ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(1)

Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (3) stanowią, że Komisja przystępuje do niezbędnych weryfikacji, informuje Państwa Członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z ich zastrzeżeniami, zwołuje dwustronne dyskusje w celu wypracowania porozumienia z danymi Państwami Członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach, czyniąc odwołanie do decyzji Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. w sprawie ustanowienia procedury pojednawczej w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (4).
(7)

Aby nadal umożliwiać Komisji skuteczne monitorowanie wywiązywania się spółki z zobowiązania, w przypadku gdy wniosek o dopuszczenie do wolnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem jest zgłaszany odpowiednim władzom celnym, zwolnienie z cła uzależnia się od przedstawienia faktury handlowej zawierającej przynajmniej te informacje, które zostały określone w załączniku 2 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/2004. Taki poziom szczegółowości informacji jest także niezbędny, aby umożliwić władzom celnym stwierdzenie z wystarczającą dokładnością, że dana przesyłka odpowiada dokumentom handlowym. Jeżeli taka faktura nie zostanie przedstawiona, lub gdy nie odpowiada danemu produktowi przedstawionemu organowi celnemu, płacona jest zamiast tego odpowiednia stawka cła antydumpingowego.
2)

Koszty zniszczenia tusz: a) realizacja: zamówienia usług lub wynajem sprzętu użytego do transportu tusz do magazynu i zakładu realizującego, przechowywanie tusz, utylizacja tusz w zakładzie realizującym i zniszczenie mączki; b) pogrzebanie: wynagrodzenia i opłaty na rzecz specjalnie zatrudnionego personelu, zamówienie usług lub wynajem sprzętu do transportu i pogrzebania tusz oraz wyroby użyte do dezynfekcji miejsca pochówku; c) spalenie: wynagrodzenia i opłaty na rzecz specjalnie zatrudnionego personelu, użyte substancje palne lub inne materiały, zamówienie usług lub wynajem sprzętu do transportu tusz oraz wyroby użyte do dezynfekcji spalarni.
(19)

Zastosowanie zasady proporcjonalności zazwyczaj implikuje możliwość wyboru przez Strony lotnisk, na których miałoby miejsce odstąpienie czasu na start lub lądowanie, pod warunkiem że wystarczyłoby to do rozwiązania problemów związanych z konkurencją. W obecnym przypadku jednakże Komisja zdecydowała, że, w odniesieniu do lotnisk w Paryżu, w celu zapewnienia skuteczności proponowanych środków prawnych, czas na start lub lądowanie powinien również, pod pewnymi warunkami, zostać odstąpiony na lotnisku Orly przewoźnikom, którzy już teraz oferują usługi na odnośnych trasach z tego lotniska, w celu umożliwienia im zwiększenia liczby usług. To dlatego zobowiązania stanowią, że przewoźnik ma prawo otrzymać czas na start lub lądowanie na lotnisku Orly, jeśli obsługuje on już loty na odnośnej trasie z Orly i jeśli obsługa wszystkich jego regularnych lotów obsługujących Paryż przeprowadzana jest z tego lotniska.
(97)

Zachowanie monopolistyczne stacji telewizji publicznej na rynku sprzedaży reklam telewizyjnych mogłoby być stwierdzone, gdyby przy wyższym średnim wskaźniku GRP i wyższej cenie GRP (premia za siłę oddziaływania) ceny GRP oferowane przez obydwie stacje telewizji publicznej były wyraźnie niższe od cen stosowanych przez TF1 i M6. Dostępne dane przedstawione w tabelach 6 i 7 tego nie potwierdzają. Prawdą jest natomiast, iż wynika stąd przede wszystkim, jak to podkreśla TF1, że jej cena GRP jest wyższa od ceny stacji France 2 lub France 3, a te z kolei są wyższe od cen M6. Wynika stąd również, że średni wskaźnik GRP stacji TF1 pozostaje wciąż wyraźnie wyższy od wskaźnika stacji France 2 lub France 3. W okresie od 1990 do 1994 r., w ciągu całego dnia, średni wskaźnik GRP dla TF1 wahał się w granicach od 4,7 do 5,8 punktów, podczas gdy wskaźnik ten dla stacji France 2 wahał się w granicach od 2,4 do 3 punktów, a dla stacji France 3 – w granicach od 1,6 do 2,3 punktów, natomiast dla M6 – od 1,9 do 2 punktów. W godzinach dużej oglądalności średni wskaźnik GRP dla TF1 wahał się w granicach od 10,3 do 12,8, podczas gdy dla France 2 – od 5,7 do 6,1, dla France 3 – od 3,4 do 4,1 i dla M6 – od 3,4 do 4,4 punkta. Jednak różnica między cenami GRP oferowanymi przez TF1 i cenami obydwu stacji telewizji publicznej nie wykazuje dysproporcji, jeśli porównać ją z różnicą pomiędzy cenami GRP dla TF1 i M6. Średnio obserwuje się spadek cen GRP dla France 2, France 3 i M6 rzędu 83 euro na jednostkę GRP w stosunku do cen GRP stosowanych przez TF1 w obydwu prezentowanych okresach (cały dzień i godziny dużej oglądalności). Na tej podstawie stwierdza się, że stacje France 2 i France 3 nie sprzedawały swego czasu reklamowego po cenie sztucznie zaniżonej.
(6)

Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (4) programy monitorowania i zwalczania chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; do celów kontroli finansowej stosuje się przepisy art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(42)

Beneficjentami rozpatrywanego systemu pomocy są uznane grupy producentów, w rozumieniu rozporządzenia nr 136/66/EWG. Zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia grupy producentów muszą spełniać następujące warunki: „a) składać się z indywidualnych plantatorów i/lub organizacji zaangażowanych w produkcję, przetwórstwo lub handel oliwkami, oliwą z oliwek, w których skład wchodzą wyłącznie plantatorzy oliwek; b) być zdolne do kontrolowania produkcji oliwek i oliwy z oliwek swoich członków. c) w przypadku gdy nie należą one do uznanego stowarzyszenia grupy producentów: — być upoważnione do składania wniosków o przyznanie pomocy w imieniu swych członków plantatorów, — być upoważnione do otrzymywania pomocy oraz do jej rozdziału między swoich członków; d) jeżeli należą są one do stowarzyszenia, być upoważnione do dostarczania stowarzyszeniu oświadczenia o wielkości produkcji w odniesieniu do członka plantatora w celu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy; e) posiadać minimalną liczbę członków lub reprezentować minimalny procent producentów oliwek lub oliwy z oliwek w regionie, w którym zostały ustanowione. f) nie stosować dyskryminacji w żadnym z zakresów swojej działalności w stosunku do producentów spełniających warunki przyjęcia do grupy, w szczególności w związku z przynależnością państwową lub miejscem prowadzenia działalności; g) posiadać statut zawierający przepisy zapewniające każdemu członkowi grupy pragnącemu z niej wystąpić możliwość uczynienia tego […]”.
(2)

W dniu 22 listopada 2004 r., Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych jednogłośnie przyjęła rezolucję 1575 (2004), która, między innymi upoważnia Państwa Członkowskie działające za pośrednictwem lub we współpracy z UE do ustanowienia na początkowy planowany okres 12 miesięcy wielonarodowych sił stabilizacyjnych (EUFOR) jako prawnego następcy SFOR pod połączonym dowództwem i kontrolą, które będą realizować swoją misję w odniesieniu do wykonywania załącznika 1-A i załącznika 2 do umowy pokojowej we współpracy i z obecnością siedziby głównej NATO zgodnie z porozumieniami między NATO a UE jak przekazano Radzie Bezpieczeństwa, w których uznaje się, że EUFOR będzie odgrywać główną rolę stabilizacji sytuacji pokojowej na mocy aspektów wojskowych umowy pokojowej. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych uznała również, że umowa pokojowa i postanowienia jej poprzednich odnośnych rezolucji mają zastosowanie zarówno w odniesieniu do obecności EUFOR i NATO, tak jak to miało miejsce, jak również w odniesieniu do SFOR, i dlatego też odniesienia w umowie pokojowej, w szczególności w załączniku 1-A i dodatkach do niego, oraz odpowiednie rezolucje dotyczące IFOR i/lub SFOR, NATO i Rady Północnoatlantyckiej będą odtąd interpretowane jako mające zastosowanie do, w odpowiednich przypadkach, odpowiednio obecności NATO, EUFOR, Unii Europejskiej i Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej.
1)

Państwom Członkowskim objętym wykazem załączonym do niniejszej decyzji można przyznać okres przejściowy na wprowadzenie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego od dnia 1 czerwca 2004 r. Instytucje właściwe wymienionych Państw Członkowskich będą nadal wydawać formularze E 111 zgodnie ze wzorem ustanowionym w decyzji nr 198 z dnia 23 marca 2004 r. do końca okresu przejściowego. Jednakże, przed końcem okresu przejściowego, wymienione Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o skróceniu czasu trwania okresu przejściowego. Państwa Członkowskie informują Komisję Administracyjną najpóźniej trzy miesiące przed wprowadzeniem pierwszej Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego; Komisja Administracyjna zmieni odpowiednie załączniki do niniejszej decyzji, aby wskazać datę zakończenia okresu przejściowego zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
(2)

