozytorium w swoich centrach technicznych. Powinno ono zawierać zanonimizowane dane statystyczne z systemów informacyjnych UE, wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację, detektora wielokrotnych tożsamości i wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych. Dane zawarte w centralnym repozytorium sprawozdawczo-statystycznym nie powinny umożliwiać identyfikacji osób fizycznych eu-LISA powinna anonimizować dane w sposób zautomatyzowany i gromadzić takie zanonimizowane dane w tym repozytorium. Proces anonimizacji danych powinien przebiegać automatycznie, a pracownicy eu-LISA nie powinni otrzymywać bezpośredniego dostępu do żadnych danych osobowych przechowywanych w systemach informacyjnych UE lub w elementach interoperacyjności.

(53) Do przetwarzania danych osobowych przez krajowe organy na potrzeby interoperacyjności na mocy niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie rozporządzenie (UE) 2016/679, z wyjątkiem sytuacji, gdy takiego przetwarzania dokonują wyznaczone organy lub centralne punkty dostępu państw członkowskich w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

(54) Jeśli przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie na potrzeby interoperacyjności na mocy niniejszego rozporządzenia dokonują właściwe organy do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, zastosowanie ma dyrektywa (UE) nr 2016/680.

(55) Rozporządzenie (UE) 2016/679, rozporządzenie (UE) 2018/1725 lub w stosownych przypadkach dyrektywa (UE) 2016/680 mają zastosowanie do przekazywania danych osobowych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Bez uszczerbku dla podstaw do przekazania danych na mocy rozdziału V rozporządzenia (UE) 2016/679 lub w stosownych przypadkach dyrektywy (UE) 2016/680 orzeczenia sądu oraz decyzje organu administracyjnego państwa trzeciego wymagające od administratora lub podmiotu przetwarzającego dane przekazania lub ujawnienia danych osobowych powinny być uznawane lub egzekwowalne wyłącznie w oparciu o międzynarodowe porozumienie obowiązujące między wnioskującym państwem trzecim a Unią lub państwem członkowskim.

(56) Szczegółowe przepisy dotyczące ochrony danych zawarte w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 (13), (WE) nr 767/2008 (14), (UE) 2018/1240 (15) i (UE) 2018/1861 mają zastosowanie w stosunku do przetwarzania danych osobowych przez systemy podlegające tym rozporządzeniom.

(57) W stosunku do przetwarzania danych osobowych przez eu-LISA oraz pozostałe instytucje i organy Unii przy wykonywaniu ich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie rozporządzenie (UE) 2018/1725, bez uszczerbku dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (16), które ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Europol.

(58) Organy nadzoru, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/679 lub dyrektywie (UE) 2016/680, powinny monitorować zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie. Europejski Inspektor Ochrony Danych powinien monitorować działalność instytucji i organów Unii w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych. Europejski Inspektor Ochrony Danych i organy nadzorcze powinny współpracować ze sobą w zakresie monitorowania przetwarzania danych osobowych przez elementy interoperacyjności. Aby Europejski Inspektor Ochrony Danych wypełniał zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia, potrzebuje on wystarczających zasobów, zarówno kadrowych, jak i finansowych.

(59) Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (17) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię w dniu 16 kwietnia 2018 r. (18)

(60) Grupa Robocza Art. 29 przedstawiła opinię w dniu 11 kwietnia 2018 r.

(61) Zarówno państwa członkowskie, jak i eu-LISA powinny utrzymywać plany ochrony, aby ułatwić wdrożenie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa oraz współpracować ze sobą w celu rozwiązywania problemów związanych z bezpieczeństwem. eu-LISA powinna też zapewniać stałe wprowadzanie najnowszych rozwiązań technologicznych, aby zapewnić integralność danych w ramach rozwoju i projektowania elementów interoperacyjności oraz zarządzania nimi. Obowiązki eu-LISA w tym względzie powinny obejmować przyjmowanie środków niezbędnych do zapobiegania dostępowi osób nieuprawnionych, takich jak pracownicy zewnętrznych dostawców usług, do danych osobowych przetwarzanych za pośrednictwem elementów interoperacyjności. Udzielając zamówień na świadczenie usług, państwa członkowskie i eu-LISA powinny uwzględnić wszystkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi dotyczącymi ochrony danych osobowych oraz ochrony prywatności osób lub zabezpieczyć podstawowe interesy w zakresie bezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (19) oraz stosownymi konwencjami międzynarodowymi. eu-LISA powinna stosować zasady ochrony prywatności w fazie projektowania i domyślnej ochrony prywatności w całym cyklu opracowywania elementów interoperacyjności.

(62) Wdrożenie elementów interoperacyjności, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, będzie mieć wpływ na sposób przeprowadzania kontroli na przejściach granicznych. Wpływ ten będzie wynikiem łącznego stosowania obowiązujących przepisów rozporządzenia (UE) nr 2016/399 oraz przepisów dotyczących interoperacyjności zawartych w niniejszym rozporządzeniu.

(63) W wyniku takiego łącznego stosowania przepisów to europejski portal wyszukiwania powinien stanowić główny punkt dostępu służący przeprowadzaniu obowiązkowego i systematycznego sprawdzania baz danych w stosunku do osób na przejściach granicznych, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/399. Dodatkowo dane dotyczące tożsamości lub dane dokumentu podróży, które doprowadziły do klasyfikacji powiązania w detektorze wielokrotnych tożsamości jako powiązania czerwonego, powinny być brane pod uwagę przez funkcjonariuszy straży granicznej przy ocenie, czy dana osoba spełnia warunki wjazdu określone w rozporządzeniu (UE) 2016/399. Obecność powiązania czerwonego sama w sobie nie powinna jednak stanowić przyczyny odmowy wjazdu, a obowiązujący wykaz warunków odmowy wjazdu zawarty w rozporządzeniu (UE) 2016/399 nie powinien zatem ulec zmianie.

(64) Należałoby zaktualizować Praktyczny podręcznik dla straży granicznej, aby doprecyzować powyższe wyjaśnienia.

(65) Jeśli zapytanie w detektorze wielokrotnych tożsamości za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania wykaże obecność powiązania żółtego lub czerwonego, funkcjonariusz straży granicznej powinien dokonywać sprawdzeń wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub SIS lub do ich obu, aby uzyskać dostęp do informacji o kontrolowanej osobie, ręcznie zweryfikować dane dotyczące jej tożsamości i w razie potrzeby odpowiednio dostosować kolor powiązania.

(66) Na potrzeby statystyk i sprawozdawczości konieczne jest przyznanie dostępu uprawnionemu personelowi właściwych organów oraz instytucji Unii i agencji unijnych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, aby mogły sprawdzać niektóre dane związane z pewnymi elementami interoperacyjności bez umożliwiania im identyfikacji osób fizycznych.

