ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 29/43

DECYZJA KOMISJI

z dnia 31 stycznia 2012 r.

w sprawie zmiany wysokości progów określonych w art. 157 lit. b) oraz w art. 158 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego

(2012/56/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), w szczególności jego art. 271,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 (2) zmieniono progi mające zastosowanie w odniesieniu do zamówień publicznych, określone w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (3).

(2) Dla zachowania spójności należy w związku z tym zmienić progi, o których mowa w art. 157 lit. b) i art. 158 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.

(3) Ze względu na fakt, iż progi zmienione rozporządzeniem (UE) nr 1251/2011 obowiązują od dnia 1 stycznia 2012 r., niniejsza decyzja także powinna obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. Należy zatem przewidzieć wejście w życie niniejszej decyzji następnego dnia po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(4) Decyzja Komisji 2010/78/UE z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie zmiany wysokości progów określonych w art. 157 lit. b) oraz w art. 158 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego (4) utraciła ważność i w związku z tym musi zostać uchylona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wyrażone w euro wysokości progów mających zastosowanie w odniesieniu do zamówień publicznych ustala się w następujący sposób:

— 5 000 000 EUR w art. 157 lit. b),

— 130 000 EUR w art. 158 ust. 1 lit. a),

— 200 000 EUR w art. 158 ust. 1 lit. b),

— 5 000 000 EUR w art. 158 ust. 1 lit. c).

Artykuł 2

Decyzja 2010/78/UE zostaje uchylona.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 stycznia 2012 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1.

(2) Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 43.

(3) Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.

(4) Dz.U. L 37 z 10.2.2010, s. 73.
(4)

Zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 konsekwencje finansowe nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości ponosi w 50 % zainteresowane państwo członkowskie a w 50 % budżet UE, jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego, lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi. Artykuł 32 ust. 3 wymienionego rozporządzenia zobowiązuje państwa członkowskie do przesłania Komisji razem z rocznym sprawozdaniem finansowym skróconego zestawienia procedur odzyskiwania wszczętych w wyniku nieprawidłowości. Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich w odniesieniu do kwot, które podlegają zwrotowi, są określone w rozporządzeniu (WE) nr 885/2006. W załączniku III do wymienionego rozporządzenia przedstawione są tabele, które państwa członkowskie musiały dostarczyć w 2011 r. Na podstawie wypełnionych przez państwa członkowskie tabel Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie konsekwencji finansowych wynikających z nieodzyskania kwot powstałych w wyniku nieprawidłowości starszych niż odpowiednio cztery lata lub osiem lat. Decyzja ta pozostaje bez uszczerbku dla przyszłych decyzji w sprawie zgodności na mocy art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 24/1

DECYZJA RADY

z dnia 23 stycznia 2012 r.

w sprawie stanowiska, jakie Unia Europejska ma zająć we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do ustanowienia wspólnej grupy roboczej w celu monitorowania wdrażania rozdziału IIa protokołu 10 do Porozumienia EOG, dotyczącego uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz w odniesieniu do określenia jej regulaminu wewnętrznego

(2012/41/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, art. 207 ust. 2 oraz art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Protokół 10 do Porozumienia zmieniono decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2009 z dnia 30 czerwca 2009 r. (2) w celu dodania do niego nowego rozdziału IIa w sprawie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne.

(2) Art. 9b protokołu 10 stanowi, że w handlu dwustronnym między umawiającymi się stronami uchyla się wymóg stosowania środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, pod warunkiem że istnieje równoważny poziom bezpieczeństwa celnego na ich właściwych terytoriach.

(3) Art. 9f protokołu 10 stanowi ponadto że Wspólny Komitet EOG określa zasady umożliwiające umawiającym się stronom zapewnienie monitorowania wdrażania rozdziału IIa tego protokołu oraz kontrolę przestrzegania postanowień rozdziału IIa i załączników I i II do tego protokołu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie Unia ma zająć w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do ustanowienia wspólnej grupy roboczej w celu monitorowania wdrażania rozdziału IIa protokołu 10 do Porozumienia EOG, dotyczącego uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz w odniesieniu do określenia jej regulaminu wewnętrznego, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 stycznia 2012 r. W imieniu Rady M. GJERSKOV Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 232 z 3.9.2009, s. 40.
(13)

