PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 150/1

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 510/2014

z dnia 16 kwietnia 2014 r.

ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Należy dostosować rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 (3) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 614/2009 (4) w wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony, a w szczególności w wyniku wprowadzenia w nim rozróżnienia między aktami delegowanymi i aktami wykonawczymi. Aby zwiększyć jasność i przejrzystość obowiązujących przepisów, potrzebne są dalsze dostosowania.

(2) Do dnia 31 grudnia 2013 r. głównym instrumentem wspólnej polityki rolnej (zwanej dalej „WPR”) przewidzianym w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) było rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 (5).

(3) W ramach reformy WPR rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 zostało zastąpione, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r., rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (6). Rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 powinny zostać dostosowane w celu uwzględnienia tego rozporządzenia i w celu zachowania spójności zasad handlu z państwami trzecimi w odniesieniu do, z jednej strony, do produktów rolnych, a z drugiej – do towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych.

(4) Niektóre produkty rolne wykorzystuje się do produkcji zarówno przetworzonych produktów rolnych, jak i towarów niewymienionych w załączniku I do TFUE. Konieczne jest wprowadzenie środków w ramach WPR i w ramach wspólnej polityki handlowej, aby wziąć pod uwagę wpływ handlu tymi produktami i towarami na osiągnięcie celów art. 39 TFUE oraz oddziaływanie środków przyjętych celem wykonania art. 43 TFUE na pozycję gospodarczą tych produktów i towarów, zważywszy na różnicę pomiędzy kosztami związanymi z zaopatrywaniem się w produkty rolne w Unii i na rynku światowym.

(5) W celu uwzględnienia różnej sytuacji rolnictwa oraz przemysłu rolno-spożywczego w Unii, istnieje w Unii rozróżnienie pomiędzy produktami rolnymi wymienionymi w załączniku I do TFUE a przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w tym załączniku. W niektórych państwach trzecich, z którymi Unia zawiera umowy, może nie być takiego rozróżnienia. Dlatego też należy przewidzieć rozszerzenie ogólnych zasad mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych niewymienionych w załączniku I do TFUE na niektóre produkty rolne wymienione w tym załączniku, gdy umowa międzynarodowa przewiduje utożsamianie obu tych rodzajów produktów.

(6) Odniesienie w niniejszym rozporządzeniu do umów międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE należy rozumieć jako odniesienie do art. 218 TFUE.

(7) W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi, jaki przywóz niektórych przetworzonych produktów rolnych mógłby mieć na rynek unijny i na efektywność WPR, powinna istnieć możliwość objęcia przywozu takich produktów dodatkowymi należnościami celnymi, jeśli spełnione zostały określone warunki.

(8) Albumina jaja i albumina mleka są przetworzonymi produktami rolnymi, które nie zostały ujęte w załączniku I do TFUE. Ze względu na harmonizację i uproszczenie wspólny system handlu albuminą jaja i albuminą mleka określony w rozporządzeniu (WE) nr 614/2009 należy włączyć do zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Biorąc pod uwagę fakt, że jaja można w dużej mierze zastąpić albuminą jaja i, w pewnym stopniu, albuminą mleka, zasady handlu albuminą jaja i albuminą mleka powinny odpowiadać zasadom handlu ustalonym w odniesieniu do jaj.

(9) Konieczne jest określenie głównych zasad mających zastosowanie do zasad handlu przetworzonymi produktami rolnymi i towarami nieobjętymi załącznikiem I pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych dotyczących preferencyjnych zasad handlu na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 (7), a także innych unijnych niezależnych zasad wymiany handlowej. Konieczne jest również wprowadzenie możliwości ustalania obniżonych należności celnych przywozowych i kontyngentów taryfowych oraz przyznawania refundacji wywozowych zgodnie z tymi głównymi zasadami. Te zasady i przepisy powinny uwzględniać ograniczenia dotyczące należności celnych przywozowych i subsydiów wywozowych wynikające ze zobowiązań przyjętych przez Unię na mocy umów w ramach WTO i umów dwustronnych.

(10) Ze względu na bliskie powiązania między rynkiem albuminy jaja i albuminy mleka a rynkiem jaj powinno być możliwe wymaganie przedstawienia pozwolenia na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka oraz zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka, jeśli na rynku tych produktów lub na rynku jaj w Unii występują zakłócenia lub mogą one wystąpić z powodu procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka. Powinna istnieć możliwość objęcia wydawania pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka objętych pozwoleniem oraz dopuszczania ich do swobodnego obrotu wymogami dotyczącymi miejsca ich wytworzenia, pochodzenia, autentyczności i cech jakościowych.

(11) Aby uwzględnić zmiany w handlu i rozwój sytuacji na rynku, potrzeby rynków albuminy jaja i albuminy mleka lub rynku jaj oraz wyniki monitorowania przywozu albuminy jaja i albuminy mleka, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zasad dotyczących poddania przywozu albuminy jaja i albuminy mleka w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz, przepisów dotyczących praw i obowiązków wynikających z pozwolenia na przywóz oraz jego skutków prawnych, przypadków, w których stosuje się tolerancję w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przewidzianego w pozwoleniu, zasad dotyczących wydawania pozwolenia na przywóz i poddania dopuszczania do swobodnego obrotu obowiązkowi przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi miejsce wytworzenia, pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów, zasad dotyczących przekazywania pozwoleń na przywóz lub ograniczenia przekazywania tych pozwoleń, określania przypadków, w których przedstawienie pozwolenia na przywóz nie jest wymagane, i przypadków, w których złożenie zabezpieczenia gwarantującego przywóz produktów w okresie ważności pozwolenia jest lub nie jest wymagane.

(12) Niektóre przetworzone produkty rolne niewymienione w załączniku I do TFUE uzyskuje się przy użyciu produktów rolnych, które są przedmiotem WPR. Stawki celne stosowane do przywozu tych przetworzonych produktów rolnych powinny równoważyć różnicę między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji na rynku światowym i ich cenami na rynku Unii, przy jednoczesnym zapewnieniu konkurencyjności danego sektora przemysłu przetwórczego.

(13) Zgodnie z niektórymi umowami międzynarodowymi przyznaje się obniżkę lub stopniowo znosi się należności celne przywozowe za przetworzone produkty rolne w odniesieniu do elementów rolnych, dodatkowych ceł za cukier i mąkę oraz stawek celnych ad valorem w ramach polityki handlowej Unii. Powinna istnieć możliwość ustalania tych obniżek poprzez odniesienie do elementów rolnych stosowanych w handlu niepreferencyjnym.

(14) Element rolny należności celnej przywozowej powinien równoważyć różnicę między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji określonych przetworzonych produktów rolnych na rynku światowym i ich cenami na rynku unijnym. Konieczne jest zatem utrzymanie ścisłego powiązania pomiędzy obliczaniem elementu rolnego należności celnej przywozowej mającej zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych a tej mającej zastosowanie do produktów rolnych przywożonych w niezmienionym stanie.

(15) W celu wdrożenia umów międzynarodowych przewidujących obniżenie lub stopniowe znoszenie należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne w odniesieniu do konkretnych produktów rolnych wykorzystanych albo uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do sporządzenia wykazu produktów rolnych, które mają zostać uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych, określania równoważnych ilości i zasad przeliczania innych produktów rolnych na równoważne ilości konkretnych produktów rolnych uznanych za wykorzystane, elementów niezbędnych do obliczania zredukowanego elementu rolnego oraz obniżonych ceł dodatkowych, a także metod tego obliczania oraz nieznacznych kwot, dla których zredukowane elementy rolne i obniżone dodatkowe cła za cukier i mąkę ustala się na zero.

(16) Istnieje możliwość przyznawania koncesji taryfowych na przywóz w odniesieniu do nieograniczonych ilości danych towarów lub w odniesieniu do ograniczonych ilości produktów objętych kontyngentem taryfowym. W przypadku gdy, zgodnie z niektórymi umowami międzynarodowymi, przyznaje się koncesje taryfowe w ramach kontyngentów taryfowych, kontyngenty te powinna wprowadzać i nimi zarządzać Komisja. Z przyczyn praktycznych ważne jest, aby zarządzanie nierolną częścią należności celnych przywozowych za towary, w odniesieniu do których uzgodniono preferencje taryfowe, podlegało tym samym zasadom co zarządzanie elementem rolnym.

(17) Ze względu na bliskie powiązania między rynkami albuminy jaja i albuminy mleka a rynkiem jaj kontyngenty taryfowe dotyczące albuminy jaja i albuminy mleka powinno się wprowadzać i zarządzać nimi w ten sam sposób co kontyngentami taryfowymi dotyczącymi jaj na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. W razie potrzeby metody zarządzania powinny uwzględniać zapotrzebowanie rynku unijnego i konieczność zachowania jego równowagi, a także opierać się na metodach stosowanych w przeszłości, z uwzględnieniem praw wynikających z umów w ramach WTO.

(18) W celu zapewnienia podmiotom gospodarczym równego dostępu do rynku i równego traktowania, uwzględnienia wymagań związanych z zapotrzebowaniem na rynku unijnym oraz zachowania równowagi na tym rynku należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do warunków, które muszą zostać spełnione, aby złożyć wniosek w ramach kontyngentu taryfowego, i przepisów odnoszących się do przekazywania praw objętych kontyngentem taryfowym, do uzależniania udziału w kontyngencie taryfowym od złożenia zabezpieczenia oraz specyficznego charakteru, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentów taryfowych.

(19) W celu zapewnienia, aby wywożone produkty mogły pod pewnymi warunkami korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, na podstawie umów międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z TFUE, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów nakładających na właściwe organy państw członkowskich obowiązek wydania, na wniosek i po dokonaniu odpowiednich kontroli, dokumentu potwierdzającego, że produkty spełniają warunki, które w przypadku wywozu mogą uprawniać do korzystania ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich, pod warunkiem spełnienia określonych warunków.

