ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(8)

Na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 922/2007 wnioski o dalsze finansowanie kierowane do Komisji przez państwa członkowskie inne niż Bułgaria i Rumunia przyjmowane są proporcjonalnie, z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich państw członkowskich, sumy kwot zgłoszonych zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 oraz kwot zgłoszonych przez Bułgarię i Rumunię na mocy wspomnianego przepisu i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 922/2007, od całkowitej kwoty finansowej przydzielonej państwom członkowskim. Przepis ten stosuje się, w odniesieniu do roku budżetowego 2007, do Republiki Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Włoch, Węgier, Austrii oraz Portugalii.
(1)

Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (3) stanowią, że Komisja dokonuje niezbędnej weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z uwagami przez nie zgłoszonymi, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach.
(4)

Dnia 5 lipca 2004 r., zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97, Rada, na podstawie zalecenia Komisji, przyjęła skierowane do władz czeskich zalecenie jak najszybszego zlikwidowania nadmiernego deficytu oraz podjęcia działań średniookresowych mających na celu obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do roku 2008 w sposób wiarygodny i trwały oraz zgodnie ze ścieżką obniżenia deficytu, określoną w programie konwergencji przedstawionym przez władze Republiki Czeskiej w maju 2004 r. i zatwierdzonym opinią Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie programu konwergencji Republiki Czeskiej na lata 2004–2007 (3), zakładającą następujące docelowe poziomy: 5,3 % PKB w 2004 r., 4,7 % PKB w 2005 r., 3,8 % PKB w 2006 r. oraz 3,3 % PKB w 2007 r. Termin podjęcia skutecznych działań dotyczących „środków służących osiągnięciu docelowego poziomu deficytu przewidzianego na rok 2005” Rada wyznaczyła na 5 listopada 2004 r. Republika Czeska zgodziła się na podanie zalecenia do publicznej wiadomości.
(1)

Na mocy protokołu nr 3 w sprawie cukru AKP występującego w konwencji AKP-EWG z Lomé podpisanej dnia 28 lutego 1975 r., wraz z odpowiednimi deklaracjami załączonymi do konwencji („protokół w sprawie cukru”), zawartymi w protokole nr 3 załączonym do załącznika V do Umowy o partnerstwie pomiędzy członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. („umowa o partnerstwie AKP-WE”) (1), Wspólnota zobowiązuje się do zakupu i przywozu, po gwarantowanych cenach, określonych ilości cukru trzcinowego, surowego lub białego, pochodzącego z państw sygnatariuszy AKP, a państwa te zobowiązują się do jego dostarczenia do Wspólnoty. Protokół w sprawie cukru przewiduje możliwość wypowiedzenia protokołu przez Wspólnotę w odniesieniu do każdego państwa AKP i przez każde państwo AKP w odniesieniu do Wspólnoty, z zachowaniem dwuletniego okresu wypowiedzenia.
(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie, w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje benfurakarb.
(2)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, i ustanawiają wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje metomyl.
(47)

Komisja zauważa, że w przeciwieństwie do pozostałej części programu szkoleniowego szkolenia podstawowe i symulowane środowisko pracy odnoszą się do kwalifikacji, które nie są konieczne do realizacji dwóch przedmiotowych projektów: projekty mogą zostać zrealizowane, a produkcja może się rozpocząć bez potrzeby organizowania tego rodzaju szkoleń. Nie dotyczą też kompetencji bezpośrednio wymaganych do produkcji pojazdów samochodowych. Przedstawiony powyżej tok rozumowania o konieczności szkolenia nie ma więc do nich zastosowania. Ponieważ wydaje się, że szkolenie to wykracza poza potrzeby przedsiębiorstwa, nie można wyciągnąć wniosku, że zostałoby zorganizowane, gdyby nie przyznano pomocy. Z braku innych elementów świadczących o sytuacji przeciwnej Komisja uważa, że pomoc państwa jest konieczna, by tego rodzaju szkolenie mogło zostać zorganizowane.
(4)

Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (3) określa środki ochronne przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie.
(2)

Decyzja Komisji 2007/609/WE z dnia 10 września 2007 r. w sprawie określenia działań kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę w ramach programów zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze (2) określa działania kwalifikujące się do finansowania przez Wspólnotę w ramach programów zwalczania organizmów szkodliwych dla roślin i produktów roślinnych we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze.
(2)

Programy te należy opracowywać zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiającym ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa (2) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1639/2001 z dnia 25 lipca 2001 r. ustanawiającym minimalne i rozszerzone programy wspólnotowe w zakresie zbierania danych w sektorze rybołówstwa oraz ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1543/2000 (3).
(13)

Stopień koncentracji i płynności są również dobrymi wskaźnikami konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej. Na poziomie regionalnym w latach 2004–2005 za pośrednictwem „Nord Pool Sport AS”, dobrowolnej skandynawskiej giełdy energii opisanej w motywie 9, sprzedano 42,82 % energii elektrycznej zużytej w krajach skandynawskich (15). Zgodnie z raportem końcowym na tego rodzaju giełdach energii „koncentracja w dziedzinie produkcji ma bezpośredni wpływ na odpowiadającą (16) jej raczej stabilną koncentrację na giełdach energii (17)”. W przypadku trzech największych producentów energii w Skandynawii łączna produkcja wynosi 40 % (18), co w odniesieniu do rynku regionalnego stanowi zadawalający wynik. Na rynku szwedzkim łączny udział w rynku trzech największych podmiotów na rynku hurtowym jest oczywiście wyższy i w 2006 r. kształtował się na poziomie 86 % (19). Należy jednak podkreślić, że na szwedzkim rynku hurtowym istnieje konkurencja między trzema dużymi producentami a szeregiem mniejszych podmiotów. Ponadto w odniesieniu do połączeń z regionem Skandynawii należy ponownie zwrócić uwagę, że wspomniane ograniczone zdolności przesyłowe (zatory) nie mają charakteru stałego lecz występują wyłącznie czasowo. W związku z tym na rynku szwedzkim oprócz konkurencji wewnętrznej często występuje zewnętrzna presja konkurencyjna wynikająca z możliwości importu energii elektrycznej spoza terytorium Szwecji. Jest tak tym bardziej, że Szwecja jest trzecim importerem netto energii elektrycznej w UE pod względem udziału importu w krajowym zużyciu energii (20) oraz ze względu na brak opłat za przesył między krajami skandynawskimi. Należy również zauważyć, że na warunki konkurencji na hurtowym rynku energii elektrycznej znacząco wpływają transakcje finansowe dotyczące energii elektrycznej na tym obszarze rynkowym, które pod względem wielkości negocjowanych przez „Nord Pool” stanowiły niemal dwukrotność energii zużytej w krajach skandynawskich w 2005 r. (21) (oraz przy uwzględnieniu innych określonych transakcji, takich jak rynek pozagiełdowy (OTC – Over the Counter) czy sprzedaży bezpośredniej, stanowiły one ponad pięciokrotność tej wielkości w 2005 r. (22). W załączniku technicznym (23) taki stopień płynności został uznany za zadowalający, tj. stanowi on wskaźnik dobrze funkcjonującego i konkurencyjnego rynku. Biorąc pod uwagę istnienie silnego powiązania między szwedzkim rynkiem hurtowym a rynkiem skandynawskim, taki stopień płynności powinien zostać również uznany za przyczyniający się do presji konkurencyjnej na rynku szwedzkim. W raporcie końcowym uznano „Nord Pool” za jeden z „najbardziej płynnych i wydajnych hurtowych rynków energii elektrycznej (24)”. Czynniki te należy zatem potraktować jako wskaźnik bezpośredniego podlegania konkurencji w przypadku rynku hurtowego niezależnie od tego, czy dotyczy to krajowego rynku szwedzkiego czy powstającego rynku regionalnego.
(5)

