ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(112)

Jeżeli chodzi o odniesienie dokonane przez władze duńskie do tymczasowych ram pomocy kryzysowej, Komisja początkowo, w pierwotnych ramach mających zastosowanie od dnia 17 grudnia 2008 r., uznała za konieczne tymczasowe dopuszczenie możliwości ograniczonych kwot pomocy, która wchodzi w zakres art. 87 ust. 1 TFUE (ponieważ przekracza pułap de minimis), uznając to za zgodne z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, jeżeli wszystkie niżej wymienione warunki zostaną spełnione: a) pomoc nie przekracza 500 000 EUR w formie dotacji pieniężnej na przedsiębiorstwo; wszystkie dane liczbowe muszą zostać podane w kwotach brutto, tj. przed odliczeniem podatków lub innych opłat; jeżeli pomoc przyznaje się w formie innej niż dotacja, kwotę pomocy wyraża się jako ekwiwalent dotacji; b) pomoc jest przyznawana w formie programów pomocy; c) pomoc jest przyznawana przedsiębiorstwom, które nie były zagrożone w dniu 1 lipca 2008 r. (wyrażenie „przedsiębiorstwo zagrożone” oznacza – w odniesieniu do dużych przedsiębiorstw – przedsiębiorstwo zdefiniowane w pkt 2.1 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (33), natomiast w odniesieniu do MŚP – przedsiębiorstwo zdefiniowane w art. 1 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 (34)); może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie były zagrożone w tym dniu, ale które później znalazły się w takiej sytuacji w wyniku światowego kryzysu finansowego i gospodarczego; d) program pomocy nie ma zastosowania do przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze rybołówstwa; e) środek nie jest środkiem pomocy eksportowej ani do pomocy faworyzującej produkty krajowe względem produktów przywożonych; f) pomocy udziela się nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r.; g) przed udzieleniem pomocy państwo członkowskie uzyskuje od zainteresowanego przedsiębiorstwa deklarację, w formie pisemnej lub elektronicznej, dotyczącą wszelkiej innej pomocy de minimis oraz pomocy związanej z tym środkiem, którą przedsiębiorstwo to otrzymało w ciągu danego roku obrachunkowego, oraz sprawdza, czy w wyniku udzielenia pomocy całkowita kwota pomocy otrzymanej przez przedsiębiorstwo w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. nie przekroczy pułapu 500 000 EUR; h) program pomocy nie ma zastosowania do przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 (35); może mieć zastosowanie do przedsiębiorstw wyspecjalizowanych w zakresie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 3 i 4 tego samego rozporządzenia, o ile kwota pomocy została ustalona na podstawie ceny lub ilości takich produktów zakupionych od podmiotów prowadzących produkcję podstawową lub wprowadzonych na rynek przez dane przedsiębiorstwo lub gdy pomoc jest uwarunkowana jej przeniesieniem w części lub całości na producentów surowców.
(120)

Zobowiązania podjęte przez Niemcy przyczynią się do poprawy konkurencyjnej pozycji operatorów właściwych do reagowania na zapotrzebowanie w dwóch obszarach. Pierwsza część zobowiązań spowoduje złagodzenie warunków udziału obowiązujących wobec operatorów właściwych do reagowania na zapotrzebowanie, w związku z czym operatorzy, którzy zgodnie z pierwotnie zgłoszonymi warunkami nie mieli prawa udziału, teraz będą dopuszczeni do udziału. Dotyczy to mniejszych jednostek (od 5 MW do 10 MW), jednostek, które do uruchomienia potrzebują agregatora, oraz jednostek podłączonych do sieci średniego napięcia, a nie do sieci przesyłowej. Z kolei druga część zobowiązań spowoduje, że udział operatorów właściwych do reagowania na zapotrzebowanie w rezerwie mocy będzie atrakcyjniejszy finansowo i mniej ryzykowny. Zwłaszcza zmniejszenie maksymalnej liczby testów i skrócenie okresu, w którym konieczne jest wcześniejsze pozyskanie energii elektrycznej, przyczyni się do obniżenia kosztów dla operatorów właściwych do reagowania na zapotrzebowanie, przez co operatorzy ci będą bardziej konkurencyjni w postępowaniu przetargowym w porównaniu do wytwórców.
—

Stosowana metoda uprawy ma na celu zapewnienie dobrej proporcji liści do gron (wystarczająca fotosynteza), zaś winorośl przycina się ręcznie (selekcja najlepszych pędów z roku, tak by uzyskać dobre ulistnienie zdolne do absorpcji jak największej ilości światła słonecznego).
(4)

