ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(6)

Ryzyko związane z przedstawionymi w programie prognozami budżetowym wydaje się zasadniczo zrównoważone do roku 2007/2008, ale wyniki budżetowe po tym okresie mogą okazać się gorsze od zakładanych w programie w zależności od stopnia kontroli wydatków. Zakładany wzrost wskaźnika udziału podatków w PKB opiera się częściowo na względnie niestabilnych czynnikach, takich jak zyski branży finansowej i przemysłu naftowego. Jednocześnie aktualne dane ekonomiczne, w tym wysoka rentowność, wydają się przemawiać za stosunkowo dobrymi perspektywami dotyczącymi dochodów. Jednak począwszy od roku 2008/2009 realizacja zakładanej w programie ścieżki deficytu uzależniona będzie od wprowadzenia w życie planowanego ograniczenia wzrostu wydatków oraz od aktywnego monitorowania, czy ograniczenia te są egzekwowane. Od tego, czy ograniczenia wzrostu wydatków przewidziane w kompleksowej prognozie wydatków (Comprehensive Spending Review) zostaną w pełni wdrożone, zależy osiągnięcie celów programu. Władze Zjednoczonego Królestwa wstępnie zapowiedziały ograniczenie środków budżetowych dla szeregu mniejszych ministerstw oraz zobowiązały się do rocznej 5-procentowej realnej redukcji budżetów całej administracji rządowej i do efektywnych oszczędności. Większość ograniczeń we wzroście wydatków, które to ograniczenia mają wchodzić w życie od roku 2008/2009, nie znalazła jednak jeszcze przełożenia na konkretne środki budżetowe, lecz wymaga zatwierdzenia w kompleksowej prognozie wydatków; władze planują opublikować ją latem 2007 roku i ogłosić w niej wiążące plany wydatków do roku 2010/2011. Aktywne monitorowanie służące egzekwowaniu ograniczeń realizowane jest do tej pory z powodzeniem.
(9)

Malta przyjęła ostatnio reformę systemu emerytalnego, której celem jest podwyższenie efektywnego wieku emerytalnego przy jednoczesnym podniesieniu poziomu emerytur. Z wartości podanych w programie wynika, że w związku z tym wzrosną wydatki emerytalne, co doprowadzi do większego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, do poziomu zbliżonego do średniej wartości w UE. Choć wzrost wydatków na opiekę zdrowotną nastąpi w tempie nieco mniejszym niż w przeszłości, według prognoz wyniesie on około 1,75 punktu procentowego PKB w perspektywie długoterminowej, przy założeniu, że bieżące tendencje się utrzymają. Obecna sytuacja budżetowa nie zapewni stałej redukcji zadłużenia do poziomu poniżej wartości odniesienia określonej w Traktacie. Dlatego zakładana w programie poprawa sytuacji budżetowej przyczyniłaby się do ograniczenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych. Generalnie wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Malty kształtują się na średnim poziomie.
(7)

W świetle powyższej oceny ryzyka kurs polityki budżetowej przyjęty w programie wydaje się zasadniczo zgodny z zaleconą przez Radę korektą nadmiernego deficytu do roku 2007. W okresie korekty należy jednak ugruntować ścieżkę dostosowawczą w ujęciu strukturalnym ze względu na skorygowanie w górę prognoz wzrostu oraz panującą dobrą koniunkturę gospodarczą. Wydaje się, że w kolejnych latach, przy normalnych wahaniach makroekonomicznych, przyjęty w programie kurs polityki budżetowej nie zapewni dostatecznego marginesu bezpieczeństwa chroniącego przed naruszeniem 3-procentowego progu deficytu. Ponadto wydaje się, że nie umożliwi on osiągnięcia w 2010 r. przewidzianego w programie celu średniookresowego. W latach następujących po korekcie nadmiernego deficytu należy zwiększyć tempo działań dostosowawczych zmierzających do osiągnięcia przyjętego w programie celu średniookresowego, tak by było ono zgodne z paktem na rzecz stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II roczna poprawa salda strukturalnego, rozumiana jako punkt odniesienia, powinna wynieść 0,5 % PKB oraz że dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej. Zwłaszcza że w latach 2007–2009, czyli w okresie, w którym spodziewana jest dobra koniunktura, przewiduje się poprawę salda strukturalnego jedynie o 0,75 % PKB.
(6)