Zainteresowanie takim programem, który będzie uzupełniający w stosunku do zobowiązań określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1543/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. ustanawiającym ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa (2), zostało potwierdzone przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa po konsultacjach, jak przewidziano w pkt 11.3 załącznika IIA do rozporządzenia (WE) nr 41/2007.
(2)

Wniosek odnosił się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę NK603xMON810 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone były dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (2), a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.
(2)

Wniosek odnosił się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających kukurydzę 1507xNK603 lub składających się z niej, dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone były dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (2), a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.
(2)

Wniosek odnosił się również do wprowadzenia na rynek innych produktów zawierających lub mających w swoim składzie kukurydzę 59122 dla takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączone były dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (2), a także informacje i ustalenia dotyczące oceny ryzyka dla środowiska naturalnego przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE.
(1)

W dniu 12 listopada 2004 r. przedsiębiorstwa KWS SAAT AG i Monsanto Europe S.A. zwróciły się, zgodnie z art. 5 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o wprowadzenie do obrotu żywności oraz składników żywności i pasz wyprodukowanych z genetycznie zmodyfikowanego buraka cukrowego H7-1 („wniosek”).
(38)

Adresatami niniejszej decyzji są poniżej wymienione spółki uczestniczące w naruszeniu w następujących okresach: — Aalberts Industries NV od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — Aquatis France SAS od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 22 marca 2001 r. (IMI) oraz od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r. (Aalberts), — Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 22 marca 2001 r. (IMI) oraz od dnia 25 czerwca 2003 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r. (Aalberts), — VSH Italia S.r.l od dnia 15 marca 1994 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Yorkshire Fittings Limited od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Advanced Fluid Connections plc od dnia 23 listopada 2001 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — IBP Limited od dnia 23 listopada 2001 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — International Building Products France SA od dnia 4 kwietnia 1998 r. do dnia 23 listopada 2001 r. (Delta) oraz od dnia 23 listopada 2001 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r. (Advanced Fluid Connections), — International Building Products GmbH od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 23 listopada 2001 r., — Delta plc od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 23 listopada 2001 r., — Aldway Nine Limited od dnia 28 lipca 1999 r. do dnia 23 listopada 2001 r., — Delta Engineering Holdings Limited od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 23 listopada 2001 r., — Druryway Samba Limited od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 23 listopada 2001 r., — Flowflex Holdings Ltd od dnia 1 kwietnia 1989 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Flowflex Components Ltd od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — FRA.BO S.p.A od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — IMI plc od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — IMI Kynoch Ltd od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Legris Industries SA od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — Comap SA od dnia 31 stycznia 1991 r. do dnia 1 kwietnia 2004 r., — Mueller Industries Inc. od dnia 12 grudnia 1991 r. do dnia 12 grudnia 2000 r., — Mueller Europe Ltd. od dnia 28 lutego 1997 r. do dnia 12 grudnia 2000 r., — WTC Holding Company, Inc. od dnia 28 lutego 1997 r. do dnia 12 grudnia 2000 r., — Pegler Ltd od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — SANHA Kaimer GmbH & Co. KG od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Kaimer GmbH & Co. Holdings KG od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Sanha Italia srl od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Supergrif SL od 22 lipca 1991 r. do 23 listopada 2001 r., — Tomkins plc od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 22 marca 2001 r., — Viega GmbH & Co. KG od dnia 12 grudnia 1991 r. do dnia 22 marca 2001 r.
(18)

