PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 185/1

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1076

z dnia 8 czerwca 2016 r.

w sprawie stosowania uzgodnień dotyczących produktów pochodzących z niektórych państw wchodzących w skład grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) przewidzianych w umowach ustanawiających lub prowadzących do ustanowienia umów o partnerstwie gospodarczym

(Wersja przekształcona)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1528/2007 (3) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (4). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy przekształcić.

(2) Zgodnie z Umową o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (5), z późniejszymi zmianami, umowy o partnerstwie gospodarczym (EPA) miały wejść w życie najpóźniej w dniu 1 stycznia 2008 r.

(3) Od 2002 r. Unia prowadzi negocjacje w sprawie EPA z grupą państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) podzieloną na siedem regionów, obejmujących: Karaiby, Afrykę Środkową, Afrykę Wschodnią i Południową, Wspólnotę Wschodnioafrykańską, państwa wysp Pacyfiku, Południowoafrykańską Wspólnotę Rozwoju oraz Afrykę Zachodnią. Takie EPA mają być zgodne z zobowiązaniami w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), wspierać integrację regionalną i propagować stopniowe włączanie gospodarek państw AKP do opartego na określonych zasadach światowego systemu handlu, co będzie sprzyjało ich trwałemu rozwojowi, a także przyczyniać się do ogólnych działań zmierzających do wyeliminowania ubóstwa oraz do poprawy warunków życia w państwach AKP. W pierwszej fazie zakończyć się mogą negocjacje w sprawie porozumień prowadzących do ustanowienia EPA obejmujących, jako minimalny wymóg, zgodne z WTO uzgodnienia dotyczące towarów spójne z procesami gospodarczej i politycznej integracji regionalnej, które to umowy zostaną w najbliższym możliwym terminie uzupełnione pełnymi EPA.

(4) Umowy ustanawiające lub prowadzące do ustanowienia EPA, w sprawie których zakończono już negocjacje, stanowią, że strony mogą podejmować kroki w celu stosowania umowy, zanim umowa zacznie je tymczasowo wzajemnie obowiązywać, w takim stopniu, w jakim jest to wykonalne. Właściwe jest podejmowanie działań w celu stosowania umów na podstawie tych postanowień.

(5) Uzgodnienia zawarte w niniejszym rozporządzeniu będą w miarę potrzeb zmienione zgodnie z umowami ustanawiającymi lub prowadzącymi do ustanowienia EPA, gdy takie umowy zostaną podpisane i zawarte zgodnie z art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz zaczną być tymczasowo stosowane albo wejdą w życie. Uzgodnienia te przestaną obowiązywać w całości lub w części, jeżeli przedmiotowe umowy nie wejdą w życie w rozsądnym terminie zgodnie z Konwencją wiedeńską o prawie traktatów.

(6) Uzgodnienia zawarte w umowach ustanawiających lub prowadzących do ustanowienia EPA powinny przewidywać w odniesieniu do przywozu do Unii bezcłowy dostęp i brak kontyngentów taryfowych dla wszystkich produktów z wyjątkiem broni. Uzgodnienia te dokonywane są z zastrzeżeniem okresów przejściowych oraz odrębnych uzgodnień dla niektórych wrażliwych produktów, a także specjalnych uzgodnień dla francuskich departamentów zamorskich. Mając na uwadze specyfikę przypadku Republiki Południowej Afryki, produkty pochodzące z Republiki Południowej Afryki powinny nadal korzystać z odpowiednich postanowień Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (6), z późniejszymi zmianami (zwanej dalej „umową w sprawie handlu, rozwoju i współpracy”), do czasu wejścia w życie umowy ustanawiającej lub prowadzącej do ustanowienia EPA między Unią a Republiką Południowej Afryki.

(7) W okresie przejściowym, dla przywozu dokonywanego na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny obowiązywać reguły pochodzenia określone w załączniku II. Te reguły pochodzenia powinny zostać zastąpione regułami pochodzenia załączonymi do każdej umowy z regionami lub państwami wymienionymi w załączniku I, gdy umowa taka jest stosowana tymczasowo albo wchodzi w życie, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

(8) Konieczne jest umożliwienie czasowego zawieszenia uzgodnień określonych w niniejszym rozporządzeniu w przypadku braku współpracy administracyjnej, nieprawidłowości lub nadużyć. W przypadku gdy państwo członkowskie przekazuje Komisji informacje o ewentualnych nadużyciach lub o braku współpracy administracyjnej, powinno stosować się odpowiednie przepisy prawa Unii, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 (7).

(9) Należy również ustanowić ogólne środki ochronne dla produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.

(10) Z uwagi na szczególną wrażliwość produktów rolnych, właściwe jest pozwolenie na wprowadzanie środków ochronnych w sytuacji, gdy przywóz wywołuje zakłócenia lub grozi wywołaniem zakłóceń na rynkach takich produktów lub zakłóca mechanizmy regulacji takich rynków.

(11) Zgodnie z art. 349 TFUE, wszelkie polityki Unii, w szczególności polityka celna i handlowa, powinny w należytym stopniu uwzględniać szczególną sytuację strukturalną, społeczną i gospodarczą najbardziej oddalonych regionów Unii.

(12) Określając zasady dotyczące środków ochronnych, należy zatem w skuteczny sposób uwzględnić zarówno wrażliwość produktów rolnych, a szczególnie cukru, jak i szczególną sytuację oraz interesy najbardziej oddalonych regionów Unii.

(13) Art. 134 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską został uchylony przez Traktat z Lizbony bez zastąpienia go odpowiednim przepisem w Traktacie o Unii Europejskiej ani w TFUE. Należy zatem pominąć odesłanie do tego artykułu w rozporządzeniu (WE) nr 1528/2007.

(14) W celu dokonywania technicznych dostosowań do uzgodnień dotyczących produktów pochodzących z niektórych państw, które wchodzą w skład grupy państw AKP, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmian załącznika I do niniejszego rozporządzenia w celu dodania lub usunięcia regionów lub państw oraz w odniesieniu do zmian technicznych do załącznika II do niniejszego rozporządzenia wynikających ze stosowania tego załącznika. Ponadto należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do dodania do niniejszego rozporządzenia załącznika określającego system stosowany dla produktów pochodzących z Republiki Południowej Afryki po zastąpieniu właściwych postanowień handlowych umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy właściwymi postanowieniami umowy ustanawiającej lub prowadzącej do ustanowienia EPA. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby te konsultacje były przeprowadzane zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (8). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, Parlament Europejski i Rady otrzymują wszystkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a ich eksperci mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(15) Niektóre państwa, które nie podjęły działań niezbędnych do ratyfikacji swoich odpowiednich umów zostały usunięte z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 527/2013 (9).

(16) Aby zapewnić szybkie przywrócenie tych państw do wykazu znajdującego się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, kiedy tylko podejmą one działania niezbędne do ratyfikacji odpowiednich umów i w oczekiwaniu na ich wejście w życie, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w zakresie przywracania państw usuniętych przez rozporządzenie (UE) nr 527/2013 z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007.

(17) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10).

(18) W przypadku zawieszania zniesienia należności celnych należy stosować procedurę doradczą, zważywszy na charakter tych zawieszeń. Procedura ta powinna również być stosowana do przyjmowania środków nadzoru i środków tymczasowych, zważywszy na skutki tych środków. Jeżeli opóźnienie we wprowadzaniu środków spowodowałoby szkodę, która byłaby trudna do naprawienia, należy zezwolić Komisji na przyjęcie środków tymczasowych mających natychmiastowe zastosowanie,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ 1

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DOSTĘP DO RYNKU

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie odnosi się do stosowania uzgodnień dotyczących produktów pochodzących z niektórych państw wchodzących w skład grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) przewidzianych w umowach ustanawiających lub prowadzących do ustanowienia umów o partnerstwie gospodarczym.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów pochodzących z regionów i państw wymienionych w załączniku I.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 dotyczących zmiany załącznika I w celu dodania regionów lub państw z grupy państw AKP, które zakończyły negocjacje w sprawie umowy z Unią, spełniającej co najmniej wymogi art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT 1994).

3. Region lub państwo pozostaje w wykazie w załączniku I, dopóki Komisja nie przyjmie aktu delegowanego zgodnie z art. 22, zmieniającego załącznik I w celu usunięcia tego regionu lub państwa z tego załącznika, w szczególności gdy:

a) region lub państwo wskazuje, że nie zamierza ratyfikować umowy, która pozwoliła na uwzględnienie go w załączniku I;

b) ratyfikacja umowy, która pozwoliła na uwzględnienie regionu lub państwa w załączniku I nie nastąpiła w rozsądnym terminie, wskutek czego wejście umowy w życie zostało w sposób nieuzasadniony opóźnione; lub

c) umowa zostanie rozwiązana albo region lub państwo wypowie swoje prawa i obowiązki umowne, przy czym umowa pozostaje w mocy.

Artykuł 3

Przekazanie uprawnień

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 w celu wprowadzania zmian w załączniku I do niniejszego rozporządzenia poprzez przywracanie tych regionów lub państw spośród grupy państw AKP, które usunięto z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 przez rozporządzenie (UE) nr 527/2013 i które po tym usunięciu podjęły działania niezbędne do ratyfikacji swoich odpowiednich umów.

Artykuł 4

Dostęp do rynku

1. Znosi się należności celne przywozowe na wszystkie produkty z działów 1–97 zharmonizowanego systemu, z wyjątkiem produktów wymienionych w dziale 93, pochodzące z regionu lub państwa wymienionego w załączniku I. Zniesienie należności celnych podatkowych podlega ogólnemu mechanizmowi ochronnemu określonemu w art. 9–20.

2. Do produktów wymienionych w dziale 93 zharmonizowanego systemu pochodzących z regionów lub państw wymienionych w załączniku I stosuje się nadal stawkę celną stosowaną w stosunku do krajów objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania.

3. Ust. 1 nie stosuje się produktów pochodzących z Republiki Południowej Afryki. Produkty takie podlegają właściwym postanowieniom umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 w celu dodania do niniejszego rozporządzenia załącznika określającego system stosowany dla produktów pochodzących z Republiki Południowej Afryki po zastąpieniu właściwych postanowień handlowych umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy właściwymi postanowieniami umowy ustanawiającej lub prowadzącej do ustanowienia EPA.

4. Ust. 1 nie stosuje się do produktów objętych pozycją taryfową 0803 00 19 pochodzących z regionu lub państwa wymienionego w załączniku I oraz dopuszczonych do swobodnego obrotu w najbardziej oddalonych regionach Unii do dnia 1 stycznia 2018 r. Ust. 1 niniejszego artykułu i art. 8 nie stosuje się do produktów objętych pozycją taryfową 1701 pochodzących z regionu lub państwa wymienionego w załączniku I oraz dopuszczonych do swobodnego obrotu we francuskich departamentach zamorskich do dnia 1 stycznia 2018 r. Okresy te przedłuża się do dnia 1 stycznia 2028 r., o ile strony odpowiednich umów nie postanowiły inaczej. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie informujące zainteresowane strony o utracie mocy przez niniejszy przepis.

