ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

W przypadku gdy na posiedzeniu wspólnego komitetu przewidziane jest przyjęcie decyzji w sprawie zmian do Protokołu, o których mowa w pkt 1, podejmuje się kroki konieczne do tego, aby stanowisko, które ma zostać wyrażone w imieniu Unii, uwzględniało najnowsze dane statystyczne, biologiczne i inne, przekazane Komisji. W tym celu i w oparciu o te dane, służby Komisji z odpowiednim wyprzedzeniem przekazują Radzie lub jej organom przygotowawczym do rozpatrzenia i zatwierdzenia dokument zawierający szczegóły wniosku w sprawie stanowiska Unii. W odniesieniu do kwestii, o których mowa w pkt 1 lit. a), Rada zatwierdza planowane stanowisko Unii kwalifikowaną większością głosów. W pozostałych przypadkach stanowisko Unii planowane w dokumencie przygotowawczym uznaje się za zatwierdzone, chyba że podczas posiedzenia organu przygotowawczego Rady lub w terminie dwudziestu dni od otrzymania dokumentu przygotowawczego – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej – sprzeciwią się temu państwa członkowskie w liczbie odpowiadającej mniejszości blokującej. W przypadku takiego sprzeciwu dana kwestia zostaje skierowana do Rady. Jeżeli podczas kolejnych posiedzeń, w tym na miejscu, nie będzie możliwe osiągnięcie porozumienia, tak aby stanowisko Unii uwzględniało nowe elementy, kwestię tę przekazuje się Radzie lub jej organom przygotowawczym. Zachęca się Komisję do podejmowania, w odpowiednim czasie, wszelkich niezbędnych działań następczych wobec decyzji wspólnego komitetu, w tym, w stosownych przypadkach, publikacji odpowiedniej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i przedłożenia wszelkich wniosków potrzebnych do wdrożenia takiej decyzji.
(2)

Substancja 5-(2-aminopropylo)indol jest syntetyczną pochodną indolu z podstawieniem od strony fenylu w układzie pierścieniowym indolu. Wydaje się, że jest to substancja pobudzająca, która może mieć również efekty halucynogenne. 5-(2-aminopropylo)indol występuje głównie w postaci proszku, ale również w postaci tabletek i kapsułek. Jest on dostępny w sprzedaży internetowej oraz sprzedawany w sklepach z „dopalaczami” jako „substancja chemiczna w fazie badań”. Wykrywano go również w próbkach produktu sprzedawanego jako „dopalacz”, zwanego „Benzo Fury”, oraz w postaci tabletek przypominających ecstasy.
(11)

AH-7921 jest syntetycznym analgetykiem opioidowym o nietypowej strukturze, powszechnie znanym wśród dostawców internetowych, na stronach internetowych użytkowników i w mediach jako „doxylam”. Można go łatwo pomylić z „doksylaminą”, lekiem przeciwhistaminowym o właściwościach uspokajająco-hipnotycznych, co mogłoby prowadzić do niezamierzonego przedawkowania.
(14)

MT-45 to N,N′-dwupodstawiona piperazyna, w której pierścień cykloheksanu przyłączony jest do jednego z atomów azotu pierścienia piperazynowego, a grupa funkcyjna 1,2-difenyletylu przyłączona jest do drugiego atomu azotu. MT-45 należy do serii leków przeciwbólowych na bazie 1-(1,2-difenyletylo) piperazyny, wynalezionych we wczesnych latach siedemdziesiątych.
(146)

Jeżeli chodzi o sprzedaż zrealizowaną przez Via Chem Slovakia na rzecz Fortischem, była to transakcja między dwoma prywatnymi podmiotami, w przypadku której nie przeprowadzono postępowania przetargowego. Cena była przedmiotem negocjacji prowadzonych między dwoma prywatnymi podmiotami, bez jakiejkolwiek możliwości zaproponowania wyższej ceny przez inne strony. W związku z tym wątpliwości co do tego, czy cena, jaką zapłaciło przedsiębiorstwo Via Chem Slovakia, odpowiadała cenie rynkowej, odnoszą się również do ceny zapłaconej przez Fortischem.
(32)