(20) Istnieje ryzyko, że zapotrzebowanie przemysłu przetwórczego na surowce rolne nie będzie mogło w warunkach konkurencji zostać całkowicie zaspokojone przez surowce z Unii. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 (8) zezwolono na obejmowanie takich towarów procedurą uszlachetniania czynnego pod warunkiem spełnienia warunków ekonomicznych określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 (9). Rozporządzenie (EWG) nr 2913/1992 ma zostać zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (10), jednak dopiero ze skutkiem od dnia 1 czerwca 2016 r. Dlatego też właściwe jest odniesienie się do rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności wobec faktu, że w przyszłości odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 mają być uznawane za odniesienia do rozporządzenia (UE) nr 952/2013. W wyraźnie określonych okolicznościach należy rozważyć warunki ekonomiczne, które muszą być spełnione, aby objąć określone ilości produktów rolnych procedurą uszlachetniania czynnego. Ilości te powinny zostać określone na podstawie bilansu dostaw. System świadectw uszlachetniania czynnego wydawanych przez państwa członkowskie powinien zapewniać sprawiedliwy dostęp do dostępnych ilości, równe traktowanie podmiotów gospodarczych i zrozumiałość.

(21) W celu zapewnienia ostrożnego i skutecznego zarządzania procedurą uszlachetniania czynnego, z uwzględnieniem sytuacji na unijnym rynku danych produktów oraz potrzeb i praktyk przemysłu przetwórczego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do wykazu produktów rolnych, na które można wydawać świadectwa uszlachetniania czynnego, praw wynikających ze świadectw uszlachetniania czynnego i ich skutków prawnych, przekazywania praw między podmiotami gospodarczymi i przepisów koniecznych dla wiarygodności i skuteczności systemu świadectw uszlachetniania czynnego, jeżeli chodzi o autentyczność świadectw, ich przekazywanie lub ograniczenia ich przekazywania.

(22) W granicach określonych w zobowiązaniach Unii w ramach WTO ustanowić należy zasady dotyczące przyznawania refundacji wywozowych za niektóre produkty rolne wykorzystywane przy produkcji towarów niewymienionych w załączniku I do TFUE, aby uniknąć karania producentów tych towarów z powodu cen, które są zobowiązani stosować w odniesieniu do swoich dostaw w następstwie WPR. Refundacje te powinny pokrywać jedynie różnicę pomiędzy ceną produktu rolnego na rynku unijnym i na rynku światowym. Ustalenia te powinny zatem zostać wprowadzone jako część zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych.

(23) Wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I kwalifikujących się do refundacji wywozowych powinien być ustalony z uwzględnieniem wpływu różnicy między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji na rynku unijnym i na rynku światowym oraz potrzeby zrównoważenia tej różnicy w całości albo w części, aby ułatwić wywóz produktów rolnych wykorzystywanych w danych towarach nieobjętych załącznikiem I.

(24) Należy zapewnić nieprzyznawanie refundacji wywozowych za przywożone towary nieobjęte załącznikiem I dopuszczone do swobodnego obrotu, które są przedmiotem powrotnego wywozu, są wywożone po przetworzeniu lub stanowią składnik innych towarów nieobjętych załącznikiem I. W odniesieniu do przywożonych zbóż, ryżu, mleka i przetworów mlecznych lub jaj dopuszczonych do swobodnego obrotu należy zapewnić nieprzyznawanie refundacji, jeśli towary są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład towarów nieobjętych załącznikiem I.

(25) Stawki refundacji wywozowych za produkty rolne wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I powinny być ustalane według tych samych zasad i na tych samych warunkach, a także zgodnie z tą samą procedurą co stawki refundacji wywozowych za produkty rolne wywożone w niezmienionym stanie, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013 oraz rozporządzeniem Rady (UE) nr 1370/2013 (11).

(26) Biorąc pod uwagę z jednej strony ścisłe związki między towarami nieobjętymi załącznikiem I i produktami rolnymi, które są wykorzystywane do produkcji tych towarów nieobjętych załącznikiem I, a z drugiej strony różnice między tymi towarami i produktami, konieczne jest wprowadzenie możliwości stosowania do towarów nieobjętych załącznikiem I horyzontalnych przepisów dotyczących refundacji wywozowych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013.

(27) W celu uwzględnienia specyficznych procesów produkcyjnych i wymogów handlowych dotyczących towarów niewymienionych w załączniku I i zawierających niektóre produkty rolne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów dotyczących zasad odnoszących się do cech charakterystycznych towarów nieobjętych załącznikiem I, które mają zostać wywiezione, i produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji, zasad dotyczących ustalania refundacji wywozowych za niektóre produkty rolne wywożone po przetworzeniu w towary nieobjęte załącznikiem I, zasad dowodowych w zakresie wykazania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, zasad wprowadzających wymóg sporządzenia deklaracji stosowania niektórych przywożonych produktów rolnych, zasad dotyczących zaliczania produktów rolnych do produktów podstawowych i określania ilości referencyjnej każdego z produktów podstawowych oraz stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne do towarów nieobjętych załącznikiem I.

(28) Przestrzeganie limitów wywozu wynikających z umów międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE należy zapewnić poprzez wydawanie świadectw refundacji na okresy referencyjne określone w umowach z uwzględnieniem corocznej kwoty przewidzianej w odniesieniu do drobnych eksporterów.

(29) Refundacje wywozowe powinny być przyznawane do wysokości całkowitej dostępnej kwoty w zależności od konkretnej sytuacji handlu towarami nieobjętymi załącznikiem I. System świadectw refundacji powinien ułatwić skuteczne zarządzanie kwotami refundacji.

(30) Należy przewidzieć ważność na terenie całej Unii świadectw refundacji wydanych przez państwa członkowskie i uzależnić ich wydanie od złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot wystąpi z wnioskiem o refundację. Należy określić zasady dotyczące refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przyznawanych w zakresie wszystkich stosowanych stawek refundacji oraz składania i zwrotu zabezpieczeń.

(31) W celu monitorowania wydatków na refundacje wywozowe i wdrażania systemu świadectw refundacji należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przepisów dotyczących praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji, zasad dotyczących ich przekazywania lub ograniczeń ich przekazywania, przypadków i sytuacji, w których przedstawienie świadectwa refundacji lub złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane, oraz tolerancji, w ramach której nie ma zastosowania obowiązek złożenia wniosku o refundacje.

(32) Uwzględniając wpływ zamierzonych środków odnoszących się do refundacji wywozowych, należy wziąć pod uwagę ogólnie przedsiębiorstwa przetwarzające produkty rolne, a w szczególności sytuację małych i średnich przedsiębiorstw. Z uwagi na specyficzne potrzeby drobnych eksporterów należy przydzielić im ogólną kwotę na każdy rok budżetowy i zwolnić ich z wymogu przedkładania świadectw refundacji na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych.

(33) Jeśli na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zostaną przyjęte środki w odniesieniu do wywozu produktu rolnego, a wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I z wysoką zawartością tego produktu może przeszkodzić osiągnięciu celu tych środków, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do określenia środków równoważnych, które należy wprowadzić w odniesieniu do wywozu tych towarów nieobjętych załącznikiem I, spełniając jednocześnie wszelkie zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych.

(34) Zgodnie z niektórymi umowami międzynarodowymi Unia może ograniczyć należności celne przywozowe i kwoty przypadające do zapłaty w odniesieniu do wywozu w celu zrównoważenia, w całości albo w części, różnic w cenach produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji przetworzonych produktów rolnych lub towarów nieobjętych załącznikiem I. W odniesieniu do tych przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I należy określić, że kwoty te są ustalane wspólnie jako część całkowitego cła oraz mają na celu zrównoważenie różnic między cenami produktów rolnych, które należy wziąć pod uwagę na rynku danego państwa lub regionu, a cenami na rynku unijnym.

(35) Ponieważ skład przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I może być istotny dla prawidłowego stosowania zasad handlu określonych w niniejszym rozporządzeniu, możliwe powinno być ustalenie ich składu przy wykorzystaniu analiz jakościowych i ilościowych.

(36) W celu wdrożenia umów międzynarodowych zawartych przez Unię i zapewnienia przejrzystości i spójności ze zmianami do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (12) należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do uzupełnienia i zmiany niektórych, innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia i załączników do niego we wspomnianych celach.

(37) Należy wprowadzić przepis dotyczący dostarczania przez państwa członkowskie Komisji i sobie nawzajem informacji niezbędnych do realizacji zasad handlu przetworzonymi produktami rolnymi i towarami nieobjętymi załącznikiem I.

(38) W celu zapewnienia integralności systemów informacyjnych oraz autentyczności i czytelności przekazywanych dokumentów i związanych z nimi danych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do określania charakteru i rodzaju informacji, które mają być przekazywane, kategorii danych, które mają być przetwarzane, maksymalnych okresów ich przechowywania oraz celu przetwarzania, prawa dostępu do informacji lub systemów informacyjnych oraz warunków publikacji tych informacji.

(39) Stosuje się przepisy Unii dotyczące ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a w szczególności przepisy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (13) oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (14).

(40) W celu uniknięcia zbędnych obciążeń administracyjnych dla podmiotów i organów krajowych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do ustalania progu, poniżej którego mają nie być pobierane ani przyznawane kwoty z tytułu należności celnych przywozowych, dodatkowych należności przywozowych, obniżonych należności celnych przywozowych, refundacji wywozowych oraz kwot, jakie mają być pobierane lub przypadających do zapłaty przy kompensowaniu wspólnie ustalonej ceny.

(41) Biorąc pod uwagę ścisłe związki między towarami nieobjętymi załącznikiem I a produktami rolnymi, które są wykorzystywane do produkcji tych towarów nieobjętych załącznikiem I, konieczne jest wprowadzenie możliwości stosowania odpowiednio do towarów nieobjętych załącznikiem I przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji, nadzoru i kar określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (15) i przyjętych na jego podstawie.

