ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Dania wielokrotnie zgłaszała zastrzeżenia w odniesieniu do jej emisji w roku bazowym w związku z wyjątkowo niskim poziomem emisji w roku bazowym podanym w sprawozdaniu przedstawionym zgodnie z art. 23 decyzji Komisji 2005/166/WE (3). Aby w pełni uwzględnić specjalną i wyjątkową sytuację Danii, uznaną przez Radę w 2002 r. w procesie, który doprowadził do przyjęcia decyzji 2002/358/WE, która to sytuacja wynika z wyjątkowo niskich emisji w roku bazowym oraz z jednego z najwyższych określonych ilościowo zobowiązań do redukcji emisji na mocy załącznika II do tej decyzji, Unia powinna przekazać Danii 5 milionów jednostek przyznanej emisji w wyłącznym celu wypełnienia zobowiązań w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego na mocy Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Komisja właściwie uwzględniła zobowiązanie Danii do anulowania wszelkich uprawnień pozostałych z przekazania pod koniec pierwszego okresu rozliczeniowego.
(59)

W celu dostosowania istniejącej pomocy do nowych wytycznych w sprawie rybołówstwa z 2001 r. Komisja zaproponowała państwom członkowskim wprowadzenie do dnia 1 lipca 2001 r. zmian w programach pomocy istniejących w sektorze rybołówstwa. W orzecznictwie (13) potwierdzono, że ta propozycja, złożona zgodnie z wytycznymi, stanowi element zwykłej, okresowej współpracy, w ramach której Komisja dokonuje wraz z państwami członkowskimi stałej analizy istniejących programów pomocy i proponuje wprowadzenie właściwych środków stosownie do istniejących potrzeb. Podpisywanie przez Komisję z każdym państwem członkowskim porozumienia co do pełnej listy istniejących programów pomocy byłoby niepraktyczne, więc rozsądne jest, aby to państwa członkowskie pozostały odpowiedzialne za dostosowanie programów, zależnie od potrzeb. Jest to tym bardziej uzasadnione, że państwa członkowskie uczestniczą w opracowywaniu nowych wytycznych i są świadome, przed ich wejściem w życie, wpływu, jaki wywrą one na istniejące programy pomocy.
(17)

Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do przepisów art. 257 ustawy nr 10/01, a także wobec pomocy wypłaconej w ramach programu pomocy między dniem 1 stycznia 1998 r. a dniem 20 maja 2001 r. (data wejścia w życie ww. ustawy nr 10/01), która miała być finansowana w formie dopłaty przewidzianej w przywołanym artykule, ponieważ żywiła wątpliwości co do zgodności przedmiotowej pomocy ze wspólnym rynkiem, w szczególności w odniesieniu do następujących aspektów: a) kwoty przewidziane w art. 257 ustawy nr 10/01 miały służyć finansowaniu programu pomocy na konsolidację obciążonych kosztami zobowiązań gospodarstw rolnych i spółdzielni, zatwierdzonego przez Komisję w 1996 r. na podstawie specjalnych warunków w zakresie ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, które można było zastosować do sektora rolnego zamiast przepisów wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw z 1994 r. (9) (zwanych dalej „wytycznymi z 1994 r.”), jak wyraźnie przewidziano w tych ostatnich; b) wytyczne z 1994 r. zastąpiono wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw w 1997 r. (10) (zwanymi dalej „wytycznymi z 1997r.”), które ustanawiały nowe warunki, mające zastosowanie do sektora rolnego; należało dostosować program do tych nowych warunków, począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r.; żadna z dostępnych informacji nie umożliwiała jednak stwierdzenia, że program dostosowano; c) wytyczne z 1997 r. zostały zastąpione następnie wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw w 1999 r. (zwanymi dalej „wytycznymi z 1999 r.”), do których również należało dostosować przedmiotowy program; d) żadna z dostępnych informacji nie umożliwiała jednak stwierdzenia, że przedmiotowy program dostosowano do wymogów wytycznych z 1999 r.; e) w tym kontekście zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy przyznanej między dniem 1 stycznia 1998 r. a dniem 20 maja 2001 r. (data wejścia w życie ustawy nr 10/01), a także sposób wykorzystania dotacji przewidzianej w art. 257 ustawy nr 10/01 budził wątpliwości.
3.

