ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Bułgaria nadal boryka się z problemem wysokich nierówności dochodowych i dużego zagrożenia ubóstwem lub wykluczeniem społecznym. W 2018 r. wskaźnik ubóstwa lub wykluczenia społecznego spadał, ale nadal wynosił 32,8 %, czyli znacznie powyżej średniej unijnej. System zabezpieczenia społecznego nie obejmuje wszystkich osób zatrudnionych, a system ochrony socjalnej jest niewystarczający dla rozwiązania istotnych kwestii społecznych. Odzwierciedla to niski poziom wydatków socjalnych, nierówny dostęp do usług socjalnych na terytorium kraju oraz ograniczone efekty redystrybucyjne systemu podatkowego. W 2018 r. dochód najbogatszych 20 % ludności był 7,7 razy wyższy od dochodu najuboższych 20 %, wciąż jest to jedna z najwyższych dysproporcji w Unii. Pomimo wprowadzenia pewnych środków, adekwatność i zakres systemu dochodu minimalnego pozostają ograniczone i nadal brakuje obiektywnego mechanizmu regularnej rewaloryzacji. Problemem usług socjalnych jest ich niska jakość oraz brak zintegrowanego podejścia do aktywnego włączenia. Utrzymują się różnice w dostępie do usług socjalnych, opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej. Utrudnia to zapewnienie kompleksowego wsparcia osobom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji, takim jak Romowie, dzieci, osoby starsze, osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby mieszkające na obszarach wiejskich. Część ludności ma trudności z dostępem do przystępnych cenowo mieszkań. Konieczne są zatem dalsze działania na rzecz aktywnego włączenia, promowania integracji społeczno-gospodarczej grup w najtrudniejszej sytuacji (w tym Romów), poprawy dostępu do wysokiej jakości usług oraz rozwiązania problemu deprywacji materialnej.
(5)

Zaleca się, aby środki zapobiegające fałszowaniu, przyjęte w zaleceniu nr A1 w odniesieniu do dokumentu przenośnego A1, miały również zastosowanie do innych dokumentów przenośnych dostarczonych osobom i stanowiących poświadczenie ich sytuacji prawnej do celów stosowania rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009.
(5)

W dniu 20 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie uruchomienia ogólnej klauzuli korekcyjnej w ramach paktu stabilności i wzrostu. Ogólna klauzula korekcyjna określona w art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1466/97 oraz w art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (4), ułatwia koordynację polityk budżetowych w czasie poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej. W swoim komunikacie z dnia 20 marca 2020 r. Komisja uznała, że w świetle spodziewanego poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej w związku z pandemią COVID-19 spełnione zostały warunki uruchomienia tej ogólnej klauzuli korekcyjnej, oraz zwróciła się do Rady o zatwierdzenie tego stwierdzenia. W dniu 23 marca 2020 r. ministrowie finansów państw członkowskich zgodzili się z oceną Komisji. Uzgodnili, że poważne pogorszenie koniunktury gospodarczej wymaga zdecydowanej, ambitnej i skoordynowanej reakcji. Uruchomienie ogólnej klauzuli korekcyjnej pozwala na czasowe odstępstwo od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego, pod warunkiem że nie zagraża to stabilności fiskalnej w średnim okresie. W przypadku części naprawczej Rada może również zdecydować, na podstawie zalecenia Komisji, o przyjęciu zmienionego kursu polityki fiskalnej. Ogólna klauzula korekcyjna nie zawiesza procedur paktu stabilności i wzrostu. Pozwala ona państwom członkowskim na odstąpienie od wymogów budżetowych, które miałyby zastosowanie w normalnych warunkach, a jednocześnie umożliwia Komisji i Radzie wprowadzenie koniecznych środków koordynacji polityki w ramach paktu stabilności i wzrostu.
(12)

