ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(26)

Zainteresowane strony zgłosiły argumenty w dużej mierze pokrywające się z uwagami Niemiec. Środki nie miały charakteru selektywnego, ponieważ były dostępne dla wszystkich przedsiębiorstw sektora rolnego i leśnego, które wykorzystują ogrzewane szklarnie lub konstrukcje przykryte, przeznaczone do produkcji roślinnej. W związku z tym dowodzono, że handel wspólnotowy nie został zakłócony. Powierzchnia upraw szklarniowych w latach, o których mowa, uległa znacznemu zmniejszeniu, a import do Niemiec konkurencyjnych produktów znacznie wzrósł. Ilości produkowane w Niemczech nie miały więc i tak żadnego znaczenia w kontekście wewnątrzwspólnotowego handlu warzywami. Ponadto uprawy polowe i uprawy szklarniowe nie konkurują ze sobą bezpośrednio i w większości nie mają charakteru substytucyjnego. W przypadku istnienia pomocy można powołać się na art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, gdyż odnosi się ona do rozwoju ogrodnictwa. Omawiana pomoc umożliwia przedsiębiorstwom z branży ogrodniczej przestawienie się na wyższe ceny energii i zmniejsza zakłócenia konkurencji wynikające z wyraźnie niższych cen brutto za energię, jakie obowiązują w pozostałych państwach członkowskich w stosunku do zakładów produkcyjnych w Niemczech. Nie może być zatem mowy o żadnym zakłóceniu konkurencji wywołanym niemiecką pomocą. Wręcz przeciwnie – istniejące zakłócenie konkurencji na niekorzyść niemieckich szklarni niweluje się (częściowo). Ponieważ omawiane środki przyznawane były w określonych ramach czasowych, stanowiły one silną zachętę dla omawianego sektora do stopniowego dostosowania się do wzrastających cen energii poprzez podejmowanie działań na rzecz energooszczędności i racjonalizacji zużycia energii oraz odpowiednich inwestycji. W rezultacie omawiane środki należałoby uznać za dopuszczalne, ponieważ w przeciwnym razie założenia dyrektywy 92/81/EWG oraz dyrektywy 2003/96/WE zostałyby zignorowane lub w niedopuszczalny sposób zawężone. Powołując się na wyrok Trybunału w sprawie RSV (5), Niemcy uznały, że uzasadnione oczekiwania beneficjentów byłyby sprzeczne z ewentualną windykacją pomocy, ponieważ Komisja wiedziała o pomocy już w dniu 29 sierpnia 2001 r., ale uczyniła ją przedmiotem formalnego postępowania wyjaśniającego dopiero w dniu 20 kwietnia 2005 r. Ponadto w razie ewentualnej windykacji pomocy znacznej liczbie przedsiębiorstw grozi upadłość.
W celu zastosowania się do tej zasady Belgia dokonała rozróżnienia pomiędzy działaniami, które zostałyby w każdym przypadku podjęte przez VCG, gdyż są one konieczne do zapewnienia eksploatacji nowej platformy, a tymi skierowanymi na cele, „których osiągnięcie nie jest możliwe przez działanie samych tylko sił rynkowych” (12), ponieważ wykraczają one poza to, co konieczne i ponieważ korzyści, jakie uzyskałby VCG są niewystarczające dla zrównoważenia poniesionych kosztów. Komisja poddała analizie wyjaśnienia dostarczone przez Belgię, streszczone w motywach 15–19 niniejszej decyzji. Krótko mówiąc, Belgia twierdzi, że znaczne wydatki kwalifikowalne dotyczące modułów 1 i 3 programu nie byłyby realizowane przy braku pomocy. Komisja przyznaje, że moduł 1 wyraźnie nie jest powiązany z nową platformą. Nie jest on zatem konieczny dla zapewnienia jej eksploatacji. Ponieważ te działania szkoleniowe mają charakter raczej ogólny i ponieważ ogół czynników odwodzi VCG od ich podjęcia, Komisja uważa, że jest wysoce prawdopodobne, iż moduł 1 nie zostałby zorganizowany przy braku pomocy. Odnośnie do modułu 3 Belgia wykluczyła wydatki na szkolenia, co do których – na podstawie podobnych inwestycji dokonanych w przeszłości – stwierdzono, że są konieczne do zapewnienia eksploatacji nowej platformy i ograniczyła wydatki kwalifikowalne do działań szkoleniowych wykraczających poza to, co konieczne.
(7)

Działanie należy przeprowadzić zgodnie z przepisami zawartymi w art. 91 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) oraz w art. 126 i 129 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5).
(3)