Komisja uznała, że wszystkie analizowane środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Odnośnie do środka 1 (pomoc na ratowanie), 3 (gwarancja bez wynagrodzenia) i 4 (przeniesienie praw do znaków towarowych i prawa posługiwania się nimi) Komisja miała wątpliwości co do zgodności tych środków z zasadą prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Odnośnie do środka 5 (pożyczka na kwotę 1 500 000 EUR) Komisja miała wątpliwości co do faktu, czy oprocentowanie nie zawierało elementów pomocy. Komisja zastanawiała się również nad charakterem pari passu środka 6 (podwyższenie kapitału) i nad zgodnością tego środka z zasadą prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Odnośnie do środka 7, który obejmuje różne środki pomocy w niewielkiej wysokości, Komisja nie miała pewności co do faktu, czy każdy z tych środków spełnia warunki określone w cytowanym rozporządzeniu (6). Wreszcie odnośnie do środka 8 (sprzedaż nieruchomości i nieodpłatne udostępnienie niektórych nieruchomości), ze względu na niepewne oszacowanie kosztów rekultywacji, Komisja zastanawiała się, czy cena sprzedaży terenu spółce SPAQuE przez VSL nie zawierała elementów pomocy. Komisja zastanawiała się również nad istnieniem pomocy w operacji, która polegała na nieodpłatnym udostępnieniu nieruchomości spółce VSL przez SPAQuE. Odnośnie do środka 3 Komisja zastanawiała się również nad zachowaniem ciągłości działalności gospodarczej między CVSL a VSL. Wreszcie Komisja miała wątpliwości co do zgodności wszystkich tych środków z rynkiem wewnętrznym, a w szczególności z wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (7) (dalej „wytyczne dotyczące ratowania i restrukturyzacji”) (środki 1, 2 i 3).
(90)

To, że duzi producenci samochodów działają na arenie międzynarodowej i uczestniczą w globalnej konkurencji, nie świadczy jeszcze o tym, że poszczególne rynki są zintegrowane i tworzą jeden rynek światowy (lub rynek obejmujący EOG i Amerykę Północną). Dotyczy to również argumentu, że dziesięciu największych producentów oryginalnego wyposażenia (OEM) jest reprezentowanych na całym świecie za pośrednictwem zakładów produkcyjnych i systemów dystrybucji. Komisja uważa, że niestabilność wskaźnika wymiany jest czynnikiem, który skłania OEM do tworzenia zakładów produkcyjnych bliżej regionalnego popytu; to samo mogłoby dotyczyć skutecznych środków ochronnych (wysokie należności celne przywozowe dla producentów końcowych i niskie należności celne za produkty pośrednie, aby stworzyć zachętę do produkcji/montażu końcowego w regionie). Trzecim argumentem przemawiającym za istnieniem zglobalizowanych struktur produkcji pomimo niezintegrowanych rynków jest to, że niektóre państwa zezwalają na przywóz tylko pod warunkiem że jednocześnie zostaną stworzone konsorcja na rzecz produkcji lokalnej. Sama obecność dużych podmiotów i producentów na arenie międzynarodowej nie świadczy jeszcze o istnieniu rynku globalnego (lub wykraczającego poza EOG). Tak samo istnienie międzynarodowych systemów dystrybucji nie świadczy o tym, że rynek jest globalny w odniesieniu do konkurencyjności (lub wykracza poza EOG). To, że Porsche AG chce zaopatrywać rynek światowy z jednej lokalizacji, nie jest wystarczającym dowodem na istnienie właściwego rynku geograficznego, który wykracza poza EOG. Tak naprawdę rynek SUV-D jest stosunkowo mały w porównaniu z innymi segmentami rynku. Z tego powodu korzyści skali mogłyby w tym przypadku sprzyjać wyborowi strategii uwzględniającej tylko jedną lokalizację. Z uwagi na to, że model Macan powinien być sprzedawany pod nazwą Porsche, a z perspektywy klientów wysoka jakość samochodów luksusowych produkowanych przez Porsche AG do tej pory była kojarzona z produkcją w Niemczech, wybór drugiej lokalizacji zakładu produkcyjnego poza terytorium Niemiec mógłby być niekorzystny dla skutecznej strategii marketingowej. Niemcy same (zob. motyw 57) uzasadniły decyzję o wyborze lokalizacji w Lipsku zamiast w [lokalizacja 1 w Niemczech] m.in. nazwą marki.
(8)