W programie konwergencji na rok 2019–2020 rząd planuje pogorszenie salda nominalnego z deficytu na poziomie 2,2 % PKB w roku 2019–2020 do deficytu w wysokości 2,5 % PKB w roku 2020–2021. Przewiduje się wzrost deficytu do 3,1 % PKB w roku 2021–2022, a następnie jego spadek do poziomu 2,4 % PKB w okresie do lat 2024–2025. W programie konwergencji na rok 2019–2020 przyjmuje się, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, po szacowanym spadku w roku 2019–2020 do 83,2 % PKB, obniży się w roku 2020–2021 do 82,9 %. Scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę tych prognoz budżetowych już nie wydaje się jednak realistyczny, ponieważ nie uwzględnia się w nim skutków ekonomicznych pandemii COVID-19. W prognozach zawartych w programie nie uwzględniono też środków zapowiedzianych przez Zjednoczone Królestwo w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Na perspektywy makroekonomiczne i fiskalne wpływa duża niepewność spowodowana pandemią COVID-19.
(11)

W programie stabilności na 2020 r. rząd planuje pogorszenie salda nominalnego z nadwyżki na poziomie 1,7 % produktu krajowego brutto (PKB) w 2019 r. w kierunku nadwyżki w wysokości 0,1 % PKB w 2020 r. Prognozuje się, że w 2023 r. nadwyżka obniży się do 0,0 % PKB. W programie stabilności na 2020 r. przewiduje się, że relacja długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB, po spadku w 2019 r. do 48,6 % PKB, spadnie jeszcze bardziej w 2020 r. do 46,3 %. Scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę tych prognoz budżetowych nie wydaje się już jednak realistyczny, a w programie stabilności na 2020 r. nie uwzględniono znacznej liczby środków ogłoszonych przez Niderlandy w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Wiosenne memorandum budżetowe (7) zawiera aktualizację prognoz budżetowych. W wiosennym memorandum budżetowym planuje się pogorszenie salda nominalnego sektora instytucji rządowych i samorządowych, tak że będzie ono wykazywało deficyt w wysokości 11,8 % PKB w 2020 r., oraz wzrost relacji długu instytucji rządowych i samorządowych do PKB do poziomu 65,2 % PKB w 2020 r. Na perspektywy makroekonomiczne i fiskalne wpływa duża niepewność spowodowana pandemią COVID-19.
(20)

Pandemia COVID-19 stwarza znaczne potrzeby w zakresie wykorzystania technologii cyfrowych w celu zapewnienia stałego dostępu do kształcenia i szkoleń oraz ciągłości działalności gospodarczej w związku z koniecznością przyjęcia środków narzucających ograniczenie kontaktów personalnych. W Portugalii zamknięto szkoły i ośrodki szkoleniowe, przerwano tradycyjną naukę stacjonarną i zastąpiono ją ofertą nauczania na odległość. Ok. 6 % gospodarstw domowych nadal nie ma dostępu do internetu, co dotyczy ok. 50 tys. uczniów, a zasięg sieci internetowych i telekomunikacyjnych na obszarach miejskich i wiejskich znacznie się różni. Uczniowie z rodzin w korzystnej sytuacji społecznej i materialnej są lepiej przygotowani do radzenia sobie z wyzwaniami związanymi z nauczaniem na odległość. W Portugalii odnotowuje się ponadto duży niedobór umiejętności cyfrowych. W 2019 r. 48 % ludności nie posiadało podstawowych umiejętności cyfrowych, w tym ok. 26 % nie posiadało żadnych umiejętności cyfrowych, a odsetek osób, które nigdy nie korzystały z internetu, stanowi dwukrotność średniej unijnej. Obecna sytuacja wymaga podjęcia intensywnych działań w zakresie szkoleń internetowych oraz wysiłków mających pomóc osobom dotkniętym wykluczeniem cyfrowym w pokonywaniu przeszkód w dostępie do nauczania na odległość. Wykorzystanie technologii cyfrowych umożliwiających wprowadzenie alternatywnych rozwiązań w zakresie organizacji pracy i oferowanie usług cyfrowych pozwoliłoby przedsiębiorstwom, których usługi można świadczyć przez internet, na utrzymanie ciągłości działania, a tym samym złagodziłoby skutki ograniczeń w niektórych sektorach. Ma to szczególne znaczenie w Portugalii, gdzie zasadniczym elementem gospodarki są mikroprzedsiębiorstwa działające przede wszystkim w tradycyjnych sektorach. Jednym z głównych czynników utrudniających cyfryzację MŚP jest luka w wiedzy cyfrowej, która wynika z ogólnie niskiego poziomu umiejętności cyfrowych kadry kierowniczej i pracowników.
(18)

