ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(87)

Należy zaprzeczyć temu twierdzeniu. Art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 658/1999 odnosi się do „jakiegokolwiek działania” Komisji, a nie do formalnego wszczęcia procedury. W niniejszym przypadku różne działania Komisji, szczególnie różne wnioski o udzielenie informacji dotyczące LBB, a już na pewno wniosek o udzielenie informacji z września 1999 r., były wystarczające do przerwania okresu przedawnienia. Przy tym nie jest konieczne, aby LBB wiedział o działaniach Komisji. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawie T-366/00 (Département du Loiret przeciwko Komisji) (24) Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że fakt, iż Państwo Członkowskie nie poinformowało beneficjenta pomocy o wnioskach Komisji o udzielenie informacji, nie odbiera im skuteczności prawnej w stosunku do beneficjenta pomocy. Komisja nie ma obowiązku informowania potencjalnych zainteresowanych stron z beneficjentem pomocy włącznie o działaniach, które podejmuje w stosunku do bezprawnie przyznanej pomocy przed wszczęciem procedury. Sąd doszedł w związku z tym do wniosku, że wspomniany wniosek o udzielenie informacji jest działaniem w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 przerywającym bieg okresu przedawnienia, nawet jeśli beneficjent pomocy w tamtym czasie nie wiedział o wymianie korespondencji (25). Oprócz tego wydaje się mało prawdopodobne, że LBB nie wiedział o wnioskach Komisji o udzielenie informacji, jako że Niemcy w 1999 r. odpowiadały na te wnioski.
(34)

Przepisy podatkowe art. 25 EBF są selektywne de iure, zważywszy na to, że odnoszą się jedynie do niektórych przedsiębiorstw (to znaczy przedsiębiorstw publicznych lub przedsiębiorstw przez nie kontrolowanych). Oprócz tego, de facto, przedmiotowy środek miał zastosowanie wyłącznie do przedsiębiorstw publicznych z sektora bankowego lub ubezpieczeniowego lub do przedsiębiorstw przez nie kontrolowanych, jak wynika z danych dostarczonych przez władze portugalskie.
(10)

Komisja dążyła do uzyskania i zweryfikowania wszystkich informacji uznanych za niezbędne do ostatecznego ustalenia istnienia dumpingu, szkody i interesu wspólnotowego oraz dokonała weryfikacji w siedzibie następujących przedsiębiorstw: a) Producenci wspólnotowi: — Computer Support Italcard s.r.l. (Mediolan, Włochy) — Global Digital Disk GmbH & Co KG (Drezno, Niemcy) — Manufacturing Advanced Media S.A. (Mulhouse, Francja) — Sony DADC AG (Salzburg, Austria) — TDK Recording Media Europe SA (Luksemburg) b) producenci eksportujący w ChRL: — Fortune (Jiangsu) Multimedia Co., Ltd, Nantong — Prodisc Technology. Inc. („Prodisc China”), Ningbo c) producenci eksportujący w Hongkongu: — Audio Distributor’s/Artsome Ltd. — Lead Data Inc. — Mediastar Technology Ltd. — MDA Technology Ltd. d) producenci eksportujący w Malezji: — Daxon Technologies Sdn Bhd, Kuala Lumpur, — Digital Data Technologies Sdn Bhd., Kuala Lumpur — Dragon Optical Media Technologies Sdn Bhd. Kuala Lumpur — Memory Tech Sdn Bhd., Kuala Lumpur e) przedsiębiorstwa handlowe powiązane: — Daxon BenQ Inc. (Tajwan) — Prodisc Technology Inc. (Tajpej, Tajwan) — Artsome Investment Ltd. (Hongkong) f) importerzy i dystrybutorzy niepowiązani: — Emtec International S.p.a. (Paryż, Francja) — Ingram Micro Distribution GmbH (Monachium, Niemcy) — Intenso GmbH (Vechta, Niemcy) — Maxell Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) — Philips Recordable Media (Wiesbaden, Niemcy) — Sony France S.A. (Paryż, Francja) — Verbatim Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) g) dystrybutor powiązany — SK Kassetten GmbH & Co KG (Neuenrade, Niemcy) h) przedsiębiorstwo hurtowo-detaliczne: — Metro Group Buying GmbH (Düsseldorf, Niemcy) i) przedsiębiorstwa handlu detalicznego: — Carrefour Marchandises Internationales (Paryż, Francja) — El Corte Inglés S.A. (Madryt, Hiszpania) — FNAC S.A. (Paryż, Francja) j) inne zainteresowane strony: — Philips Intellectual Property & Standards, Eindhoven, Holandia
(8)

Zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie stanowiska Danii stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, dnia 13 sierpnia 2004 r. Dania postanowiła wdrożyć decyzję 2004/512/WE do prawa duńskiego. Decyzja 2004/512/WE jest zatem wiążąca dla Danii w świetle prawa międzynarodowego.
(1)

Decyzja Rady nr 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (2) upoważniała przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych, zgodnie z art. 25 ust. 1 konwencji (dalej zwanej „Konwencją rotterdamską”) (3). Dokument zatwierdzenia wraz z deklaracją kompetencji wymienioną w załączniku B do decyzji został złożony u depozytariusza w dniu 20 grudnia 2002 r. Konwencja rotterdamska weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.
(6)

Ograniczniki upadku mają kilka poważnych wad. Po pierwsze, ograniczają ruchy operatora. Może to prowadzić do sytuacji, w której operatorzy, a zwłaszcza osoby wykonujące częste prace konserwacyjne, nie będą stosować ŚOI podczas korzystania z zamocowanej na stałe drabiny. Po drugie, stwarzają one wtórne niebezpieczeństwo w przypadku gdy operator spadnie i uderzy o zamontowane na stałe części maszyny lub instalacji, jeżeli pod nim nie ma minimalnej wolnej przestrzeni. Ponadto konieczne jest, aby wspomniana wolna przestrzeń była większa od obszaru zamkniętego potrzebnego na klatkę. Po trzecie, ograniczniki upadku stwarzają instytucjonalne ograniczenia dla przedsiębiorstw (zarządzanie ŚOI, wymóg zgodności ŚOI z systemem mocowania), które mogą prowadzić do nieprawidłowego ich funkcjonowania, co może powodować wypadki.
(3)

Po zbadaniu normy EN 13683:2003 Komisja ustaliła, że nie spełnia ona podstawowych wymogów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa określonych w pkt 1.1.2 lit. c) (zasady bezpieczeństwa kompleksowego), 1.3.8 (dobór ochrony przed ryzykiem spowodowanym przez części ruchome) i 1.4.1 (wymogi ogólne dotyczące osłony i urządzeń ochronnych) załącznika I do dyrektywy 98/37/WE. Po pierwsze, specyfikacje określone w pkt 5.2.1.1 i 5.2.1.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od otworu podawania, a także od góry, są niewystarczające do uniknięcia kontaktu z ostrzem. Istnieje możliwość usunięcia zablokowanych ścinków podczas pracy urządzenia i kontaktu ręki z ostrzem tnącym podczas wykonywania tej czynności. Po drugie, specyfikacje określone w pkt 5.2.2 wymienionej normy zapobiegające dostępowi do ostrzy tnących od strony otworu wylotowego z dołu są również niewystarczające. Rozmiar otworu wylotowego pozwala na kontakt ręki dorosłego człowieka z ostrzem tnącym.
(1)

Dnia 17 kwietnia 2002 r. przedsiębiorstwo Archer Daniels Midland (zwane dalej „ADM”) złożyło wniosek do właściwych organów Niderlandów o wprowadzenie do obrotu diacyloglicerolowego oleju pochodzenia roślinnego jako nowej żywności do stosowania w olejach spożywczych, tłuszczach do smarowania, sosach sałatkowych, majonezach, napojach przedstawianych jako produkty zastępujące jeden lub kilka posiłków w ciągu dnia, produktach piekarniczych i produktach typu jogurt.
(3)

