ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(6)

Na mocy „Malta Enterprise Act (Cap. 463 of the Laws of Malta)”/„L-Att dwar il-Korporazzjoni għall-Intrapriża ta’ Malta (Kap. 463 tal-Liġijiet ta’ Malta)” oraz „Government Notice No. 389 of 13 April 2020”/„Notifikazzjoni tal-Gvern Nru 389 tat-13 ta’ April 2020”, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1352, wprowadzono dodatek do wynagrodzenia w związku z COVID-19 obejmujący pracowników i osoby samozatrudnione, którego celem jest ograniczenie zakłóceń wywołanych przez pandemię COVID-19. W okresie od marca do czerwca 2020 r. pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorach najbardziej dotkniętych skutkami kryzysu, wymienionych w załączniku A, o których mowa w obwieszczeniu rządowym nr 389, kwalifikowali się do otrzymywania dodatku do wynagrodzenia w wysokości 800 EUR miesięcznie. Osoby zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorach w mniejszym stopniu dotkniętych przez kryzys, wymienionych w załączniku B, o których mowa w obwieszczeniu rządowym nr 389, mogły otrzymywać 160 EUR miesięcznie. Wsparcia – w mniejszej kwocie – udzielano także pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy. W lipcu 2020 r. dokonano zmiany wykazów sektorów, zawartych w tych dwóch załącznikach. Sektory, które wcześniej objęte były wsparciem w ramach mechanizmu, ale których nie uwzględniono w zmienionym załączniku A lub B, otrzymały wsparcie w postaci dodatku do wynagrodzenia w wysokości 600 EUR miesięcznie dla osób zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Mechanizm przewidujący takie warunki przedłużono do końca 2020 r. Od stycznia 2021 r. wielkość dodatku do wynagrodzenia odzwierciedla spadek sprzedaży w okresie sześciu miesięcy od marca do października 2020 r. w stosunku do obrotów odnotowanych w okresie sześciu miesięcy od marca do października 2019 r. W przypadku braku dostępu do ewidencji VAT dodatek jest wypłacany na podstawie kryteriów obowiązujących w 2020 r. Mechanizm ten ma być stosowany do końca 2021 r. W drugiej połowie 2021 r. w dalszym ciągu będzie obowiązywało wsparcie zgodnie z ustalonymi parametrami dotyczącymi działalności związanej z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi. W przypadku innych kwalifikujących się działalności wsparcie zmaleje do 66 % w trzecim kwartale 2021 r., a następnie do 33 % w ostatnim kwartale 2021 r. Mechanizm będzie dostępny wyłącznie dla tych przedsiębiorstw, które kwalifikowały się do otrzymywania wsparcia już w okresie obowiązywania pierwotnego mechanizmu. Obecnie mechanizm jest stosowany w praktyce przez „Malta Enterprise” i zostanie doprecyzowany w kolejnym obwieszczeniu rządowym. Jak przewidują nowe zasady, mechanizm będzie również obejmował zastępowanie pracowników (tj. zastępowanie osób, które dobrowolnie złożyły wypowiedzenie umowy o pracę po czerwcu 2020 r.), pod warunkiem że nie przekroczono liczby pracowników według stanu na koniec maja 2020 r. Wniosek złożony przez władze Malty dotyczył jedynie części wydatków publicznych związanej z pracownikami, których zatrudnienie utrzymano, a wykluczał część dotyczącą nowo zatrudnionych pracowników.
(6)

Rozporządzeniem Rady Ministrów nr 709 w sprawie przepisów dotyczących dodatku z tytułu przestoju dla podatników na rzecz kontynuowania przez nich działalności w czasie kryzysu wywołanego COVID-19 (przyjętym dnia 24 listopada 2020 r. (3), i zmienionym dnia 12 stycznia 2021 r. (4)) przedłużono i zmieniono program rekompensat dla pracowników w związku z przestojami w pracy, o którym mowa w art. 3 lit. a) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351. Program ten obejmuje przedsiębiorstwa, osoby samozatrudnione i osoby uiszczające opłatę licencyjną, których dochód z działalności gospodarczej zmalał o co najmniej 20 % w stosunku do okresu sierpień–październik 2020 r. (w ujęciu średnim). Program zakłada wypłatę pracownikom objętym przestojem lub osobom samozatrudnionym rekompensat w wysokości 50 % lub 70 % ich wynagrodzenia lub dochodów, w zależności od systemu podatkowego, który ich obowiązuje. Minimalny poziom wsparcia wynosi 500 EUR, natomiast maksymalny sięga 1 000 EUR dla pracownika za miesiąc kalendarzowy. W programie rekompensat dla pracowników w związku z przestojami w prac przewidziano ponadto dodatek pracowniczy na dziecko, o którym mowa w art. 3 lit. c) decyzji wykonawczej (UE) 2020/1351. Dodatek pracowniczy na dziecko w wysokości 50 EUR miesięcznie na dziecko zapewnia dodatkowe wsparcie dla pracowników objętych przestojem, którym przysługują ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na to, że mają osoby na swoim utrzymaniu. Środek wsparcia został przedłużony zarządzeniem Rady Ministrów nr 706 z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (5) oraz zarządzeniem Rady Ministrów nr 15 z dnia 11 stycznia 2021 r. w sprawie przydziału środków finansowych z programu budżetu państwa „Środki na nieprzewidziane zdarzenia” (6). Środek można uznać za środek podobny do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/672, ponieważ w ramach tego środka zapewnia się wsparcie dochodu dla pracowników i osób samozatrudnionych, które ułatwia im pokrycie kosztów opieki nad dziećmi w okresie zamknięcia szkół.
(1)