począwszy od dnia 1 kwietnia 2009 r., kapitał Banku zostanie zwiększony w następujący sposób: 3.1. kapitał subskrybowany przez państwa członkowskie zostanie zwiększony pro rata, z 164 808 169 000 EUR do 232 392 989 000 EUR, w następujący sposób: Niemcy 37 578 019 000 Francja 37 578 019 000 Włochy 37 578 019 000 Zjednoczone Królestwo 37 578 019 000 Hiszpania 22 546 811 500 Belgia 10 416 365 500 Niderlandy 10 416 365 500 Szwecja 6 910 226 000 Dania 5 274 105 000 Austria 5 170 732 500 Polska 4 810 160 500 Finlandia 2 970 783 000 Grecja 2 825 416 500 Portugalia 1 820 820 000 Republika Czeska 1 774 990 500 Węgry 1 679 222 000 Irlanda 1 318 525 000 Rumunia 1 217 626 000 Słowacja 604 206 500 Słowenia 560 951 500 Bułgaria 410 217 500 Litwa 351 981 000 Luksemburg 263 707 000 Cypr 258 583 500 Łotwa 214 805 000 Estonia 165 882 000 Malta 98 429 500 3.2. kwota 3 379 241 000 EUR z wolnych rezerw zostanie przekształcona w kapitał wpłacony w drodze przeniesienia z dodatkowych rezerw Banku do jego kapitału; 3.3. ten kapitał będzie uważany za część kapitału subskrybowanego i wpłaconego, przez co wysokość kapitału wpłaconego Banku zwiększy się z 8 240 408 450 EUR do 11 619 649 450 EUR;
(306)

Odnośnie do finansowania działań operacyjnych plan restrukturyzacji z 2006 r. zakładał, że produkcja będzie finansowana z kredytów komercyjnych oraz zaliczek od armatorów niegwarantowanych przez KUKE, których suma w całym okresie restrukturyzacji w latach 2002–2009 powinna wynosić 3 200 000 000 PLN, co ma być porównane z 4 200 000 000 PLN finansowanymi dzięki gwarancjom KUKE. Jednak również w odniesieniu do tego zagadnienia nie było w tym czasie czynników wskazujących na to, że Stocznia Szczecińska byłaby w stanie pozyskać takie środki finansowe na rynku. Proponowany wkład w postaci kredytów komercyjnych i gwarancji nie mógł więc zostać uznany za rzeczywisty i realny, jak wymagają tego wytyczne. Co więcej, Komisja zauważa, że stocznia do dzisiaj nie była w stanie bez wsparcia państwa pozyskać na rynku środków do finansowania swojej działalności operacyjnej.
(1)

Rekompensata do podstawy zasobów pochodzących z VAT opiera się na art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, który stanowi, że jeżeli państwo członkowskie, na mocy art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2), ogranicza lub wyłącza prawo odliczania naliczonego podatku VAT, wówczas podstawa zasobów własnych uzyskanych z tytułu podatku VAT może być określana tak, jakby korzystanie z prawa odliczania nie zostało ograniczone. Ma to zastosowanie jedynie w odniesieniu do zakupu samochodów osobowych używanych do celów działalności gospodarczej oraz paliwa do tych samochodów oraz w odniesieniu do kosztów leasingu i wynajmu, jak również konserwacji i napraw takich samochodów. Austria zaproponowała projekt wieloczęściowego rozwiązania dotyczącego obliczania rekompensaty do jej własnej podstawy zasobów własnych pochodzących z VAT, które obejmuje metodę opartą o sześć podkategorii.
(5)