Również koszty transportu śródlądowego mogą mieć znaczny wpływ na wybór konkretnego terminalu, w zależności od usytuowania zakładów odbiorcy. Porównanie średnich kosztów transportu śródlądowego z Antwerpii i Rotterdamu do różnych regionów pokazuje, że Antwerpia jest znacznie tańsza, zwłaszcza w odniesieniu do Belgii, oraz w pewnym stopniu w odniesieniu do północnej Francji. Rotterdam jest natomiast tańszy dla Niemiec – zagłębia Ruhry, Saary, południowych Niemiec oraz w pewnym stopniu w odniesieniu do Niderlandów. Różnica w kosztach pomiędzy Antwerpią a Rotterdamem w odniesieniu do tych regionów waha się od 20 % do 50 % średnich kosztów usług terminalowych. Ogranicza to ekonomiczną zachętę dla odbiorców do zamiany terminali w Antwerpii na terminale w Rotterdamie w odpowiedzi na wzrost o 10 % kosztów usług terminalowych. Jest to zgodne z oświadczeniem Sea-Invest oraz respondentów biorących udział w badaniu, że Antwerpia oraz Rotterdam obsługują w dużym stopniu różne zaplecza portowe, natomiast wybór terminalu jest w znacznym stopniu podyktowany usytuowaniem zakładów odbiorcy.
(19)

Indywidualnie ustalane wzrosty procentowe stosowane są w zależności od czasu trwania samego naruszenia w przypadku każdego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwa Bischof + Klein Co. KG, Cofira-Sac SA, Fardem Packaging, Nordenia International AG, Trioplast Wittenheim, RKW oraz JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen brały udział w naruszeniu przez okres ponad 20 lat, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 200 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwo Combipac brało udział w naruszeniu przez okres 19 lat i 10 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 195 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwo Bischof + Klein France SAS brało udział w naruszeniu przez okres 18 lat i 11 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 185 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwo Sachsa brało udział w naruszeniu przez okres 14 lat i 4 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 140 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwa Aspla i Armando Álvarez SA brały udział w naruszeniu przez okres 11 lat i 3 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 110 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwa Groupe Gascogne, FLS Plast i FLSmidth & Co brały udział w naruszeniu przez okres 8 lat (w przypadku Groupe Gascogne – przez okres 8 lat i 5 miesięcy), co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 80 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwo Kendrion NV brało udział w naruszeniu przez okres 7 lat, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 70 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwo Nordfolien brało udział w naruszeniu przez okres 9 lat i 7 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 95 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwa Bonar Technical Fabrics i Low & Bonar brały udział w naruszeniu przez okres 6 lat i 2 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 60 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwa UPM-Kymmene i British Polythene Industries PLC brały udział w naruszeniu przez okres 4 lat i 6 miesięcy, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 45 % kwoty wyjściowej. Przedsiębiorstwa K.V. Stempher C.V. i Stempher BV brały udział w naruszeniu przez okres 4 lat, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 40 % kwoty wyjściowej. Wreszcie przedsiębiorstwa Trioplast Industrier AB i Bernay Film Plastique brały udział w naruszeniu przez okres ponad 3 lat, co prowadzi do ustalenia wzrostu procentowego na poziomie 30 % kwoty wyjściowej.
(1)

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 378/2007 przewiduje, że państwa członkowskie, w których w chwili wejścia tego rozporządzenia w życie stosowany jest system dodatkowych redukcji płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1655/2004 z dnia 22 września 2004 r. ustanawiającego zasady przejścia z opcjonalnego systemu modulacji ustanowionego w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 na obowiązkowy system modulacji ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 (2), mogą zastosować w latach 2007–2012 zmniejszenie, zwane „dobrowolną modulacją”, wszystkich kwot płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (3).
(33)