W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa art. 1 pkt H decyzji 1999/437/WE, w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (10).
(3)

Podczas 9. konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się na Bali w dniach 3–6 grudnia 2013 r., przyjęto decyzję ministerialną w sprawie ułatwień w handlu, która zakończyła negocjacje w sprawie Porozumienia o ułatwieniach w handlu, z zastrzeżeniem korekty prawnej treści Porozumienia. Decyzją ministerialną powołano również Komitet Przygotowawczy ds. Ułatwień w Handlu i polecono Radzie Generalnej WTO, by przyjęła Protokół dotyczący dodania Porozumienia jako załącznika 1A do Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu i by przedłożyła go do akceptacji przez każdego Członka WTO, zgodnie z jego procedurami wewnętrznymi.
(3)

Systemy określone w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 powinny być bardziej adekwatnie dobrane do potrzeb oceny właściwości użytkowych geosyntetyków i wyrobów pokrewnych. Powinno to umożliwić producentom skuteczniejszy dostęp do rynku wewnętrznego, przyczyniając się tym samym do zwiększenia konkurencyjności całej branży budowlanej.
(3)

Systemy określone w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 305/2011 powinny być bardziej adekwatnie dobrane do potrzeb oceny właściwości użytkowych wyrobów konstrukcyjnych dla kanalizacji ściekowej. Pozwoliłoby to producentom na skuteczniejszy dostęp do rynku wewnętrznego, przyczyniając się tym samym do zwiększenia konkurencyjności całej branży budowlanej.
(3)

Na mocy art. IX ust. 3 Porozumienia ustanawiającego WTO Stany Zjednoczone wystąpiły z wnioskiem o zawieszenie swoich zobowiązań nałożonych w art. I ust. 1 i art. XIII ust. 1 i 2 GATT 1994 na okres do dnia 30 września 2025 r., w stopniu niezbędnym do umożliwienia Stanom Zjednoczonym dalszego bezcłowego traktowania dla kwalifikujących się produktów pochodzących z będących beneficjentami państw Afryki Subsaharyjskiej, określonych zgodnie z African Growth and Opportunity Act („AGOA”).
(2)

Należy zatem ustalić, które systemy oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych stosuje się do przewodów i rur wentylacyjnych przeznaczonych do wentylacji powietrza. Pozwoliłoby to producentom na skuteczniejszy dostęp do rynku wewnętrznego, przyczyniając się tym samym do zwiększenia konkurencyjności całej branży budowlanej.
(7)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.
PROJEKT

DECYZJA NR 1/2015 PODKOMITETU DS. HANDLU I ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU UE-GRUZJA

z dnia …

w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego

PODKOMITET DS. HANDLU I ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU UE-GRUZJA,

uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (1) („Układ”), a w szczególności jego art. 240,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju w brzmieniu określonym w załączniku.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

(1) Dz.U. L 261 z 30.8.2014, s. 4.

ZAŁĄCZNIK

Regulamin wewnętrzny Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju UE-Gruzja

Artykuł 1

Przepisy ogólne

1. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, utworzony na podstawie art. 240 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (zwanego dalej „Układem”), wspiera Komitet Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, określonym w art. 408 ust. 4 Układu, w wykonywaniu jego zadań.

2. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju wykonuje swoje zadania określone w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) rozdział 13 (Handel i zrównoważony rozwój) Układu.

3. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju składa się z przedstawicieli Komisji Europejskiej i Gruzji, odpowiedzialnych za kwestie związane z handlem i zrównoważonym rozwojem.

4. Funkcję przewodniczącego Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, zgodnie z art. 2, pełni przedstawiciel Komisji Europejskiej lub Gruzji, odpowiedzialny za kwestie związane z handlem i zrównoważonym rozwojem.

5. Pojęcie „Stron” w niniejszym regulaminie wewnętrznym jest rozumiane zgodnie z definicją zawartą w art. 428 Układu.

Artykuł 2

Przepisy szczegółowe

1. Zastosowanie mają art. 2–14 regulaminu Komitetu Stowarzyszenia UE-Gruzja, o ile przepisy niniejszego regulaminu wewnętrznego nie stanowią inaczej.