(42) W celu zapewnienia stosowania przepisów horyzontalnych przyjętych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 do pozwoleń na przywóz i kontyngentów taryfowych na przywóz przetworzonych produktów rolnych oraz do refundacji wywozowych i świadectw refundacji dotyczących towarów nieobjętych załącznikiem I należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do dostosowywania, w razie potrzeby, przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji, nadzoru i kar przyjętych na podstawie tego rozporządzenia.

(43) Przy przyjmowaniu aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych przed przyjęciem aktów delegowanych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(44) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przywozu należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków określających przetworzone produkty rolne, do których, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków, powinno się stosować dodatkowe należności przywozowe, środków do celów stosowania tych dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do terminów udowodnienia ceny importowej, składania dokumentacji dowodowej i określania poziomu dodatkowych należności przywozowych, środków ustalających reprezentatywne ceny i wielkości progowe do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych, środków dotyczących formatu i treści pozwolenia na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka, dotyczących składania wniosków oraz wydawania i stosowania tych pozwoleń na przywóz, dotyczących ich okresu ważności, dotyczących procedur odnoszących się do złożenia zabezpieczenia w odniesieniu do tych pozwoleń i jego wysokości, dotyczących dowodów spełnienia wymogów stosowania tych pozwoleń, dotyczących poziomu tolerancji w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przywozu ilości wymienionej w pozwoleniu na przywóz oraz dotyczących wydawania zastępczych pozwoleń na przywóz oraz duplikatów pozwoleń na przywóz, środków dotyczących traktowania pozwoleń na przywóz przez państwa członkowskie, jak również dotyczących wymiany informacji potrzebnych do zarządzania systemem pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka, w tym procedur odnoszących się do szczególnej pomocy administracyjnej pomiędzy państwami członkowskimi, obliczania należności celnych przywozowych i ustalania poziomu należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne w ramach wykonywania międzynarodowych uzgodnień.

(45) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przywozu należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków określających ustalone ilości produktów rolnych uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych w celu obniżenia lub stopniowego znoszenia należności celnych przywozowych stosowanych w handlu preferencyjnym i określenia odpowiednich wymogów dotyczących dokumentów, rocznych kontyngentów taryfowych oraz metody administrowania, jaka ma być stosowana w odniesieniu do przywozu przetworzonych produktów rolnych i niektórych produktów rolnych zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, procedur stosowania przepisów szczególnych określonych w umowach międzynarodowych lub aktach przyjmujących system przywozu lub wywozu dotyczących w szczególności gwarancji obejmujących charakter, miejsce wytworzenia i pochodzenie danego produktu, uznania dokumentu wykorzystywanego do weryfikacji tych gwarancji, złożenia dokumentu wydanego przez kraj wywozu i dotyczącego przeznaczenia i wykorzystania produktu, środków określających okres ważności pozwoleń na przywóz, procedury odnoszącej się do złożenia zabezpieczenia i jego wysokości, stosowania tych pozwoleń na przywóz, a w razie konieczności szczególne środki dotyczące zwłaszcza warunków składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i udzielania pozwoleń w ramach kontyngentu taryfowego oraz określania odpowiednich wymogów dotyczących dokumentów.

(46) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przywozu i procedury uszlachetniania czynnego należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków dotyczących zarządzania procesem, gwarantujących nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych, i środków dotyczących ponownego przydzielenia niewykorzystanej ilości kontyngentu taryfowego, środków ochronnych przeciwko przywozowi do Unii zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE) nr 260/2009 (16) i (WE) nr 625/2009 (17) lub środków ochronnych przewidzianych w umowach międzynarodowych, środków dotyczących ilości produktów rolnych, na które mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, środków dotyczących realizacji systemu świadectw uszlachetniania czynnego w odniesieniu do wymaganych dokumentów i procedur składania wniosków oraz wydawania świadectw uszlachetniania czynnego, środków dotyczących zarządzania świadectwami uszlachetniania czynnego przez państwa członkowskie oraz procedur pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi, środków ograniczających ilości, na które mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych świadectw i zawieszających przyjmowanie wniosków o świadectwa uszlachetniania czynnego, jeśli dotyczą one dużych ilości, oraz środków zawieszających stosowanie procedury przetwarzania lub uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka.

(47) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków dotyczących stosowania stawek refundacji, dotyczących obliczania refundacji wywozowych, dotyczących zaliczania niektórych produktów do produktów podstawowych oraz określenia ilości referencyjnej produktów podstawowych, dotyczących ubiegania się o świadectwa wywozu, wydawania ich oraz zarządzania świadectwami wywozu niektórych towarów nieobjętych załącznikiem I do niektórych miejsc przeznaczenia, jeżeli jest to przewidziane w umowie międzynarodowej zawartej lub tymczasowo stosowanej przez Unię zgodnie z TFUE, oraz dotyczących traktowania ubytków produktów i strat ilościowych w trakcie procesu produkcji i przetwarzania produktów ubocznych.

(48) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków określających procedury zgłaszania i dowodów potrzebnych do wykazania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I niezbędnych do wdrożenia systemu refundacji wywozowych, uproszczonych dowodów przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych, środków dotyczących stosowania zasad horyzontalnych w odniesieniu do refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I, środków dotyczących wdrażania systemu świadectw refundacji wywozowych w odniesieniu do składania, formatu i treści wniosków o wydawanie świadectw refundacji, formatu, treści i okresu ważności świadectwa refundacji, procedury składania wniosków i wydawania świadectw refundacji oraz ich stosowania, procedury odnoszącej się do złożenia zabezpieczenia i jego wysokości, poziomu tolerancji w odniesieniu do kwot refundacji wywozowych, o które nie wniesiono, oraz dowodów spełnienia zobowiązań wynikających ze świadectwa refundacji.

(49) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu i niektórych przepisów ogólnych należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków dotyczących traktowania świadectw refundacji wywozowych przez państwa członkowskie i wymiany informacji, a także szczególnej pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi w odniesieniu do świadectw refundacji, środków dotyczących ustalania łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom i indywidualnego progu zwolnienia z obowiązku przedstawiania świadectw refundacji, środków dotyczących wydawania zastępczych świadectw refundacji lub duplikatów świadectw refundacji, środków ograniczających kwoty, na które mogą być wydawane świadectwa refundacji, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych świadectw oraz zawieszających przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw refundacji, jeśli dotyczą one ilości przekraczających kwoty dostępne w oparciu o zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych, niezbędnych zasad proceduralnych i technicznych kryteriów stosowania innych środków w odniesieniu do wywozu, środków ustalania mającej zastosowanie należności celnej w przypadku bezpośredniego wyrównywania w handlu preferencyjnym oraz odnośnych kwot przypadających do zapłaty przy wywozie do danego państwa lub regionu, środków zapewniających, że przetworzone produkty rolne deklarowane na wywóz w ramach preferencyjnej umowy handlowej nie są faktyczne wywożone w ramach niepreferencyjnej umowy handlowej lub vice versa, środków dotyczących metod analizy jakościowej i ilościowej przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I, przepisów technicznych niezbędnych do ich identyfikacji oraz procedur do celów ich klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej.

(50) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu i niektórych przepisów ogólnych należy również powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków niezbędnych do wykonania zobowiązań Komisji i państw członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji dotyczących metod przekazywania, przepisów dotyczących informacji, które mają być przekazywane, uzgodnień w zakresie zarządzania informacjami, które mają być przekazywane, treści, formy, harmonogramu, częstotliwości i terminów przekazywania oraz uzgodnień dotyczących przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów objętych ochroną danych osobowych i uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony ich tajemnic handlowych i środków dotyczących stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji, nadzoru i kar przyjętych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 do pozwoleń na przywóz i kontyngentów taryfowych na przywóz przetworzonych produktów rolnych oraz do refundacji wywozowych i świadectw refundacji dotyczących towarów nieobjętych załącznikiem I.

(51) Ze względu na ich szczególny charakter akty wykonawcze w zakresie środków dotyczących ustalania reprezentatywnych cen i wielkości progowych do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych i poziomu należności przywozowych zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, środków ograniczających ilości, na które mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego oraz świadectwa refundacji, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych świadectw oraz zawieszające przyjmowanie wniosków o wydanie tych świadectw, jak również środków dotyczących zarządzania procesem, gwarantujących nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych, i ponownego przydzielania niewykorzystanych ilości kontyngentów taryfowych, powinny być przyjmowane bez zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (18). Wszystkie pozostałe akty wykonawcze przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(52) W celu przyjmowania aktów wykonawczych, które mają być przyjęte zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011, należy stosować procedurę sprawdzającą, zważywszy na fakt, że akty te odnoszą się do WPR, o czym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) tego rozporządzenia.

(53) Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeśli jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą we właściwie uzasadnionych przypadkach związanych ze środkami ochronnymi w odniesieniu do przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii lub do zakłóceń, lub też potencjalnych zakłóceń na rynku unijnym wymagających zawieszenia stosowania procedury przetwarzania lub uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka.

(54) Zgodnie z zasadą proporcjonalności do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia wymagane i właściwe jest określenie zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej.

(55) W celu utrzymania istniejącego stanu rzeczy niniejsze rozporządzenie powinno obejmować załączniki zawierające następujące wykazy: wykaz przetworzonych produktów rolnych zastępujący załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009; wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I zastępujący załącznik II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 578/2010 (19) i załącznik XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007; wykaz produktów podstawowych wykorzystywanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I, zastępujący załącznik I do rozporządzenia (UE) nr 578/2010;wykaz przetworzonych produktów rolnych, na które nałożone mogą zostać dodatkowe należności przywozowe, zastępujący załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009; oraz wykaz produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji przetworzonych produktów rolnych zastępujący załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009.

(56) Należy zatem uchylić rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 oraz (WE) nr 614/2009.