Wyniki budżetowe mogą być gorsze, niż przewiduje program, szczególnie począwszy od roku 2008. Poziom ryzyka dla deficytu wynikający ze scenariusza makroekonomicznego jest zasadniczo zrównoważony do 2008 r., jednak niższy od przewidywanego wzrost PKB w ostatnich latach okresu objętego programem mógłby doprowadzić do wyższego deficytu. Mimo że ograniczenia wydatków w perspektywie krótkoterminowej i tymczasowe zamrożenie budżetu zostały wprowadzone, tak jak planowano, w 2007 roku, nadal nie ma pewności co do skutecznego wdrożenia planowanego zamrożenia wydatków (również ze względu na słabe wyniki w zakresie podobnych środków w latach 2004-2006). W celu uniknięcia powtarzającego się regularnie przekraczania wydatków konieczne będzie przeprowadzenie weryfikacji skuteczności nowych zasad fiskalnych oraz pierwszych działań podjętych w celu wypracowania wieloletnich ram budżetowych. Rząd podjął decyzje dotyczące szeregu działań służących reformom administracji publicznej oraz systemu opieki zdrowotnej, systemu emerytalnego, systemu dopłat do cen oraz szkolnictwa. W wyniku podjęcia tych środków w latach 2007 i 2008 wyniki budżetowe mogą być bliższe docelowemu deficytowi, niż zostało to przewidziane w prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. Nadal konieczne jest jednak doprecyzowanie i pełna realizacja pozostałych działań w ramach reformy strukturalnej, co jest niezbędne do zastąpienia środków ograniczających wydatki, które to środki przestaną obowiązywać z końcem 2008 r. Ponadto, jak wynika z wcześniejszych doświadczeń, w ostatnich latach okresu objętego programem istnieje ryzyko rozluźnienia polityki budżetowej. Poza tym jeżeli plany restrukturyzacji przedsiębiorstw zajmujących się transportem publicznym nie przyniosą spodziewanych rezultatów, ich skumulowane straty mogą okresowo zwiększyć deficyt.
(7)

W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej jest zasadniczo zgodny z zaleconą przez Radę korektą nadmiernego deficytu do 2008 r., pod warunkiem pełnego i skutecznego wdrożenia środków przewidzianych w programie oraz ich wzmocnienia w przypadku niższego niż zakładano wzrostu gospodarczego. Po dokonaniu korekty nadmiernego deficytu celem programu jest przeprowadzenie zgodnych z paktem działań dostosowawczych. Jeśli jednak wziąć pod uwagę zagrożenia dla celów budżetowych, wydaje się, że nakreślony w programie kierunek polityki budżetowej może nie zapewnić do samego końca okresu objętego programem wystarczającego marginesu bezpieczeństwa chroniącego przed naruszeniem 3-procentowego progu deficytu przy normalnych wahaniach makroekonomicznych. W związku z powyższym zagrożenia dla celów budżetowych mogą uniemożliwić osiągnięcie celu średniookresowego do roku 2010, jak przewiduje program. W latach po korekcie nadmiernego deficytu określone w programie działania dostosowawcze służące osiągnięciu celu średniookresowego mogą wymagać wzmocnienia, tak by doprowadzić do zgodności z paktem na rzecz stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II roczna poprawa salda strukturalnego, rozumiana jako wartość odniesienia, powinna wynieść 0,5 % PKB, przy czym dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej, natomiast w okresach gorszej koniunktury może być mniejsze.
(4)