Do końca kwietnia 2020 r. władze Słowenii przyjęły dwa pakiety środków służących zrównoważeniu wstrząsu wywołanego COVID-19 zgodnie tymczasowymi ramami środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki przyjętymi przez Komisję w komunikacie z dnia 19 marca 2020 r. Pierwszy pakiet środków łagodzących, o wartości około 3,1 mld EUR, czyli około 6,4 % PKB, koncentruje się przede wszystkim na ochronie miejsc pracy i słabszych grup społecznych. Państwo bierze na siebie wypłatę rekompensat, zasiłków chorobowych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników dotkniętych przestojami w pracy, a także składek na ubezpieczenie emerytalne pracowników, którzy pozostają w miejscu pracy. W celu złagodzenia ograniczeń płynności finansowej przedsiębiorstw i gospodarstw domowych obsługa kredytów może zostać odroczona na okres do 12 miesięcy. Drugi pakiet, o wartości około 2 mld EUR, co stanowi ok. 4,2 % PKB, skupia się na zapewnieniu przedsiębiorstwom pomocy w celu utrzymania płynności finansowej. Pakiet ten obejmuje program gwarancji państwowych, który umożliwia bankom udzielanie pożyczek gwarantowanych przez państwo – w przypadku pożyczek dla dużych przedsiębiorstw gwarancja wynosi do 70 % kapitału podstawowego, zaś w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) – do 80 %. Odroczenie płatności podatków i zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne oraz przyspieszenie płatności umownych przez organy publiczne ma pomóc przedsiębiorstwom ograniczyć problemy z płynnością i uzyskać łatwiejszy dostęp do finansowania.
(5)

W dniu 20 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie uruchomienia ogólnej klauzuli korekcyjnej w ramach paktu stabilności i wzrostu. Ogólna klauzula korekcyjna określona w art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1466/97 oraz w art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (4) ułatwia koordynację polityk budżetowych w czasie poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej. W swoim komunikacie z dnia 20 marca 2020 r. Komisja uznała, że w świetle spodziewanego poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej w związku z pandemią COVID-19 spełnione zostały warunki uruchomienia tej ogólnej klauzuli korekcyjnej, oraz zwróciła się do Rady o zatwierdzenie tego stwierdzenia. W dniu 23 marca 2020 r. ministrowie finansów państw członkowskich zgodzili się z oceną Komisji. Uzgodnili, że poważne pogorszenie koniunktury gospodarczej wymaga zdecydowanej, ambitnej i skoordynowanej reakcji. Uruchomienie ogólnej klauzuli korekcyjnej pozwala na czasowe odstępstwo od ścieżki dostosowawczej prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego, pod warunkiem że nie zagraża to stabilności fiskalnej w średnim okresie. W przypadku części naprawczej Rada może również zdecydować, na podstawie zalecenia Komisji, o przyjęciu zmienionego kursu polityki fiskalnej. Ogólna klauzula korekcyjna nie zawiesza procedur paktu stabilności i wzrostu. Pozwala ona państwom członkowskim na odstąpienie od wymogów budżetowych, które miałyby zastosowanie w normalnych warunkach, a jednocześnie umożliwia Komisji i Radzie wprowadzenie koniecznych środków koordynacji polityki w ramach paktu stabilności i wzrostu.
(2)

Zalecenie Rady stanowi, że państwa członkowskie powinny w sposób skoordynowany stopniowo znosić tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE począwszy od dnia 1 lipca 2020 r. w odniesieniu do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I do zalecenia Rady. Co dwa tygodnie wykaz państw trzecich, o którym mowa w załączniku I, powinien podlegać przeglądowi i – stosownie do przypadku – ewentualnej aktualizacji, dokonywanych przez Radę po przeprowadzeniu ścisłych konsultacji z Komisją oraz stosownymi agencjami i służbami UE, po dokonaniu ogólnej oceny opartej na metodyce, kryteriach i informacjach, o których mowa w zaleceniu Rady.
(2)