ROZDZIAŁ II

REGUŁY POCHODZENIA I WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

Artykuł 5

Reguły pochodzenia

1. Reguły pochodzenia określone w załączniku II stosuje przy ustalaniu, czy produkty pochodzą z regionów lub państw wymienionych w załączniku I.

2. Reguły pochodzenia określone w załączniku II zastępuje się regułami pochodzenia załączonymi do dowolnej umowy z regionami lub państwami wymienionymi w załączniku I, gdy umowa taka zacznie być tymczasowo stosowana albo wejdzie w życie, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie w celu poinformowania podmiotów gospodarczych o dacie rozpoczęcia tymczasowego stosowania lub wejścia w życie, z którą do produktów pochodzących z regionów i państw wymienionych w załączniku I stosuje się reguły pochodzenia określone w umowie.

3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 dotyczących technicznych zmian załącznika II, w przypadku gdy konieczne jest uwzględnienie zmian innych unijnych przepisów celnych.

4. Decyzje w sprawie postępowania z załącznikiem II przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5.

Artykuł 6

Współpraca administracyjna

1. W przypadku stwierdzenia przez Komisję na podstawie obiektywnych informacji braku współpracy administracyjnej, nieprawidłowości lub nadużyć, może ona czasowo wstrzymać zniesienie należności celnych, o którym mowa w art. 4, 7 i 8 (zwane dalej „właściwym traktowaniem”), zgodnie z niniejszym artykułem.

2. Na potrzeby niniejszego artykułu brak współpracy administracyjnej oznacza między innymi:

a) powtarzające się przypadki niewypełnienia obowiązku weryfikowania statusu pochodzenia produktu lub produktów;

b) powtarzające się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w przeprowadzaniu późniejszych weryfikacji dowodów pochodzenia lub przekazywaniu ich wyników;

c) powtarzającą się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w uzyskiwaniu upoważnienia do prowadzenia misji współpracy administracyjnej mających na celu weryfikowanie autentyczności dokumentów lub prawdziwości informacji dotyczących przyznania właściwego traktowania.

Na potrzeby niniejszego artykułu ustalenie istnienia nieprawidłowości lub nadużyć może mieć miejsce, między innymi, w przypadku gwałtownego, nie w pełni uzasadnionego wzrostu wielkości przywozu towarów, przekraczającego normalne możliwości produkcyjne i wywozowe danego regionu lub państwa.

3. W przypadku ustalenia przez Komisję, na podstawie informacji przedstawionych przez państwo członkowskie lub z własnej inicjatywy, że warunki określone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu zostały spełnione, właściwe traktowanie może zostać zawieszone zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4, pod warunkiem że Komisja uprzednio:

a) poinformuje Komitet o którym mowa w art. 19 ust. 2;

b) powiadomi dany region lub państwo zgodnie z wszelkimi właściwymi procedurami mającymi zastosowanie pomiędzy Unią a tym państwem lub regionem; oraz

c) opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o stwierdzonym braku współpracy administracyjnej, nieprawidłowościach lub nadużyciach.

4. Okres zawieszenia na mocy niniejszego artykułu nie może być dłuższy niż jest to niezbędne w celu ochrony interesów finansowych Unii. Okres ten nie może przekroczyć sześciu miesięcy, jednak może zostać przedłużony. Na końcu tego okresu Komisja podejmuje decyzję o zakończeniu zawieszenia lub o przedłużeniu okresu zawieszenia zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4.

5. Procedury tymczasowego zawieszenia określone w ust. 2, 3 i 4 zastępuje się procedurami określonymi w dowolnej umowie z regionami lub państwami wymienionymi w załączniku I, gdy umowa taka zacznie być tymczasowo stosowana albo wejdzie w życie, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie skierowane do podmiotów gospodarczych informujące o dacie rozpoczęcia tymczasowego stosowania lub wejścia w życie, z którą do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem stosuje się procedury tymczasowego zawieszenia określone w umowie.

6. W celu wdrożenia tymczasowego zawieszenia określonego w dowolnej umowie z regionami lub państwami wymienionymi w załączniku I Komisja bez zbędnej zwłoki:

a) informuje Komitet, o którym mowa w art. 19 ust. 2, o stwierdzonym braku współpracy administracyjnej, nieprawidłowościach lub nadużyciach; oraz

b) publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o stwierdzonym braku współpracy administracyjnej, nieprawidłowościach lub nadużyciach.

Decyzja zawieszająca właściwe traktowanie przyjmowana jest zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4.

ROZDZIAŁ III

UZGODNIENIA PRZEJŚCIOWE

SEKCJA 1

Ryż

Artykuł 7

Zerowe stawki celne

Znosi się należności celne przywozowe na produkty objęte pozycją taryfową 1006.

SEKCJA 2

Cukier

Artykuł 8

Zerowe stawki celne

Znosi się należności celne przywozowe na produkty objęte pozycją taryfową 1701.

ROZDZIAŁ IV

OGÓLNE PRZEPISY OCHRONNE

Artykuł 9

Definicje

Na potrzeby niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) „przemysł unijny” oznacza wszystkich unijnych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, działających na terytorium Unii, lub których łączna produkcja produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi istotną część całkowitej unijnej produkcji tych wyrobów;

b) „poważna szkoda” oznacza istotne ogólne osłabienie pozycji przemysłu unijnego;

c) „groźba poważnej szkody” oznacza poważną szkodę, której wystąpienie jest wyraźnie nieuchronne;

d) „zakłócenia” oznaczają zaburzenia w sektorze lub w branży;

e) „groźba zakłóceń” oznacza zakłócenia, których wystąpienie jest wyraźnie nieuchronne.

Artykuł 10

Zasady

1. Środek ochronny może zostać wprowadzony zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozdziale, jeżeli produkty pochodzące z regionów lub państw wymienionych w załączniku I są przywożone na terytorium Unii w na tyle zwiększonych ilościach i w takich warunkach, że powodują lub grożą spowodowaniem:

a) poważnej szkody dla przemysłu unijnego;

b) zakłóceń w sektorze gospodarczym, szczególnie jeżeli zakłócenia te stwarzają poważne problemy społeczne lub trudności, które mogą spowodować znaczne pogorszenie sytuacji gospodarczej Unii; lub

c) zakłóceń na rynkach produktów rolnych objętych załącznikiem I do Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa lub zakłóceń mechanizmów regulacji tych rynków.

2. W przypadkach, w których produkty pochodzące z regionów lub państw wymienionych w załączniku I są przywożone do Unii w na tyle zwiększonych ilościach i w takich warunkach, że zakłócają sytuację gospodarczą lub grożą jej zakłóceniem w jednym z najbardziej oddalonych regionów Unii lub w większej ich liczbie, może zostać wprowadzony środek ochronny zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozdziale.

Artykuł 11

Ustalenie warunków pozwalających na wprowadzenie środków ochronnych

1. Ustalenie zaistnienia poważnej szkody lub groźby jej wystąpienia obejmuje między innymi następujące czynniki:

a) wielkość przywozu, w szczególności jeżeli miał miejsce znaczący wzrost, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych w stosunku do produkcji lub konsumpcji w Unii;

b) ceny importowe, w szczególności w sytuacji, gdy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe w porównaniu z cenami produktów podobnych w Unii;

c) związany z tym wpływ na przemysł unijny, sygnalizowany przez tendencje w niektórych czynnikach gospodarczych, takich jak produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych, zapasy, sprzedaż, udziały w rynku, obniżenie cen lub niewystąpienie wzrostów cen, które wystąpiłyby w normalnych warunkach, zyski, stopa zwrotu z zaangażowanego kapitału, przepływy pieniężne oraz zatrudnienie;

d) czynniki inne niż tendencje w przywozie, które wyrządzają lub mogą wyrządzić szkodę zainteresowanemu przemysłowi unijnemu.

2. Ustalenie zaistnienia zakłóceń lub groźby ich wystąpienia opiera się o obiektywne czynniki, w tym następujące elementy:

a) wzrost wielkości przywozu w wartościach bezwzględnych i względnych w stosunku do produkcji w Unii i przywozu z innych źródeł; oraz

b) wpływ takiego przywozu na ceny; lub

c) wpływ takiego przywozu na przemysł unijny lub dany sektor gospodarczy w odniesieniu między innymi do poziomu obrotów, produkcji, sytuacji finansowej i zatrudnienia.

3. Ustalając, czy przywóz jest dokonywany w takich warunkach, że może spowodować zakłócenia lub grozić spowodowaniem zakłóceń na rynkach produktów rolnych lub w mechanizmach regulacji tych rynków, w tym w rozporządzeniach tworzących wspólne organizacje rynków, brane są pod uwagę wszystkie odpowiednie obiektywne czynniki, w tym przynajmniej jeden z poniższych elementów:

a) wielkość przywozu w porównaniu z wielkością przywozu w poprzednim roku kalendarzowym lub gospodarczym, zależnie od sytuacji, produkcja i konsumpcja wewnętrzna oraz planowane na przyszłość poziomy zgodnie z reformą wspólnych organizacji rynku;

b) poziom cen wewnętrznych w porównaniu z cenami referencyjnymi lub docelowymi, jeżeli takie istnieją, a w przeciwnym przypadku w porównaniu ze średnimi cenami na rynku wewnętrznym w tym samym okresie z poprzednich lat gospodarczych;

c) na rynkach produktów objętych pozycją taryfową 1701, sytuacje, w których średnia cena rynkowa białego cukru w Unii przez dwa kolejne miesiące spada poniżej poziomu 80 % średniej ceny rynkowej białego cukru w Unii z poprzedniego roku gospodarczego.

4. Ustalając, czy warunki, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, są spełnione w przypadku najbardziej oddalonych regionów Unii, analizy ogranicza się do terytorium danego najbardziej oddalonego regionu lub regionów. Zwraca się szczególną uwagę na wielkość lokalnego przemysłu, jego sytuację finansową oraz stan zatrudnienia.

Artykuł 12

Wszczęcie postępowania

1. Postępowanie wszczyna się na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli jest dla niej oczywiste, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie takiego postępowania.

2. Jeżeli tendencje w przywozie z któregokolwiek z regionów lub państw, o których mowa w załączniku I, zdają się wymagać wprowadzenia środków ochronnych, państwa członkowskie informują o tym fakcie Komisję. Informacja ta obejmuje dostępne dowody, jak określono na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 11. Komisja przekazuje tę informację wszystkim państwom członkowskim w ciągu trzech dni roboczych od jej otrzymania.