2. Odesłania do Rady Stowarzyszenia rozumie się jako odesłania do Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu. Odesłania do Komitetu Stowarzyszenia lub Komitetu Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu rozumie się jako odesłania do Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju.

Artykuł 3

Posiedzenia

Posiedzenia Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju są zwoływane w miarę potrzeb. Strony dążą do zwołania posiedzenia Podkomitetu raz w roku.

Artykuł 4

Zmiany w regulaminie wewnętrznym

Niniejszy regulamin wewnętrzny może zostać zmieniony decyzją Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju zgodnie z art. 240 Układu.
(10)

Ocena równoważności rozwiązań prawnych i nadzorczych mających zastosowanie do CCP z siedzibą w Meksyku powinna również uwzględniać skutki tych rozwiązań w zakresie ograniczania ryzyka, tj. pod względem poziomu ryzyka, na jakie narażeni są w związku z udziałem w CCP mających siedzibę w Meksyku członkowie rozliczający i systemy obrotu z siedzibą w Unii. Na skutki w zakresie ograniczania ryzyka ma wpływ zarówno poziom ryzyka związanego z działalnością rozliczeniową danych CCP, który zależy od wielkości rynku finansowego, na którym ci kontrahenci prowadzą działalność, jak i adekwatność mających do nich zastosowanie rozwiązań prawnych i nadzorczych służących obniżeniu poziomu tego ryzyka. Aby zapewnić takie same skutki w zakresie ograniczania ryzyka, wymogi w tym zakresie w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na większych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest wyższy, muszą być bardziej surowe niż wymogi w odniesieniu do CCP prowadzących działalność na mniejszych rynkach finansowych, gdzie poziom ryzyka jest niższy.
(15)

Szwajcarski bank centralny nadzoruje CCP we współpracy z FINMA. W szczególności szwajcarski bank centralny jest odpowiedzialny za ocenę spełniania przez CCP minimalnych wymogów określonych w zarządzeniu w sprawie banku centralnego. CCP muszą przekazywać szwajcarskiemu bankowi centralnemu informacje niezbędne do oceny zgodności z tymi minimalnymi wymogami i poddają się kontrolom na miejscu. W szczególności CCP mają obowiązek przedkładania szwajcarskiemu bankowi centralnemu okresowych sprawozdań oraz sprawozdań ad hoc oraz informowania go z wyprzedzeniem o konkretnych kwestiach lub zmianach. Szwajcarski bank centralny może również nakładać kary i inne sankcje w przypadku nieprzekazania wymaganych przez niego informacji lub dowodów, nieprzestrzegania wymogów formalnych lub przekazania informacji niekompletnych lub niedokładnych. Na potrzeby dokonania oceny szwajcarski bank centralny korzysta z szerokiego zakresu informacji, w tym samooceny i dokumentacji wewnętrznej CCP, sprawozdań z kontroli, jak również regularnych sprawozdań i spotkań z kierownictwem i pracownikami CCP. Szwajcarski bank centralny wydaje zalecenia CCP, którzy nie spełniają minimalnych wymogów określonych w zarządzeniu w sprawie banku centralnego. Jeżeli dany CCP nie zastosuje się do zalecenia, szwajcarski bank centralny wyda zarządzenie. Jeżeli dany CCP nie zastosuje się do zarządzenia, szwajcarski bank centralny może poinformować FINMA o swoich ustaleniach, który to organ może podjąć względem CCP dalsze działania w zakresie nadzoru i egzekwowania prawa.
(8)