(57) Ponieważ przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia zapewniono wymaganą spójność za pomocą przepisów przejściowych zawartych w art. 230 ust. 1 akapit drugi lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, należy zacząć stosować niniejsze rozporządzenie w możliwie najkrótszym czasie po przyjęciu rozporządzeń wchodzących w skład pakietu dotyczącego reformy WPR, przy jednoczesnym pełnym zachowaniu pewności prawnej oraz spełnieniu uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

Niniejsze rozporządzenie określa zasady handlu mające zastosowanie do przywozu przetworzonych produktów rolnych oraz wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I i produktów rolnych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do przywozu produktów rolnych objętych umową międzynarodową zawartą lub tymczasowo stosowaną przez Unię zgodnie z TFUE i przewidującą możliwość zaliczania tych produktów do przetworzonych produktów rolnych podlegających handlowi preferencyjnemu.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a) „produkty rolne” oznaczają produkty, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

b) „przetworzone produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

c) „towary nieobjęte załącznikiem I” oznaczają te produkty niewymienione w załączniku I do TFUE, które są wymienione w kolumnie pierwszej i drugiej załącznika II do niniejszego rozporządzenia;

d) „produkty podstawowe” oznaczają produkty rolne wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;

e) „element rolny” oznacza część należności celnej przywozowej mającej zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, odpowiadającą należnościom celnym przywozowym mającym zastosowanie do produktów rolnych wymienionych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, albo, w stosownych przypadkach, obniżone należności celne mające zastosowanie do tych produktów rolnych pochodzących z danych krajów, w odniesieniu do wykorzystanych lub uznanych za wykorzystane ilości produktów rolnych;

f) „element nierolny” oznacza część opłaty odpowiadającej cłom wspólnej taryfy celnej, obniżoną o element rolny zdefiniowany w lit. e);

g) „dodatkowe cła za cukier i mąkę” oznaczają dodatkowe cło za cukier (AD S/Z) oraz dodatkowe cło za mąkę (AD F/M), o których mowa w części pierwszej sekcja I pkt B.6 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, i określone w części trzeciej sekcja I załącznik 1 tabela 2 załącznika I do tego rozporządzenia;

h) „stawka celna ad valorem” oznacza część należności celnej przywozowej wyrażoną jako odsetek wartości celnej;

i) „grupa produktów 1” oznacza serwatkę w proszku, granulkach lub innej stałej postaci, niezawierającą dodatku cukru ani innego środka słodzącego, oznaczoną kodem od CN ex 0404 10 02 do CN ex 0404 10 16;

j) „grupa produktów 2” oznacza mleko w proszku, granulkach lub innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru ani innego środka słodzącego, o zawartości tłuszczu nieprzekraczającej 1,5 % masy, inne niż w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto nieprzekraczającej 2,5 kg, oznaczone kodem CN ex 0402 10 19;

k) „grupa produktów 3” oznacza mleko w proszku, granulkach lub innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru ani innego środka słodzącego, o zawartości tłuszczu 26 % masy, inne niż w bezpośrednich opakowaniach o zawartości netto nieprzekraczającej 2,5 kg, oznaczone kodem CN ex 0402 21 18;

l) „grupa produktów 6” oznacza masło o zawartości tłuszczu 82 % masy, oznaczone kodem CN ex 0405 10.

ROZDZIAŁ II

PRZYWÓZ PRZETWORZONYCH PRODUKTÓW ROLNYCH

SEKCJA I

Przepisy ogólne dotyczące przywozu

Podsekcja I

Należności celne przywozowe za przetworzone produkty rolne

Artykuł 3

Elementy należności celnych przywozowych

1. W odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 1 załącznika I należności celne przywozowe ustalone we wspólnej taryfie celnej składają się z elementu rolnego, który nie stanowi części stawki celnej ad valorem, oraz elementu nierolnego, który jest stawką celną ad valorem.

2. W odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 2 załącznika I należności celne przywozowe ustalone we wspólnej taryfie celnej składają się ze stawki celnej ad valorem oraz elementu rolnego, który stanowi część stawki celnej ad valorem. W przypadku gdy nie istnieje stawka celnej ad valorem dla przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 2 załącznika I, element rolny dla tych produktów uznaje się za część specyficznej stawki celnej za te produkty.

Artykuł 4

Maksymalna stawka celna

1. W przypadku gdy należy zastosować maksymalną stawkę celną, metoda obliczania tej maksymalnej stawki celnej jest ustalona we wspólnej taryfie celnej na podstawie art. 31 TFUE.

2. Jeśli, w przypadku przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 1 załącznika I, maksymalna stawka celna obejmuje dodatkowe cło za cukier i mąkę, metoda obliczania tego dodatkowego cła jest ustalona we wspólnej taryfie celnej na podstawie art. 31 TFUE.

Artykuł 5

Dodatkowe należności przywozowe mające na celu zapobieganie lub przeciwdziałanie wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków

1. Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające przetworzone produkty rolne wymienione w załączniku IV, do których, jeśli przy przywozie podlegają stawce celnej ustanowionej we wspólnej taryfie celnej, stosuje się dodatkowe należności celne. Te akty wykonawcze przyjmuje się wyłącznie w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków, które mogłyby wyniknąć z tego przywozu, oraz jeżeli:

a) przywóz dokonywany jest po cenie niższej od poziomu zgłoszonego WTO przez Unię („cena progowa”); lub

b) wielkość przywozu w dowolnym roku przekracza pewien poziom („wielkość progowa”).

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. Nie nakłada się dodatkowych należności przywozowych zgodnie z ust. 1, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku Unii lub jeżeli skutki takich dodatkowych należności przywozowych byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.

3. Do celów ust. 1 lit. a) ceny importowe określa się na podstawie cen importowych c.i.f. danej przesyłki.

Ceny importowe c.i.f. są porównywane z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na unijnym rynku przywozowym tego produktu.

Ceny reprezentatywne są ustalane w regularnych odstępach czasu na podstawie danych zebranych w ramach systemu nadzoru wspólnotowego ustanowionego na podstawie art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/1993 (20).

4. Wielkość progowa opiera się na możliwościach dostępu do rynku określanych jako przywóz, zdefiniowanych jako procentowy udział w konsumpcji krajowej w przeciągu trzech lat poprzedzających rok, w którym występują lub mogą wystąpić niekorzystne skutki, o których mowa w ust. 1.

5. Komisja może przyjąć akty wykonawcze zawierające środki niezbędne do stosowania niniejszego artykułu, w szczególności środki dotyczące terminów udowodnienia ceny importowej oraz złożenia dokumentacji dowodowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

6. Komisja może przyjąć akty wykonawcze bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2 lub 3, w przypadku produktów określonych zgodnie z ust. 1:

a) ustalające reprezentatywne ceny i wielkości progowe do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych;

b) ustalające poziom dodatkowych należności przywozowych zgodnie z zasadami określonymi w umowach międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE.

7. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ceny progowe, o których mowa w ust. 1 lit. a).

Podsekcja II

Przywóz albuminy jaja i albuminy mleka

Artykuł 6

Pozwolenia na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka

1. Przywóz w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu albuminy jaja i albuminy mleka może podlegać przedstawieniu pozwolenia na przywóz, w przypadku gdy takie pozwolenie jest konieczne w celu zarządzania odnośnymi rynkami, a w szczególności w celu monitorowania handlu tymi produktami.

2. Bez uszczerbku dla środków podjętych zgodnie z art. 14 państwa członkowskie wydają pozwolenia na przywóz, o których mowa w ust. 1, każdemu wnioskodawcy prowadzącemu działalność na terytorium Unii, niezależnie od tego, gdzie znajduje się jego miejsce prowadzenia działalności, o ile akt przyjęty zgodnie z art. 43 ust. 2 TFUE nie stanowi inaczej.

3. Pozwolenia na przywóz, o których mowa w ust. 1, są ważne na terenie całej Unii.

4. Wydawanie pozwoleń na przywóz, o których mowa w ust. 1, i dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów objętych pozwoleniem może podlegać wymogom dotyczącym miejsca wytworzenia i pochodzenia danych produktów i przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi miejsce wytworzenia, pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów.

Artykuł 7

Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz

1. Wydawanie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 6, może być warunkowane złożeniem zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot gospodarczy dokona przywozu produktów w okresie ważności pozwolenia na przywóz.

2. Zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli produkty nie zostaną przywiezione w okresie ważności pozwolenia na przywóz.

3. Zabezpieczenie nie ulega jednak przepadkowi, jeśli niedokonanie przywozu produktów w tym terminie spowodowane było działaniem siły wyższej lub jeżeli ilości, które nie zostały przywiezione w tym okresie, są na poziomie tolerancji.

Artykuł 8

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) zasad dotyczących poddania przywozu albuminy jaja i albuminy mleka w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz;

b) zasad dotyczących praw i obowiązków wynikających z pozwolenia na przywóz oraz jego skutków prawnych;

c) przypadków, w których stosuje się tolerancję w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przywozu ilości wymienionej w pozwoleniu lub w których w pozwoleniu należy wskazać pochodzenie;

d) zasad dotyczących wydania pozwolenia na przywóz lub zasad dotyczących poddania dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów objętych pozwoleniem obowiązkowi przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi miejsce wytworzenia, pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów;

e) zasad dotyczących przekazywania zezwoleń na przywóz lub ograniczenia ich przekazywania;

f) przypadków, w których przedstawienie pozwolenia na przywóz nie jest wymagane;

g) zasad poddania wydawania pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 6, obowiązkowi złożenia zabezpieczenia.