Spośród substancji czynnych wymienionych w części C załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 686/2012 należy określić te substancje, które wymieniono w części E załącznika do rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 540/2011 jako substancje kwalifikujące się do zastąpienia, w przypadku których, ze względu na ich właściwości, okresy zatwierdzenia nie przekraczają siedmiu lat. Należy również zidentyfikować substancje, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 (4) jako kwalifikujące się do zastąpienia. W programie należy nadać priorytet ich ocenie.
(6)

W swoim sprawozdaniu Komisja stwierdziła, że regionalny trybunał obrachunkowy (Landesrechnungshof) (zwany dalej „LRH”) oraz urząd centralny kraju związkowego Salzburg (Amt der Salzburger Landesregierung) i rząd kraju związkowego Salzburg (Salzburger Landesregierung), które są podmiotami sektora instytucji rządowych i samorządowych Austrii, dopuściły się poważnych zaniedbań, nie zapewniając odpowiednich kontroli zestawienia danych i procedur sprawozdawczych. Tym samym podmioty te umożliwiły departamentowi budżetu urzędu centralnego kraju związkowego Salzburg zniekształcanie i ukrywanie transakcji finansowych. To z kolei doprowadziło do wprowadzenia w błąd w latach 2012 i 2013 w odniesieniu do danych przekazanych Eurostatowi dotyczących długu Austrii odnośnie do lat 2008–2012, tj. po wejściu w życie rozporządzenia (UE) nr 1173/2011. Ponadto Komisja stwierdziła, że austriacki urząd statystyczny (Statistik Austria) (zwany dalej „STAT”) co najmniej od dnia 6 grudnia 2012 r. był świadomy zaistnienia możliwości, że kraj związkowy Salzburg wprowadzał w błąd w odniesieniu do swoich sprawozdań finansowych, ale poinformował o tym fakcie Komisję (Eurostat) dopiero w dniu 10 października 2013 r.
(9)

Na podstawie art. 54 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 państwa członkowskie mogą w należycie uzasadnionych przypadkach zdecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w przypadku, gdy łączna kwota poniesionych i prawdopodobnych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania lub gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe w związku z niewypłacalnością dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym. Jeżeli decyzję podjęto w terminie czterech lat od daty wniosku o odzyskanie kwot, bądź w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, 100 % konsekwencji finansowych nieodzyskania powinno zostać pokryte z budżetu Unii. Kwoty, w odniesieniu do których konkretne państwo członkowskie podjęło decyzję o zaprzestaniu odzyskiwania, oraz powody tej decyzji należy zawrzeć w rocznym podsumowaniu, o którym mowa w art. 54 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w związku z jego art. 102 ust. 1 lit. c) ppkt (iv). Kwotami takimi nie należy zatem obciążać państw członkowskich, których to dotyczy, i zostają one w związku z powyższym pokryte z budżetu Unii.
(2)

W piśmie, które wpłynęło do Komisji dnia 13 lipca 2017 r., Węgry wystąpiły z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE (zwanego dalej „środkiem szczególnym”) w odniesieniu do osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT w przypadku niektórych dostaw dokonywanych przez podatników, wobec których prowadzone jest postępowanie likwidacyjne lub inne postępowanie prawnie stwierdzające ich upadłość.
(3)

Art. 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 10. EFR dla EBI i w ramach 11. EFR dla Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 169/51

DECYZJA RADY (UE) 2018/961

z dnia 26 czerwca 2018 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany w Protokole 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (linia budżetowa 02 03 01: „Rynek wewnętrzny” i linia budżetowa 02 03 04: „Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, Protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (zwanego dalej „Protokołem 31”) do Porozumienia EOG.

(3) Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

(4) Należy kontynuować współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących funkcjonowania i rozwoju rynku wewnętrznego towarów i usług oraz w zakresie narzędzi zarządzania rynkiem wewnętrznym.

(5) Należy zatem zmienić Protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

(6) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 czerwca 2018 r. W imieniu Rady E. ZAHARIEVA Przewodnicząca

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2017/1951 powinno zostać włączone do Protokołu 30 do Porozumienia EOG w celu zapewnienia przedłużenia współpracy do 2020 r.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 168/1

DECYZJA RADY (UE) 2018/952

z dnia 26 czerwca 2018 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Linia budżetowa 33 02 03 01: „Prawo spółek”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, Protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód (zwanego dalej „Protokołem 31”) do Porozumienia EOG.

(3) Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.

(4) Należy kontynuować współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia EOG w ramach działań Unii finansowanych z budżetu ogólnego Unii dotyczących prawa spółek.

(5) Należy zatem zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić realizację rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2018 r.