(67) Aby umożliwić organom państw członkowskich i agencjom unijnym dostosowanie się do nowych wymogów w zakresie korzystania z europejskiego portalu wyszukiwania, konieczne jest wprowadzenie okresu przejściowego. Podobnie aby umożliwić spójne i optymalne funkcjonowanie detektora wielokrotnych tożsamości należy, na początku jego działania, ustanowić środki przejściowe.

(68) Ponieważ celu niniejszego rozporządzenia, mianowicie stworzenia ram interoperacyjności unijnych systemów informacyjnych, nie mogą w wystarczający sposób osiągnąć państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zakres i skutki działań można je lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(69) Pozostała kwota przeznaczona w budżecie na inteligentne granice zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (20) powinna zostać przydzielona na potrzeby niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 5 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 515/2014 w celu pokrycia kosztów opracowania elementów interoperacyjności.

(70) Aby uzupełnić pewne szczegółowe aspekty techniczne niniejszego rozporządzenia, należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w zakresie: — wydłużenia okresu przejściowego użytkowania europejskiego portalu wyszukiwania, — wydłużenia okresu przejściowego dotyczącego wykrywania wielokrotnych tożsamości przez jednostkę centralną ETIAS, — procedur określania przypadków, w których dane dotyczące tożsamości można uznać za tożsame lub zbliżone, — zasad funkcjonowania centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego, w tym szczególnych gwarancji dotyczących przetwarzania danych osobowych oraz zasad bezpieczeństwa mających zastosowanie do repozytorium, oraz — szczegółowych zasad funkcjonowania portalu internetowego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. (21). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(71) Aby zapewnić jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze obejmujące określanie terminów, w których europejski portal wyszukiwania, wspólny system porównywania danych biometrycznych, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, detektor wielokrotnych tożsamości oraz centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne zaczną funkcjonować.

(72) Należy również przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze dotyczące przyjmowania szczegółowych przepisów w zakresie: informacji technicznych dotyczących profili użytkowników europejskiego portalu wyszukiwania; specyfikacji rozwiązania technicznego umożliwiającego przeszukiwanie systemów informacyjnych UE, baz danych Europolu i Interpolu za pomocą europejskiego portalu wyszukiwania i formatu odpowiedzi uzyskiwanych w europejskim portalu wyszukiwania; przepisów technicznych służących do tworzenia powiązań w ramach detektora wielokrotnych tożsamości między danymi z różnych systemów informacyjnych UE; treści i formatu formularza, który ma być stosowany do powiadamiania osoby, której dane dotyczą, w przypadku powstania powiązania czerwonego; wymogów dotyczących wyników i monitorowania funkcjonowania wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych; mechanizmów, procedur i wskaźników związanych z automatyczną kontrolą jakości danych; rozwijania standardu uniwersalnego formatu wiadomości (UMF); procedury współpracy, która ma być stosowana w przypadku incydentów bezpieczeństwa; oraz specyfikacji technicznego rozwiązania mającego służyć zarządzaniu przez państwa członkowskie wnioskami użytkowników o dostęp. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (22).

(73) Ponieważ elementy interoperacyjności będą obejmować przetwarzanie znaczących ilości wrażliwych danych osobowych, ważne jest, aby osoby, których dane są przetwarzane za pośrednictwem tych elementów, mogły skutecznie korzystać z praw przysługujących osobom, których dane dotyczą, zgodnie z wymogami rozporządzenia (UE) 2016/679, dyrektywy (UE) 2016/2016 oraz rozporządzenia (WE) nr 2018/1725. Osobom, których dane dotyczą, należy zapewnić portal internetowy ułatwiający wykonywanie przysługujących im praw w zakresie dostępu do danych, ich korekty, usuwania i ograniczania przetwarzania ich danych osobowych. eu-LISA powinna stworzyć taki portal internetowy i zarządzać nim.

(74) Jedną z podstawowych zasad ochrony danych jest minimalizacja danych: zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 przetwarzanie danych osobowych musi być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, dla których są one przetwarzane. Z tego względu elementy interoperacyjności nie powinny przewidywać przechowywania nowych danych osobowych, z wyjątkiem powiązań, które będą przechowywane w detektorze wielokrotnych tożsamości i które stanowią minimum niezbędne do celów niniejszego rozporządzenia.

(75) Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać jasne przepisy dotyczące odpowiedzialności i prawa do odszkodowania za niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych oraz za inne działanie niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Takie przepisy pozostają bez uszczerbku dla prawa do odszkodowania od administratora lub podmiotu przetwarzającego i odpowiedzialności tych podmiotów zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679, dyrektywą (UE) 2016/680 i rozporządzeniem (WE) 2018/1725. eu-LISA powinna być odpowiedzialna za szkodę spowodowaną przez siebie jako podmiotu przetwarzającego dane w przypadku gdy nie wypełniła ona szczególnych obowiązków nałożonych na nią w niniejszym rozporządzeniu lub gdy działała ona bez zgodnych z prawem zaleceń państwa członkowskiego będącego administratorem danych albo wbrew tym zaleceniom.

(76) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE (23).

(77) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania — w terminie sześciu miesięcy po podjęciu przez Radę decyzji w sprawie niniejszego rozporządzenia — podejmie decyzję, czy dokona jego transpozycji do prawa krajowego.

(78) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (24); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane ani go nie stosuje.

(79) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (25); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(80) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (26), który należy do dziedziny, o której mowa w art. 1 pkt A, B i G decyzji Rady 1999/437/WE (27).

(81) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (28), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A, B i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (29).

(82) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (30), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A, B, C i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (31).

(83) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz powinno być stosowane zgodnie z tymi prawami i zasadami.

(84) Aby niniejsze rozporządzenie było spójne z obowiązującymi ramami prawnymi, rozporządzenia (WE) nr 767/2008, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1240, (UE) 2018/1726 i (UE) 2018/1861 oraz decyzje Rady 2004/512/WE (32) i 2008/633/WSiSW (33) powinny zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 1 Przedmiot 1. Niniejsze rozporządzenie, wraz z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/818 (34), ustanawia ramy zapewniające interoperacyjność systemu wjazdu/wyjazdu (EES), wizowego systemu informacyjnego (VIS), europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), systemu Eurodac, Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) oraz europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (ECRIS-TCN). 2. Ramy te obejmują następujące elementy interoperacyjności: a) europejski portal wyszukiwania; b) wspólny system porównywania danych biometrycznych; c) wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację; d) detektor wielokrotnych tożsamości. 3. Niniejsze rozporządzenie określa także przepisy dotyczące wymogów odnoszących się do jakości danych, uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) oraz centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego, a także obowiązków państw członkowskich i Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) w odniesieniu do projektowania, rozwijania i działania elementów interoperacyjności. 4. Rozporządzenie dostosowuje także procedury i warunki dostępu wyznaczonych organów i Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) do EES, VIS, ETIAS oraz systemu Eurodac na potrzeby zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom oraz ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych. 5. Rozporządzenie określa też ramy weryfikacji tożsamości i identyfikacji osób.

