ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2)

art. 2 i 3 otrzymują brzmienie: „Artykuł 2 Rozliczone transakcje 1. Jeżeli kontrakt pochodny, w odniesieniu do którego szczegółowe informacje zostały już zgłoszone zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jest następnie rozliczany przez CCP, kontrakt ten zgłasza się jako rozwiązany poprzez podanie w polu 93 w tabeli 2 w załączniku jako rodzaju działania »przedterminowe rozwiązanie« (early termination), jak również zgłasza się nowe kontrakty wynikające z rozliczenia. 2. Jeżeli kontrakt jest zarówno zawierany w systemie obrotu, jak i rozliczany tego samego dnia, zgłasza się jedynie kontrakty będące wynikiem rozliczenia. Artykuł 3 Zgłaszanie ekspozycji 1. Wymagane zgodnie z tabelą 1 w załączniku informacje dotyczące zabezpieczenia obejmują wszystkie złożone i otrzymane zabezpieczenia zgodnie z polami 21–35 w tabeli 1 w załączniku. 2. Jeżeli kontrahent nie składa zabezpieczenia na poziomie transakcji, kontrahenci zgłaszają do repozytorium transakcji zabezpieczenie złożone i otrzymane na poziomie portfela zgodnie z polami 21–35 w tabeli 1 w załączniku. 3. Jeżeli zabezpieczenie związane z kontraktem jest zgłaszane na poziomie portfela, kontrahent dokonujący zgłoszenia informuje repozytorium transakcji o kodzie identyfikującym portfel związany ze zgłaszanym kontraktem zgodnie z polem 23 w tabeli 1 w załączniku. 4. Kontrahenci niefinansowi inni niż kontrahenci, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, są zwolnieni z wymogu zgłaszania zabezpieczeń oraz wyceny kontraktów według wartości rynkowej lub w oparciu o model zgodnie z tabelą 1 w załączniku do niniejszego rozporządzenia. 5. W przypadku kontraktów rozliczanych przez CCP kontrahent zgłasza wycenę kontraktu udostępnioną przez CCP zgodnie z polami 17–20 w tabeli 1 w załączniku. 6. W przypadku kontraktów nierozliczanych przez CCP kontrahent zgłasza, zgodnie z polami 17–20 w tabeli 1 w załączniku do niniejszego rozporządzenia, wycenę kontraktu dokonaną zgodnie z metodyką określoną w Międzynarodowym Standardzie Sprawozdawczości Finansowej 13 Ustalanie wartości godziwej w wersji przyjętej przez Unię, o którym mowa w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 (*1). (*1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 320 z 29.11.2008, s. 1).”;"
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 17/44

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/107

z dnia 20 stycznia 2017 r.

ustalające współczynnik przydziału, jaki należy stosować do ilości, których dotyczą wnioski o pozwolenie na przywóz złożone w okresie od dnia 1 do dnia 7 stycznia 2017 r. w ramach kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 341/2007 na czosnek

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 188 ust. 1 i 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 341/2007 (2) otwarto roczne kontyngenty taryfowe na przywóz czosnku.

(2) Ilości, których dotyczą wnioski o pozwolenie na przywóz typu „A”, złożone w ciągu pierwszych siedmiu dni kalendarzowych miesiąca stycznia 2017 r., w odniesieniu do podokresu od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r., są w przypadku niektórych kontyngentów większe niż ilości dostępne. Należy zatem określić, na jakie ilości mogą zostać wydane pozwolenia na przywóz typu „A”, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski, obliczonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 (3).

(3) W celu zapewnienia skuteczności przedmiotowego środka niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W odniesieniu do ilości, których dotyczą wnioski o pozwolenie na przywóz typu „A”, złożone w odniesieniu do podokresu od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 341/2007, ustala się współczynnik przydziału określony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 20 stycznia 2017 r. W imieniu Komisji, za Przewodniczącego, Jerzy PLEWA Dyrektor Generalny Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz.U. L 90 z 30.3.2007, s. 12).

