(53)

Argumenty przedstawione przez Zjednoczone Królestwo w dniu 31 marca 2015 r. przeciwko decyzji o rozszerzeniu zakresu postępowania można podsumować w następujący sposób: 1) nie ma dowodów na to, że jakiekolwiek interpretacje indywidualne prawa podatkowego mogłyby być selektywne. Praktyka w zakresie wydawania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w Gibraltarze nigdy nie obejmowała żadnego elementu indywidualnego lub szczególnego traktowania ani żadnego elementu negocjacji, ani żadnego wpływu lub wynagrodzenia, z wyjątkiem tych wynikających z warunków prawa podatkowego obowiązującego w Gibraltarze. Interpretacja indywidualna prawa podatkowego jest po prostu oświadczeniem gibraltarskiego komisarza ds. podatku dochodowego, że na podstawie faktów przedstawionych komisarzowi oraz w oparciu o zwykłą i prawidłową interpretację mającego zastosowanie prawodawstwa przedsiębiorstwo, o którym mowa, nie podlega podatkowi dochodowemu od opisanego w nim dochodu lub przychodów. Nie ma dowodów na to, że którakolwiek z interpretacji indywidualnych odbiegała w jakikolwiek sposób od zwykłej i prawidłowej wykładni prawodawstwa podatkowego. Ponadto organy podatkowe nie mają w ogóle swobody decyzyjnej, ani też nie istnieją żadne dowody na to, że świadomie lub celowo powstrzymywały się od przeprowadzania odpowiednich ocen lub świadomie odstępowały od stosowania obowiązującego krajowego prawodawstwa podatkowego. Siedem kategorii interpretacji indywidualnych wskazanych przez Komisję w pierwszej decyzji o wszczęciu postępowania nie są selektywne w porównaniu z innymi interpretacjami indywidualnymi prawa podatkowego, ponieważ żadna z interpretacji indywidualnych nie odbiega od obowiązujących krajowych przepisów podatkowych; 2) nie ma dowodów na to, że którakolwiek z interpretacji indywidualnych prawa podatkowego zakłóciła konkurencję. Środek może zakłócać konkurencję jedynie w sektorze, w którym ma zastosowanie, lub w ściśle powiązanym sektorze. Interpretacje indywidualne prawa podatkowego, do których odnosi się decyzja, mają zastosowanie w wielu różnych sektorach. Komisja nie sugeruje, że każda interpretacja indywidualna zakłócała konkurencję w sektorze, w którym miała zastosowanie, a jedynie wskazuje, że istnieje wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, co może prowadzić do zakłócenia konkurencji, bez rozważenia, czy którakolwiek z interpretacji faktycznie miała taki wpływ; 3) istnieją wyraźne dowody na to, że interpretacje indywidualne, o których mowa w decyzji o rozszerzeniu zakresu postępowania, stanowią jedynie część stałej praktyki, która rozpoczęła się na długo przed przystąpieniem Zjednoczonego Królestwa do Unii. Praktyka ta opierała się na art. 3 ust. 1 ITA 1952, odtworzonej aktualnie w prawie identycznym brzmieniu w art. 2 ust. 1 i 2 ITA 2010. Jeżeli więc ustalono by, że istnieje jakikolwiek element pomocy państwa, stanowiłby on siłą rzeczy pomoc „istniejącą”, a nie „nową”; 4) decyzja o rozszerzeniu zakresu postępowania opiera się na błędnym zrozumieniu istotnych faktów. Niestety organy Zjednoczonego Królestwa udzieliły Komisji w imieniu rządu gibraltarskiego błędnych informacji, że procedura umożliwiająca komisarzowi Gibraltaru wydawanie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego potwierdzających, czy spółka będąca rezydentem podlega opodatkowaniu w Gibraltarze, jest określona w sekcji 42 ITA 2010, która została wprowadzona tą ustawą i nie istniała w ramach ITA 1952, zamiast przekazać jej informacje, że w sekcji 42 wprowadzono jedynie wyraźną podstawę prawną w odniesieniu do określonego rodzaju interpretacji indywidualnych, które nie mają zastosowania w omawianym przypadku, oraz że od 1952 r. wydawano interpretacje indywidualne w sprawie stosowania systemu terytorialnego zgodnie z art. 3 ust. 1 ITA 1952 lub art. 2 ust. 1 i 2 ITA 2010. Chociaż nieporozumienie to wynika z błędnych informacji udzielonych przez organy Zjednoczonego Królestwa, Zjednoczone Królestwo uważa, że prawdopodobnie to właśnie te błędne informacje skłoniły Komisję do przyjęcia założenia, że interpretacje indywidualne wydawane od 2010 r. można by uznać za „nową pomoc”; 5) w decyzji o rozszerzeniu zakresu postępowania sugeruje się, że Komisja uważa, że praktyka ta może stanowić „system” pomocy i obejmuje co najmniej jedną indywidualną pomoc państwa. Brak jest dowodów na poparcie którejkolwiek z tych opinii. Z powodu tej niepewności decyzja ta staje się co najmniej częściowo wątpliwa pod względem proceduralnym, ponieważ charakterem systemu postępowania w odniesieniu do interpretacji indywidualnych nie można zająć się w drodze wybranej procedury, gdyż ewidentnie stanowi on istniejącą pomoc, o ile w ogóle uznaje się go za pomoc. Ponadto nie ma dowodów wskazujących na to, że interpretacje indywidualne prawa podatkowego miały być czymkolwiek innym, niż zwykła i prawidłowa interpretacja oraz stosowanie obowiązującego prawa podatkowego; 6) decyzja o rozszerzeniu zakresu postępowania została przyjęta zanim Komisja zgromadziła wszystkie informacje, aby móc w pełni ocenić stanowisko w odniesieniu do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. W szczególności Komisja i Zjednoczone Królestwo tylko dwukrotnie wymieniły informacje na temat praktyki w zakresie wydawania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, zanim Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu zakresu postępowania W tym okresie Komisja nigdy nie zasugerowała, na jakiej podstawie można uznać, że którakolwiek interpretacja indywidualna prawa podatkowego zakłóca konkurencję.