Artykuł 2 Cele 1. Poprzez zapewnienie interoperacyjności niniejsze rozporządzenie służy następującym celom: a) poprawie skuteczności i wydajności kontroli granicznych na granicach zewnętrznych; b) przyczynieniu się do zapobiegania nielegalnej imigracji i jej zwalczania; c) zapewnianiu wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymaniu bezpieczeństwa publicznego i polityki publicznej oraz zagwarantowania bezpieczeństwa na terytoriach państw członkowskich; d) poprawie wdrażania wspólnej polityki wizowej; e) pomocy w rozpatrywaniu wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej; f) przyczynianiu się do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych; g) ułatwianiu w identyfikacji nieznanych osób, które nie są w stanie potwierdzić swojej tożsamości, lub niezidentyfikowanych szczątków ludzkich w przypadku klęski żywiołowej, wypadku lub zamachu terrorystycznego. 2. Cele, o których mowa w ust. 1, są osiągane przez: a) zapewnienie poprawnej identyfikacji osób; b) wspieranie walki z oszustwami dotyczącymi tożsamości; c) poprawę jakości danych i harmonizację wymogów jakościowych w odniesieniu do danych przechowywanych w systemach informacyjnych UE przy jednoczesnym poszanowaniu wymogów dotyczących przetwarzania danych zawartych w aktach prawnych regulujących poszczególne systemy, a także norm i zasad ochrony danych; d) ułatwianie i wspieranie technicznego i operacyjnego wdrożenia przez państwa członkowskie systemów informacyjnych UE; e) wzmocnienie, uproszczenie i ujednolicenie warunków bezpieczeństwa danych i ochrony danych regulujących odpowiednie systemy informacyjne UE, bez wpływu na specjalną ochronę i gwarancje zapewnione dla pewnych kategorii danych; f) usprawnienie warunków dostępu wyznaczonych organów do systemów EES, VIS, ETIAS i Eurodac przy zapewnieniu niezbędnych i proporcjonalnych warunków tego dostępu; g) wspieranie celów systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS-TCN.

Artykuł 3 Zakres 1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do EES, VIS, ETIAS i SIS. 2. Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w stosunku do osób, których dane osobowe mogą być przetwarzane za pomocą systemów informacyjnych UE, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu i których dane są gromadzone do celów określonych w art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, art. 1 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1240, art. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1860 oraz art. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1861.

Artykuł 4 Definicje Na potrzeby niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „granice zewnętrzne” oznaczają granice zewnętrzne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2016/399; 2) „odprawa graniczna” oznacza czynności kontrolne przeprowadzane na przejściach granicznych zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 11 rozporządzenia (UE) 2016/399; 3) „służba graniczna” oznacza straż graniczną wyznaczoną zgodnie z przepisami prawa krajowego do przeprowadzania odpraw granicznych; 4) „organy nadzorcze” oznaczają organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, oraz organ nadzorczy, o którym mowa w art. 41 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680; 5) „weryfikacja” oznacza proces porównywania zestawów danych w celu ustalenia autentyczności podawanej tożsamości (kontrola jeden do jednego); 6) „identyfikacja” oznacza proces ustalania tożsamości osoby poprzez przeszukiwanie bazy danych w oparciu o różne zestawy danych (kontrola jeden do wielu); 7) „dane alfanumeryczne” oznaczają dane wyrażone literami, cyframi, znakami specjalnymi, odstępami i znakami przestankowymi; 8) „dane dotyczące tożsamości” oznaczają dane, o których mowa w art. 27 ust. 3, lit. a)–e); 9) „dane daktyloskopijne” oznaczają odwzorowania odcisków palców i śladów palców, które ze względu na ich niepowtarzalny charakter i układ cech szczególnych linii papilarnych umożliwiają dokładne i jednoznaczne ustalenie tożsamości danej osoby; 10) „wizerunek twarzy” oznacza cyfrowe wizerunki twarzy osoby; 11) „dane biometryczne” oznaczają dane daktyloskopijne lub wizerunki twarzy lub oba te elementy; 12) „wzorzec biometryczny” oznacza matematyczną reprezentację uzyskaną przez ekstrakcję cech z danych biometrycznych ograniczoną do właściwości koniecznych do dokonywania identyfikacji i weryfikacji; 13) „dokument podróży” oznacza paszport lub inny równoważny dokument, który upoważnia jego posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i w którym może być umieszczona wiza; 14) „dane dokumentu podróży” oznaczają rodzaj, numer i państwo wydania dokumentu podróży, datę upływu ważności dokumentu podróży i trzyliterowy kod państwa wydającego dokument podróży; 15) „systemy informacyjne UE” oznaczają EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS-TCN; 16) „dane Europolu” oznaczają dane osobowe przetwarzane przez Europol do celów, o których mowa w art. 18 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) 2016/794; 17) „bazy danych Interpolu” oznaczają bazę Interpolu zawierającą dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (zwaną dalej „bazą danych SLTD”) i bazę danych dokumentów podróży powiązanych z notami Interpolu (zwaną dalej „bazą danych TDAWN”); 18) „dopasowanie” oznacza istnienie zgodności ustalone w wyniku automatycznego porównania danych osobowych zarejestrowanych lub będących w trakcie rejestrowania w systemie informacyjnym lub bazie danych; 19) „organ policji” oznacza właściwy organ zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/680; 20) „wyznaczone organy” oznaczają wyznaczone przez państwo członkowskie organy zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji 2008/633/WSiSW i art. 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia (UE) 2018/1240; 21) „przestępstwo terrorystyczne” oznacza określone w prawie krajowym przestępstwo odpowiadające lub równoważne jednemu z przestępstw, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 (35); 22) „poważne przestępstwo” oznacza przestępstwo odpowiadające lub równoważne jednemu z przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (36), jeżeli zgodnie z prawem krajowym podlega ono karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat; 23) „system wjazdu/wyjazdu” lub „EES” oznacza system wjazdu/wyjazdu ustanowiony w rozporządzeniu (UE) 2017/2226; 24) „wizowy system informacyjny” lub „VIS” oznacza wizowy system informacyjny ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008; 25) „europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż” lub „ETIAS” oznacza europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż ustanowiony w rozporządzeniu (UE) 2018/1240; 26) „Eurodac” oznacza system Eurodac ustanowiony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (37); 27) „System Informacyjny Schengen” lub „SIS” oznacza system informacyjny Schengen ustanowiony w rozporządzeniach (UE) 2018/1860, (UE) 2018/1861 i (UE) 2018/1862; 28) „ECRIS-TCN” oznacza scentralizowany system identyfikacji państw członkowskich posiadających informacje o wyrokach skazujących w odniesieniu do obywateli państw trzecich i bezpaństwowców ustanowiony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/816 (38).

