Dyrektywa Rady

z dnia 16 grudnia 1991 r.

w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach poniżej 3,5 tony

(91/671/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

przepisy krajowe w sprawie obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa znacznie różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; jest zatem niezbędna harmonizacja ich obowiązkowego stosowania;

obowiązkowe stosowanie pasów bezpieczeństwa powinno zostać zharmonizowane w przypadku pojazdów poniżej 3,5 tony w celu zagwarantowania użytkownikom dróg wyższego poziomu bezpieczeństwa;

dyrektywy 76/115/EWG [4] i 77/541/EWG [5] dotyczą wymagań technicznych w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa, które muszą być spełnione przez pojazdy mechaniczne, lecz nie dotyczą stosowania pasów bezpieczeństwa;

w rezolucji z dnia 19 grudnia 1984 r. [6] Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie zobowiązali się do zapewnienia szybkiego przyjęcia środków bezpieczeństwa drogowego i wezwali Komisję do przedłożenia wniosków;

rezolucje Parlamentu Europejskiego w sprawie bezpieczeństwa drogowego [7] zaleciły, by zapinanie pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, z dziećmi włącznie, na wszystkich drogach i na wszystkich siedzeniach pojazdów do przewozu osób (z wyłączeniem pojazdów służb publicznych), było obowiązkowe;

należy stworzyć przepisy w sprawie obowiązkowego stosowania systemów mocowania dla dzieci na siedzeniach wyposażonych w pasy bezpieczeństwa;

do czasu zharmonizowania norm wspólnotowych dla systemów mocowania dla dzieci normy te, odpowiadające wymaganiom krajowym Państw Członkowskich, muszą zostać uznane przez Państwa Członkowskie;

badania wykazały także, że siedzenia tylne są niemal tak samo niebezpieczne jak siedzenia przednie dla pasażerów bez zapiętych pasów oraz że pasażerowie na tylnych siedzeniach niezapinający pasów powiększają ryzyko zranienia pasażerów na przednich siedzeniach; liczba zabitych i rannych mogłaby ulec dalszej redukcji, gdyby zapinanie pasów bezpieczeństwa na tylnych siedzeniach stało się obowiązkowe;

ustalenie daty wejścia w życie środków określonych w niniejszej dyrektywie powinno zapewnić czas na zaplanowanie wprowadzenia w życie wymaganych przepisów, w szczególności w tych Państwach Członkowskich, w których nie istnieją w tej dziedzinie żadne przepisy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich pojazdów silnikowych kategorii M1, M2 (z wyłączeniem siedzeń tylnych oraz pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie powyżej 3,5 tony oraz tych, które mają miejsca przeznaczone specjalnie dla pasażerów stojących) oraz N1 (z wyłączeniem siedzeń tylnych), zgodnie z definicją w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG [8], przeznaczonych do użytkowania na drodze, mających co najmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h.

2. Do celów niniejszej dyrektywy:

1. "bezpečnostním pásem" (sedadlovým pásem, pásem) se rozumí sestava popruhů se zajišťovacími přezkami, regulačním zařízením a upevněním, které může být ukotveno uvnitř motorového vozidla a je konstruováno tak, aby snižovalo nebezpečí poranění svého nositele v případě srážky nebo prudkého snížení rychlosti tím, že omezuje pohyblivost těla nositele. Tato sestava se zpravidla nazývá "souprava pásů"; tento pojem zahrnuje také všechna zařízení na pohlcení energie nebo zatažení pásů;

2. "system mocowania" oznacza system, w skład którego wchodzi siedzenie, umocowane do konstrukcji pojazdu za pomocą odpowiednich sposobów oraz pas bezpieczeństwa, dla którego w konstrukcji siedzenia umieszczono co najmniej jeden punkt mocowania;

3. "siedzenie" oznacza konstrukcję, która może, lecz nie musi być integralna z konstrukcją pojazdu, przeznaczoną, wraz z oparciem, do siedzenia dla jednej osoby dorosłej. Termin obejmuje zarówno fotel, jak i część kanapy, przeznaczoną do siedzenia dla pojedynczej osoby.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie zapewniają, by kierowca i pasażerowie zajmujący siedzenia pojazdów na drogach określone w art. 1 mieli zapięty pas lub byli przytwierdzeni za pomocą homologowanego systemu mocowania, pod warunkiem że zajmowane siedzenia są wyposażone w takie urządzenia. Osoby zajmujące tylne siedzenia muszą w pierwszej kolejności używać siedzeń wyposażonych.