Zarówno Belgia, jak i Portugalia ustanowiły program działań mający na celu zwalczenie organizmów szkodliwych dla roślin, wprowadzonych na ich terytoria. Programy te określają cele, przeprowadzone działania, czas trwania oraz koszt. Powyższe państwa wystąpiły z wnioskiem o przyznanie udziału finansowego Wspólnoty na rzecz tych programów w terminie wyznaczonym dyrektywą i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1040/2002 z dnia 14 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnośnie do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2051/97 („rozporządzenie”) (2).
(6)

W każdym razie taki środek, podjęty jednostronnie i jednakowo przez Niemcy w odniesieniu do wszystkich owoców i warzyw, mógłby doprowadzić w sposób nieproporcjonalny do zakłóceń w wymianach wewnątrzwspólnotowych. W istocie jego zastosowanie zmusiłoby producentów lub handlowców pozostałych Państw Członkowskich do wprowadzenia specjalnego etykietowania owoców, warzyw i ziemniaków importowanych do Niemiec i do przyjęcia w związku z tym odpowiednich przepisów w zależności od przeznaczenia produktów od samego początku procesu produkcyjnego.
(3)

Według dyrektywy nr 93/23/EWG Państwa Członkowskie, na swój wniosek, mogą zostać uprawnione do prowadzenia kwietniowych i sierpniowych badań statystycznych w wybranych regionach, pod warunkiem że obejmują one co najmniej 70 % pogłowia trzody chlewnej. Państwa Członkowskie, których pogłowie trzody chlewnej stanowi jedynie niewielki procent całego pogłowia we Wspólnocie mogą zostać uprawnione do przeprowadzania badania raz w roku, czyli w kwietniu, w maju/czerwcu lub w listopadzie/grudniu lub też dokonać regionalnego podziału ostatecznych wyników badań kwietniowych lub majowo-czerwcowych. Ponadto Państwa Członkowskie mogą, na swój wniosek, zostać uprawnione do przeprowadzania podziału według klas wielkości stad w odniesieniu do wyników badania z określonego miesiąca w roku.
(3)

Wnioski wyciągnięte przez Europejską Grupę Specjalną ds. Zatrudnienia oraz zbadanie krajowych planów działania Państw Członkowskich w zakresie zatrudnienia zawartych we Wspólnym Sprawozdaniu na temat zatrudnienia za okres 2003-2004 wykazują, że Państwa Członkowskie oraz partnerzy społeczni powinni dać pierwszeństwo zwiększeniu zdolności dostosowania pracowników i przedsiębiorstw do zmiennych warunków ekonomicznych i wymogów rynku pracy, zachęcać więcej osób do wejścia i pozostania na rynku pracy i uczynić pracę rzeczywistym wyborem dla wszystkich, m.in. ułatwiając bezrobotnym młodym ludziom dostęp do pierwszej pracy i zachęcając starszych pracowników do pozostania na rynku pracy, inwestować coraz skuteczniej w kapitał ludzki i kształcenie ustawiczne, jak również w prace badawczo-rozwojowe, w tym w płaszczyzny doskonalenia, oraz zapewniać skuteczne wprowadzanie w życie reform poprzez lepsze zarządzanie, w tym również poprzez starania mające na celu poprawienie demokratycznego zaangażowania, przekonywanie obywateli o potrzebie reform i wzmacnianie związków między finansowaniem z UE, zwłaszcza z Europejskiego Funduszu Społecznego, a wprowadzaniem w życie europejskich wytycznych dotyczących zatrudnienia. Priorytety te są w pełni zgodne z obecnymi wytycznymi i mogą być realizowane w ich kontekście.
(11)

Ponieważ omawiane działanie ma chronić miejsca pracy i prowadzi do nabywania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, Komisja zbadała jego zgodność z wytycznymi wspólnotowymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (zwanymi dalej „wspólnotowymi wytycznymi w sprawie pomocy państwa w ratowaniu i restrukturyzacji”) (3), zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/2002 o zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwa w dziedzinie zatrudnienia (4) i zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na cele regionalne (5) Komisja wyraziła wątpliwości co do zgodności dopłat z zasadami wspólnego rynku w świetle wszystkich powołanych aktów prawnych.
(8)