Artykuł 5 Zakaz dyskryminacji i prawa podstawowe Przetwarzanie danych osobowych do celów niniejszego rozporządzenia nie może prowadzić do dyskryminacji ze względów takich jak płeć, rasa, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religia lub przekonania, poglądy polityczne lub jakiekolwiek inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek czy orientacja seksualna. Odbywa się ono z pełnym poszanowaniem godności ludzkiej i integralności osoby oraz praw podstawowych, w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i do ochrony danych osobowych. Szczególną uwagę poświęca się dzieciom, osobom starszym, niepełnosprawnym, a także osobom wymagającym ochrony międzynarodowej. Dobro dziecka ma wagę nadrzędną.

ROZDZIAŁ II

Europejski portal wyszukiwania

Artykuł 6 Europejski portal wyszukiwania 1. Europejski portal wyszukiwania ustanawia się, aby ułatwić organom państw członkowskich i agencjom unijnym uzyskiwanie szybkiego, sprawnego, wydajnego, systematycznego i kontrolowanego dostępu do systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu w celu pełnienia przez nie ich funkcji oraz zgodnie z przysługującymi im prawami dostępu, a także celami i zamierzeniami systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS oraz ECRIS-TCN. 2. Europejski portal wyszukiwania składa się z: a) infrastruktury centralnej obejmującej portal wyszukiwania umożliwiający jednoczesną konsultację systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS, ECRIS-TCN oraz danych Europolu i baz danych Interpolu; b) bezpiecznego kanału komunikacji między europejskim portalem wyszukiwania a państwami członkowskimi i agencjami unijnymi uprawnionymi do korzystania z europejskiego portalu wyszukiwania; c) bezpiecznej infrastruktury łączności między europejskim portalem wyszukiwania a systemami EES, VIS, ETIAS, Eurodac, systemem centralnym SIS, systemem ECRIS-TCN, danymi Europolu i bazami danych Interpolu, a także między europejskim portalem wyszukiwania a infrastrukturą centralną wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektorem wielokrotnych tożsamości. 3. Europejski portal wyszukiwania opracowuje eu-LISA, która zarządza nim również od strony technicznej.

Artykuł 7 Korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania 1. Korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania jest zarezerwowane dla organów państw członkowskich i agencji unijnych mających dostęp do przynajmniej jednego z systemów informacyjnych UE, zgodnie z instrumentami prawnymi regulującymi funkcjonowanie tych systemów, do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektora wielokrotnych tożsamości zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, do danych Europolu zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794 lub do baz danych Interpolu zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym regulującym taki dostęp. Powyższe organy państw członkowskich i agencje unijne mogą korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania i danych przekazanych przez ten portal tylko do celów ustanowionych w aktach prawnych regulujących te systemy informacyjne UE, w rozporządzeniu (UE) 2016/794 i w niniejszym rozporządzeniu. 2. Organy państw członkowskich i agencje unijne, o których mowa w ust. 1, korzystają z europejskiego portalu wyszukiwania, aby wyszukiwać dane dotyczące osób lub ich dokumentów podróży przechowywane w systemach centralnych EES, VIS i ETIAS zgodnie z prawami dostępu, o których mowa w aktach prawnych regulujących te systemy informacyjne UE oraz w prawie krajowym. Korzystają one także z europejskiego portalu wyszukiwania, aby konsultować wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z prawami dostępu przysługującymi im na mocy niniejszego rozporządzenia do celów, o których mowa w art. 20, 21 i 22. 3. Organy UE, o których mowa w ust. 1, mogą z niego korzystać, aby wyszukiwać dane dotyczące osób lub ich dokumentów podróży w systemie centralnym SIS, o których mowa w rozporządzeniach (UE) 2018/1860 i (UE) 2018/1861. 4. W przypadkach gdy przewiduje to prawo Unii, agencje unijne, o których mowa w ust. 1, korzystają z europejskiego portalu wyszukiwania, aby wyszukiwać dane dotyczące osób lub ich dokumentów podróży w systemie centralnym SIS. 5. Organy państw członkowskich lub agencje unijne, o których mowa w ust. 1, mogą korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania, aby wyszukiwać dane dokumentów podróży przechowywane w bazach danych Interpolu, jeżeli jest to przewidziane i zgodnie z prawami dostępu przysługującymi im na mocy prawa Unii i prawa krajowego.

Artykuł 8 Profile użytkowników europejskiego portalu wyszukiwania 1. Aby umożliwić korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania, eu-LISA, we współpracy z państwami członkowskimi, opracowuje odrębny profil w oparciu o każdą kategorię użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania i o cele zapytań, zgodnie ze szczegółowymi informacjami technicznymi i prawami dostępu, o których mowa w ust. 2. Każdy profil zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym obejmuje następujące informacje: a) pola danych, które mają być wykorzystywane w zapytaniach; b) systemy informacyjne UE, dane Europolu i bazy danych Interpolu, które mają być przeglądane, które mogą być przeglądane oraz te, które powinny zapewnić udzielenie odpowiedzi użytkownikowi; c) konkretne dane w systemach informacyjnych UE, dane Europolu i bazy danych Interpolu, które mogą być przeszukiwane; d) kategorie danych, które mogą być przekazywane w każdej odpowiedzi. 2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby określić szczegóły techniczne profili, o których mowa w ust. 1, zgodnie z prawami dostępu przysługującymi użytkownikom europejskiego portalu wyszukiwania, na mocy aktów prawnych regulujących systemy informacyjne UE i prawa krajowego. Akty te przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 74 ust. 2. 3. Profile, o których mowa w ust. 1, są poddawane regularnym przeglądom przez eu-LISA we współpracy z państwami członkowskimi co najmniej raz w roku i w razie konieczności uaktualniane.