3. Jeżeli jest oczywiste, że istnieją wystarczające dowody, by uzasadnić wszczęcie postępowania, Komisja publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Postępowanie zostaje wszczęte w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania informacji od państwa członkowskiego.

Komisja informuje państwa członkowskie o wynikach swojej analizy informacji co do zasady w terminie 21 dni od daty przekazania Komisji tych informacji.

4. Jeżeli Komisja uważa, że zaistniały okoliczności określone w art. 10, bezzwłocznie powiadamia dany region lub państwo wymienione w załączniku I o swoim zamiarze wszczęcia postępowania. Powiadomieniu może towarzyszyć zaproszenie do konsultacji mających na celu wyjaśnienie sytuacji i uzyskanie wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania.

Artykuł 13

Badanie sprawy

1. Po wszczęciu postępowania Komisja rozpoczyna badanie sprawy.

2. Komisja może zażądać od państw członkowskich dostarczenia informacji, a państwa członkowskie podejmują wszelkie kroki niezbędne w celu spełnienia jakiegokolwiek takiego żądania. Gdy informacje te są przedmiotem zainteresowania publicznego lub gdy ich przekazania zażądało państwo członkowskie, Komisja przesyła je do wszystkich państw członkowskich, o ile nie są one niejawne; jeżeli są one niejawne, Komisja przekazuje ich streszczenie, które nie jest niejawne.

3. W przypadku gdy badanie sprawy jest ograniczone do jednego z najbardziej oddalonych regionów Unii, Komisja może zażądać od właściwych miejscowych organów przedstawienia informacji, o których mowa w ust. 2, za pośrednictwem zainteresowanego państwa członkowskiego.

4. W miarę możliwości, badanie sprawy zostaje zakończone w ciągu sześciu miesięcy. W wyjątkowych okolicznościach okres ten może zostać przedłużony o kolejne trzy miesiące.

Artykuł 14

Wprowadzenie tymczasowych środków ochronnych

1. W krytycznych okolicznościach, w których zwłoka mogłaby spowodować szkody, które trudno byłoby naprawić, stosuje się tymczasowe środki ochronne na podstawie wstępnego ustalenia, iż zaistniały jakiekolwiek okoliczności określone w art. 10. Takie tymczasowe środki ochronne przyjmowane są zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4, lub, w sprawach pilnych, zgodnie z art. 19 ust. 6.

2. Z uwagi na szczególną sytuację najbardziej oddalonych regionów Unii oraz ich podatność na wszelkie gwałtowne wzrosty wielkości przywozu, w ramach postępowań dotyczących tych regionów wprowadzane są tymczasowe środki ochronne, o ile wstępne ustalenia wykazały, że wielkość przywozu wzrosła. Te tymczasowe środki ochronne są przyjmowane zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4, lub, w sprawach pilnych, zgodnie z art. 19 ust. 6.

3. W przypadku wystąpienia przez państwo członkowskie z wnioskiem o niezwłoczną interwencję Komisji i spełnienia warunków określonych w ust. 1 lub 2 Komisja podejmuje decyzję najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.

4. Tymczasowe środki ochronne mogą mieć formę podwyższenia stawki celnej na dany produkt do poziomu, który nie przekracza stawki celnej stosowanej do innych członków WTO, lub formę kontyngentów taryfowych.

5. Okres stosowania tymczasowych środków ochronnych nie może przekraczać 180 dni. W przypadkach gdy stosowanie środków tymczasowych ogranicza się do najbardziej oddalonych regionów, okres ich stosowania nie może przekraczać 200 dni.

6. Jeżeli tymczasowe środki ochronne zostaną zniesione ze względu na fakt, że badanie sprawy wykazało, iż nie zostały spełnione warunki określone w art. 10 i 11, wszelkie cła pobrane w wyniku wprowadzenia tych środków zostają automatycznie zwrócone.

Artykuł 15

Zamknięcie postępowania i badania sprawy bez wprowadzenia środków

W przypadkach gdy środki ochronne zostaną uznane za niepotrzebne, postępowanie i badanie sprawy zostaje zamknięte zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5.

Artykuł 16

Wprowadzenie ostatecznych środków ochronnych

1. W przypadkach gdy ostatecznie ustalone fakty dowodzą, że wystąpiły jakiekolwiek okoliczności określone w art. 10, Komisja żąda przeprowadzenia konsultacji z danym regionem lub państwem w kontekście odpowiednich uzgodnień instytucjonalnych określonych w odpowiednich umowach, pozwalających na uwzględnienie regionu lub państwa w załączniku I w celu wypracowania rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie strony.

2. Jeżeli konsultacje, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie doprowadzą w terminie 30 dni od skierowania sprawy do danego regionu lub państwa do rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie strony, Komisja podejmuje w terminie 20 dni roboczych od zakończenia okresu konsultacji decyzję o wprowadzeniu ostatecznych środków ochronnych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5.

3. Ostateczne środki ochronne mogą przyjąć jedną z następujących form:

a) zawieszenie dalszego zmniejszenia stawki należności celnych przywozowych dla określonego produktu pochodzącego z danego regionu lub państwa;

b) zwiększenie stawki należności celnych dla określonego produktu do poziomu nieprzekraczającego należności celnych stosowanych dla innych członków WTO;

c) kontyngent taryfowy.

4. Nie wprowadza się ostatecznych środków ochronnych na te same produkty pochodzące z tego samego regionu lub państwa przed upływem jednego roku od wygaśnięcia lub zniesienia wcześniejszych takich środków.

Artykuł 17

Okres stosowania i przegląd środków ochronnych

1. Środek ochronny pozostaje w mocy jedynie przez taki okres, jaki może być niezbędny dla uniknięcia lub naprawienia poważnej szkody lub zakłóceń. Okres ten nie może przekraczać dwóch lat, wraz z okresem stosowania wszelkich środków tymczasowych, chyba że zostanie przedłużony zgodnie z ust. 2. Jeżeli stosowanie środka ogranicza się do jednego z najbardziej oddalonych regionów Unii lub większej ich liczby, okres jego stosowania nie może przekraczać czterech lat.

2. Pierwotny okres stosowania środka ochronnego można wyjątkowo przedłużyć, o ile zostanie ustalone, że środek ochronny nadal jest niezbędny dla uniknięcia lub naprawienia poważnej szkody lub zakłóceń.

3. Przedłużenie stosowania środka ochronnego przyjmuje się zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, znajdującymi zastosowanie do badania sprawy, za pomocą takich samych procedur jak w przypadku środków pierwotnych.

Łączny okres stosowania środka ochronnego, wraz ze wszelkimi środkami tymczasowymi, nie może przekraczać czterech lat. W przypadku środka, którego stosowanie jest ograniczone do jednego z najbardziej oddalonych regionów Unii lub większej ich liczby, limit ten wydłuża się do ośmiu lat.

4. Jeżeli czas stosowania środka przekracza okres jednego roku, środek ten jest stopniowo liberalizowany w regularnych odstępach czasu w okresie jego stosowania, włączając przedłużenie tego okresu.

W celu ustalenia harmonogramu zniesienia wprowadzonych środków ochronnych, kiedy tylko pozwolą na to okoliczności, prowadzone są okresowe konsultacje z zainteresowanym regionem lub państwem poprzez właściwe organy instytucjonalne powołane w ramach odpowiednich umów.

Artykuł 18

Środki nadzoru

1. Jeżeli tendencje przywozowe dla produktu pochodzącego z państwa AKP mają taki charakter, że taki przywóz mógłby spowodować jakąkolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 10, przywóz tego produktu może podlegać uprzedniemu nadzorowi Unii.

2. Decyzję o wprowadzeniu środków nadzoru podejmuje Komisja zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 19 ust. 4.

3. Środki nadzoru podejmuje się na czas określony. O ile nie zastrzeżono inaczej, okres stosowania tych środków kończy się z końcem drugiego okresu sześciomiesięcznego, następującego po upływie sześciu miesięcy od dnia wprowadzenia środków po raz pierwszy.

4. O ile jest to konieczne, środki nadzoru mogą ograniczać się do terytorium jednego z najbardziej odległych regionów Unii lub większej ich liczby.

5. Decyzję o wprowadzeniu środków nadzoru przekazuje się niezwłocznie właściwemu organowi instytucjonalnemu powołanemu w ramach odpowiednich umów pozwalających na umieszczenie regionu lub państwa w załączniku I.

Artykuł 19

Procedura komitetowa

1. Do celów art. 14, 15, 16 i 18 niniejszego rozporządzenia Komisję wspomaga Komitet ds. Środków Ochronnych ustanowiony w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 (11). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. Do celów art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia oraz do celów art. 6 ust. 11 i 13 oraz art. 36 ust. 4 załącznika II niniejszego rozporządzenia Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 285 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (12). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3. Do celów art. 7 i 8 niniejszego rozporządzenia Komisję wspomaga Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony w art. 229 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (13). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

4. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

5. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

6. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 4.

Artykuł 20

Środki wyjątkowe o ograniczonym zasięgu terytorialnym

W przypadkach gdy w przynajmniej jednym państwie członkowskim spełniono warunki określone w celu wprowadzenia środków ochronnych, Komisja – po rozpatrzeniu innych rozwiązań – może wyjątkowo zezwolić na stosowanie środków nadzoru lub środków ochronnych z ograniczeniem do określonego państwa członkowskiego lub określonych państw członkowskich, jeżeli uzna, że stosowanie takich środków na tym poziomie jest właściwsze niż ich stosowanie w całej Unii. Środki takie muszą być ściśle ograniczone w czasie oraz nie mogą – w zakresie, w jakim to możliwe – zakłócać działania rynku wewnętrznego.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 21

Dostosowanie do zmian technicznych

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 dotyczących technicznych zmian art. 6 i art. 9–20, które mogą być konieczne z uwagi na różnice między niniejszym rozporządzeniem a umowami podpisanymi i tymczasowo stosowanymi bądź zawartymi zgodnie z art. 218 TFUE z regionami lub państwami wymienionymi w załączniku I.

Artykuł 22

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 21 czerwca 2013 r. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3 oraz art. 21, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 20 lutego 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 2 i 3, art. 3, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3 i art. 21, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 3 lub art. 21 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

7. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o cztery miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 23

Sprawozdanie

Informacje o wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (14).

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 24

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 1528/2007 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku IV.

Artykuł 25

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Strasburgu dnia 8 czerwca 2016 r. W imieniu Parlamentu Europejskiego M. SCHULZ Przewodniczący W imieniu Rady A.G. KOENDERS Przewodniczący

(1) Dz.U. C 32 z 28.1.2016, s. 23.

(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2016 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 25 maja 2016 r.

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1528/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie stosowania uzgodnień dotyczących produktów pochodzących z niektórych państw wchodzących w skład grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) przewidzianych w umowach ustanawiających lub prowadzących do ustanowienia umów o partnerstwie gospodarczym (Dz.U. L 348 z 31.12.2007, s. 1).

