ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1579

z dnia 18 października 2018 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/163

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Środki tymczasowe

(1) Dnia 4 maja 2018 r. Komisja Europejska („Komisja”) przyjęła rozporządzenie Komisji (UE) 2018/683 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Unii Europejskiej („Unii”) niektórych opon pneumatycznych, nowych lub bieżnikowanych, gumowych, w rodzaju stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121 („produkt objęty postępowaniem”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”).

(2) Dnia 11 sierpnia 2017 r. Komisja wszczęła dochodzenie, publikując zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomienie o wszczęciu”) w następstwie skargi złożonej dnia 30 czerwca 2017 r. przez koalicję przeciwko nieuczciwemu przywozowi opon („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej nowych i bieżnikowanych opon do autobusów lub samochodów ciężarowych.

(3) Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/163 (3) Komisja objęła rejestracją przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL. Rejestracji przywozu zaprzestano dnia 8 maja 2018 r. wraz z wejściem w życie środków tymczasowych.

1.2. Okres objęty dochodzeniem i badany okres

(4) Jak stwierdzono w motywie 10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. („okres objęty dochodzeniem”), a badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („badany okres”).

1.3. Dalsze postępowanie

(5) W następstwie nałożenia tymczasowych ceł antydumpingowych skarżący, Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów („CCCMC”), Chińskie Stowarzyszenie Przemysłu Gumowego (the China Rubber Industry Association – CRIA), pięciu chińskich producentów eksportujących, pięciu niepowiązanych importerów, unijne stowarzyszenie importerów l'Association Française des Importateurs de Pneumatiques („AFIP”) i jeden unijny dostawca („Kraiburg”) złożyło pisemne oświadczenia zawierające uwagi dotyczące tymczasowych ustaleń.

(6) Jedna zainteresowana strona, Hämmerling The Tyre Company GmbH („Hämmerling”), przedłożyła dodatkowe uwagi na temat tymczasowych ustaleń dnia 2 lipca 2018 r., a więc ze znacznym opóźnieniem w stosunku do terminu przedkładania uwag na temat ujawnienia tymczasowych ustaleń. Komisja ustosunkowała się do nich wraz z innymi otrzymanymi uwagami na temat dokumentu zawierającego ogólne ujawnienie ustaleń na ostatecznym etapie.

(7) Zainteresowanym stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej. W posiedzeniach wyjaśniających udział brali: CCCMC i CRIA; wszyscy objęci próbą producenci eksportujący: Grupa Aeolus (4) i Pirelli Tyre Co., Ltd („Pirelli”) i powiązany importer Prometeon Tyre Group S.r.l. („Prometeon”), Grupa Giti (5), Grupa Hankook (6) i Grupa Xingyuan (7); dwóch niepowiązanych importerów i producentów unijnych, stowarzyszenia i unijni dostawcy bieżników i materiałów do naprawy popierający środki.

(8) Komisja rozpatrzyła uwagi przedstawione przez zainteresowane strony, przeanalizowała je i w stosownych przypadkach zmieniła tymczasowe ustalenia.

(9) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. W celu weryfikacji odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, których nie zweryfikowano na etapie tymczasowym postępowania, przeprowadzono wizyty weryfikacyjne na terenie następujących przedsiębiorstw: a) importerzy niepowiązani w Unii: — Heuver Bandengroothandel B.V, Niderlandy („Heuver”) — Hämmerling The Tyre Company GmbH, Niemcy b) importerzy powiązani w Unii: — Hankook Tire Italia S.r.l. — Hankook España S.A. — Prometeon Tyre Group S.r.l. — Prometeon Tyre Group España y Portugal, S.L.U. — Pneumobil Reifen und KFZ-Technik GmbH — Prometeon Tyre Deutschland GmbH

(10) W następstwie ostatecznego ujawnienia przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na terenie przedsiębiorstwa Roline N.V., producenta unijnego w Niderlandach.

(11) Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych opon do autobusów i samochodów ciężarowych („ujawnienie ostatecznych ustaleń”) i dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła.

(12) Wszystkim zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń. Skarżący, chińscy producenci eksportujący (Grupa Aeolus, Grupa Giti, Grupa Hankook, Pirelli i jego powiązany importer Prometeon), stowarzyszenia branżowe (CRIA, CCCMC, Associazione Italiana Ricostruttori Pneumatici, Assoiaçao Nacional de Industriais de Recauchtagem de Pneus, Bipaver, Bundesverband Reifenhandel und Vulkaniseur-Handwerk, Czeskie Stowarzyszenie Producentów Opon Bieżnikowanych, Retread Manufacturing Association), importerzy (Hämmerling i Kirkby Tyres Ltd), producent zajmujący się bieżnikowaniem (Rula-BRW) oraz dostawcy surowców dla podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem (Vipal, Kraiburg, RemaTipTop) przedłożyli pisemne stanowiska.

(13) W następstwie ostatecznego ujawnienia przeprowadzono przesłuchania, w których uczestniczyli CRIA oraz CCCMC, Grupa Aeolus, Grupa Giti, Prometeon, skarżący i Bipaver.

(14) W dniu 16 sierpnia 2018 r. rzecznik praw stron zorganizował przesłuchanie na wniosek Grupy Hankook, a dnia 29 sierpnia 2018 r. na wniosek Hämmerling.

(15) Dnia 10 września 2018 r. Komisja przekazała wszystkim zainteresowanym stronom dodatkowe ostateczne ujawnienie ograniczone do konkretnej kwestii, a mianowicie poziomu zysku docelowego w segmencie 3.

(16) Wszystkim zainteresowanym stronom wyznaczono okres trzech dni, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat dokumentu zawierającego dodatkowe ostateczne ujawnienie ustaleń. Skarżący, chińscy producenci eksportujący (Grupa Aeolus, Grupa Giti, Pirelli i jego powiązany importer Prometeon, Xingyuan), stowarzyszenia branżowe (CRIA, CCCMC, Associazione Italiana Ricostruttori Pneumatici, Bipaver, Bundesverband Reifenhandel und Vulkaniseur-Handwerk, Czeskie Stowarzyszenie Producentów Opon Bieżnikowanych, ITMA Europe, Retread Manufacturing Association), importerzy (Hämmerling, Heuver i Kirkby Tyres Ltd), podmiot zajmujący się bieżnikowaniem (Rula-BRW), stowarzyszenie użytkowników (Litewskie Stowarzyszenie Krajowych Przewoźników Drogowych LINAVA) oraz dostawca surowców dla podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem (Kraiburg) przedłożyli pisemne uwagi.

(17) W następstwie dodatkowego ostatecznego ujawnienia ustaleń w dniu 14 września 2018 r. przeprowadzono przesłuchanie, w którym uczestniczył Prometeon.

(18) Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.

1.4. Sprostowanie

(19) Po publikacji rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przedsiębiorstwo Pirelli zwróciło uwagę, że przedsiębiorstwo Pirelli Tyre Co., Ltd nie jest spółką zależną grupy Aeolus, jak stwierdzono błędnie w motywie 119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że przedsiębiorstwo Pirelli Tyre Co., Ltd jest niezależne od przedsiębiorstwa Aeolus Tyre Co., Ltd i Grupy Aeolus.

(20) Uznając swój błąd, dnia 10 lipca 2018 r. Komisja wydała sprostowanie (8).

(21) Jeżeli chodzi o odniesienie do Grupy Aeolus, Komisji zauważyła, że jej dochodzenie dotyczy przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw powiązanych. Powiązanie między producentami eksportującymi analizuje się zgodnie z art. 127 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (9). W związku z tym w kontekście niniejszego dochodzenia przedsiębiorstwa Pirelli Tyre Co., Ltd. i Aeolus Tyre Co., Ltd uznaje się za powiązane, ponieważ w okresie objętym dochodzeniem oba miały tego samego akcjonariusza – mianowicie przedsiębiorstwo China National Tire & Rubber Co., Ltd („CNRC”). Formę skróconą „Grupa Aeolus” stosowano, aby ułatwić odniesienie do przedsiębiorstw powiązanych w całym tekście rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wybrano formę skróconą „Grupa Aeolus”, ponieważ przedsiębiorstwo Aeolus Tyre Co., Ltd jest największym zajmującym się produkcją podmiotem wśród przedsiębiorstw powiązanych. Pomimo stosowania formy skróconej, aby odnieść się do Grupy Aeolus w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, margines dumpingu obliczono osobno dla każdego powiązanego producenta eksportującego, a następnie ustalono jeden średni ważony margines dumpingu dla wszystkich przedsiębiorstw powiązanych.

(22) W następstwie ostatecznego ujawnienia przedsiębiorstwo Pirelli stwierdziło, że nie należy go uznawać za przedsiębiorstwo powiązane z CNRC i z Grupą Aeolus. Pirelli nie zgodziło się z zastosowaniem art. 127 rozporządzenia (UE) 2015/2447 do celów obliczenia średniego ważonego marginesu dumpingu ustanowionego dla przedsiębiorstw powiązanych. Pirelli zaproponowało, aby w celu ustanowienia powiązania między przedsiębiorstwami zastosować art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1036 („rozporządzenie podstawowe”).

(23) Komisja przypomniała, że art. 4 rozporządzenia podstawowego dotyczy definicji przemysłu Unii i powiązań między producentami unijnymi a producentami eksportującymi. W tym kontekście producenta unijnego, jeżeli podlega kontroli producenta eksportującego, nie uznaje się za część przemysłu Unii (10). W art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego znajduje się jednak wyraźne odniesienie do art. 127 rozporządzenia (UE) 2015/2447, aby móc stwierdzić, czy dwie strony są powiązane do celów ustanowienia marginesu dumpingu. Badanie powiązań między stronami zapewnia skuteczne egzekwowanie środków antydumpingowych. W szczególności pozwala uniknąć ryzyka, że przywóz zostanie przekierowany przez przedsiębiorstwo powiązane, które podlega niższemu cłu antydumpingowemu. Ponadto w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia (11) na początku postępowania wyraźnie odwołano się do art. 127 rozporządzenia (UE) 2015/2447.

(24) Zgodnie z art. 127 lit. d) rozporządzenia (UE) 2015/2447 dwie osoby uznaje się za powiązane, jeżeli: osoba trzecia bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale zakładowym wynoszącym co najmniej 5 % wszystkich praw głosu lub co najmniej 5 % kapitału zakładowego obu osób. CNRC jest największym udziałowcem Pirelli. W okresie objętym dochodzeniem CNRC posiadało 65 % udziałów w Pirelli. We wrześniu 2018 r. wciąż posiadało 46 % udziałów w Pirelli. Dlatego też w kontekście przedmiotowego dochodzenia Pirelli i Grupę Aeolus uznaje się za powiązane ze względu na wspólną jednostkę dominującą (CNRC) Argument Pirelli, że nie należy go uznawać za przedsiębiorstwo powiązane z CNRC i z Grupą Aeolus, został zatem odrzucony.

(25) W następstwie ostatecznego ujawnienia Pirelli stwierdziło również, że należy je uznać wyłącznie za stronę współpracującą, nie zaś za producenta eksportującego, gdyż przedsiębiorstwo to zakończyło produkcję produktu objętego postępowaniem w listopadzie 2017 r.

(26) Komisja ustaliła, że Pirelli był producentem eksportującym w okresie objętym dochodzeniem. Fakt, że przedsiębiorstwo Pirelli zakończyło produkcję w późniejszym okresie, nie ma wpływu na to ustalenie. Argument ten został zatem odrzucony.

1.5. Ujawnienie tymczasowych ustaleń

(27) Szereg zainteresowanych stron stwierdziło, że ujawnienie tymczasowych ustaleń Komisji było niewystarczające, co naruszało ich prawo do obrony, i zwróciło się do Komisji o udzielenie dalszych wyjaśnień i ujawnienie dalszych informacji oraz ponowiło te same zastrzeżenia w następstwie ostatecznego ujawnienia.

(28) Komisja uznała, że akta udostępnione do wglądu i rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych zawierają już wystarczające informacje umożliwiające wszystkim zainteresowanym stronom pełne korzystanie z ich prawa do obrony. Tym niemniej przed ujawnieniem ostatecznych ustaleń w aktach nieopatrzonych klauzulą poufności zawarto uwagę do akt (12), w której przedstawiono wyjaśnienia dotyczące rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, natomiast dwóm producentom eksportującym przekazano pewne dodatkowe wyjaśnienia dotyczące danych stanowiących podstawę poszczególnych obliczeń dumpingu.

(29) Komisja zauważyła, że CRIA i CCCMC stwierdziły, że Komisja nie ujawniła im i chińskim eksporterom szczegółowych informacji na temat obliczeń podcięcia cenowego i zaniżania cen, pozbawiając ich tym samym jakiejkolwiek możliwości sprawdzenia potencjalnych błędów Komisji lub zgłoszenia uwag dotyczących pewnych aspektów tych obliczeń.