Według władz Grecji wsparcie to przyznane zostało organizacjom producentów, tj. związkom spółdzielni rolniczych. Z powodu kryzysu finansowego związki spółdzielni rolniczych nie dysponowały zasobami koniecznymi do wsparcia dochodu rolników, nie miały też dostępu do rynków finansowych pozwalającego na zaciągnięcie pożyczek. Władze Grecji argumentowały, że jeśli w ciągu zimy 2008 r. spółdzielnie sprzedałyby zebrane ilości zboża, doprowadziłoby to do dużego spadku cen, przez co producenci odnotowaliby znaczne straty. W związku z tym, aby zapobiec spadkowi cen zbóż oraz by zapewnić rolnikom minimalny dochód, rząd Grecji postanowił przyznać związkom spółdzielni rolniczych, a pośrednio rolnikom (którzy uprzednio dostarczyli swoje plony do spółdzielni), pomoc w formie pożyczki gwarantowanej przez państwo wraz z dotacją na spłatę odsetek. Według władz Grecji kwoty pożyczki przyznane związkom spółdzielni rolniczych miały zostać następnie przekazane producentom w zamian za zboże zakupione lub otrzymane przez związki spółdzielni rolniczych w 2008 r. Z uwagi na przeciągający się kryzys na rynku zbóż władze Grecji przedłużyły termin spłaty pożyczek do dnia 30 września 2010 r.
(5)

Mimo iż w Unii Europejskiej są już przykłady podejmowania modelowych działań w odniesieniu do krajowych praktyk regulacyjnych w dziedzinie wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż podmorskich, zniwelowanie różnic we wdrażaniu ram regulacyjnych dotyczących eksploatacji ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż podmorskich może przyczynić się do dalszej poprawy bezpieczeństwa morskiej działalności wydobywczej.
(1)

Przycinarki do trawy i kosy do zarośli to przenośne, ręczne maszyny ogrodnicze i leśne używane do ścinania trawy, chwastów, zarośli, małych drzewek i podobnej roślinności. Kompletna przycinarka do trawy lub kosa do zarośli składa się z silnika, wału napędowego, elementu tnącego (noża) i osłony. Wiele maszyn napędzanych silnikiem spalinowym to maszyny o podwójnym zastosowaniu, których, zależnie od rodzaju zamocowanego noża, używać można do ścinania trawy i chwastów lub do ścinania zarośli i małych drzewek.
(46)

Oznacza to, że rybackie towarzystwa ubezpieczeniowe nie są w stanie zakłócić konkurencji w odniesieniu do prywatnych towarzystw ubezpieczeniowych. Wynika to z niedoskonałości rynku w Finlandii w zakresie braku oferty prywatnych towarzystw ubezpieczeniowych odnośnie do tego rodzaju szkód.
W odniesieniu do kwalifikowalności spółki United Textiles do pomocy na restrukturyzację Komisja zauważa, że spółka ta otrzymuje pomoc operacyjną co najmniej od 2007 r., kiedy znajdowała się już w trudnej sytuacji. Komisja uważa, iż jest to naruszenie zasady „pierwszego i ostatniego razu” i pokazuje, że trudności spółki mają charakter powtarzalny oraz że pomoc na rzecz spółki zakłócała konkurencję w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem. Ponadto Grecja i beneficjent argumentują, że gwarancję z 2007 r. włączono do gwarancji z 2010 r., co doprowadziło do wypracowania zintegrowanego podejścia do rozliczania kredytów zaciągniętych przez spółkę. Komisja uważa jednak, że nie ma żadnych dowodów sugerujących istnienie zintegrowanego podejścia do restrukturyzacji, ponieważ środki pomocy podjęte w 2007, 2009 i 2010 r. podejmowano na przestrzeni kilku lat bez wymaganego jednego projektu lub strategii w zakresie restrukturyzacji, które mogłyby zapewnić przywrócenie rentowności spółki.
(3)

Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 510/2011 wpływy z opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji traktuje się jako dochód budżetu ogólnego Unii Europejskiej i rejestruje w tytule 7 budżetu ogólnego. Jako metodę pobierania opłat należy zatem zastosować przepisy dotyczące windykacji należności określone w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3).
(3)

Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 wpływy z opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji traktuje się jako dochód budżetu ogólnego Unii Europejskiej i rejestruje w tytule 7 budżetu ogólnego. Jako metodę pobierania opłat należy zatem zastosować przepisy dotyczące windykacji należności określone w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3).
(5)

