ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(19)

Zgodnie ze standardami CCP z państw trzecich, którzy chcą rozliczać instrumenty pochodne w Tajwanie, muszą zwrócić się do FSC o zatwierdzenie. Zgodnie z art. 45 ust. 1 część druga FTA również „inne instytucje”, w tym CCP z siedzibą poza Tajwanem, mogą uzyskać zatwierdzenie i licencję na prowadzenie działalności polegającej na prowadzeniu izby rozliczeniowej kontraktów terminowych typu futures. W odniesieniu do takich CCP z państw trzecich zastosowanie mają prawnie wiążące wymogi mające zastosowanie do CCP posiadających zezwolenie w Tajwanie. Ponadto CCP z państw trzecich mogą zostać uznani przez FSC zgodnie z zasadą uznawania zagranicznych CCP, przy czym oparte na dwóch scenariuszach podejście stosowane w kwestii zatwierdzenia jest następujące: W przypadku gdy przepisy dotyczące nadzoru i system regulacyjny, którym podlega zagraniczny CCP, są zgodne z zasadami dotyczącymi infrastruktury rynku finansowego (PFMI) wydanymi przez Komitet ds. Systemów Płatności i Rozrachunku (CPMI) oraz Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) lub z innymi międzynarodowymi standardami uznanymi przez FSC, a zagraniczny CCP został uznany przez właściwe organy państwa trzeciego za kwalifikującego się CCP (QCCP), wówczas ten CCP może świadczyć usługi rozliczeniowe w odniesieniu do instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym na rzecz tajwańskich instytucji finansowych. W przypadku gdy zagraniczny CCP nie został uznany przez właściwy organ państwa trzeciego za QCCP i zamierza ubiegać się o uznanie go za QCCP przez FSC, wówczas ten zagraniczny CCP składa do FSC wniosek potwierdzający jego zakwalifikowanie jako QCCP na mocy wymogów kapitałowych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczących ekspozycji bankowych wobec kontrahentów centralnych. Umożliwia to tajwańskim członkom rozliczającym przypisywanie ekspozycjom wobec takich CCP z państw trzecich niższych wag ryzyka. Zgodnie z art. 6 FTA FSC jest uprawniona do „zawierania umów o współpracy z zagranicznymi agencjami rządowymi, instytucjami lub organizacjami międzynarodowymi w celu ułatwienia działań takich jak wymiana informacji, współpraca techniczna i pomoc w prowadzeniu dochodzeń”.
a)

zmiany załącznika I do Umowy w zakresie odniesień do przepisów mających zastosowanie na terytorium Stron oraz zmiany pozostałych załączników do Umowy;
(13)

Zgodnie z art. 6 ustawy nr 964 z 2005 r. SFC jest uprawniona do nadzorowania działalności CCP w Kolumbii oraz do monitorowania tych CCP w celu zapewnienia stałego przestrzegania zasad naczelnych oraz wewnętrznych zasad i procedur CCP. SFC posiada kompleksowe uprawnienia do kontrolowania i karania CCP posiadającego zezwolenie w Kolumbii, w tym m.in. prawo do żądania informacji i danych, do przeprowadzania kontroli na miejscu i kontroli poza siedzibą oraz do zwracania się do takiego CCP o dokonanie korekt, a także prawo do wydawania nakazów i instrukcji. Zgodnie z art. 53 ustawy nr 964 z 2005 r. SFC może wydawać ostrzeżenia i nakładać grzywny, a także podejmować decyzje o zawieszeniu lub zakazie pełnienia funkcji w stosunku do osób powołanych na stanowiska kierownicze w CCP posiadającym zezwolenie w Kolumbii. Może ona również zawiesić działalność CCP lub cofnąć zezwolenie CCP w przypadku naruszenia obowiązkowego wymogu prawnego. Ponadto CCP muszą przeprowadzać samoocenę zgodności z PFMI co najmniej raz na trzy lata oraz przedkładać sprawozdanie, które jest publikowane i okresowo poddawane przeglądowi przez SFC zgodnie z jej planem nadzoru.
(2)