Artykuł 9 Zapytania 1. Użytkownicy europejskiego portalu wyszukiwania mogą dokonać zapytania, wprowadzając do niego dane alfanumeryczne lub biometryczne. Po dokonaniu zapytania europejski portal wyszukiwania przeszukuje równocześnie systemy EES, ETIAS, VIS, SIS, Eurodac, ECRIS-TCN, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, dane Europolu i bazy danych Interpolu, za pomocą danych wprowadzonych przez użytkownika, zgodnie z jego profilem. 2. Kategorie danych stosowane w celu dokonania zapytania za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania odpowiadają kategoriom danych związanych z osobami fizycznymi lub dokumentami podróży, których można użyć, aby dokonać zapytania w różnych systemach informacyjnych UE, danych Europolu i bazach danych Interpolu, zgodnie z aktami prawnymi, którym te podlegają. 3. eu-LISA we współpracy z państwami członkowskimi wdraża dokument kontroli interfejsu oparty na uniwersalnym formacie wiadomości, o którym mowa w art. 38, w odniesieniu do europejskiego portalu wyszukiwania. 4. W przypadku dokonania zapytania przez użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania, systemy EES, ETIAS, VIS, SIS, Eurodac, system ECRIS-TCN, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, detektor wielokrotnych tożsamości, dane Europolu i bazy danych Interpolu dostarczają w odpowiedzi przechowywane w nich dane. Bez uszczerbku dla art. 20 odpowiedź udzielana przez europejski portal wyszukiwania wskazuje, do którego systemu informacyjnego lub do której bazy należą dane. W ramach europejskiego portalu wyszukiwania nie są udzielane żadne informacje dotyczące danych w systemach informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu, do których użytkownik nie ma dostępu na mocy mającego zastosowanie prawa Unii i prawa krajowego. 5. Przeszukiwania baz danych Interpolu dokonywane za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania są realizowane w taki sposób, by żadne informacje nie zostały ujawnione właścicielowi wpisu w bazie Interpolu. 6. Europejski portal wyszukiwania przekazuje odpowiedzi użytkownikowi niezwłocznie po udostępnieniu danych z jednego z systemów informacyjnych UE, danych Europolu lub baz danych Interpolu. Odpowiedzi te zawierają wyłącznie dane, do których użytkownik ten ma dostęp na mocy prawa Unii i prawa krajowego. 7. Komisja przyjmuje akt wykonawczy w celu szczegółowego określenia procedury technicznej dotyczącej przeszukiwania systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu za pomocą europejskiego portalu wyszukiwania oraz formatu odpowiedzi udzielanych przez europejski portal wyszukiwania. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 74 ust. 2.

Artykuł 10 Prowadzenie rejestrów 1. Bez uszczerbku dla art. 46 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 34 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, art. 69 rozporządzenia (UE) 2018/1240 oraz art. 12 i 18 rozporządzenia (UE) 2018/1861, eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych w ramach europejskiego portalu wyszukiwania. Rejestry te obejmują: a) państwo członkowskie lub agencję Unii dokonujące zapytania i zastosowany profil użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania; b) datę i godzinę zapytania; c) przeszukiwane systemy informacyjne UE i bazy danych Interpolu. 2. Każde państwo członkowskie prowadzi rejestry zapytań dokonywanych przez jego organy i personel tych organów należycie upoważniony do korzystania z europejskiego portalu wyszukiwania. Każda agencja unijna prowadzi rejestry zapytań dokonywanych przez jej należycie upoważniony personel. 3. Rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, można wykorzystywać wyłącznie w celu monitorowania ochrony danych, w tym sprawdzania dopuszczalności wniosku i zgodności z prawem przetwarzania danych, oraz w celu zapewniania bezpieczeństwa i integralności danych. Rejestry są chronione za pomocą odpowiednich środków przed nieuprawnionym dostępem i usuwane jeden rok po utworzeniu. Jeżeli jednak są one konieczne do prowadzenia już rozpoczętych procedur monitorowania, są one usuwane, gdy tylko przestają być konieczne do celu tych procedur.

Artykuł 11 Procedury awaryjne w razie braku technicznej możliwości korzystania z europejskiego portalu wyszukiwania 1. Jeśli korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania w celu przeszukania jednego lub większej liczby systemów informacyjnych UE lub wspólnego repozytorium tożsamości nie jest technicznie możliwe z powodu awarii europejskiego portalu wyszukiwania, eu-LISA automatycznie powiadamia o tym użytkowników europejskiego portalu wyszukiwania. 2. Jeśli korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania w celu przeszukiwania jednego lub większej liczby systemów informacyjnych UE lub wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację, nie jest technicznie możliwe z powodu awarii infrastruktury krajowej w jednym z państw członkowskich, to państwo członkowskie automatycznie powiadamia o tym fakcie eu-LISA i Komisję. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, do czasu rozwiązania problemu technicznego obowiązek, o którym mowa w art. 7 ust. 2 i 4, nie obowiązuje, a państwa członkowskie mają dostęp do systemów informacyjnych UE lub do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację, jeżeli są do tego zobowiązane na mocy prawa Unii lub prawa krajowego. 4. Jeśli korzystanie z europejskiego portalu wyszukiwania w celu przeszukiwania co najmniej jednego systemu informacyjnego UE lub wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację nie jest technicznie możliwe z powodu awarii infrastruktury agencji Unii, agencja ta automatycznie powiadamia o tym fakcie eu-LISA i Komisję.

ROZDZIAŁ III

Wspólny system porównywania danych biometrycznych

Artykuł 12 Wspólny system porównywania danych biometrycznych 1. Wspólny system porównywania danych biometrycznych gromadzący wzorce biometryczne uzyskane z danych biometrycznych, o których mowa w art. 13, przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i w SIS oraz umożliwiający jednoczesne wyszukiwanie za pomocą danych biometrycznych w różnych systemach informacyjnych UE ustanawia się, aby wspierać wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektor wielokrotnych tożsamości oraz realizację celów systemów EES, VIS, Eurodac, SIS i systemu ECRIS-TCN. 2. Wspólny system porównywania danych biometrycznych składa się z następujących elementów: a) infrastruktury centralnej, która zastępuje systemy centralne, odpowiednio, systemów EES, VIS, SIS, Eurodac i ECRIS-TCN w zakresie przechowywania wzorców biometrycznych i umożliwiania wyszukiwania przy użyciu danych biometrycznych; b) bezpiecznej infrastruktury łączności między wspólnym systemem porównywania danych biometrycznych, systemem centralnym SIS i wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację. 3. Wspólny system porównywania danych biometrycznych opracowuje eu-LISA, która zarządzani nim też od strony technicznej.

