ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(20)

Obecny system emerytalny we Francji jest skomplikowany i składa się z ponad 40 współistniejących systemów. Systemy te dotyczą różnych grup pracowników i funkcjonują zgodnie z różnymi zbiorami przepisów. Z danych Eurostatu wynika, że w 2019 r. wydatki publiczne na emerytury we Francji wynosiły 14,6 % PKB, co stanowi trzecią najwyższą pozycję w Unii. Wysokie koszty są związane ze stosunkowo wysokim współczynnikiem zastąpienia (tj. emerytur w porównaniu z ostatnimi rocznymi wynagrodzeniami), średnim trwaniem życia, stosunkowo wczesnym rzeczywistym wiekiem przejścia na emeryturę (około 62 lat) oraz dużą liczbą beneficjentów świadczeń emerytalnych w stosunku do ogółu ludności. Zarówno w sprawozdaniu Komisji na temat starzenia się społeczeństwa z 2021 r., jak i w ostatnim sprawozdaniu rocznym francuskiego komitetu doradczego ds. emerytur (Conseil d’orientation des retraites) przewiduje się, że po niewielkim spadku prognozowanym do 2024 r. wydatki na emerytury umiarkowanie wzrosną w latach 2025–2030 o około 0,2 punktu procentowego PKB. Wysokie wydatki publiczne ogółem – przy czym emerytury stanowią jedną z głównych pozycji wydatków – przyczyniają się do akumulacji długu publicznego pomimo dużego obciążenia podatkowego, co sprawia, że Francja stoi w obliczu wysokiego zagrożenia dla stabilności finansów publicznych w perspektywie średnioterminowej. W dłuższej perspektywie wydatki na emerytury zaczęłyby stopniowo spadać do 2070 r., głównie ze względu na indeksację świadczeń emerytalnych do inflacji, co kompensuje skutki wzrostu wskaźnika obciążenia demograficznego wynikającego ze starzenia się społeczeństwa. Uproszczenie systemu emerytalnego przez ujednolicenie różnych systemów pomogłoby zwiększyć jego przejrzystość i sprawiedliwość, a jednocześnie miałoby pozytywny wpływ na mobilność pracowników i efektywność alokacji siły roboczej, a także mogłoby wzmocnić stabilność finansów publicznych. W 2018 r. rząd francuski rozpoczął proces reform w celu ujednolicenia zasad przewidzianych obecnie w licznych systemach emerytalnych. Reforma została wstrzymana wraz z wybuchem pandemii COVID-19. Przedstawiając cele francuskiego planu odbudowy i zwiększania odporności, rząd potwierdził swoje zobowiązanie do kontynuowania ambitnej reformy systemu emerytalnego mającej na celu zwiększenie jego sprawiedliwości i trwałości.
Według danych z 2020 r. produkty z ropy naftowej (33,8 %) i gaz ziemny (21,6 %) stanowią około połowy koszyka energetycznego Łotwy, na resztę składa się głównie energia odnawialna (44,1 %). Rosja dostarczała całość łotewskiego importu gazu ziemnego (więcej niż średnia unijna zależność od importu gazu z Rosji wynosząca 44 %) i była kluczowym źródłem (20 %) importu produktów z ropy naftowej do Łotwy (w dużej mierze zgodnie ze średnią zależnością od importu ropy z Rosji w UE wynoszącą 26 %) (19). Zależność Łotwy od dostaw gazu z Rosji jest znacząco ograniczona dzięki gazociągowi z Litwą, który daje Łotwie dostęp do terminala skroplonego gazu ziemnego w Kłajpedzie. Łotwa jest następnie połączona z Estonią i Finlandią, co sprawia, że te cztery państwa są częścią jednego rynku gazu ziemnego. Znajdujący się na Łotwie magazyn gazu ziemnego umożliwia łagodzenie sezonowych nierówności między podażą a popytem i przechowuje rezerwy bezpieczeństwa dla rynku bałtyckiego. Zaleca się, aby nowe inwestycje w infrastrukturę i sieci związane z gazem były w miarę możliwości dostosowane do przyszłych wyzwań, tak by przez zmianę ich przeznaczenia do celów wykorzystania zrównoważonych paliw można było zapewnić ich długoterminowy zrównoważony charakter. Priorytetami polityki powinny jednak pozostać: dokończenie trwającej synchronizacji z unijną kontynentalną siecią elektroenergetyczną, zapewnienie wystarczającej przepustowości połączeń wzajemnych z sąsiednimi państwami członkowskimi oraz prowadzenie wspólnych projektów w zakresie energii odnawialnej. Oprócz usprawnienia infrastruktury gazowej w celu zabezpieczenia alternatywnych źródeł dostaw, ograniczenie zależności energetycznej od Rosji wymagać będzie od Łotwy przyspieszenia wykorzystania odnawialnych źródeł energii i zwiększenia efektywności energetycznej, zwłaszcza w sektorach budowlanym i transportowym. Plan odbudowy i zwiększania odporności Łotwy obejmuje środki mające na celu ułatwienie inwestycji prywatnych w lądową energię wiatrową.