Artykuł 74 rozporządzenia (WE) nr 1198/2006 stanowi, że pierwsze zobowiązanie budżetowe zostaje podjęte przed przyjęciem przez Komisję decyzji o zatwierdzeniu programu operacyjnego. Artykuł 75 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) stanowi, że zaciągnięcie zobowiązań powinno być poprzedzane decyzją w sprawie finansowania przyjętą przez instytucję lub organ, któremu instytucja ta przekaże uprawnienia. W tym celu niniejsza decyzja Komisji będzie również stanowić decyzję w sprawie finansowania programów operacyjnych Belgii, Irlandii, Malty, Polski, Słowenii, Węgier i Zjednoczonego Królestwa, których nie przyjęto w 2007 r., i w ten sposób umożliwi podjęcie pierwszego zobowiązania budżetowego w odniesieniu do wyżej wspomnianych programów operacyjnych przed przyjęciem decyzji Komisji zatwierdzającej wspomniane programy.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 222/7

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 lipca 2008 r.

dotycząca niewłączania niektórych substancji do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

(notyfikowana jako dokument nr C(2008) 3854)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2008/681/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1), w szczególności jej art. 16 ust. 2 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.

(2) Istnieje szereg kombinacji substancji i rodzajów produktów, w których przypadku wszyscy uczestnicy wycofali się z uczestnictwa w programie przeglądu albo państwo członkowskie wyznaczone jako sprawozdawca w zakresie oceny nie otrzymało w terminie określonym w art. 9 i art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 kompletnej dokumentacji.

(3) W związku z tym na mocy art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 Komisja dokonała stosownego powiadomienia państw członkowskich. Dnia 22 czerwca 2007 r. informacja ta została również ogłoszona w formie elektronicznej.

(4) W okresie trzech miesięcy od upublicznienia tej informacji żadna osoba ani państwo członkowskie nie wyraziły zainteresowania przejęciem roli uczestnika w odniesieniu do omawianych substancji i rodzajów produktów.

(5) Dlatego zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 przedmiotowych substancji i rodzajów produktu nie należy włączać do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.

(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Substancje i rodzaje produktów wymienione w załączniku do niniejszej decyzji nie zostają włączone do załączników I, IA ani IB do dyrektywy 98/8/WE.

Artykuł 2

Do celów art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1451/2007 niniejszą decyzję stosuje się od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lipca 2008 r. W imieniu Komisji Stavros DIMAS Członek Komisji

(1) Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2008/31/WE (Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 57).

(2) Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3.
(2)

W pismach z dnia 5 lipca 2007 r. i 30 lipca 2007 r. Komisja nalegała, aby władze rumuńskie zrezygnowały ze szczególnych warunków dołączonych do umowy prywatyzacyjnej Tractorul, wskazując jednocześnie, że niezawieszenie niezgodnej z prawem pomocy może spowodować wydanie przez Komisję decyzji na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania art. 93 Traktatu WE (2) (nakazu zawieszenia).
(4)

Jedyni powiadamiający w odniesieniu do Beauveria brongniartii i nadmanganianu potasu poinformowali Komisję w dniach odpowiednio 5 września 2007 r. i 22 lutego 2008 r. o tym, że nie zamierzają w dalszym ciągu uczestniczyć w programie prac w odniesieniu do tych substancji czynnych i dlatego nie będą przedkładać dalszych informacji. Nie należy zatem włączać tych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje buprofezynę.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla tricyklazolu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla dikofolu zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), mając na uwadze ewentualne włączenie tej substancji do załącznika I wspomnianej dyrektywy.
(10)