Artykuł 13 Przechowywanie wzorców biometrycznych we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych 1. We wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych przechowuje się wzorce biometryczne, uzyskane na podstawie następujących danych biometrycznych: a) dane, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. d), art. 17 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 18 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/2226; b) dane, o których mowa w art. 9 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 767/2008; c) dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 lit. w) i x), z wyłączeniem danych dotyczących odcisków dłoni, rozporządzenia (UE) 2018/1861; d) dane, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. u) i v), z wyłączeniem danych dotyczących odcisków dłoni, rozporządzenia (UE) 2018/1860. Wzorce biometryczne przechowywane we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych są logicznie oddzielone w zależności od systemu informacyjnego UE, z którego te dane pochodzą. 2. Dla każdego zestawu danych, o których mowa w ust. 1, wspólny system porównywania danych biometrycznych zawiera w każdym wzorcu biometrycznym odniesienie do systemów informacyjnych UE, w którym są przechowywane powiązane z nim dane biometryczne, oraz odniesienie do rzeczywistego zapisu w tych systemach informacyjnych UE. 3. Wzorce biometryczne są wprowadzane do serwisu dopiero po przeprowadzeniu automatycznej kontroli jakości danych biometrycznych dodanych do jednego z systemów informacyjnych UE, której dokonuje wspólny system porównywania danych biometrycznych, aby zapewnić spełnienie minimalnych norm jakości danych. 4. Przechowywanie danych, o których mowa w ust. 1, jest zgodne z normami jakości, o których mowa w art. 37 ust. 2. 5. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych wymogi dotyczące wydajności oraz praktyczne ustalenia dotyczące monitorowania wydajności wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych, aby zapewnić skuteczność przeszukiwania danych biometrycznych w przypadku procedur, w których czynnikiem krytycznym jest czas, takich jak odprawa graniczna i identyfikacja. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 74 ust. 2.

Artykuł 14 Przeszukiwanie danych biometrycznych za pomocą wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych Aby przeszukiwać dane biometryczne zgromadzone we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i w SIS, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS korzystają z wzorców biometrycznych przechowywanych we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych. Zapytań zawierających dane biometryczne dokonuje się zgodnie z celami określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniach (WE) nr 767/2008, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1860, (UE) 2018/1861, (UE) 2018/1862 i (UE) 2019/816.

Artykuł 15 Zatrzymywanie danych we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych Dane, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2, są przechowywane we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych tak długo, jak długo odpowiadające im dane biometryczne są przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub w SIS. Dane te są automatycznie usuwane ze wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych.

Artykuł 16 Prowadzenie rejestrów 1. Bez uszczerbku dla art. 46 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 34 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 oraz art. 12 i 18 rozporządzenia (UE) 2018/1861, eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych w ramach wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych. Rejestry te obejmują: a) państwo członkowskie lub agencję Unii dokonujące zapytania; b) historię tworzenia i przechowywania wzorców biometrycznych; c) systemy informacyjne UE przeszukiwane za pomocą wzorców biometrycznych przechowywanych we wspólnym systemie porównywania danych biometrycznych; d) datę i godzinę zapytania; e) rodzaj danych biometrycznych użytych przy dokonywaniu zapytania; f) wyniki zapytania oraz datę i godzinę ich uzyskania. 2. Każde państwo członkowskie prowadzi rejestry zapytań dokonywanych przez jego organy i personel tych organów należycie upoważniony do korzystania ze wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych. Każda agencja unijna prowadzi rejestry zapytań dokonywanych przez jej należycie upoważniony personel. 3. Rejestry, o których mowa w ust. 1 i 2, można wykorzystywać wyłącznie w celu monitorowania ochrony danych, w tym sprawdzania dopuszczalności wniosku i zgodności przetwarzania danych z prawem, oraz w celu zapewniania bezpieczeństwa i integralności danych. Rejestry są chronione za pomocą odpowiednich środków przed nieuprawnionym dostępem i usuwane jeden rok po utworzeniu. Jeżeli jednak są one konieczne do prowadzenia już rozpoczętych procedur monitorowania, są one usuwane, gdy tylko przestają być konieczne do celu tych procedur.

ROZDZIAŁ IV

Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację

Artykuł 17 Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację 1. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, tworzące indywidualne akta osobowe dla każdej osoby zarejestrowanej w systemach EES, VIS, ETIAS, Eurodac lub ECRIS-TCN, zawierające dane, o których mowa w art. 18, ustanawia się po to, aby ułatwiać i wspomagać poprawną identyfikację osób zarejestrowanych w systemach EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN zgodnie z art. 20, wspierać funkcjonowanie detektora wielokrotnych tożsamości zgodnie z art. 21 oraz, w stosownych przypadkach, ułatwiać i usprawniać dostęp wyznaczonych organów i Europolu do systemów EES, VIC, ETIAS i Eurodac w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, wykrywania ich lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych zgodnie z art. 22. 2. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację składa się z: a) infrastruktury centralnej, która zastępuje systemy centralne, odpowiednio, systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN w zakresie przechowywania danych, o których mowa w art. 18; b) bezpiecznego kanału komunikacji między wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, państwami członkowskimi i agencjami Unii uprawnionymi do korzystania ze wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym; c) bezpiecznej infrastruktury łączności między wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację a systemami EES, VIS, ETIAS, Eurodac i ECRIS-TCN oraz wspólną infrastrukturą europejskiego portalu wyszukiwania, wspólnego systemu porównywania danych biometrycznych i detektora wielokrotnych tożsamości. 3. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację opracowuje eu-LISA, która zarządzani nim też od strony technicznej. 4. Jeżeli dokonanie zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację do celów identyfikacji osoby fizycznej zgodnie z art. 20 w celu wykrywania wielokrotnych tożsamości zgodnie z art. 21 lub w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, wykrywania ich lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych zgodnie z art. 22 nie jest technicznie możliwe z powodu awarii wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację, eu-LISA automatycznie powiadamia o tym fakcie użytkowników wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. 5. eu-LISA we współpracy z państwami członkowskimi wdraża dokument kontroli interfejsu oparty na uniwersalnym formacie wiadomości, o którym mowa w art. 38, w odniesieniu do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację.

Artykuł 18 Dane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację 1. We wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację przechowuje się następujące, oddzielone logicznie dane, według systemu informacyjnego, z którego dane te pierwotnie pochodzą: a) dane, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a)–d), art. 17 ust. 1 lit. a), b) i c) oraz art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226; b) dane, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a)–c) oraz w art. 9 pkt 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 767/2008; c) dane, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a)-e) rozporządzenia (EU) 2018/1240. 2. Dla każdego zestawu danych, o których mowa w ust. 1, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zawiera odniesienie do systemów informacyjnych UE, z których dane te pochodzą. 3. Organy korzystające z dostępu do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację czynią to zgodnie z ich prawami dostępu na mocy aktów prawnych regulujących systemy informacyjne UE i prawa krajowego oraz zgodnie z przysługującymi im prawami dostępu na mocy niniejszego rozporządzenia do celów, o których mowa w art. 20, 21 i 22. 4. Dla każdego zestawu danych, o których mowa w ust. 1, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zawiera odniesienie do rzeczywistego zapisu w systemach informacyjnych UE, z których dane te pochodzą. 5. Przechowywanie danych, o których mowa w ust. 1, jest zgodne z normami jakości, o których mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 19 Dodawanie, zmiana i usuwanie danych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację 1. W przypadku dodawania, zmiany lub usuwania danych w systemach EES, VIS i ETIAS dane, o których mowa w art. 18, przechowywane w aktach osobowych wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację są odpowiednio dodawane, zmieniane lub usuwane w sposób automatyczny. 2. W razie utworzenia powiązania białego lub czerwonego przez detektor wielokrotnych tożsamości zgodnie z art. 32 lub 33 między danymi z dwóch lub większej liczby systemów informacyjnych UE składających się na wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, zamiast tworzyć nowe akta osobowe, repozytorium dodaje nowe dane do akt osobowych, z których pochodzą powiązane ze sobą dane.