Państwa Członkowskie zapewniają, by dzieci do lat 12 i o wzroście poniżej 150 cm, podróżujące w takich pojazdach i zajmujące siedzenia z pasami, były przytwierdzone za pomocą homologowanego systemu mocowania, odpowiedniego do wysokości i masy dziecka. Takie siedzenia powinny być zajmowane w pierwszej kolejności.

Stosowanie systemu mocowania zatwierdzonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego jest dozwolone przez inne Państwa Członkowskie.

Artykuł 3

Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się także w odniesieniu do kierowców i pasażerów pojazdów używanych na drogach Wspólnoty, które zarejestrowane są w państwie trzecim.

Artykuł 4

1. W drodze odstępstwa od art. 2 akapit drugi Państwa Członkowskie mogą, na swoim terytorium państwowym, zezwolić dzieciom w wieku lat trzech i więcej, zajmujących siedzenia pojazdów określonych w art. 1, by były przytwierdzone za pomocą pasa bezpieczeństwa lub innego systemu mocowania, zatwierdzonego do stosowania przez osoby dorosłe.

2. Państwa Członkowskie zezwalają ponadto, na swoim terytorium i na warunkach określonych w ich przepisach wewnętrznych, by dzieci w wieku poniżej trzech lat, zajmujące tylne siedzenia, nie musiały być przytwierdzone za pomocą systemu mocowania, odpowiedniego do ich wysokości i wagi, jeżeli dzieci takie przewożone są w pojeździe, w którym system taki nie jest dostępny.

Artykuł 5

Osoby zaopatrzone przez właściwe władze z ważnych powodów medycznych w świadectwo wyłączenia wyłączone są spod obowiązków określonych w art. 2. Wszelkie zaświadczenia lekarskie wydane przez właściwe władze w jednym Państwie Członkowskim ważne są także w każdym innym Państwie Członkowskim; zaświadczenie lekarskie musi wskazywać okres jego ważności i musi być okazane na żądanie wszelkim osobom upoważnionym, zgodnie z odpowiednimi przepisami, obowiązującymi w każdym Państwie Członkowskim. Musi być opatrzone następującym symbolem:

+++++ TIFF +++++

Artykuł 6

Państwa Członkowskie mogą, po uzgodnieniu z Komisją, udzielić zwolnień innych niż określone w art. 5, w celu:

- uwzględnienia specjalnych warunków fizycznych lub szczególnych okoliczności o ograniczonym czasie trwania,

- umożliwienia skutecznego wykonywania niektórych rodzajów zawodów,

- zapewnienia, by policja, służby bezpieczeństwa lub służby ratunkowe mogły właściwie wypełniać swoje obowiązki.

Artykuł 7

Do dnia 1 sierpnia 1994 r. Komisja złoży sprawozdanie w sprawie wdrażania niniejszej dyrektywy, w celu ustalenia, czy potrzebne są surowsze środki bezpieczeństwa i dalsza harmonizacja. Gdy jest to stosowne, do sprawozdania dołączone są wnioski, które Rada rozpatrzy kwalifikowaną większością głosów w możliwie najkrótszym terminie.

Artykuł 8

1. Po konsultacji z Komisją Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przed 1 stycznia 1993 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy. Informują o tym niezwłocznie Komisję.

2. Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

3. Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji tekst podstawowych przepisów, które zostały przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.

Artykuł 9

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 16 grudnia 1991 r.

W imieniu Rady

H. Maij-Weggen

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 298 z 23.11.1988, str. 8, oraz Dz.U. C 308 z 8.12.1990, str. 11.

[2] Dz.U. C 96 z 17.4.1989, str. 220, oraz Dz.U. C 240 z 16.9.1991, str. 74.

[3] Dz.U. C 159 z 26.6.1989, str. 52, oraz Dz.U. C 159 z 17.6.1991, str. 56.

[4] Dyrektywa Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych (Dz.U. L 24 z 30.1.1976, str. 6), ostatnio zmieniona dyrektywą 90/629/EWG (Dz.U. L 341 z 6.12.1990, str. 14).

[5] Dyrektywa Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych (Dz.U. L 220 z 29.8.1977, str. 95), ostatnio zmieniona dyrektywą 90/628/EWG (Dz.U. L 341 z 6.12.1990, str. 1).

[6] Dz.U. C 341 z 21.12.1984, str. 1.

[7] Dz.U. C 104 z 16.4.1984, str. 38, oraz Dz.U C 68 z 24.3.1986, str. 35.

[8] Dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1), ostatnio zmieniona dyrektywą 87/403/EWG (Dz.U. L 220 z 8.8.1987, str. 44).

--------------------------------------------------