W komunikacie Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Sprawozdanie z postępów w tworzeniu wewnętrznego rynku gazu ziemnego i energii elektrycznej” (5), zwanym dalej „sprawozdaniem z 2005 r.”, stwierdzono, że „wiele krajowych rynków charakteryzuje ponadto wysoki stopień koncentracji w sektorze energetycznym, utrudniający powstanie rzeczywistej konkurencji” (6). W związku z tym uznaje się, iż w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej „jednym ze wskaźników poziomu konkurencji na rynkach krajowych jest łączny udział w rynku trzech największych producentów (energii elektrycznej)” (7). Władze polskie wskazały, że udział trzech największych producentów w 2006 r. wynosił 44,2 % dostępnych mocy i 52,3 % produkcji brutto (8). Zgodnie informacjami zawartymi w odpowiedzi władz polskich, otrzymanej dnia 28 lipca, w 2007 r. wspomniane udziały wzrosły do 51,7 % dostępnych mocy i 58,0 % produkcji brutto (9). Według władz polskich udział trzech największych operatorów w rynku sprzedaży hurtowej wyniósł 48,1 % w 2006 r. i wzrósł do 55,4 % w 2007 r. (10). Należy podkreślić, że liczby przedstawione przez władze polskie wskazują, że między 2006 r. i 2007 r. nastąpił wyraźny wzrost udziałów w rynku trzech największych operatorów w każdej z dziedzin. Takie poziomy koncentracji są wyższe od analogicznej wartości procentowej wynoszącej 39 %, do której odnosiły się decyzje Komisji 2006/211/WE (11) i 2007/141/WE (12) w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa. Są one zbliżone do poziomu 52,2 % (lub nawet nieznacznie wyższe), o którym mowa w decyzji Komisji 2008/585/WE (13) dotyczącej Austrii, natomiast polskie poziomy koncentracji są niższe od odpowiadających im poziomów, o których mowa w decyzjach Komisji 2006/422/WE (14) i 2007/706/WE (15) dotyczących, odpowiednio, Finlandii (73,6 %) i Szwecji (86,7 %). Jednakże we wszystkich trzech przypadkach poziomy koncentracji są zrównoważone „presją konkurencyjną wynikającą z możliwości importu energii elektrycznej spoza terytorium” (16). Jak opisano powyżej w motywie 9, zatory systemu i ograniczone zdolności przesyłowe powodują, że import wynosi poniżej 3 % całkowitej polskiej produkcji, w porównaniu z Austrią, gdzie „importowana energia elektryczna wynosi około jednej czwartej (17) całkowitego zapotrzebowania (18), w szczególności w odniesieniu do obciążenia podstawowego” (19). Dodatkowo, zgodnie z dokumentem wydanym przez Prezesa polskiego Urzędu Regulacji Energetyki (20)„aktualna struktura podmiotowa i stopień koncentracji działalności energetycznej zostały ukształtowane przez proces konsolidacji poziomej, a następnie pionowej przedsiębiorstw energetycznych należących do Skarbu Państwa. Proces konsolidacji, który niewątpliwie pogorszył warunki konkurencji na rynku krajowym, będzie miał nadal istotny wpływ na możliwości rozwoju konkurencji na rynku hurtowym”. Poziom koncentracji nie może być zatem uważany za wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji rynków wytwarzania i sprzedaży hurtowej energii elektrycznej.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla propachloru, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.
(5)

W 1999 r. badanie w sprawie procedury oceny zgodności wykazało, że jest ona dyskryminacyjna i bardziej uciążliwa, niż to jest konieczne, a w związku z tym narusza art. 5.1.1 i 5.1.2 Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu (porozumienie TBT) głownie dlatego, że produkty koreańskie, w przeciwieństwie do kosmetyków przywożonych, nie podlegają procedurze wydawania pozwoleń przed wprowadzaniem do obrotu. Stwierdzono, iż obowiązkowa dokumentacja związana z administracyjnym śledzeniem produktów niepotrzebnie powiela formalności administracyjne importerów, a zatem narusza art. 5.1.2 porozumienia TBT. W odniesieniu do możliwości reklamowania kosmetyków Komisja nie znalazła dowodów na poparcie tezy, iż prawo lub jego egzekwowanie są dyskryminacyjne. W odniesieniu do innych praktyk wspomnianych w skardze koreańskie rozporządzenie w sprawie etykietowania zostało już zmienione, a unijny wykaz został uznany. Nie można było uznać skargi przeciwko koreańskiemu zakazowi dodawania prezentu przy zakupie, ponieważ pełen zakaz istnieje również w niektórych państwach członkowskich. Procedura badawcza wykazała również, że niektóre ze środków poddanych badaniu, w ujęciu łącznym, spowodowały niekorzystne skutki w handlu lub zagrażały ich spowodowaniem, w zrozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla dinikonazolu-M, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4) w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla triflumizolu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), w celu ewentualnego włączenia go do załącznika I.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla cyjanamidu zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), mając na uwadze ewentualne włączenie tej substancji do załącznika I do wspomnianej dyrektywy.
(1)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w maju 2004 r. firma Bayer CropScience zwróciła się do Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o wpisanie substancji czynnej fluopikolid do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. W decyzji Komisji 2005/778/WE (2) potwierdzono, że dokumentacja jest kompletna oraz że może zostać uznana za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji określone w załączniku II i załączniku III do tej dyrektywy.
(137)

