ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(21)

Wzmocniona gwarancja dla młodzieży powinna zapewnić wszystkim młodym ludziom otrzymanie oferty zatrudnienia o dobrej jakości, dalsze kształcenie, przygotowanie zawodowe lub staż w ciągu czterech miesięcy od uzyskania statusu osoby bezrobotnej lub zakończenia formalnego kształcenia. Aby osiągnąć ten ambitny cel, gwarancja dla młodzieży powinna zapewnić młodym ludziom drogę do stabilnej integracji na rynku pracy oraz docierać do większej liczby młodych ludzi i motywować ich bez względu na możliwe przeszkody, zapewniając przy tym, aby nikt nie był pozostawiony sam sobie. Wzmocniona gwarancja dla młodzieży powinna dążyć do wspierania młodych ludzi w zdobywaniu cennego doświadczenia zawodowego i rozwijaniu odpowiednich umiejętności w zmieniającym się świecie pracy, w szczególności umiejętności najistotniejszych z punktu widzenia sektorów generujących wzrost oraz zielonej i cyfrowej transformacji. Ważną rolę w tym zakresie odgrywa jakość przyuczenia do zawodu. Istnieje potrzeba zwiększenia oferty przyuczania do zawodu, zwłaszcza na etapie odbudowy gospodarczej, oraz promowania uczestnictwa przedsiębiorstw w tym procesie, aby ułatwiać sprawniejsze przechodzenie do zatrudnienia. Programy przygotowania zawodowego młodych ludzi do pracy przygotowują młodych ludzi do wykonywania pracy, na którą jest duże zapotrzebowanie, i tym samym otwierają im drogę do trwałej integracji na rynku pracy, w tym również na szczeblu lokalnym.
(5)

Ponieważ swoboda przepływu osób na rynku wewnętrznym, o której mowa w art. 26 TFUE, ściśle współistnieje z brakiem kontroli osób na granicach wewnętrznych w strefie Schengen, o którym mowa w art. 67 i 77 TFUE, i ze względu na konieczność przestrzegania spójności i integralności dorobku Schengen, niniejsze zalecenie powinno zapewnić, by państwa członkowskie stosowały to samo skoordynowane podejście podczas stosowania dorobku Schengen w odniesieniu do braku na granicach wewnętrznych odprawy granicznej osób, niezależnie od ich obywatelstwa.
(7)

W dniu 17 września 2020 r. Komitet ds. Bezpieczeństwa Zdrowia osiągnął porozumienie w sprawie gotowości UE w dziedzinie zdrowia „EU health preparedness: Recommendations for a common EU testing approach for COVID-19” (7) (zalecenia w sprawie wspólnego podejścia UE do przeprowadzania testów na obecność COVID-19), w którym określono różne działania, które państwa powinny rozważyć podczas aktualizacji lub dostosowywania swoich strategii przeprowadzania testów. Celem zaleceń jest osiągnięcie porozumienia w sprawie spójnego podejścia do przeprowadzania testów na COVID-19 w całej Europie. Ich treść odnosi się do sytuacji w krajach europejskich na początku września 2020 r. oraz opiera się na wdrożonych w tym czasie strategiach i celach w zakresie testowania.
(2)

Jak przyznają współprawodawcy, odpowiednie ogrzewanie, chłodzenie, oświetlenie i energia do zasilania urządzeń to niezbędne usługi, które stanowią fundament godnego poziomu życia i zdrowia. Dostęp do usług energetycznych ma zasadnicze znaczenie dla włączenia społecznego. Przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu może zatem przynieść rozliczne korzyści, w tym zmniejszenie wydatków na zdrowie, zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza (poprzez zastąpienie źródeł ogrzewania, które nie są odpowiednie do zakładanych celów), poprawę komfortu i dobrostanu oraz poprawę budżetów gospodarstw domowych. Łącznie korzyści te przyczynią się bezpośrednio do pobudzenia wzrostu gospodarczego i dobrobytu w Unii Europejskiej.
(2)

Zalecenie Rady stanowi, że państwa członkowskie powinny w sposób skoordynowany stopniowo, począwszy od dnia 1 lipca 2020 r., znosić tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I do zalecenia Rady. Co dwa tygodnie wykaz państw trzecich, o którym mowa w załączniku I, powinien podlegać przeglądowi i – stosownie do przypadku – ewentualnej aktualizacji, dokonywanych przez Radę w ścisłym porozumieniu z Komisją oraz ze stosownymi agencjami i służbami UE, po dokonaniu ogólnej oceny opartej na metodyce, kryteriach i informacjach, o których mowa w zaleceniu Rady.
(2)