(6) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu dnia 26 czerwca 2018 r. W imieniu Rady E. ZAHARIEVA Przewodnicząca

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.
(2)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.
—

zasadę degresywnej proporcjonalności określa się następująco: stosunek liczby ludności poszczególnych państw członkowskich do liczby posiadanych miejsc przed zaokrągleniem do liczb całkowitych różni się w zależności od ich liczby ludności, tak aby każdy członek Parlamentu Europejskiego z państwa członkowskiego o większej liczbie ludności reprezentował większą liczbę obywateli niż członek Parlamentu Europejskiego z państwa członkowskiego o mniejszej liczbie ludności oraz aby zagwarantować, że im większa liczba ludności państwa członkowskiego, do tym większej liczby miejsc w Parlamencie Europejskim jest ono uprawnione,
(2)

W dniu 29 czerwca 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/365/UE (2). w następstwie tej decyzji przepisy dorobku Schengen dotyczące systemu informacyjnego Schengen (zwanego dalej „SIS”) zaczęły być stosowane w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii z dniem 15 października 2010 r., z wyjątkiem obowiązku odmowy wjazdu lub pobytu na ich terytorium obywatelom państw trzecich, w odniesieniu do których inne państwo członkowskie dokonało wpisu w celu odmowy wjazdu lub pobytu zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1987/2006 (3), a wraz z obowiązkiem powstrzymania się od dokonywania wpisów do SIS i wprowadzania informacji dodatkowych oraz od wymiany informacji dodatkowych na temat obywateli państw trzecich do celów odmowy wjazdu lub pobytu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1987/2006 (zwane dalej „pozostałymi ograniczeniami”).
(3)

W dniach 10–11 kwietnia 2018 r. Komisja przeprowadziła w Rumunii misję wzmocnionego nadzoru w celu monitorowania sytuacji na miejscu, zgodnie z art. -11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1466/97. Po przekazaniu wstępnych ustaleń władzom rumuńskim z prośbą o ustosunkowanie się do nich Komisja przedstawiła w dniu 23 maja 2018 r. swoje ustalenia Radzie. Ustalenia te zostały następnie podane do wiadomości publicznej. W sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że władze rumuńskie nie zamierzają działać zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 5 grudnia 2017 r. Władze rumuńskie potwierdziły wobec członków misji, że ich celem na 2018 r. pozostaje deficyt nominalny na poziomie nieco poniżej 3 % PKB. Jako że luka produktowa ma wartość dodatnią i rośnie, założenie to wiąże się z dalszym pogorszeniem deficytu strukturalnego, co jest sprzeczne z treścią zalecenia Rady i wskazuje na wyraźnie ekspansywną politykę budżetową.
(9)

Na podstawie danych przedstawionych przez Komisję (Eurostat) zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 479/2009, których podstawę stanowią dane przedłożone przez Francję w zgłoszeniu z kwietnia 2018 r., program stabilności z 2018 r. oraz prognoza Komisji z wiosny 2018 r., uzasadnione jest wyciągnięcie następujących wniosków: — Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnął w 2016 r. poziom 3,4 % PKB, po czym spadł do 2,6 % PKB w 2017 r. W porównaniu z celami budżetowymi na 2017 r., do redukcji deficytu w tym roku przyczyniły się głównie wysokie dochody podatkowe (0,7 % PKB), zwłaszcza z VAT i podatków od przedsiębiorstw. — W przedłożonym przez rząd Francji w dniu 25 kwietnia 2018 r. programie stabilności na lata 2018-2022 przewiduje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych spadnie do poziomu 2,3 % PKB w 2018 r., a w 2019 r. nieznacznie wzrośnie do 2,4 % PKB. W prognozie Komisji z wiosny 2018 r. przewiduje się, że deficyt wyniesie 2,3 % PKB w 2018 r. i 2,8 % PKB w 2019 r., utrzymując się zatem na poziomie niższym od określonej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB. — Saldo strukturalne, tj. saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, poprawiło się o 0,5 % PKB w 2017 r. Od 2015 r. poprawa salda strukturalnego wyniosła łącznie 0,7 % PKB. — Relacja długu publicznego brutto do PKB wzrosła w 2017 r. do 97,0 % (z poziomu 96,6 % w 2016 r.), co wynikało głównie z wartości rezydualnej zmiany długu – wpływ deficytu pierwotnego i płatności odsetek został w dużej mierze wyrównany przez zmniejszający dług wpływ wzrostu realnego PKB i inflacji. Prognoza Komisji z wiosny 2018 r. zakłada, że wskaźnik zadłużenia zmniejszy się do 96,4 % w 2018 r. i 96,0 % w 2019 r., głównie dzięki wysokiemu wzrostowi nominalnemu, który przeważa wpływ deficytu pierwotnego i płatności odsetek.
(5)