Artykuł 20 Dostęp do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację w celu identyfikacji 1. Zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację dokonywane jest przez organ policji zgodnie z ust. 2 i 5 wyłącznie w następujących przypadkach: a) gdy organ policji nie jest w stanie zidentyfikować osoby z powodu braku dokumentu podróży lub innego wiarygodnego dokumentu potwierdzającego tożsamość tej osoby; b) gdy istnieją wątpliwości co do danych dotyczących tożsamości dostarczonych przez osobę; c) gdy istnieją wątpliwości co do autentyczności dokumentu podróży lub innego wiarygodnego dokumentu przedstawionego przez osobę; d) gdy istnieją wątpliwości co do tożsamości posiadacza dokumentu podróży lub innego wiarygodnego dokumentu; lub e) gdy osoba nie jest w stanie współpracować lub odmawia współpracy. Dokonywanie takich zapytań nie jest dozwolone w odniesieniu do osób małoletnich, które nie ukończyły 12. roku życia, chyba że odbywa się to dla dobra dziecka. 2. W którymkolwiek z przypadków wymienionych w ust. 1, gdy organ policji został do tego upoważniony na mocy krajowych środków ustawodawczych, o których mowa w ust. 5, może on, wyłącznie w celu identyfikacji osoby fizycznej, dokonać zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, posługując się danymi biometrycznymi tej osoby pobranymi bezpośrednio podczas kontroli tożsamości, pod warunkiem że procedurę tę uruchamia się w obecności tej osoby. 3. Jeśli wynik zapytania wskaże, że dane tej osoby są przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, organ policji powinien mieć możliwość sprawdzania danych, o których mowa w art. 18 ust. 1. Jeśli nie można użyć danych biometrycznych danej osoby lub jeśli zapytanie przy użyciu tych danych zakończy się niepowodzeniem, wyszukiwanie należy przeprowadzić za pomocą danych dotyczących tożsamości tej osoby w połączeniu z danymi dokumentu podróży lub danymi dotyczącymi tożsamości podanymi przez tę osobę. 4. W przypadku katastrofy, wypadku lub zamachu terrorystycznego i wyłącznie w celu identyfikacji nieznanych osób, które nie są w stanie potwierdzić swojej tożsamości, lub niezidentyfikowanych szczątków ludzkich organ policji może przeszukiwać wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację za pomocą danych biometrycznych tych osób, gdy został do tego upoważniony na mocy krajowych środków ustawodawczych, o których mowa w ust. 6. 5. Państwa członkowskie, które pragną skorzystać z możliwości przewidzianej w ust. 2, przyjmują odpowiednie krajowe środki ustawodawcze. Państwa członkowskie uwzględniają przy tym potrzebę unikania dyskryminacji wobec obywateli państw trzecich. Takie środki ustawodawcze precyzują cele identyfikacji na potrzeby określone w art. 2 ust. 1 lit. b) i c). Wyznaczają one właściwe organy policji i określają procedury, warunki i kryteria takich kontroli. 6. Państwa członkowskie, które chcą skorzystać z możliwości przewidzianej w ust. 4, przyjmują krajowe środki ustawodawcze określające procedury, warunki i kryteria.

Artykuł 21 Dostęp do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację w celu wykrywania wielokrotnych tożsamości 1. Jeśli wynikiem zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację jest powiązanie żółte określone w art. 28 ust. 4 organ odpowiedzialny za ręczną weryfikację różniących się tożsamości zgodnie z art. 29 ma dostęp, wyłącznie w celu przeprowadzenia tej weryfikacji, do danych, o których mowa w wart. 18 ust. 1 i 2, przechowywanych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i połączonych powiązaniem żółtym. 2. Jeśli wynikiem zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację jest powiązanie czerwone określone w art. 32 organy, o których mowa w art. 26 ust. 2, mają dostęp, wyłącznie w celu zwalczania oszustw dotyczących tożsamości, do danych, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, przechowywanych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i połączonych powiązaniem czerwonym.

Artykuł 22 Przeszukiwanie wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, wykrywania ich lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych 1. Jeżeli w konkretnym przypadku istnieją uzasadnione podstawy pozwalające uważać, że dokonanie sprawdzeń w systemach informacyjnych UE przyczyni się do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, zwłaszcza gdy zachodzi podejrzenie, że sprawca lub ofiara przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa lub osoba podejrzana o jego popełnienie to osoba, której dane są przechowywane w EES, VIS lub ETIAS, wyznaczone organy i Europol mogą dokonać sprawdzenia we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, aby uzyskać informację, czy dane dotyczące konkretnej osoby znajdują się w EES, VIS lub ETIAS. 2. Jeśli odpowiedź na zapytanie we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację wskaże, że dane dotyczące tej osoby znajdują się w EES, VIS lub ETIAS, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację udziela odpowiedzi tym wyznaczonym organom i Europolowi w postaci odniesienia, o którym mowa w art. 18 ust. 2, wskazującego, który z systemów informacyjnych UE zawiera dane odpowiadające zapytaniu. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację udziela odpowiedzi w sposób nienaruszający bezpieczeństwa danych. Odpowiedź wskazująca, że dane dotyczące danej osoby znajdują się w jednym z systemów informacyjnych UE, o których mowa w ust. 1, może być wykorzystywana jedynie w celu złożenia wniosku o pełny dostęp z zastrzeżeniem warunków i procedur ustanowionych w odpowiednich aktach prawnych regulujących taki dostęp. W przypadku przynajmniej jednego dopasowania wyznaczony organ lub Europol zwraca się z wnioskiem o pełny dostęp do co najmniej jednego z systemów informacyjnych, z których uzyskano dopasowanie. W przypadku gdy wyjątkowo nie zwrócono się z wnioskiem o pełny dostęp, wyznaczone organy rejestrują powód, dla którego nie złożono takiego wniosku, identyfikowalny w dokumentacji krajowej. Europol odnotowuje ten powód w odpowiedniej dokumentacji wewnętrznej. 3. Pełen dostęp do danych zawartych w systemach EEAS, VIS lub ETIAS w celach zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych nadal podlega warunkom i procedurom określonym w odpowiednich aktach prawnych regulujących taki dostęp.