Celem strategii budżetowej jest utrzymanie nadwyżek strukturalnych (tj. cyklicznie dostosowanych nadwyżek z wyłączeniem środków jednorazowych i innych środków tymczasowych, takich jak pewne szczególne nieregularne źródła dochodów) na poziomie średnio między 0,5 % a 1,5 % PKB w okresie objętym programem do 2010 r., co przyniesie znaczne zmniejszenie wskaźnika zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych, służące zapewnieniu stabilności fiskalnej w perspektywie długoterminowej. Strategia oparta jest na ograniczeniu wydatków (średni roczny wzrost realnego spożycia zbiorowego ograniczony do około 1 % w latach 2007–2010, w porównaniu z 0,5 % w poprzedniej aktualizacji), utrzymaniu zamrożenia podatków wprowadzonego w 2001 r. oraz uzgodnionych reformach służących zwiększeniu podaży siły roboczej i wzrostowi zatrudnienia. Zaktualizowana wersja programu przewiduje, że nadwyżka zmniejszy się z 3,1 % PKB w 2006 r. do 2,8 % w 2007 r., oraz w kolejnych latach nadal będzie się zmniejszała do 1,2 % w 2010 r. (co odpowiada spadkowi w ujęciu pierwotnym z 4,7 % w 2006 r. do 1,8 % do 2010 r.). Obniżanie się wartości nadwyżki od 2008 r. odzwierciedla bardzo ostrożne założenia odnośnie do wzrostu PKB. W porównaniu z poprzednią aktualizacją saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych jest wyższe w latach 2006–2008, jednak obniża się pod koniec okresu objętego programem.
(3)

Do pisma Duńskiego Urzędu Morskiego załączono kopie dwóch certyfikatów badań typu WE o numerach 06842/A1 WE oraz 09149/A2 WE, wydanych w dniu 6 maja 2002 r. przez jednostkę notyfikowaną Bureau Veritas. Certyfikat o numerze 06842/A1 WE dotyczył „ciśnieniowego/próżniowego zaworu nadmiarowego wysokiej szybkości z osłoną płomieniową typów HPV 3, 4, 5, 6 oraz 8”, a certyfikat 09149/A2 WE dotyczył typu HPV 10.
(5)

Podstawowym celem przedstawionej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest zapewnienie stałego ograniczania wciąż wysokiej relacji długu do PKB z poziomu bliskiego 85 % PKB w 2007 roku do około 71 % PKB w 2011 roku przez stopniowe zwiększanie — wychodząc od zrównoważonego budżetu w 2008 roku — zasadniczej nadwyżki budżetowej do 1 % PKB w 2011 roku. Przewiduje się, że zmniejszająca się od 2001 roku równolegle do spadku zadłużenia nadwyżka pierwotna (z 7 % do 3,7 % PKB w 2007 roku), wzrośnie do 2011 roku do poziomu 4,4 % PKB. Wskutek gorszego niż przewidywano wyniku w 2007 roku, cele budżetowe (zarówno w ujęciu nominalnym, jak i strukturalnym) kształtują się w okresie objętym programem poniżej celów wyznaczonych w poprzedniej aktualizacji. Wynik strukturalny, obliczany zgodnie z powszechnie przyjętą metodą, ma wzrosnąć ze stanu deficytu na poziomie 0,25 % PKB w 2007 r. do nadwyżki w wysokości prawie 1,5 % PKB w 2011 roku. W porównaniu z przewidywaniami poprzedniej aktualizacji programu stabilności, osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego, którym jest nadwyżka budżetowa na poziomie 0,5 % PKB w kategoriach strukturalnych (tj. wyniku w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe), opóźni się o rok czyli do 2009 roku. Dostosowanie ma nastąpić zarówno po stronie wydatków, jak i dochodów. Planowane zmniejszenie wydatków o 0,7 punktu procentowego PKB w ujęciu nominalnym może być głównie przypisane spadkowi wydatków z tytułu odsetek, związanemu z przewidywanym zmniejszeniem relacji długu do PKB. Wzrost dochodów jest równy 0,5 % PKB i jest związany z przewidywanym zwiększeniem podstawy opodatkowania. W odróżnieniu od poprzedniej aktualizacji, program wyraźnie przewiduje zakończenie korzystania ze środków jednorazowych po 2008 roku.
(2)