Przejście do procedur współdecydowania w przypadku przyjmowania środków określonych w art. 62 ust. 1 Traktatu nie stanowi uszczerbku dla wymogu stanowienia przez Radę jednomyślnie w przypadku podejmowania decyzji określonych w art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r., w art. 15 ust. 1 Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (1), w art. 4 Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej oraz w jakimkolwiek przyszłym traktacie o przystąpieniu.
(4)

Zgodnie z art. 8 decyzji Rady (WE) nr 2004/465 Państwa Członkowskie zobowiązane są asygnować wydatki w okresie 12 miesięcy od końca roku, w którym zostały zawiadomione o niniejszej decyzji. Państwa Członkowskie zobowiązane są również do przestrzegania przepisów powyższej decyzji w odniesieniu do rozpoczęcia projektów oraz przedkładania wniosków o refundację.
(4)

Pomiędzy Francją i Włochami przebiegają dwa tunele: Mont Blanc (Monte Bianco) i Fréjus. Granica pomiędzy tymi dwoma Państwami przebiega w tunelu, ale pobieranie w nim opłat byłoby niepraktyczne. Artykuł 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/388/EWG stanowi, że: „… »terytorium Państwa Członkowskiego« oznacza terytorium kraju określone w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego …”. Z tego względu, zgodnie z obecnymi zasadami, opłata podlegająca opodatkowaniu powinna być uzależniona od długości tunelu należącego do każdego Państwa. Ze względu na koszt i uciążliwość umieszczenia punktu poboru opłat w każdym końcu tunelu przez obydwa Państwa Członkowskie w celu pobierania ich części opłat, opłaty pobierane są w całości przy wjeździe do tunelu. Każdy przejazd przez tunel powinien podlegać dwóm opłatom i dwóm różnym stawkom VAT: jednej na obszarze Francji i jednej na obszarze Włoch. Ponadto opłata podlegająca opodatkowaniu i VAT powinny następnie zostać podzielone pomiędzy te dwa Państwa Członkowskie. VAT jest dodatkowym czynnikiem komplikującym już skomplikowany mechanizm rekompensaty finansowej wynikający z dzielenia się kosztami zarządzania tunelu.
C.b)

bb) 1) Krowy, które są wyłącznie lub głównie hodowane dla produkcji mleka, przeznaczonego do spożycia przez człowieka i/lub do przetwórstwa produktów mlecznych, w tym krowy rzeźne (bez względu na to, czy są tuczone czy nie między ich ostatnią laktacją i ubojem).
Decyzja Komisji

z 20 kwietnia 2004 r.

w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne

(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1429)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2004/371/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], w szczególności jej art. 13 ust. 1 akapit trzeci,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Na mocy dyrektywy 66/401/EWG mieszanki materiału siewnego przeznaczone do użytku jako rośliny pastewne mogą być wprowadzane do obrotu jeśli, oprócz przepisów w sprawie plombowania i oznaczania opakowań, różne składniki mieszanki przed wymieszaniem są zgodne z uregulowaniami wspólnotowymi stosowanymi do nich.

(2) W celu zapewnienia swobodnego przepływu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne, należy określić warunki dotyczące produkcji, kontroli produkcji i etykietowania takich mieszanek.

(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejsza decyzja, w uzupełnieniu warunków określonych w dyrektywie 66/401/EWG, przewiduje warunki produkcji, kontroli produkcji i etykietowania mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie wymagają, by podmioty gospodarcze produkujące mieszanki materiału siewnego:

a) zamontowały sprzęt mieszający, który zapewni, że mieszanka końcowa jest jednolita;

b) miały odpowiednie procedury dla wszystkich czynności mieszania;

c) wyznaczyły osobę odpowiedzialną bezpośrednio za czynności mieszania;

d) utrzymywały rejestr mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne.

Artykuł 3

Podmioty gospodarcze zamierzające prowadzenie produkcji deklarują organowi, o którym mowa w pkt A ppkt I lit. c) pozycja 2 załącznika IV do dyrektywy 66/401/EWG:

a) skład procentowy różnych składników wykazany gatunkowo i, gdzie właściwe, rodzajowo;

b) nazwę mieszanki, jeżeli przeznaczona jest do oznakowania opakowań.

Artykuł 4

1. Kontrola produkcji mieszanek materiału siewnego przeprowadzana jest przez organ, o którym mowa w art. 3.

2. Kontrola przeprowadzana jest za pomocą:

a) kontrole identyfikacji i wagi całkowitej każdego składnika, przynajmniej przez wyrywkowe kontrole urzędowych etykiet określających opakowania materiału siewnego; i

b) wyrywkowe kontrole czynności mieszania, w tym końcowe mieszanki.