Rząd zapowiedział wcześniejsze niż planowano wdrożenie tych środków, co mogłoby pomóc przyspieszyć inwestycje w lądową energię wiatrową. Zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii wymagać będzie jednak od Łotwy także szukania możliwości w zakresie morskiej energii wiatrowej. Można by nasilić środki na rzecz efektywności energetycznej, w tym gruntowne renowacje zwłaszcza w budownictwie, transporcie i przemyśle. Z myślą o dywersyfikacji koszyka energetycznego Łotwa rozważa zainwestowanie w energię jądrową we współpracy z sąsiednimi państwami członkowskimi. Realizacja przez Łotwę celów pakietu „Gotowi na 55” będzie wymagać dalszego zwiększenia ambicji w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz zwiększenia wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej.
Struktura finansów publicznych sprzyjająca wzrostowi gospodarczemu zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków z budżetu publicznego będzie wspierać długoterminową stabilność fiskalną Portugalii, przyczyni się do poprawy otoczenia biznesowego i wspierania odbudowy gospodarczej sprzyjającej włączeniu społecznemu. Jeżeli chodzi o portugalski system podatkowy, istnieją dowody (20) wskazujące na to, że krajowy system ulg podatkowych jest dość uciążliwy i niewystarczająco przejrzysty (zidentyfikowano ponad 500 korzyści podatkowych, przewidzianych w ponad 60 aktach prawnych) oraz że konsekwentne monitorowanie i ocena byłyby korzystne dla efektywności ekonomicznej wydatków podatkowych. Ponadto opłaty państwowe i gminne pogarszają strukturę stawek podatku dochodowego od osób prawnych, przez co jest ona jeszcze bardziej skomplikowana dla podatników i dodatkowo obciąża administrację podatkową. Podatki bezpośrednie potrącane u źródła są często zbyt wysokie, co skutkuje wnioskami o znaczne zwroty podatku w kolejnym roku. Stałe koszty poboru podatków są stosunkowo wysokie (w 2019 r. były one o około 20 % wyższe niż średnia dla UE-27), zaś inwestycje administracji podatkowej w technologie informacyjno-komunikacyjne są niskie w porównaniu ze średnią unijną (wyniosły 5,7 % wydatków operacyjnych administracji podatkowej w 2019 r., a więc mniej więcej połowę średniej dla UE-27). W tym kontekście zwiększenie efektywności administracji skarbowej pomogłoby skrócić czas oczekiwania na zapłacenie podatków w Portugalii oraz zmniejszyć zaległości podatkowe (na koniec 2019 r. wynosiły one 37,1 % całkowitych dochodów netto, co stanowiło jeden z najwyższych poziomów w UE). Jeśli chodzi o portugalski system ochrony socjalnej, skuteczność transferów socjalnych w ograniczaniu ubóstwa i nierówności jest poniżej średniej unijnej. W szczególności adekwatność dochodu minimalnego jest niska i wynosi 37,5 % progu ubóstwa (w Unii: 58,9 %). Jednocześnie wydaje się, że wiele świadczeń społecznych służy podobnym celom, co przyczynia się do złożoności systemu. Wynikająca z tego fragmentacja systemu ochrony socjalnej powoduje stosunkowo niską absorpcję świadczeń i brak skutecznego ukierunkowania na osoby najbardziej potrzebujące, co utrudnia objęcie tych osób świadczeniami społecznymi i – co za tym idzie – zapewnienie adekwatności tych świadczeń. W tym kontekście szczególne znaczenie ma realizacja krajowej strategii na rzecz zwalczania ubóstwa.