Zgodnie z art. 14 ADR każda z Umawiających się Stron może zaproponować co najmniej jedną zmianę załączników do ADR. Grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych (zwana dalej „WP.15”) jest organem właściwym do podejmowania decyzji w sprawie przyjęcia takich zmian. Zgodnie z art. 20 ADN każda z Umawiających się Stron może zaproponować co najmniej jedną zmianę do przepisów załączonych do ADN. Komitet administracyjny ustanowiony na podstawie ADN jest organem właściwym do podejmowania decyzji w sprawie przyjęcia takich zmian. W dwuletnim okresie 2020-2022 grupa robocza ds. transportu towarów niebezpiecznych (WP.15) i komitet administracyjny ADN przyjęły odpowiednio zmiany do załączników do ADR i do przepisów załączonych do ADN, które zostały notyfikowane Umawiającym się Stronom ADR w dniu 6 lipca 2022 r. i ADN w dniu 1 lipca 2022 r.
(3)

W celu upewnienia się, że przestrzegane są ustanowione przepisy dotyczące biopaliw, biopłynów, paliw z biomasy, odnawialnych paliw ciekłych i gazowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, państwa członkowskie mogą stosować systemy dobrowolne lub krajowe systemy certyfikacji. Zarówno dobrowolne, jak i krajowe systemy certyfikacji odegrały ważną rolę w dostarczaniu dowodów na zgodność z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do biopaliw i biopłynów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (3). Na mocy dyrektywy (UE) 2018/2001 rozszerzono rolę dobrowolnych i krajowych systemów certyfikacji. Po pierwsze, mogą one obecnie służyć do poświadczania zgodności wszystkich paliw wyprodukowanych z biomasy, w tym paliw gazowych i stałych, z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi w dyrektywie (UE) 2018/2001 oraz do dostarczania dokładnych danych na temat ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Po drugie, mogą one służyć do poświadczania zgodności odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych z odpowiadającymi im kryteriami ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Po trzecie, mogą one służyć do wykazania zgodności z przepisami ustanowionymi w art. 27 ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001 dotyczącymi obliczania odnawialnej energii elektrycznej w transporcie. Po czwarte, mogą one służyć do wykazania, że podmioty gospodarcze wprowadzają dokładne informacje do unijnej lub krajowej bazy danych na temat paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych stosowanych w transporcie zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001. Po piąte, mogą one być wykorzystywane do certyfikacji biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów.
(1)

Dyrektywa (UE) 2018/2001 stanowi, że biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy muszą pozwalać na znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z paliwami kopalnymi, aby można je było zaliczać na poczet celów określonych w tej dyrektywie. W tym celu w art. 29 ust. 10 określono konkretne progi ograniczenia emisji dla tych paliw, a w art. 31 określono sposób obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dzięki wykorzystaniu tych paliw. Przy dokonywaniu tych obliczeń można zastosować wartości standardowe określone w załącznikach V i VI do dyrektywy (UE) 2018/2001. Zamiast wartości standardowych odnoszących się do emisji gazów cieplarnianych pochodzących z uprawy surowców rolnych możliwe jest pod pewnymi warunkami stosowanie wartości typowych. Te wartości typowe, reprezentujące średnią wartość na konkretnym obszarze, mogą być zgłaszane Komisji przez państwa członkowskie lub państwa trzecie. Mogą one być stosowane tylko wtedy, gdy Komisja uzna je za dokładne.
(3)

Systemy dobrowolne odgrywają ważną rolę w dostarczaniu dowodów zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w przypadku biopaliw i biopłynów. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2018/2001 dobrowolne systemy mogą służyć do poświadczania zgodności wszystkich paliw wyprodukowanych z biomasy, w tym paliw gazowych i stałych, z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi we wspomnianej dyrektywie oraz do dostarczania dokładnych danych na temat ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dzięki tym paliwom, a także do poświadczania zgodności odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego i pochodzących z recyklingu paliw węglowych z kryteriami ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz do udowodnienia zgodności z przepisami art. 27 ust. 3 tej dyrektywy w odniesieniu do obliczania udziału energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych w transporcie. Systemy dobrowolne mogą również służyć do wykazania, że podmioty gospodarcze wprowadzają dokładne informacje do unijnej lub krajowej bazy danych na temat niektórych paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych stosowanych w transporcie zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy (UE) 2018/2001. Ponadto systemy dobrowolne można wykorzystywać do certyfikowania biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów. Komisja może zdecydować, że dobrowolne systemy krajowe lub międzynarodowe mogą służyć wszystkim lub niektórym z tych celów.
(8)

