Dyrektywa Rady

z dnia 18 grudnia 1978 r.

dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy weterynarii

(78/1027/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a w szczególności jego art. 49, 57, 66 i 235,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie weterynarii, zgodnie z zaleceniem dyrektywy Rady 78/1026/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [4], porównywalny charakter kształcenia w Państwach Członkowskich pozwala, aby koordynacja w tym zakresie ograniczała się do wymogu zachowania minimalnych norm, pozostawiając przy tym Państwom Członkowskim swobodę organizacji kształcenia;

koordynacja warunków wykonywania tych czynności określona w niniejszej dyrektywie nie wyklucza żadnych późniejszych działań koordynacyjnych;

koordynacja przewidziana w niniejszej dyrektywie obejmuje kształcenie zawodowe lekarzy weterynarii; w odniesieniu do kształcenia, obecnie większość Państw Członkowskich nie dokonuje rozróżnienia między lekarzami weterynarii prowadzącymi działalność jako pracownicy najemni i lekarzami weterynarii pracującymi na własny rachunek; w celu wsparcia w najszerszym możliwym zakresie swobodnego przepływu wykwalifikowanych pracowników we Wspólnocie, tak szybko, jak jest to możliwe, konieczne wydaje się rozszerzenie stosowania niniejszej dyrektywy na lekarzy weterynarii zatrudnionych jako pracownicy najemni,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1. Państwa Członkowskie wymagają od osób pragnących rozpocząć wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, aby posiadały dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 78/1026/EWG, gwarantujących, że podczas pełnego okresu kształcenia dana osoba uzyskała:

a) dostateczną znajomość dziedziny, na której weterynarze opierają swą działalność;

b) dostateczną znajomość budowy i funkcjonowania zdrowych zwierząt, ich hodowli, reprodukcji, higieny ogólnej, a także żywienia, włącznie z technologią stosowaną podczas produkcji i konserwacji żywności odpowiadającej ich potrzebom;

c) dostateczną znajomość zachowania się i ochrony zwierząt;

d) dostateczną znajomość przyczyn, natury, przebiegu, skutków, diagnozy i leczenia chorób zwierzęcych, rozpatrywanych indywidualnie czy też grupowo; włączając specjalistyczną wiedzę o chorobach, które mogą się przenosić na człowieka;

e) dostateczną znajomość medycyny prewencyjnej;

f) dostateczną znajomość higieny i technologii produkcji, wytwarzania oraz wprowadzania do obiegu zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do konsumpcji przez człowieka;

g) dostateczną znajomość przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do wyżej wymienionych dziedzin;

h) dostateczne doświadczenie kliniczne i praktyczne pod odpowiednim nadzorem.

2. Całkowity czas trwania kształcenia w zakresie weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin z zakresu teorii i praktyki prowadzone przez uniwersytet, instytucję szkolnictwa wyższego uznawaną za instytucję o statusie równoważnym lub pod nadzorem uniwersytetu oraz obejmuje co najmniej przedmioty wymienione w Załączniku.

3. Aby zostać przyjętym na takie studia, kandydat musi posiadać dyplom lub świadectwo, które daje mu prawo przyjęcia na dane studia na uniwersytetach Państwa Członkowskiego lub w instytucji szkolnictwa wyższego uznawanej za instytucję o statusie równoważnym.

4. Żadne z postanowień niniejszej dyrektywy nie przeszkadza Państwom Członkowskim w przyznaniu na ich terytoriach, zgodnie z własnymi uregulowaniami, dostępu do działalności lekarza weterynarii i jej prowadzenia posiadaczom dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych, które nie zostały uzyskane w Państwie Członkowskim.

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa stosuje się także do obywateli Państw Członkowskich, którzy zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie [5] prowadzą lub będą prowadzić jako pracownicy najemni działalność, o której mowa w art. 1 dyrektywy 78/1026/EWG.

Artykuł 3

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie dwóch lat od jej notyfikacji i powiadomią o tym niezwłocznie Komisję.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa odnosi się do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 grudnia 1978 r.

W imieniu Rady

H.-D. Genscher

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 92 z 20.7.1970, str. 18.

[2] Dz.U. C 19 z 28.2.1972, str. 10.

[3] Dz.U. C 60 z 14.6.1971, str. 3.

[4] Dz.U. L 362 z 23.12.1978, str. 1.

[5] Dz.U. L 257 z 19.10.1968, str. 2.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK

PROGRAM STUDIÓW WETERYNARYJNYCH

Program studiów prowadzących do uzyskania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarza weterynarii powinien obejmować co najmniej poniższe przedmioty. Nauczanie jednego lub kilku z tych przedmiotów może się odbywać w ramach lub w związku z innymi przedmiotami.

A. Przedmioty podstawowe:

- fizyka,

- chemia,

- biologia świata zwierząt,

- biologia świata roślin,

- matematyka stosowana nauk biologicznych.

B. Przedmioty szczegółowe:

I grupa: nauki podstawowe:

- anatomia (włącznie z histologią i embriologią),

- fizjologia,

- biochemia,

- genetyka,

- farmakologia,

- farmacja,

- toksykologia,

- mikrobiologia,

- immunologia,

- epidemiologia,

- etyka zawodowa.

II grupa: nauki kliniczne:

- położnictwo,

- patologia (włącznie z anatomią patologiczną),

- parazytologia,

- medycyna i chirurgia kliniczna (włącznie z anestezjologią),

- zajęcia kliniczne ze zwierzętami domowymi, drobiem i innymi gatunkami zwierząt,

- medycyna prewencyjna,

- radiologia,

- reprodukcja i zakłócenia w reprodukcji,

- policja sanitarna izdrowiepubliczne,

- medycyna sądowa i ustawodawstwo weterynaryjne,

- terapeutyka,

- propedeutyka.

III grupa: produkcja zwierzęca:

- produkcja zwierzęca,

- żywienie zwierząt,

- agronomia,

- ekonomika rolnictwa,

- hodowla zwierząt,

- higiena weterynaryjna,

- etiologia i ochrona zwierząt.

IV grupa: higiena żywności:

- inspekcja i kontrola zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

- higiena i technologia żywności,

- prace praktyczne (włącznie z praktykami w miejscach uboju i obróbki środków spożywczych).

Kształcenie praktyczne może przybrać formę stażu, o ile odbywa się on w pełnym wymiarze czasu i pod bezpośrednią kontrolą właściwego organu i nie przekracza sześciu miesięcy, w ramach pięcioletniego okresu całkowitych studiów.

Rozłożenie nauczania teoretycznego i praktycznego na poszczególne grupy materiału powinno być zrównoważone i skoordynowane w taki sposób, żeby wiadomości i doświadczenia wymienione w art. 1 ust. 1 niniejszej dyrektywy mogły być osiągnięte w sposób właściwy, aby pozwoliło to weterynarzowi na wywiązanie się ze wszystkich jego zadań.

--------------------------------------------------