Pojawianie się nowych wariantów SARS-CoV-2, co potwierdza pojawienie się wariantu omikron, nadal budzi obawy i powinno być uwzględniane przez państwa członkowskie w kontekście ograniczeń swobody przemieszczania się w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób regularnie ocenia nowe dowody dotyczące wariantów, które wykryto w wyniku zwiadu epidemiologicznego, opartych na zasadach genomowych badań wariantów lub za pomocą innych źródeł naukowych (16). Dotyczy to w szczególności wariantów budzących obawy, w odniesieniu do których dostępne są jasne dowody wskazujące na istotny wpływ na zdolność do przenoszenia się, zjadliwość lub odporność, które te cechy mogą wpływać na sytuację epidemiologiczną w UE/EOG, oraz wariantów będących przedmiotem zainteresowania, w odniesieniu do których dostępne są dowody dotyczące właściwości genomowych, dowody epidemiologiczne lub dowody in vitro, mogące sugerować istotny wpływ na zdolność do przenoszenia się, zjadliwość lub odporność, które to cechy mogą mieć rzeczywisty wpływ na sytuację epidemiologiczną w UE/EOG.

Aby przedstawić sytuację pod względem udziału wariantów budzących obawy i wariantów będących przedmiotem zainteresowania w UE/EOG, a także udostępnić dane dotyczące wskaźników sekwencjonowania, Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób publikuje również co tydzień mapy i inne dane (17). Uzyskanie aktualnych i dokładnych informacji na temat pojawiania się i występowania wariantów SARS-CoV-2 budzących obawy lub będących przedmiotem zainteresowania wymaga, aby państwa członkowskie utrzymały lub osiągnęły wystarczająco wysokie wskaźniki sekwencjonowania. Niewystarczające wskaźniki sekwencjonowania prowadzą do niedostatecznej zdolności wykrywania będących w obiegu wariantów budzących obawy w okresie poprzedzającym okres, w którym warianty te mają wpływ na ogólną sytuację epidemiologiczną. Jednocześnie ważne jest, aby państwa członkowskie uwzględniały różnice we wskaźnikach sekwencjonowania, tak aby nie zniechęcać do utrzymywania wysokiego poziomu sekwencjonowania.
(4)

W zaleceniu (UE) 2020/912 wprowadzono między innymi, w załączniku I do tego zalecenia, wykaz państw trzecich, specjalnych regionów administracyjnych oraz innych jednostek i władz terytorialnych („państwa lub regiony trzecie”) spełniających kryteria epidemiologiczne określone w tym zaleceniu i w odniesieniu do których można by znieść ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do Unii. Po złagodzeniu ograniczeń wykaz ten nie jest już potrzebny i w związku z tym należy go uchylić.