(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (Dz.U. L 238 z 1.9.2006, s. 13).
b)

Stawka w przypadku kosztów jednostkowych 13 – 17 i 19 – 24 może zostać skorygowana poprzez zastąpienie początkowych bezpośrednich kosztów personelu, w tym składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, w metodzie obliczeń, która obejmuje bezpośrednie koszty personelu, w tym składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, plus koszty pośrednie. Stawka w przypadku kosztu jednostkowego 18 może zostać skorygowana poprzez zastąpienie wynagrodzeń dla uczestników, w tym składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, w metodzie obliczeń, która obejmuje koszty przeprowadzenia szkolenia i wynagrodzenia dla uczestników, w tym składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, plus koszty pośrednie. Dostosowania opierają się na następujących zaktualizowanych danych: 1) w odniesieniu do średnich płac służących do określenia kosztów wynagrodzeń/personelu, zmiany w ostatnich opublikowanych danych dotyczących odpowiednich kategorii z systemu informacyjnego zawierającego dane o średnich dochodach (www.ISPV.cz); 2) w odniesieniu do składek na ubezpieczenie społeczne, zmiany w składkach na ubezpieczenie społeczne płaconych przez pracodawcę, określone w ustawie nr 589/1992 Coll. w sprawie ubezpieczeń społecznych; oraz 3) w odniesieniu do składek na ubezpieczenie zdrowotne, zmiany w składkach na ubezpieczenie zdrowotne płaconych przez pracodawcę, określone w ustawie nr 592/1992 Coll. w sprawie ubezpieczeń zdrowotnych.”
(5)

Wywóz przetworzonego obornika przeznaczonego do spalenia lub usunięcia na składowisko odpadów jest zabroniony. Jednakże zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 wywóz tego materiału do wykorzystania w przedsiębiorstwie biogazu lub kompostowni może być dopuszczony, pod warunkiem że państwo przeznaczenia jest członkiem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Aby umożliwić wywóz przetworzonego obornika i nawozów organicznych zawierających wyłącznie przetworzony obornik, należy określić zasady wywozu tych produktów do celów innych niż spalanie, składowanie lub wykorzystanie w wytwórniach biogazu i kompostowniach znajdujących się w państwach niebędących członkami OECD. W ramach tych zasad należy określić wymagania co najmniej równorzędne wobec wymagań dotyczących wprowadzania do obrotu przetworzonego obornika i nawozów naturalnych zawierających wyłącznie przetworzony obornik. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XIV do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.
(1)

Przedsiębiorstwo Norel SA złożyło wniosek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, w którym to wniosku zaproponowało zmianę nazwy posiadacza zezwolenia w odniesieniu do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1292/2008 (2) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 887/2011 (3).
(1)

W dniu 12 lipca 2016 r. Rada przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1127 (2) w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, wprowadzające uaktualniony wykaz osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (zwany dalej „wykazem”).
(2)

Dnia 3 lutego 2017 r. Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Sankcji podjął decyzję o wykreśleniu jednego nazwiska z listy osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,
W dochodzeniu pierwotnym Komisja wykorzystała dostępne fakty dotyczące ostatecznego ustalenia kosztów produkcji i obliczenia marginesu dumpingu dla tego producenta eksportującego. Producent eksportujący twierdził, że okoliczności dotyczące elementów konstytutywnych obliczania dumpingu, tj. kosztów produkcji, uległy zmianie i że zmiana ta ma charakter trwały. Należy przypomnieć, że w dochodzeniu pierwotnym do ustalenia kosztów surowców Komisja wykorzystała dostępne fakty. Istotą zmian w obecnym dochodzeniu jest to, że Komisja zdecydowała się wykorzystać dane dotyczące kosztów surowców pochodzące od producenta eksportującego. Nie stanowi to zmiany metodologii. Mimo to, nawet jeśli potraktować obecną metodę obliczania jako zmianę metodologii, celem obecnego dochodzenia przeglądowego jest dokonanie nowych ustaleń ze względu na zmienione okoliczności w odniesieniu do elementów konstytutywnych obliczania dumpingu, tj. kosztów produkcji. Fakt, że przyjęto argument producenta eksportującego odnoszący się do zmienionych okoliczności, uzasadniałby zmianę metodologii. Producent eksportujący twierdził, że Komisja powinna była zastosować tę samą metodę alokacji kosztów przetwarzania, którą wykorzystała w dochodzeniu pierwotnym. Ta metoda alokacji kosztów została jednak zastosowana w konkretnych okolicznościach, w których do określenia kosztów produkcji wykorzystano dostępne fakty. Biorąc pod uwagę, że w obecnym dochodzeniu Komisja wykorzystuje dane własne producenta eksportującego, Komisja mogła zastosować właściwą metodę alokacji kosztów, co nie było możliwe w dochodzeniu pierwotnym ze względu na wykorzystanie dostępnych faktów. Ponadto metodologia zaproponowana przez producenta eksportującego została ustanowiona wyłącznie do celów niniejszego dochodzenia antydumpingowego, nie odzwierciedlała zasad rachunkowości stosowanych w przeszłości, nie mogła być zastosowana do całej produkcji przedsiębiorstwa i nie odzwierciedlała właściwie czynników kosztotwórczych w produkcji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego. Zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja postanowiła wykorzystać metodę alokacji kosztów opartą na wartości dodanej do kosztów surowców w procesie produkcji, co stanowi odmianę podziału kosztów opartego na obrocie neutralizującą znaczny wpływ, jaki koszty surowców mogą mieć na obroty w przypadku każdego rodzaju produktu.
1)