Artykuł 9

Uprawnienia wykonawcze

Komisja przyjmuje – w razie potrzeby – akty wykonawcze dotyczące:

a) formatu i treści pozwolenia na przywóz;

b) składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz, wydawania tych pozwoleń i ich wykorzystywania;

c) okresów ważności pozwoleń na przywóz, wysokości zabezpieczenia, które należy złożyć, oraz procedury jego składania;

d) dowodów na to, że spełnione zostały wymogi dotyczące wykorzystywania pozwoleń na przywóz;

e) stopnia tolerancji w odniesieniu do przestrzegania obowiązku przywozu ilości wymienionej w pozwoleniu na przywóz;

f) wydawania zastępczych pozwoleń na przywóz i duplikatów pozwoleń na przywóz;

g) traktowania pozwoleń na przywóz przez państwa członkowskie i wymiany informacji potrzebnych do zarządzania systemem, w tym procedur związanych ze szczególną pomocą administracyjną między państwami członkowskimi.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

SEKCJA II

Handel preferencyjny

Podsekcja I

Obniżanie należności celnych przywozowych

Artykuł 10

Obniżanie i stopniowe znoszenie elementów rolnych, stawek celnych ad valorem i dodatkowych ceł

1. Jeżeli umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana przez Unię zgodnie z TFUE:

a) przewiduje obniżenie lub kolejne obniżenia prowadzące do stopniowego zniesienia należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne; oraz

b) określa produkty kwalifikujące się do tych obniżek lub ilości towarów, wartość wszelkich kontyngentów, do których odnoszą się te obniżki, metodę obliczenia tych ilości lub wartości bądź czynniki wpływające na obniżkę elementu rolnego, dodatkowych ceł za cukier i mąkę lub stawki celnej ad valorem,

element rolny, dodatkowe cła za cukier i mąkę lub stawka celna ad valorem mogą podlegać obniżeniu lub kolejnemu obniżeniu prowadzącemu do stopniowego znoszenia, które są przewidziane w przypadku ceł przywozowych na przetworzone produkty rolne.

Do celów niniejszego artykułu element rolny może również obejmować element rolny, o którym mowa w części pierwszej sekcja I pkt B.1 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 oraz określony w części trzeciej sekcja I załącznik 1 tabela 2 załącznika I do tego rozporządzenia.

2. Jeżeli umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana przez Unię zgodnie z TFUE przewiduje obniżenie lub stopniowe znoszenie elementów rolnych w odniesieniu do produktów wymienionych w tabeli 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, cło, składające się z elementu rolnego, który jest częścią stawki celnej ad valorem, zastępuje się elementem rolnym nie ad valorem.

Artykuł 11

Ilości rzeczywiście wykorzystane lub uznane za wykorzystane

1. Obniżenie lub stopniowe znoszenie elementów rolnych lub ceł dodatkowych za cukier i mąkę zgodnie z art. 10 ust. 1 ustalane jest w oparciu o:

a) ilości produktów rolnych wymienionych w załączniku V, które zostały faktycznie wykorzystane lub są uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych;

b) należności celne mające zastosowanie do produktów rolnych, o których mowa w lit. a), które stosuje się do obliczenia zredukowanego elementu rolnego oraz obniżonych dodatkowych ceł za cukier i mąkę w przypadku niektórych preferencyjnych zasad handlu.

2. Produkty rolne uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonego produktu rolnego wybierane są spośród produktów rolnych rzeczywiście wykorzystanych do produkcji określonego przetworzonego produktu rolnego na podstawie ich znaczenia w handlu międzynarodowym i zakresu, w jakim ich poziomy cen są reprezentatywne dla poziomów cen wszystkich innych produktów rolnych wykorzystanych do produkcji tego przetworzonego produktu rolnego.

3. Ilości produktów rolnych wymienionych w załączniku V i rzeczywiście wykorzystanych przelicza się na równoważne ilości szczególnych produktów rolnych uznanych za wykorzystane.

Artykuł 12

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) opracowania wykazu tych produktów rolnych wymienionych w załączniku V, które należy uznać za wykorzystane do produkcji określonych przetworzonych produktów rolnych na podstawie kryteriów wyboru określonych w art. 11 ust. 2;

b) ustalenia równoważnych ilości i zasad przeliczenia przewidzianego w art. 11 ust. 3;

c) elementów niezbędnych do obliczania zredukowanego elementu rolnego oraz obniżonych ceł dodatkowych za cukier i mąkę, a także ustalenia metod tego obliczania;

d) nieznacznych kwot, dla których zredukowane elementy rolne i obniżone dodatkowe cła za cukier i mąkę ustala się na zero.

Artykuł 13

Uprawnienia wykonawcze

1. Komisja, w stosownych przypadkach, przyjmuje akty wykonawcze zawierające środki mające na celu wdrożenie międzynarodowych umów zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE w odniesieniu do obliczania należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne, które podlegają obniżeniu zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. Komisja może – w razie potrzeby – przyjąć akty wykonawcze określające:

a) stałe ilości produktów rolnych, o których mowa w art. 12 lit. a), uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych;

b) ilości produktów rolnych, o których mowa w art. 12 lit. a), uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych, dla każdego możliwego składu tych przetworzonych produktów rolnych, dla których stałych ilości szczególnych produktów rolnych nie można ustalić zgodnie z lit. a) niniejszego akapitu;

c) wymogi dotyczące dokumentów.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

3. Komisja może przyjąć akty wykonawcze bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2 lub 3, ustalające poziom stosowanej należności przywozowej zgodnie z zasadami określonymi w umowie międzynarodowej zawartej lub tymczasowo stosowanej przez Unię zgodnie z TFUE oraz z przepisami przyjętymi na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.

Podsekcja II

Kontyngenty taryfowe i szczególne regulacje przywozowe dla państw trzecich

Artykuł 14

Wprowadzanie kontyngentów taryfowych i zarządzanie nimi

1. Komisja wprowadza kontyngenty taryfowe na przywóz przetworzonych produktów rolnych i produktów rolnych, o których mowa w art. 1 akapit drugi, na ich dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii, wynikające z umów międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE, i zarządza nimi zgodnie z art. 15 i 16.

2. Kontyngentami taryfowymi, o których mowa w ust. 1, zarządza się w sposób, który pozwala uniknąć wszelkiej dyskryminacji między podmiotami gospodarczymi i w należytym stopniu uwzględnia wymagania w zakresie zaopatrzenia rynku Unii oraz konieczność utrzymania równowagi tego rynku.

3. Kontyngentami taryfowymi, o których mowa w ust. 1, zarządza się, stosując jedną z następujących metod, inną stosowną metodę lub połączenie tych metod:

a) metoda przydziału oparta na kolejności chronologicznej składania wniosków (zasada „kto pierwszy, ten lepszy”);

b) metoda przydziału kontyngentów proporcjonalnie do ilości objętych wnioskami („metoda równoczesnego badania”);

c) metoda przydziału na podstawie tradycyjnego modelu handlu („metoda tradycyjnych lub nowych importerów”).

Artykuł 15

Przekazane uprawnienia

1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) warunków i wymogów w zakresie kwalifikowalności, które podmiot gospodarczy musi spełnić, aby złożyć wniosek w ramach kontyngentu taryfowego określonego w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1;

b) przepisów dotyczących przekazywania praw między podmiotami gospodarczymi i, w stosownych przypadkach, ograniczeń takiego przekazywania w ramach zarządzania kontyngentem taryfowym określonym w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1;

c) przepisów uzależniających uczestnictwo w kontyngencie taryfowym określonym w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1, od przedstawienia pozwolenia na przywóz i złożenia zabezpieczenia;

d) szczególnego charakteru, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentu taryfowego określonego w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 nakładających na właściwe organy państw członkowskich obowiązek wydawania, na wniosek i po dokonaniu odpowiednich kontroli, dokumentu potwierdzającego, że produkt spełnia warunki uprawniające do korzystania ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich.

Artykuł 16

Uprawnienia wykonawcze

1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające:

a) roczne kontyngenty taryfowe, które są, w razie konieczności, stosownie rozłożone w ciągu roku, oraz stosowaną metodę administrowania;

b) procedury dotyczące stosowania przepisów szczegółowych określonych w umowie międzynarodowej lub akcie prawnym przyjmującym system przywozu lub wywozu, w szczególności w odniesieniu do: (i) gwarancji obejmujących charakter, miejsce wytworzenia i pochodzenie danego produktu; (ii) uznania dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji, o których mowa w ppkt (i); (iii) przedstawiania dokumentu wydanego przez państwo wywozu; (iv) wykorzystania i miejsca przeznaczenia produktów;

c) okres ważności pozwoleń na przywóz, które należy przedstawić zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c);

d) procedury składania zabezpieczenia zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) i jego wysokości;

e) korzystanie z pozwoleń na przywóz, które mają być przedstawiane zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c), i, w stosownych przypadkach, szczególne środki dotyczące zwłaszcza warunków, w oparciu o które składa się wnioski o przywóz i udziela pozwoleń w ramach kontyngentu taryfowego;

f) wymogi dotyczące dokumentów;

g) konieczne środki związane z treścią, formą, wydawaniem i wykorzystywaniem dokumentu, o którym mowa w art. 15 ust. 2.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2 lub 3, dotyczące:

a) zarządzania procesem zapewniającym nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach kontyngentu taryfowego, w szczególności poprzez ustalanie współczynnika przydziału do każdego wniosku, kiedy dostępne ilości zostaną osiągnięte, odrzucenie wniosków oczekujących na rozpatrzenie i, w razie potrzeby, zawieszenie przyjmowania wniosków;

b) ponownego przydziału niewykorzystanych ilości kontyngentu taryfowego.

SEKCJA III

Środki ochronne

Artykuł 17

Środki ochronne

1. Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, przyjmuje akty wykonawcze zawierające środki ochronne wobec przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii. W celu zapewnienia jedności wspólnej polityki handlowej te akty wykonawcze są zgodne z rozporządzeniami (WE) nr 260/2009 oraz (WE) nr 625/2009. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. O ile nie postanowiono inaczej w innym akcie prawnym Parlamentu Europejskiego i Rady lub innym akcie prawnym Rady, Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, przyjmuje akty wykonawcze zawierające środki ochronne wobec przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii, przewidziane w umowach międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

3. Komisja może przyjąć środki, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy.

W przypadku gdy Komisja otrzyma wniosek państwa członkowskiego o przyjęcie aktów wykonawczych, o których mowa w ust. 1 lub 2, przyjmuje akty wykonawcze zawierające jej decyzję w sprawie tego wniosku w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

4. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby dotyczącej środków ochronnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 44 ust. 3.