Ocena ryzyka dla odnośnych rodzajów środowiska, przeprowadzona w sposób realistyczny, wykazała niedopuszczalne skutki dla środowiska wodnego. Ponadto cechy flufenoksuronu sprawiają, że jest on trwały, wykazujący zdolność do bioakumulacji i toksyczny, jak również bardzo trwały i wykazujący bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). W związku z tym nie należy włączać flufenoksuronu do celów jego stosowania w produktach typu 18 do załącznika I, IA ani IB do dyrektywy 98/8/WE.
(6)

Pozostają jeszcze dwa niedociągnięcia. Pierwszym z nich jest fakt, że Ghana nie gwarantuje w pełni, że praktyka morska stosowana w marynarce wojennej lub na pilotówkach jest istotna dla kompetencji wymaganych do celów wydania świadectwa. Drugie niedociągnięcie dotyczy nieadekwatnego szkolenia przeciwpożarowego i wyposażenia instytucji szkolenia morskiego. Wystąpiono zatem do władz Ghany o zastosowanie dalszych działań naprawczych w tym zakresie. Wspomniane niedociągnięcia nie dają jednak powodów do zakwestionowania ogólnego poziomu zapewnianej przez Ghanę zgodności systemów szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw z konwencją STCW.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 33/6

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 2 lutego 2012 r.

w sprawie uznania RINA s.p.a (Włoskiego Rejestru Statków) jako instytucji klasyfikacyjnej w odniesieniu do statków żeglugi śródlądowej

(notyfikowana jako dokument nr C(2012) 402)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2012/64/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającą dyrektywę Rady 82/714/EWG (1), w szczególności jej art. 10 ust. 1 oraz część II załącznika VII,

po skonsultowaniu się z komitetem, o którym mowa w art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Pismem z dnia 22 lipca 2008 r. Włochy złożyły do Komisji wniosek o uznanie RINA s.p.a (zwanego dalej RINA) jako instytucji klasyfikacyjnej w rozumieniu dyrektywy. Siedziba RINA znajduje się we Włoszech.

(2) Wraz z wnioskiem Włochy przedłożyły informacje oraz dokumenty wymagane w celu potwierdzenia, że kryteria uznania zostały spełnione.

(3) W ramach wspólnego posiedzenia ekspertów z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie (zwanej dalej „CKŻR”) w kwietniu 2009 r. zorganizowano spotkanie wyjaśniające w sprawie wymagań technicznych dla statków żeglugi śródlądowej, na którym władze włoskie oraz RINA wygłosiły prezentacje.

(4) Przeprowadzono konsultacje z sekretariatem CKŻR zgodnie z pkt 4 części II załącznika VII do dyrektywy 2006/87/WE.

(5) Komisja dokonała oceny spełniania przez RINA kryteriów określonych w części I załącznika VII do dyrektywy 2006/87/WE oraz stwierdziła, że RINA je spełnia,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Na mocy art. 10 dyrektywy 2006/87/WE uznaje się instytucję klasyfikacyjną RINA.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich posiadających śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/87/WE, i do Włoskiego Rejestru Statków, Via Corsica 12, 16128 Genua, Włochy.

Sporządzono w Brukseli dnia 2 lutego 2012 r. W imieniu Komisji Siim KALLAS Wiceprzewodniczący

(1) Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1.

(2) Dz.U. L 373 z 31.12.1991, s. 29.
(131)

W memorandum przedstawionym przez duńskie Ministerstwo ds. Podatków z dnia 6 marca 2010 r., skierowanym do rzeczników partii politycznych w duńskim Parlamencie, którzy odpowiadają za informacje na temat polityki, na temat poziomu ustalanego podatku (72), wybór niższej stawki podatkowej w wysokości 20 % przychodów z gier brutto dla gier hazardowych oferowanych w internecie uzasadniono poprzez odniesienie do następujących kryteriów: a) Gry hazardowe oferowane na mocy duńskich zezwoleń powinny zostać dostosowane do obecnej oferty ze strony zagranicznych operatorów gier hazardowych oferowanych w internecie, tj. stawka podatkowa musi zostać dostosowana, aby odpowiadała wysokim wskaźnikom wypłaty oferowanym przez zagranicznych operatorów gier hazardowych oferowanych w internecie, skłaniając ich do ubiegania się w istocie o zezwolenie. b) Należy zwiększyć całkowitą liczbę oferowanych gier, co doprowadzi w sumie do wzrostu obrotów. c) Produkty w zakresie gier hazardowych powinny być na tyle atrakcyjne, aby gracze nie chcieli grać na stronach zagranicznych (nielegalnych) operatorów. d) Należy stosować instrumenty blokujące w celu zagwarantowania, w połączeniu z lit. a)–c), aby granie w gry hazardowe na stronach nielegalnych operatorów zredukować do minimum.
2.

