DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2023/220

z dnia 1 lutego 2023 r.

określająca i rozwijająca standard uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/817

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/817 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności systemów informacyjnych UE w obszarze granic i polityki wizowej oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (UE) 2016/399, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1240, (UE) 2018/1726, (UE) 2018/1861 oraz decyzje Rady 2004/512/WE i 2008/633/WSiSW, w szczególności jego art. 38 ust. 3 (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie (UE) 2019/817 wraz z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/818 (2) ustanawia ramy mające zapewnić interoperacyjność systemów informacyjnych UE w obszarze granic, polityki wizowej, współpracy policyjnej i sądowej oraz azylu i migracji.

(2) Rozporządzenia te ustanawiają uniwersalny format wiadomości (UMF), który powinien stanowić standard dla uporządkowanej, transgranicznej wymiany informacji między systemami informacyjnymi, organami lub organizacjami działającymi w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.

(3) Konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących UMF na potrzeby opracowywania systemów EES i ETIAS, europejskiego portalu wyszukiwania, wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację, detektora wielokrotnych tożsamości, zgodnie z definicjami zawartymi w rozporządzeniu (UE) 2019/817, oraz wprowadzenie szczególnego przepisu dotyczącego etykietowania pól danych w odniesieniu do systemów objętych zakresem interoperacyjności.

(4) Zważywszy na fakt, że rozporządzenie (UE) 2019/817 powstało w oparciu o dorobek Schengen, zgodnie z art. 4 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania powiadomiła o wdrożeniu rozporządzenia (UE) 2019/817 do swojego prawa krajowego. Jest ona zatem związana niniejszą decyzją.

(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii (3). Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(6) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (4), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE (5).

(7) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (6), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (7).

(8) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (8), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (9).

(9) W odniesieniu do Cypru, Bułgarii i Rumunii niniejsza decyzja stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r. oraz art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r.

(10) Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (10) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię dnia 2 sierpnia 2022 r.

(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/817,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Definicja Do celów niniejszej decyzji: 1) „system informacyjny” oznacza centralny lub krajowy system przetwarzania danych oraz którykolwiek z następujących elementów interoperacyjności: europejski portal wyszukiwania, wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektor wielokrotnych tożsamości.

Artykuł 2 Standard uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) 1. Standard uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) do celów transgranicznej wymiany informacji między organami lub organizacjami działającymi w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych określono w załączniku I. 2. Standard UMF jest stosowany, w stosownych przypadkach, przy opracowywaniu przez Agencję Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) lub jakąkolwiek inną agencję Unii nowych modeli wymiany informacji i systemów informacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. 3. Elementy określone w załączniku II, pochodzące ze standardu uniwersalnego formatu wiadomości (UMF), stosuje się przy opracowywaniu systemu wjazdu/wyjazdu (EES), europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) oraz następujących elementów interoperacyjności: europejskiego portalu wyszukiwania, wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektora wielokrotnych tożsamości.

Artykuł 3 Stosowanie UMF 1. Standard UMF może być stosowany do celów wymiany informacji między systemami informacyjnymi, organami lub organizacjami działającymi w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. 2. Standard UMF stosuje się do opisu informacji wymienianych między systemami informacyjnymi w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych dotyczących elementów interoperacyjności określonych w art. 4 i 5. 3. Stosowanie standardu UMF nie jest obowiązkowe w przypadku opisu elementów danych przechowywanych w systemie informacyjnym lub w bazie danych.

Artykuł 4 Stosowanie standardu UMF przy opracowywaniu europejskiego portalu wyszukiwania Standard UMF stosuje się do opisu i etykietowania tożsamości, dokumentu podróży i danych biometrycznych przeglądanych i otrzymywanych za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania.

Artykuł 5 Stosowanie standardu UMF przy opracowywaniu wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację i detektora wielokrotnych tożsamości Standard UMF stosuje się do opisu i etykietowania tożsamości, dokumentu podróży i danych biometrycznych wykorzystywanych do celów wymiany informacji w ramach wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację oraz detektora wielokrotnych tożsamości, o której to wymianie mowa w art. 20 i 22 rozporządzenia (UE) 2019/817.

Artykuł 6 Wejście w życie Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 1 lutego 2023 r. W imieniu Komisji Przewodnicząca Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 135 z 22.5.2019, s. 27.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/818 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności systemów informacyjnych UE w obszarze współpracy policyjnej i sądowej, azylu i migracji oraz zmieniające rozporządzenia (UE) 2018/1726, (UE) 2018/1862 i (UE) 2019/816 (Dz.U. L 135 z 22.5.2019, s. 85).

(3) Niniejsza decyzja nie wchodzi w zakres środków ustanowionych w decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

(4) Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

(5) Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

(6) Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

(7) Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

(8) Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

(9) Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).