Decyzją Komisji (UE) 2020/491 (3), ostatnio zmienioną decyzją (UE) 2020/1573 (4), przyznano zwolnienia przywozu z należności celnych przywozowych i z podatku od wartości dodanej („VAT”) w odniesieniu do towarów potrzebnych do zwalczania skutków epidemii COVID-19 do dnia 30 kwietnia 2021 r.
(24)

Kolumbia nie przedłożyła Komisji planu dotyczącego jaj; państwo to udzieliło gwarancji w odniesieniu do jaj i produktów jajecznych pochodzących z państw członkowskich albo z państw trzecich, które zostały zatwierdzone do wywozu takich produktów do Unii Europejskiej. Należy zatem dodać do wykazu wpis dotyczący Kolumbii w odniesieniu do jaj z odpowiednim przypisem.
(3)

W dniu 18 lutego 2021 r. konsorcjum UE ds. nieproliferacji i rozbrojenia jako podmiot realizujący zwróciło się do Unii o upoważnienie do przedłużenia okresu realizacji do dnia 17 maja 2022 r. z powodu wyzwań wynikających z trwającej pandemii COVID-19.
(10)

Załącznik I do decyzji wykonawczej (UE) 2020/438 zawiera wykaz odniesień do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 90/385/EWG. W celu zapewnienia, aby odniesienia do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 90/385/EWG były wymienione w jednym akcie, do wspomnianej decyzji wykonawczej należy włączyć odniesienie do normy EN ISO 11607-2:2020.
(5)

Norma zharmonizowana EN 71-7:2014+A3:2020 zawiera zaktualizowane odniesienie do mającego zastosowanie prawodawstwa Unii, jeśli chodzi o stosowanie szeregu barwników wymienionych tabelach A.1 i A.2 w załączniku A do tej normy, przy uwzględnieniu najnowszych specyfikacji i kryteriów czystości określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 231/2012 (5). W wykazie substancji konserwujących dopuszczonych do stosowania w farbach do malowania palcami, określonym w tabeli B.1 w załączniku B do normy zharmonizowanej EN 71-7:2014+A3:2020, maksymalne dopuszczalne stężenie klimbazolu obniżono do 0,2 % zgodnie z najnowszymi opiniami naukowymi zawartymi w dodatku do opinii Komitetu Naukowego ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (6).
(2)

Zgodnie z art. 4 lit. c) decyzji Komisji (UE, Euratom) 2021/625 (4) jednym z kryteriów kwalifikowalności dotyczących członkostwa instytucji kredytowej w unijnej sieci głównych dealerów jest jej członkostwo w europejskiej państwowej lub ponadnarodowej sieci głównych dealerów. Zważywszy na doświadczenie zdobyte przez firmy inwestycyjne za sprawą członkostwa w europejskich państwowych lub ponadnarodowych sieciach głównych dealerów takie firmy inwestycyjne upoważnione do prowadzenia działalności związanej z gwarantowaniem emisji instrumentów finansowych lub subemisją instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji na podstawie dyrektywy 2014/65/UE powinny również kwalifikować się do członkostwa w unijnej sieci głównych dealerów. Taka działalność jest istotna w kontekście zadań członków unijnej sieci głównych dealerów, którzy mogą uczestniczyć w aukcjach z gwarancją przejęcia emisji i występować jako podmioty kierujące transakcjami konsorcjalnymi zobowiązujące się do gwarantowania emisji dłużnych papierów wartościowych.
(9)