Dokumenty załączone do wniosku stanowią wystarczające dowody, że obecnie niemożliwe i nierealne jest osiągnięcie celu konkurencyjnego rynku energii elektrycznej zważywszy na rozmiar i strukturę rynku energii elektrycznej na wyspie. W takich okolicznościach otwarcie rynku spowodowałoby powstanie istotnych problemów związanych zwłaszcza z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej i wiązałoby się z wyższymi kosztami dla konsumentów. Dodatkowo brak jest systemu przesyłowego i w związku z tym nie można wyznaczyć operatora; bez konkurencji w zakresie dostaw nie ma uzasadnienia dla wymogów dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do dostępu strony trzeciej do systemu przesyłowego.
(27)

W świetle informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwa w ich odpowiedziach na oficjalne zarzuty i podczas przesłuchania ustnego, Komisja postanowiła po pierwsze odrzucić zarzuty przeciwko wszystkim przedsiębiorstwom, w odniesieniu do części naruszenia dotyczącego MMA, po drugie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom BASF AG, Repsol YPF SA, Repsol Quimica SA, Repsol Brønderslev A/S i Repsol Polivar SpA również w odniesieniu do mieszanki PMMA do formowania, twardych płyt z PMMA i wyrobów sanitarnych z PMMA, po trzecie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV, Quinn Plastics GmbH, Quinn Plastics SA w odniesieniu do mieszanki PMMA do formowania i wreszcie odrzucić zarzuty przeciwko spółkom Quinn Plastics SA w odniesieniu do twardych płyt z PMMA.
3.

Zawartość chudego mięsa w tuszy oblicza się według następującego wzoru: = 63,20 – 0,334 G1 – 0,427 G2 + 0,144 M2 gdzie: = szacunkowa zawartość (w procentach) chudego mięsa w tuszy, G1 = grubość słoniny (łącznie ze skórą) między trzecim i czwartym ostatnim kręgiem lędźwiowym, 8 centymetrów od grzbietowej linii środkowej, zgodnie z torem prostopadłym do skóry (w milimetrach), G2 = grubość słoniny (łącznie ze skórą) między trzecim i czwartym ostatnim żebrem, 6 centymetrów od grzbietowej linii środkowej, zgodnie z torem równoległym do tej linii (w milimetrach), M2 = grubość mięśnia między trzecim i czwartym ostatnim żebrem, 6 centymetrów od grzbietowej linii środkowej, zgodnie z torem równoległym do tej linii (w milimetrach). Niniejszy wzór dotyczy tusz ważących pomiędzy 45 a 125 kilogramów.
(97)

Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej również spadały w ciągu okresu badanego. Spadły one z poziomu wynoszącego ok. 175 mln euro w 2002 r. do ok. 125 mln euro w 2003 r., a w 2004 r. znów wzrosły do ok. 141 mln euro, a następnie gwałtownie spadły do ok. – 25 mln euro w OD. Sytuacja pogorszyła się tak znacznie, że w pierwszej połowie 2006 r. ogłoszono upadłość dwóch przedsiębiorstw wchodzących w skład przemysłu wspólnotowego, zgodnie z tym, co opisano w motywie 67 powyżej. Tylko przedsiębiorstwo Thompson było w stanie uzyskać fundusze z przedsiębiorstwa macierzystego i w ten sposób uniknęło poważniejszej sytuacji finansowej. Ekranas i Ecimex nie zdołały pozyskać kapitału. W przyszłości zdolność przemysłu wspólnotowego do dalszego pozyskania kapitału będzie w oczywisty sposób bardzo ograniczona słabymi perspektywami na popyt. 2002 2003 2004 OD Przepływ środków pieniężnych (w tys. euro) 175 468 124 804 140 548 –24 626
(4)

W odniesieniu do ilości, co do których nie przedstawiono dowodu wyeliminowania z rynku zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004, nakłada się na zainteresowane państwo członkowskie opłatę w wysokości równej ilości niewyeliminowanej z rynku pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 1701 99 10 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2005 r. W tym okresie najwyższe refundacje wywozowe wynosiły 499,5 EUR/tonę zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1038/2004 z dnia 27 maja 2004 r. ustalającym maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 28 przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1290/2003 (3).
(2)

