Dyrektywa Rady

z dnia 29 października 1990 r.

w sprawie przesyłu energii elektrycznej poprzez sieci przesyłowe

(90/547/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

należy podjąć środki zmierzające do stopniowego utworzenia rynku wewnętrznego w terminie do 31 grudnia 1992 r.; Rada Europejska na swoich kolejnych posiedzeniach, w szczególności na Rodos, uznała potrzebę utworzenia jednolitego, wewnętrznego rynku energii elektrycznej, jego utworzenie, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, umożliwi dalszy rozwój celów energetycznych Wspólnoty;

utworzenie jednolitego rynku wewnętrznego wymaga postępu w integracji europejskiego rynku energetycznego; energia elektryczna stanowi kluczowy element bilansu energetycznego Wspólnoty;

podczas tworzenia wewnętrznego rynku energetycznego, szczególnie w sektorze energii elektrycznej, należy uwzględniać cele spójności gospodarczej i społecznej, tj. gwarancję optymalnych dostaw energii elektrycznej do wszystkich obywateli we wszystkich regionach Wspólnoty, w szczególności w regionach mniej uprzywilejowanych, w celu poprawy i ujednolicenia warunków bytowych i podstaw rozwoju;

polityka energetyczna, w stopniu większym niż jakiekolwiek inne środki zmierzające do budowy rynku wewnętrznego, nie może być realizowana jedynie w celu zmniejszenia kosztów i utrzymania konkurencji, ale musi także uwzględniać konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i zgodności metod wytwarzania energii z wymogami ochrony środowiska naturalnego;

aby osiągnąć ten cel, należy uwzględnić szczególne cechy sektora energetycznego;

wymiana handlowa w zakresie energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia w Europie wzrasta z roku na rok, zaś bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej we Wspólnocie Europejskiej zostałoby zwiększone, a koszty obniżone poprzez koordynację budowy i eksploatacji połączeń, których wymaga tego rodzaju handel;

wymiana energii elektrycznej między sieciami, w oparciu o umowy o minimalnym okresie obowiązywania jednego roku, jest tak intensywna, iż wymaga systematycznego informowania Komisji o propozycjach transakcji i ich skutkach;

intensyfikacja przesyłu między sieciami jest możliwa i pożądana, podobnie jak uwzględnianie priorytetów bezpieczeństwa i jakości dostaw energii elektrycznej; zgodnie z wynikami studiów zwiększona wymiana między sieciami może zminimalizować koszty inwestycji i paliw zaangażowanych przy produkcji i przesyłaniu energii elektrycznej oraz może zapewnić optymalne wykorzystanie środków produkcji i infrastruktury;

nadal istnieją przeszkody w takim handlu w tym zakresie; z wyjątkiem czynników technicznych i cech samych sieci, przeszkody te można ograniczyć, nakładając obowiązek przesyłania energii elektrycznej za pośrednictwem sieci i wprowadzając właściwy system kontroli przestrzegania tego obowiązku;

obowiązek ten i system kontroli dotyczą przesyłu energii elektrycznej będącej przedmiotem handlu leżącego w interesie Wspólnoty, tj. przesyłu za pośrednictwem sieci wysokiego napięcia;

warunki umów dotyczących przesyłu między sieciami muszą być negocjowane przez właściwe podmioty; warunki przesyłu muszą być uczciwe i nie mogą, w sposób pośredni ani bezpośredni, prowadzić do zaistnienia warunków sprzecznych z zasadami konkurencji Wspólnoty;

w celu ułatwienia zawierania umów o przesył Komisja zapewnia ustanowienie procedury pojednawczej na prośbę jednej ze stron, której poddanie się byłoby obowiązkowe i której wynik nie miałby skutków wiążących;

niezbędna jest harmonizacja środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w zakresie przesyłu energii;

utworzenie wewnętrznego rynku energii elektrycznej wpłynie pozytywnie na dynamiczny proces pełniejszej integracji krajowych sieci energetycznych, w tym kontekście szczególne środki i programy dotyczące infrastruktury powinny być wprowadzone w życie w celu przyspieszenia efektywnego i społecznie korzystnego przyłączania zewnętrznych obszarów i wysp Wspólnoty do jej sieci;

połączenia głównych sieci europejskich, w ramach których handel musi być koordynowany, obejmują obszar geograficzny niepokrywający się z granicami Wspólnoty; dążenie do współpracy z państwami trzecimi, korzystającymi z połączonej sieci europejskiej, niesie ze sobą oczywiste korzyści,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki niezbędne do ułatwienia przesyłu energii elektrycznej między sieciami wysokiego napięcia, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 2

1. Każda transakcja przesyłu energii elektrycznej na poniższych warunkach stanowi przesył w rozumieniu niniejszej dyrektywy, nie naruszając szczególnych porozumień zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi:

a) przesył dokonywany jest przez podmiot lub podmioty odpowiedzialne w danym Państwie Członkowskim za sieć wysokiego napięcia, z wyjątkiem sieci dystrybucyjnej na terytorium Państwa Członkowskiego, która to przyczynia się do efektywnego funkcjonowania połączeń wysokiego napięcia w Europie;

b) sieci, z których następuje przesył i miejsca przeznaczenia, znajdują się na obszarze Wspólnoty;

c) przesył jest dokonywany co najmniej przez jedną granicę wewnątrzwspólnotową.

2. Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się do sieci przesyłowych wysokiego napięcia i odpowiedzialnych za nie podmiotów w Państwach Członkowskich, wymienionych w Załączniku. W miarę potrzeb, w kontekście celów niniejszej dyrektywy, biorąc w szczególności pod uwagę ust. l lit. a) wykaz ten jest uaktualniany decyzją Komisji, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim.

Artykuł 3

1. Umowy dotyczące przesyłu między sieciami są negocjowane przez podmioty odpowiedzialne za dane sieci oraz za jakość świadczonych usług oraz, w miarę potrzeby, z podmiotami odpowiedzialnymi w Państwach Członkowskich za przywóz i wywóz energii elektrycznej.

2. Warunki przesyłu są, zgodnie z zasadami Traktatu, niedyskryminujące i sprawiedliwe dla wszystkich zainteresowanych stron, nie zawierają nieuczciwych klauzul lub nieuzasadnionych ograniczeń i nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw ani jakości usług, w szczególności uwzględniając wykorzystanie mocy rezerwy produkcyjnej i jak najefektywniejsze funkcjonowanie istniejącego systemu.

3. Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że podlegające ich jurysdykcji podmioty, określone w Załączniku, niezwłocznie:

- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o każdym wniosku o przesył, w związku z umowami sprzedaży energii elektrycznej o minimalnym okresie obowiązywania co najmniej jednego roku,

- rozpoczynają negocjacje dotyczące warunków proponowanego przesyłu energii elektrycznej,

- informują Komisję i odpowiednie władze krajowe o zawarciu umowy o przesył energii,

- informują Komisję i właściwe władze krajowe o przyczynach niepowodzenia w negocjacjach umowy w ciągu 12 miesięcy od powiadomienia o wniosku.

4. Każda z zainteresowanych stron może zwrócić się o poddanie warunków przesyłu procedurze pojednawczej, prowadzonej przez organ powołany i kierowany przez Komisję, w którym reprezentowane są podmioty odpowiedzialne za sieci przesyłowe we Wspólnocie.

Artykuł 4

Jeżeli przyczyny braku porozumienia co do wniosku o przesył wydają się nieuzasadnione lub niewystarczające, Komisja, działając na podstawie skargi wnioskodawcy lub z własnej inicjatywy, stosuje procedury przewidziane w prawie wspólnotowym.

Artykuł 5

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do l lipca 1991 r. Niezwłocznie informują o tym Komisję.

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 29 października 1990 r.

W imieniu Rady

A. Battaglia

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 8 z 13.1.1990, str. 4.

[2] Dz.U. C 113 z 7.5.1990, str. 91, oraz decyzja z dnia 10 października 1990 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[3] Dz.U. C 75 z 26.3.1990, str. 23.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK

Wykaz podmiotów i sieci we Wspólnocie objętych dyrektywą

Państwo Członkowskie | Podmiot | Sieć |

Niemcy | Badenwerk AG | wzajemne połączenia sieciowe |

Bayernwerk AG |

Berliner Kraft und Licht AG (Bewag) |

Energie-Versorgung Schwaben AG (EVS) |

Hamburgische Elektrizitätswerke (HEW) |

Preussen-Elektra AG |

RWE Energie AG |

Vereinigte Elektrizitätswerke Westfalen AG VEW) |

Belgia | CPTE – Société pour la coordination de la production et du transport de l'électricité | Organ koordynujący dla sieci publicznego zasilania |

Dania | ELSAM | Sieć publicznego zasilania (Jutland) |

ELKRAFT | Sieć publicznego zasilania (Seeland) |

Hiszpania | Red. Eléctrica de España SA | Sieć publicznego zasilania |

Francja | Électricité de France | Sieć publicznego zasilania |

Grecja | Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) | Sieć publicznego zasilania |

Irlandia | Electric Supply Board | Sieć publicznego zasilania |

Włochy | ENEL | Sieć publicznego zasilania |

Luksemburg | CEGEDEL | Sieć publicznego zasilania |

Niderlandy | SEP | Sieć publicznego zasilania |

Portugalia | EDP | Sieć publicznego zasilania |

Zjednoczone Królestwo | National Grid Company | Sieci wysokiego napięcia |

Scottish Power |

Scottish Hydro-Electric |

Nothern Ireland Electricity |

--------------------------------------------------