Artykuł 5

Szczegółowe informacje użycia jako roślin pastewnych wskazane są na urzędowej etykiecie i/lub na etykiecie dostawcy.

Artykuł 6

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 20 kwietnia 2004 r.

W imieniu Komisji

David Byrne

Członek Komisji

[1] Dz.U. L 125 z 11.7.1966, str. 2298/66. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/61/WE (Dz.U. L 165 z 3.7.2003, str. 23).

--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 30 marca 2004 r.

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 3 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniającego Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej

(2004/323/WE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, uzupełniające Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 3,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej [2],

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (Fundusz)w celu okazania solidarności z ludnością regionów dotkniętych klęskami żywiołowymi.

(2) Malta przedłożyła wniosek o uruchomienie Funduszu 10 listopada 2003 r. w związku z katastrofą spowodowaną klęską burz i powodzi. Hiszpania przedłożyła wniosek 1 października 2003 r. w związku z klęską wywołaną pożarem. 26 stycznia 2004 r. Francja także złożyła wniosek w związku z klęską powodzi.

(3) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 7 listopada 2002 r pozwala uruchomić Fundusz w ramach rocznego pułapu 1 miliarda EUR.

(4) Przypadki burz i powodzi na Malcie we wrześniu 2003 r., pożarów lasu w Hiszpanii latem 2003 roku oraz powodzi w południowej Francji w grudniu 2003 r. spełniają kryteria konieczne dla uruchomienia Funduszu Solidarności Europejskiej.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004, Fundusz Solidarności UE zostaje uruchomiony w celu zapewnienia kwoty 21916995 EUR w ramach środków na zobowiązania.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu, dnia 30 marca 2004 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

P. Cox

Przewodniczący

W imieniu Rady

D. Roche

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 283 z 20.11.2002, str. 1.

[2] Dz.U. L 311 z 14.11.2002, str. 3.

--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 18 grudnia 2003 r.

dotycząca uruchomienia instrumentu elastyczności na rzecz rehabilitacji i odbudowy Iraku, zgodnie z punktem 24 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.

(2004/155/WE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Porozumienie Międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [1], w szczególności jego pkt 24,

uwzględniając wniosek Komisji [2],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Po szczycie Rady Europejskiej mającym miejsce w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. w Salonikach, Komisja zaproponowała, aby udział Wspólnoty w europejskim wkładzie wyniósł 200 milionów EURO na okres 2003–2004, z 40 milionami EURO uruchomionymi w 2003 r. oraz 160 milionami EURO w 2004 r.

(2) Kwota przewidziana na 2004 r. nie została uwzględniona we wstępnym projekcie budżetu na 2004 r. Odpowiednio, Komisja zaproponowała wyasygnowanie kwoty 160 milionów EURO w ramach nowej linii budżetowej specjalnie utworzonej na mocy pisma korygującego nr 1 do wstępnego projektu budżetu na 2004 r. (artykuł 19 08 07). Podczas posiedzenia pojednawczego z dnia 24 listopada 2003 r. Parlament Europejski oraz Rada przyjęły to pismo korygujące na kwotę 160 milionów EURO w ramach linii utworzonej na "Pomoc na rzecz rehabilitacji i odbudowy Iraku" oraz uruchomiła instrument elastyczności na kwotę 95 milionów EURO,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W odniesieniu do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 (zwany dalej "budżet na rok 2004"), instrument elastyczności wykorzystuje się w celu zapewnienia kwoty 95000000 EURO w ramach przydzielonych środków.

Niniejsza kwota zostanie wykorzystana na finansowanie pomocy na rzecz rehabilitacji i odbudowy Iraku, objętej pozycją 4 "Działania zewnętrzne" perspektywy finansowej, na mocy nowego artykułu 19 08 07 budżetu na 2004 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w tym samym czasie, co budżet na 2004 r.

Sporządzono w Strasbourgu, dnia 18 grudnia 2003.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Pat Cox

Przewodniczący

W imieniu Rady

Gianluigi Magri

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1. Porozumienie zmienione decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/429/EC (Dz.U. L 147 z 14.6.2003, str. 25).

[2] Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

--------------------------------------------------
(1)

Rada Europejska w Kopenhadze w dniach 12 i 13 grudnia 2002 r. zatwierdziła wyniki negocjacji, dzięki którym do Wspólnoty przystąpiło osiem państw korzystających dotychczas z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999. Wskutek ich przystąpienia do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. państwa te straciły możliwość korzystania z pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym w okresie od 2004 do 2006 r. tylko Bułgaria i Rumunia będą korzystać ze zobowiązań wynikających z wymienionego rozporządzenia.