Pandemia COVID-19 doprowadziła do podjęcia bezprecedensowych działań na szczeblu krajowym i unijnym, aby wesprzeć gospodarki państw członkowskich i przyczynić się do ich odbudowy. Dotyczy to również ingerencji państwa mających na celu zapewnienie przedsiębiorstwom płynności i zagwarantowanie im dostępu do finansowania, przy czym znaczna część tych ingerencji podlega unijnym zasadom pomocy państwa.
(12)

Efektywność decyzji o zniesieniu ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE zależy od skoordynowanego wdrożenia tych decyzji przez państwa członkowskie w odniesieniu do wszystkich granic zewnętrznych. Poszczególne państwa członkowskie nie powinny jednostronnie podejmować decyzji o zniesieniu ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do indywidualnych państw trzecich, dopóki pozostałe państwa członkowskie nie postanowią w sposób skoordynowany o zniesieniu ograniczenia w odniesieniu do tego państwa. Państwa członkowskie mogą jednak, przy zachowaniu pełnej przejrzystości, jedynie w trybie stopniowym znosić ograniczenia podróży w odniesieniu do państw wymienionych w załączniku I.
(23)

Wspólne unijne podejście do kryzysu wywołanego przez COVID-19 stało się również konieczne ze względu na fakt, że środki stosowane w niektórych państwach, takie jak śledzenie osób w oparciu o dane geolokalizacyjne, wykorzystanie technologii do oceny poziomu ryzyka zdrowotnego, na jakie narażona jest dana osoba, oraz centralizacja danych wrażliwych, rodzą pytania z perspektywy szeregu podstawowych praw i wolności zagwarantowanych w unijnym porządku prawnym, w tym prawa do prywatności i prawa do ochrony danych osobowych. W każdym razie zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej ograniczenia w korzystaniu z podstawowych praw i wolności w niej ustanowionych muszą być uzasadnione i proporcjonalne. Wszelkie takie ograniczenia powinny w szczególności mieć charakter tymczasowy, w tym sensie, że muszą pozostawać ściśle ograniczone do tego, co jest niezbędne do zwalczania kryzysu, i nie mogą nadal obowiązywać – bez odpowiedniego uzasadnienia – po ustaniu kryzysu.
(4)

Art. 126 ust. 7 TFUE oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 (1) wymaga, aby Rada skierowała do danego państwa członkowskiego zalecenia mające na celu likwidację nadmiernego deficytu w oznaczonym terminie. W zaleceniach tych należy określić termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez dane państwo członkowskie skutecznych działań zmierzających do skorygowania nadmiernego deficytu. W zaleceniu dotyczącym skorygowania nadmiernego deficytu Rada ma również wezwać do osiągnięcia rocznych celów budżetowych, które – w oparciu o prognozę stanowiącą podstawę zalecenia – są spójne z minimalną roczną poprawą salda strukturalnego – tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe – o co najmniej 0,5 % produktu krajowego brutto (PKB), co stanowi wartość odniesienia.
(21)

Jednostki notyfikowane to jednostki oceniające zgodność wyznaczone przez państwa członkowskie i upoważnione do wykonywania zadań w zakresie oceny zgodności w charakterze strony trzeciej na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/425. Zgodnie z art. 26 ust. 4 oraz pkt 7 lit. f) załącznika V do rozporządzenia (UE) 2016/425 jednostki notyfikowane są zobowiązane do oceny, czy produkt będący ŚOI spełnia mające zastosowanie zasadnicze wymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa. Jednostki notyfikowane muszą przeprowadzić tę ocenę nie tylko w przypadku, gdy producent zastosował normy zharmonizowane, ale również w sytuacji, gdy producent zastosował inne rozwiązania techniczne. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) 2016/425 w przypadku wydawania certyfikatów oceny zgodności jednostki notyfikowane są zobowiązane do informowania swoich organów notyfikujących o wydanych certyfikatach i mogą być również zobowiązane do informowania innych jednostek notyfikowanych.
1.