Mając na uwadze, że ten szczególny środek stanowi uproszczenie procedury związanej z wypełnianiem obowiązków w zakresie podatku VAT, oraz że nie będzie miał on wpływu lub będzie miał jedynie nieistotny wpływ na ogólną kwotę dochodów podatkowych państw członkowskich pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji, należy wprowadzić odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE i postanowić, że do celów podatku VAT wszystkie dostawy towarów i usług, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import towarów przeznaczonych do rozbiórki istniejącego mostu granicznego oraz budowy nowego mostu granicznego między Küstrin-Kietz i Kostrzynem nad Odrą realizowane są na terytorium Polski, a zatem podlegają polskiemu podatkowi VAT.
(6)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani jej nie stosuje.
(7)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani nie jest przedmiotem jej stosowania.
h)

W art. 46, w odniesieniu do państw EFTA, po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu: „2a. Do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia w Porozumieniu EOG aktu wykonawczego odpowiednie zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, można zapewnić za pomocą standardowych klauzul ochrony danych, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w przypadku stosowania przez państwo EFTA przewidzianych w nim środków. Przed wejściem w życie każdego aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) dane państwo EFTA postanawia i informuje Komisję i Urząd Nadzoru EFTA, czy do czasu decyzji Wspólnego Komitetu EOG w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG zamierza stosować zawarte w nim środki w tym samym czasie co państwa członkowskie UE. W przypadku braku przeciwnej decyzji każde państwo EFTA stosuje środki określone w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) w tym samym czasie, co państwa członkowskie UE. Nie naruszając postanowień art. 102 Porozumienia, jeśli w ciągu dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 46 ust. 2 lit. c) i d) nie uda się we Wspólnym Komitecie EOG dojść do porozumienia w sprawie uwzględnienia tego aktu wykonawczego w Porozumieniu EOG, każde państwo EFTA może zaprzestać stosowania takich środków; w takim przypadku państwo to powiadamia o tym niezwłocznie Komisję i Urząd Nadzoru EFTA.”.
(6)

Zgodnie z art. 120 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/1939 EPPO wykonuje swoją właściwość w odniesieniu do wszystkich przestępstw objętych zakresem jej właściwości, które popełniono po dniu wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2017/1939. W przypadku przestępstw, o których mowa w art. 22 i 23 rozporządzenia (UE) 2017/1939 i które nie należą jeszcze do obszaru właściwości EPPO od pierwotnego wejścia w życie tego rozporządzenia, EPPO powinna zatem wykonywać swoją właściwość w odniesieniu do terytorium lub obywateli Niderlandów po wejściu w życie tego rozporządzenia w Niderlandach,
Reguła 7

Korespondencja

1. Korespondencja zaadresowana do współprzewodniczących Wspólnego Komitetu CETA przesyłana będzie do sekretariatu Wspólnego Komitetu CETA w celu rozesłania jej do członków Wspólnego Komitetu CETA.
DECYZJA RADY (UE) 2018/1047

z dnia 16 lipca 2018 r.

w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 207 i 212 w powiązaniu z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 25 listopada 2004 r. Rada udzieliła Komisji upoważnienia do wynegocjowania umowy o partnerstwie i współpracy z Singapurem (zwanej dalej „umową”).

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Niniejszym upoważnia się w imieniu Unii do podpisania Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony, oraz załączonego do niej listu uzupełniającego, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowej umowy (1) .

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Unii umowy oraz załączonego do niej listu uzupełniającego.
(5)

W celu wprowadzenia w życie Traktatów można przyjąć unijny akt prawny w dziedzinie praw obywateli państw trzecich legalnie przebywających w państwie członkowskim, w tym warunków regulujących swobodę przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich UE. Podczas gdy taki akt prawny nie przyznaje obywatelom państwa, które wystąpiło z Unii na podstawie art. 50 TUE, prawa do głosowania lub kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, może on przyznać obywatelom takiego państwa niektóre prawa podobne do praw obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich. Ponadto prawa obywateli UE, którzy skorzystali ze swobody przemieszczania się przed wystąpieniem państwa członkowskiego z Unii, oraz członków ich rodzin, mogą być chronione w umowie na podstawie art. 50 TUE.
(1)

Przedmiot proponowanej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Uratujmy przed głodem 8 % ludności Europy!” (Stop starvation for 8 % of the European population!) dotyczy następujących kwestii: „Prawo do dostępu do żywności zostało zapisane w Powszechnej deklaracji praw człowieka. Choć PKB Unii Europejskiej był w 2016 r. drugim co do wielkości PKB na świecie, głód jest nadal obecny w naszych społeczeństwach”.