4)

pkt 12 otrzymuje brzmienie: „12. Akceptowane powinny być następujące unijne cyfrowe zaświadczenia COVID, o ile można zweryfikować ich autentyczność, ważność i integralność: a) zaświadczenia o szczepieniu wydane zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953 w odniesieniu do szczepionki przeciwko COVID-19 objętej przepisem art. 5 ust. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia lub w odniesieniu do szczepionki przeciwko COVID-19, która pomyślnie przeszła procedurę WHO dotyczącą nadzwyczajnego pozwolenia na stosowanie, i wskazujące na to, że ich posiadacz: — zakończył serię szczepień pierwotnych, a od przyjęcia ostatniej dawki minęło co najmniej 14 dni, lub — otrzymał co najmniej jedną dawkę przypominającą po zakończeniu serii szczepień pierwotnych, pod warunkiem że nie upłynął jeszcze okres uznawania określony w rozporządzeniu (UE) 2021/953. Państwa członkowskie mogą również akceptować zaświadczenia o szczepieniu wydane w odniesieniu do innych szczepionek przeciwko COVID-19 objętych przepisem art. 5 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2021/953 lub zaświadczenia o szczepieniu wydane zgodnie z art. 5 ust. 5 akapit czwarty rozporządzenia (UE) 2021/953. Na podstawie dalszych dowodów naukowych Komisja powinna regularnie dokonywać ponownej oceny podejścia określonego w lit. a); b) zaświadczenia o wyniku testu wydane zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953 wskazujące ujemny wynik testu uzyskany: — nie więcej niż 72 godziny przed wyjazdem w przypadku testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT), lub — nie więcej niż 24 godziny przed wyjazdem w przypadku testu antygenowego wymienionego w unijnym wspólnym wykazie testów antygenowych w kierunku COVID-19 uzgodnionym przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Zdrowia (12). Do celów podróżowania w ramach korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się państwa członkowskie powinny akceptować oba rodzaje testów. Państwa członkowskie powinny dążyć do zapewnienia, aby zaświadczenia o wyniku testu były wydawane jak najszybciej po pobraniu próbki testowej; c) zaświadczenia o powrocie do zdrowia wydane zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953, pod warunkiem że nie upłynął jeszcze okres uznawania określony w tym rozporządzeniu.”;
6.

Zaleca się państwom członkowskim, by zapewniły ustanowienie dopasowanych do sytuacji w danym kraju kryteriów i standardów dobrej jakości we wszystkich miejscach świadczenia opieki długoterminowej oraz ścisłe stosowanie tych kryteriów i standardów przez wszystkie podmioty świadczące opiekę długoterminową, niezależnie od ich statusu prawnego. W tym celu państwa członkowskie są proszone o zapewnienie krajowych ram jakości opieki długoterminowej, opartych na zasadach jakości określonych w załączniku i obejmujących odpowiedni mechanizm zapewniania jakości. Ramy te: a) zapewnią, by – we współpracy z podmiotami świadczącymi opiekę długoterminową i osobami korzystającymi z takiej opieki – wszystkie podmioty świadczące usługi opieki długoterminowej we wszystkich miejscach świadczenia takiej opieki przestrzegały kryteriów i standardów jakości; b) zachęcą podmioty świadczące opiekę długoterminową do wykraczania poza minimalne standardy jakości i do ciągłej poprawy jakości oraz zwiększą zdolność tych podmiotów w tym zakresie; c) przydzielą środki na zapewnienie jakości na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz zachęcą podmioty świadczące opiekę długoterminową do uwzględniania środków finansowych na zarządzanie jakością; d) zapewnią, w stosownych przypadkach, uwzględnianie w zamówieniach publicznych wymogów dotyczących jakości opieki długoterminowej; e) będą promować autonomię, niezależne życie i włączenie społeczne we wszystkich miejscach świadczenia opieki długoterminowej; f) zapewnią ochronę przed niewłaściwym traktowaniem, nękaniem, zaniedbywaniem i wszelkimi innymi formami przemocy wobec wszystkich osób potrzebujących opieki i wszystkich opiekunów.
(5)

W niniejszym zaleceniu uwzględniono opinię Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy i włączono COVID-19 do załącznika I do zalecenia. Termin „opieka zdrowotna i społeczna” należy rozumieć jako odnoszący się do działalności gospodarczej ujętej w sekcji Q klasyfikacji statystycznej NACE Rev. 2 (3). W odniesieniu do działalności gospodarczej innej niż działalność ujęta w sekcji Q klasyfikacji statystycznej NACE Rev. 2 wymienione warunki, tj. istnienie „kontekstu pandemii” oraz istnienie „ogniska epidemicznego w ramach działalności wiążącej się z udokumentowanym ryzykiem zakażenia”, należy rozumieć jako warunki wymienione łącznie. W tym względzie „kontekst pandemii” należy rozumieć jako sytuację, w której właściwe organy międzynarodowe, takie jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), uznają wystąpienie danej choroby za pandemię. „Ognisko epidemiczne” w rozumieniu nowego przepisu zalecenia powinno zostać zdefiniowane przez państwa członkowskie zgodnie z ich prawem krajowym lub praktyką krajową. „Udokumentowane” ryzyko zakażenia występuje w ramach działalności, w przypadku której, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową, ustalono związek przyczynowy między pracą w tym sektorze działalności a zwiększonym narażeniem na SARS-CoV-2.