CCP zamierzający prowadzić działalność w jednej z odpowiednich prowincji musi uzyskać zezwolenie właściwego organu nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych. Zezwolenie to może przyjąć formę uznania albo zwolnienia z uznania. Uznanie oznacza pełne stosowanie odpowiedniego systemu papierów wartościowych w danej prowincji. CCP prowadzący działalność w kilku odpowiednich prowincjach muszą posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności jako uznane CCP w co najmniej jednej prowincji i podlegać najbardziej restrykcyjnym wymogom spośród wymogów stosowanych w prowincjach, w których prowadzą one działalność. Zwolnienie z uznania jest zwykle udzielane CCP uznanym w innej prowincji, a zatem podlegającym bezpośredniemu nadzorowi sprawowanemu przez organ nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych w prowincji, w której CCP został uznany, pod warunkiem że odnośny organ nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych nie stwierdził, że mają znaczenie systemowe lub stanowią poważne zagrożenie dla rynków kapitałowych. Organy nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych nakładają warunki na zwolnione z uznania CCP, jeżeli w prowincjach, w których zostały uznane, podlegają one mniej uciążliwym wymogom niż w prowincjach, w których są one zwolnione z uznania. Bank centralny Kanady może również uznać CCP za instytucje o znaczeniu systemowym, jeżeli mogą one stanowić ryzyko dla systemu finansowego Kanady.
(8)

Ustawa FMA upoważnia ministra finansów do ustanawiania przepisów w odniesieniu do wszelkich kwestii wymagających regulacji lub których regulacja jest dozwolona zgodnie z tą ustawą, lub jakichkolwiek innych kwestii niezbędnych do lepszego administrowania ustawą FMA i jej wdrażania. Ponadto na mocy ustawy FMA Sekretarz jest uprawniony do wydania wytycznych w sprawie stosowania i wykładni ustawy FMA i do podejmowania wszelkich działań, jakie uzna za niezbędne do prawidłowego wykonywania swoich funkcji lub obowiązków bądź też do wdrażania ustawy FMA.
(16)

FSC jest odpowiedzialna za ustanowienie i wdrażanie przepisów dotyczących nadzoru oraz za kontrole i badanie instytucji finansowych. FSC, jako główny organ sprawujący nadzór nad CCP, posiada obszerne uprawnienia do kontroli i nakładania kar, w tym m.in. uprawnienie do anulowania zezwolenia CCP, uprawnienie do zawieszenia i przeniesienia działalności CCP, a także uprawnienie do nałożenia sankcji na CCP. Bieżący nadzór prowadzi Służba Nadzoru Finansowego („FSS”), która działa pod nadzorem FSC. Co dwa lata CCP podlegają trwającym 4 tygodnie kontrolom oraz nieregularnym kontrolom na żądanie organu nadzoru. Dzięki procedurom nadzorczym i sprawdzającym opartym na analizie ryzyka, w tym testowaniu wymogów ostrożnościowych, FSS na bieżąco monitoruje, czy CCP spełniają wymogi w zakresie zarządzania ryzykiem. Ponadto jednym z głównych celów nadzoru banku centralnego Korei nad CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Korei Południowej, jest zapewnienie ich bezpieczeństwa i skuteczności. Bank centralny prowadzi nadzór, oceniając informacje na temat CCP, dokonując co dwa lata ich oceny względem PFMI i zwracając się, w stosownych przypadkach, o wprowadzenie udoskonaleń. Bank centralny Korei jest uprawniony do zobowiązania CCP do wprowadzenia tych udoskonaleń, za zgodą Komisji ds. Polityki Monetarnej, jeżeli jest to poważna zmiana.
1.

Komisja jest upoważniona do prowadzenia negocjacji z Republiką Gwinei Bissau oraz, w stosownych przypadkach i z zastrzeżeniem zgodności z pkt 3 niniejszego załącznika, do uzgadniania zmian do Protokołu w odniesieniu do następujących kwestii: a) przeglądu uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej zgodnie z art. 6 i 7 Protokołu; b) decyzji dotyczącej warunków wsparcia sektorowego zgodnie z art. 3 Protokołu; c) specyfikacji technicznych i procedur objętych właściwością Wspólnego Komitetu zgodnie z załącznikiem do Protokołu.
(2)

Tekst protokołu zmieniającego do Umowy (zwanego dalej „Protokołem zmieniającym”), który jest wynikiem negocjacji, należycie odzwierciedla wytyczne negocjacyjne wydane przez Radę, jako że dostosowuje on umowę do najnowszych zmian na szczeblu międzynarodowym dotyczących automatycznej wymiany informacji, a mianowicie do globalnego standardu w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych w kwestiach podatkowych opracowanego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Unia, jej państwa członkowskie i Księstwo Liechtensteinu aktywnie uczestniczyły w pracach globalnego forum OECD mających na celu opracowanie i wdrożenie tego standardu. Tekst umowy zmieniony niniejszym protokołem zmieniającym stanowi podstawę prawną wdrożenia globalnego standardu w stosunkach między Unią a Księstwem Liechtensteinu.
(1)