(4) Zob. załącznik III.

(5) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

(6) Dz.U. L 311 z 4.12.1999, s. 3.

(7) Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego (Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1).

(8) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 527/2013 z dnia 21 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1528/2007 w zakresie usunięcia niektórych państw z wykazu regionów lub państw, które zakończyły negocjacje (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 59).

(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 16).

(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671).

(14) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).

ZAŁĄCZNIK I WYKAZ REGIONÓW LUB PAŃSTW, KTÓRE ZAKOŃCZYŁY NEGOCJACJE W ROZUMIENIU ART. 2 UST. 2 ANTIGUA I BARBUDA WSPÓLNOTA BAHAMÓW BARBADOS BELIZE REPUBLIKA BOTSWANY WSPÓLNOTA DOMINIKI REPUBLIKA DOMINIKAŃSKA REPUBLIKA FIDŻI REPUBLIKA GHANY GRENADA KOOPERACYJNA REPUBLIKA GUJANY JAMAJKA REPUBLIKA KAMERUNU REPUBLIKA KENII REPUBLIKA MADAGASKARU REPUBLIKA MAURITIUSU REPUBLIKA NAMIBII NIEZALEŻNE PAŃSTWO PAPUI-NOWEJ GWINEI FEDERACJA SAINT KITTS I NEVIS SAINT LUCIA SAINT VINCENT I GRENADYNY REPUBLIKA SESZELI KRÓLESTWO SUAZI REPUBLIKA SURINAMU REPUBLIKA TRYNIDADU I TOBAGO REPUBLIKA WYBRZEŻA KOŚCI SŁONIOWEJ REPUBLIKA ZIMBABWE