W oparciu o swoją praktykę w dziedzinie fuzji banków organ przygotował szczegółowe uwagi dotyczące różnych usług objętych wnioskiem i stwierdził, co następuje: „Procedura wszczęta przez Poste Italiane odnosi się do wielu rodzajów działalności nierozerwalnie związanych z sektorami bankowości, ubezpieczeń i zarządzania oszczędnościami. W odniesieniu do tych sektorów, do których dostęp można uznać za nieograniczony, organ ds. konkurencji ustalił, że posiadają one typowe cechy otwartych rynków […]. W tym kontekście Poste Italiane postrzega się jako podmiot szczególny zarówno ze względu na ograniczenia normatywne regulujące usługi Bancoposta, jak i ze względu na bazę klientów, których obsługuje. Potwierdzają to poprzednie decyzje organu, zgodnie z którymi Poste Italiane nigdy nie było w pełni utożsamiane z bankami ani innymi pośrednikami finansowymi działającymi na przedmiotowych rynkach. Uznano ogólnie, że pomimo szczególnego charakteru Poste Italiane usługi Bancoposta mają raczej charakter uzupełniający i zbliżony do usług banków niż charakter substytucyjny w stosunku do tych usług […], co prowadzi do wniosku, że świadczenie usług bankowych, finansowych i ubezpieczeniowych we Włoszech odbywa się w kontekście rynków, do których dostęp nie jest ograniczony, na których działają różne podmioty i na których stopnie koncentracji są porównywalne ze średnimi europejskimi”.
Ponadto Komisja zbadała, czy w odniesieniu do przedmiotowego środka nie mają zastosowania również inne zasady ramowe dotyczące pomocy lub rozporządzenia, takie jak na przykład Wspólnotowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (19), rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych, zwane dalej „GBER”) (20) lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (21). W przeciwieństwie do zbadanych przez Komisję środków, przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji oraz przedsiębiorstwa prowadzące działalność w przemyśle stoczniowym, węgla i stali zgodnie z wyżej wymienionymi zasadami ramowymi dotyczącymi pomocy oraz rozporządzeniami wyłączone są z zakresu zastosowania tych przepisów lub też w świetle powyższych regulacji do uzyskania pomocy państwa kwalifikują się jedynie MŚP. Z uwagi na powyższe Komisja uznaje zatem, iż zakres zastosowania wyżej wymienionych zasad ramowych dotyczących pomocy oraz rozporządzeń wyklucza możliwość odniesienia ich do zgłoszonych środków.
(4)

Aby ograniczyć liczbę takich wypadków lub im zapobiec, wprowadzone zostały określone wymogi co do rozmiaru okien oraz co do montażu i parametrów poręczy ochronnych. Jednakże wymogi te są generalnie określone w krajowych przepisach budowlanych, które różnią się w poszczególnych państwach.
A

Podstawa zobowiązań obejmuje wyłącznie następujące pozycje: 1. Banknoty w obiegu Na potrzeby niniejszego załącznika, w roku wymiany gotówkowej dla każdego KBC przystępującego do Eurosystemu pozycja „Banknoty w obiegu”: a) obejmuje banknoty wyemitowane przez ten KBC i denominowane w jednostkach waluty krajowej; oraz b) podlega pomniejszeniu o wartość nieoprocentowanych pożyczek dotyczących wstępnego zaopatrzenia w banknoty euro, które nie zostały jeszcze zapisane w ciężar odpowiednich rachunków (część pozycji 6 aktywów HBS). Po upływie odpowiedniego roku wymiany gotówkowej, w odniesieniu do każdego KBC pozycja „Banknoty w obiegu” obejmuje banknoty denominowane w euro, z wyłączeniem jakichkolwiek innych banknotów. W przypadku gdy data wymiany gotówkowej przypada na dzień, w którym nie działa system TARGET2, zobowiązanie nowego KBC Eurosystemu z tytułu banknotów euro dostarczonych w ramach wstępnego zaopatrzenia zgodnie z wytycznymi EBC/2006/9 i wprowadzonych do obiegu przed datą wymiany gotówkowej stanowi część podstawy zobowiązań (jako część rachunków korespondencyjnych w pozycji pasywów 10.4 HBS) do chwili, w której zobowiązanie to stanie się częścią zobowiązań w ramach Eurosystemu wynikających z transakcji w systemie TARGET2. 2. Zobowiązania wobec instytucji kredytowych strefy euro dotyczące operacji polityki pieniężnej w euro, obejmujące: a) rachunki bieżące, w tym rachunki dotyczące wymogów w zakresie rezerwy obowiązkowej zgodnie z art. 19 ust. 1 Statutu ESBC (pozycja pasywów 2.1 HBS); b) kwoty w depozycie w banku centralnym na koniec dnia (pozycja pasywów 2.2 HBS); c) depozyty terminowe (pozycja pasywów 2.3 HBS); d) zobowiązania wynikające z odwracalnych operacji dostrajających (pozycja pasywów 2.4 HBS); e) depozyty związane ze zmianą wartości depozytu zabezpieczającego (pozycja pasywów 2.5 HBS). 3. Zobowiązania z tytułu depozytów wobec kontrahentów Eurosystemu, którzy dopuścili się niewykonania zobowiązań, reklasyfikowane z pozycji pasywów 2.1 HBS. 4. Zobowiązania KBC będące zobowiązaniami w ramach Eurosystemu, wynikające z emisji certyfikatów dłużnych EBC zgodnie z rozdziałem 3.3 załącznika I do wytycznych EBC/2000/7 (pozycja pasywów 10.2 HBS). 5. Zobowiązania netto w ramach Eurosystemu z tytułu banknotów euro w obiegu, włącznie ze zobowiązaniami wynikającymi z zastosowania art. 4 niniejszej decyzji (część pozycji pasywów 10.3 HBS). 6. Zobowiązania netto w ramach Eurosystemu wynikające z transakcji w systemie TARGET2, oprocentowane według stopy referencyjnej (część pozycji pasywów 10.4 HBS).
Schnące pod wpływem powietrza materiały do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych do stosowania z papierową taśmą łączącą. Mieszanka gotowa do użycia lub w postaci proszku do wymieszania z wodą do zastosowania na każdym podłożu co najmniej klasy A2-s1,d0 o grubości co najmniej 6 mm i gęstości co najmniej 700 kg/m3 (z wyłączeniem pokryć podłogowych).