Odniesienia do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 2014/34/UE opublikowano w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1202 (4). W celu zapewnienia, aby odniesienia do norm zharmonizowanych opracowanych na potrzeby dyrektywy 2014/34/UE były wymienione w tym samym akcie, do tejże decyzji wykonawczej należy włączyć odniesienia do norm EN 15188:2020 oraz EN 15188:2007.
(2)

W decyzji (UE) 2020/430 przewidziano, że jeżeli jest to uzasadnione utrzymującymi się wyjątkowymi okolicznościami, Rada może przedłużyć okres obowiązywania tej decyzji. W dniu 21 kwietnia 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/556 (3) przedłużyła obowiązywanie odstępstwa przewidzianego w art. 1 decyzji (UE) 2020/430 o kolejny miesiąc, tj. do dnia 23 maja 2020 r. W dniu 20 maja 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/702 (4) przedłużyła obowiązywanie odstępstwa przewidzianego w art. 1 decyzji (UE) 2020/430 do dnia 10 lipca 2020 r. W dniu 3 lipca 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/970 (5) przedłużyła to odstępstwo do dnia 10 września 2020 r. W dniu 4 września 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/1253 (6) przedłużyła to odstępstwo do dnia 10 listopada 2020 r. W dniu 6 listopada 2020 r. Rada decyzją (UE) 2020/1659 (7) przedłużyła to odstępstwo do dnia 15 stycznia 2021 r. W dniu 12 stycznia 2021 r. Rada decyzją (UE) 2021/26 (8) przedłużyła to odstępstwo do dnia 19 marca 2021 r. W dniu 12 marca 2021 r. Rada decyzją (UE) 2021/454 (9) przedłużyła to odstępstwo do dnia 21 maja 2021 r.
»1. Z wyjątkiem surowca wykorzystywanego do produkcji osłonek, państwa trzecie, które stosują surowiec przywożony z innych państw trzecich zatwierdzonych zgodnie z niniejszą decyzją do celów produkcji przeznaczonej do wywozu do UE żywności pochodzenia zwierzęcego lub surowiec przywożony z państw członkowskich i które nie są w stanie przedstawić planu monitorowania pozostałości równoważnego planowi monitorowania pozostałości wymaganemu na podstawie art. 7 dyrektywy 96/23/WE, uzupełniają plan o następujące oświadczenie: »Właściwy organ [nazwa państwa trzeciego] dopilnowuje, by produkty zwierzęce przeznaczone do spożycia przez ludzi i wywożone do Unii Europejskiej, w szczególności produkty wytworzone z surowca przywiezionego do [nazwa państwa trzeciego], pochodziły wyłącznie z zakładów wymienionych zgodnie z art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/625 (*1) i dysponujących wiarygodnymi procedurami gwarantującym pochodzenie surowca pochodzenia zwierzęcego wykorzystanego w żywności wyłącznie z państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw trzecich wymienionych w odniesieniu do odpowiedniego surowca w załączniku do decyzji 2011/163/UE bez przypisu określającego ograniczenie, jak wskazano w art. 2 ust. 2 tej decyzji.«.

Do produkcji osłonek przeznaczonych na wywóz do Unii państwa trzecie mogą stosować surowiec przywożony z innych państw trzecich, którym w rozporządzeniach wykonawczych (UE) 2021/404 i (UE) 2021/405 zezwolono na wprowadzanie do Unii świeżego mięsa lub niektórych produktów mięsnych oraz poddanych obróbce żołądków, pęcherzy i jelit.

Państwo trzecie zamierzające dokonywać wywozu osłonek do Unii jest wymienione w rozporządzeniach wykonawczych (UE) 2021/404 i (UE) 2021/405 w odniesieniu do osłonek, a także w załączniku do decyzji 2011/163/UE (w odniesieniu do osłonek). Ponadto zakłady, z których osłonki mają być wywożone do Unii, są wymienione w wykazie zgodnie z art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/625.
(1)

