(30)

W odpowiedzi na ujawnienie informacji o środkach zaradczych wnioskodawca stwierdził, że program DEPB dotyczący produktów po-eksportowych jest programem zastępczym, uwzględniającym premię wywozową, wielkość subwencji oraz kwota funduszu wyrównawczego zostały źle oszacowane przez Komisję. Wnioskodawca twierdził, że oszacowanie przez Komisję korzyści wynikających z tego programu było nieprawidłowe, ponieważ premia wywozowa, wynikająca z nadwyżki zapłaconego cła mogłaby być traktowana jako subwencja, a faktyczne operacje systemu nie zostały zbadane przez Komisję. Komisja wielokrotnie wnosiła (patrz przykład rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2002 (4), a w szczególności punkty od 14 do 20), że program DEPB dotyczący działalności po-eksportowej nie jest programem zastępczym, ponieważ nie zgadza się z żadnymi warunkami z aneksów od I do III podstawowego rozporządzenia dołączonego do artykułu 2. Program nie obliguje do importowania jedynie towarów, które są używane w produkcji towarów eksportowanych (Aneks II podstawowego rozporządzenia), co zapewniłoby spełnienie wymagań zdefiniowanych w Aneksie I i). Ponadto nie istnieje system weryfikacyjny, za pomocą którego można byłoby sprawdzić czy produkty importowane są w rzeczywistości używane w procesie produkcyjnym. Nie jest to również program zastępczy, ponieważ ilość oraz cechy charakterystyczne importowanych towarów nie muszą być takie same jak surowców krajowych, które zostały użyte do produkcji na eksport (Aneks III podstawowego rozporządzenia). Producenci eksportujący są uprawnieni do korzystania z programu DEPB, bez względu na to czy importują jakiekolwiek towary. W przypadku wnioskodawcy dochodzenie potwierdziło, że surowce były importowane na zasadach bezcłowych przez jedną z powiązanych z nim firm za pomocą przekazanych funduszy z programu DEPB, przeznaczonych dla wszystkich powiązanych firm i uzyskanych z eksportu różnych produktów. Jednakże nie udało się ustalić powiązań pomiędzy funduszami każdej firmy, a faktycznymi towarami importowanymi z firmy powiązanej, której zdaniem był import surowców. Ponadto nie istniał system weryfikacyjny sporządzony przez Rząd Indyjski sprawujący kontrolę i decydujący jakie produkty importowane zostały przetworzone w jakie produkty i przez jaką firmę. Jako że powyższy wyjątek do definicji subwencji nie dotyczy tej sprawy, to funduszem wyrównawczym jest kwota wszystkich funduszy przekazanych w związku z programem. Z tych powodów roszczenie nie może być uwzględnione. Ponadto wnioskodawca twierdził, że „Komisja nie potrąciła z kosztów cła, nałożonego na produkty importowane, w rezultacie uznała, obliczenia dotyczące subwencji za niepoprawne i przesadzone”. W tym wypadku warto zauważyć, że z dużym wyprzedzeniem czasowym zażądano od wnioskodawcy, tak jak opisuje to pkt. 18, wyszczególnienia funduszy z programu dotyczącego towarów po-eksportowych, wykorzystanych podczas wszystkich swoich transakcji, dokonanych w okresie rewizji dochodzenia. Wnioskodawca został również poproszony o przedłożenie tych samych informacji odnośnie towarów eksportowanych w tym samym czasie przez firmy powiązane, jak również szczegóły dotyczące opłat i innych kosztów wynikających ze starania się o fundusze. Jednakże wnioskodawca nie przekazał takich informacji i nie był w stanie poinformować o tych szczegółach podczas wizji lokalnej. W rezultacie, z powodu braku jakichkolwiek informacji koszty nie zostały pokryte kwotą subsydiowaną, jak określa to w/w punkt 18.