Podjęcie wszelkich działań, zgodnie z ogólną klauzulą korekcyjną w ramach paktu stabilności i wzrostu, niezbędnych do skutecznego zaradzenia pandemii COVID-19 i do wspomożenia gospodarki, a następnie wsparcia jej odbudowy. Gdy pozwolą na to warunki gospodarcze – prowadzenie polityki budżetowej mającej na celu osiągnięcie rozważnej średniookresowej sytuacji budżetowej i zapewnienie zdolności obsługi zadłużenia, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji. Wzmocnienie odporności i zwiększenie możliwości systemu ochrony zdrowia w odniesieniu do personelu medycznego, kluczowych produktów medycznych i krytycznej infrastruktury.
(16)

Po wybuchu pandemii COVID-19 nastąpiło bezprecedensowe spowolnienie gospodarki Szwecji. Prognoza Komisji z wiosny 2020 r. przewiduje, że w 2020 r. bezrobocie wzrośnie do 9,7 %, a w 2021 r. spadnie do 9,3 %. Oczekuje się, że wystąpi znaczny spadek spożycia prywatnego, w szczególności w najbardziej narażonych kategoriach konsumpcji, takich jak transport, restauracje i zakwaterowanie. Przewiduje się, że spadek nakładów brutto na środki trwałe będzie jeszcze wyraźniejszy, niż ma to miejsce w przypadku konsumpcji, co w dużej mierze wynika z niepewności co do tempa odbudowy gospodarki. Władze szwedzkie wcześnie zaczęły wprowadzać środki i stopniowo intensyfikowały środki polityki, w miarę rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19. Środki te obejmowały opiekę zdrowotną i dotyczyły skutków gospodarczych. Środki dotyczące ochrony zdrowia obejmują wsparcie gospodarcze ze strony władz na szczeblu centralnym dla władz lokalnych i regionalnych odpowiedzialnych za system ochrony zdrowia w odniesieniu do dodatkowych kosztów ponoszonych przez nie w związku z pandemią COVID-19. W kwestii gospodarki rząd podjął szereg działań mających na celu zmniejszenie kosztów sektora przedsiębiorstw (zwolnienia krótkoterminowe, koszty świadczeń chorobowych, odstąpienie od pobierania ze składek na ubezpieczenia społeczne od pracodawców, gwarancje kredytowe i obniżanie czynszu), a także zapewnienie płynności przedsiębiorstw (odroczenie płatności podatkowych, w tym płatności podatku od wartości dodanej (VAT)). Ponadto szwedzki bank centralny Sveriges Riksbank zdecydował się na udzielanie kredytów przedsiębiorstwom za pośrednictwem banków, na zakup obligacji skarbowych i obligacji komunalnych, a także zabezpieczył obligacje zabezpieczone hipoteką i obligacje oraz papiery komercyjne emitowane przez szwedzkie przedsiębiorstwa niefinansowe. W procesie opracowywania i realizacji tych działań należy wziąć pod uwagę odporność sektora bankowego. Riksbank zawarł również umowy w sprawie swapu walutowego z innymi bankami centralnymi, aby zapewnić sektorowi finansowemu dostępność najważniejszych walut. Rozszerzono politykę społeczną i politykę rynku pracy, na przykład poprzez tymczasowe zmiany w świadczeniach chorobowych, zwiększenie świadczeń dla bezrobotnych, obniżenie wymogów w zakresie dostępu do systemu świadczeń dla bezrobotnych oraz poprzez aktywną politykę rynku pracy i edukacji (np. zielone miejsca pracy, rozszerzony program „Praca na nowy start”, kursy letnie, większa liczba studentów w szkolnictwie wyższym).
(23)