W przypadku gdy warunki określone w pkt 1 są spełnione, państwa członkowskie nie muszą ustanawiać wyznaczonych obszarów, pod warunkiem że wprowadzą następujące środki: a) natychmiastowe środki w celu zapewnienia szybkiego zwalczenia określonego organizmu i wykluczenia możliwości jego rozprzestrzeniania się; b) monitoring przez okres obejmujący co najmniej jeden cykl życia określonego organizmu i dodatkowo jeden rok, w tym monitoring prowadzony przez co najmniej cztery kolejne lata w promieniu co najmniej jednego kilometra wokół porażonych roślin lub miejsca, w którym określony organizm został wykryty; przynajmniej przez pierwszy rok monitoring jest regularny i intensywny; c) niszczenie wszelkiego porażonego materiału roślinnego; d) identyfikacja pochodzenia porażenia i roślin związanych z danym porażeniem tak dalece, jak to możliwe, oraz badanie ich pod względem wszelkich oznak porażenia; badanie to obejmuje niszczące metody pobierania próbek; e) działania mające na celu podniesienie świadomości społecznej na temat zagrożeń stwarzanych przez ten organizm; f) wszelkie inne środki, które mogą przyczynić się do zwalczania określonego organizmu, z uwzględnieniem normy ISPM nr 9 (1) i z zastosowaniem zintegrowanego podejścia zgodnie z zasadami określonymi w normie ISPM nr 14 (2). Środki, o których mowa w lit. a)–f), przedstawia się w formie sprawozdania, o którym mowa w art. 7.
8.2.

Walne zgromadzenie zwoływane jest co najmniej raz do roku i wykonuje co najmniej następujące czynności: a) mianuje, zawiesza lub zwalnia dyrektora wykonawczego i zarząd, poza członkami z urzędu wspomnianymi w art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 2; b) zatwierdza członków zarządu z urzędu; c) mianuje Naukową Radę Konsultacyjną; d) podejmuje decyzje na temat strategii tworzenia i wykorzystywania CLARIN oraz w innych kwestiach uznanych za istotne przez radę dyrektorów lub przez członka lub grupę członków składających stosowny wniosek, zgodnie z art. 8.3; e) zatwierdza programy prac i budżet roczny CLARIN ERIC; f) podejmuje, co najmniej raz na pięć lat, decyzję w sprawie zasad obliczania opłat rocznych w odniesieniu do każdego członka oraz w sprawie wysokości opłaty rocznej, przy czym zasady obliczania i odpowiednie kwoty opłaty rocznej są określone w załączniku 2 do niniejszego statutu; g) zatwierdza sprawozdania roczne i sprawozdania finansowe CLARIN ERIC; h) zatwierdza wkład każdego członka do CLARIN; i) zatwierdza przyjęcie nowych członków i obserwatorów; j) podejmuje decyzje w sprawie zakończenia członkowstwa i statusu obserwatora; k) podejmuje decyzje w sprawie likwidacji CLARIN ERIC zgodnie z art. 27.
(5)

Zważywszy na potrzebę zapewnienia, by zobowiązania Federacji Rosyjskiej dotyczące nowych należności celnych wywozowych w odniesieniu do surowców miały zastosowanie od daty przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO, Porozumienie powinno być stosowane tymczasowo od tej daty w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych dla jego zawarcia,
(1)

Mając na uwadze znaczenie gospodarcze, jakie dla Unii ma wywóz pojazdów silnikowych, ich części i podzespołów do Federacji Rosyjskiej oraz że w wyniku negocjacji dotyczących przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO) i zgodnie ze sprawozdaniem grupy roboczej dotyczącym tego przystąpienia, system inwestycyjny w sektorze motoryzacyjnym stosowany przez Federację Rosyjską, zmieniony w dniu 24 grudnia 2010 r., może być nadal stosowany pod pewnymi warunkami do dnia 1 lipca 2018 r.
(3)