ZAŁĄCZNIK II Reguły pochodzenia DOTYCZĄCE DEFINICJI POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” ORAZ METODY WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ TYTUŁ I: Przepisy ogólne Artykuły 1. Definicje TYTUŁ II: Definicja pojęcia „produkty pochodzące” Artykuły 2. Wymogi ogólne 3. Produkty całkowicie uzyskane 4. Produkty poddane wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu 5. Niewystarczająca obróbka lub niewystarczające przetworzenie 6. Kumulacja pochodzenia 7. Jednostka kwalifikacyjna 8. Akcesoria, części zamienne i narzędzia 9. Zestawy 10. Elementy neutralne TYTUŁ III: Wymogi terytorialne Artykuły 11. Zasada terytorialności 12. Transport bezpośredni 13. Wystawy TYTUŁ IV: Dowód pochodzenia Artykuły 14. Wymogi ogólne 15. Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 16. Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną 17. Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 18. Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio 19. Warunki sporządzania deklaracji na fakturze 20. Upoważniony eksporter 21. Okres ważności dowodu pochodzenia 22. Procedura tranzytowa 23. Przedkładanie dowodów pochodzenia 24. Przywóz partiami 25. Zwolnienie z dowodu pochodzenia 26. Procedura informacyjna do celów kumulacji 27. Dokumenty potwierdzające 28. Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów potwierdzających 29. Niezgodności i błędy formalne 30. Kwoty wyrażone w euro TYTUŁ V: Uzgodnienia dotyczące współpracy administracyjnej Artykuły 31. Wzajemna pomoc 32. Weryfikacja dowodu pochodzenia 33. Weryfikacja deklaracji dostawców 34. Sankcje 35. Strefy wolnocłowe 36. Odstępstwa TYTUŁ VI: Ceuta i Melilla Artykuły 37. Warunki specjalne TYTUŁ VII: Przepisy końcowe Artykuły 38. Dodatki SPIS TREŚCI DODATKI DODATEK 1: Uwagi wprowadzające do wykazu w dodatku 2 DODATEK 2: Wykaz procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt uzyskał status pochodzenia DODATEK 2A: Odstępstwa od wykazu procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt uzyskał status pochodzenia, zgodnie z art. 4 niniejszego załącznika DODATEK 3: Formularz świadectwa przewozowego EUR.1 DODATEK 4: Deklaracja na fakturze DODATEK 5A: Deklaracja dostawcy dotycząca produktów posiadających preferencyjny status pochodzenia DODATEK 5B: Deklaracja dostawcy dotycząca produktów nieposiadających preferencyjnego statusu pochodzenia DODATEK 6: Świadectwo informacyjne DODATEK 7: Produkty, do których nie stosuje się art. 6 ust. 5 niniejszego załącznika DODATEK 8: Produkty rybołówstwa, do których tymczasowo nie stosuje się art. 6 ust. 5 niniejszego załącznika DODATEK 9: Sąsiadujące kraje rozwijające się DODATEK 10: Produkty, do których od dnia 1 października 2015 r. stosuje się przepisy o kumulacji, o których mowa w art. 2 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 i 2 niniejszego załącznika, oraz do których nie stosuje się art. 6 ust. 5, 9 i 12 niniejszego załącznika DODATEK 11: Produkty, do których nie stosuje się art. 6 ust. 5, 9 i 12 niniejszego załącznika DODATEK 12: Kraje i terytoria zamorskie TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE Artykuł 1 Definicje Na potrzeby niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje: a) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania łącznie z montażem lub czynnościami szczególnymi; b) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytworzenia produktu; c) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania; d) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty; e) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII GATT 1994 (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej); f) „cena ex-works” oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi, w którego zakładzie przeprowadzono ostateczną obróbkę lub przetwarzanie, pod warunkiem że cena zawiera wartość wszystkich wykorzystanych materiałów, pomniejszoną o wszelkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą zostać zwrócone z chwilą wywozu uzyskanego produktu; g) „wartość materiałów” oznacza wartość celną wykorzystywanych materiałów niepochodzących w momencie ich przywozu lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą ustaloną cenę zapłaconą za materiały na danym terytorium; h) „wartość materiałów pochodzących” oznacza wartość takich materiałów, jak zdefiniowano w lit. g) stosowanej z uwzględnieniem odpowiednich zmian; i) „wartość dodana” oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną materiałów przywożonych do Unii albo do państw AKP; j) „działy” i „pozycje” oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze stanowiącej zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów, zwany w niniejszym załączniku „zharmonizowanym systemem” lub „HS”; k) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w ramach poszczególnej pozycji; l) „przesyłka” oznacza produkty, które są albo wysłane jednocześnie od jednego eksportera do jednego odbiorcy, albo objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą; m) „terytoria” oznacza terytoria, w tym wody terytorialne. n) „OCT” oznacza kraje i terytoria zamorskie zdefiniowane w dodatku 12. TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” Artykuł 2 Wymogi ogólne 1. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia, następujące produkty uznaje się za produkty pochodzące z państw AKP wymienionych w załączniku I, zwanych dalej na potrzeby niniejszego załącznika „państwami AKP”: a) produkty w całości uzyskane w państwach AKP w rozumieniu art. 3 niniejszego załącznika; b) produkty uzyskane w państwach AKP, zawierające materiały, które nie zostały w całości uzyskane w tych państwach, pod warunkiem że materiały te poddano w państwach AKP wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu w rozumieniu art. 4 niniejszego załącznika. 2. Na potrzeby stosowania ust. 1 terytoria państw AKP uznaje się za jedno terytorium. Produkty pochodzące wytworzone z materiałów uzyskanych w całości lub poddanych wystarczającej obróbce lub wystarczająco przetworzonych w dwóch lub większej liczbie państw AKP uznaje się za produkty pochodzące z państwa AKP, w którym przeprowadzono ostateczną obróbkę lub ostateczne przetwarzanie, pod warunkiem że obróbka lub przetwarzanie przeprowadzone w tym państwie wykracza poza czynności określone w art. 5 niniejszego załącznika. 3. Ust. 2 stosuje się do produktów wymienionych w dodatku 10 wyłącznie od dnia 1 października 2015 r. Artykuł 3 Produkty całkowicie uzyskane 1. Za całkowicie uzyskane w państwach AKP lub w Unii uważa się: a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego; b) produkty roślinne tam zebrane; c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane; d) produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych; e) produkty uzyskane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone; f) produkty akwakultury, w tym marikultury, w przypadkach gdy ryby tam się urodziły i rosły; g) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi przez ich statki; h) produkty wytworzone na pokładzie ich statków przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. g); i) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, w tym używane opony nadające się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady; j) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej; k) produkty wydobyte z dna morskiego lub podgłębia poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do eksploatacji tego dna lub podgłębia; l) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)–k). 2. Wyrażenie „ich statki” i „ich statki przetwórnie” użyte w ust. 1 lit. g) i h) stosuje się tylko do statków i statków przetwórni, które: a) są wpisane do rejestru w państwie członkowskim lub w państwie AKP; b) pływają pod banderą państwa członkowskiego lub państwa AKP; c) spełniają jeden z poniższych warunków: (i) w co najmniej 50 % należą do obywateli państwa AKP lub państwa członkowskiego; lub (ii) należą do przedsiębiorstw, które; — mają główną siedzibę lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie AKP lub w państwie członkowskim, oraz — w co najmniej 50 % należą do państwa AKP, podmiotów publicznych tego państwa lub obywateli tego państwa lub państwa członkowskiego. 3. Niezależnie od ust. 2, na wniosek państwa AKP, Unia uznaje statki czarterowane przez państwo AKP lub w leasingu państwa AKP za „ich statki” podczas realizowania połowów na terytorium wyłącznej strefy ekonomicznej tego państwa, na następujących warunkach: a) państwo AKP dało Unii możliwość negocjowania umowy dotyczącej rybołówstwa, a Unia nie skorzystała z tej możliwości; b) umowa czarteru lub leasingu została uznana przez Komisję za stwarzającą właściwe szanse rozwoju zdolności państwa AKP do realizowania połowów we własnym zakresie, w szczególności za nakładającą na państwo AKP odpowiedzialność za zarządzanie statkiem oddanym do jego dyspozycji w zakresie żeglugi morskiej oraz handlu przez znaczny okres czasu. Artykuł 4 Produkty poddane wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu 1. Na potrzeby niniejszego załącznika produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane, uznaje się za poddane wystarczającej obróbce lub wystarczająco przetworzone w państwach AKP lub w Unii, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie w dodatku 2 lub w dodatku 2a. Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, obróbkę lub przetworzenie, które muszą zostać dokonane na materiałach niepochodzących, użytych przy wytwarzaniu, i mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. Odpowiednio, jeżeli produkt, który uzyskał status pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie dla tego rodzaju produktu, został użyty do wytworzenia innego produktu, warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego produkcji. 2. Niezależnie od ust. 1, materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w dodatkach 2 i 2A nie powinny być wykorzystywane do produkcji określonego produktu, mogą zostać użyte, pod warunkiem że: a) ich łączna wartość nie przekracza 15 % ceny ex-works produktu; b) żadna z wartości procentowych określonych w wykazie jako maksymalna wartość materiałów niepochodzących nie została przekroczona przy zastosowaniu niniejszego ustępu. Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów objętych działami 50–63 zharmonizowanego systemu. 3. a) Niezależnie od ust. 1 i po wcześniejszym powiadomieniu Komisji przez państwo AKP z regionu Pacyfiku, przetworzone produkty rybołówstwa z pozycji 1604 i 1605 przetworzone lub wyprodukowane w zakładach znajdujących się na lądzie w tym państwie z materiałów niepochodzących z pozycji 0302 lub 0303, które zostały wyładowane w porcie tego państwa, uważane są za poddane wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu na potrzeby art. 2. Powiadomienie przekazywane Komisji zawiera opis korzyści dla rozwoju sektora rybołówstwa w tym państwie oraz niezbędne informacje dotyczące gatunków, których powiadomienie dotyczy, wytwarzanych produktów oraz wskazania odpowiednich wielkości odnoszących się do przedmiotu powiadomienia. b) Najpóźniej trzy lata po powiadomieniu państwo AKP z regionu Pacyfiku sporządza sprawozdanie dla Unii ze stosowania lit. a). c) Lit. a) stosuje się bez uszczerbku dla środków sanitarnych i fitosanitarnych obowiązujących w Unii, skutecznej ochrony zasobów rybołówstwa i zrównoważonego zarządzania nimi oraz wspierania walki z nielegalną, niezgłoszoną i nieuregulowaną działalnością połowową w regionie. 4. Ust. 1, 2 i 3 stosuje się z wyjątkiem przewidzianym w art. 5. Artykuł 5 Niewystarczająca obróbka lub niewystarczające przetworzenie 1. Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub niewystarczające przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 4 zostały spełnione: a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktu w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, dwutlenku siarki lub w innych roztworach wodnych, usuwanie zniszczonych części i tym podobne czynności); b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, odsiewaniu lub przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dopasowywaniu (włącznie z przygotowywaniem zestawów artykułów), myciu, malowaniu, rozcinaniu; c) zmiana opakowań oraz dzielenie i łączenie opakowań; d) proste umieszczanie w butelkach, flakonach, torbach, pokrowcach, pudełkach, mocowanie do kartonów lub desek itd. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem; e) umieszczanie znaków, etykiet i innych podobnych znaków odróżniających na produktach lub ich opakowaniach; f) zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z innymi materiałami; g) prosty montaż części składowych w celu otrzymania kompletnego produktu; h) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)–g); i) ubój zwierząt; j) łuskanie, częściowe lub całkowite bielenie, polerowanie i glazurowanie zbóż lub ryżu; k) czynności polegające na barwieniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru; l) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw. 2. Przy określaniu, czy obróbkę albo przetwarzanie danego produktu należy uważać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1, należy uwzględnić łącznie wszystkie czynności, jakim został poddany produkt w państwach AKP lub w Unii. Artykuł 6 Kumulacja pochodzenia 1. Materiały pochodzące z Unii lub z KTZ uznaje się za materiały pochodzące z państw AKP, jeżeli zawarto je w produkcie uzyskanym w tych państwach. Poddawanie tych produktów wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetwarzaniu nie jest niezbędne, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie, którym je poddano, wykraczają poza te, o których mowa w art. 5. 2. Obróbkę i przetworzenie przeprowadzone w Unii lub KTZ uznaje się za przeprowadzone w państwach AKP, jeżeli materiały poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu w państwach AKP w zakresie wykraczającym poza obróbkę lub przetworzenie, o których mowa w art. 5. 3. Na potrzeby ustalenia, czy produkty pochodzą z KTZ, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego załącznika. 