Nieskoordynowana reakcja krajów na całym świecie na pandemię COVID-19 miała szczególnie niekorzystny wpływ na sektor lotniczy. By uniknąć takich zakłóceń w razie przyszłych kryzysów, potrzebna jest lepsza koordynacja między Unią a kluczowymi partnerami międzynarodowymi. Przewiduje się zatem, że przy podpisaniu Umowy Strony złożą też oświadczenie, w którym wyrażą swoją gotowość do prowadzenia szczegółowych dyskusji i ścisłego koordynowania działań w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w Umowie w odniesieniu do kwestii dotyczących nieoczekiwanych zdarzeń kryzysowych takich jak pandemia COVID-19, aby ograniczać – w stopniu, w jakim będzie to możliwe – niekorzystny wpływ takich zdarzeń na przewozy lotnicze.
(6)

Zważywszy że rozporządzenie (UE) 2018/1240 powstało w oparciu o dorobek Schengen, zgodnie z art. 4 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania powiadomiła o wdrożeniu rozporządzenia (UE) 2018/1240 do swojego prawa krajowego. Dania jest zatem związana niniejszą decyzją.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Federacyjną Republikę Brazylii. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych przez Federacyjną Republikę Brazylii obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(11)

Państwa członkowskie mogą jednak już w okresie przejściowym rozpocząć wydawanie dokumentów pobytowych obywatelom Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 4 Umowy, jeżeli zdecydują się na to ze względów administracyjnych lub innych. Rozporządzenie (WE) nr 1030/2002 zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954 (5) nie jest jednak jeszcze w pełni stosowane. W związku z tym państwa członkowskie powinny stosować obecny format dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich określony w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002 zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 380/2008 (6) do czasu stosowania rozporządzenia (UE) 2017/1954.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Nową Zelandię w odniesieniu do Wysp Cooka, Niue i Tokelau. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Nową Zelandię w odniesieniu do Wysp Cooka, Niue i Tokelau obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
DECYZJA RADY (UE) 2022/1932

z dnia 29 września 2022 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian tej konwencji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) Konwencji Komisja Mieszana UE-CTC ustanowiona zgodnie z art. 14 ust. 1 Konwencji (zwana dalej „Komisją Mieszaną UE-CTC”) może przyjmować w drodze decyzji zmiany załączników do Konwencji.

W dniu 25 sierpnia 2022 r. Komisja Mieszana UE-CTC podjęła decyzję o zaproszeniu Ukrainy do przystąpienia do Konwencji i w dniu 31 sierpnia 2022 r. Ukraina złożyła dokument przystąpienia.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji Mieszanej UE-CTC, ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej (zwanej dalej „Komisją Mieszaną UE-CTC”), na najbliższym posiedzieniu lub w drodze procedury pisemnej Komisji Mieszanej UE-CTC, w odniesieniu do zmian w załącznikach do Konwencji, opiera się na projekcie decyzji Komisji Mieszanej UE-CTC załączonym do niniejszej decyzji.

Przedstawiciel Unii w Komisji Mieszanej UE-CTC może wyrazić zgodę na niewielkie zmiany techniczne w projekcie decyzji.
DECYZJA KOMISJI (UE) 2022/1928

z dnia 11 października 2022 r.

potwierdzająca uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/585 w sprawie zmiany rozporządzeń (UE) nr 514/2014 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego, (UE) nr 516/2014 ustanawiającego Fundusz Azylu, Migracji i Integracji oraz (UE) 2021/1147 ustanawiającego Fundusz Azylu, Migracji i Integracji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Protokół nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 4,

uwzględniając powiadomienie przez Irlandię o zamiarze przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/585 z dnia 6 kwietnia 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzeń (UE) nr 514/2014 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego, (UE) nr 516/2014 ustanawiającego Fundusz Azylu, Migracji i Integracji oraz (UE) 2021/1147 ustanawiającego Fundusz Azylu, Migracji i Integracji (1) i związania się przepisami tego rozporządzenia,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Pismem z 14 lipca 2022 r. Irlandia oficjalnie powiadomiła o swoim zamiarze, zgodnie z art. 4 protokołu nr 21, przyjęcia rozporządzenia (UE) 2022/585 i związania się przepisami tego rozporządzenia.