zapewnianie kontaktów pomiędzy krajowymi laboratoriami referencyjnymi państw członkowskich i dostarczanie optymalnych metod diagnozowania pomoru małych przeżuwaczy u zwierząt gospodarskich, w szczególności poprzez: a) fagotypowanie i pełną charakterystykę antygenową i genomową, analizę filogenetyczną wirusów (związek z innymi szczepami tego samego wirusa) i przechowywanie szczepów wirusów pomoru małych przeżuwaczy w celu ułatwienia świadczenia usług diagnostycznych w Unii oraz, jeżeli jest to właściwe i konieczne, na przykład w celu prowadzenia obserwacji epidemiologicznych lub weryfikacji diagnozy; b) tworzenie i utrzymywanie aktualnej kolekcji szczepów i izolatów wirusów pomoru małych przeżuwaczy oraz swoistych surowic i innych odczynników przeciwko tej chorobie, gdy lub jeśli są dostępne; c) harmonizację diagnostyki oraz zapewnianie biegłości w przeprowadzaniu badań w Unii poprzez organizowanie i prowadzenie okresowych międzylaboratoryjnych badań porównawczych i zewnętrznych badań jakości z zakresu diagnozowania przedmiotowej choroby na szczeblu Unii oraz okresowe przekazywanie wyników takich badań Komisji, państwom członkowskim oraz krajowym laboratoriom referencyjnym, których badania te dotyczą; d) gromadzenie wiedzy fachowej o przedmiotowej chorobie, aby umożliwić jej szybką diagnostykę różnicową, w szczególności w odniesieniu do innych istotnych chorób wirusowych; e) prowadzenie badań naukowych w celu opracowania ulepszonych metod zwalczania przedmiotowej choroby, we współpracy z krajowymi laboratoriami referencyjnymi wyznaczonymi do celów związanych z przedmiotową chorobą oraz zgodnie z ustaleniami poczynionymi z Komisją; f) doradzanie Komisji w kwestiach naukowych związanych z pomorem małych przeżuwaczy, w szczególności na temat wyboru i stosowania szczepów szczepionkowych wirusa pomoru małych przeżuwaczy;
(2)

Zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG preparat endo-1,4-beta-ksylanazy (EC 3.2.1.8) wytwarzanej przez Bacillus subtilis (LMG-S 15136) został zatwierdzony bezterminowo jako dodatek paszowy dla kurcząt rzeźnych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1259/2004 (3), dla prosiąt odsadzonych od maciory – rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1206/2005 (4), dla tuczników i indyków rzeźnych – rozporządzeniem Komisji (WE) nr 516/2007 (5) oraz dla kur niosek – rozporządzeniem Komisji (WE) nr 322/2009 (6). Preparat ten został następnie wpisany do rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 preparat ten został również dopuszczony na dziesięć lat do stosowania u kaczek rozporządzeniem Komisji (WE) nr 242/2007 (7).
(1)

W części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (2) określono substancje czynne uznane za zatwierdzone rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009. W części B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 określono substancje czynne zatwierdzone rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 29/19

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/184

z dnia 1 lutego 2017 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 (1), w szczególności jego art. 11 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz instytucji publicznych, korporacji i agend oraz osób fizycznych i prawnych, organów i podmiotów byłego rządu Iraku objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych znajdujących się poza Irakiem w dniu 22 maja 2003 r. zgodnie z tym rozporządzeniem.