5. Jeżeli Komisja chce wycofać lub zmienić środki ochronne przyjęte na podstawie ust.1–4, przyjmuje w tym celu akty wykonawcze. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z art. 44 ust. 2, z wyjątkiem wystąpienia należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby, w którym to przypadku te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z art. 44 ust. 3.

SEKCJA IV

Uszlachetnianie czynne

Podsekcja I

Uszlachetnianie czynne bez badania warunków ekonomicznych

Artykuł 18

Uszlachetnianie czynne produktów rolnych bez badania warunków ekonomicznych

1. Gdy towary nieobjęte załącznikiem I otrzymywane są z produktów rolnych wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia w ramach uszlachetniania czynnego, warunki ekonomiczne określone w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 uznaje się za spełnione po przedstawieniu świadectwa uszlachetniania czynnego dotyczącego tych produktów rolnych.

2. Świadectwa uszlachetniania czynnego wydawane są dla produktów rolnych wykorzystanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I w granicach ilości określonych przez Komisję.

Ilości te określa się w drodze równoważenia, z jednej strony, obowiązkowych limitów budżetowych na refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I i, z drugiej strony, oczekiwanych potrzeb w zakresie wydatków na refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I, a w szczególności z uwzględnieniem:

a) szacunkowej wielkości wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I;

b) w stosownych przypadkach, sytuacji na unijnym i światowym rynku odnośnych produktów podstawowych;

c) czynników gospodarczych i regulacyjnych.

Ilości te poddaje się przeglądowi w regularnych odstępach czasu, aby wziąć pod uwagę zmianę czynników gospodarczych i regulacyjnych.

3. Państwa członkowskie wydają świadectwa uszlachetniania czynnego, o których mowa w ust. 1, każdemu wnioskodawcy prowadzącemu działalność na terenie Unii, niezależnie od miejsca prowadzenia przez niego działalności.

Świadectwa uszlachetniania czynnego obowiązują na terenie całej Unii.

Artykuł 19

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) wykazu tych produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I, dla których można wydać świadectwa uszlachetniania czynnego;

b) praw wynikających ze świadectwa uszlachetniania czynnego i jego skutków prawnych;

c) przekazywania praw wynikających ze świadectw uszlachetniania czynnego między podmiotami;

d) przepisów koniecznych dla wiarygodności i skuteczności systemu świadectw uszlachetniania czynnego, jeżeli chodzi o autentyczność świadectwa, jego przekazywanie lub ograniczenia jego przekazywania.

Artykuł 20

Uprawnienia wykonawcze

1. Komisja – w razie potrzeby – przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

a) określenia zgodnie z art. 18 ust. 2 ilości produktów rolnych, dla których można wydać świadectwa uszlachetniania czynnego;

b) formatu i treści wniosków o świadectwa uszlachetniania czynnego;

c) formatu, treści i okresu ważności świadectw uszlachetniania czynnego;

d) wymaganych dokumentów i procedury składania wniosków i wydawania świadectw uszlachetniania czynnego;

e) zarządzania świadectwami uszlachetniania czynnego przez państwa członkowskie;

f) procedur dotyczących pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. Gdy ilości objęte wnioskiem przekraczają ilości określone zgodnie z ust. 1 lit. a), Komisja może przyjąć akty wykonawcze bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2 lub 3, ograniczające ilości, na jakie mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, odrzucające ilości objęte wnioskiem o wydanie świadectw uszlachetniania czynnego i zawieszające przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw uszlachetniania czynnego dla danego produktu.

Podsekcja II

Zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego

Artykuł 21

Zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka

1. Jeżeli na rynku Unii występują zakłócenia lub możliwe jest ich wystąpienie spowodowane procedurą uszlachetniania czynnego, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, przyjąć akty wykonawcze zawieszające w całości lub w części stosowanie procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do albuminy jaja i albuminy mleka. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

W przypadku wpłynięcia do Komisji wniosku od państwa członkowskiego o przyjęcie aktów wykonawczych, o których mowa w akapicie pierwszym, Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające jej decyzję w sprawie tego wniosku w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie dotyczące zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 44 ust. 3.

ROZDZIAŁ III

WYWÓZ

SEKCJA I

Refundacje wywozowe

Artykuł 22

Kwalifikujące się towary i produkty

1. W przypadku wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I produkty rolne wymienione w art. 196 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, które zostały wykorzystane do produkcji tych towarów nieobjętych załącznikiem I, kwalifikują się do refundacji wywozowych na podstawie art. 196 tego rozporządzenia, jak określono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, i zastosowanie ma art. 196 ust. 1 lit. b) oraz art. 196 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Refundacji wywozowych, o których mowa w ust. 1, nie udziela się w odniesieniu do:

a) przywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie, zgodnie z art. 29 TFUE, a które zostają powrotnie wywiezione;

b) przywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie zgodnie z art. 29 TFUE i które są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład innych towarów nieobjętych załącznikiem I;

c) przywożonego zboża, ryżu, mleka i przetworów mlecznych lub jaj, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie zgodnie z art. 29 TFUE i które są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład towarów nieobjętych załącznikiem I.

Artykuł 23

Określanie refundacji wywozowych

1. Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 22, są określane przez właściwe organy państw członkowskich na podstawie składu towarów wywożonych i stawek refundacji wywozowych ustalonych dla każdego produktu podstawowego, z którego składają się wywożone towary.

2. W celu określenia refundacji wywozowych produkty wymienione w art. 196 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, zalicza się do produktów podstawowych lub produktów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów podstawowych.

Artykuł 24

Zasady horyzontalne i stawki refundacji wywozowych

1. Zasady horyzontalne dotyczące refundacji wywozowych za produkty rolne, określone w art. 199 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, stosuje się do towarów nieobjętych załącznikiem I.

2. Wprowadza się środki zgodnie z art. 198 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 w celu ustalenia stawek refundacji wywozowych za produkty podstawowe.

3. W celu obliczenia refundacji wywozowych produkty rolne, które są wymienione w art. 196 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, i które zostały uzyskane z produktów podstawowych lub są zaliczane do produktów podstawowych lub produktów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów podstawowych zgodnie z art. 23 ust. 2, przelicza się na produkty podstawowe.

Artykuł 25

Świadectwa dotyczące wywozu określonych towarów nieobjętych załącznikiem I do określonych miejsc przeznaczenia

Gdy wymaga tego umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana przez Unię zgodnie z TFUE, właściwe organy krajowe zainteresowanego państwa członkowskiego, na wniosek zainteresowanej strony, wydają świadectwo, w którym stwierdza się, czy refundacje wywozowe zostały wypłacone w odniesieniu do określonych towarów nieobjętych załącznikiem I wywożonych do określonych miejsc przeznaczenia.

Artykuł 26

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) przepisów odnoszących się do cech charakterystycznych towarów nieobjętych załącznikiem I, które mają być wywiezione, i produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji;

b) przepisów odnoszących się do określania refundacji wywozowych za produkty rolne wywożone po przetworzeniu na towary nieobjęte załącznikiem I;

c) przepisów odnoszących się do dowodów potrzebnych do wykazania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I;

d) przepisów wymagających deklaracji stosowania niektórych przywożonych produktów rolnych;

e) przepisów odnoszących się do zaliczania produktów rolnych, które są wymienione w art. 196 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, do produktów podstawowych oraz określania ilości referencyjnej każdego z produktów podstawowych;

f) stosowania do towarów nieobjętych załącznikiem I zasad horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne, przyjętych na podstawie art. 202 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 27

Uprawnienia wykonawcze

Komisja przyjmuje – w razie potrzeby – akty wykonawcze dotyczące:

a) stosowania stawek refundacji w przypadku, gdy cechy charakterystyczne składników produktów, o których mowa w lit. c) niniejszego artykułu, oraz towarów nieobjętych załącznikiem I należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu refundacji wywozowych;

b) obliczania refundacji wywozowych za: (i) produkty podstawowe; (ii) produkty uzyskane w wyniku przetworzenia produktów podstawowych; (iii) produkty zaliczone do produktów, o których mowa w ppkt (i) lub (ii);

c) zaliczania produktów, o których mowa w lit. b) ppkt (ii) i (iii), które są wymienione w art. 196 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, do produktów podstawowych;

d) określenia dla każdego z produktów podstawowych ilości referencyjnej, która służy jako podstawa określenia refundacji wywozowych, na podstawie ilości produktu rzeczywiście wykorzystanej do produkcji wywożonych towarów lub na stałej podstawie, jak określono w załączniku II;

e) składania wniosków o wydanie świadectw, o których mowa w art. 25, wydawania tych świadectw i zarządzania nimi;

f) traktowania ubytków produktów i strat ilościowych w trakcie procesu produkcji i przetwarzania produktów ubocznych;

g) procedur zgłaszania i dowodów potrzebnych do wykazania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, niezbędnych do wdrożenia systemu refundacji wywozowych;

h) uproszczonych dowodów potrzebnych do wykazania przybycia do miejsca przeznaczenia, w przypadku refundacji zróżnicowanej w zależności od miejsca przeznaczenia;

i) stosowania do refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I przepisów horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne, przyjętych na podstawie art. 203 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

SEKCJA II

Świadectwa refundacji

Artykuł 28

Świadectwa refundacji

1. Refundacje wywozowe za produkty rolne wchodzące w skład towarów nieobjętych załącznikiem I są przyznawane, jeżeli złożono wniosek o refundacje wywozowe i przedstawiono świadectwo refundacji, które było ważne w momencie wywozu.

Drobni eksporterzy, w tym posiadacze świadectwa refundacji, składający wnioski o niewielkie kwoty refundacji wywozowych, które są zbyt małe, by zostać objęte świadectwami refundacji, które nie zagrażają przestrzeganiu ograniczeń budżetowych, są zwolnieni z obowiązku przedstawienia świadectwa refundacji. Zwolnienia te nie przekraczają łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom.