(30) CRIA CCCMC i chińscy eksporterzy otrzymali wszystkie informacje umożliwiające korzystanie z ich praw procesowych. Chińscy eksporterzy objęci próbą otrzymali wykaz numerów kontrolnych sprzedanych produktów („PCN”), informacje na temat jednostkowej ceny sprzedaży i zakresu (13) całkowitej wielkości sprzedaży objętej postępowaniem. Jak wskazano w motywach 45–49, Komisji nie wolno ujawniać żadnych informacji uważanych za poufne po wskazaniu uzasadnionych powodów bez wyraźnego zezwolenia podmiotu przekazującego takie informacje.

(31) Grupa Aeolus twierdziła, że ustalenia szkody do celów art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. należy dokonać na podstawie zebranych dowodów po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku krajowym i b) wpływu tych przywozów na producentów krajowych takich produktów. Grupa ta uważała, że Komisja nie powinna opierać swoich decyzji na elementach niejednoznacznych lub na poufnych danych dostarczonych przez strony, ale na wszystkich informacjach i obiektywnych dostępnych faktach. Wymóg „obiektywnej oceny” oznacza, że przemysł krajowy i skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych należy zbadać w sposób bezstronny, nie faworyzując podczas dochodzenia interesów żadnej zainteresowanej strony ani grupy zainteresowanych stron (14). Zdaniem Grupy Aeolus większość danych wykorzystywanych w postępowaniu pozostała poufna, co utrudniało zainteresowanym stronom korzystanie z prawa do obrony. Grupa Aeolus utrzymywała, że wszczęcie dochodzenia miało jednak wyraźnie na celu ochronę interesów konkretnego segmentu przemysłu unijnego (mianowicie branży opon bieżnikowanych), nie biorąc pod uwagę, że większość dużych europejskich producentów opon również przywozi produkt objęty postępowaniem z ChRL i odsprzedaje go na rynku Unii.

(32) W odpowiedzi na te uwagi Komisja zwróciła uwagę, że w art. 19 rozporządzenia podstawowego wyraźnie przewidziano, że po wskazaniu uzasadnionych powodów zainteresowane strony mogą przekazywać informacje z klauzulą poufności. Ponadto w otwartych aktach udostępnionych do wglądu zainteresowanym stronom zawarto streszczenie informacji poufnych. Zachowanie poufności w odniesieniu do tożsamości niektórych współpracujących producentów unijnych nie przeszkodziło Komisji w przeprowadzeniu obiektywnej oceny faktów ani nie utrudniło zainteresowanym stronom egzekwowania ich prawa do obrony. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 37, prawo do obrony zainteresowanych stron zagwarantowano w drodze interwencji rzecznika praw stron.

1.6. Kontrola wyrywkowa

(33) CRIA i CCCMC twierdziły, że chińscy mali i średni producenci (MŚP) są dyskryminowani w porównaniu z unijnymi producentami będącymi MŚP, ponieważ unijne MŚP są uprawnione do wypełnienia mniej szczegółowego (a zatem mniej wiarygodnego) kwestionariusza. Strony te twierdziły, że chińscy mali i średni producenci (MŚP) mogli zostać zniechęceni do udziału w dochodzeniu z uwagi na znaczne obciążenie, jakie pociąga za sobą udzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania kwestionariusza.

(34) Ponadto CRIA i CCCMC twierdziły, że możliwość udzielania przez unijnych producentów będących MŚP mniej kompletnych i w związku z tym mniej wiarygodnych odpowiedzi pogorszyła jeszcze niedostateczny udział chińskich producentów będących MŚP ponieważ Komisja (rzekomo błędnie) opierała swoje ustalenie szkody przede wszystkim na danych dotyczących niewielkiej sprzedaży małych i średnich producentów. Podobny argument powtórzono po ostatecznym ujawnieniu. Ponadto CRIA i CCCMC wystąpiły z wnioskiem, aby Komisja ujawniła szczególne dane dotyczące kontroli wyrywkowych producentów unijnych, w szczególności w celu zweryfikowania reprezentatywności próby dotyczącej przemysłu unijnego zarówno w odniesieniu do opon nowych, jak i do opon bieżnikowanych. Argument ten powtórzono po ostatecznym ujawnieniu.

(35) Stwierdzenie, że ustalenie szkody opierało się przede wszystkim na danych unijnych producentów będących MŚP jest nieprawidłowe, ponieważ Komisja ustaliła próbę reprezentatywną w celu przeprowadzenia dokładnej analizy szkodliwej sytuacji w odniesieniu do producentów unijnych. Komisja ustaliła ważoną wielkość unijnej sprzedaży, aby zapewnić odpowiednią reprezentację sprzedaży MŚP na rynku Unii. Ponadto stałą praktyką stosowaną przez Komisję jest przesyłanie uproszczonego kwestionariusza producentom będącym MŚP w Unii, ale fakt ten nie ma wpływu na poprawność przedstawionych danych ani na dokładność dochodzenia. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(36) Jak wspomniano w motywie 15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dwóch producentów eksportujących twierdziło, że poufność utrudniała im zweryfikowanie, czy skarżący reprezentuje ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej. Strony te utrzymywały również, że nie mogą zweryfikować, czy próba dotycząca przemysłu unijnego jest wystarczająco reprezentatywna.

(37) Służby Komisji zwróciły się z wnioskiem o interwencję rzecznika praw stron w celu zagwarantowania praw do obrony zainteresowanych stron w świetle tych twierdzeń. Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. rzecznik praw stron dodał do akt udostępnionych do wglądu notę zawierającą następujące dwa ustalenia: „1. Dane zawarte w poufnych aktach potwierdzają wniosek, że służby Komisji prawidłowo odzwierciedliły otrzymane dane w obliczeniach obowiązujących wymogów. Skarżący, w tym dwóch producentów unijnych, którzy złożyli wniosek o zachowanie anonimowości, reprezentuje ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej produktu objętego dochodzeniem. 2. Dane zawarte w poufnych aktach potwierdzają wniosek, że w odpowiedniej uwadze dotyczącej akt z dnia 18 października 2017 r. w sprawie przedmiotu kontroli wyrywkowej, którą to uwagę włączono do akt do wglądu dla zainteresowanych stron, właściwie opisano kontrolę wyrywkową przeprowadzoną przez służby Komisji odpowiedzialne za dochodzenie ” ( 15 ).

(38) W związku z tym Komisja uznała, że nie naruszono przysługującego zainteresowanym stronom prawa do obrony.

(39) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że brak wiedzy na temat potencjalnych powiązań anonimowych skarżących z chińskimi producentami eksportującymi narusza ich prawo do obrony. Nie uzasadniono jednak, w jaki sposób wiedza na temat takiego potencjalnego powiązania miałaby pomóc tym producentom w obronie ich sprawy. Nawet jeżeli, hipotetycznie, istniało powiązanie między jednym lub kilkoma anonimowymi producentami unijnymi a jednym lub kilkoma chińskimi producentami eksportującymi, nie miałoby ono istotnego wpływu na analizę dotyczącą dumpingu i szkody.

(40) Grupa Giti twierdziła, że podczas dobierania próby unijnych producentów Komisja powinna była wziąć pod uwagę udział każdego segmentu w całkowitej unijnej sprzedaży. Takie podejście byłoby bardziej obiektywne w porównaniu z obecnym podejściem, w ramach którego waga danych na temat najbardziej dotkniętego segmentu 3 jest, zdaniem Grupy Giti, zawyżona.

(41) Jak wyjaśniono w motywie 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja faktycznie wzięła pod uwagę segmenty w celu doboru próby unijnych producentów. Ponadto w motywach 157 i 158 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i dalszych wyjaśnieniach w uwadze dotyczącej akt, o której mowa w motywie 28 niniejszego rozporządzenia, zawarto szczegółowe wyjaśnienie metodyki zastosowanej w celu odpowiedniego odzwierciedlenia wszystkich segmentów we wskaźnikach mikroekonomicznych (zob. sekcja 4.5.1.2 poniżej).

1.7. Dostęp do informacji

(42) CRIA i CCCMC złożyły wniosek o udzielenie ich przedstawicielom prawnym pełnego dostępu do obliczeń marginesu dumpingu, wpływów na cenę i marginesu szkody przeprowadzonych przez Komisję, w tym dostępu do wszelkich informacji poufnych otrzymanych od innych zainteresowanych stron, na których opierają się takie obliczenia (z uwzględnieniem odpowiednich zobowiązań do zachowania poufności). CRIA i CCCMC zaznaczyły, że należy zachować równowagę między wymogami wynikającymi z art. 19 rozporządzenia podstawowego a prawem do obrony, które zagwarantowano w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(43) CRIA i CCCMC stwierdziły, że prawnicy, którzy będą mieli dostęp do danych, są zarejestrowani w europejskim stowarzyszeniu prawników, w związku z czym podlegają ścisłym zasadom stowarzyszenia, zatem ujawnienie informacji poufnych ich klientom skutkowałoby podjęciem poważnych działań dyscyplinarnych, w tym wykreśleniem z rejestru i możliwością wszczęcia przeciwko nim postępowania karnego. CRIA i CCCMC stwierdziły zatem, że udostępnienie poufnych danych nie stanowiłoby naruszenia obowiązku Komisji do ochrony informacji poufnych, umożliwiając przy tym skuteczne skorzystanie z prawa do obrony. Ponadto strony te uważają, że można uznać, iż interwencja rzecznika praw stron w sprawie dostępu do informacji poufnych i przekazania jego wniosków zainteresowanym stronom zastępuje przegląd tych obliczeń.

(44) Podczas przesłuchania z udziałem rzecznika praw stron w dniu 16 sierpnia 2018 r. Grupa Hankook stwierdziła, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, odmawiając jej dostępu do danych, co do których Grupa Hankook uznała, że ich poufny charakter jest nieuzasadniony. Grupa Hankook zwróciła się z ogólnym wnioskiem o zmianę polityki w odniesieniu do przetwarzania danych poufnych oraz zwróciła się do służb Komisji o zmianę obecnej praktyki dotyczącej ujawniania obliczeń i o zezwalanie w przyszłości przedstawicielom prawnym zainteresowanych stron na pełen dostęp do obliczeń. Zdaniem Grupy Hankook ochrona poufnych danych powinna mieć zastosowanie wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest ona konieczna do zapobieżenia wyrządzeniu ewentualnej szkody przedsiębiorstwom, których dane te dotyczą. Szkoda taka nie powstałaby, gdyby przedstawiciele prawni działali na podstawie umowy o zachowaniu poufności zawartej ze służbami Komisji. W odniesieniu do prowadzonego dochodzenia Grupa Hankook złożyła również wniosek o udzielenie jej przedstawicielom prawnym dostępu do wszystkich obliczeń marginesów dumpingu i szkody, w tym do wszystkich danych dotyczących wartości normalnej.

(45) Art. 19 rozporządzenia podstawowego stanowi, że Komisja nie może ujawniać żadnych informacji będących z natury rzeczy poufnymi lub przekazywanych z klauzulą poufności przez strony, oraz w odniesieniu do których wskazano uzasadnione powody bez wyraźnego zezwolenia podmiotu przekazującego takie informacje. W artykule nie przewiduje się, aby jakakolwiek inna strona, w tym prawnicy zarejestrowani w europejskim stowarzyszeniu prawników, mogli uzyskać dostęp do takich informacji. Należy również zauważyć, że w dniu 9 stycznia 2018 r. CRIA i CCCMC przedłożyły pełnomocnictwo podpisane przez współpracujących producentów eksportujących objętych próbą. Komisja ustaliła, że część pełnomocnictw udzielonych CRIA i CCCMC przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą nie obejmuje dostępu do informacji poufnych, ale dotyczy jedynie uczestnictwa w posiedzeniach wyjaśniających, zgłaszania uwag i składania pism.

(46) Ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości stanowi, że należy pogodzić ochronę prawa do obrony, w stosowanych przypadkach, z zasadą poufności szczegółowo określoną w art. 19 rozporządzenia podstawowego. W tym konkretnym przypadku wskazano uzasadnione powody, ponieważ szereg zainteresowanych stron wystąpiło o zachowanie poufności ich nazw z obawy przed odwetem ze strony klientów lub konkurentów. Komisja poddała te wnioski ocenie i uznała je za uzasadnione. W związku z tym stwierdziła, że ujawnienie takich informacji poufnych miałoby znaczące negatywne skutki dla tych stron.

(47) Takie pogodzenie umożliwia przyjęcie nieobjętych zasadą poufności streszczeń informacji poufnych (podających np. przedziały lub elementy indeksowane tych informacji) w przypadkach gdy takie informacje nieobjęte zasadą poufności nie spowodują ujawnienia tajemnicy handlowej. Stwierdzono jednak, że pełne ujawnienie informacji poufnych byłoby niezgodne z obowiązkiem ochrony takich informacji. Podobnie, ponieważ unijny prawodawca nie przewidział takiego wyjątku w rozporządzeniu podstawowym, Komisja uznała, że fakt, iż prawników zarejestrowanych w europejskim stowarzyszeniu prawników obowiązują surowe zasady stowarzyszenia i podlegają oni potencjalnym sankcjom w przypadku naruszenia tych zasad, nie umożliwia Komisji udostępnienia informacji poufnych w sposób sprzeczny z obowiązującym prawodawstwem. Komisja stwierdziła zatem, że prawnikom zarejestrowanym w europejskim stowarzyszeniu prawników nie można przyznać dostępu do informacji poufnych. We wszystkich przypadkach dodatkowym sposobem na zapewnienie ochrony prawa zainteresowanych stron do obrony jest możliwość odwołania się do rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu na podstawie art. 15 decyzji Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień rzecznika praw stron w niektórych postępowaniach w sprawie handlu (16). Ponieważ zainteresowane strony nie dążyły do uzyskania opinii rzecznika praw stron w tej kwestii, roszczenie należy odrzucić.