Usprawnione świadczenie usług w zakresie kształcenia i szkolenia oraz lepiej wykwalifikowana siła robocza stanowiłyby również silną podstawę do odbudowy gospodarki i wspierałyby zrównoważony wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu w perspektywie średnioterminowej. Wciąż istnieją możliwości poprawy jakości, dopasowania do potrzeb rynku pracy i włączającego charakteru kształcenia i szkolenia w Bułgarii. Bułgaria jest jednym z państw członkowskich, w których status społeczno-ekonomiczny ma największy wpływ na efekty uczenia się. Włączenie Romów w kształcenie pozostaje wciąż wyzwaniem, przy czym odsetek osób wcześnie kończących naukę jest szczególnie wysoki wśród Romów i na obszarach wiejskich. Ogólny poziom umiejętności cyfrowych ludności (w wieku 16–74 lat) jest niski, w tym również wśród osób młodych (w wieku 16–19 lat). Poprawa umiejętności cyfrowych, na przykład poprzez lepiej dostosowane do technologii cyfrowych stopnie i programy nauczania, może pomóc w dostosowaniu się do zmian na rynku pracy wynikających z cyfryzacji oraz do konieczności cyfrowej pracy zdalnej. Jednocześnie nadal 11 % uczniów nie ma komputerów lub dostępu do internetu, a 2 000 nauczycieli nie ma komputerów. Obecny system nauczania na odległość stwarza więc ryzyko pogłębienia i tak już znacznych nierówności w dziedzinie kształcenia i szkolenia, mimo iż niedawno podjęto działania wspierające. Dodatkowe starania na rzecz podniesienia poziomu wiedzy cyfrowej wszystkich uczniów i poprawa ich dostępu do odpowiedniej infrastruktury technicznej miałyby pozytywny, długotrwały wpływ na ich dostęp do edukacji – w szczególności w przypadku grup znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym Romów – a tym samym pomogłyby zmniejszyć wysoki odsetek osób wcześnie kończących naukę.
(17)

W celu wspierania odbudowy gospodarki ważne będzie przyspieszenie realizacji gotowych projektów w zakresie inwestycji publicznych i promowanie inwestycji prywatnych, m.in. w drodze odpowiednich reform. Dania osiąga dobre wyniki w dziedzinie cyfryzacji, o czym świadczy tabela wyników agendy cyfrowej opracowana przez Komisję Europejską. Aby jednak utrzymać tę silną pozycję w perspektywie długoterminowej, zapewnić swoją konkurencyjność i skorzystać z transformacji cyfrowej, Dania potrzebuje inwestycji w infrastrukturę cyfrową, a także w edukację, szkolenia i podnoszenie kwalifikacji. Duński krajowy plan w dziedzinie energii i klimatu wskazuje na istotne potrzeby inwestycyjne w celu zapewnienia skutecznej transformacji klimatycznej i energetycznej. Największe inwestycje są niezbędne do uruchamiania nowych zdolności w zakresie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych; istotne potrzeby inwestycyjne stwierdzono również w gospodarstwach domowych (efektywność energetyczna i przekształcanie dostaw ciepła), zrównoważonym transporcie, przemyśle, a także w zakresie biogazu i systemów ciepłowniczych. Celem Danii w zakresie polityki klimatycznej jest ograniczenie do 2030 r. emisji gazów cieplarnianych o 70 % w porównaniu z 1990 r. oraz osiągnięcie neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r. Z myślą o tych celach należałoby obniżyć zużycie energii, wymagając, by inwestycje opierały się na kompleksowym podejściu i koncentrowały na sektorach, w których potencjalne oszczędności energii są szczególnie obiecujące. Odbudowę gospodarki po kryzysie związanym z COVID-19 można wspierać poprzez przyspieszenie planowanych zielonych inwestycji oraz promowanie ambitnych projektów inwestycyjnych w dziedzinie środowiska, klimatu, energii i infrastruktury, na przykład dotyczących mieszkalnictwa, morskich farm wiatrowych, łączności energetycznej i elektryfikacji kolei. Transport jest największym źródłem emisji gazów cieplarnianych w Danii, dalsze działania polityczne w tej dziedzinie są więc szczególnie istotne. Programowanie przewidzianego we wniosku Komisji Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji na lata 2021–2027 mogłoby pomóc Danii sprostać niektórym wyzwaniom związanym z przejściem na gospodarkę neutralną dla klimatu, w szczególności na terytoriach objętych załącznikiem D do sprawozdania krajowego 2020. Pozwoliłoby to Danii optymalnie wykorzystać ten fundusz.