Wypłata wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz środków stosowanych w stanach zagrożenia w celu zwalczania klasycznego pomoru świń podlega zasadom określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2005 z dnia 28 lutego 2005 r. ustanawiającym zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG (2). Rozporządzenie stosuje się do wkładu finansowego Wspólnoty przyznawanego państwom członkowskim w odniesieniu do wydatków kwalifikowanych, określonych w tym rozporządzeniu, dotyczących niektórych środków zwalczania chorób w sytuacjach, o których mowa w art. 3 ust. 1 decyzji 90/424/EWG.
(199)

Po drugie nie zachodzi stan konieczności zapewnienia bankowi płynności (Anstaltslast). Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger) do zapewnienia bankowi HLB środków koniecznych do prowadzenia działalności banku kraju związkowego, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność. Jednak w momencie wniesienia kapitału bank HLB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe. Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku HLB. Dzięki działaniu kraju związkowego jako właściciela, wynikającym ze świadomej kalkulacji ekonomicznej, bank będzie mógł również w przyszłości sprostać konkurencji na rynku. Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego nie ma zastosowania „szczególna regulacja” poręczenia państwowego Anstaltslast. Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(149)

Jeśli chodzi o oba instrumenty kapitału własnego, które ogrywają centralną rolę w porównaniu podjętym przez Niemcy jako najbliższe wskaźniki, mianowicie tzw. perpetual preferred shares i papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, należy zwrócić uwagę na kilka podstawowych kwestii. Perpetual preferred shares klasyfikowane są w innych krajach jako kapitał podstawowy, lecz w Niemczech nadal nie są one uznawane za tego rodzaju kapitał. Papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zalicza się jedynie do uzupełniających środków własnych, natomiast kapitał IB wykazuje jakość kapitału podstawowego. Z wymienionego powodu kapitał IB jest dużo bardziej użyteczny dla LSH, ponieważ dzięki niemu bank może pozyskać uzupełniające środki własne (np. papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach) w tej samej wysokości i rozszerzyć kapitał podstawowy. Jeśli po upływie lat przynoszących straty nastąpią znów lata przynoszące zyski, wówczas najpierw uzupełniono by do wartości nominalnej papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach, a dopiero później kapitał IB. Kapitał IB udostępniono ponadto LSH bez ograniczeń czasowych, podczas gdy papiery wartościowe uprawniające do udziału w zyskach zwykle emitowane są na dziesięć lat. Znaczna wielkość wniesionego kapitału jest w przypadku papierów wartościowych uprawniających do udziału w zyskach nietypowa, przy czym należy również uwzględnić kolejność w razie strat. Udział majątku IB jest relatywnie duży, więc przy większych stratach zostanie dość szybko wykorzystany.
(21)

W odniesieniu do wyjątków, o których mowa w art. 87 ust. 3, Komisja wskazała na to, że gmina Haaksbergen nie jest położona w regionie objętym pomocą i dlatego nie może być uwzględniana do udzielenia pomocy regionalnej w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. a) i c). Odstępstwo od art. 87 ust. 3 lit. b) nie znajduje oczywiście zastosowania. Komisja określiła szereg wytycznych i przepisów ramowych, w których określone zostało, na jakich warunkach pomoc może być objęta zwolnieniem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c). Wytyczne te wydają się nie znajdować zastosowania w przedmiotowym przypadku. Rozważono także kwestię wyjątku w odniesieniu do obszarów miejskich w trudnej sytuacji (3). Projekt nie jest uwzględniany do objęcia tym wyjątkiem, między innymi z uwagi na to, że Haaksbergen nie jest takim obszarem w rozumieniu obwieszczenia Komisji. Obszar ten nie jest także, co jest logiczne, objęty europejskim programem URBAN II. Wyjątek, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. d), nie znajduje wreszcie zastosowania w odniesieniu do kultury, ponieważ projekt ten dotyczy nowego budynku, a nie remontu istniejących budynków czy innego celu kulturalnego.
(168)