(48) Ponadto Komisja uznała, że akta udostępnione do wglądu zainteresowanym stronom, w tym CRIA i CCCMC oraz Grupie Hankook, zawierają wszystkie istotne informacje wykorzystane w dochodzeniu. Jeżeli dana informacja została uznana za poufną, w aktach udostępnionych do wglądu przedstawiono jej streszczenie. Wszystkie zainteresowane strony, w tym CRIA i CCCMC, miały dostęp do akt udostępnionych do wglądu i mogły się z nimi zapoznać.

(49) W świetle tych ustaleń Komisja uznała informacje przedstawione w dokumencie zawierającym ujawnienie ustaleń oraz w aktach udostępnionych do wglądu za wystarczające do zagwarantowania prawa do obrony przysługującego wszystkim zainteresowanym stronom. W związku z tym argument ten został odrzucony. Po przesłuchaniu z udziałem rzecznika praw stron Komisja ujawniła jednak niektóre dodatkowe dane na temat obliczania dumpingu i szkody, o których mowa w motywach 77 i 178.

(50) Hämmerling złożył wniosek o przesłuchanie z udziałem rzecznika praw stron, aby wyrazić zastrzeżenia natury prawnej związane z prowadzonym dochodzeniem i niektórymi zagadnieniami horyzontalnymi dotyczącymi ochrony danych w przypadku informacji poufnych i informacji nieobjętych klauzulą poufności ujętych w bazie danych TDI w aplikacji TRON oraz z bieżącą praktyką udzielania zainteresowanym stronom dostępu do akt nieobjętych klauzulą poufności poza terytorium Unii za pośrednictwem tej bazy danych.

(51) Komisja zauważyła, że nowe ogólne rozporządzenie o ochronie danych (17) nie ma zastosowania do tej sprawy. Ponadto Hämmerling zapewnił, że kwestia związana z ochroną danych osobowych nie ma bezpośredniego związku z możliwym szczególnym utrudnianiem egzekwowania jego prawa do obrony na podstawie przepisów o ochronie handlu. Komisja uznała zatem, że nowe ogólne rozporządzenie o ochronie danych nie wywarło wpływu na indywidualną sytuację przedsiębiorstwa Hämmerling w postępowaniu oraz na jego prawo do obrony.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Twierdzenia dotyczące podziału unijnego rynku opon na segmenty

(52) Szereg zainteresowanych stron powtórzyło swój argument, że nowe i bieżnikowane opony nie mogą być jednym produktem objętym postępowaniem lub częścią jednego segmentu. Ponadto szereg zainteresowanych stron twierdziło, że rynek Unii należy podzielić na co najmniej cztery segmenty: trzy segmenty dotyczące nowych opon oraz czwarty jako nowa kategoria dotycząca opon bieżnikowanych. Alternatywnie należy wprowadzić nowy segment dotyczący tanich przywożonych opon. CRIA i CCCMC również twierdziły, że należy dokonać dodatkowego podziału w przypadku oryginalnego wyposażenia i opon na wymianę.

(53) Jak wspomniano w motywach 72–74 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nowe opony (nadające się do bieżnikowania lub nie) oraz opony bieżnikowane nie mają żadnych różniących się właściwości technicznych, podstawowych właściwości fizycznych i chemicznych. Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony nie przedstawiły dodatkowych dowodów, że jest inaczej. W związku z tym Komisja wstępnie odrzuciła twierdzenie CRIA i CCCMC, że nowe i bieżnikowane opony nie mogą być takim samym produktem objętym postępowaniem. Biorąc pod uwagę wniosek o ustanowienie czwartego segmentu dotyczącego opon bieżnikowanych, Komisja podkreśliła, że nowe i bieżnikowane opony mają te same podstawowe właściwości i są w znacznym zakresie wymienne. Ponadto, jak wyjaśniono w motywach 55–57 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, opony bieżnikowane w większości należą do segmentu 3. Zatem nie istnieje konieczność utworzenia czwartego segmentu w odniesieniu do tych opon. W związku z tym Komisja również odrzuciła to twierdzenie.

(54) Grupa Aeolus twierdziła, że Komisja powinna wyłączyć nowe opony z zakresu dochodzenia. Grupa odniosła się do sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO Wspólnoty Europejskie – środki wpływające na azbest i produkty zawierające azbest (18), zgodnie z którym określenie, czy dwa produkty są podobne zasadniczo jest określeniem, czy produkty konkurują ze sobą. Grupa Aeolus twierdziła, że Komisja powinna wziąć to podejście pod uwagę przy określaniu, czy dwa produkty można uznać za podobne, czy nie.

(55) Komisja uznała, że między nowymi i bieżnikowanymi oponami istnieje stosunek konkurencji. Jak zostanie wykazane poniżej w sekcji 4.6 w analizie dotyczącej wzajemnego powiązania między segmentami, przywożone (nowe) opony segmentu 3 konkurują z oponami bieżnikowanymi w Unii i obecnie przejmują udział w rynku opon bieżnikowanych segmentu 3. To z kolei wywołuje efekt odwrotnej kaskady również w odniesieniu do opon segmentów 1 i 2 i tym samym wpłynęło na pozycję konkurencyjną unijnych producentów opon segmentu 1 i 2. Argument ten został zatem odrzucony.

(56) Grupa Hankook twierdziła, że jej markę Hankook należy zaklasyfikować do segmentu 2, ponieważ wszystkie trzy kryteria stosowane przez Komisję prowadzą do tego samego wyniku: (i) rozpoznawalność marki; (ii) możliwość bieżnikowania oraz (iii) sprzedaż opon bezpośrednio producentom autobusów i pojazdów ciężarowych tzn. sprzedaż na pierwszy montaż.

(57) W odniesieniu do pierwszego kryterium, czyli rozpoznawalności marki, Grupa Hankook utrzymywała, że Hankook byłą traktowana jako marka segmentu 2 nie tylko przez ETRMA (w swoich sprawozdaniach z 2017 r. i 2018 r.), ale również przez Global Tire Intelligence w sprawozdaniu z czerwca 2016 r. oraz przez Komisję Handlu Międzynarodowego USA w marcu 2016 r. (19). Komisja przyjęła, że rozpoznanie Hankook w czterech sprawozdaniach wskazuje na nią jako markę segmentu 2. Jednocześnie Grupa Hankook reklamuje się jako marka „premium” na stronie internetowej swojej grupy. Ponadto, jak już zauważono w motywie 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dokument wewnętrzny przedsiębiorstwa dostarczony Komisji podczas wizyty weryfikacyjnej wskazuje, że marka niedawno przeszła do segmentu 1. W związku z tym Komisja stwierdziła, że postrzeganie Grupy Hankook na rynku oraz postrzeganie jej przez samą siebie nie pokrywają się w pełni.

(58) Grupa Hankook przedstawiła również poufne wewnętrzne badania dotyczące opon do samochodów osobowych, przeprowadzone w 2017 r. na potrzeby Zespołu Hankook ds. Globalnej Strategii Wprowadzania na Rynek działającego w Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech i Zjednoczonym Królestwie. Według przedsiębiorstwa dokumenty te wskazują, że świadomość dotycząca innych marek segmentu 1 wśród klientów jest wyższa w tych państwach. Komisja stwierdziła, że z tych danych można wyciągnąć dwa główne wnioski. Po pierwsze, sama Grupa Hankook uznała, że zaklasyfikowanie marek do segmentów jest procesem dynamicznym w przypadku wszystkich marek. Na przykład w Zjednoczonym Królestwie jednego z konkurentów tej grupy uznawano za markę segmentu 2, natomiast w Niemczech, Hiszpanii i Włoszech ten sam konkurent zalicza się do „wiodących producentów” lub „segmentu 1”. Po drugie, wydaje się, że według postrzegania samochodów osobowych przez klientów, Grupa Hankook znajduje się „pomiędzy” dwoma segmentami: „wspomagana świadomość” (20) w odniesieniu do grupy Hankook była ogólnie niższa w przypadku marek segmentu 1, natomiast „świadomość niewspomagana” (21) – z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa – była na takim samym poziomie lub nawet nieco wyższa niż innych marek konkurencyjnych sklasyfikowanych przez Komisję jako wchodzące w zakres segmentu 1.

(59) Następnie Komisja odniosła się do drugiego kryterium. Komisja przypomniała, że opony segmentu 1 zaprojektowano jako wielozadaniowe, jeszcze bardziej zwiększające przebieg oryginalnego produktu (do trzech bieżnikowań w ramach normalnego użytkowania), jak określono w motywie 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W tym względzie Grupa Hankook twierdziła, że podejmuje zobowiązanie gwarancyjne, iż opony Hankook można poddać bieżnikowaniu nie więcej niż jeden raz, oraz że udział w rynku jej własnej marki opon bieżnikowanych Alphatread jest nieznaczny i malejący. Ponadto cena jej karkasów jest niższa niż cena karkasów liderów rynku.

(60) Z drugiej strony Komisja uwzględniła pozycję Alphatread na rynku, jednak stwierdziła, że fakt ten może raczej być kwestią decyzji przedsiębiorstwa, czy prowadzić samodzielnie zintegrowaną pionowo działalność związaną z bieżnikowaniem, czy nie. Komisja przyjęła również fakt, że gwarancja prawna dotycząca opon Hankook obejmuje wyłącznie jedną operacje bieżnikowania. Z drugiej strony możliwość bieżnikowania nie zależy wyłącznie od bieżnikowania opon Alphatread lub gwarancji prawnej udzielonej przez Grupę Hankook, która z racji swego charakteru jest ostrożnościowa. Do celów klasyfikacji bardziej istotne jest raczej, jak często opony są faktycznie poddawane bieżnikowaniu na rynku, a zatem konkurują z tego tytułu z innymi oponami segmentu 1.

(61) Komisja zapytała więc operatorów zajmujących się bieżnikowaniem w Unii, czy opony Hankook można poddać bieżnikowaniu wyłącznie raz, dwa razy lub więcej niż dwa razy. Stowarzyszenie podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem BIPAVER poinformowało Komisję, że siedem podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem (trzy z Niemiec, jeden z Hiszpanii, jeden z Włoch, jeden z Portugalii, jeden ze Zjednoczonego Królestwa), u których zasięgnięto opinii, odpowiedziało, że opony Hankook można poddać bieżnikowaniu dwa razy. Ponadto w przypadku pewnych rozmiarów opony Hankook mogą być bieżnikowane również więcej niż dwa razy przez podmioty zajmujące się bieżnikowaniem z Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa, z którymi się konsultowano, które udzieliły odpowiedzi BIPAVER. Inny podmiot zajmujący się bieżnikowaniem z Włoch odpowiedział oddzielnie, że niskoprofilowe opony Hankook poddaje się bieżnikowaniu wyłącznie raz, ale opony o wyższym profilu poddaje się bieżnikowaniu dwa razy. Francuski podmiot zajmujący się bieżnikowaniem odpowiedział oddzielnie, że opony Hankook poddaje się bieżnikowaniu dwa razy lub więcej niż dwa razy. Inny Hiszpański podmiot zajmujący się bieżnikowaniem poinformował, że karkasy Hankook są tej samej jakości co karkasy opon premium, takich jak Michelin, Continental, Goodyear i Bridgestone. W związku z tym Komisja ustaliła, że opony Hankook w Unii są najczęściej poddawane bieżnikowaniu dwa razy, natomiast jakość ich karkasów pozwala nawet na dalsze bieżnikowanie w przypadku niektórych rozmiarów.

