ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(10)

Dopóki warunki kwalifikowalności Zjednoczonego Królestwa oraz osób i podmiotów z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie ustanowione na podstawie niniejszego rozporządzenia będą spełniane, należy także utrzymać kwalifikowalność Zjednoczonego Królestwa oraz osób i podmiotów z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie w 2020 r. do celów warunków określonych w zaproszeniach, przetargach, konkursach lub wszelkich innych procedurach, które mogą prowadzić do finansowania z budżetu Unii, z wyjątkiem szczególnych przypadków związanych z bezpieczeństwem oraz utratą członkostwa Zjednoczonego Królestwa w Europejskim Banku Inwestycyjnym, a także zapewniać im unijne finansowanie. Takie unijne finansowanie powinno być ograniczone do wydatków kwalifikowalnych poniesionych w 2020 r., z wyjątkiem umów w sprawie zamówień publicznych podpisanych przed końcem 2020 r. w zastosowaniu tytułu VII rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”), które są nadal wykonywane zgodnie ze swoimi warunkami, oraz z wyjątkiem rolnych płatności bezpośrednich Zjednoczonego Królestwa na rok składania wniosków 2020, które powinny być wyłączone z kwalifikowalności. Należy również wykluczyć Zjednoczone Królestwo lub też osoby lub podmioty z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie z kwalifikowalności na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 (5), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1796 (6), w odniesieniu do działań obejmujących zwolnionych pracowników i osoby, które zaprzestały prowadzenia działalności na własny rachunek w wyniku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy, jak również na podstawie zmienionego rozporządzenia Rady (WE) nr 2012/2002 (7) w odniesieniu do działań, których przedmiotem są poważne obciążenia finansowe poniesione przez państwa członkowskie bezpośrednio w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy o wystąpieniu. Zgodnie z rozporządzeniem finansowym zaproszenia, przetargi, konkursy lub inne procedury, a także wszelkie wynikające z nich umowy ze Zjednoczonym Królestwem lub też osobami lub podmiotami z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie lub decyzje na korzyść Zjednoczonego Królestwa lub też osób lub podmiotów z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie mają określać warunki kwalifikowalności i warunki kontynuacji kwalifikowalności poprzez odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
(52)

Skutecznym sposobem zapewnienia, aby produkty niebezpieczne lub niezgodne z wymaganiami nie były wprowadzane do obrotu w Unii, byłoby wykrywanie takich produktów przed dopuszczeniem ich do obrotu. Organy odpowiedzialne za kontrolę produktów wprowadzanych na rynek Unii mają pełen wgląd w przepływy handlowe na granicach zewnętrznych Unii, a zatem powinny mieć obowiązek przeprowadzania odpowiednich kontroli w oparciu o ocenę ryzyka, aby przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa na rynku, a tym samym zapewnić wysoki poziom ochrony interesów publicznych. Do państw członkowskich należy wyznaczenie konkretnych organów odpowiedzialnych za stosowne kontrole dokumentacji dotyczącej produktów, a w razie konieczności kontrole fizyczne lub laboratoryjne produktów, zanim produkty te zostaną dopuszczone do obrotu. Jednolite egzekwowanie unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego dotyczącego produktów można osiągnąć jedynie poprzez systematyczną współpracę i wymianę informacji między organami nadzoru rynku a innymi organami wyznaczonymi jako organy odpowiedzialne za kontrolę produktów wprowadzanych na rynek Unii. Organy te powinny z dużym wyprzedzeniem otrzymywać od organów nadzoru rynku wszystkie niezbędne informacje dotyczące produktów niezgodnych z wymaganiami lub informacje na temat podmiotów gospodarczych, gdy stwierdzone zostanie większe ryzyko niezgodności. Organy odpowiedzialne za kontrolę produktów wprowadzanych na obszar celny Unii powinny z kolei terminowo informować organy nadzoru rynku o dopuszczaniu produktów do obrotu oraz o wynikach kontroli, jeżeli takie informacje są istotne z punktu widzenia egzekwowania unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego dotyczącego produktów. Ponadto, jeżeli Komisja zauważy, że przywożony produkt stwarza poważne ryzyko, powinna poinformować państwa członkowskie o tym ryzyku w celu zapewnienia skoordynowanych i skuteczniejszych kontroli zgodności z przepisami i kontroli egzekwowania przepisów w pierwszych punktach wprowadzenia produktu do Unii.
1)