2. Państwa członkowskie wydają świadectwo refundacji każdemu wnioskodawcy prowadzącemu działalność na terytorium Unii, bez względu na miejsce prowadzenia przez niego działalności. Świadectwa refundacji obowiązują na terenie całej Unii.

Artykuł 29

Obowiązujące stawki refundacji

1. Stawką refundacji, która ma być zastosowana, jest stawka mająca zastosowanie od dnia, w którym organy celne przyjęły zgłoszenie wywozowe dotyczące towarów niewymienionych w załączniku I, chyba że został złożony wniosek zgodnie z ust. 2 o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji.

2. Wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji może zostać złożony w momencie składania wniosku o świadectwo refundacji, w dniu przyznania świadectwa lub w dowolnym czasie po tym dniu, ale przed upływem okresu ważności świadectwa refundacji.

3. Stawka jest ustalana wcześniej w wysokości stawki obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji. Wcześniej ustalone stawki refundacji stosuje się od tego dnia do wszystkich stawek refundacji objętych świadectwem refundacji.

4. Refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I przyznawane są na podstawie:

a) stawek refundacji, które mają być stosowane zgodnie z ust. 1, dla produktów podstawowych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I, gdy stawki refundacji nie ustalono wcześniej; lub

b) stawek refundacji ustalonych wcześniej zgodnie z ust. 3 dla produktów podstawowych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I.

Artykuł 30

Zabezpieczenie w odniesieniu do świadectw refundacji

1. Świadectwa refundacji są wydawane z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot gospodarczy złoży wniosek o refundacje wywozowe do właściwych organów krajowych zainteresowanego państwa członkowskiego w odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I dokonanego w okresie ważności świadectwa refundacji.

2. Zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli nie wystąpiono z wnioskiem o refundację wywozową lub wystąpiono o nią tylko częściowo w odniesieniu do wywozu dokonanego w okresie ważności świadectwa refundacji.

Niezależnie od akapitu pierwszego zabezpieczenie nie ulega przepadkowi, jeśli:

a) niedokonanie wywozu lub dokonanie jedynie częściowego wywozu towarów, lub niezłożenie wniosku o refundację wywozową, lub złożenie jedynie częściowego wniosku o refundację wywozową spowodowane było działaniem siły wyższej;

b) ilości nieobjęte wnioskiem są na poziomie tolerancji.

Artykuł 31

Przekazane uprawnienia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) przepisów dotyczących praw i obowiązków wynikających ze świadectwa refundacji, w tym gwarancji, że refundacje wywozowe zostaną wypłacone po spełnieniu wszystkich warunków, i obowiązku złożenia wniosku o refundacje wywozowe za produkty rolne wywożone po przetworzeniu na towary nieobjęte załącznikiem I;

b) przepisów dotyczących przekazywania świadectwa refundacji lub ograniczeń możliwości przekazywania go;

c) przypadków i sytuacji, w których przedstawienie świadectwa refundacji nie jest wymagane na mocy art. 28 ust. 1, z uwzględnieniem celu działalności, odnośnych kwot oraz ogólnej kwoty, która może zostać przyznana drobnym eksporterom;

d) przypadków i sytuacji, w których złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane, w drodze odstępstwa od art. 30;

e) przepisów odnoszących się do poziomu tolerancji, o którym mowa w art. 30 ust. 2 akapit drugi lit. b), z uwzględnieniem potrzeby przestrzegania ograniczeń budżetowych.

Artykuł 32

Uprawnienia wykonawcze

1. Komisja przyjmuje – w razie potrzeby – akty wykonawcze dotyczące:

a) składania, formatu i treści wniosku o wydanie świadectwa refundacji;

b) formatu, treści i okresu ważności świadectw refundacji;

c) trybu składania wniosków i procedury wydawania świadectw refundacji oraz korzystania z nich;

d) procedury dotyczącej składania zabezpieczenia i jego wysokości;

e) poziomu tolerancji, o którym mowa w art. 30 ust. 2 akapit drugi lit. b), z uwzględnieniem potrzeby przestrzegania ograniczeń budżetowych;

f) sposobu udowodnienia, że obowiązki wynikające ze świadectw refundacji zostały spełnione;

g) traktowania świadectw refundacji przez państwa członkowskie oraz wymiany informacji niezbędnej do zarządzania systemem, w tym procedur dotyczących szczególnej pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi;

h) ustalania łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom i progu indywidualnego zwolnienia z obowiązku przedstawiania świadectwa refundacji zgodnie z art. 28 ust. 1 akapit drugi;

i) wydawania zastępczych świadectw refundacji oraz duplikatów świadectw refundacji.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

2. Gdy kwoty objęte wnioskiem przekraczają dostępne kwoty ustalone na mocy zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z TFUE, Komisja może przyjąć akty wykonawcze bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 44 ust. 2 lub 3, ograniczające kwoty, na jakie mogą być wydawane świadectwa refundacji, odrzucające kwoty objęte wnioskiem w odniesieniu do świadectw refundacji i zawieszające przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw refundacji.

SEKCJA III

Inne środki w odniesieniu do wywozu

Artykuł 33

Inne środki w odniesieniu do wywozu

1. Jeśli na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wywozu produktu rolnego wymienionego w załączniku III zostaną przyjęte środki w formie opłat, a wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I z wysoką zawartością tego produktu może przeszkodzić osiągnięciu celu tych środków, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 42 niniejszego rozporządzenia, dotyczących środków równoważnych w odniesieniu do tych towarów nieobjętych załącznikiem I, pod warunkiem że te akty delegowane są zgodne z wszelkimi zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z TFUE. Te akty delegowane przyjmowane są wyłącznie, gdy istniejące środki dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wydają się niewystarczające.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym, wymaga tego szczególnie pilna potrzeba, do aktów delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu ma zastosowanie procedura określona w art. 43.

Szczególnie pilna potrzeba może obejmować konieczność podjęcia natychmiastowego działania w celu przeciwdziałania lub zapobieżenia zakłóceniom na rynku, jeżeli zagrożenie wystąpieniem zakłóceń na rynku pojawi się tak gwałtownie lub nieoczekiwanie, że natychmiastowe działanie będzie konieczne do sprawnego i skutecznego zaradzenia tej sytuacji, lub jeżeli takie działanie zapobiegłoby wystąpieniu zakłócenia na rynku, jego utrzymywaniu się lub przekształceniu się w dotkliwsze lub przedłużające się zakłócenie, lub też jeżeli opóźnianie natychmiastowego działania zagroziłoby spowodowaniem lub pogłębieniem zakłócenia lub doprowadziłoby do poszerzenia zakresu środków koniecznych później do zaradzenia takiemu zagrożeniu lub zakłóceniu, lub też byłoby niekorzystne dla produkcji lub warunków rynkowych.

2. Komisja – w razie potrzeby – przyjmuje akty wykonawcze określające procedury i kryteria techniczne konieczne do stosowania ust. 1.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

ROZDZIAŁ IV

ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE ZARÓWNO W ODNIESIENIU DO PRZYWOZU, JAK I DO WYWOZU

Artykuł 34

Bezpośrednie wyrównywanie w handlu preferencyjnym

1. Jeżeli przewiduje tak umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana przez Unię zgodnie z TFUE, cło obowiązujące na przywóz produktów rolnych może być zastąpione kwotą ustaloną na podstawie różnicy między cenami produktów rolnych w Unii a cenami w danym państwie lub regionie lub kwotą kompensującą w stosunku do wspólnie ustanowionej ceny dla danego państwa lub regionu.

W takim przypadku kwoty przypadające do zapłaty przy wywozie do danego państwa lub regionu są ustalane wspólnie i na tej samej podstawie co element rolny należności przywozowych na warunkach określonych w umowie.

2. Komisja – w razie potrzeby – przyjmuje akty wykonawcze w sprawie:

a) ustalenia obowiązującego cła, o którym mowa w ust. 1, i związanych z nim kwot przypadających do zapłaty przy wywozie do danego państwa lub regionu;

b) zapewnienia, by przetworzone produkty rolne deklarowane na wywóz w ramach umowy preferencyjnej nie były w rzeczywistości wywożone na warunkach niepreferencyjnych lub na odwrót.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

Artykuł 35

Metody analizy

1. Do celów zasad handlu w ramach niniejszego rozporządzenia, gdy jest to konieczne w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych lub towarów nieobjętych załącznikiem I, cechy charakterystyczne i skład tych produktów i towarów ustalany jest poprzez analizę ich elementów składowych.

2. Komisja – w razie potrzeby – przyjmuje akty wykonawcze w odniesieniu do produktów i towarów, o których mowa w ust. 1, dotyczące:

a) metod analizy jakościowej i ilościowej;

b) przepisów technicznych niezbędnych do ich identyfikacji;

c) procedur do celu ich klasyfikacji CN.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

Artykuł 36

Dostosowanie niniejszego rozporządzenia

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 dotyczących:

a) dostosowania załączników od I–V, obejmującego usunięcie przetworzonych produktów rolnych oraz towarów nieobjętych załącznikiem I, a także włączenie nowych przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I, do umów międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Unię zgodnie z TFUE;

b) dostosowania art. 2 lit. i)–l), art. 25 oraz załączników I–V do zmian w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.

Artykuł 37

Wymiana informacji

1. Gdy jest to niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie przekazują Komisji, na wniosek, informacje dotyczące:

a) przywozu przetworzonych produktów rolnych;

b) wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I;

c) wniosków o wydanie świadectwa uszlachetniania czynnego, wydawania i wykorzystywania świadectw uszlachetniania czynnego na produkty rolne, o których mowa w art. 18;

d) wniosków o wydanie świadectwa refundacji i wydawania oraz wykorzystania świadectw refundacji, o których mowa w art. 28 ust. 1;

e) wypłat i zwrotów refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I, o których mowa w art. 22 ust. 1;

f) przyjętych administracyjnych środków wykonawczych;

g) inne istotne informacje.