4. W odniesieniu do produktów wymienionych w dodatku 10, przepisy niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie od dnia 1 października 2015 r. 5. Z zastrzeżeniem ust. 6, 7, 8, i 11, materiały pochodzące z Republiki Południowej Afryki uznaje się za pochodzące z państw AKP, jeżeli zawarto je w produkcie uzyskanym w tych państwach, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie, którym został on poddany, wykraczają poza obróbkę lub przetworzenie, o których mowa w art. 5. Nie jest niezbędne, aby materiały te przeszły wystarczającą obróbkę lub zostały wystarczająco przetworzone. 6. Produkty, które nabyły status produktów pochodzących na mocy ust. 5, są nadal uznawane za produkty pochodzące z państw AKP wyłącznie wtedy, gdy ich wartość tam dodana przekracza wartość użytych materiałów pochodzących z Republiki Południowej Afryki. Jeżeli tak nie jest, przedmiotowe produkty uznaje się za pochodzące z Republiki Południowej Afryki. Przy ustalaniu pochodzenia nie należy brać pod uwagę materiałów pochodzących z Republiki Południowej Afryki, które poddano wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu w państwach AKP. 7. Kumulacji przewidzianej w ust. 5 nie stosuje się do produktów wymienionych w dodatkach 7, 10 i 11. 8. Kumulację przewidzianą w ust. 5 stosuje się do produktów wymienionych w dodatku 8 wyłącznie po zniesieniu taryf celnych dotyczących tych produktów w ramach umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy. Komisja publikuje datę spełnienia warunków niniejszego ustępu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C). 9. Bez uszczerbku dla ust. 7 i 8, obróbkę i przetworzenie przeprowadzone w Republice Południowej Afryki uznaje się za przeprowadzone w innym państwie członkowskim Unii Celnej Afryki Południowej (SACU), będącym państwem AKP, jeżeli materiały poddaje się dalszej obróbce i przetworzeniu w tym państwie członkowskim SACU. 10. Bez uszczerbku dla ust. 7 i 8, na wniosek państw AKP, obróbkę i przetworzenie przeprowadzone w Afryce Południowej uznaje się za przeprowadzone w państwach AKP, jeżeli w związku z umową o regionalnej integracji gospodarczej materiały poddaje się obróbce lub przetworzeniu następczemu w państwie AKP. 11. Decyzje w sprawie wniosków państw AKP podejmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5 niniejszego rozporządzenia. 12. Kumulacja przewidziana w ust. 5 może być stosowana wyłącznie wtedy, gdy wykorzystywane materiały pochodzące z Republiki Południowej Afryki nabyły status produktów pochodzących w drodze stosowania reguł pochodzenia identycznych z regułami określonymi w niniejszym załączniku. Kumulacja przewidziana w ust. 9 i 10 może być stosowana wyłącznie poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami określonymi w niniejszym załączniku. 13. Na wniosek państw AKP materiały pochodzące z sąsiadującego kraju rozwijającego się innego niż państwo AKP, należącego do spójnego geograficznie regionu uznaje się za materiały pochodzące z państw AKP, jeżeli zawarto je w produkcie uzyskanym w tych państwach. Poddawanie takich materiałów wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu nie jest niezbędne, pod warunkiem że: — obróbka lub przetwarzanie przeprowadzone w państwie AKP wykracza poza obróbkę lub przetwarzanie, o których mowa w art. 5, — państwa AKP, Unia i inne kraje zainteresowane zawarły umowę w sprawie właściwych procedur administracyjnych, które zapewniają właściwe wykonanie niniejszego ustępu. Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów z tuńczyka sklasyfikowanych w zharmonizowanym systemie w dziale 3 lub 16 oraz do produktów z ryżu objętych pozycją taryfową 1006. Na potrzeby ustalenia, czy produkty pochodzą z sąsiadującego kraju rozwijającego się, stosuje się przepisy niniejszego załącznika. Decyzje w sprawie wniosków państw AKP podejmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5 niniejszego rozporządzenia. Decyzje takie określają również produkty, w przypadku których nie można wyrazić zgody na stosowanie kumulacji przewidzianej w niniejszym ustępie. Artykuł 7 Jednostka kwalifikacyjna 1. Jednostką kwalifikacyjną na potrzeby stosowania niniejszego załącznika jest dany produkt, który uważa się za jednostkę podstawową dla klasyfikacji w nomenklaturze zharmonizowanego systemu. Oznacza to, że: a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu artykułów sklasyfikowany jest na warunkach przewidzianych w zharmonizowanym systemie w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość; b) jeżeli przesyłka składa się z szeregu identycznych produktów sklasyfikowanych w tej samej pozycji zharmonizowanego systemu, to każdy produkt jest traktowany indywidualnie na potrzeby stosowania niniejszego załącznika. 2. Jeżeli, zgodnie z regułą ogólną 5 zharmonizowanego systemu, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia. Artykuł 8 Akcesoria, części zamienne i narzędzia Akcesoria, części zamienne i narzędzia wysyłane z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w jego cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, uważa się za stanowiące całość z przedmiotowym urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem. Artykuł 9 Zestawy Zestawy, jak zdefiniowano w regule ogólnej 3 zharmonizowanego systemu, są uważane za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Niemniej jednak jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, cały zestaw uważa się za posiadający status pochodzenia pod warunkiem, że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny zestawu ex-works. Artykuł 10 Elementy neutralne Aby ustalić, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania: a) energii i paliwa; b) instalacji i wyposażenia; c) maszyn i narzędzi; d) towarów, które nie wchodzą w końcowy skład produktu i nie są do tego przeznaczone. TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 11 Zasada terytorialności 1. Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 6, warunki dotyczące nabywania statusu pochodzenia określone w tytule II muszą być spełnione w sposób ciągły w państwach AKP. 2. Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 6, w przypadku powrotu towarów posiadających status pochodzenia, wywiezionych z państw AKP, Unii lub KTZ do innego państwa, towary takie uznawane są za niepochodzące, chyba że istnieje możliwość wykazania przed organami celnymi, że: a) towary powracające są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione; oraz b) nie zostały one poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w państwie, do którego zostały wywiezione lub gdy były przedmiotem wywozu. Artykuł 12 Transport bezpośredni 1. Traktowanie preferencyjne, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, stosuje się wyłącznie do produktów spełniających wymogi niniejszego załącznika, przewożonych bezpośrednio między terytoriami państw AKP, Unii, KTZ lub Republiki Południowej Afryki na potrzeby art. 6, bez wprowadzania ich na terytorium innego państwa. Jednakże produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę można przewozić przez inne terytoria oraz, w razie konieczności, przeładowywać je lub czasowo składować na tych terytoriach, pod warunkiem że pozostają pod dozorem organów celnych w państwie tranzytu lub składowania i nie są poddawane żadnym czynnościom, poza rozładunkiem, przeładunkiem lub czynnościami mającymi na celu zachowanie ich w dobrym stanie. Produkty pochodzące mogą być transportowane rurociągiem przez terytorium inne niż terytorium państwa AKP lub Unii. 2. Dowody poświadczające, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, dostarcza się organom celnym państwa przywozu poprzez okazanie: a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z państwa wywozu przez państwo tranzytu; lub b) świadectwa wystawionego przez organy celne państwa tranzytu: (i) zawierającego dokładny opis produktów; (ii) wskazującego datę rozładunku i ponownego załadunku produktów, ze wskazaniem, w odpowiednich przypadkach, nazw wykorzystanych statków lub innych środków transportu; oraz (iii) poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w państwie tranzytu; lub c) w przypadku braku powyższych, jakichkolwiek dokumentów poświadczających. Artykuł 13 Wystawy 1. Produkty pochodzące, wysłane z państwa AKP na wystawę w kraju lub terytorium innym niż określone w art. 6, oraz sprzedane po wystawie w celu przywozu do Unii, przy przywozie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że istnieje możliwość wykazania przed organami celnymi, że: a) eksporter wysłał te produkty z państwa AKP do kraju lub terytorium, w którym odbywa się wystawa, i prezentował je na tej wystawie; b) produkty zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez tego eksportera osobie w Unii; c) produkty zostały wysłane podczas wystawy lub bezpośrednio po niej w państwie, w jakim zostały przesłane na wystawę; oraz d) produkty nie były, od momentu ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na wystawie. 2. Dowód pochodzenia zostaje wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami tytułu IV i przedłożony organom celnym państwa przywozu w normalnym trybie. Wskazuje się w nim nazwę i adres wystawy. Gdy jest to niezbędne, może być wymagana dodatkowa dokumentacja dotycząca warunków, na których produkty były wystawione. 3. Ust. 1 stosuje się do wystaw handlowych, przemysłowych, rolniczych lub rzemieślniczych, targów lub podobnych wystaw publicznych albo pokazów, które nie są organizowane w celach prywatnych, w sklepach lub pomieszczeniach handlowych przeznaczonych do sprzedaży produktów zagranicznych, oraz podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym. TYTUŁ IV DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 14 Wymogi ogólne 1. Produkty pochodzące z państw AKP przy ich przywozie do Unii podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem przedłożenia: a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór znajduje się w dodatku 3; lub b) w przypadkach określonych w art. 19 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej „deklaracją na fakturze”, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, na którym przedmiotowe produkty są opisane na tyle szczegółowo, że możliwa jest ich identyfikacja. Treść deklaracji na fakturze znajduje się w dodatku 4. 2. Niezależnie od ust. 1, produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego załącznika, w przypadkach określonych w art. 25, korzystają z przepisów niniejszego rozporządzenia bez konieczności składania żadnego z dokumentów, o których mowa w ust. 1. Artykuł 15 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 1. Świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez organy celne państwa wywozu, na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela, na odpowiedzialność eksportera. 2. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia świadectwo przewozowe EUR.1 oraz formularz wniosku, których wzory znajdują się w dodatku 3. Formularze te wypełnia się zgodnie z przepisami niniejszego załącznika. W przypadku gdy wnioski wypełniane są ręcznie, należy wypełniać je literami drukowanymi, tuszem. Opis produktów zamieszcza się w polu do tego przeznaczonym bez pozostawiania wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, nakreśla się linię poziomą poniżej ostatniego wiersza opisu oraz przekreśla puste miejsce. 3. Eksporter wnioskujący o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 pozostaje gotowy do przedłożenia w każdym momencie, na wniosek organów celnych państwa AKP wywozu, w którym wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR.1, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających pochodzenie danych produktów, jak również spełnienie pozostałych wymagań niniejszego załącznika. 4. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiane jest przez organy celne państwa AKP, jeżeli przedmiotowe produkty mogą zostać uznane za produkty pochodzące z państw AKP lub z jednego z innych krajów lub terytoriów określonych w art. 6, oraz jeżeli spełniają pozostałe wymogi niniejszego załącznika. 5. Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i spełnienia innych wymogów niniejszego załącznika. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną. Organy celne wystawiające świadectwo zapewnią także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania wpisów w sposób oszukańczy. 6. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 wskazuje się w polu 11 świadectwa. 7. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają organy celne i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zapewnienia. Artykuł 16 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną 1. Niezależnie od art. 15 ust. 7 świadectwo przewozowe EUR.1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli: a) nie zostało wystawione w chwili dokonywania wywozu z powodu błędu lub niezamierzonych pominięć lub zaistnienia innych szczególnych okoliczności; lub b) wykazano przed organami celnymi, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale nie zostało z przyczyn technicznych przyjęte przy przywozie. 2. Na potrzeby stosowania ust. 1 eksporter wskazuje we wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1, oraz podaje przyczyny wystąpienia z tym wnioskiem. 3. Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach. 4. W świadectwach przewozowych EUR.1 wystawionych z mocą wsteczną umieszcza się następującą adnotację: „ISSUED RETROSPECTIVELY” 5. Adnotację, o której mowa w ust. 4, umieszcza się w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1. Artykuł 17 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, z wnioskiem o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu. 2. Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następującą adnotację: „DUPLICATE” 3. Adnotację, o której mowa w ust. 2, umieszcza się w polu 7 duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1. 