Rozporządzenie (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28) ustanawia wymogi w zakresie nadzoru mające zastosowanie do systemów płatności o znaczeniu systemowym (SIPS). Operatorzy SIPS mający siedzibę w państwach członkowskich strefy euro muszą zapewnić zgodność prowadzonych przez nich SIPS z tymi wymogami. Właściwe organy wyznaczone do nadzorowania SIPS muszą posiadać wystarczające zasoby i uprawnienia nadzorcze. Obejmuje to możliwość nałożenia przez właściwy organ środków korygujących w celu usunięcia skutków niezastosowania się do wymogów nadzorczych lub w celu uniknięcia powtórzenia się takiej sytuacji w przyszłości, zgodnie z art. 22 rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28). Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/2098 (EBC/2017/33) (2) została przyjęta na podstawie art. 22 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28) i określa szczegółowe zasady i procedury nakładania środków korygujących na operatorów SIPS.
1)

w art. 2 wprowadza się następujące zmiany: a) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku wyznaczenia dwóch banków centralnych Eurosystemu jako właściwych organów w odniesieniu do danego SIPS do celów rozporządzenia (UE) nr 795/2014 (EBC/2014/28), oraz o ile nie przewidziano inaczej w decyzji wydanej na podstawie art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, która określa dany system płatniczy jako SIPS, zastosowanie mają następujące zasady: a) kompetencje i prawa właściwego organu określone w niniejszej decyzji mogą być wykonywane albo indywidualnie przez którykolwiek z dwóch banków centralnych Eurosystemu wyznaczonych jako właściwe organy, albo wspólnie przez obydwa te banki; b) obowiązek właściwego organu do działania w określony sposób lub podjęcia czynności w odniesieniu do wykonania określonego uprawnienia na podstawie niniejszej decyzji jest obowiązkiem banku centralnego Eurosystemu, który wykonuje dane uprawnienia, lub, w przypadku gdy dane uprawnienia są wykonywane wspólnie przez oba banki centralne Eurosystemu jako wyznaczone właściwe organy, jest obowiązkiem każdego z nich; c) dwa banki centralne Eurosystemu wyznaczone jako właściwe organy koordynują między sobą wszelkie interakcje z danym operatorem SIPS oraz wszelkie kierowane do tego operatora wnioski; d) obowiązek operatora SIPS lub niezależnego eksperta wobec właściwego organu wynikający z niniejszej decyzji jest obowiązkiem wobec każdego z dwóch banków centralnych Eurosystemu wyznaczonych jako właściwe organy, a odpowiedź na wniosek któregoś z tych banków centralnych lub obydwu tych banków centralnych kierowany na podstawie niniejszej decyzji operator lub niezależny ekspert przekazuje każdemu z tych dwóch banków centralnych.”.
(3)

W dniu 26 marca 2021 r. Biuro Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) ds. Rozbrojenia (UNODA), które jest odpowiedzialne za techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 decyzji (WPZiB) 2017/809, wniosło o przedłużenie okresu wdrażania tej decyzji o kolejne osiem miesięcy. Wnioskowane przedłużenie pozwoliłoby UNODA w dalszym ciągu udzielać państwom członkowskim ONZ wsparcia we wdrażaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540 (2004) (zwanej dalej „rezolucją RB ONZ nr 1540”), wnosić wkład do trwającego kompleksowego przeglądu, udzielać wsparcia Komitetowi Rady Bezpieczeństwa ONZ ustanowionemu na mocy rezolucji RB ONZ nr 1540 do końca jego obecnego mandatu, do dnia 28 kwietnia 2022 r., a także ograniczyć straty wynikające z projektów, które pozostają niewykonane w związku z pandemią COVID-19.
(6)

W dniu 16 kwietnia 2021 r. w rezolucji RB ONZ nr 2571(2021) RB ONZ wezwała wszystkie strony do pełnego wdrożenia porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 23 października 2020 r. i zaapelowała do państw członkowskich ONZ o poszanowanie i wsparcie pełnego wdrożenia tego porozumienia, także poprzez niezwłoczne wycofanie wszystkich obcych sił i najemników z Libii. Ponadto RB ONZ wezwała rząd Libii do poprawy realizacji embarga na broń, także we wszystkich punktach wjazdu, gdy tylko rząd ten zacznie sprawować nadzór; wezwała także wszystkie państwa członkowskie ONZ do współpracy przy tych staraniach.
1)