W związku z przyspieszeniem tempa wzrostu realnego PKB ze średnio 4,5 % w latach 2003–2005 do ponad 6 % w latach 2006–2007 Polska szybko zmniejszała w ostatnich latach dystans dzielący ją od średniego dla UE poziomu dochodu. Wzrost produkcji pracochłonnej przyczynił się do znacznej poprawy sytuacji na rynku pracy — stopa bezrobocia obniżyła się z niemal 20 % w roku 2003 do 9,5 % w 2007 roku. Spadek bezrobocia odzwierciedla nie tylko nadzwyczaj wysoki wzrost zatrudnienia, ale również mniejszą na skutek migracji liczbę ludności w wieku aktywności zawodowej. Zwiększone w wyniku dużej emigracji zakłócenia w zakresie zachęt do podejmowania pracy prowadzą ponadto do braku pracowników w wielu sektorach gospodarki. Coraz bardziej napięta sytuacja na rynku pracy prowadzi do presji płacowej, co, wraz z wyższymi cenami żywności i paliwa, ma negatywny wpływ na inflację HICP, która — po okresie umiarkowanego spadku od roku 2005 do pierwszej polowy 2007 roku — znacznie wzrosła pod koniec 2007 roku. Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych, który w roku 2003 osiągnął rekordowy poziom 6,25 % PKB, zmniejszał się następnie corocznie o średnio ponad 1 punkt procentowy i w 2007 roku wyniósł 2 %. W ostatnich latach wyniki budżetowe były na ogół lepsze niż oczekiwano dzięki niespodziewanie wysokiemu wzrostowi gospodarczemu, który prowadził do dodatkowych dochodów budżetowych, a także ze względu na niepełne wykonanie planów wydatków. Dalsza konsolidacja budżetowa będzie w dużym stopniu zależeć od reformy systemu świadczeń socjalnych (głównie wcześniejszych emerytur oraz rent inwalidzkich) oraz wzrostu liczby ludności aktywnej zawodowo.
(8)

Wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Hiszpanii kształtują się na średnim poziomie. Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest znacznie powyżej średniej UE, co wynika głównie ze stosunkowo dużego wzrostu wydatków na emerytury w relacji do PKB w nadchodzących dekadach. Pozycja budżetowa w 2007 r., która znajduje odzwierciedlenie w dużej nadwyżce pierwotnej oraz niskim i nadal malejącym wskaźniku długu, przyczynia się do skompensowania przewidywanego długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet. Nie wystarczy to jednak, aby w pełni zapobiec przyszłej presji wydatkowej. Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych przyczyniłoby się utrzymanie wysokiej nadwyżki pierwotnej w perspektywie średniookresowej oraz przyjęcie kolejnych środków służących ograniczeniu znacznego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.
(3)

Scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę programu przewiduje, że wzrost realnego PKB osiągnie w roku 2007 poziom 9,8 %, potem dość gwałtownie spadnie do 5,3 % w roku 2008, a następnie do 4,8 % rocznie przez resztę okresu objętego programem. Popyt krajowy ma osłabnąć, ale pozostanie głównym czynnikiem wzrostu. Obecnie dostępne informacje (3) pozwalają sądzić, że scenariusz ten jest oparty na ostrożnych założeniach. Biorąc pod uwagę ostatnio obserwowaną dynamikę, ocenę tę można odnieść zwłaszcza do roku 2008. Program nie wyjaśnia niektórych rozbieżności, np. między rosnącą nierównowagą zewnętrzną a znacznym spadkiem popytu krajowego. Program przewiduje, że inflacja wzrośnie z 5,8 % w roku 2007 do 6,5 % w roku 2008, a następnie spadnie do 5,1 % w roku 2009 i 3,6 % w roku 2010, wykazując niewielki postęp w stronę konwergencji. Niemniej biorąc pod uwagę tendencje wzrostu cen żywności, planowane podwyżki cen gazu (wyraźnie wspomniane w programie i szacowane na 1,5 % w roku 2008, ale nie uwzględnione w prognozie inflacji na rok 2008) oraz podwyżki płac niewspółmierne do wzrostu wydajności i grożące nasileniem spirali płacowo-cenowej, widać, że prognozy te obciążone są znacznym ryzykiem niedoszacowania. Jeżeli — jak to przewiduje program — pogłębi się nierównowaga zewnętrzna, zwiększy się podatność gospodarki na czynniki zewnętrzne. Jednak już same ostatnio obserwowane tendencje cenowo-płacowe, grożące osłabieniem konkurencyjności, mogą doprowadzić do pogorszenia pozycji zewnętrznej.
(8)

Zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Republiki Czeskiej wydają się kształtować na wysokim poziomie. Wyjściowa pozycja budżetowa przewidziana w programie nie jest wystarczająco dobra, by w dłuższym okresie wskaźnik zadłużenia mógł się ustabilizować. Długookresowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet kształtuje się na poziomie znacznie wyższym niż średnia UE, co wynika głównie z istotnego wzrostu wydatków na emerytury w relacji do PKB, a także ze znacznego wzrostu wydatków na opiekę zdrowotną. Wprowadzenie reform strukturalnych, zwłaszcza reform systemu emerytalnego i systemu opieki zdrowotnej, aby ograniczyć znaczny wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, przyczyniłoby się do zmniejszenia zagrożenia dla stabilności finansów publicznych. Podjęto wprawdzie pierwsze kroki w celu zreformowania systemu opieki zdrowotnej, jednak dokładny harmonogram reformy systemu emerytalnego nie został jeszcze określony.
(5)

Mając na względzie ogólny cel, jakim jest zapewnienie równowagi finansów publicznych, głównym celem strategii budżetowej jest utrzymanie wysokich, choć szybko malejących nadwyżek (z 3,8 % PKB w 2007 r. do 3,0 % PKB w 2008 r. i dalej do 1,2 % PKB w roku 2010 (6)) w sytuacji pogorszenia warunków koniunkturalnych. Średniookresowy cel dla pozycji budżetowej został skorygowany w górę (7) o 0,25 punktu procentowego PKB, do nadwyżki strukturalnej (tj. nadwyżki w ujęciu uwzględniającym zmiany cyklicznie, po skorygowaniu o działania jednorazowe i inne tymczasowe) w zakresie od 0,75 % do 1,75 % PKB. Cel średniookresowy będzie w pełni przestrzegany w całym okresie objętym programem. Ścieżka nadwyżki nominalnej jest ogólnie rzecz biorąc zbliżona do przewidzianej w poprzedniej aktualizacji, choć punktem wyjścia jest wyższa nadwyżka przy zasadniczo porównywalnych warunkach makroekonomicznych. Strategia oparta jest na utrzymaniu zamrożenia podatków (8) i ograniczeniu wydatków oraz przewiduje pewne obniżki podatków. Ograniczenie wydatków realizowane będzie poprzez wprowadzenie ograniczenia rocznego wzrostu wydatków na spożycie publiczne w ujęciu realnym (stopniowo zaostrzane od 1,75 % w 2008 r. do 1 % w latach 2009–2010) oraz ograniczenia nominalnej wysokości wydatków na spożycie publiczne na poziomie 26,5 % PKB w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne do roku 2015. Przewiduje się, że wynik strukturalny obliczane zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką pozostanie zasadniczo bez zmian na poziomie 3,5 % PKB w latach 2007–2008 oraz spadnie do 2,5 % PKB w latach 2009–2010 (9). W programie sugeruje się, że w perspektywie roku 2015 nadwyżki będą maleć wobec oczekiwanego wpływu starzenia się społeczeństwa oraz przewidywanego wyczerpywania się źródeł dochodów na Morzu Północnym.
(2)