lit. b), c) i d) otrzymują brzmienie: „b) Na podstawie przedłożonych przez państwa członkowskie informacji, o których mowa w lit. a), służby Komisji do dnia 31 października każdego roku udostępniają publicznie przegląd ogólnounijny dotyczący wprowadzania do Unii oraz wywozu i powrotnego wywozu z Unii okazów gatunków, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, oraz przekazują Sekretariatowi Konwencji informacje na temat gatunków, do których stosuje się Konwencję. c) Nie naruszając przepisów art. 20 niniejszego rozporządzenia, na rok przed każdą sesją Konferencji Stron Konwencji organy administracyjne państw członkowskich przekazują Komisji wszystkie informacje odnoszące się do odpowiedniego poprzedniego okresu, wymagane do opracowania sprawozdań, o których mowa w art. VIII.7 lit. b) Konwencji, a także równoważne informacje dotyczące przepisów niniejszego rozporządzenia, które wykraczają poza zakres stosowania Konwencji. Format przekazywania informacji określa Komisja w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. d) Na podstawie przedłożonych przez państwa członkowskie informacji, o których mowa w lit. c), Komisja udostępnia publicznie przegląd ogólnounijny dotyczący wdrażania i realizacji niniejszego rozporządzenia.”;
a)

przedkłada Komisji niewiążące wytyczne ramowe, w przypadku gdy Komisja wystąpi do niego z takim wnioskiem zgodnie z art. 59 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/943 lub art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2009. ACER dokonuje przeglądu wytycznych ramowych i przedkłada je ponownie Komisji, w przypadku gdy Komisja wystąpi do niego z takim wnioskiem zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2019/943 lub art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 715/2009;
a)

zasady przyłączenia do sieci, w tym zasady dotyczące przyłączenia instalacji odbiorczych przyłączonych do systemu przesyłowego, instalacji i systemów dystrybucyjnych przyłączonych do systemu przesyłowego, przyłączenia instalacji odbiorczych wykorzystywanych do zapewniania odpowiedzi odbioru, wymogi dotyczące przyłączenia instalacji wytwórczych do sieci, wymogi dotyczące podłączeń do sieci prądu stałego o wysokim napięciu, wymogi dotyczące przyłączenia do sieci modułów parku energii z podłączeniem prądu stałego oraz stacji przekształtnikowych prądu stałego o wysokim napięciu w oddalonej lokalizacji oraz procedury powiadomienia operacyjnego dla przyłączenia do sieci;
(17)

Rozporządzenie (UE) 2019/943 przewiduje używanie wspólnej metody oceny wystarczalności zasobów na poziomie europejskim w perspektywie średnio- i długoterminowej (w przedziale od następnego roku do następnych 10 lat) w celu zapewnienia podejmowania przez państwa członkowskie decyzji dotyczących ewentualnych potrzeb inwestycyjnych w sposób przejrzysty i wspólnie uzgodniony. Ocena wystarczalności zasobów na poziomie europejskim służy innym celom niż oceny wystarczalności w perspektywie krótkoterminowej, które są stosowane do wykrywania ewentualnych problemów związanych z wystarczalnością w krótkich przedziałach czasowych, mianowicie oceny wystarczalności sezonowej (na następne sześć miesięcy) oraz oceny wystarczalności w przedziale od następnego tygodnia do co najmniej następnego dnia. W przypadku ocen w perspektywie krótkoterminowej istnieje potrzeba opracowania wspólnego podejścia do sposobu wykrywania ewentualnych problemów związanych z wystarczalnością. ENTSO energii elektrycznej powinna przeprowadzać oceny wystarczalności zimowej i letniej mające na celu ostrzeganie państw członkowskich i operatorów systemów przesyłowych o zagrożeniach w zakresie bezpieczeństwa dostaw, jakie mogą wystąpić w ciągu następnych sześciu miesięcy. W celu udoskonalenia tych ocen wystarczalności ENTSO energii elektrycznej powinna opracować na ich potrzeby wspólną probabilistyczną metodę, po konsultacjach z odpowiednimi zainteresowanymi stronami i we współpracy z ACER i ECG w składzie obejmującym wyłącznie przedstawicieli państw członkowskich. ENTSO energii elektrycznej powinna zaproponować ACER tę metodę i jej aktualizacje, a ACER powinna zatwierdzić wniosek i jego aktualizacje. Przeprowadzając konsultacje z ECG, ACER ma w jak największym stopniu uwzględniać wyrażane przez tę grupę opinie. W przypadku pojawienia się istotnych nowych informacji ENTSO energii elektrycznej powinna zaktualizować metodę. ENTSO energii elektrycznej powinna mieć możliwość przekazywania regionalnym centrom koordynacyjnym zadań związanych z ocenami wystarczalności sezonowej, lecz przekazane zadania powinny być wykonywane pod nadzorem ENTSO energii elektrycznej.
(84)