W kontekście negocjacji dotyczących przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO Komisja wynegocjowała w imieniu Unii Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi mającymi zastosowanie do wywozu drewna z Federacji Rosyjskiej do Unii Europejskiej (zwane dalej „Porozumieniem”).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 54/18

DECYZJA RADY 2012/123/WPZiB

z dnia 27 lutego 2012 r.

zmieniająca decyzję 2011/523/UE częściowo zawieszającą stosowanie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Syryjską Republiką Arabską

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 18 stycznia 1977 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza oraz Syryjska Republika Arabska zawarły umowę o współpracy (1) (zwaną dalej „umową o współpracy”), aby wspierać ogólną współpracę w celu zacieśnienia wzajemnych stosunków.

(2) W dniu 2 września 2011 r. Rada przyjęła decyzję 2011/523/UE (2), która częściowo zawiesza stosowanie umowy o współpracy do chwili, gdy władze Syrii położą kres regularnie występującym przypadkom łamania praw człowieka i gdy będzie można uznać, że postępują one zgodnie z ogólnym prawem międzynarodowym i zasadami będącymi podstawą umowy o współpracy.

(3) Od tego czasu, w związku z dalej pogarszającą się sytuacją w Syrii, Unia przyjęła dalsze środki ograniczające wobec reżimu syryjskiego (3).

(4) W związku z tym częściowe zawieszenie stosowania umowy o współpracy powinno być kontynuowane. Zgodnie z podejściem określonym w decyzji 2011/523/UE zawieszenie powinno być ukierunkowane wyłącznie na władze Syrii, a nie na ludność Syrii, oraz powinno mieć ograniczony charakter. Ponieważ złoto, metale szlachetne i diamenty to produkty, którymi handel przynosi korzyści w szczególności reżimowi syryjskiemu, a tym samym wspiera jego represyjną politykę, zawieszenie powinno zostać rozszerzone, tak aby miało zastosowanie do handlu tymi materiałami,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Środki wymienione w załączniku do niniejszej decyzji dodaje się do załącznika do decyzji 2011/523/UE.

Artykuł 2

O niniejszej decyzji powiadamia się Syryjską Republiką Arabską.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 lutego 2012 r. W imieniu Rady C. ASHTON Przewodniczący

(1) Dz.U. L 269 z 27.9.1978, s. 2.

(2) Dz.U. L 228 z 3.9.2011, s. 19.

(3) Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 16 z 19.1.2012, s. 1), rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 19 z 24.1.2012, s. 6), decyzja wykonawcza Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotycząca wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 19 z 24.1.2012, s. 33).
(3)

Podczas gdy zdanie czwarte art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 dopuszcza odjęcie okresu eksportu świadczeń zgodnie z ust. 5 lit. b) tego artykułu od okresu objętego zwrotem, to nie dopuszcza się odjęcia innych okresów otrzymywania świadczeń dla bezrobotnych udzielanych przez państwo, w którym osoba zainteresowana wykonywała swoją ostatnią działalność (w szczególności zgodnie z art. 65 ust. 1 lub zgodnie z art. 65 ust. 2 ostatnie zdanie rozporządzenia (WE) nr 883/2004).
(19)

Chociaż na początku 2009 r. spółka A NOVO znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej, istniały wątpliwości, czy kwalifikowała się ona do przyznania jakiejkolwiek pomocy na ratowanie lub restrukturyzację jako jednostka, w której całościowy udział posiada francuskie przedsiębiorstwo A NOVO SA o obrocie wynoszącym 350 mln EUR i zysku netto w wysokości 12 mln EUR w 2009 r. Zgodnie z pkt 11 wytycznych zagrożone przedsiębiorstwo kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy nie może odzyskać płynności dzięki środkom uzyskanym od właścicieli. Ponadto zgodnie z pkt 13 wytycznych w przypadku przedsiębiorstwa należącego do większej grupy kapitałowej państwo członkowskie musi wykazać, że trudności przedsiębiorstwa są wewnętrzne i zbyt poważne, aby mogły być przezwyciężone przez samą grupę. Hiszpania nie przedstawiła informacji wskazujących na to, że spełniono powyższe warunki.