art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 5 1. Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że te środki finansowe lub zasoby gospodarcze są: a) niezbędne, aby zaspokoić podstawowe potrzeby którejkolwiek z osób wymienionych w załączniku oraz członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym na pokrycie płatności związanych z żywnością, najmem lub kredytem hipotecznym, lekami i leczeniem, podatkami, składkami ubezpieczeniowymi i opłatami za usługi komunalne; b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi; c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi związane ze zwykłym przechowywaniem lub utrzymaniem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; d) niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ poinformował pozostałe właściwe organy oraz Komisję co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia, dlaczego uważa, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane; e) przedmiotem wpłaty na rachunek lub wypłaty z rachunku misji dyplomatycznej lub placówki konsularnej, lub organizacji międzynarodowej korzystającej z immunitetów na mocy prawa międzynarodowego, w zakresie, w jakim te wpłaty lub wypłaty są przeznaczone na oficjalne cele misji dyplomatycznej lub placówki konsularnej lub organizacji międzynarodowej; f) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłaty niezbędnej do: (i) wykonywania lotów w celach humanitarnych, ewakuacji lub repatriacji osób, lub do celów inicjatyw wspierających ofiary klęsk żywiołowych, jądrowych lub chemicznych; (ii) wykonywania lotów w ramach międzynarodowych procedur adopcyjnych; (iii) wykonywania lotów wymaganych do wzięcia udziału w spotkaniach służących znalezieniu rozwiązania kryzysu na Białorusi lub promowaniu politycznych celów środków ograniczających; lub (iv) awaryjnego lądowania, odlotu lub przelotu wykonywanego przez unijnego przewoźnika lotniczego; lub g) niezbędne do zajęcia się pilnymi i jasno określonymi kwestiami bezpieczeństwa lotniczego, po uprzednich konsultacjach z Agencją Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego. Państwa członkowskie informują pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego artykułu.”;
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2021/985

z dnia 3 czerwca 2021 r.

w sprawie sprostowania hiszpańskiej wersji językowej decyzji 2004/842/WE w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw

(notyfikowana jako dokument nr C(2021) 3869)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (1), w szczególności jej art. 23 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Hiszpańska wersja językowa decyzji Komisji 2004/842/WE (2) zawiera błąd w art. 31 ust. 1 w odniesieniu do przedłużania ważności zezwoleń dotyczących gatunków warzyw.

(2) Należy zatem odpowiednio sprostować hiszpańską wersję językową decyzji 2004/842/WE. Sprostowanie nie ma wpływu na pozostałe wersje językowe.

(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 (nie dotyczy wersji polskiej)

Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 3 czerwca 2021 r. W imieniu Komisji Johannes HAHN Członek Komisji

(1) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, s. 33.

(2) Decyzja Komisji 2004/842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw (Dz.U. L 362 z 9.12.2004, s. 21).
(2)

Na posiedzeniu w dniach 24 i 25 maja 2021 r. Rada Europejska przyjęła konkluzje, w których zdecydowanie potępiła doprowadzenie do przymusowego lądowania samolotu linii Ryanair w Mińsku na Białorusi w dniu 23 maja 2021 r., które stworzyło zagrożenie dla bezpieczeństwa lotniczego, oraz zatrzymanie przez białoruskie władze dziennikarza Ramana Pratasiewicza i Sofii Sapiegi. Rada Europejska zaapelowała do Rady o przyjęcie niezbędnych środków, aby zakazać białoruskim liniom lotniczym przelotów w unijnej przestrzeni powietrznej i uniemożliwić tym liniom wykonywanie lotów do portów lotniczych Unii.
2)

w art. 16 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu: „Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2021 r. do dnia 14 czerwca 2023 r. wynosi 173 693 683 EUR. W ramach tej kwoty, kwotę 57 900 000 EUR przeznacza się na wydatki misji EULEX KOSOWO z tytułu realizacji jej mandatu w Kosowie, a kwotę 115 793 683 EUR przeznacza się na wspieranie przeniesionych postępowań sądowych w jednym z państw członkowskich. Komisja podpisuje umowę o udzielenie dotacji na kwotę 115 793 683 EUR z sekretarzem działającym w imieniu sekretariatu odpowiedzialnego za administrowanie przeniesionymi postępowaniami sądowymi. Do umowy o udzielenie dotacji zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (*1) dotyczące dotacji. Finansowa kwota odniesienia na kolejny okres działania misji EULEX KOSOWO jest ustalana przez Radę. (*1) (*) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).”;" b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Z wyjątkiem kwot, o których mowa w ust. 1, związanych ze wsparciem dla przeniesionych postępowań sądowych w jednym z państw członkowskich, EULEX KOSOWO odpowiada za finansowe wykonanie budżetu misji. W tym celu EULEX KOSOWO podpisuje umowę z Komisją.”;
(2)

Określony agrofag jest wymieniony w części A załącznika II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 (3) jako agrofag, którego występowania nie stwierdzono na terytorium Unii. W załączniku do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1702 (4) wymieniono go również jako agrofaga priorytetowego.
(1)

Dow AgroSciences Distribution SAS z siedzibą we Francji jest przedstawicielem w Unii przedsiębiorstwa Mycogen Seeds LLC z siedzibą w Stanach Zjednoczonych w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie, składających się z nich lub z nich wyprodukowanych, przyznanych decyzją Komisji 2011/891/UE (2) oraz decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1211 (3).