(2) Uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2022/585 nie podlega żadnym warunkom.

(3) Aby zapewnić jak najszybsze stosowanie rozporządzenia (UE) 2022/585 i zagwarantować Irlandii możliwość pełnego wykorzystania elastyczności przewidzianej w tym rozporządzeniu, należy wprowadzić przepis, zgodnie z którym przystąpienie Irlandii do tego rozporządzenia staje się skuteczne z dniem formalnego powiadomienia o chęci przyjęcia rozporządzenia (UE) 2022/585 i związania się tym rozporządzeniem.

(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 331 ust. 1 Traktatu Komisja powinna zatem potwierdzić uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2022/585,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 1. Potwierdza się uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2022/585. 2. Rozporządzenie (UE) 2022/585 stosuje się do Irlandii od dnia 14 lipca 2022 r.

Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 11 października 2022 r. W imieniu Komisji Przewodnicząca Ursula VON DER LEYEN

(1) Dz.U. L 112 z 11.4.2022, s. 1.
(6)

Chociaż zasadniczo do określenia wielkości ekonomicznej podmiotu sprawozdającego, który nie spełnia wymogów sprawozdawczości statystycznej, powinno się brać pod uwagę sumę aktywów tego podmiotu, przy określaniu rozmiaru podmiotu sprawozdającego, który nie spełnia określonych rodzajów wymogów sprawozdawczych, na przykład dotyczących statystyki płatności, określonych w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1409/2013 (EBC/2013/43) (5), oraz dotyczących przechowywanych papierów wartościowych, określonych w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1011/2012 (EBC/2012/24) (6), bardziej odpowiednimi wskaźnikami wielkości ekonomicznej podmiotu sprawozdającego do celów obliczania kwoty podstawowej są: liczba jego klientów, całkowita wartość jego transakcji płatniczych lub całkowita wartość papierów wartościowych zdeponowanych u powiernika. Do tych celów należy również uwzględniać wielkość ekonomiczną podmiotu sprawozdającego, który nie spełnia wymogów sprawozdawczości statystycznej, w stosunku do wielkości ekonomicznej referencyjnej populacji sprawozdawczej – w przypadku statystyki rynku pieniężnego określonej w rozporządzeniu Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1333/2014 (EBC/2014/48) (7) lub odpowiedniej rzeczywistej populacji sprawozdawczej – w każdym innym przypadku.
(4)

Rząd Francji zaproponował Catherine BERTIN, Fédération des entreprises du spectacle vivant, de la musique, de l’audiovisuel et du cinéma (FESAC), na stanowisko członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 20 września 2025 r.,
(186)

Jeżeli chodzi o koszty związane z uprawnieniami do emisji CO2, należy podkreślić, że początkowy plan restrukturyzacji, w odniesieniu do którego Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, opierał się na zaniżonych cenach uprawnień do emisji CO2 (61). Wspomniany plan opracowano, bazując na cenach uprawnień do emisji CO2 wahających się od 25,3 EUR do 31,2 EUR/t w latach 2020–2030, podczas gdy już 24 stycznia 2021 r. cena tych uprawnień osiągnęła poziom 33 EUR/t (motyw 45). Zmieniony plan restrukturyzacji z czerwca 2021 r. sporządzono w oparciu o ceny mieszczące się w przedziale od 44 do 63 EUR/t w latach 2021–2026 (motyw 100). W perspektywie długoterminowej, w której wspomniany plan ma zostać oceniony, prognozy dotyczące cen uprawnień do emisji CO2 w 2026 r. są o 57 % wyższe niż średnie ceny w latach 2017–2021. Dlatego też Komisja uznaje te prognozy za uzasadnione. Jeżeli ceny uprawnień do emisji CO2 zwiększyłyby się w jeszcze większym stopniu, w opinii Komisji nie wywarłoby to wpływu na rentowność CE Oltenia, ponieważ przedsiębiorstwo byłoby w stanie przenieść tego rodzaju wzrost cen na swoich klientów, podwyższając cenę energii elektrycznej (motyw 102), co znalazło potwierdzenie w wynikach przedstawionej analizy wrażliwości (motywy 101 i 191).
1)