(19)

Zalecane środki opierają się na inicjatywach testujących nowe modele biznesowe i współpracę, takich jak inicjatywy finansowane w ramach partnerstwa dziennikarskiego wspieranego przez program „Kreatywna Europa” (16). Opierają się one również na programach wsparcia finansowego i priorytetach określonych w planie działania na rzecz mediów i sektora audiowizualnego w ramach działań na szczeblu UE służących wspieraniu ekosystemu sektora mediów informacyjnych. Ponadto niektórzy dostawcy usług medialnych posługują się strukturami zarządzania, w których podmioty nienastawione na zysk, takie jak fundusze powiernicze lub fundacje, posiadają całość lub część swojego kapitału, a w niektórych przypadkach odgrywają ważną rolę w wyznaczaniu zarządów i redaktorów naczelnych, co uznaje się za służące zachowaniu niezależności redakcyjnej dostawcy w perspektywie długoterminowej. Inne mechanizmy zarządzania mające podobne cele obejmują ustalenia dotyczące akcjonariatu dziennikarskiego, w ramach których członkowie kadry redakcyjnej lub ich organów przedstawicielskich kontrolują część akcji lub posiadają uprawnienia do zablokowania przystąpienia nowego akcjonariusza posiadającego pakiet kontrolny, który może mieć wpływ na niezależność redakcyjną. Na tej podstawie zalecane środki odnoszą się do możliwych podejść, które dostawcy usług medialnych mogą rozważyć, aby zwiększyć swoją zrównoważoność, a tym samym odporności na naciski polityczne i rynkowe, podkreślając, że nadal są oni najbardziej odpowiedni jako podmioty gospodarcze do opracowania modeli biznesowych odpowiadających ich celom i zdolnościom, zgodnie z segmentami rynku, w których działają.
Według danych z 2020 r. cały import gazu ziemnego pochodzi z Rosji (100 %; średnia unijna: 44 %); zależność od Rosji znacznie przewyższa średnią unijną również w przypadku surowej ropy naftowej (49 %, średnia UE: 26 %) i węgla (70 %, średnia UE: 54 %) (18). Udział gazu ziemnego w koszyku energetycznym (17,7 %) jest niższy niż średnia unijna (24,4 %); podobnie w przypadku ropy naftowej (20,9 %; średnia unijna: 32,7 %), natomiast udział węgla jest wyższy (29,6 %; średnia unijna: 10,8 %). Energia jądrowa stanowi 18,2 % koszyka energetycznego (poziom w Unii: 13,1 %), zaś energia ze źródeł odnawialnych i biopaliwa odpowiadają za 13,4 %. Obecny cel Czech na 2030 r. w zakresie energii ze źródeł odnawialnych wynosi 22 % i jakkolwiek plan odbudowy i zwiększania odporności przewiduje inwestycje w budowę instalacji fotowoltaicznych o łącznej mocy co najmniej 270 MW, to stanowi to jedynie niewielki ułamek całkowitej mocy zainstalowanej wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Czechy będą musiały przyspieszyć wprowadzanie odnawialnych źródeł energii, w szczególności poprzez poprawę ram regulacyjnych i ram dotyczących zezwoleń. Środki, które służyłyby temu celowi, to na przykład uproszczone procedury udzielania zezwoleń na odnawialne źródła energii w ramach punktu kompleksowej obsługi, wyższe progi zwolnień z pozwoleń na budowę oraz z obowiązkowej rejestracji właścicieli instalacji odnawialnych jako przedsiębiorców, a także łatwiejszy dostęp do dostępnej przepustowości sieci. Dalsze środki wspierające mogłyby obejmować przegląd przepisów dotyczących energii i odnawialnych źródeł energii, a także odnośnych systemów wsparcia (np. zachęcanie do tworzenia społeczności energetycznych, wsparcie taryfowe dla produkcji energii odnawialnej na małą skalę, aukcje na nowe instalacje, nowe systemy wsparcia dotyczące celów sektorowych, stosowanie odnawialnych źródeł energii do ogrzewania i chłodzenia, ukierunkowane wsparcie na pompy ciepła, energię geotermalną, odnawialny wodór i zrównoważony biometan).