Komisja powinna przygotować – przy wsparciu Europejskiej Grupy ds. Certyfikacji Cyberbezpieczeństwa (ECCG) i Grupy Interesariuszy ds. Certyfikacji Cyberbezpieczeństwa i po przeprowadzeniu otwartych i szeroko zakrojonych konsultacji – unijny kroczący program prac na rzecz europejskich programów certyfikacji cyberbezpieczeństwa i powinna opublikować go w formie niewiążącego instrumentu. Unijny kroczący program prac powinien być dokumentem strategicznym pozwalającym przemysłowi, organom krajowym i organom normalizacyjnym na, w szczególności, przygotowanie się z wyprzedzeniem do przyszłych europejskich programów certyfikacji cyberbezpieczeństwa. Unijny kroczący program prac powinien zawierać wieloletnie zestawienie wniosków dotyczących propozycji programów, które Komisja zamierza przedłożyć ENISA w celu przygotowania na podstawie określonych przesłanek. Komisja powinna uwzględnić ten unijny kroczący program prac, przygotowując swój kroczący plan działań na rzecz normalizacji ICT oraz wnioski dotyczące normalizacji kierowane do europejskich organizacji normalizacyjnych. Z uwagi na szybkie wprowadzanie i rozpowszechnianie nowych technologii, pojawianie się nieznanych wcześniej ryzyk w cyberprzestrzeni oraz zmiany w otoczeniu prawnym lub rynkowym Komisja lub ECCG powinny być uprawnione do zwracania się do ENISA o przygotowanie propozycji programów, które nie zostały ujęte w unijnym kroczącym programie prac. W takich przypadkach Komisja i ECCG powinny również ocenić konieczność takiego wniosku, uwzględniając ogólne cele niniejszego rozporządzenia i potrzebę zapewnienia ciągłość w zakresie planów ENISA i wykorzystania zasobów. Po otrzymaniu takiego wniosku ENISA powinna przygotowywać, bez zbędnej zwłoki, propozycję programu dla określonych produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT. Komisja powinna ocenić pozytywne i negatywne skutki swojego wniosku dla danego rynku, szczególnie skutki dla MŚP, dla innowacji, dla barier wejścia na ten rynek i dla kosztów dla użytkowników końcowych. Komisja, w oparciu o propozycję programu przygotowaną przez ENISA, powinna być uprawniona do przyjęcia w drodze aktów wykonawczych europejskiego programu certyfikacji cyberbezpieczeństwa. Ze względu na cel ogólny oraz cele bezpieczeństwa określone w niniejszym rozporządzeniu europejskie programy certyfikacji cyberbezpieczeństwa przyjęte przez Komisję powinny zawierać minimalny zbiór elementów dotyczących przedmiotu, zakresu i funkcjonowania poszczególnych programów. Elementy te to, między innymi, zakres i przedmiot certyfikacji cyberbezpieczeństwa, w tym kategorie objętych nią produktów ICT, usług ICT i procesów ICT, dokładne wyszczególnienie wymogów cyberbezpieczeństwa, na przykład poprzez odesłanie do norm lub specyfikacji technicznych, szczegółowe kryteria oceny i metody oceny, jak również docelowy poziom uzasadnienia zaufania („podstawowy”, „istotny” lub „wysoki”), a w stosownych przypadkach poziomy oceny. ENISA powinna móc odrzucić wniosek złożony przez ECCG. Takie decyzje powinien podejmować Zarząd; powinny one być należycie uzasadnione.
(8)