(62) W odniesieniu do trzeciego kryterium, Grupa Hankook twierdziła, że jej sprzedaż opon na pierwszy montaż w Unii stanowiła jedynie 1,6 % całkowitej sprzedaży opon na pierwszy montaż w 2017 r. Tak mały udział w rynku nie jest wystarczający, aby zakwalifikować je do segmentu 1. Komisja nie zgodziła się z tą oceną. Komisja zauważyła, że utrzymywała się tendencja wzrostowa w zakresie sprzedaży na pierwszy montaż. Chociaż w 2014 r. Grupa Hankook nie posiadała żadnych umów sprzedaży na pierwszy montaż, dotychczas jej działalność w zakresie produkcji opon na pierwszy montaż rosła każdego roku aż do 2017 r. Ponadto, chociaż w ujęciu bezwzględnym wydaje się, że 1,6 % to niewiele, ta wielkość uwzględnia bardziej znaczący udział [7–12] % jednego z wiodących europejskich producentów ciężarówek. Komisja stwierdziła, że istotny jest sam fakt, iż ten duży producent ciężarówek ma zaufanie do jakości premium marki Hankook. Podczas posiedzenia wyjaśniającego, które odbyło się w dniu 20 czerwca 2018 r., Grupa Hankook twierdziła również, że opony sprzedawane na pierwszy montaż dostarczano z Korei Południowej, a nie z ChRL. Nie można więc traktować opon wywożonych z Chin jako sprzedaży na pierwszy montaż. Komisja nie zweryfikowała tego twierdzenia. Nawet jeśli jest ono rzeczywiście prawdziwe, nie wyjaśnia jednak dlaczego Grupa Hankook nie byłaby w stanie zastosować swojej wiedzy fachowej w chińskich zakładach produkcyjnych i w niedalekiej przyszłości sprzedawać opon na pierwszy montaż również z ChRL. Komisja ustaliła zatem, że Grupa Hankook jest w stanie nawiązać współpracę w zakresie sprzedaży opon na pierwszy montaż ze znanymi europejskimi producentami ciężarówek, którą ma szanse rozwinąć w niedalekiej przyszłości.

(63) W świetle wszystkich trzech kryteriów branych pod uwagę łącznie Komisja potwierdziła swoje ustalenia dokonane na etapie tymczasowym, że marka Hankook przeszła z segmentu 2 do segmentu 1. Chociaż większościowe postrzeganie na rynku nadal sprawia, że marka jest klasyfikowana jako segment 2, dwa elementy własnej oceny Grupy Hankook ustalone podczas dochodzenia oraz analiza badań dotyczących marki wskazują, że opony Hankook należą raczej do segmentu 1. Grupa Hankook jest więc postrzegana jako marka na pograniczu segmentów. Odpowiedzi udzielone przez podmioty zajmujące się bieżnikowaniem pokazują jednak, że obecnie opony Hankook w Unii poddaje się bieżnikowaniu co najmniej dwa razy, a jakość opon tej grupy umożliwiła jej również nawiązanie współpracy z europejskimi producentami ciężarówek w celu sprzedaży opon na pierwszy montaż. W związku z tym do celów niniejszego dochodzenia Komisja zaklasyfikowała Grupę Hankook jako producenta segmentu 1.

(64) Grupa Hankook twierdziła również, że jej markę Aurora należy klasyfikować jako segment 3. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że różnica między marką Aurora i Hankook nie jest aż tak duża i że Komisja potwierdziła swoją klasyfikację w odniesieniu do Hankook jako marki segmentu 1, utrzymała również swoją klasyfikację marki Aurora jako należącej do segmentu 2.

(65) Grupa Giti twierdziła, że jej markę Primewell należy klasyfikować jako segment 3. Komisja zaakceptowała to twierdzenie, ponieważ marka Primewell spełniła kryteria dotyczące segmentu 3: jest to marka opon niższej jakości o bardzo ograniczonych możliwościach bieżnikowania, których nie sprzedaje się na pierwszy montaż.

2.2. Wnioski o wykluczenie produktu

(66) Szereg zainteresowanych stron twierdziło, że sprawy dotyczące konkurencji, o których mowa w motywach 68–83 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, oraz dochodzenia prowadzone przez państwa trzecie nie powinny zostać odrzucone, i przytoczyło te same zastrzeżenia w następstwie ostatecznego ujawnienia. Zamiast odrzucać te decyzje z przyczyn proceduralnych, Komisja powinna była dokonać analizy ustaleń dotyczących istoty sprawy, poczynionych w ramach tych dochodzeń. Strony te ponownie wyraziły opinię, że należy uwzględnić dochodzenia prowadzone przez USA, Indie, Euroazjatycką Komisję Gospodarczą i Egipt, oraz że postępowania dotyczące konkurencji wszczęte w maju 1996 r. są istotne dla postępowania prowadzonego obecnie (22). Ponadto CRIA i CCCMC stwierdziły, że Komisja nie może po prostu odrzucić ustaleń Komisji w sprawie połączenia przedsiębiorstw (23) dotyczących faktu, że niskobudżetowe nowe opony przeznaczone na wymianę nie stanowią zamienników opon bieżnikowanych. Strony te twierdziły, że ustalenia te są bardzo istotne w odniesieniu do dokonanej przez Komisję segmentacji oraz, bardziej ogólnie, w odniesieniu do analizy szkody.

(67) W odniesieniu do tych twierdzeń Komisja przypomniała, że dochodzenie dotyczące konkurencji oraz dochodzenie antydumpingowe różnią się znacząco pod względem sposobu, w jaki określa się odnośny produkt objęty postępowaniem. Ponadto na podstawie Porozumienia antydumpingowego WTO członkom przysługuje duża swoboda uznania przy określaniu produktu objętego przeglądem oraz produktu podobnego. W związku z tym ani sprawy dotyczące konkurencji, ani inne sprawy antydumpingowe prowadzone w państwach trzecich nie mają bezpośredniego zastosowania do przedmiotowego dochodzenia. W związku z tym powyższe twierdzenia zostały odrzucone.

(68) Szereg zainteresowanych stron twierdziło, że między nowymi i bieżnikowanymi oponami istnieją zasadnicze różnice pod względem podstawowych fizycznych, chemicznych i technicznych właściwości, zastosowań oraz kanałów sprzedaży, i przytoczyło podobny argument w następstwie ostatecznego ujawnienia. Strony te twierdziły, że surowce do produkcji nowych opon znacząco różnią się od surowców potrzebnych do produkcji opon bieżnikowanych. Opony bieżnikowane lub wielokrotnego użytku opony należy zatem wyłączyć z definicji produktu objętego postępowaniem.

(69) Jak wspomniano w motywie 72, rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, opony nowe i bieżnikowane posiadają te same właściwości techniczne, części składowe oraz strukturę nowej opony. Nowa opona zapewnia karkas wykorzystywany przez branżę opon bieżnikowanych. Bieżnik jest podobny do bieżnika nowej opony. W związku z tym Komisja odrzuciła to twierdzenie.

(70) Ponadto CRIA i CCCMC stwierdziły, że bieżnikowane i nowe opony nie mają takich samych zastosowań, ponieważ skuteczność działania opon bieżnikowanych w zakresie bezpieczeństwa jest znacznie gorsza niż nowych opon, i podniosły te same zastrzeżenia w następstwie ostatecznego ujawnienia. Jako dowód przedstawiły cytat z przepisów prawa amerykańskiego (24). Ponadto CRIA i CCCMC twierdziły, że instytucje Unii również uważają opony bieżnikowane za odrębne od nowych opon w innych dziedzinach. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 (25) wyraźnie nie miałoby zastosowania do opon bieżnikowanych. W związku z tym opony te nie podlegałyby takim samym przepisom, wbrew sugestii zawartej w motywie 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(71) Komisja odrzuciła to twierdzenie. W motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja określiła sposób postrzegania opon pod względem skuteczności działania w zakresie bezpieczeństwa i stwierdziła, że dokładnie takie same różnice w parametrach technicznych, jakościowych i bezpieczeństwa występują między dwiema nowymi oponami należącymi do różnych segmentów. Ponadto decyzja Rady z dnia 13 marca 2006 r. zmieniająca decyzję 2001/507/WE i 2001/509/WE w celu wprowadzenia obowiązku stosowania Regulaminów nr 109 i 108 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) w sprawie opon bieżnikowanych (26) stanowi, że przepisy Regulaminów EKG ONZ nr 108 i 109 stosowane mają być stosowane jako warunek obowiązkowy w odniesieniu do wprowadzenia do obrotu na rynku Unii opon bieżnikowanych, aby zapewnić spełnienie przez opony bieżnikowane wymogów bezpieczeństwa i kontroli jakości podobnych do wymogów jak ma to miejsce w przypadku nowych opon (27).

(72) W następstwie ostatecznego ujawnienia CRIA i CCCMC stwierdziły, że proces produkcyjny nowych opon znacząco różni się od procesu produkcyjnego stosowanego w przypadku opon bieżnikowanych. Chociaż Komisja zgadza się z tymi stronami co do tego, że proces produkcyjny jest różny, zastosowanie nowych opon i opon bieżnikowanych jest takie samo – montuje się je na kołach autobusów albo samochodów ciężarowych, aby uzyskać miękki kontakt z powierzchnią drogi. W związku z tym argument ten został odrzucony.

2.3. Produkt podobny

(73) Wszyscy chińscy producenci eksportujący objęci próbą, CRIA i CCCMC wystąpili z wnioskiem, by Komisja ujawniła więcej informacji na temat rodzajów opon, które zostały wykorzystane do celów porównawczych. Twierdzili oni, że istnieje duże prawdopodobieństwo pominięcia pewnych różnic w PCN/rodzajach produktu i że należy dokonać korekt (dostosowań). Chińscy eksporterzy oraz CRIA i CCCMC twierdzili, że nie byli w stanie zidentyfikować takich różnic, ponieważ nie posiadali informacji na temat produktów sprzedawanych przez producentów unijnych objętych próbą. Strony te powtórzyły podobne argumenty w następstwie ostatecznego ujawnienia.

(74) Komisja stwierdziła, że akta udostępnione do wglądu zawierały już wystarczające informacje dotyczące definicji PCN/rodzajów produktu. Definicja rodzaju produktu jest raczej złożona i obejmuje siedem właściwości (w tym szerokość przekroju, wskaźnik profilu, rodzaj konstrukcji, średnicę obręczy/koła, położenie opony, czy jest to opona zimowa [tak lub nie], czy jest to opona bezdętkowa [tak lub nie]). W związku z tym Komisja stwierdziła, że właściwości określone w PCN były wystarczająco szczegółowe, aby uwzględnić wszystkie właściwości produktu występujące na rynku Unii. Żadna z pozostałych zainteresowanych stron nie twierdziła, że PCN nie odzwierciedlały wszystkich różnic między różnymi rodzajami produktu czy też że ten sam rodzaj produktu wytwarzanego w Unii różnił się od tego samego rodzaju produktu wytwarzanego w ChRL. Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła również informacji wyjaśniających, jakie inne właściwości byłyby koniecznie, aby zapewnić bardziej kompletne lub lepsze porównanie między przywożonymi a krajowymi rodzajami produktu objętego postępowaniem. W związku z powyższym Komisja podtrzymała swoje ustalenia, zgodnie z którymi właściwości określone w PCN były wystarczająco szczegółowe, by oddać wszelkie istotne różnice między różnymi rodzajami produktu i umożliwiały rzetelne porównanie produktów (i cen). W związku z tym Komisja odrzuciła to twierdzenie.

(75) CRIA i CCCMC twierdziły, że nie jest jasne, czy pojęcia rodzaju produktu i PCN różnią się, i zwróciły się do Komisji z prośbą o wyjaśnienie tej kwestii. Do celów niniejszego postępowania Komisja potwierdziła, że te dwa pojęcia są zamienne.

3. DUMPING

(76) CRIA i CCCMC, Grupa Aeolus i przedsiębiorstwo Pirelli, Grupa Hankook i Grupa Giti zakwestionowały fakt, że jako informacje poufne potraktowano nie tylko tożsamość producenta z państwa analogicznego, ale również szczegółowe obliczenia wartości normalnej. Strony te twierdziły, że uniemożliwiło im to egzekwowanie przysługujących im praw procesowych i przedstawienie rzeczowych uwag na temat obliczeń wartości normalnej. Grupa Giti i Grupa Hankook podtrzymały ten argument w następstwie ostatecznego ujawnienia.

(77) Komisja przypomniała, że producent z państwa analogicznego złożył wniosek o poufne traktowanie jego tożsamości i przedstawił uzasadnienie swojego wniosku. Komisja zbadała zasadność wniosku o zachowanie anonimowości i ustaliła, że istnieją przesłanki świadczące o znacznym ryzyku odwetu, przyjęła zatem, że nie należy ujawniać nazwy tego przedsiębiorstwa. Ponadto producent z państwa analogicznego przedstawił dowody potwierdzające, że na podstawie danych dotyczących jego sprzedaży i kosztów, w szczególności sprzedaży według segmentów, jego konkurenci mogliby ustalić jego tożsamość i tym samym grozić odwetem w przypadku dalszej współpracy. W związku z tym Komisja zgodziła się z producentem, że szczegółowe obliczenia wartości normalnej należało potraktować jako poufne albo przedstawić w postaci przedziałów. Po przeprowadzeniu przesłuchania z udziałem rzecznika praw stron, o którym mowa w motywie 14, Komisja ujawniła dodatkowe informacje dotyczące kosztów produkcji i kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych producenta z państwa analogicznego.

3.1. Wartość normalna

3.1.1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)

(78) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Grupa Giti, CRIA i CCCMC stwierdziły, że podejście Komisji zakładające dalsze stosowanie art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (przed zmianą przyjętą dnia 19 grudnia 2017 r. (28)) stanowi naruszenie zobowiązań Unii podjętych w protokole przystąpienia Chin do WTO i jest w związku z tym niezgodne z prawem. W tym kontekście Grupa Giti nie zgodziła się z argumentem Komisji, że ciężar dowodu spoczywa na niej, a na koniec zwróciła uwagę, że nie istnieje podstawa prawna uniemożliwiająca Komisji określanie wartości normalnej na podstawie kosztów własnych i danych dotyczących sprzedaży (krajowej) Grupy Giti.