4. Duplikat, który opatruje się datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, jest skuteczny od tej daty. Artykuł 18 Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio W przypadku gdy produkty posiadające status pochodzenia pozostają pod dozorem urzędu celnego w państwie AKP lub w Unii, istnieje możliwość zastąpienia oryginalnego dowodu pochodzenia jednym lub więcej świadectwami przewozowymi EUR.1, w celu wysłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca na terenie państw AKP lub Unii. Zastępcze świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane są przez urząd celny, pod którego dozorem znajdują się produkty. Artykuł 19 Warunki sporządzania deklaracji na fakturze 1. Deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 14 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona przez: a) upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 20; lub b) eksportera przesyłki składającej się z jednego lub więcej opakowań zawierających produkty pochodzące, których ogólna wartość nie przekracza 6 000 EUR. 2. Deklarację na fakturze można sporządzić, jeżeli dane produkty mogą zastać uznane za pochodzące z państw AKP lub z jednego z innych krajów lub terytoriów określonych w art. 6 oraz jeżeli spełniają one warunki niniejszego załącznika. 3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze pozostaje gotowy do przedłożenia w każdym momencie, na wniosek organów celnych państwa wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszego załącznika. 4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze, wypisując maszynowo, stemplując bądź drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której tekst znajduje się w dodatku 4, w jednym z języków określonych w tym dodatku oraz zgodnie z prawem państwa wywozu. Jeżeli deklarację sporządzono ręcznie, należy ją sporządzić tuszem i drukowanymi literami. 5. Deklaracje na fakturze są opatrzone własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 20 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym państwa wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację na fakturze, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie. 6. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty, do których się ona odnosi, są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że zostanie ona przedstawiona w państwie przywozu nie później niż dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi. Artykuł 20 Upoważniony eksporter 1. Organy celne państwa wywozu mogą upoważnić eksportera, który dokonuje częstych wysyłek produktów na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, aby sporządzał deklaracje na fakturze niezależnie od wartości danych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie udziela organom celnym wszelkich gwarancji niezbędnych do zweryfikowania pochodzenia produktów, jak również spełnienia pozostałych wymogów niniejszego załącznika. 2. Organy celne państwa wywozu mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe. 3. Organy celne państwa wywozu przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który umieszczany jest na deklaracji na fakturze. 4. Korzystanie z upoważnienia przez upoważnionego eksportera jest monitorowane przez organy celne państwa wywozu. 5. Organy celne państwa wywozu mogą w każdym momencie cofnąć upoważnienie. Następuje to w przypadku, gdy upoważniony eksporter przestaje wywiązywać się z gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub wykorzystuje przyznane mu upoważnienie w inny niewłaściwy sposób. Artykuł 21 Okres ważności dowodu pochodzenia 1. Dowód pochodzenia jest ważny przez okres dziesięciu miesięcy od dnia wystawienia w państwie wywozu i przedkłada się go organom celnym państwa przywozu w tym okresie. 2. Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym państwa przywozu po zakończeniu okresu do ich przedłożenia określonego w ust. 1 mogą zostać przyjęte na potrzeby stosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli fakt nieprzedłożenia tych dokumentów przed końcem ustalonego okresu jest spowodowany wyjątkowymi okolicznościami. 3. W pozostałych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne państwa przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed końcem tego ustalonego okresu. Artykuł 22 Procedura tranzytowa Jeżeli produkty wkraczają na terytorium państwa AKP innego niż państwo pochodzenia, kolejny okres ważności, trwający cztery miesiące, rozpoczyna się z datą, z którą organy celne państwa tranzytowego zamieszczą w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1 następujące dane: — termin „tranzyt”, — nazwę państwa tranzytowego, — oficjalną pieczęć, której wzór udostępniono Komisji zgodnie z art. 31, oraz — datę poświadczenia. Artykuł 23 Przedkładanie dowodu pochodzenia Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym państwa przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi w tym państwie. Organy te mogą zażądać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz zażądać, aby do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie importera, że produkty spełniają warunki wymagane do stosowania niniejszego rozporządzenia. Artykuł 24 Przywóz partiami Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne państwa przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu reguły ogólnej 2 lit. a) zharmonizowanego systemu, należące do sekcji XVI i XVII lub objęte pozycjami 7308 i 9406 zharmonizowanego systemu, przywożone są partiami, organom celnym przedstawiany jest jeden dowód pochodzenia przy przywozie pierwszej partii. Artykuł 25 Zwolnienie z dowodu pochodzenia 1. Produkty wysłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych są uznawane za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego załącznika oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego oświadczenia. W przypadku przesyłek pocztowych oświadczenie to może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru. 2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeżeli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. 3. Ponadto łączna wartość takich produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek i 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych. Artykuł 26 Procedura informacyjna do celów kumulacji 1. Jeżeli stosuje się art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1, dowód statusu pochodzenia materiałów pochodzących z państw AKP, Unii lub KTZ w rozumieniu niniejszego załącznika stanowią świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja dostawcy, której wzór zamieszczono w dodatku 5A, przedłożone przez eksportera z państwa AKP lub KTZ, z którego pochodzą materiały. 2. Jeżeli stosuje się art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 2 i 9, dowód obróbki lub przetworzenia przeprowadzonego w innych państwach AKP, Unii, KTZ lub w Republice Południowej Afryki stanowi deklaracja dostawcy, której wzór znajduje się w dodatku 5B, przedłożona przez eksportera z państwa lub KTZ, z którego pochodzą materiały. 3. Dostawca w przypadku każdej przesyłki materiałów sporządza odrębną deklarację na fakturze handlowej dotyczącej tej wysyłki lub w załączniku do faktury lub w specyfikacji wysyłkowej, lub innym dokumencie handlowym dotyczącym tej wysyłki, opisującym przedmiotowe materiały w sposób umożliwiający ich identyfikację. 4. Deklarację dostawcy można sporządzić na gotowym formularzu. 5. Deklaracje dostawców opatruje się własnoręcznym podpisem. Jednakże jeżeli fakturę oraz deklarację dostawcy sporządza się przy użyciu metod elektronicznego przetwarzania danych, deklaracja dostawcy nie musi być opatrzona własnoręcznym podpisem, pod warunkiem że tożsamość pracownika odpowiedzialnego za sporządzenie deklaracji w przedsiębiorstwie dostawczym określono w sposób zadowalający organy celne w państwie, w którym sporządzono deklaracje dostawców. Te organy celne mogą określić warunki stosowania przepisów niniejszego ustępu. 6. Deklaracje dostawców przedkłada się właściwemu urzędowi celnemu w wywożącym państwie AKP, do którego zwrócono się o wydanie świadectwa przewozowego EUR.1. Artykuł 27 Dokumenty potwierdzające Dokumentami określonymi w art. 15 ust. 3 i art. 19 ust. 3, stosowanymi na potrzeby wykazania, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją na fakturze można uznać za produkty pochodzące z państwa AKP lub z jednego z krajów lub terytoriów wymienionych w art. 6 oraz że spełniają one pozostałe wymogi niniejszego załącznika, mogą być między innymi: a) bezpośredni dowód operacji przeprowadzonych przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych towarów, zawarty na przykład w rachunkach lub dokumentach księgowych eksportera lub dostawcy; b) dokumenty potwierdzające status pochodzenia wykorzystanych materiałów, wydane lub sporządzone w państwie AKP lub w jednym z krajów lub terytoriów określonych w art. 6, w przypadku gdy dokumenty te są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym; c) dokumenty potwierdzające dokonanie przetworzenia lub obróbki materiałów w państwach AKP, Unii lub w KTZ, wystawione lub sporządzone w państwie AKP, w Unii lub w KTZ, w przypadku gdy dokumenty te są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym; d) świadectwa przewozowe EUR.1 lub deklaracje na fakturach, potwierdzające statusu pochodzenia zastosowanych materiałów, wystawione lub sporządzone w państwach AKP lub w jednym z innych krajów lub terytoriów określonych w art. 6, zgodnie z niniejszym załącznikiem. Artykuł 28 Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów potwierdzających 1. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 przechowuje dokumenty, o których mowa w art. 15 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat. 2. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji na fakturze, jak również dokumenty, o których mowa w art. 19 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat. 3. Organy celne państwa wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 przechowują formularz wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 2, przez okres co najmniej trzech lat. 4. Organy celne państwa przywozu przechowują przedłożone im świadectwa przewozowe EUR.1 i deklaracje na fakturze przez okres co najmniej trzech lat. Artykuł 29 Niezgodności i błędy formalne 1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami zawartymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie powoduje samo w sobie nieważności dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom. 2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia danego dokumentu, jeżeli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie. Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro 1. Na potrzeby stosowania art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, kwoty wyrażone w walucie krajowej państwa AKP, państwa członkowskiego oraz innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 6, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, są określane corocznie przez dane państwa. 2. Przesyłka korzysta z przepisów art. 19 ust. 1 lit. b) lub art. 25 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą określoną przez zainteresowane państwo. 3. Kwoty podawane w jakiejkolwiek walucie krajowej stanowią równowartość kwot wyrażonych w euro według kursu z pierwszego dnia roboczego października każdego roku. Kwoty wyrażone w walutach krajowych zgłaszane są Komisji do dnia 15 października i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja powiadamia pozostałe państwa o wysokości kwot wyrażonych w walutach krajowych. 4. Dane państwo może zaokrąglić w górę lub w dół kwotę wynikającą z przeliczenia kwoty w euro na swoją walutę narodową. Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty otrzymanej po przeliczeniu o więcej niż 5 %. Państwo może pozostawić bez zmian kwoty wyrażone w walucie krajowej stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, jeżeli w wyniku corocznego ich dostosowywania przewidzianego w ust. 3 kwoty te po dokonaniu przeliczenia, a przed zaokrągleniem, ulegają podwyższeniu o nie więcej niż 15 % równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej. Równowartość kwoty wyrażonej w walucie krajowej może być pozostawiona bez zmian, jeżeli przeliczenie spowodowałoby obniżenie jej wartości. 5. Kwoty wyrażone w euro są poddawane przeglądowi przez Komisję. Dokonując tego przeglądu, Komisja rozważa, na ile pożądane jest zachowanie skutków przedmiotowych ograniczeń według wartości rzeczywistych. W tym celu może ona podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro. TYTUŁ V UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ Artykuł 31 Wzajemna pomoc 1. Państwa AKP przekazują Komisji wzory odcisków używanych pieczęci wraz z adresami organów celnych właściwych w zakresie wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 i przeprowadzania następczych weryfikacji tych świadectw i deklaracji na fakturach. Świadectwa przewozowe EUR.1 oraz deklaracje na fakturze są akceptowane na potrzeby stosowania traktowania preferencyjnego od dnia otrzymania informacji przez Komisję. Komisja przekazuje te informacje organom celnym państw członkowskich. 2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego załącznika Unia, KTZ i państwa AKP udzielają sobie wzajemnej pomocy, za pośrednictwem właściwych organów administracji celnej, w zakresie sprawdzania autentyczności świadectw przewozowych EUR.1, deklaracji na fakturach lub deklaracji dostawcy oraz poprawności informacji podanych w tych dokumentach. Konsultowane organy dostarczają wszelkich istotnych informacji dotyczących warunków, w których wyprodukowano produkt, wskazując w szczególności warunki, zgodnie z którymi w poszczególnych zainteresowanych państwach AKP, państwach członkowskich i KTZ reguły pochodzenia są przestrzegane. Artykuł 32 Weryfikacja dowodów pochodzenia 1. Następcze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne państwa przywozu mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego załącznika. 2. Na potrzeby stosowania ust. 1 organy celne państwa przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 oraz fakturę, jeżeli została ona przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów organom celnym państwa wywozu, podając w stosownych przypadkach powody złożenia wniosku o weryfikację. Wszelkie otrzymane dokumenty i informacje świadczące o tym, że informacja podana w dowodzie pochodzenia nie jest prawidłowa, przekazuje się wraz z wnioskiem o weryfikację. 