Można więc stwierdzić, że wartość przytoczonych porównywalnych transakcji wynosi od mniej niż 50 mln DEM (ok. 25 mln EUR) do ok. 1 mld USD (w zależności od kursu wymiany ok. 1 mld EUR). Wartość cichego udziału kraju związkowego Hesja wynosi ok. 1,2 mld EUR, czyli przekracza nieznacznie powyższe wartości. Komisja przychyla się jednak do zdania Niemiec, że cichy udział kraju związkowego Hesja w związku z powyżej przedstawionym modelem stopniowym można porównać do następujących po sobie, czterech mniejszych cichych udziałów, każdy o wartości ok. 150 mln EUR i 300 mln EUR. Bank Helaba nie potrzebował natychmiastowego zastrzyku tak dużej kwoty, lecz mógł sukcesywnie pozyskać ciche udziały na rynku zgodnie ze swoim planem działania. Komisja przyjmuje do wiadomości, że przyjęcie niepodzielonego cichego udziału przez bank Helaba leżało przede wszystkim w interesie Niemiec po to, by zapobiec podziałowi majątku funduszu.
(200)

Po drugie nie ma zastosowania także „odpowiedzialność instytucji” (Anstaltslast). Poręczenie państwowe Anstaltslast zobowiązuje udziałowca (Anstaltsträger), czyli kraj związkowy Bawarię, do zapewnienia bankowi BayernLB środków koniecznych do prowadzenia działalności, jeżeli zdecyduje on, że bank ma kontynuować działalność. Jednak w momencie wniesienia kapitału bank BayernLB w żadnym wypadku nie był w sytuacji, w której prowadzenie prawidłowej działalności nie byłoby możliwe na przykład z braku wystarczających środków. Wniesiony kapitał nie był więc konieczny do zapewnienia prawidłowej działalności banku kraju związkowego. Miał on raczej na celu umożliwienie „kontynuacji przynoszącej dochody działalności” w obliczu wejścia w życie w dniu 30 czerwca 1993 r. zaostrzonych przepisów dotyczących kapitału podstawowego/wskaźników zasobów własnych. Dzięki niemu bank krajowy mógł raczej, uwzględniając świadomą kalkulację ekonomiczną przeprowadzoną przez kraj związkowy jako (współ-)właściciela, także w przyszłości korzystać z szans pojawiających się na rynku w ramach gry konkurencyjnej. Do takiej normalnej, ekonomicznej decyzji kraju związkowego jako (współ-)właściciela nie ma zastosowania „szczególna regulacja” poręczenia państwowego Anstaltslast. Z braku innych reguł pomocy państwa, które można by zastosować zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1 Traktatu WE, wniesienie kapitału należy uznać za nową pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3 Traktatu WE i odpowiednio zbadać.
(10)

Przedsiębiorstwa dopuszczały się czynu naruszenia przepisów przynajmniej w poniżej wyszczególnionych okresach: Alfa Acciai SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 4 lipca 2000 r.; Feralpi Siderurgica SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r,. Ferriere Nord SpA, od dnia 1 kwietnia 1993 r. do dnia 4 lipca 2000 r.; IRO Industrie Riunite Odolesi SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.; Leali SpA oraz Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA w likwidacji, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.; Lucchini SpA/Siderpotenza SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.; Riva SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.; Ferriera Valsabbia SpA oraz Valsabbia Investimenti SpA, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 27 czerwca 2000 r.; Federacciai, Federacja Hut Włoskich, od dnia 6 grudnia 1989 r. do dnia 24 lipca 1998 r.
(33)

Wymienione poniżej przedsiębiorstwa naruszyły przepisy art. 81 traktatu dokonując podziału rynku pod względem wielkości produkcji, dokonując podziału klientów, przeprowadzając uzgodnione podwyżki cen, wprowadzając system rekompensat, wymieniając informacje dotyczące sprzedaży i cen oraz regularnie uczestnicząc w spotkaniach i utrzymując innego typu kontakty, których celem było uzgadnianie i wprowadzanie w życie wyżej opisanych ustaleń. Począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r. działania niżej wymienionych przedsiębiorstw stanowiły także naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG. (a) Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Nederland BV oraz Akzo Nobel NV, od dnia 1 stycznia 1984 r. do 7 maja 1999 r.; (b) Akzo Nobel Base Chemicals AB, Eka Chemicals AB oraz Akzo Nobel AB, od dnia 15 czerwca 1993 r. do 7 maja 1999 r.; (c) Hoechst AG, od dnia 1 stycznia 1984 r. do 31 czerwca 1997 r.; (d) Elf Aquitaine oraz Arkema SA (dawniej Atofina SA), od dnia 1 stycznia 1984 r. do 7 maja 1999 r.; (e) Clariant AG, Clariant GmbH, od dnia 1 lipca 1997 r. do 7 maja 1999 r.
(7)