(79) Jak zaznaczono w motywie 88 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w trakcie swojego dochodzenia Komisja działała zgodnie z prawem obowiązującym w czasie przeprowadzania dochodzenia, w tym z art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego. W tym zakresie twierdzenie, że ciężar dowodu nie spoczywa na Grupie Giti, stoi w sprzeczności z mającym zastosowanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, w którym przewidziano, że „[w]niosek na mocy lit. b) składa się w formie pisemnej oraz zawiera wystarczające dowody, że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej […]”. Ponadto jeżeli chodzi o określanie wartości normalnej, w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego przewidziano, że wartość normalną można określić „w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie z Unią […]”.

(80) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Grupa Giti stwierdziła również, że odrzucając wniosek MET Grupy, Komisja naruszyła jej prawo do obrony na dwa sposoby: a) okres, jaki przyznano Grupie Giti, był niewystarczający, by przedstawić rzeczowe uwagi na temat ujawnienia dotyczącego MET, ponieważ termin na przekazywanie uwag w sprawie ujawnienia dotyczącego MET był niedostateczny i nierozsądny; oraz b) Komisja ujawniła swoje sprawozdanie dotyczące weryfikacji MET dopiero w dniu 3 maja 2018 r. czyli około miesiąca po podjęciu ostatecznej decyzji dotyczącej MET (w dniu 9 kwietnia 2018 r.).

(81) Komisja nie zgodziła się z tymi zarzutami z następujących powodów. a) Komisja udostępniła swoją ocenę MET dnia 15 marca 2018 r., wyznaczając termin przesyłania uwag na koniec dnia roboczego w dniu 27 marca 2018 r. Taki termin 12 dni jest racjonalny i umożliwiał Grupie Giti właściwą obronę jej interesów. b) Dokument zawierający ujawnienie ustaleń dotyczących MET z dnia 15 marca 2018 r. zawierał nie tylko najważniejsze fakty, ale również wyniki dochodzenia na miejscu. W tym konkretnym dokumencie służby Komisji opisały szczegółowo i w przejrzysty sposób wszystkie istotne elementy, umożliwiając tym samym Grupie Giti obronę jej interesów w odniesieniu do oceny MET. Ponadto wizyty weryfikacyjne w siedzibie Grupy Giti odbywały się w okresie trzech tygodni, w trakcie których obecny był co najmniej jeden radca prawny reprezentujący Grupę Giti. Podczas wizyt weryfikacyjnych służby Komisji informowały przedstawicieli przedsiębiorstwa, zarówno ustnie, jak i pocztą elektroniczną, o informacjach, które skutecznie zweryfikowano, i informacjach, które nadal należało zweryfikować lub przedstawić. Identyczny wykaz wszystkich dowodów zgromadzonych w trakcie procesu weryfikacji przedstawiano radcy prawnemu Grupy Giti na zakończenie każdej wizyty weryfikacyjnej. Nawet bez sprawozdania z misji, w którym podsumowano wyłącznie ustalenia faktyczne ujawnione już w dokumencie zawierającym ujawnienie ustaleń dotyczących MET, Grupa Giti miała wystarczająco dużo możliwości przedstawienia uwag na temat zasadniczych aspektów oceny MET.

(82) Podsumowując, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń w uwagach dotyczących MET nie kwestionowano ustaleń faktycznych i uwagi te nie miały wpływu na zmianę ustaleń Komisji dotyczących MET. Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego Komisja ustaliła, czy Grupa Giti spełniała kryteria dotyczące MET – w terminie siedmiu miesięcy, lecz w żadnym wypadku nie później niż w terminie ośmiu miesięcy – od wszczęcia dochodzenia, po umożliwieniu przedsiębiorstwom unijnym przedstawienia uwag. W związku z tym Komisja uznała, że nie naruszono prawa do obrony przysługującego Grupie Giti w odniesieniu do ustaleń Komisji dotyczących MET.

3.1.2. Państwo analogiczne

(83) W rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych Komisja wybrała Brazylię jako państwo analogiczne zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

(84) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Grupa Giti twierdziła, że Brazylia nie stanowiła odpowiedniego państwa analogicznego z następujących powodów: 1) warunki dostępu do surowców w Brazylii są mniej korzystne, ponieważ Chiny są większym producentem kauczuku naturalnego i mają bliżej do głównych źródeł jego produkcji w Azji Południowo-Wschodniej; 2) w Brazylii obowiązują cła antydumpingowe w stosunku do szeregu państw; 3) w Brazylii obowiązują wysokie regularne cła importowe w wysokości 16 % na niektóre opony autobusowe i ciężarowe.

(85) Komisja przypomniała, że Brazylia stanowi rynek konkurencyjny, na którym pięciu dużych producentów zajmuje się produkcją opon autobusowych i ciężarowych. Jest to duży rynek pod względem konsumpcji, który charakteryzuje się znacznym przywozem i wywozem pomimo obowiązujących ceł antydumpingowych i regularnych należności celnych. Komisja przypomniała również, że nie istniała realna alternatywa. Jedyny tajlandzki producent, który był skłonny współpracować, zajmuje się wyłącznie produkcją opon dętkowych, przez co był nieodpowiedni, ponieważ ponad 95 % wywozu do Unii stanowią opony bezdętkowe. Republika Południowej Afryki jest o wiele mniejsza pod względem produkcji i konsumpcji, a także miała nawet wyższe regularne cła antydumpingowe, przez co była mniej odpowiednia niż Brazylia. W związku z tym Komisja potwierdziła, że Brazylia jest najbardziej odpowiednim państwem analogicznym wśród proponowanych opcji.

(86) Komisja zbadała również dokładnie udział kosztu kauczuku naturalnego w kosztach produkcji producenta z państwa analogicznego. Koszt kauczuku naturalnego przypadający na kilogram opon autobusowych i ciężarowych wytworzonych przez producenta z państwa analogicznego wynosił [4,1–4,5] RMB, co było zgodne z kosztem, jaki chińscy producenci eksportujący zgłosili w swoich odpowiedziach na kwestionariusz. Ogółem koszt produkcji/kilogram produktu, jaki ponosi producent z państwa analogicznego jest wyższy niż koszt produkcji/kilogram chińskich producentów eksportujących. Główna różnica w poziomie kosztów produkcji w Brazylii wynika jednak z wyższych kosztów pracy, bezpośredniej amortyzacji i innych bezpośrednich i pośrednich kosztów produkcji. W związku z tym odrzucono twierdzenie dotyczące korekty o różnicę w cenie surowców między państwem analogicznym a ChRL.

(87) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Grupa Giti, Grupa Hankook, Grupa Aeolus i przedsiębiorstwo Pirelli stwierdziły, że wartość normalna musiała zostać skonstruowana w odniesieniu do większości ich wielkości sprzedaży do Unii, i stwierdziły, że budzi to poważne wątpliwości, jeśli chodzi o porównywalność rodzajów produktu sprzedawanych na rynku krajowym państwa analogicznego. Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Giti podtrzymała ten argument.

(88) Produkt objęty postępowaniem obejmuje szeroki zakres rodzajów produktu w wielu różnych rozmiarach i o innych różnych właściwościach. W Brazylii nie wytwarzano pewnych rozmiarów i rodzajów opon, co nie oznacza jednak, że brazylijskie rodzaje produktu nie są porównywalne. W istocie rodzaje produktu wytwarzane przez producenta brazylijskiego należą do tej samej grupy produktów i do pewnego stopnia można je odnieść do produktów wywożonych do Unii przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(89) Wobec braku wszelkich dalszych uwag dotyczących stosowności państwa analogicznego potwierdza się wstępny wniosek Komisji, aby wykorzystać Brazylię jako państwo analogiczne, jak określono w motywie 112 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.1.3. Wartość normalna

(90) Szczegóły dotyczące obliczenia wartości normalnej przedstawiono w motywach 113–115 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(91) Wszyscy producenci eksportujący objęci próbą stwierdzili, że metoda konstruowania wartości normalnej zastosowana przez Komisję na etapie tymczasowym dała nadzwyczajnie wysokie marginesy dumpingu i jej wyniki nie wydają się zgodne z rzeczywistością, tj. wartość normalna nie zmalała w segmentach 2 i 3, chociaż w rzeczywistości ceny w segmentach 2 i 3 zawsze są niższe. Producenci eksportujący wezwali Komisję do dokonania korekt wartości normalnej, które odzwierciedlałyby malejące koszty produkcji w segmentach 2 i 3. Grupa Giti złożyła również wniosek o dokonanie korekty, która odzwierciedlałaby malejące koszty produkcji opon o większej szerokości przekroju.

(92) Komisja przyjęła argument, zgodnie z którym metoda, jaką tymczasowo zastosowała w celu skonstruowania wartości normalnej niezgodnych numerów kontrolnych produktu, może w niewystarczającym stopniu uwzględniać podział segmentów. Komisja przeanalizowała rodzaje produktu, jakie wytwarzał producent z państwa analogicznego we wszystkich trzech segmentach, i zauważyła, że koszty produkcji/sztukę w segmencie 2 stanowiły średnio [83–87] % kosztów produkcji/sztukę w segmencie 1, a koszty produkcji/sztukę w segmencie 3 stanowiły średnio [77–82] % kosztów produkcji/sztukę w segmencie 1. W związku z tym Komisja podjęła decyzję o udoskonaleniu metody konstruowania wartości normalnej w celu uwzględnienia tych różnic w kosztach produkcji/sztukę w każdym segmencie. Po pierwsze, Komisja obliczyła średni koszt produkcji/kilogram w odniesieniu do wszystkich opon segmentu 1 wytworzonych przez producenta z państwa analogicznego: [19–21] RMB na kg. Następnie Komisja obniżyła koszt produkcji/kilogram w segmencie 2, wykorzystany podczas konstruowania wartości normalnej, o średnią różnicę kosztu produkcji/sztukę między segmentem 1 a segmentem 2, a mianowicie [83–87] %, przez co koszt produkcji/kilogram w segmencie 2 wyniósł: [16–18] RMB na kg; koszt produkcji/kilogram w segmencie 3 został obniżony o średnia różnicę kosztu produkcji/sztukę między segmentem 1 a segmentem 3, a mianowicie o [77–82] %, przez co otrzymano [15–17] RMB/sztukę. Rodzaje produktu, jakie producent z państwa analogicznego wytwarzał we wszystkich trzech segmentach, stanowiły [70–80] % wielkości produkcji państwa analogicznego i w związku z tym uznano je za reprezentatywne do celów wykorzystania jako podstawa korekty.

(93) Komisja konstruowała wartość normalną każdego niezgodnego rodzaju produktu wywożonego przez chińskich producentów, mnożąc jego wagę przez koszt produkcji/kilogram dla każdego segmentu. Komisja dodała następnie racjonalnie uzasadnioną kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i racjonalnie uzasadnioną kwotę zysku do każdego rodzaju produktu.

(94) Na podstawie powyższych korekt Komisja skonstruowała wartość normalną w odniesieniu do rodzajów produktu, których nie można było zestawić z innymi („PCN”), uwzględniając zidentyfikowane różnice w kosztach produkcji między trzema segmentami.

(95) Na skutek twierdzeń, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne producenta z państwa analogicznego są nieracjonalnie wysokie, Komisja ponownie szczegółowo zbadała koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne producenta i zauważyła, że na etapie tymczasowym policzono podwójnie wydatki na transport krajowy. W związku z tym Komisja usunęła ten koszt z obliczeń wartości normalnej, co spowodowało obniżenie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wykorzystanych do skonstruowania wartości normalnej, z [35–45 %] kosztu produkcji producenta z państwa analogicznego do [20–30 %] jego kosztu produkcji. Zmiana ta nie ma wpływu na poziomy cła tymczasowego, ponieważ nie doprowadziła do obniżenia tymczasowego marginesu dumpingu poniżej poziomu marginesu szkody. Zmienione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne są zgodne ze średnimi kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi przemysłu unijnego w odniesieniu do wszystkich producentów objętych próbą we wszystkich trzech segmentach. W związku z tym Komisja uznała, że zmieniony poziom kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych jest racjonalny.

(96) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Giti stwierdziła, że Komisja nie dokonała korekty, aby uwzględnić fakt, że producenci segmentu 1 mają zazwyczaj o wiele wyższe koszty marketingowe (przy ustalaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych) oraz że producenci segmentu 1 charakteryzują się o wiele większą rentownością niż producenci segmentów 2 i 3 (przy ustalaniu zysków). Stwierdziła ona zatem, że przy konstruowaniu wartości normalnej Komisja powinna zastosować niższą marżę zysku w przypadku opon segmentu 2 niż w przypadku opon segmentu 1 i jeszcze niższą marżę zysku w odniesieniu do opon segmentu 3.