Legalność wywozu dóbr kultury powinna być badana przede wszystkim w oparciu o przepisy ustawowe i wykonawcze kraju, w którym te dobra kultury powstały lub zostały odkryte. Aby jednak nie utrudniać nadmiernie legalnego handlu należy zamiast tego, w niektórych przypadkach, zezwolić w drodze wyjątku osobie, która zamierza dokonać przywozu dóbr kultury na obszar celny Unii, na wykazanie, że zostały one legalnie wywiezione z innego państwa trzeciego, w którym znajdowały się przed ich wysyłką do Unii. Ten wyjątek powinien mieć zastosowanie w przypadku gdy nie można wiarygodnie ustalić, w którym kraju dobra kultury powstały lub zostały odkryte, lub jeżeli wywóz danych dóbr kultury miał miejsce przed wejściem w życie konwencji Unesco z 1970 r., tj. przed dniem 24 kwietnia 1972 r. Aby zapobiec obchodzeniu niniejszego rozporządzenia poprzez wysyłanie nielegalnie wywożonych dóbr kultury do innego państwa trzeciego przed ich przywozem do Unii, wyjątki powinny mieć zastosowanie w przypadku gdy dobra kultury znajdowały się w państwie trzecim przez okres dłuższy niż pięć lat do celów innych niż do użytku tymczasowego, tranzytu, powrotnego wywozu lub przeładunku. W przypadku gdy warunki te są spełnione w odniesieniu do więcej niż jednego kraju, za właściwy uznaje się ostatni z tych krajów przed wprowadzeniem dóbr kultury na obszar celny Unii.
(75)

W zakresie, w jakim przepisy niniejszego rozporządzenia odnoszą się do SIS regulowanego rozporządzeniem (UE) 2018/1862, Irlandia może co do zasady uczestniczyć w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do TUE i do TFUE oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE (20). Ponadto w zakresie, w jakim przepisy niniejszego rozporządzenia odnoszą się do Eurodac i do ECRIS-TCN, zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ w tej sytuacji nie jest możliwe zapewnienie, aby niniejsze rozporządzenie stosowało się w całości do Irlandii, zgodnie z wymogiem art. 288 TFUE, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana, ani go nie stosuje, bez uszczerbku dla swoich praw zgodnie z Protokołami nr 19 i 21.
4)

w art. 19 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: a) lit. ee) otrzymuje brzmienie: „ee) przyjmuje sprawozdania dotyczące rozwoju systemu EES zgodnie z art. 72 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226, sprawozdania dotyczące rozwoju systemu ETIAS zgodnie z art. 92 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1240 oraz sprawozdania dotyczące rozwoju ECRIS-TCN i oprogramowania wzorcowego ECRIS zgodnie z art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/816;”; b) lit. ff) otrzymuje brzmienie: „ff) przyjmuje sprawozdania na temat technicznych aspektów funkcjonowania systemu SIS II zgodnie z, odpowiednio, art. 50 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 oraz art. 66 ust. 4 decyzji 2007/533/WSiSW, systemu VIS zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i art. 17 ust. 3 decyzji 2008/633/WSiSW, systemu EES zgodnie z art. 72 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2226, systemu ETIAS zgodnie z art. 92 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1240 oraz ECRIS-TCN i oprogramowania wzorcowego ECRIS zgodnie z art. 36 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2019/816:”; c) lit. hh) otrzymuje brzmienie: „hh) przyjmuje oficjalne uwagi do sprawozdań Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z przeprowadzanych audytów, na podstawie art. 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006, art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 603/2013, art. 56 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226, art. 67 rozporządzenia (UE) 2018/1240 i art. 29 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/816, a także zapewnia odpowiednie działania następcze w sprawie tych audytów;”; d) dodaje się literę w brzmieniu: „lla) przekazuje Komisji statystyki dotyczące ECRIS-TCN i oprogramowania wzorcowego ECRIS zgodnie z art. 32 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2019/816;”; e) lit. mm) otrzymuje brzmienie: „mm) zapewnia coroczną publikację wykazu właściwych organów upoważnionych do bezpośredniego wyszukiwania danych znajdujących się w systemie SIS II, zgodnie z art. 31 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i art. 46 ust. 8 decyzji 2007/533/WSiSW, wraz z wykazem urzędów krajowych systemów SIS II (urzędy N.SIS II) oraz biur SIRENE, zgodnie z, odpowiednio, art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 i art. 7 ust. 3 decyzji 2007/533/WSiSW, oraz wykazu właściwych organów zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226, wykazu właściwych organów zgodnie z art. 87 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1240 i wykazu organów centralnych zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/816;”;
i)