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i w środkach przyjętych w celu nadania im skuteczności. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE (1) nadaje temu prawu skuteczność. Również art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) zawiera postanowienia zapewniające swobodę przemieszczania się i pobytu. Ponieważ działanie Unii okazuje się niezbędne do osiągnięcia celu określonego w art. 21 TFUE, a Traktaty nie przewidują uprawnień koniecznych do działania w tym celu, Rada może przyjąć przepisy z zamiarem ułatwienia korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania.
(4)

Aby uniknąć pojawienia się przepływów migracyjnych do UE, które sprawiają wrażenie niekontrolowanych, jak miało to miejsce w 2015 r., oraz aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie krajowych systemów migracyjnych, należy skonsolidować dotychczasową współpracę operacyjną poprzez ustanowienie ram, które umożliwią bardziej skoordynowane stosowanie odpowiednich przepisów. Ustanowienie takich ram znacząco przyczyniłoby się do rozwinięcia przez państwa członkowskie oraz Unię odporności niezbędnej do skutecznego radzenia sobie z wszelkimi rodzajami kryzysów migracyjnych. Ponadto należy regularnie monitorować sytuację migracyjną, aby tam, gdzie jest to możliwe, decyzje były podejmowane na podstawie pełnego obrazu sytuacji. Proces ten powinien opierać się na doświadczeniach, jakie zgromadzono po kryzysie uchodźczym z 2015 r. w związku z monitorowaniem sytuacji migracyjnej, w tym także wydawaniem sprawozdań ze zintegrowanej orientacji i analizy sytuacyjnej (ISAA) w ramach uruchomienia przez Radę zintegrowanych uzgodnień dotyczących reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych (IPCR).
(28)

Inną formą sponsorowania przez społeczności – oprócz przesiedlenia, które może służyć za wzór – jest to, co niektóre państwa członkowskie i organizacje prywatne nazywają „korytarzami humanitarnymi”, czyli model sponsorowania realizowany obecnie przez organizacje wyznaniowe we Włoszech, Francji i Belgii we współpracy z rządami tych państw. W ramach tego modelu prywatni sponsorzy są zaangażowani na wszystkich etapach procesu przyjmowania, począwszy od identyfikowania osób potrzebujących ochrony międzynarodowej, a skończywszy na przenoszeniu ich do właściwego państwa członkowskiego. Zajmują się oni także przyjmowaniem i integracją migrantów, a także ponoszą związane z tym koszty. Od 2016 r. do Europy – w większości do Włoch i Francji – przybyło tą drogą ponad 2 700 osób potrzebujących ochrony międzynarodowej. Szczegółowe zasady współpracy państwa i prywatnych sponsorów są często określane w protokołach ustaleń.
(10)

Należy przypomnieć, że konwencja SAR nakłada na swoje strony obowiązek powołania odpowiednich służb poszukiwania i ratownictwa oraz przedsięwzięcia pilnych kroków w celu zapewnienia koniecznej pomocy osobom, które znajdują się lub wydają się znajdować w niebezpieczeństwie na morzu; właściwe strony powinny koordynować działania i współpracować, aby osoby, którym udzielono pomocy, schodziły z pokładu statku, który udzielił im pomocy, i docierały do bezpiecznego miejsca najszybciej, jak jest to praktycznie wykonalne. Zgodnie z wytycznymi IMO dotyczącymi traktowania osób uratowanych na morzu przy wyborze bezpiecznego miejsca do zejścia na ląd należy uwzględnić szereg istotnych czynników oraz szczególne okoliczności danego przypadku. Między innymi w przypadku osób ubiegających się o azyl i uchodźców uratowanych na morzu należy uwzględnić potrzebę unikania sprowadzania na ląd na terytoriach, na których życie i wolność osób wyrażających uzasadnione obawy przed prześladowaniem byłyby zagrożone. Ponadto zgodnie z wytycznymi IMO odpowiedzialne organy państwowe powinny dołożyć wszelkich starań, aby przyspieszyć procedury związane ze sprowadzaniem ocalonych osób na ląd, lecz w wytycznych podkreślono jednocześnie, że w niektórych przypadkach potrzeba skoordynowania działań może prowadzić do nieuniknionych opóźnień.
20.