(97) Komisja przypomniała, że po zakończeniu etapu tymczasowego zmieniła ona swoją metodykę w celu uwzględnienia różnic występujących między segmentami przy konstruowaniu wartości normalnej (zob. motyw 92). Dane przekazane przez producenta z państwa analogicznego nie dają żadnych podstaw do dalszych korekt. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(98) Jeżeli chodzi o wniosek o skorygowanie wartości normalnej o malejący koszt produkcji większych opon, Komisja zauważyła, że Grupa Giti nie przedstawiła żadnej szczegółowej analizy, w której określono by, w jakim zakresie produkcja większych opon jest tańsza, oraz czy istnieje jakikolwiek wyraźny wzór spadku kosztu produkcji. Ponadto Grupa Giti nie przedstawiła żadnej potencjalnej metodyki umożliwiającej przeprowadzenie takiej korekty. Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Giti stwierdziła, że nie otrzymała wystarczających danych, aby była w stanie przedstawić jakąkolwiek potencjalną metodykę dotyczącą korekty ze względu na rozmiar opon. Komisja uznała, że Grupa Giti mogła wykorzystać własne dane, aby wykazać, że istnieją znaczne różnice między kosztami produkcji większych i mniejszych opon i na tej podstawie mogła zasugerować metodykę do celów korekty. Nie wpłynęła jednak żadna taka propozycja. W związku z powyższym twierdzenia te zostały odrzucone.

(99) Grupa Giti zwróciła również uwagę, że w okresie objętym dochodzeniem stopa procentowa publikowana przez Bank Centralny Brazylii mieściła się w przedziale 14,25 % – 11,25 %, natomiast w tym samym okresie stopa procentowa publikowana przez Ludowy Bank Chin wynosiła 4,35 %. Grupa Giti stwierdziła, że w przypadku gdy duża część kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych związana jest z wydatkami finansowymi, koszty te powinny zostać obniżone, tak aby odzwierciedlały wyższe stopy oprocentowania kredytów w Brazylii w porównaniu z ChRL.

(100) Komisja przypomniała, że musi stosować koszty państwa analogicznego ze względu na obecność istotnych zakłóceń konkurencji związanych ze znaczną ingerencją państwa w ChRL. W związku z tym, że jednym z tych zakłóceń konkurencji jest dostęp chińskich przedsiębiorstw do kredytów bankowych, Komisja uznała za właściwe stosowanie stóp oprocentowania państwa analogicznego. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(101) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Giti powtórzyła swój argument co do tego, że Komisja powinna dokonać korekty o różnicę kosztów finansowania w ChRL i w Brazylii, mianowicie między stopą procentową Ludowego Banku Chin a stopą procentową Banku Centralnego Brazylii. Grupa Giti zwróciła się również z wnioskiem o skorygowanie w dół kosztów produkcji producenta z państwa analogicznego, aby zrekompensować wyższe wydatki ogólne, oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, aby zrekompensować inne koszty i wyższe podatki.

(102) Komisja przypomniała, że zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego w przypadku ChRL wartość normalną ustala się na podstawie ceny lub konstruowanej wartości normalnej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej. Jak wspomniano w motywie 100, w ChRL istnieją istotne zakłócenia konkurencji, które wpływają na wysokość kosztów finansowania w tym państwie. W związku z tym fakt, że między ChRL a państwem analogicznym mogą wystąpić różnice w kosztach finansowania, nie stanowi uzasadnienia dla dokonania wnioskowanej korekty. Jeśli chodzi o dodatkowy argument, że koszt produkcji producenta z państwa analogicznego należy skorygować w dół, aby skompensować wyższe koszty ogólne i podatki w Brazylii, Komisja przypomniała, że odrzuciła wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych złożony przez Grupę Giti. Jednym z powodów odrzucenia tego wniosku był fakt, że dokumentacja księgowa grupy nie odzwierciedlała prawidłowo kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Komisja nie mogła zatem polegać na dostarczonych przez Grupę Giti danych na temat kosztów przedsiębiorstwa, nie korzystała z tych danych, ani ich nie weryfikowała. W związku z tym nie była w stanie dokonać porównania z rzekomo wyższymi kosztami ogólnymi i kosztami podatkowymi w Brazylii. Ponieważ przychylenie się do wniosku o korektę sprawiłoby, że do postępowania ponownie włączono by te niewiarygodne chińskie dane, Komisja również odrzuciła to twierdzenie.

3.2. Cena eksportowa

(103) Szczegółowe informacje dotyczące obliczenia ceny eksportowej przedstawiono w motywach 116–119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(104) Grupa Hankook twierdziła, że powinna być traktowana jak jeden podmiot gospodarczy, a zatem żadne korekty na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie są konieczne lub uzasadnione w inny sposób. Twierdziła że skutkiem wyeliminowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku przedsiębiorstw powiązanych w Unii na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego było usunięcie z ceny eksportowej wszystkich kosztów i wydatków poniesionych przez dział sprzedaży eksportowej oraz udziału w zysku. Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Hankook powtórzyła swój argument, że stanowi ona jeden podmiot gospodarczy i, jej zdaniem, Komisja nie powinna korygować ani kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, ani zysku powiązanych przedsiębiorstw handlowych w Unii. Zamiast tego Komisja powinna zastosować rzeczywiste ceny obowiązujące pierwszego niezależnego klienta w Unii, gdyż, zdaniem Grupy, taka cena jest wiarygodna.

(105) W odniesieniu do konstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, według utrwalonego orzecznictwa istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie uniemożliwia Komisji skonstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 (29). Zgodnie z art. 2 ust. 9 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia podstawowego Komisja jest uprawniona do skonstruowania ceny eksportowej, w przypadku gdy cena eksportowa jest niewiarygodna ze względu na powiązania między eksporterem i importerem. W takim przypadku dokonuje się korekty o wszystkie koszty, łącznie z cłami i podatkami, poniesione między przywozem a odsprzedażą, a także o narosłe zyski w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego pozycje, o które należy dokonać korekty, obejmują pozycje zwykle ponoszone przez importera, ale płacone przez jakikolwiek podmiot, w tym rozsądną marżę w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. W przedmiotowej sprawie Komisja ustaliła, że powiązanie istnieje, ponieważ producenci eksportujący i importerzy należą do tej samej grupy przedsiębiorstw, tzn. Grupy Hankook. Komisja jest zatem uprawniona do dokonania korekt kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez powiązanych importerów Grupy Hankook oraz ich zysku. Komisja uznała również, że zweryfikowane zyski osiągnięte przez współpracujących importerów niepowiązanych stanowią odpowiednią podstawę do celów skonstruowania ceny eksportowej. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(106) Grupa Hankook stwierdziła, że jeśli Komisja odrzuca jej argument przeciwko korektom jej ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, powinna skorygować wartość normalną producenta z państwa analogicznego poprzez odjęcie kosztów sprzedaży i rozsądnego zysku zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego. W opinii Grupy Hankook uwzględnianie kosztów sprzedaży i marży zysku producenta z państwa analogicznego prowadzi do asymetrii wpływającej na porównywalność cen, którą należy skorygować. Po ujawnieniu dodatkowych ustaleń Grupa Hankook wyliczyła korekty, których jej zdaniem należy dokonać w stosunku do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz do zysku producenta z państwa analogicznego, aby usunąć asymetrię wpływającą na porównywalność cen.

(107) Komisja wyjaśniła, że celem korekt dokonanych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego jest ustalenie wiarygodnej ceny eksportowej, na którą nie miałyby wpływu powiązania między eksporterem i importerem w Unii, jak przypomniano w motywie 105. Jednocześnie Trybunał orzekł, że określanie wartości normalnej i określanie ceny eksportowej podlegają oddzielnym przepisom, w związku z czym koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne niekoniecznie muszą być traktowane w obu przypadkach w ten sam sposób (30). Komisja potwierdziła swoje stanowisko, że ostateczna cena sprzedaży producenta z państwa analogicznego została obniżona do tego samego poziomu handlu ex-works przez skorygowanie jej za pomocą należycie zweryfikowanych odliczeń zgłoszonych w jego tabeli kolejnych transakcji. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.

3.3. Porównanie

(108) W motywach 120 i 121 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, w jaki sposób dokonano porównania między wartością normalną a ceną eksportową.

(109) W swoich uwagach dotyczących tymczasowych i ostatecznych ustaleń Grupa Giti, Grupa Hankook i CCCMC oraz CRIA zakwestionowały metodykę korekty VAT z kilku powodów, jak szczegółowo wskazano w motywach 110–117.

(110) Strony te twierdziły, że po odrzuceniu chińskich cen i kosztów w celu określenia wartości normalnej, Komisja wprowadziła później chińskie stawki podatku VAT przy obliczaniu wartości normalnej. Ponadto strony te twierdziły, że przedmiotowa metodyka powoduje podwyższenie marginesu dumpingu, w szczególności w związku z faktem, że korekty dokonuje się w odniesieniu do wartości normalnej zamiast w odniesieniu do ceny eksportowej.

(111) Komisja odrzuciła te argumenty. Celem korekt dokonanych na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jest zapewnienie, aby margines dumpingu był ustalony na podstawie obiektywnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową. Wymóg ten ma zastosowanie niezależnie od podstawy wykorzystanej do ustalenia wartości normalnej, w tym w przypadku gdy wartość normalna ustalana jest w państwie analogicznym w sytuacjach, gdy przedsiębiorstw nie traktuje się na zasadach rynkowych. W związku z korektą VAT dokonaną na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) Komisja zapewniła, aby porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej odbywało się przy tej samej stawce opodatkowania, jak dokładniej wyjaśniono w motywach 115 i 116 zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (31).

(112) Grupa Giti stwierdziła, że jej zdaniem sytuacja w przytoczonym przez Komisję orzecznictwie, tj. wyrok w sprawie Dashiqiao (32), różniła się od sytuacji Grupy Giti, gdyż przedsiębiorstwo, którego dotyczył ten wyrok, uzyskało traktowanie na zasadach rynkowych, i nie dokonano żadnych korekt na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(113) Komisja przyznała, że okoliczności dochodzenia badanego w wyroku w sprawie Dashiqiao były inne. W tamtej sprawie sprzedaż eksportowa podlegała w okresie objętym dochodzeniem pełnej stawce VAT w wysokości 17 %, nie była zatem konieczna żadna korekta wartości normalnej mająca na celu zapewnienie obiektywnego porównania z wartością normalną odzwierciedlającą tę samą stawkę VAT. Z kolei w niniejszym dochodzeniu sprzedaż eksportowa podlegała obniżonej stawce VAT, przez co konieczne było dokonanie korekty, aby obniżyć wartość normalną ceny obejmującej VAT do tej samej stawki opodatkowania, jaka obowiązuje przy sprzedaży eksportowej. Jak określono w motywie 111, nie jest istotne, czy chińskiemu producentowi eksportującemu przyznano MET czy nie. Istotne jest to, czy porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej odbywa się z zastosowaniem tej samej stawki opodatkowania, aby zapewnić obiektywne porównanie ceny.

(114) Grupa Giti stwierdziła również, że ciężar dowodu dotyczący konieczności dokonania korekty ciąży na Komisji. Grupa Hankook podkreśliła, że zgodnie z chińskimi przepisami na sprzedaż eksportową nie był nałożony żaden VAT, korekta nie była zatem uzasadniona. Grupa Hankook stwierdziła ponadto, że nawet jeżeli korekta o zobowiązanie z tytułu VAT była konieczna, należało jej dokonać w stosunku do ceny eksportowej, nie zaś do wartości normalnej. Grupa Giti stwierdziła również, że korekty o zobowiązanie z tytułu VAT należy raczej dokonać w celu wyrównania wszelkich różnic w podatku VAT ostatecznie uiszczonym przez Grupę po odliczeniu VAT lub innych podatków płaconych od zakupu surowców i innych kosztów produkcji od zobowiązania z tytułu VAT odpowiednio za sprzedaż eksportową i sprzedaż krajową. Innymi słowy Grupa Giti argumentowała, że jakakolwiek korekta o VAT powinna odzwierciedlać różnicę w kosztach między materiałami wywożonymi i sprzedawanymi na rynku krajowym.

(115) Argumenty przedstawione przez Grupę Giti i Grupę Hankook opierają się na błędnym rozumieniu uzasadnienia leżącego u podstaw korekty dokonanej z tytułu obowiązku podatkowego w VAT. Po pierwsze, jeżeli chodzi o zasadność korekty, żadna ze stron nie zakwestionowała faktu, że sprzedaż eksportowa produktu objętego postępowaniem prowadzi do powstania po stronie producenta eksportującego obowiązku podatkowego w VAT. Strony stwierdziły istotnie, że należy dokonać korekty ceny eksportowej albo dokonać korekty w celu skompensowania różnicy w kosztach między sprzedażą krajową a eksportową (tj. kosztach wynikających z braku możliwości odzyskania całości podatku VAT uiszczanego z tytułu zakupu surowców lub od innych kosztów produkcji ze względu na obowiązek podatkowy w VAT powstały w wyniku sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem). Chociaż Komisja nie zgodziła się z tym argumentem ze względów omówionych w motywach 116 i 117, zauważyła, że potwierdzają one fakt, że sprzedaż eksportowa podlega opodatkowaniu VAT (w przeciwieństwie do tego, co twierdziła Grupa Hankook) równemu tzw. „stawce niepodlegającej zwrotowi” nakładanej na wywóz, która jest stawką ryczałtową stosowaną względem ceny eksportowej FOB produktu objętego postępowaniem. Po drugie, jeżeli chodzi o samą korektę, Komisja powtórzyła, że celem korekty jest zapewnienie, aby porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej odbywało się na tym samym poziomie stawki VAT.