Na podstawie informacji dostępnych Komisji wydaje się, że intensywność pomocy obliczona dla programu (37,05 % w 2004 r. i 36,89 % w 2005 r.) nie przekracza intensywności ustalonej we wspomnianych powyżej punktach wytycznych rolnych, nie jest jednak możliwe ustalenie, czy wszystkie warunki wymienione w pkt 131–136 niniejszej decyzji zostały spełnione, z wyjątkiem przypadku środków związanych z przeniesieniem, gdzie przepisy programu są zgodne z zasadami opisanymi w pkt 133. W szczególności: — brak dowodów na to, że jeżeli chodzi o koszty operacyjne wymienione w pkt 22, na koniec okresu leasingu doszło do nabycia danego dobra, — brak dowodów na to, że przy obliczaniu kwoty pomocy koszty związane z badaniami dotyczącymi wdrożenia nowej technologii, rejestracją patentów, badaniami kwalifikowalności do uzyskania pomocy oraz badaniami organizacji i rynków stanowią jedynie do 12 % innych kosztów kwalifikowalnych wymienionych w pkt 131, — brak dowodów na to, że działalność szkoleniowa była wspierana zgodnie z przepisami pkt 14.1 wytycznych rolnych, — brak dowodów na to, że pomoc związana z wprowadzaniem certyfikacji procesów i produktów oraz powiązanymi badaniami została przyznana zgodnie z pkt 13 wytycznych rolnych, — brak dowodów na to, że z zakresu pomocy przeznaczonej na zakup roślin wyłączono rośliny jednoroczne, — brak dowodów na to, że wszystkie gospodarstwa, które otrzymały pomoc w ramach programu, przestrzegały minimalnych norm ochrony środowiska, higieny i traktowania zwierząt, a inwestycje skupiały się na produktach, dla których można znaleźć rynki zbytu.
(4)

Wysokość rezerw wody w cypryjskim systemie zbiorników wodnych spadła z około 150 mln m3 lub 54,7 % objętości pod koniec 2005 r. do 11 mln m3 lub 4 % całkowitej objętości w chwili obecnej, co na początku 2007 r. zmusiło władze do ścisłego racjonowania wody do celów nawadniania, a w 2008 r. do całkowitego zaprzestania udostępniania wody w tym celu.
(67)

Komisja uznaje również za niezasadne argumenty wysunięte przez władze państwowe, według których efekt zachęcający ma miejsce w sytuacji, gdy dotacje są konieczne do spłaty pożyczek bankowych zabezpieczających okres pomiędzy poniesieniem kosztów a udzieleniem pomocy. Gotowość podmiotu gospodarczego do rozpoczęcia realizacji projektu i zaciągnięcia pożyczek w celu pokrycia kosztów nie dowodzi w żaden sposób, że pomoc jest konieczna do kontynuacji projektu lub że gwarantuje efekt zachęcający do realizacji projektu, który w przeciwnym razie nie zostałby nigdy zrealizowany. Można nawet stwierdzić, że gotowość podmiotu gospodarczego do rozpoczęcia prac i podjęcia ryzyka związanego z projektem, bez przedstawienia wcześniej wniosku o pomoc w ramach przedmiotowego programu, świadczy o tym, że pomoc ta nie jest niezbędna do zaistnienia wspomnianego wcześniej efektu zachęcającego.
(26)

Komisja wyraziła wątpliwości odnośnie do faktycznego beneficjenta środków pomocy i co do ich kwalifikowalności. Włochy zgłosiły, że beneficjentem pomocy jest NGP. Wszystkie trzy środki zostały jednak przyznane SIMPE, nowoutworzonemu przedsiębiorstwu, które jako takie nie może być beneficjentem pomocy na restrukturyzację (pkt 12 wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw). Komisja wyraziła więc wątpliwości co do faktu, czy NGP i SIMPE jako grupa mogą być beneficjentami pomocy. SIMPE zostało utworzone przez NGP w kontekście restrukturyzacji zakładów polimeryzacji, na co zostały przyznane przedmiotowe środki. Z drugiej jednak strony w rozumieniu wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji NGP nie było nowoutworzonym przedsiębiorstwem, a ponadto nie było przedsiębiorstwem zagrożonym, a więc nie kwalifikowało się do pomocy na restrukturyzację.
(3)

W rezolucji z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, która odnosi się do komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, Rada ponownie podkreśla znaczenie roli i działań państw członkowskich w zakresie opracowania szeroko zakrojonej i wielostronnej polityki walki z korupcją zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym we współpracy ze wszystkimi stosownymi przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i sektora przedsiębiorstw.
(5)

OIE posiada w tym obszarze faktyczny monopol, o którym mowa w art. 168 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2); nie jest zatem wymagane zaproszenie do składania wniosków.
(2)

Wniosek odnosi się również do wprowadzenia do obrotu innych produktów zawierających bawełnę LLCotton25 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 do wniosku załączone zostały dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (2), a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu prac, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.
(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje bromukonazol.
(10)

Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia wniosku dla butralinu zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (4), mając na uwadze ewentualne włączenie tej substancji do załącznika I do wspomnianej dyrektywy.