Aby dokonać przeglądu zachęt motywujących użytkowników widma radiowego do znacznych inwestycji we wdrażanie sieci 5G, państwa członkowskie powinny informować Komisję, w szczególności za pośrednictwem Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego, o konkretnych środkach, które uznają za najlepsze praktyki, w tym te, które wdrożono lub które mają zostać wdrożone na szczeblu krajowym w kontekście udzielania pozwoleń na użytkowanie widma radiowego w paśmie 700 MHz oraz w zakresach częstotliwości 3,4–3,8 GHz oraz 24,25–27,5 GHz. Państwa członkowskie powinny zgłaszać w szczególności wszelkie odpowiednie środki, których celem jest: a) promowanie odpowiednich cen wywoławczych odzwierciedlających minimalne poziomy opłat za prawa użytkowania widma radiowego; b) unikanie ograniczonej dostępności widma przez zapewnienie przydziału pełnej ilości widma radiowego zharmonizowanego na szczeblu Unii; c) zapewnienie w niedyskryminujący sposób możliwości uiszczania opłat za prawa użytkowania widma radiowego w ratach w okresie obowiązywania tych praw; d) stosowanie systemu indywidualnych pozwoleń w odniesieniu do zakresu częstotliwości 24,25–27,5 GHz, który to system sprzyja jego terminowemu użytkowaniu, w tym w szczególności systemu opartego na przyspieszonych procedurach administracyjnych, w przypadku gdy jest stosowany do ograniczonych geograficznie praw użytkowania; e) połączenie zachęt finansowych z obowiązkami lub formalnymi zobowiązaniami przewidującymi wymóg szybszego uruchomienia sieci łączności bezprzewodowej wysokiej jakości lub rozszerzenia zasięgu tej sieci; f) zapewnienie, z zastrzeżeniem przepisów prawa konkurencji, możliwości współużytkowania infrastruktury pasywnej i aktywnej oraz wspólnego uruchamiania infrastruktury, która opiera się na użytkowaniu widma radiowego.
(17)

Wyniki w obszarze zdrowia na Litwie stale pozostają w tyle za wynikami w innych państwach członkowskich, częściowo ze względu na niezadowalającą wydajność systemu ochrony zdrowia, który jest niedofinansowany. Obecna pandemia sprawiła, że system znalazł się pod dodatkową presją, i uwidoczniła dalsze wyzwania strukturalne, do których należą powolne postępy w zakresie poprawy jakości usług, niedoinwestowanie podstawowej opieki zdrowotnej i brak postępów w udoskonalaniu sieci szpitali, aby zwiększyć efektywność ich działania i sprawność reagowania na potrzeby. Kryzys związany z COVID-19 ujawnia też nierówności w zakresie zdrowia związane z niedoborami personelu i niedopasowaniem geograficznym usług i potrzeb. Litwa musi uruchomić zasoby niezbędne do przezwyciężenia obecnego kryzysu, a w przyszłości zwiększyć odporność swoich systemów ochrony zdrowia. O ile podejmowane działania doraźne skupiają się na wzmacnianiu zdolności w zakresie personelu medycznego, kluczowych środków medycznych i sprzętu medycznego, aby ratować życie w czasie pandemii, należy zwiększyć skalę inwestycji długoterminowych w celu poprawy odporności systemu ochrony zdrowia, tak aby mógł on zachować zdolność działania, wrócić do optymalnej wydajności i być przygotowanym na nowe wstrząsy. Będzie to wymagać przeznaczenia wystarczających zasobów na poprawę dostępności, wydajności i jakości systemu ochrony zdrowia, aby mógł on lepiej reagować na wyzwania związane z rosnącą liczbą przypadków chorób przewlekłych, starzeniem się i utrzymującymi się nierównościami w zakresie zdrowia. Główną rolę w tym zakresie odgrywa podstawowa opieka zdrowotna i rozwój e-zdrowia. Litwa powinna również zapewnić, aby nie zniweczono ostatnio osiągniętej poprawy w zakresie przystępności cenowej opieki zdrowotnej. Ponadto przyszła odporność będzie wymagała również zwiększenia zdolności systemu do ograniczania niezdrowego trybu życia (jednego z pozostałych ważnych czynników będących przyczyną niezadowalającego stanu zdrowia społeczeństwa na Litwie) oraz zwiększenia wysiłków na rzecz przygotowania sektora opieki długoterminowej do radzenia sobie ze starzeniem się społeczeństwa.
(17)