Korzystna byłaby dla Czech również cyfryzacja i modernizacja sieci elektroenergetycznej w celu dostosowania do zwiększonej obecności w sieci odnawialnych źródeł energii o zmiennej wydajności, w połączeniu z inwestycjami w instalacje magazynowania energii. Dla znalezienia innych źródeł importu gazu ziemnego niż Rosja zasadnicze znaczenie ma wykorzystanie istniejącej sieci gazowej z jej połączeniami oraz dostępnej pojemności magazynowej. Zaleca się, aby nowe inwestycje w infrastrukturę i sieci związane z gazem były w miarę możliwości dostosowane do przyszłych wyzwań, tak by przez zmianę w przyszłości ich przeznaczenia do celów wykorzystania paliw zrównoważonych można było zapewnić im długoterminowy zrównoważony charakter.
(14)

Scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie konwergencji na 2022 r., jest ostrożny w 2022 r. i korzystny w późniejszym okresie. Rząd prognozuje, że realny PKB wzrośnie w 2022 r. o 3,0 %, a w 2023 r. – o 4,4 %. Dla porównania w prognozie Komisji z wiosny 2022 r. przewiduje się wyższy wzrost realnego PKB na poziomie 3,4 % w 2022 r. i niższy wzrost w wysokości 3,0 % w 2023 r., przy czym różnica ta wynika głównie z niższych oczekiwań władz chorwackich co do wzrostu realnego spożycia w sektorze gospodarstw domowych w 2022 r. W programie konwergencji na 2022 r. rząd oczekuje, że w 2022 r. deficyt nominalny zmniejszy się nieco do poziomu 2,8 % PKB i 1,6 % w 2023 r. Nieznaczny spadek w 2022 r. odzwierciedla głównie wzrost działalności gospodarczej oraz zniesienie większości środków nadzwyczajnych. W programie konwergencji na 2022 r. przewidziano, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB spadnie w 2022 r. do 76,2 %, a w 2023 r. – do 71,7 %. Przy uwzględnieniu środków z zakresu polityki znanych w dniu granicznym prognozy deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w latach 2022 i 2023 przewidziany w prognozie Komisji z wiosny 2022 r. ma wynieść odpowiednio 2,3 % PKB i 1,8 % PKB. Jest on niższy niż deficyt przewidywany na 2022 r. i wyższy niż deficyt przewidywany na 2023 r. w programie konwergencji, przede wszystkim ze względu na niższy poziom wydatków na nakłady brutto na środki trwałe i inne wydatki, jakiego spodziewa się Komisja w 2022 r. Ponadto prognoza Komisji zakłada nieco niższy poziom przesunięcia zarówno dochodów, jak i wydatków, co wynika z różnicy w prognozach dotyczących inflacji. W prognozie Komisji z wiosny 2022 r. przewiduje się niższą relację długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, która w 2022 r. wyniesie 75,3 %, a w 2023 r. będzie na wyższy poziomie i wyniesie 73,1 %. Według prognozy Komisji z wiosny 2022 r. średniookresowy (średnia z 10 lat) wzrost produktu potencjalnego szacowany jest na 2,2 %. Szacunki te nie uwzględniają jednak wpływu reform, które są częścią planu odbudowy i zwiększania odporności i które mogą zwiększyć potencjalny wzrost gospodarczy Chorwacji.