art. 3.02 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Sur le Rhin sont valables les certificats de qualification de l’Union, les livrets de service et livres de bord délivrés en vertu de la directive (UE) 2017/2397, ainsi que les certificats de qualification, les livrets de service et livres de bord délivrés en vertu du présent Règlement, qui prévoit des exigences identiques à celles énoncées dans ladite directive. La qualification pour une fonction à bord doit pouvoir être attestée à tout moment a) par le conducteur, au moyen d’un certificat de qualification de conducteur pour le type et les dimensions du bâtiment concerné ou un certificat de qualification de l’Union de conducteur, assorti le cas échéant des autorisations spécifiques nécessaires; b) par les autres membres d’équipage, au moyen d’un livret de service en cours de validité qui leur est délivré et qui contient un certificat de qualification ou un certificat de qualification de l’Union; c) par les experts en navigation à passagers et les experts en gaz naturel liquéfié, par un certificat de qualification ou un certificat de qualification de l’Union, de même par les secouristes, les porteurs d’appareil respiratoire et le personnel de sécurité à bord des bateaux transportant des marchandises dangereuses, par un certificat relatif à ces opérations spécifiques. Par dérogation aux lettres b) et c), les membres d’équipage de navires de mer naviguant sur le Rhin, à l’exception du conducteur, peuvent attester de leur qualification en présentant un certificat délivré ou reconnu conformément à la convention STCW.”;
(5)

W imieniu Unii Europejskiej należy zatwierdzić proponowane zmiany załącznika 3 do Porozumienia przedłożone przez Zjednoczone Królestwo i przedstawione w projekcie rezolucji 8.2 dotyczące następujących pięciu gatunków: gęś gęgawa (Anser anser), hełmiatka zwyczajna (Netta rufina), siewnica (Pluvialis squatarola squatarola), ostrygojad (longipes) (Haematopus ostralegus longipes) oraz gęś zbożowa (Anser fabalis fabalis), gdyż zmiany te przyczyniają się do zwiększenia ochrony populacji tych gatunków, a populacje te maleją. Jednak, zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji Rady 2006/871/WE Komisja ma zgłosić zastrzeżenie w odniesieniu do proponowanych zmian dotyczących wyżej wymienionych pięciu gatunków, ponieważ wymagają one zmiany dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE, co nie jest możliwe w ciągu 90 dni od daty przyjęcia zmian przez Zebranie Stron,
(6)

Punkty pierwszy i trzeci załącznika do inicjatywy mają charakter ogólny i nie wydaje się, aby wymagały konkretnych działań wspierających realizację ogólnego celu inicjatywy. Choć wydaje się, że w drugim punkcie załącznika do inicjatywy zachęca się Komisję do „wniesienia znaczącego wkładu w badania nad specyficznymi trudnościami w uczeniu się”, to działanie to ma najwyraźniej charakter przygotowawczy w stosunku do głównego celu inicjatywy. Celem tym jest zaś przedstawienie przez Komisję, na podstawie art. 165 ust. 4 tiret drugie TFUE, wniosku dotyczącego zalecenia Rady, które miałoby ułatwić dostęp do edukacji osobom mającym trudności w uczeniu się i w którym Komisja mogłaby uwzględnić elementy odnośnych badań.
Kod NACE: NACE to europejska norma branżowa dotycząca statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej, na którą składają się sześciocyfrowe kody. Użytkownik powinien przypisać zakład podlegający dyrektywie Seveso do tego systemu klasyfikacji, podając 4 pierwsze cyfry kodu NACE, dodatkowo do kodów SPIRS albo zamiast nich.

5.2

Numer CAS