Schnące pod wpływem powietrza materiały do spoinowania typu 1 A, 2 A i 3 A oraz papierowa taśma łącząca (3) zgodnie z EN 13963

7,0
(8)

Japońska Agencja ds. Usług Finansowych (Financial Services Agency of Japan) i Rada ds. Nadzoru nad Biegłymi Rewidentami i Rewizją Finansową (Certified Public Accountants and Auditing Oversight Board of Japan) w ramach Japońskiej Agencji ds. Usług Finansowych są organami właściwymi w zakresie nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości oraz dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Zakresem niniejszej decyzji należy objąć jedynie uprawnienia Agencji ds. Usług Finansowych w zakresie dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Japońska Agencja ds. Usług Finansowych i Japońska Rada ds. Nadzoru nad Biegłymi Rewidentami i Rewizją Finansową stosują odpowiednie zabezpieczenia zabraniające ujawniania informacji poufnych przez jej obecnych lub byłych pracowników jakimkolwiek organom lub osobom trzecim oraz przewidujące sankcje za takie postępowanie, a także wykorzystywałyby przekazaną dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich jedynie do celów związanych z nadzorem publicznym, zewnętrznym zapewnieniem jakości oraz przeprowadzaniem dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich. Na mocy japońskich przepisów ustawowych i wykonawczych mogą one przekazywać właściwym organom wszystkich państw członkowskich dokumentację roboczą z badania lub inne dokumenty będące w posiadaniu japońskich biegłych rewidentów lub firm audytorskich. Na tej podstawie należy uznać Japońską Agencję ds. Usług Finansowych oraz Japońską Radę ds. Nadzoru nad Biegłymi Rewidentami i Rewizją Finansową za organy adekwatne w myśl art. 47 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE.
(4)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 konsekwencje finansowe nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi w 50 % zainteresowane państwo członkowskie a w 50 % budżet wspólnotowy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego bądź w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia znajdują są wzory tabel 1 i 2, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2008 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(4)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 konsekwencje finansowe nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi w 50 % zainteresowane państwo członkowskie a w 50 % budżet wspólnotowy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawione są tabele, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2009 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(4)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 konsekwencje finansowe nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi w 50 % zainteresowane państwo członkowskie, a w 50 % budżet wspólnotowy, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur windykacji wszczętych w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące spełniania obowiązku sprawozdawczego przez państwa członkowskie w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (6). W załączniku III do wymienionego rozporządzenia znajdują są wzory tabel 1 i 2, które państwa członkowskie muszą dostarczyć w 2007 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(4)

Zgodnie z art. 75 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) oraz art. 90 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5) zaciągnięcie zobowiązań z budżetu Unii jest poprzedzane decyzją w sprawie finansowania przyjętą przez instytucję lub organ, któremu przekazano uprawnienia, i określającą istotne składniki działania powodujące wydatki.
(256)