Artykuł 23 Zatrzymywanie danych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację 1. Dane, o których mowa w art. 18 ust. 1, 2 i 4, są automatycznie usuwane ze wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z przepisami dotyczącymi zatrzymywania danych w, odpowiednio, rozporządzeniach (UE) 2017/2226, (WE) nr 767/2008 i (UE) 2018/1240. 2. Akta osobowe są przechowywane we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację jedynie tak długo, jak długo są one przechowywane w co najmniej jednym systemie informacyjnym UE, którego dane są zawarte w repozytorium. Stworzenie powiązania nie wpływa na okres zatrzymywania żadnej z pozycji wchodzącej w skład powiązanych ze sobą danych.

Artykuł 24 Prowadzenie rejestrów 1. Bez uszczerbku dla art. 46 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 34 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 oraz art. 69 rozporządzenia (UE) 2018/1240, eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych w ramach wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu. 2. eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 20 w ramach wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. Rejestry te obejmują: a) państwo członkowskie lub agencję unijną dokonujące zapytania; b) cel dostępu użytkownika dokonującego zapytania za pośrednictwem wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację; c) datę i godzinę zapytania; d) rodzaj danych użytych przy dokonywaniu zapytania; e) wyniki zapytania. 3. eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 21 w ramach wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. Rejestry te obejmują: a) państwo członkowskie lub agencję unijną dokonujące zapytania; b) cel dostępu użytkownika dokonującego zapytania za pośrednictwem wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację; c) datę i godzinę zapytania; d) w razie utworzenia powiązania dane użyte w zapytaniu i wyniki zapytania wskazujący system informacyjny UE, z którego pochodzą dane. 4. eu-LISA prowadzi rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 22 w ramach wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. Rejestry te obejmują: a) datę i godzinę zapytania; b) dane użyte przy dokonywaniu zapytania; c) wyniki zapytania; d) państwo członkowskie lub agencję Unii dokonujące zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację. Rejestry dostępu podlegają regularnej weryfikacji przez właściwy organ nadzorczy zgodnie z art. 41 dyrektywy (UE) 2016/680 lub przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) 2016/794, w odstępach czasowych nieprzekraczających sześciu miesięcy, w celu sprawdzenia, czy procedury i warunki określone w art. 22 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia zostały spełnione. 5. Każde państwo członkowskie prowadzi rejestry zapytań dokonywanych przez jego organy i personel tych organów należycie upoważniony do korzystania z europejskiego portalu wyszukiwania na mocy art. 20, 21 i 22. Każda agencja unijna prowadzi rejestr zapytań dokonywanych przez jej należycie upoważniony personel na mocy art. 21 i 22. Ponadto w przypadku każdego dostępu do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację na mocy art. 22 każde państwo członkowskie prowadzi następujące rejestry: a) dane referencyjne rejestru krajowego; b) cel dostępu; c) zgodnie z przepisami krajowymi niepowtarzalny identyfikator użytkownika należący do urzędnika, który dokonał zapytania, i do urzędnika, który je zlecił. 6. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794 w przypadku dostępu do wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z art. 22 niniejszego rozporządzenia Europol prowadzi rejestry niepowtarzalnego identyfikatora użytkownika należącego do urzędnika, który dokonał zapytania, i do urzędnika, który je zlecił. 7. Rejestry, o których mowa w ust. 2-6, można wykorzystywać wyłącznie w celu monitorowania ochrony danych, w tym sprawdzania dopuszczalności zapytania i zgodności przetwarzania danych z prawem, oraz w celu zapewniania bezpieczeństwa i integralności danych. Rejestry te są chronione za pomocą odpowiednich środków przed nieuprawnionym dostępem i usuwane rok po utworzeniu. Jeżeli jednak są one konieczne do prowadzenia już rozpoczętych procedur monitorowania, są one usuwane, gdy tylko przestają być konieczne do celu tych procedur. 8. eu-LISA przechowuje rejestry dotyczące historii danych w aktach osobowych. eu-LISA automatycznie usuwa takie rejestry po usunięciu tych danych.

ROZDZIAŁ V

Detektor wielokrotnych tożsamości

Artykuł 25 Detektor wielokrotnych tożsamości 1. Detektor wielokrotnych tożsamości, tworzący i przechowujący pliki potwierdzające tożsamość, o którym mowa w art. 34, zawierające powiązania między danymi zgromadzonymi w systemach informacyjnych UE, w tym we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację i SIS oraz umożliwiające wykrywanie wielokrotnych tożsamości, co służy podwójnemu celowi ułatwienia kontroli tożsamości i zwalczania oszustw dotyczących tożsamości, ustanawia się po to, aby wspierać funkcjonowanie wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację i realizację celów systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS-TCN. 2. Detektor wielokrotnych tożsamości składa się z: a) infrastruktury centralnej przechowującej powiązania i odniesienia do systemów informacyjnych UE; b) bezpiecznej infrastruktury łączności między detektorem wielokrotnych tożsamości a SIS i infrastrukturą centralną europejskiego portalu wyszukiwania i wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. 3. Detektor wielokrotnych tożsamości opracowuje eu-LISA, która zarządza nim też od strony technicznej.

Artykuł 26 Dostęp do detektora wielokrotnych tożsamości 1. W celu ręcznej weryfikacji różniących się tożsamości, o której mowa w art. 29, dostęp do danych określonych w art. 34 przechowywanych w detektorze wielokrotnych tożsamości mają: a) właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226, podczas tworzenia lub aktualizacji akt osobowych w EES zgodnie z art. 14 tego rozporządzenia; b) organy wizowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, podczas tworzenia lub aktualizacji akt osobowych w systemie VIS zgodnie z art. tym rozporządzeniem; c) jednostka centralna ETIAS i jednostki krajowe ETIAS, podczas dokonywania przetwarzania, o którym mowa w art. 22 i 26 rozporządzenia (UE) 2018/1240; d) biuro SIRENE państwa członkowskiego, które utworzyło lub uaktualniło wpis w SIS zgodnie z rozporządzeniami (UE) 2018/1860 i (UE) 2018/1861. 2. Organy państw członkowskich i agencje UE mające dostęp do co najmniej jednego systemu informacyjnego UE objętego wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację lub do SIS mają dostęp do danych, o których mowa w art. 34 lit. a) i b), w odniesieniu do powiązań czerwonych, o których mowa w art. 32. 3. Organy państw członkowskich i agencje Unii mają do