3. Weryfikację przeprowadzają organy celne państwa wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub wszelkie inne kontrole, które uznają za stosowne. 4. Jeżeli organy celne państwa przywozu podejmą decyzję zawieszającą przyznanie preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem podjęcia wobec nich wszelkich niezbędnych środków ostrożności, jakie uznają za niezbędne. 5. Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację zostaną jak najszybciej poinformowane o jej wynikach. Wyniki te muszą wyraźnie określać, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty można uznać za pochodzące z państw AKP lub z jednego z innych krajów lub terytoriów określonych w art. 6 oraz za spełniające pozostałe wymogi niniejszego załącznika. 6. Jeżeli w przypadkach uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia przedstawienia wniosku o weryfikację lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, odmówią przyznania uprawnienia do preferencji. 7. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub wszelkie inne dostępne informacje wskazują, że naruszone zostały przepisy niniejszego załącznika, podejmowane jest, z zachowaniem należytej pilności, odpowiednie postępowanie wyjaśniające w celu stwierdzenia takich naruszeń i zapobieżenia im. Artykuł 33 Weryfikacja deklaracji dostawców 1. Weryfikację deklaracji dostawców przeprowadza się wyrywkowo lub jeżeli organy celne państwa przywożącego mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności dokumentu lub poprawności, czy też kompletności informacji dotyczących faktycznego pochodzenia przedmiotowych materiałów. 2. Organy celne, którym przedłożono deklarację dostawcy, mogą zażądać od organów celnych państwa, w którym sporządzono deklarację, wydania świadectwa, którego wzór znajduje się w dodatku 6. Alternatywnie, organy celne, którym przedłożono deklarację dostawcy, mogą zażądać od eksportera przedłożenia świadectwa informacyjnego wydanego przez organy celne państwa, w którym sporządzono deklarację. Urząd wydający świadectwo informacyjne przechowuje kopię tego świadectwa przynajmniej przez trzy lata. 3. Organy celne wnioskujące o weryfikację są jak najszybciej informowane o wynikach weryfikacji. Wyniki muszą jednoznacznie wskazywać, czy deklaracja dotycząca statusu materiałów jest prawidłowa. 4. Na potrzeby weryfikacji dostawcy przechowują kopię dokumentu zawierającego deklarację oraz wszystkie niezbędne dowody wykazujące prawdziwy status materiałów nie krócej niż przez okres trzech lat. 5. Organy celne państwa, w którym sporządzono deklarację dostawcy, mają prawo do żądania złożenia wszelkich dowodów lub przeprowadzenia każdej kontroli, którą uznają za właściwą w celu sprawdzenia poprawności każdej deklaracji dostawcy. 6. Świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklarację na fakturze sporządzoną w oparciu o nieprawidłową deklarację dostawcy uznaje się za nieważną. Artykuł 34 Sankcje Sankcjom podlega każdy, kto sporządza lub przyczynia się do sporządzenia dokumentu zawierającego nieprawdziwe informacje w celu uzyskania traktowania preferencyjnego dla produktów. Artykuł 35 Strefy wolnocłowe 1. Podjęte zostaną wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby produkty znajdujące się w obrocie handlowym przy zastosowaniu dowodu pochodzenia lub deklaracji dostawcy, które w trakcie przewozu znajdują się na terenie strefy wolnocłowej położonej na terenie państw AKP, nie zostały zastąpione przez inne towary oraz aby nie były poddawane żadnym czynnościom poza zwykłymi czynnościami mającymi na celu zapobieżenie ich zepsuciu. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli produkty pochodzące są przywożone do strefy wolnocłowej przy zastosowaniu dowodu pochodzenia oraz są poddawane obróbce i przetwarzaniu, zainteresowane organy, na wniosek eksportera, wydają nowe świadectwo przewozowe EUR.1, pod warunkiem że przeprowadzona obróbka lub przetwarzanie są zgodne z przepisami niniejszego załącznika. Artykuł 36 Odstępstwa 1. Komisja z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek państwa beneficjenta może przyznać państwu beneficjentowi tymczasowe odstępstwo od przepisów niniejszego załącznika, jeżeli: a) czynniki wewnętrzne lub zewnętrzne tymczasowo pozbawiają go możliwości przestrzegania reguł uzyskiwania statusu pochodzenia ustanowionych w niniejszym załączniku w przypadku, gdy mógł ich przestrzegać wcześniej; lub b) potrzebuje ono czasu na przygotowanie się do przestrzegania reguł uzyskiwania statusu pochodzenia ustanowionych w niniejszym załączniku. 2. Takie tymczasowe odstępstwo jest ograniczone do okresu trwania skutków czynników wewnętrznych lub zewnętrznych stanowiących podstawę dla jego przyznania lub przez okres potrzebny państwu beneficjentowi do osiągnięcia zgodności z regułami. 3. Wniosek o odstępstwo przedkłada się na piśmie Komisji. Wniosek zawiera przyczyny, o których mowa w ust. 1, ze względu na które wnioskowane jest odstępstwo, oraz odpowiednie dokumenty potwierdzające. 4. Środki na podstawie przepisów niniejszego artykułu przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 19 ust. 5 niniejszego rozporządzenia. Unia rozpatrzy pozytywnie wszystkie wnioski państw AKP, które są należycie uzasadnione zgodnie z niniejszym artykułem i które nie mogą spowodować poważnego zagrożenia dla ustanowionego przemysłu unijnego. TYTUŁ VI CEUTA I MELILLA Artykuł 37 Warunki specjalne 1. Używane w niniejszym załączniku wyrażenie „Unia” nie obejmuje Ceuty i Melilli. Wyrażenie „produkty pochodzące z Unii” nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli. 2. Przepisy niniejszego załącznika stosuje się odpowiednio przy stwierdzaniu, czy produkty można uznać za pochodzące z państw AKP z chwilą ich przywozu do Ceuty i Melilli. 3. W przypadku gdy produkty w całości uzyskane w Ceucie, Melilli lub w Unii poddaje się obróbce i przetwarzaniu w państwach AKP, uznaje się je za całkowicie uzyskane w państwach AKP. 4. Obróbka lub przetwarzanie przeprowadzane w Ceucie, Melilli lub w Unii uznaje się za przeprowadzone w państwach AKP, jeżeli materiały poddawane są dalszej obróbce lub przetworzeniu w państwach AKP. 5. Na potrzeby stosowania ust. 3 i 4 niniejszego artykułu za obróbkę lub przetworzenie nie uznaje się czynności niewystarczających określonych w art. 5. 6. Ceutę i Melillę uważa się za jedno terytorium. TYTUŁ VII PRZEPISY KOŃCOWE Artykuł 38 Dodatki Dodatki do niniejszego załącznika stanowią jego integralną część. Dodatek 1 Uwagi wprowadzające do wykazu w dodatku 2 Uwaga 1: Wykaz określa warunki, które muszą spełniać wszystkie produkty, by zostać uznane za poddane wystarczającej obróbce lub wystarczającemu przetworzeniu w rozumieniu art. 4 załącznika 2. Uwaga 2: 1. Pierwsze dwie kolumny w wykazie zawierają opis uzyskanego produktu. Pierwsza kolumna podaje numer pozycji lub numer działu stosowany w zharmonizowanym systemie, natomiast druga zawiera opis towarów zastosowany w danym systemie w odniesieniu do tej pozycji lub tego działu. W kolumnach 3 lub 4 określono regułę dotyczącą każdego wpisu w pierwszych dwóch kolumnach. Jeżeli, jak to ma miejsce w niektórych przypadkach, wpis w pierwszej kolumnie jest poprzedzony oznaczeniem „ex”, oznacza to, że reguły określone w kolumnach 3 lub 4 stosuje się tylko do części tej pozycji, zgodnie z opisem w kolumnie 2. 2. W przypadku gdy w kolumnie 1 zgrupowano kilka numerów pozycji lub podano numer działu, w związku z czym opis produktów w kolumnie 2 ma charakter ogólny, do wszystkich produktów, które w zharmonizowanym systemie są sklasyfikowane w pozycjach danego działu lub w dowolnych pozycjach zgrupowanych w kolumnie 1, stosuje się łączną regułę dotyczącą kolumny 3 lub 4. 3. W przypadku gdy do różnych produktów z danej pozycji stosuje się różne reguły podane w wykazie, każde tiret zawiera wyszczególnienie części pozycji objętej odpowiednimi regułami z kolumny 3 lub 4. 4. W przypadku gdy wpisowi w pierwszych dwóch kolumnach odpowiada reguła określona zarówno w kolumnie 3, jak i w kolumnie 4, eksporter może wybrać zastosowanie albo reguły określonej w kolumnie 3, albo reguły określonej w kolumnie 4. Jeżeli żadna reguła pochodzenia nie jest podana w kolumnie 4, stosuje się regułę określoną w kolumnie 3. Uwaga 3: 1. Art. 4 niniejszego załącznika dotyczący produktów, które nabyły status produktów pochodzących wykorzystywanych do wytwarzania innych produktów, stosuje się bez względu na to, czy status ten został nabyty w zakładzie, w którym wykorzystuje się te produkty, czy w innym zakładzie na terytorium Unii lub państw AKP. Przykład: Silnik z pozycji 8407, w odniesieniu do którego przewidziana reguła stwierdza, że wartość materiałów niepochodzących, stanowiących jego elementy składowe, nie może przekroczyć 40 % ceny ex-works, wykonany jest z „innej stali stopowej wstępnie kształtowanej przez kucie” z pozycji ex 7224. Jeżeli odkuwka została wykonana w Unii z niepochodzącej wlewki, to odkuwka nabyła już status pochodzenia w oparciu o regułę dla pozycji ex 7224 w wykazie. W związku z tym przy obliczaniu wartości silnika odkuwkę można potraktować jako proces o statusie pochodzenia, bez względu na to, czy silnik został wyprodukowany w tym samym zakładzie, czy w innym zakładzie w Unii. Wartość niepochodzącej wlewki nie jest więc brana pod uwagę przy sumowaniu wartości użytych materiałów niepochodzących. 2. Reguła podana w wykazie określa minimalny, wymagany zakres obróbki lub przetwarzania, a przeprowadzanie dalszej obróbki lub dalszego przetwarzania również powoduje nadanie statusu pochodzenia; przeprowadzenie mniejszego zakresu obróbki lub przetworzenia nie może zaś decydować o przyznaniu produktowi statusu produktu pochodzącego. W związku z tym, jeżeli reguła przewiduje, że na pewnym etapie wytwarzania można wykorzystać materiał niepochodzący, wykorzystanie takiego materiału na wcześniejszym etapie wytwarzania jest dozwolone, natomiast nie jest dozwolone na późniejszym etapie wytwarzania. 3. Bez uszczerbku dla uwagi 3.2, gdy reguła stanowi, że mogą być użyte „materiały z jakiejkolwiek pozycji”, to materiały objęte tą samą pozycją co produkt mogą być również użyte, jednak z uwzględnieniem specyficznych ograniczeń, jakie mogą być również zawarte w regule. Wyrażenie „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, włącznie z innymi materiałami objętymi pozycją …” oznacza jednak, że można wykorzystać wyłącznie materiały sklasyfikowane do tej samej pozycji co produkt, o innym opisie niż opis danego produktu w kolumnie 2 wykazu. 4. Jeżeli reguła podana w wykazie określa, że produkt może zostać wytworzony z więcej niż jednego materiału, oznacza to, że można wykorzystać jeden materiał lub większą liczbę materiałów. Nie oznacza to, że należy użyć wszystkich materiałów. Przykład: Reguła dotycząca tkanin z pozycji 5208–5212 przewiduje, że można wykorzystać włókna naturalne oraz że oprócz innych materiałów można również wykorzystać materiały chemiczne. Reguła ta nie oznacza, że należy używać zarówno włókien naturalnych, jak i materiałów chemicznych; możliwe jest wykorzystanie jednego, dowolnego materiału lub obu rodzajów materiałów. 5. Jeżeli zamieszczona w wykazie reguła przewiduje, że produkt musi być wytworzony z określonego materiału, warunek ten nie wyklucza stosowania innych materiałów, które ze względu na właściwe im cechy nie mogą spełnić warunków reguły. (Zob. również: uwaga 6.3 poniżej w odniesieniu do wyrobów włókienniczych). Przykład: Reguła dotycząca przetworów spożywczych z pozycji 1904, która szczególnie wyklucza zboża i ich pochodne, nie wyklucza wykorzystania soli mineralnych, środków chemicznych i innych dodatków, które nie są wyprodukowane ze zbóż. Jednakże nie ma to zastosowania do produktów, które chociaż nie mogą być wytwarzane ze szczególnych materiałów określonych w wykazie, mogą być wytwarzane z tego samego rodzaju materiału na wcześniejszym etapie produkcji. Przykład: W przypadku artykułów odzieżowych z ex działu 62 wytworzonych z materiałów nietkanych, jeżeli dla tej klasy artykułów dozwolone jest wyłącznie stosowanie niepochodzącej przędzy, nie jest możliwe użycie jako materiału wyjściowego materiału nietkanego – nawet jeżeli materiałów nietkanych nie można wykonać z przędzy. W takich przypadkach materiałem wyjściowym produkcji byłby materiał wykorzystywany na etapie produkcji wcześniejszym niż etap zastosowania przędzy – to znaczy materiał wykorzystywany na etapie włókien. 6. W przypadku gdy w regule w wykazie maksymalna wartość materiałów niepochodzących, które mogą być użyte, wynosi 2 %, to te wartości procentowe nie mogą być sumowane. Innymi słowy, maksymalna wartość wszystkich wykorzystywanych materiałów niepochodzących nigdy nie może przekroczyć wyższej z podanych wartości procentowych. Ponadto poszczególne wartości procentowe nie mogą przekroczyć wartości podanej w stosunku do materiałów, do których mają one zastosowanie. Uwaga 4: 1. Użyte w wykazie wyrażenie „włókna naturalne” odnosi się do włókien innych niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Jest on zastrzeżony dla etapów produkcji mających miejsce przed przędzeniem, w tym dla odpadów, oraz, o ile nie określono inaczej, obejmuje włókna zgrzeblone, czesane lub w inny sposób przetwarzane, ale nieprzędzone. 2. Wyrażenie „włókna naturalne” obejmuje włosie końskie z pozycji 0503, jedwab z pozycji 5002 i 5003 oraz włókna wełniane, z cienkiej albo grubej sierści zwierzęcej z pozycji 5101–5105, włókna bawełniane z pozycji 5201–5203 i pozostałe włókna roślinne z pozycji 5301–5305. 3. Wyrażenie „pulpa włókiennicza”, „materiały chemiczne” i „materiały papiernicze” są stosowane w wykazie do opisywania materiałów niesklasyfikowanych w działach 50–63, które mogą być używane do wytwarzania włókien sztucznych, syntetycznych, papierniczych lub przędz. 4. Wyrażenie „włókna odcinkowe chemiczne” jest używane w wykazie w odniesieniu do kabli z włókna ciągłego sztucznego lub syntetycznego, włókien odcinkowych lub odpadów z pozycji 5501–5507. Uwaga 5: 1. W przypadku gdy w wykazie znajduje się odniesienie do niniejszej uwagi w stosunku do danego produktu, warunki określone w kolumnie 3 nie mają zastosowania do