(116) Na tej podstawie Komisja ustaliła najpierw wartość normalną obejmującą VAT na poziomie 17 %, co jest normalną stawką VAT dla sprzedaży krajowej w ChRL. Następnie Komisja skorygowała w dół wartość normalną, aby była ona zgodna z niższą stawką z tytułu obowiązku podatkowego w VAT stosowaną przy sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem (tj. tzw. stawką niepodlegającą zwrotowi). Dzięki temu zapewniona jest wymagana symetria między wartością normalną a ceną eksportową dla danego poziomu opodatkowania pośredniego. W odpowiedzi na argumenty przedstawione przez Grupę Hankook, zgodnie z którymi należy dokonać korekty ceny eksportowej, Komisja zauważyła, że z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego jasno wynika, że kwestię jakichkolwiek różnic w poziomie podatku pośredniego należy rozwiązać po stronie wartości normalnej, nie zaś po stronie ceny eksportowej.

(117) W odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym należy dokonać korekty, aby zneutralizować wszelkie różnice w kosztach surowców lub kosztach produkcji między sprzedażą eksportową a sprzedażą krajową wynikające z rezydualnej wartości zobowiązania z tytułu VAT na takie pozycje kosztów, Komisja przypomniała, że celem korekty dokonywanej w tym kontekście nie jest zniwelowanie jakichkolwiek rzekomych różnic w kosztach surowców lub w innych kosztach produkcji. Celem takiej korekty jest raczej zapewnienie, aby w porównaniu wykorzystano ceny przy tym samym poziomie opodatkowania. Ponadto, jeżeli chodzi o argument Grupy Giti dotyczący ciężaru dowodu, Komisja przypomniała, że fakt, iż sprzedaż eksportowa produktu objętego postępowaniem powoduje powstanie obowiązku podatkowego w VAT, został ustalony w toku dochodzenia i nie został w rzeczywistości zakwestionowany przez żadną z grup, które proponują inne podejście do tej kwestii (korekta ceny eksportowej lub korekta o różnice w kosztach). W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.

(118) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Hankook powtórzyła, że stanowi ona jeden podmiot gospodarczy, a zatem Komisja nie powinna dokonywać korekt o prowizje na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

(119) Komisja potwierdziła swoje stanowisko, zgodnie z którym na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego jest ona uprawniona do dokonania korekt o prowizje naliczane przy danej sprzedaży. W przedmiotowej sprawie Komisja ustaliła, że wspomniane prowizje są przewidziane w umowie zawieranej między stronami i faktycznie producenci eksportujący płacą je na rzecz stron powiązanych. Płatności zostały zgłoszone, potwierdzone przez producenta eksportującego i zweryfikowane podczas dochodzenia. Uznano, że miały one wpływ na porównanie cen. Komisja była zatem zobligowana do dokonania korekty o wspomniane prowizje niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwa stanowiły jeden podmiot gospodarczy czy nie. Komisja przypomniała również, że pojęcie jednego podmiotu gospodarczego w kontekście korekt, o których mowa w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, zostało rozwinięte w orzecznictwie Trybunału (33) w odniesieniu do „zakładanej prowizji”, w tym narzutu uzyskiwanego przez podmiot gospodarczy, jak określono w art. 2 ust. 10 lit. i) akapit drugi, nie zaś w odniesieniu do sytuacji, gdy rzeczywiste prowizje są jasno zdefiniowane i faktycznie płacone. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(120) Po ostatecznym ujawnieniu Grupa Hankook powtórzyła swój argument, że od ceny eksportowej nie należy odliczać opłat licencyjnych uiszczanych na rzecz koreańskiej siedziby głównej za korzystanie z technologii i marki Hankook. Komisja ponownie zbadała ten argument, uznała go za uzasadniony i na jego podstawie dokonała ponownego obliczenia marginesu dumpingu.

3.4. Margines dumpingu

(121) Jak określono w sekcjach 3.1–3.3, Komisja uwzględniła kilka uwag zainteresowanych stron otrzymanych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń i ponownie obliczyła marginesy dumpingu wszystkich producentów eksportujących. Doprowadziło to do obniżenia wstępnie ustalonych marginesów dumpingu. Zmiana ta wywarła również wpływ na margines dumpingu wszystkich innych współpracujących i niewspółpracujących przedsiębiorstw, ponieważ marginesy te oblicza się w oparciu o marginesy przedsiębiorstw objętych próbą.

(122) Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Tabela 1 Ostateczne marginesy dumpingu Przedsiębiorstwo Ostateczny margines dumpingu Grupa Xingyuan 106,7 % Grupa Giti 56,8 % Grupa Aeolus oraz przedsiębiorstwo Pirelli 85 % Grupa Hankook 60,1 % Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące 71,5 % Wszystkie inne przedsiębiorstwa 106,7 %

4. SZKODA

4.1. Definicja przemysłu Unii

(123) Jak określono w motywach 127–129 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w badanym okresie produkt podobny był produkowany przez ponad 380 producentów w Unii, którzy produkowali zarówno opony nowe, jak i bieżnikowane. Zdefiniowano ich łącznie jako przemysł Unii.

(124) Po ostatecznym ujawnieniu CRIA i CCCMC argumentowały, że podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem, niezależnie od tego, czy prowadzą działalność w ramach umów o przerobie, nie można uznać za część przemysłu Unii. Twierdziły one, że bieżnikowanie należy do rynku usług poserwisowych, który nie może być chroniony środkami antydumpingowymi, gdyż podmioty zajmujące się bieżnikowaniem biorą częściowo zużytą oponę i przetwarzają ją w taki sposób, aby można jej było na nowo używać. Ponadto podmioty zajmujące się bieżnikowaniem prowadzące działalność na podstawie umów o przerobie serwisowym nie uzyskują na własność karkasu. Właścicielem karkasu pozostają klienci, gdy karkas poddawany jest obróbce i na zużytą oponę nakładany jest nowy bieżnik, zanim opona zostanie zwrócona właścicielowi.

(125) Komisja zauważyła, że branża opon bieżnikowanych zapewnia drugie życie (lub większą ich liczbę, gdyż ten sam karkas można poddać bieżnikowaniu kilkakrotnie) karkasowi pochodzącemu ze zużytej opony. Zużyta opona stanowi zagrożenie na drogach publicznych, dlatego nie można jej ponownie stosować w ruchu drogowym. Bez procesu bieżnikowania zużytą oponę można tylko wyrzucić, chociaż część zużytej opony można poddać pirolizie w celu produkcji paliwa pochodzącego z opon. Jak określono w motywie 49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, bieżnikowanie jest rodzajem odzyskiwania (recyklingu), w którym zużyte opony są odnawiane poprzez wymianę bieżnika na starej osnowie. Bieżnikowanie nie jest zatem wyłącznie usługą, lecz procesem produkcyjnym. Niezależnie od ustaleń związanych z własnością, podmioty zajmujące się bieżnikowaniem są producentami unijnymi, których proces produkcyjny rozpoczyna się od karkasu i którzy produkują oponę.

(126) Ponadto cykl życia zużytej opony kończy się na jeden z dwóch sposobów: są one usuwane jako odpady lub wykorzystywane jako dobry karkas, który można poddać bieżnikowaniu. W przypadku uznania zużytej opony za odpad jej właściciel może być zobowiązany do uiszczenia opłaty za jej utylizację. W drugim scenariuszu zużyta opona staje się źródłem przychodu. Podmioty zajmujące się bieżnikowaniem mogą kupić zużytą oponę w warsztacie naprawczym lub dokonać bieżnikowania zużytej opony w ramach umowy o przerób. Wszystkie zweryfikowane podmioty zajmujące się bieżnikowaniem korzystają z dwóch źródeł dostaw (mianowicie z taboru lub w ramach umowy o przerób) do produkcji opon. Cena zakupu zużytej opony wynosiła średnio około 10 % całkowitego kosztu produkcji opony bieżnikowanej. Komisja uznała, że różnica w kosztach produkcji lub w wartości dodanej między tymi dwoma sposobami bieżnikowania karkasów nie była znacząca i potraktowała je jako dwa odrębne modele biznesowe działalności z zakresu bieżnikowania. W związku z tym Komisja stwierdziła, że podmioty zajmujące się bieżnikowaniem stanowią część przemysłu Unii.

(127) W rezultacie do ustalenia wskaźników szkody i obliczenia marginesu szkody zastosowano dane przekazane przez podmioty zajmujące się bieżnikowaniem i zweryfikowane przez Komisję (w tym rzeczywiste koszty i ceny sprzedaży).

4.2. Analiza szkody wg segmentów

(128) Jak wyjaśniono w motywie 162 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, sytuację gospodarczą przemysłu unijnego analizuje się zbiorczo oraz, w przypadku niektórych wskaźników mikroekonomicznych, na poziomie segmentów ze względu na segmentację rynku unijnego. W wyniku ostatecznego ujawnienia niektóre zainteresowane strony przypominały te same zastrzeżenia, że analiza szkody z podziałem na segmenty powinna uwzględniać wszystkie wskaźniki szkody i wskaźniki związku przyczynowego. Odnosiły się one do sprawozdania Organu Apelacyjnego United States – Anti-dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan (Stany Zjednoczone – Środki antydumpingowe na niektóre wyroby ze stali walcowanej na gorąco pochodzące z Japonii) (34). Ponadto strony te wystąpiły z wnioskiem, aby Komisja dokonała również rozróżnienia między nowymi i bieżnikowanymi oponami, oryginalnym wyposażeniem i oponami przeznaczonymi na wymianę, ponieważ rynek oryginalnego wyposażenia jest chroniony przed konkurencją z Chin, ponownie nawiązując do sprawozdania Organu Apelacyjnego United States – Anti-dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan (35). CRIA i CCCMC powtórzyły te same zastrzeżenia po ostatecznym ujawnieniu.

(129) W odniesieniu do organów prowadzących dochodzenie, które przeprowadzają badanie jednej z części przemysłu krajowego, wyżej wymienione orzecznictwo wskazuje, że „powinny one zasadniczo zbadać w podobny sposób wszystkie inne części tworzące ten przemysł, jak również przeprowadzić całościowe badanie przemysłu” (36). W sprawozdaniu Organu Apelacyjnego nie nałożono jednak na organy prowadzący dochodzenie obowiązku dostarczenia wszystkich wskaźników szkody z podziałem na segmenty.

(130) Ponadto okoliczności faktyczne w tym przypadku były inne. W sprawozdaniu Organu Apelacyjnego United States – Anti-dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan znaczna część produkcji krajowej w Stanach Zjednoczonych – produkcja na wewnętrzne potrzeby – była chroniona przez strukturę rynku krajowego przed bezpośrednią konkurencją ze strony przedmiotowego przywozu. W tej konkretnej sytuacji Organ Apelacyjny zakwestionował „analizę porównawczą” każdej części rynku krajowego, którą „zestawiono” z rynkiem handlowym i rynkiem zmonopolizowanym. W opinii Organu Apelacyjnego „poprawiło to” zdolność organów prowadzących dochodzenie do odpowiedniego określania stanu przemysłu krajowego jako całości. W przedmiotowym przypadku nie istnieje jednak ochrona segmentów 1 i 2 rynku Unii. Sprzedaż produktów przywożonych z Chin koncentruje się głównie na rynku opon przeznaczonych do wymiany; jest to stan faktyczny, którego nie wymusza struktura rynku Unii. Ponadto produkt objęty postępowaniem sprzedano również producentom oryginalnego sprzętu. W związku z tym twierdzenie, że unijny rynek oryginalnego wyposażenia jest chroniony przed konkurencją z Chin i w związku z tym powinien być analizowany oddzielnie zostało odrzucone.

(131) Ponadto, jak zauważono w motywie 160 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, orzecznictwo potwierdza również, że podczas badania czy istnieje szkoda dla przemysłu unijnego jako całości, analiza taka może skupiać się na segmencie najbardziej dotkniętym przez przywóz towarów po cenach dumpingowych. W przedmiotowym przypadku około 65 % przywozu opon z Chin należy do segmentu 3. W związku z tym w odpowiedniej analizie szkody nie można pomijać wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych, w szczególności w sytuacji rynkowej, w której sprzedaż opon segmentu 3 stale rośnie oraz w której wszystkie segmenty składające się na unijny rynek opon są ze sobą powiązane.

(132) Z tych powodów Komisja postanowiła przeprowadzić odpowiednie badanie przemysłu jako całości.