Artykuł 5 ustawy nr 290/99 ustanawia warunki, na których korzyści kredytowe związane z pożyczkami zaciągniętymi w ramach specjalnych aktów prawnych w dalszym ciągu przysługują również wówczas, gdy początkowo ustalone warunki nie są spełnione. W momencie, gdy Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, nie były dostępne informacje dotyczące ustaw przywołanych w art. 5, które są ściśle związane z oceną ww. artykułu. Władze włoskie przekazały Komisji teksty obydwu ustaw (ustawa nr 252/91 i ustawa nr 67/88) dopiero na jej wyraźne wezwanie. W każdym razie do momentu, kiedy Komisja przyjęła decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, władze włoskie nie dostarczyły dodatkowych informacji ani dodatkowych danych dotyczących przedmiotowych ustaw lub środków pomocy w nich zawartych. Komisja nie była więc w stanie ustalić, czy art. 5 ustawy nr 290/99 odnosił się do pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, ponieważ władze włoskie nie dostarczyły precyzyjnych informacji na ten temat. W każdym razie, ponieważ środek pomocy umożliwiał określonym przedsiębiorstwom rolniczym korzystanie w dalszym ciągu ze specjalnych pomocy, również w przypadku gdy nie były one w stanie spełnić wszystkich zobowiązań ustalonych początkowo celem zakwalifikowania do skorzystania z tych pomocy, wydało się, że środek sprzyja tym przedsiębiorstwom względem innych, które w tej samej sytuacji wykazały, że są w stanie spełnić wszystkie początkowo przyjęte zobowiązania. Dlatego też środek ustanowiony art. 5 powodował co najmniej przypuszczenia o istnieniu pomocy, co wobec braku informacji ze strony władz włoskich mogło być wyjaśnione wyłącznie poprzez wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE.
(8)

Ponadto fakt, że DaimlerChrysler najwyraźniej nie zapewnia odpowiedniego dostępu do informacji technicznych niezależnym podmiotom zajmującym się naprawami, może doprowadzić do tego, że zastosowanie zwolnienia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 w odniesieniu do umów z partnerami usług posprzedażnych będzie niemożliwe, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia zwolnienie to nie ma zastosowania, w przypadku gdy dostawca pojazdów silnikowych odmawia niezależnym podmiotom dostępu do jakichkolwiek informacji technicznych, sprzętu diagnostycznego i innego sprzętu, narzędzi, w tym odpowiedniego oprogramowania, lub szkoleń wymaganych do dokonywania napraw i przeglądów tych pojazdów silnikowych. Zgodnie z motywem 26 wspomnianego rozporządzenia warunki dostępu nie mogą być różne dla podmiotów autoryzowanych i niezależnych.
(18)

Silna preferencja europejskich klientów w stosunku do produktów niezmodyfikowanych genetycznie, która jest wyraźnie ograniczona do Europy, prowadzi do zróżnicowania warunków rynkowych w Europie. Europejski Obszar Gospodarczy odpowiada za 80 % całkowitej sprzedaży niezmodyfikowanej genetycznie lecytyny, jednak za jedynie 45 % ogólnoświatowej sprzedaży lecytyny. Co więcej, klienci rzadko kupują lecytynę bezpośrednio od dostawców spoza Europy, nie tylko ze względu na to, że istotnym czynnikiem są koszty transportu, lecz również dlatego, że sprawę kluczową dla wielu klientów stanowi terminowość dostaw oraz wsparcie w aspekcie wiedzy na temat produktu i produkcji. Dlatego struktura popytu na lecytynę w obrębie EOG różni się istotnie od struktury popytu w pozostałej części świata.
(7)

Niniejsza operacja dotyczy sektora telewizji płatnej we Francji. Sektor ten jest schematycznie zorganizowany w następujący sposób. W początkowej fazie procesu znajdują się posiadacze praw do emisji programów (filmów, seriali, imprez sportowych itd.). Na poziomie pośrednim wydawcy kanałów produkują we własnym zakresie swoje programy i/lub nabywają prawa do nadawania programów (filmów, seriali, imprez sportowych itd.), by wypełnić treścią swoje kanały. W końcowej fazie procesu dystrybutorzy nabywają od wydawców prawa do emisji ich kanałów i tworzą ofertę telewizji płatnej w formie pakietów kanałów dostępnych po opłaceniu abonamentu. Dystrybucja ofert telewizji płatnej do konsumentów końcowych może być realizowana poprzez różne sposoby transmisji, z których we Francji najważniejszymi są telewizja kablowa, satelitarna, DSL oraz telewizja naziemna (analogowa i cyfrowa).