(2) Dnia 26 stycznia 2017 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ podjął decyzję o wykreśleniu jednej pozycji z wykazu osób lub podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 1 lutego 2017 r. W imieniu Komisji, za Przewodniczącego, p.o. Szefa Służby ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej

(1) Dz.U. L 169 z 8.7.2003, s. 6.
(4)

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/1613 termin ponoszenia odpowiednich wydatków w odniesieniu do tych płatności, aby kwalifikowały się one do pomocy unijnej, określono na dzień 30 września 2017 r., nie wiedząc, że trudna sytuacja w regionach Włoch dotkniętych trzęsieniem ziemi będzie się nadal pogarszać. Należy zatem przedłużyć ten termin, tak by odpowiednie wydatki mogły być ponoszone do późniejszej daty.
3.

Następujące pojazdy: 3.1. pojazdy wyposażone w armatki wodne, specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów tłumienia zamieszek; 3.2. pojazdy specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane tak, aby mogły służyć jako rażące prądem tarcze; 3.3. pojazdy specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane w celu usuwania barykad, również sprzęt budowlany wyposażony w środki ochrony balistycznej; 3.4. pojazdy specjalnie zaprojektowane do transportu lub przekazywania więźniów lub aresztantów; 3.5. pojazdy specjalnie zaprojektowane do rozmieszczania przenośnych zapór; 3.6. elementy pojazdów wyszczególnionych w pozycjach 3.1–3.5 specjalnie zaprojektowane do tłumienia zamieszek. Uwaga 1: Pozycja ta nie obejmuje pojazdów specjalnie zaprojektowanych do celów przeciwpożarowych. Uwaga 2: Do celów pozycji 3.5 pojęcie »pojazdy« obejmuje przyczepy.
(2)

Substancje czynne włączone do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (3) uznaje się za zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 i są one wymienione w części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (4).
7)

w art. 19 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Jednocześnie ze sprawozdaniem, o którym mowa w ust. 1, państwa członkowskie, korzystając ze wzoru określonego w załączniku IV lub IVa, przekazują Komisji techniczne i finansowe dane dotyczące wdrożenia środków przewidzianych w stosownym programie wsparcia. Dla każdego roku budżetowego i każdego środka powyższe dane obejmują: a) w przypadku lat budżetowych wchodzących w skład pięcioletniego okresu, w odniesieniu do którego wydatki zostały już poniesione: rzeczywiste dane techniczne i zestawienie wydatków, które w żadnym razie nie mogą przekraczać limitu budżetowego dla danego państwa członkowskiego, który to limit określono w załączniku VI do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; b) w przypadku kolejnych lat budżetowych do końca planowanego okresu realizacji programu wsparcia: przewidywane dane techniczne i prognozy wydatków, w ramach limitu budżetowego dla danego państwa członkowskiego, który to limit określono w załączniku VI do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, spójne z najbardziej aktualną wersją zestawienia finansowego złożonego w oparciu o wzór określony w załączniku II lub IIa do niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia.”; b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Do dnia 1 marca 2017 r., 1 marca 2019 r., 1 marca 2022 r. i 1 marca 2024 r. państwa członkowskie przekazują Komisji ocenę opłacalności i korzyści realizowanych przez nie programów wsparcia oraz opis, w jaki sposób zwiększyć ich efektywność. Oceny te sporządzane są na podstawie wzoru określonego w załączniku III, dołączane do danych technicznych i finansowych przekazywanych zgodnie ze wzorem określonym w załączniku IV lub IVa oraz dotyczą wszystkich poprzednich lat wchodzących w skład stosownego pięcioletniego okresu. Dodatkowo do wniosków oceny dołącza się następujące pozycje: a) C1: Ocena opłacalności i korzyści programu wsparcia; b) C2: Sposoby zwiększenia efektywności programu wsparcia.”;
(3)