4.3. Konsumpcja w Unii

(133) Jak wspomniano w motywie 9, Komisja odbyła wizyty weryfikacyjne w siedzibach dwóch niepowiązanych importerów. Stwierdzono, że przywóz produktu objętego postępowaniem został również zgłoszony w badanym okresie w ramach kodów CN 4011 90 00 i 4011 99 00. Przywóz ten dotyczył opon segmentu 3. Nie było jednak możliwe ustalenie, czy istniał problem systemowy ze zgłoszeniem produktu objętego postępowaniem, czy też kwestia ta ograniczała się do tego konkretnego importera.

(134) Ponadto łączna wielkość zgłoszona przez współpracujących chińskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem przekroczyła łączny przywóz pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej przedstawiony przez Eurostat Comext. W związku z tym, że nie istnieją dane zgłoszone przez tych producentów eksportujących dotyczące poprzednich lat, Komisja postanowiła jednak przyjąć podejście konserwatywne i nie korygować wielkości przywozu z ChRL.

(135) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń stwierdzono, że przy ustalaniu konsumpcji w Unii pominięto sprzedaż dostawców bieżników niebędących członkami ETRMA Europool. W związku z tym Komisja dokonała przeglądu konsumpcji w Unii w badanym okresie.

(136) W badanym okresie konsumpcja w Unii (37) kształtowała się w następujący sposób: Tabela 2 Konsumpcja w Unii (w szt.) 2014 2015 2016 Okres objęty dochodzeniem Całkowita konsumpcja w Unii 20 499 603 20 962 782 21 600 223 21 748 781 Wskaźnik 2014 = 100 100 102,3 105,4 106,1 Źródło: ETRMA i dostawcy bieżników niebędący członkami ETRMA Europool.

(137) W związku z tym w badanym okresie konsumpcja w Unii wzrosła. Ogółem w badanym okresie konsumpcja wzrosła o 6,1 % z około 20,5 mln opon do około 21,7 mln opon.

4.4. Wzajemne powiązania między oponami nowymi i bieżnikowanymi

(138) Kilka zainteresowanych stron zakwestionowało tymczasowe ustalenia dotyczące wzajemnych powiązań między oponami nowymi i bieżnikowanymi oraz między segmentami oraz powtórzyło te same zastrzeżenia po ostatecznym ujawnieniu. Komisja zebrała wszystkie informacje na ten temat w uwadze do akt dotyczących wzajemnego połączenia (38).

(139) Jeżeli chodzi o motyw 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych CRIA i CCCMC twierdziły, że nie występuje przypisywanie wartości oponom segmentów 1 i 2 z racji istnienia branży opon bieżnikowanych.

(140) Informacje dotyczące znaczenia branży opon bieżnikowanych są dobrze rozpowszechnione i publicznie dostępne. Jak wspomniano w motywie 58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producenci nowych opon produkują również opony bieżnikowane. Niektórzy chińscy producenci eksportujący posiadają własne marki opon bieżnikowanych, takie jak Hankook Alphatread lub Giti Genesis. Jak wyjaśniono w uwadze do akt dotyczących wzajemnego połączenia, Komisja stwierdziła, że główni producenci opon, w tym chińscy producenci eksportujący, prowadzili działalność związaną z bieżnikowaniem. Grupa Hankook korzysta z usług unijnych podmiotów zajmujących się bieżnikowaniem, takich jak Vacu-Lug w Zjednoczonym Królestwie czy B.R.P. Pneumatici we Włoszech. Giti Genesis, znane wcześniej jako GT Ree Tread, korzysta z usług Vacu-Lug w Zjednoczonym Królestwie.

(141) Ponadto w 2009 r. w odniesieniu do umowy zawartej z Marangoni (unijnym dostawcą rozwiązań w zakresie bieżnikowania) przedsiębiorstwo Pirelli Italy zadeklarowało, że projekt ten, wpisujący się w strategię wzmocnienia i poszerzenia oferty usług Pirelli Truck, ma na celu w szczególności zwiększenie wartości nowych produktów serii 88 i 01, wprowadzonych na rynek europejski w 2009 roku, charakteryzujących się m.in. wysoką przydatnością do bieżnikowania (39). Inni producenci również wprowadzają swoje opony do obrotu jako nadające się do bieżnikowania, np. importer marki Athos, zapewniający, że do pogłębienia bieżnika i do bieżnikowania na zimno i na gorąco nadają się opony Athos, jak również opony marki Aeolus (40) (obie zgłaszane jako marki segmentu 3). Pokazuje to, że możliwość bieżnikowania stanowi istotny czynnik wartości zarówno w Unii Europejskiej, jak i w państwie, którego dotyczy postępowanie. Dochodzenie Komisji wykazało, że producenci „najwyższego segmentu” w dużym stopniu polegają na istnieniu i dostępności branży opon bieżnikowanych nie tylko, aby stworzyć wizerunek rynku o wysokiej wartości, ale również ze względu na strategie konsumencką i ciągłości działania. Jak pokazuje dodatkowo uwaga do akt dotyczących wzajemnego połączenia, przemysł produkcyjny w Unii i w państwie, którego dotyczy postępowanie, postrzega możliwość bieżnikowania jako coś więcej niż tylko aktywa marketingowe – jako realny czynnik wartości wyższych segmentów. Wartość i cena sprzedaży wyższych segmentów są zatem nierozerwalnie związane z dobrze funkcjonującą branżą opon bieżnikowanych „niższego szczebla”. Z tych powodów Komisja w motywie 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdziła, że „duża część wartości przypisanej oponom segmentów 1 i 2 w istocie wywodzi się z istnienia branży opon bieżnikowanych w segmencie 3”.

(142) Na tej podstawie Komisja potwierdziła swoje wstępne ustalenia dotyczące wzajemnych połączeń między oponami nowymi i bieżnikowanymi oraz między segmentami.

(143) Jeżeli chodzi o motyw 141 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych CRIA i CCCMC uznały, że Komisja nie ujawniła źródła dużego stopnia możliwości zamiany opon bieżnikowanych, co z kolei sprawiło, że cena stała się czynnikiem decydującym przy podejmowaniu przez klienta decyzji o zakupie bieżnikowanych lub nowych opon segmentu 3.

(144) Komisja zaakceptowała to twierdzenie. W związku z tym w swojej uwadze do akt dotyczących wzajemnego połączenia pokazała przykłady opon różnych segmentów, które mają wspólne kanały sprzedaży.

4.5. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie

4.5.1. Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie

(145) Grupa Aeolus i przedsiębiorstwo Pirelli twierdziły, że do celów analizy Komisja powinna była uwzględnić wzrost konsumpcji w Unii i przedstawić osobną analizę dla trzech segmentów. Strony stwierdziły, że przywóz z Chin w odniesieniu do segmentu 1 i segmentu 2 zmalał odpowiednio o 2,7 % i 2 %, natomiast przywóz w ramach segmentu 3 wzrósł o 3,9 % w latach 2015–2016. Podsumowując, twierdziły, że jakikolwiek domniemany wzrost przywozu (w ujęciu bezwzględnym lub względnym) w okresie objętym dochodzeniem nie był znaczący i nie zaszkodził przemysłowi unijnemu.

(146) Jak wyjaśniono w motywach 128 i 132, sytuację gospodarczą przemysłu Unii przeanalizowano zbiorczo z uwzględnieniem analizy przywozu. Wyłącznie w przypadku niektórych kluczowych wskaźników mikroekonomicznych przeprowadzono dodatkową analizę na poziomie segmentów ze względu na segmentację rynku unijnego. Wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL wzrosła. Z uzyskanych z Eurostat Comext statystyk dotyczących przywozu wynika (które, jak wyjaśniono w motywach 133 i 134, mogą być niedoszacowane), że ten wzrost wielkości przywozu z ChRL był znaczny, zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i względnym.

4.5.2. Ceny importowe z państwa, którego dotyczy postępowanie

(147) Grupa Aeolus i przedsiębiorstwo Pirelli twierdziły, że w analizie Komisji brakuje jakichkolwiek odniesień do segmentacji rynku i przedstawiono w niej jedynie dane liczbowe z Eurostatu, w ogóle nie odnosząc się do danych liczbowych dotyczących przywozu uzyskanych od producentów eksportujących objętych próbą.

(148) Jak wyjaśniono w motywach 128 i 132, sytuację gospodarczą przemysłu unijnego analizuje się zbiorczo oraz, w przypadku niektórych kluczowych wskaźników mikroekonomicznych, również na poziomie segmentów ze względu na segmentację unijnego rynku. W obliczeniach podcięcia cenowego faktycznie jednak porównano ceny producentów eksportujących objętych próbą z cenami producentów unijnych, uwzględniając konkretny segment, do którego należą.

(149) Grupa Aeolus i przedsiębiorstwo Pirelli twierdziły również, że na ceny importowe w znacznym stopniu wpływały wahania kursów walutowych. Komisja nie stwierdziła, aby kurs wymiany walut miał znaczenie, ponieważ wszystkie ceny wykorzystywane do celów porównania w obliczaniu marginesu szkody wyrażono w EUR. Wahania między kursami USD i EUR nie odgrywały zatem roli ani podczas ustalania podcięcia cenowego, ani poziomu środków. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(150) Niektóre zainteresowane strony (przedsiębiorstwo Pirelli, Grupa Giti) stwierdziły, że według danych Eurostatu chińskie ceny importowe (głównie dotyczące opon segmentu 3) spadły w ostatnich trzech latach jedynie w wyniku spadających cen surowców (o 15,6 EUR za sztukę). Strony stwierdziły, że ceny surowców (kauczuku naturalnego i ropy) znacznie spadły, co stale wpływało na ceny importowe w okresie objętym dochodzeniem.

(151) Zmiany średniej ceny przywozu do Unii z państwa, którego dotyczyły zmiany cen głównych surowców, kształtowały się w następujący sposób: Tabela 3 Zmiany cen importowych i cen głównych surowców 2014 2015 2016 Okres objęty dochodzeniem Ceny importowe ChRL (EUR/sztukę) 144,4 144,3 127,7 128,8 Wskaźnik 2014 = 100 100 100 88 89 Kauczuk naturalny: SGX RSS3 USD/tona 1 957 1 560 1 641 2 050 Wskaźnik 2014 = 100 100 80 84 105 SGX TSR20 USD/tona 1 710 1 370 1 378 1 660 Wskaźnik 2014 = 100 100 80 81 97 Butadien centy US za funt 59,0 34,0 37,2 62,5 Wskaźnik 2014 = 100 100 58 63 106 Wskaźniki Brent USD za baryłkę 99,7 53,4 43,6 49,6 Wskaźnik 2014 = 100 100 54 44 50 Źródło: Eurostat Comext i skarżący

(152) W badanym okresie chińskie ceny importowe nie odzwierciedlały zmian cen surowców. Chociaż w latach 2014–2015 chińskie ceny importowe utrzymywały się na stabilnym poziomie, cena głównych surowców znacznie spadła – o 20 % w przypadku kauczuku naturalnego i o około 45 % w przypadku butadienu i wskaźników Brent. Chociaż chińskie ceny importowe spadły o 12 % w latach 2015–2016, ceny surowców utrzymywały się na stosunkowo stabilnym poziomie. Ponadto w okresie obejmującym 2016 r. i w okresie objętym dochodzeniem, gdy większość cen surowców znacznie wzrosła od drugiego kwartału 2016 r. do pierwszego kwartału 2017 r., chińskie ceny importowe utrzymywały się na stabilnym poziomie. Komisja stwierdziła, że chińskie ceny importowe nie są powiązane ze zmianami cen surowców. W związku z tym argument ten został odrzucony.

4.5.3. Podcięcie cenowe

(153) Szereg zainteresowanych stron twierdziło, że obliczenia podcięcia cenowego należy przeprowadzać analogicznie do metodyki wykorzystywanej do obliczeń dotyczących marginesu dumpingu w oparciu o porównanie średnich ważonych cen sprzedaży według rodzajów produktu i segmentu stosowanych przez objętych próbą producentów unijnych wobec niepowiązanych klientów ze średnimi ważonymi cenami w ramach wszystkich porównywalnych transakcji wywozowych. CRIA i CCCMC twierdziły ponadto, że Komisja powinna dostosować chińskie ceny w górę lub unijne ceny opon bieżnikowanych w dół w celu zapewnienia, aby porównywane ceny odzwierciedlały podobny przebieg oraz unijne ceny usług posprzedażnych i gwarancyjnych świadczonych przez producentów unijnych sprzedających opony bieżnikowane (w szczególności w segmencie 3), ponieważ chińscy producenci nie świadczyli takich usług. Strony powtórzyły podobne argumenty po ostatecznym ujawnieniu.

(154) Jak wyjaśniono w motywach 149 i 150 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w metodyce porównania dotyczącego podcięcia cenowego uwzględniono średnią cenę sprzedaży według rodzajów produktu (PCN) i według segmentów. Podcięcie cenowe obliczono na podstawie porównywalnych transakcji przez odniesienie do rodzaju produktu lub dla każdego rodzaju produktu osobno. Tak samo jak w ramach poszczególnych segmentów, opony uznaje się za podobne pod wzgl