Nazwą prawną okowity z owoców jest „okowita”, uzupełniona nazwą owocu, jagody lub warzywa. W językach bułgarskim, czeskim, chorwackim, greckim, polskim, rumuńskim, słowackim i słoweńskim ta nazwa prawna może być wyrażona jako nazwa owocu, jagody lub warzywa, uzupełniona przyrostkiem. Ewentualnie: (i) nazwą prawną, o której mowa w akapicie pierwszym, może być nazwa „wasser” użyta wraz z nazwą owocu; lub (ii) poniższe nazwy prawne mogą być używane w następujących przypadkach: — „kirsch” w odniesieniu do okowity z wiśni (Prunus avium (L.) L.), — „śliwka”, „quetsch” lub „śliwowica” w odniesieniu do okowity ze śliwek (Prunus domestica L.), — „mirabelka” w odniesieniu do okowity ze śliw mirabelek (Prunus domestica L. subsp. syriaca (Borkh.) Janch. ex Mansf.), — „chruścina jagodna” w odniesieniu do okowity z owoców chruściny jagodnej (Arbutus unedo L.), — „Golden Delicious” w odniesieniu do okowity z jabłek (Malus domestica var. „Golden Delicious”), — „Obstler” w odniesieniu do okowity wytwarzanej z owoców, z jagodami lub bez, pod warunkiem że co najmniej 85 % zacieru pochodzi z różnych odmian jabłek lub gruszek, lub obu. Nazwa „Williams” lub „williams” może być używana tylko do wprowadzania do obrotu okowity z gruszek wytwarzanej wyłącznie z gruszek odmiany „Williams”. Jeżeli istnieje ryzyko, że konsument będzie miał trudności ze zrozumieniem jednej z nazw prawnych niezawierających wyrazu „okowita”, o którym mowa w niniejszej literze, opis, prezentacja i etykietowanie zawierają słowo „okowita”, które może być uzupełnione wyjaśnieniem.
(8)

Uczciwą konkurencję między przewoźnikami lotniczymi można również zapewnić za pomocą odpowiednich przepisów unijnych, takich jak rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 (3) oraz dyrektywa Rady 96/67/WE (4). W zakresie, w jakim uczciwa konkurencja oznacza ochronę unijnych przewoźników lotniczych przed niektórymi praktykami stosowanymi przez państwa trzecie lub przewoźników z państw trzecich, kwestię tę wcześniej uregulowano w rozporządzeniu (WE) nr 868/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Rozporządzenie (WE) nr 868/2004 okazało się jednak nieskuteczne w zakresie realizacji jego ogólnego celu, jakim było zapewnienie uczciwej konkurencji. Tak było w szczególności w przypadku niektórych jego przepisów odnoszących się do definicji odnośnych praktyk, innych niż subsydiowanie, oraz wymogów dotyczących wszczynania i prowadzenia dochodzeń. Ponadto rozporządzenie (WE) nr 868/2004 nie zapewniło komplementarności z umowami o transporcie lotniczym lub o przewozach lotniczych, których stroną jest Unia. Ze względu na liczbę i znaczenie zmian, które byłyby niezbędne do rozwiązania tych kwestii, należy zastąpić rozporządzenie (WE) nr 868/2004 nowym aktem prawnym.
(19)