W dniu 1 stycznia 2008 r. Malta przystąpiła do strefy euro, a tempo wzrostu PKB w tym kraju zwiększa się od 2004 r. Słabe dokonania gospodarcze w pierwszych latach XXI w. były częściowo wynikiem czynników zewnętrznych, na które Malta jest wyjątkowo podatna jako niewielka, otwarta gospodarka, oparta na takich branżach jak turystyka i przemysł elektroniczny, które okazały się niestabilne. Przyczyną spowolnionego wzrostu PKB była także strukturalna słabość gospodarki krajowej. Wydajność zmniejszała się rocznie średnio o 1 % w okresie pomiędzy 2001 r. a 2003 r. Dodatkowo wysoki wzrost wynagrodzeń doprowadził do gwałtownego podwyższenia jednostkowego kosztu pracy i w wyniku tego do obniżenia zewnętrznej konkurencyjności. Od 2004 r. wyniki gospodarcze poprawiły się głównie dzięki sprzyjającej koniunkturze gospodarczej, ale także z uwagi na politykę umiarkowanego wzrostu płac i wyższą wydajność. W dziedzinie polityki budżetowej wejście do strefy euro nastąpiło po okresie znacznej konsolidacji, w którym udział długu w stosunku do PKB malał od 2005 r., oraz po stopniowym obniżaniu inflacji. W nowej sytuacji zwiększenie możliwości podejmowania działań w zakresie polityki budżetowej, co można osiągnąć poprzez dalsze realizowanie konsolidacji budżetowej oraz reformę wydatków, zwłaszcza szybko rosnących wydatków na opiekę zdrowotną, stanowi wyzwanie dla zdolności dostosowania się Malty do asymetrycznych zakłóceń. Ponadto taka reforma w zakresie wydatków poprawiłaby stabilność finansów publicznych w długim okresie oraz pozwoliłaby na przekierowanie wydatków do kategorii pobudzających wzrost, a tym samym pomogła zwiększyć wydajność pracy. Wyższa wydajność oraz kontynuacja umiarkowanej polityki w zakresie wynagrodzeń przyczyniłyby się do poprawy konkurencyjności, co stanowi kolejne wyzwanie stojące przed gospodarką maltańską, szczególnie w kontekście strefy euro.
(5)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej zawartej w aktualizacji jest przestrzeganie średniookresowego celu budżetowego, którym jest deficyt strukturalny (tj. wynik w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) w wysokości 1 % PKB z coraz większym marginesem bezpieczeństwa w okresie objętym programem, mimo że w roku 2008 planowane jest pewne pogorszenie sytuacji. Ta zmiana w stosunku do założeń z poprzedniego programu, w którym przewidywano osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego do 2009 roku, wynika z wyżej wspomnianego lepszego od oczekiwań wyniku w 2006 roku (odzwierciedlającego głównie wyższy wzrost nominalnego PKB), który oznacza, że średniookresowy cel budżetowy został już zasadniczo osiągnięty w 2006 roku. W porównaniu do programu z 2006 roku deficyt nominalny zaplanowany w aktualizacji z 2007 roku jest o ok. 0,5 punktu procentowego PKB niższy w okresie objętym programem, wobec lepszej sytuacji wyjściowej. Planuje się, że deficyt wzrośnie do 0,9 % PKB w 2008 roku, a następnie stopniowo zmniejszy się, przy czym największe dostosowanie przewidywane jest w ostatnim roku. Taki sam scenariusz odnosi się do nadwyżki pierwotnej, która do 2010 roku ma wynieść nieco ponad 1 % PKB. Planowana konsolidacja wynika z ograniczenia wydatków przekraczającego, z wyjątkiem 2008 roku, stopniowy spadek wskaźnika dochodów. Prognozowany spadek wydatków pierwotnych w okresie objętym programem wynosi 2,25 punktu procentowego PKB. Ma on szeroką podstawę, odzwierciedla jednak szczególnie ograniczony wzrost wydatków na cele społeczne, stanowiący 1/3 całkowitej konsolidacji. Wywołany w znacznym stopniu trwającą reformą systemu podatkowego, stopniowy spadek wskaźnika dochodów o 1,75 punktu procentowego jest związany głównie z podatkami pośrednimi; w zakresie podatków bezpośrednich przewiduje się natomiast niewielki wzrost obciążeń.
(3)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że wzrost realnego PKB zmniejszy się z poziomu 6,5 % w roku 2008 do 4,7 % w roku 2009, a następnie powróci do poziomu wynoszącego średnio 5,5 % w pozostałych latach okresu objętego programem. Z dostępnych obecnie informacji wynika (3), że scenariusz ten jest oparty na wyraźnie optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego na rok 2009 i kolejne lata. Mają one odzwierciedlać wysoki popyt krajowy, w szczególności wzrost inwestycji, oraz przyspieszenie w realnym eksporcie w całym okresie objętym programem, co jest niespójne ze spowolnieniem dotyczącym zarówno napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych, jak i światowej wymiany handlowej. Jednak ze względu na znacznie wyższe tempo wzrostu importu założone w programie, odpowiadające zmianom popytu krajowego, deficyt zewnętrzny zmniejszałby się jedynie stopniowo w latach 2009–2011. Zakładając mniej dotkliwe spowolnienie gospodarcze, na rok 2009 w programie przewidziano zawyżoną inflację, co pociągałoby za sobą ograniczone postępy na drodze do osiągnięcia konwergencji nominalnej. Prognozy dotyczące inflacji w latach 2010–2011 wydają się realistyczne.