(100)

Chociaż wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów w odniesieniu do unijnej certyfikacji amerykańskich producentów i przedsiębiorstw handlowych w zakresie zrównoważonego rozwoju na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, to jednak Komisja przeanalizowała ten argument. W tym względzie należy zauważyć, że unijna certyfikacja zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii jest de iure dobrowolna, tj. w przypadku przywozu do Unii nie ma wymogu posiadania takiego certyfikatu. Jakiekolwiek wykorzystanie biopaliw, które nie były certyfikowane, nie zostałoby jednak uwzględnione przy kontroli zapewnienia przez państwo członkowskie zgodności z wymogami tej dyrektywy dotyczącymi krajowych celów ogólnych w odniesieniu do całkowitego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto i w odniesieniu do udziału energii ze źródeł odnawialnych w transporcie oraz przy kontroli spełnienia obowiązku stosowania energii ze źródeł odnawialnych (18). Biorąc pod uwagę fakt, że bioetanol jest droższy niż zwykłe paliwo, oraz na podstawie dowodów zawartych w aktach, można wywnioskować, że przywóz bioetanolu, który nie jest certyfikowany jako zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju na podstawie unijnej dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, nie jest uzasadniony z ekonomicznego punktu widzenia. W związku z tym Komisja stwierdziła, że istnieje wyraźna zachęta do sprzedaży na rynku unijnym etanolu certyfikowanego na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, co sprawia, że certyfikacja zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju jest de facto konieczna w celu wywozu do Unii. Komisja stwierdziła, że jedynie cztery (Marquis Energy, Green Plains, jeden z podmiotów Constanga Energy Partners, Plymouth Energy) z siedmiu amerykańskich przedsiębiorstw wymienionych przez wnioskodawcę rzeczywiście posiadały certyfikat zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju ważny w Unii (certyfikacja EU-ISCC (19)). Pozostałe trzy przedsiębiorstwa (Archer Daniels Midland, Cargill, jeden z podmiotów Conestoga Energy Partners) przedłużyły ważność swoich certyfikatów ISCC-PLUS (20), które mają zastosowanie do dostaw poza Unię, w szczególności do Japonii. Ponadto wszyscy producenci i przedsiębiorstwa handlowe z USA posiadający certyfikat dotyczący dostaw w Unii posiadali taki certyfikat nieprzerwanie od roku 2011 (21). Przedsiębiorstwa te nadal przedłużały ważność swoich certyfikatów również w okresie stosowania środków antydumpingowych, mimo że nie prowadziły one sprzedaży do Unii. W związku z tym dowody znajdujące się w aktach sprawy wskazują na to, że unijna certyfikacja na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii z ekonomicznego punktu widzenia ma znaczenie dla sprzedaży na innych rynkach jako światowy znak jakości. Na podstawie dostępnych danych Komisja stwierdziła zatem, że fakt przedłużania ważności certyfikatów należy rozumieć nie tylko jako wskazanie, że amerykańscy producenci zamierzają wznowić wywóz do Unii, lecz również w szerszym ujęciu jako dowód na przestrzeganie zasad zrównoważonego rozwoju, co jest istotne również z punktu widzenia wywozu na inne rynki. Ponadto obowiązek certyfikacji jest dodatkowym czynnikiem, obok wymogu dotyczącego zawartości wody i istniejących należności celnych przywozowych, ograniczającym dostęp producentów lub eksporterów z USA do rynku unijnego i tym samym zmniejszającym jego atrakcyjność.