Wczesne wysiłki na rzecz złagodzenia zdrowotnych skutków pandemii COVID-19 przyczyniły się do spowolnienia tempa rozprzestrzeniania się wirusa w Czechach. Wprowadzono środki mające na celu zwiększenie podaży sprzętu medycznego i zapewnienie niezbędnej infrastruktury, a tym samym przygotowanie systemu ochrony zdrowia na przyjęcie większej liczby pacjentów. W ostatnich latach stan zdrowia ludności Czech znacznie się poprawił, zbliżając się do średniej UE. Istnieją jednak znaczne różnice regionalne w odniesieniu do średniego trwania życia, co częściowo zależy od czynników społeczno-gospodarczych i behawioralnych. Chociaż ogólny poziom niezaspokojonych – według subiektywnej oceny – potrzeb w zakresie opieki medycznej jest jednym z najniższych w UE, utrzymują się dysproporcje regionalne pod względem dystrybucji zasobów opieki zdrowotnej i personelu, który musiał stawić czoła zwiększonemu obciążeniu pracą. W nadchodzących latach znaczna część pracowników służby zdrowia ma przejść na emeryturę. Aby złagodzić skutki pandemii COVID-19, dalsze działania będą wymagały poprawy odporności systemu ochrony zdrowia i jego gotowości na wypadek sytuacji kryzysowej, przy jednoczesnym wspieraniu równego dostępu do świadczonych w zwiększonym zakresie opieki podstawowej i opieki zintegrowanej w celu ograniczenia liczby możliwych do uniknięcia hospitalizacji. Może to również usprawnić profilaktykę i łagodzić inne problemy zdrowotne. Rozwiązania w zakresie e-zdrowia są nadal ograniczone pomimo istnienia krajowej strategii e-zdrowia na lata 2016–2020.
(2)

W dniu 16 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1052 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (2). W dniu 30 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1144 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (3). W dniu 7 sierpnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1186 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (4). W dniu 22 października 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1551 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (5). W dniu 17 grudnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/2169 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (6). W dniu 28 stycznia 2021 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2021/89 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (7).W dniu 2 lutego 2021 r. Rada przyjęła zalecenie Rady (UE) 2021/132 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (8), a w dniu 6 maja 2021 r. – zalecenie Rady (UE) 2021/767 (9) zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia.
(12)

Jeżeli państwa członkowskie uznają dowód szczepienia w celu uchylenia ograniczeń wprowadzonych zgodnie z prawem Unii, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się COVID-19, takich jak wymóg poddania się kwarantannie lub samoizolacji bądź poddania się testowi w kierunku zakażenia SARS-CoV-2, powinny one co do zasady odstąpić od tych wymogów w odniesieniu do podróżnych zamieszkałych w państwie trzecim, którzy nie później niż 14 dni przed wjazdem na obszar UE+ otrzymali ostatnią zalecaną dawkę szczepionki przeciwko COVID-19 dopuszczonej w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004. Państwa członkowskie mogą również podjąć decyzję o odstąpieniu od ograniczeń w odniesieniu do podróżnych, którzy zostali zaszczepieni przeciwko COVID-19 szczepionką, w odniesieniu do której WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie. Żaden z tych dwóch warunków nie powinien jednak mieć zastosowania, w przypadku gdy państwo członkowskie wprowadziło tzw. hamulec bezpieczeństwa. Do czasu przyjęcia i rozpoczęcia stosowania rozporządzeń w sprawie zielonego zaświadczenia cyfrowego i do czasu przyjęcia przez Komisję aktu wykonawczego umożliwiającego traktowanie zaświadczeń o szczepieniu wydawanych przez państwa trzecie jako równoważnych zielonym zaświadczeniom cyfrowym państwa członkowskie powinny mieć możliwość uznawania na podstawie swojego prawa krajowego zaświadczeń wydawanych przez państwa trzecie, zawierających co najmniej minimalny zestaw danych, z uwzględnieniem możliwości weryfikacji autentyczności, ważności i integralności zaświadczenia oraz tego, czy zawiera ono wszystkie istotne dane.
(1)

Pandemia COVID-19 doprowadziła do podjęcia bezprecedensowych działań na szczeblu krajowym i unijnym, co posłużyć ma wsparciu gospodarki UE i przyczynić się do jej odbudowy. Większość krótkoterminowych środków reagowania kryzysowego ma na celu zapewnienie przedsiębiorstwom wystarczających przepływów środków pieniężnych.
(1)

W dniu 30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (1) („zalecenie Rady”). W dniu 16 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1052 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (2). W dniu 30 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1144 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (3). W dniu 7 sierpnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1186 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (4). W dniu 22 października 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1551 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (5). W dniu 17 grudnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/2169 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (6). W dniu 28 stycznia 2021 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2021/89 zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (7).
1.