Z utrwalonego orzecznictwa (57) wynika, że konsekwentne zaniechanie egzekucji należności publicznoprawnych może samo w sobie stanowić pomoc państwa. Informacje dostarczone przez polskie władze (58) wyraźnie wskazują, że Stocznia Gdynia ma znaczne zaległości w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych, które sięgają aż do 2004 r. Stocznia spłacała swoje zobowiązania publicznoprawne jedynie epizodycznie, a jej zadłużenie było stale odraczane, wedle wszelkiego prawdopodobieństwa bez jakiejkolwiek formalnej decyzji odpowiednich wierzycieli publicznych, lub było obejmowane zmianą harmonogramu spłaty. W odniesieniu do zobowiązań publicznych, pozostających do spłaty na dzień 30 września 2007 r., o łącznej kwocie 443 mln PLN Polska wyjaśniła, że beneficjent zamierza je spłacić ze środków pochodzących z dokapitalizowania przez Skarb Państwa po prywatyzacji stoczni. Zważywszy na brak pewności co do samej prywatyzacji oraz jej daty, zamiar stoczni oznacza, że zobowiązania publiczne były faktycznie odraczane na czas nieograniczony lub nieokreślony oraz że były regulowane tylko sporadycznie, gdy pozwalał na to przepływ środków pieniężnych stoczni. W opinii Komisji żaden wierzyciel kierujący się zasadami gospodarki rynkowej nie wyraziłby zgody na takie nieograniczone w czasie odroczenie należnych mu zobowiązań, które byłoby uzależnione od niepewności co do przeprowadzenia prywatyzacji i dokapitalizowania stoczni przez państwo (które to dokapitalizowanie stanowiłaby pomoc państwa budzącą wątpliwości co do jej zgodności z prawem i wspólnym rynkiem). Ponadto brak jest jakichkolwiek przesłanek, wskazujących, że odpowiedni wierzyciele publiczni podjęli jakiekolwiek działania w celu egzekucji przysługujących im należności publicznoprawnych od Stoczni Gdynia, w szczególności w trybie egzekucji przymusowej lub przepisów upadłościowych. W związku z powyższym Komisja stwierdza, że konsekwentne zaniechanie egzekucji zobowiązań publicznoprawnych stanowi dla beneficjenta korzyść, której nie uzyskałby on ze strony żadnego wierzyciela kierującego się zasadami gospodarki rynkowej, a zatem stanowi pomoc państwa zbliżoną do (nieoprocentowanej) pożyczki.
(89)

Sekcja 5 wytycznych określa przepisy szczególne dotyczące pomocy na restrukturyzację w sektorze rolnym. Przepisy te mają jednak zastosowanie jedynie do produkcji podstawowej produktów rolnych. Przedsiębiorstwo „Les Volailles du Périgord” prowadzi działalność w zakresie uboju, rozbioru i pakowania drobiu i, w związku z tym, należy do sektora przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych. Przepisy szczególne dla sektora rolnego nie mają więc zastosowania w niniejszym przypadku.
(10)

Zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczyła w przyjmowaniu rozporządzenia (WE) nr 767/2008, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu. Jednakże ze względu na to, że rozporządzenie (WE) nr 767/2008 stanowi rozwinięcie dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, w myśl art. 5 wyżej wymienionego protokołu, pismem z dnia 13 października 2008 r. poinformowała o transpozycji tego dorobku do swojego prawa krajowego. Tak więc Dania zobowiązana jest w świetle prawa międzynarodowego do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji.
(5)

Biorąc we właściwy sposób pod uwagę specyfikę sytuacji w każdym z państw członkowskich oraz wszelkie formy wolontariatu, termin „wolontariat” odnosi się do wszelkiego rodzaju działań ochotniczych – formalnych, pozaformalnych i nieformalnych – które dana osoba podejmuje z własnej woli, własnego wyboru i własnych powodów, bez wynagrodzenia. Wolontariat przynosi korzyści wolontariuszowi, poszczególnym społecznościom i całemu społeczeństwu. Jest on również narzędziem służącym osobom fizycznym i stowarzyszeniom do rozwiązywania problemów i zaspokajania potrzeb ludzkich, społecznych, międzypokoleniowych i środowiskowych; jest on wykonywany w ramach działalności organizacji niekomercyjnych lub w ramach inicjatyw określonej społeczności. Wolontariat nie zastępuje fachowej, wynagradzanej pracy, lecz stanowi dla społeczeństwa wartość dodaną.