W dniu 28 kwietnia 2015 r. Belgia zwróciła się do Komisji o zadecydowanie, na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012, czy antywirusowa chusteczka higieniczna wprowadzana do obrotu z oświadczeniem „zabija 99,9 % wirusów przeziębienia i grypy znajdujących się w chusteczce” jest produktem biobójczym lub wyrobem poddanym działaniu produktów biobójczych, oraz, w przypadku uznania za produkt biobójczy, czy ma należeć do grupy produktowej 1 (higiena ludzi) czy 2 (środki dezynfekcyjne lub glonobójcze nieprzeznaczone do bezpośredniego stosowania wobec ludzi ani zwierząt).
—

system identyfikacji elektronicznej może być wykorzystywany do uzyskania dostępu do co najmniej jednej usługi świadczonej przez podmiot sektora publicznego w (wstawić nazwę państwa członkowskiego).
(4)

Wspólny elektroniczny punkt przekazywania danych jest konieczny do zapewnienia jednolitego stosowania obowiązków dotyczących zgłaszania określonych w dyrektywie 2014/40/UE. W szczególności wspólny punkt ułatwia i harmonizuje przekazywanie danych od producenta lub importera do państw członkowskich. Usprawnienie procesu przekazywania zmniejsza również obciążenie administracyjne dla producentów, importerów i krajowych prawodawców oraz ułatwia porównywanie danych. W celu ułatwienia wielokrotnego załadowywania danych można ustanowić repozytorium na poziomie wspólnego punktu, aby umożliwić odniesienia do niepoufnych dokumentów. We wspólnym punkcie powinny znajdować się narzędzia do przekazywania informacji, które to narzędzia są odpowiednie zarówno dla przedsiębiorstw posiadających kompleksowe rozwiązania informatyczne (przekazywanie z systemu do systemu), jak i dla przedsiębiorstw nieposiadających takich rozwiązań, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa otrzymają numer identyfikacyjny, który należy stosować za każdym razem, gdy dane przedsiębiorstwo przekazuje informacje.
(6)

Z kolei zgodnie z ppkt 1.3.7 (Ryzyko związane z częściami ruchomymi) załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE budowa maszyny musi zapobiegać ryzyku zetknięcia się jej części ruchomych, co mogłoby spowodować wypadek lub, gdy ryzyko nadal istnieje, muszą one być wyposażone w osłony lub urządzenia zabezpieczające. Części ruchome/transmisyjne skubarki są bezpośrednio dostępne z boku i od spodu maszyny, przez znajdujący się z boku maszyny wylot rynny zsypu pierza. Otwarcie klapy nie powoduje zatrzymania skubarki, a tym samym z jej wirującymi częściami mogą zetknąć się części ciała użytkownika, co prowadziłoby do obrażeń.
Ostrzeżenie: Niniejsza publikacja nie dotyczy urządzeń opisanych w: — klasie A (urządzenia kotwiczące, z jednym lub większą liczbą stałych punktów kotwiczenia, wymagające przymocowania ich do konstrukcji za pomocą strukturalnych punktów kotwiczenia lub elementów mocujących), o których mowa w pkt 3.2.1, 4.4.1, 5.3, — klasie C (urządzenia kotwiczące wyposażone w giętkie, poziome prowadnice), o których mowa w pkt 3.2.3, 4.4.3 i 5.5, — klasie D (urządzenia kotwiczące wyposażone w sztywne, poziome prowadnice), o których mowa w pkt 3.2.4, 4.4.4 i 5.6, — jako jakiekolwiek połączenie powyższych klas. W odniesieniu do klas A, C i D niniejsza publikacja nie dotyczy także: pkt 4.5, 5.2.2, 6, 7, załącznika A i załącznika ZA. W związku z tym w odniesieniu do urządzeń, o których mowa powyżej, brak jest domniemania zgodności z przepisami dyrektywy 89/686/EWG, gdyż nie są one uznawane za środki ochrony indywidualnej.