Zachęca się krajowe organy regulacyjne do skorzystania z możliwości nieformalnego omówienia ze służbami Komisji wszelkich wstępnych ustaleń lub kwestii związanych z przyszłymi planowanymi środkami na spotkaniu przedzgłoszeniowym (w tym, jeśli jest to wygodniejsze, podczas rozmowy telefonicznej lub wideokonferencji). Do takich kontaktów przedzgłoszeniowych należy zachęcać przed konsultacjami krajowymi przewidzianymi w art. 23 ust. 1 kodeksu lub po takich konsultacjach. Takie kontakty przedzgłoszeniowe mają szczególne znaczenie w przypadku planowanych środków składających się z przeglądów rynku, ale są one również istotne w przypadku środków naprawczych. W tych przypadkach, w szczególności gdy do planowanego środka wprowadza się istotne zmiany w wyniku konsultacji publicznych, zachęca się do dodatkowych kontaktów przedzgłoszeniowych przed dokonaniem formalnego zgłoszenia takich środków zgodnie z art. 32 ust. 3 kodeksu.
(15)

Niniejsze zalecenie jest częścią zestawu środków dotyczących COVID-19 przyjętych przez Komisję, jak zapowiedziano w jej komunikacie w sprawie wspólnej drogi do bezpiecznego ponownego otwarcia Europy z dnia 17 marca 2021 r. Działania, do których niniejsze zalecenie zachęca, należy interpretować w kontekście szerszej inicjatywy Unii i będą one opierać się na najlepszych praktykach wdrożonych przez państwa członkowskie i kraje na całym świecie. Opierają się one również na ustaleniach z projektu Komisji dotyczącego nadzorowania ścieków (9) oraz na wynikach konsultacji WHO w sprawie potrzeb w zakresie zdrowia publicznego związanych z nadzorowaniem SARS-CoV-2 w ściekach (10).
16.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, że publiczne służby zatrudnienia będą dysponowały zdolnościami operacyjnymi niezbędnymi do bezpośredniego udzielania lub przyczyniania się do udzielania różnych form wsparcia, o których mowa powyżej. We współpracy ze służbami socjalnymi należy promować działania informacyjne publicznych służb zatrudnienia, ze szczególnym uwzględnieniem osób długotrwale bezrobotnych lub nieaktywnych zawodowo.
(7)

W ustnych konkluzjach sporządzonych po wideokonferencji członków Rady Europejskiej, która odbyła się 21 stycznia 2021 r., przewodniczący Rady Europejskiej stwierdził, że aby powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa, mogą być potrzebne środki ograniczające podróże inne niż niezbędne do UE oraz na terenie UE, i wezwał Radę do dokonania przeglądu jej zaleceń co do podróży wewnątrzunijnych oraz podróży innych niż niezbędne do UE z uwagi na ryzyko związane z nowymi wariantami wirusa.
(5)

Pojawienie się ostatnio nowych wariantów wirusa stanowi poważny powód do obaw. Chociaż obecnie nie ma żadnych dowodów na to, aby powodowały one poważniejszy przebieg choroby, wydaje się, że warianty te są w 50–70 % bardziej zakaźne (4). Oznacza to, że wirus może łatwiej i szybciej się rozprzestrzeniać, zwiększając obciążenie i tak już przeciążonych systemów opieki zdrowotnej. Jest to jedna z możliwych przyczyn znacznego wzrostu zakażeń w większości państw członkowskich w ostatnich tygodniach.
(1)

W dniu 30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie Rady w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (1) („zalecenie Rady”). W dniu 16 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1052 z dnia 16 lipca 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (2). W dniu 30 lipca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1144 z dnia 30 lipca 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (3). W dniu 7 sierpnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1186 z dnia 7 sierpnia 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (4). W dniu 22 października 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/1551 z dnia 22 października 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (5). W dniu 17 grudnia 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/2169 z dnia 17 grudnia 2020 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (6).
(8)

Z dniem 26 maja 2022 r. dyrektywa 98/79/WE zostanie zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2017/746 w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro (6). Na podstawie rozporządzenia szybkie testy antygenowe będą podlegać zaostrzonym wymogom dotyczącym działania wyrobu oraz szczegółowej ocenie przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną. Może to ograniczyć dodatkowe nakłady niezbędne do walidacji tych testów przed ich zastosowaniem w ramach strategii krajowych.