Urząd spełnił warunki określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zwrócił się on do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji państwom członkowskim, Komisji i Urzędowi. Ocenę dodatkowych informacji dokonaną przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożono Urzędowi w formie zaktualizowanego projektu sprawozdania z oceny w dniu 12 lutego 2016 r.
(1)

W swojej opinii z dnia 16 grudnia 2008 r. (2) Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów („SCCS”) stwierdził, że stosowanie benzofenonu-3 jako substancji promieniochronnej w produktach kosmetycznych przeciwsłonecznych w stężeniu do 6 % w/w oraz we wszystkich rodzajach produktów kosmetycznych na potrzeby ochrony postaci użytkowej w stężeniu do 0,5 % w/w nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi, chociaż może potencjalnie wywoływać reakcję alergiczną w wyniku kontaktu oraz reakcję fotoalergiczną.
(1)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 686/2012 (2) przydzielono zadanie oceny każdej substancji czynnej państwu członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcę i państwu członkowskiemu pełniącemu rolę współsprawozdawcy. W porozumieniu z państwem członkowskim, którego to dotyczy, uznano za konieczne, by zmienić państwo członkowskie pełniące rolę współsprawozdawcy w odniesieniu do substancji czynnej metaldehyd, przy jednoczesnym uwzględnieniu równego rozkładu obowiązków i pracy wśród państw członkowskich. Współocenę do celów procedury odnowienia w odniesieniu do metaldehydu należy przydzielić Austrii.
(4)

Aby jednak uniknąć nadmiernego obciążenia pracą obecnego panelu ds. dodatków do żywności i składników pokarmowych dodawanych do żywności, ocenę źródeł składników pokarmowych i innych substancji o działaniu fizjologicznym dodawanych do żywności należy przypisać panelowi ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii, ponieważ jego obciążenie pracą prawdopodobnie zmniejszy się w związku z finalizacją referencyjnych wartości żywieniowych i spadkiem liczby wniosków o włączenie do wykazu dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Taki nowy podział jest również zgodny z doświadczeniami panelu ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii, ponieważ niektóre substancje stosowane jako źródła składników pokarmowych mieszczą się w kategorii nowej żywności, która obecnie jest oceniana przez panel ds. produktów dietetycznych, żywienia i alergii.
(8)

W swej opinii z 2015 r. Urząd wskazał, że w ramach systemu klasyfikacji FoodEx nie jest możliwe odzwierciedlenie wszystkich ograniczeń/wyjątków mających zastosowanie do stosowania glikozydów stewiolowych (E 960) w żywności wchodzącej w skład podkategorii żywności 05.2. W związku z tym najwyższy dopuszczalny poziom 2 000 mg/kg został przydzielony do całej kategorii żywności, co doprowadziło do przeszacowania narażenia. Ponadto żywność należąca do kategorii 05.2 „Pozostałe wyroby cukiernicze, w tym pastylki i drażetki odświeżające oddech” nie została zidentyfikowana jako jedna z głównych kategorii żywności przyczyniających się do narażenia na glikozydy stewiolowe (E 960).
1)

w art. 1a dodaje się ustęp w brzmieniu: „4. Ustęp 1 nie ma zastosowania do karabinków biathlonowych oraz przeznaczonej do nich amunicji i celowników, wymienionych w załączniku IV, które są również zgodne ze specyfikacją dotyczącą sprzętu biathlonowego określoną w przepisach rozgrywania konkurencji i zawodów Międzynarodowej Unii Biathlonowej (MUB) oraz są przeznaczone wyłącznie do użytku w rozgrywaniu konkurencji i szkoleniach biathlonowych.”;
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1375/2007 (2) ustanawia przepisy w celu dopilnowania, by pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy przywożone ze Stanów Zjednoczonych Ameryki odpowiadały uzgodnionej definicji taryfowej. Załącznik I do tego rozporządzenia zawiera wzór świadectwa zgodności wydawanego przez przemysł mielenia mokrego w Stanach Zjednoczonych.