Nazwa domeny, która jest identyczna z oznaczeniem lub łudząco podobna do oznaczenia, do którego na mocy prawa Unii lub prawa krajowego zostało ustanowione prawo i która to nazwa domeny została zarejestrowana bez tytułu prawnego do tego oznaczenia lub bez uzasadnionego interesu w odniesieniu do tego oznaczenia, powinna, co do zasady, zostać wycofana, a w razie konieczności przekazana prawowitemu posiadaczowi. Nazwę domeny należy wycofać w każdym przypadku, w którym stwierdzono, że została ona wykorzystana w złej wierze.
(10)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia przez dostarczanie agregatów DNB do celów zasobów własnych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do ustanowienia struktury i szczegółowych zasad dotyczących wykazu źródeł i metod stosowanych do tworzenia danych dotyczących DNB i ich składników, zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013, jak również harmonogramu jego aktualizacji i przekazywania, oraz szczegółowych środków służących poprawie porównywalności, wiarygodności i wyczerpującego charakteru danych dotyczących DNB państw członkowskich w oparciu o wykaz kwestii określony przez Komisję. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (8).
5.

Państwa członkowskie sporządzają co roku kopię, która przedstawia stan krajowych statystycznych rejestrów przedsiębiorstw na koniec roku, i zachowują tę kopię przez co najmniej 30 lat do celów analizy. Komisja (Eurostat) sporządza co roku kopię, która przedstawia stan rejestru EuroGrup na koniec roku, i zachowuje tę kopię przez co najmniej 30 lat do celów analizy.
17)

„zrównoważona inwestycja” oznacza inwestycję w działalność gospodarczą, która przyczynia się do realizacji celu środowiskowego, na przykład taka, która jest mierzona za pomocą kluczowych wskaźników zasobooszczędności pod kątem zużycia energii, wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych, wykorzystywania surowców, zużycia wody i użytkowania gruntów, generowania odpadów, emisji gazów cieplarnianych lub wpływu na różnorodność biologiczną i gospodarkę o obiegu zamkniętym, lub inwestycję w działalność gospodarczą, która przyczynia się do realizacji celu społecznego, w szczególności inwestycję przyczyniającą się do przeciwdziałania nierównościom lub inwestycję wspierającą spójność społeczną, integrację społeczną i stosunki pracy, lub inwestycję w kapitał ludzki lub w społeczności znajdujące się w niekorzystnej sytuacji pod względem gospodarczym lub społecznym, o ile takie inwestycje nie naruszają poważnie któregokolwiek z tych celów, a spółki, w które dokonano inwestycji, stosują dobre praktyki w zakresie zarządzania, w szczególności w odniesieniu do solidnych struktur zarządzania, stosunków pracowniczych, wynagrodzenia dla osób zatrudnionych i przestrzegania przepisów prawa podatkowego;
Artykuł 49

Systemy wymiany informacji i zarządzanie powrotami

1. Agencja obsługuje i rozwija, zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. d), zintegrowaną platformę zarządzania powrotami w celu przetwarzania informacji, w tym danych osobowych przekazywanych przez systemy zarządzania powrotami funkcjonujące w państwach członkowskich, niezbędnych Agencji do udzielenia pomocy technicznej i operacyjnej. Dane osobowe obejmują jedynie dane personalizacyjne lub listy pasażerów. Dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie wtedy, gdy są one niezbędne Agencji do udzielenia pomocy w koordynacji lub organizacji operacji powrotowych do państw trzecich, niezależnie od środka transportu. Takie dane osobowe przekazuje się do platformy wyłącznie wtedy, gdy podjęto decyzję o uruchomieniu operacji powrotowej i muszą one zostać usunięte zaraz po zakończeniu operacji.

Dane personalizacyjne przekazuje się do platformy wyłącznie wtedy, gdy członkowie zespołów nie mogą uzyskać do nich dostępu zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1860 (39).

Agencja może również wykorzystywać platformę do bezpiecznego przekazywania danych personalizacyjnych lub biometrycznych, w tym wszelkiego rodzaju dokumentów, które można uznać za dowód lub dowód prima facie obywatelstwa obywateli państw trzecich podlegających decyzjom nakazującym powrót, jeżeli przekazywanie takich danych osobowych jest niezbędne Agencji do udzielenia pomocy, na wniosek państwa członkowskiego, w potwierdzaniu tożsamości i obywatelstwa obywateli państw trzecich w indywidualnych przypadkach. Takich danych nie można przechowywać na platformie i muszą one zostać usunięte natychmiast po potwierdzeniu odbioru.