W przypadku gdy wnioski o refundacje wywozowe składane są w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym zostały wytworzone towary nieobjęte załącznikiem I, informacje na temat produkcji i składu towarów nieobjętych załącznikiem I, o których mowa w lit. e), przekazywane są temu innemu państwu członkowskiemu na jego wniosek.

2. Komisja może przesłać wszystkim państwom członkowskim informacje przekazane jej zgodnie z ust. 1 lit. a)–g).

3. Aby zapewnić integralność systemów przekazywania informacji oraz autentyczność i czytelność przekazywanych dokumentów i związanych z nimi danych, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42, określających:

a) charakter i rodzaj informacji, które mają być przekazywane zgodnie z ust. 1;

b) kategorie danych, które będą przetwarzane, maksymalne okresy ich przechowywania i cel ich przetwarzania, w szczególności w przypadku publikacji takich danych i ich przekazania państwom trzecim;

c) prawa dostępu do informacji lub systemów informacyjnych udostępnione przy uwzględnieniu tajemnicy zawodowej i poufności;

d) warunki, z zastrzeżeniem których informacje mają być publikowane.

4. Komisja może przyjąć akty wykonawcze niezbędne do stosowania niniejszego artykułu, dotyczące:

a) metod przekazywania informacji;

b) szczegółów dotyczących informacji, które mają być przekazywane;

c) uzgodnień w zakresie zarządzania informacjami, które mają być przekazywane, oraz dotyczące treści, formy, harmonogramu, częstotliwości i terminów przekazywania informacji;

d) uzgodnień w zakresie przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów państwom członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, organizacjom międzynarodowym, właściwym organom państw trzecich lub obywatelom, przy zapewnieniu ochrony danych osobowych oraz uzasadnionego interesu przedsiębiorstw w zakresie ochrony tajemnicy handlowej.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

Artykuł 38

Przetwarzanie i ochrona danych osobowych

1. Państwa członkowskie i Komisja gromadzą dane osobowe do celów określonych w art. 37 ust. 1 i nie mogą przetwarzać tych danych w sposób wykraczający poza te cele.

2. W przypadku gdy dane osobowe przetwarzane są do celów, o których mowa w art. 37 ust. 1, zapewnia się ich anonimowość i przetwarza je jedynie w formie zbiorczej.

3. Dane osobowe są przetwarzane zgodnie z przepisami dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001. W szczególności danych tych nie można przechowywać w formie, która pozwala na zidentyfikowanie osób, których dotyczą dane, przez czas dłuższy, niż jest to konieczne do celów, dla których dane te były gromadzone lub dla których są one przetwarzane dalej, z uwzględnieniem minimalnych okresów zatrzymywania określonych w mającym zastosowanie prawie krajowym i prawie unijnym.

4. Państwa członkowskie informują osoby, których dotyczą dane, że ich dane osobowe mogą być przetwarzane przez organy krajowe i unijne zgodnie z ust. 1 i że w tym zakresie korzystają one z praw określonych w przepisach dotyczących ochrony danych osobowych zawartych, odpowiednio, w dyrektywie 95/46/WE i rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.

Artykuł 39

Nieznaczne kwoty

Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 w odniesieniu do progów, poniżej których państwa członkowskie mogą zaniechać stosowania kwot, które mają być pobrane lub przyznane na podstawie art. 3, 5, 10, 22 i 34. Próg ustala się na poziomie, poniżej którego koszty administracyjne stosowania kwot byłyby nieproporcjonalne do kwot pobieranych lub przyznawanych.

Artykuł 40

Zabezpieczenia, kontrole, weryfikacja, nadzór i kary

1. W stosownych przypadkach w odniesieniu do pozwoleń na przywóz i kontyngentów taryfowych na przywóz przetworzonych produktów rolnych oraz do refundacji wywozowych i świadectw refundacji dotyczących towarów nieobjętych załącznikiem I zastosowanie mają odpowiednio przepisy horyzontalne dotyczące zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji, nadzoru i kar oraz stosowania EURO określone w art. 58–66, 79–88 i 105–108 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 oraz akty prawne przyjęte na podstawie tego rozporządzenia.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 42 w odniesieniu do przepisów dostosowujących, w razie potrzeby, przepisy przyjęte na podstawie artykułów, o których mowa w ust. 1, dla celów niniejszego rozporządzenia.

3. Komisja – w razie potrzeby – przyjmuje akty wykonawcze dotyczące stosowania przepisów przyjętych na podstawie artykułów, o których mowa w ust. 1, dla celów niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 44 ust. 2.

Artykuł 41

Zobowiązania międzynarodowe i obowiązujące normy

Przyjmując akty delegowane i wykonawcze, Komisja uwzględnia zobowiązania międzynarodowe Unii i obowiązujące unijne normy socjalne, środowiskowe oraz normy dotyczące dobrostanu zwierząt, potrzebę monitorowania rozwoju handlu i zmian rynkowych, potrzebę należytego zarządzania rynkiem oraz potrzebę zmniejszenia obciążeń administracyjnych.

ROZDZIAŁ V

PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ I PROCEDURA KOMITETOWA

Artykuł 42

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8, 12, 15, 19, 26, 31, art. 33 ust. 1, art. 36, art. 37 ust. 3, art. 39 i art. 40 ust. 2, powierza się Komisji na okres siedmiu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu siedmiu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8, 12, 15, 19, 26, 31, art. 33 ust. 1, art. 36, art. 37 ust. 3, art. 39 i art. 40 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8, 12, 15, 19, 26, 31, art. 33 ust. 1, art. 36, art. 37 ust. 3, art. 39 i art. 40 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 43

Tryb pilny

1. Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany przyjęty na mocy niniejszego artykułu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego.

2. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego przyjętego na mocy niniejszego artykułu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 5. W takim przypadku Komisja uchyla akt niezwłocznie po doręczeniu przez Parlament Europejski lub Radę decyzji o sprzeciwie.

Artykuł 44

Procedura komitetowa

1. Do celów art. 13, art. 17 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 20 ust. 1, art. 27, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 2 i art. 37 ust. 4 oraz, w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych innych niż albumina jaja i albumina mleka, do celów art. 5 ust. 1 i 5 oraz art. 16 ust. 1 oraz, w odniesieniu do pozwoleń na przywóz i kontyngentów taryfowych na przetworzone produkty rolne inne niż albumina jaja i albumina mleka, a także refundacji wywozowych i świadectw refundacji do towarów nieobjętych załącznikiem I, do celów art. 40 ust. 3, Komisję wspomaga komitet zwany Komitetem ds. kwestii horyzontalnych dotyczących handlu produktami rolnymi przetworzonymi, niewymienionymi w załączniku I. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Do celów art. 9 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 i 2 oraz, w odniesieniu do albuminy jaja i albuminy mleka, do celów art. 5 ust. 1 i 5 oraz art. 16 ust. 1 i w odniesieniu do pozwoleń na przywóz i kontyngentów taryfowych na albumina jaja i albumina mleka, do celów art. 40 ust. 3, Komisję wspomaga Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony w art. 229 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Do celów art. 35 ust. 2 Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.

4. W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu, gdy przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to co najmniej jedna czwarta członków komitetu.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 45

Uchylenie

Rozporządzenia (WE) nr 614/2009 i (WE) nr 1216/2009 tracą moc.

Odesłania do uchylonych rozporządzeń odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku VI.

Artykuł 46

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego M. SCHULZ Przewodniczący W imieniu Rady D. KOURKOULAS Przewodniczący

(1) Dz.U. C 327 z 12.11.2013, s. 90.

(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), decyzja Rady z dnia 14 kwietnia 2014 r.

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 10).

(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 8).

(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1).

(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

(8) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s.1).

(9) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).

(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2014 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

(11) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określające środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (Dz.U. L 346 z 20.12.2013, s. 12).

(12) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1).

(13) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

(14) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).

(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

(16) Rozporządzenie Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 84 z 31.3.2009, s. 1).

(17) Rozporządzenie Rady (WE) nr 625/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych krajów trzecich (Dz.U. L 185 z 17.7.2009, s. 1).

(18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(19) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 578/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów ustalania wysokości kwot takich refundacji (Dz.U. L 171 z 6.7.2010, s. 1).

(20) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).

ZAŁĄCZNIK I Przetworzone produkty rolne, o których mowa w art. 2 lit. b) Tabela 1 Przetworzone produkty rolne, dla których należność przywozowa składa się ze stawki celnej ad valorem i elementu rolnego, który nie stanowi części stawki celnej ad valorem, o których mowa w art. 3 ust. 1 Kod CN Wyszczególnienie ex 0403 Maślanka, mleko zsiadłe i śmietana ukwaszona, jogurt, kefir i inne sfermentowane lub zakwaszone mleko i śmietana, nawet zagęszczone lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub aromatyzowane lub zawierające dodatek owoców, orzechów lub kakao: 0403 10 51 do 0403 10 99 Jogurt, aromatyzowany lub zawierający dodatek owoców, orzechów lub kakao 0403 90 71 do 0403 90 99 Pozostałe, aromatyzowane lub zawierające dodatek owoców, orzechów lub kakao 0405 20 10 oraz 0405 20 30 Produkty mleczarskie do smarowania o zawartości tłuszczu 39 % masy i większej, ale nieprzekraczającej 75 % masy 0710 40 00 Kukurydza cukrowa (niepoddana obróbce cieplnej lub ugotowana na parze lub w wodzie), zamrożona 0711 90 30 Kukurydza cukrowa zakonserwowana tymczasowo (na przykład w gazowym ditlenku siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadająca się w tym stanie do bezpośredniego spożycia ex 1517 Margaryna; jadalne mieszaniny lub produkty z tłuszczów lub olejów, zwierzęcych lub roślinnych, lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów, z rozdziału 15, inne niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje, objęte pozycją 1516: 1517 10 10 Margaryna, z wyłączeniem margaryny płynnej, zawierająca więcej niż 10 % masy, ale nie więcej niż 15 % masy tłuszczów mleka 1517 90 10 Pozostałe, zawierające więcej niż 10 % masy, ale nie więcej niż 15 % masy