Jeśli chodzi o rynek geograficzny, Continental argumentuje, że rynek geograficzny dla resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych ma zakres ogólnoświatowy. Badania rynkowe wykazują jednak, że warunki rynkowe dla resorów pneumatycznych do pojazdów użytkowych w Europie znacznie się różnią od pozostałych regionów. Ze względu na różne wymagania techniczne (np. większe ciężarówki) i różne preferencje klientów (resory europejskie są technicznie bardziej zaawansowane), resory wykorzystywane w ciężarówkach amerykańskich nie mogą być wykorzystywane w Europie i odwrotnie. W efekcie brak jest znaczącego oddziaływania konkurencyjnego na rynek europejski ze strony podmiotów spoza Europy. Jedynie jedna spółka (amerykańskie przedsiębiorstwo Firestone) eksportuje aktualnie resory pneumatyczne do Europy. Resory te są przeznaczone specjalnie na rynek europejski. Zawierają one metalowe komponenty, które są kupowane w Europie, wysyłane do USA, wbudowywane w resory pneumatyczne, a następnie wysyłane z powrotem do Europy. Inna niekorzystna kwestia związana z kosztami wynika z taryf i kosztów transportu. Przywóz ten stanowił ok. 12 % w 2003 r., ale prawdopodobnie zmniejszy się znacznie w najbliższej przyszłości, ponieważ Firestone jest w trakcie budowy zakładu produkcyjnego w Polsce, który będzie gotowy do produkcji w 2005 r. Dlatego zdaniem Komisji, właściwym rynkiem dla resorów pneumatycznych dla OEM/OES jest Europa.
(6)

Zasady udzielania zamówień przez EBOR mają zastosowanie do dotacji udzielanych ze środków Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu, przy czym zamówienia powinny być ograniczone do towarów wyprodukowanych w krajach ofiarodawców i usług dostarczonych z tych krajów, lub krajów objętych działaniem EBOR. Zasady te nie są tożsame z zasadami stosowanymi do działań finansowanych bezpośrednio z programu TACIS, których nie można zastosować do wkładu będącego przedmiotem niniejszej decyzji.
(5)

W świetle wyników badania zastrzeżeń zgłoszonych w stosunku do odniesienia do normy EN 10080:2005 „Stal do zbrojenia betonu – Spajalna stal zbrojeniowa – Postanowienia ogólne” owo odniesienie do normy EN 10080:2005 powinno zostać usunięte z wykazu zharmonizowanych norm zawartego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a co za tym idzie, zgodność z właściwymi normami krajowymi transponującymi normę zharmonizowaną EN 10080:2005 nie pociąga za sobą domniemania zdatności do użytku ani zgodności z odpowiednimi przepisami dyrektywy 89/106/EWG,
(1)

Zgodnie z dyrektywą 2000/29/WE wkład finansowy Wspólnoty może być przyznany państwom członkowskim na pokrycie wydatków związanych bezpośrednio z niezbędnymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z państw trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(6)

W odpowiedzi otrzymano dwa dostatecznie kompletne kwestionariusze od chińskich producentów eksportujących, tj: od Ningbo Ruyi Joint Stock Co. Ltd. i od Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co. Ltd.; obydwa te przedsiębiorstwa współpracowały również w pierwotnym dochodzeniu. Inny producent eksportujący, Yale Industrial Products Co. Ltd., dostarczył jedynie bardzo niekompletnych danych i z tego względu, po odpowiednim zawiadomieniu, został uznany za producenta niewspółpracującego zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Dwóch innych producentów eksportujących, którzy współpracowali w pierwotnym dochodzeniu (Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory i Ningbo Tailong Machinery Co. Ltd.) nie dostarczyło żadnych informacji w ramach niniejszego ponownego dochodzenia w sprawie absorpcji.
d)

145 EUR za test w odniesieniu do wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdziału C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.