2)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany: a) rozdział I otrzymuje brzmienie: „ROZDZIAŁ I Identyfikacja 1. Należy podjąć wszystkie konieczne środki, aby: a) umożliwić identyfikację surowców kategorii 1, 2 i 3 oraz ich osobne przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas gromadzenia i przewozu; b) umożliwić identyfikację produktów przetworzonych oraz osobne ich przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas przewozu; c) w celu identyfikacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów przetworzonych konkretnej kategorii stosować substancję znakującą tylko do tej kategorii, dla której stosowanie takiej substancji jest wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia lub jest ustanowione bądź określone zgodnie z pkt 4; oraz d) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty przetworzone były wysłane z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w opakowaniach, pojemnikach lub pojazdach, które w widocznym miejscu i przynajmniej w czasie trwania transportu są oznakowane czytelnym barwnym kodem w następujący sposób: (i) w przypadku surowców kategorii 1, przy użyciu czarnego koloru; (ii) w przypadku surowców kategorii 2 (innych niż obornik i treść przewodu pokarmowego), przy użyciu żółtego koloru; (iii) w przypadku surowców kategorii 3, przy użyciu zielonego koloru z dużą zawartością niebieskiego w celu zagwarantowania, że odróżnia się on wyraźnie od innych kolorów. 2. Podczas transportu etykieta przymocowana do opakowania, pojemnika lub pojazdu musi: a) wyraźnie wskazywać kategorię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku produktów przetworzonych kategorię produktów, z których zostały otrzymane; oraz b) zwierać następujące sformułowanie: (i) w przypadku surowca kategorii 3 – »nie do spożycia przez ludzi«; (ii) w przypadku surowca kategorii 2 (innego niż obornik i treść przewodu pokarmowego) oraz produktów przetworzonych z niego otrzymanych – »nie do spożycia przez zwierzęta«; jednak gdy surowiec kategorii 2 jest przeznaczony do żywienia zwierząt określonych w art. 23 ust. 2 lit. c) zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowym artykule, etykieta powinna zawierać wyrazy »do żywienia« uzupełnione nazwą określonego gatunku zwierząt, do żywienia których przeznaczony jest dany surowiec; (iii) w przypadku surowca kategorii 1 oraz otrzymanych z niego produktów przetworzonych – »wyłącznie do usunięcia«; (iv) w przypadku obornika i treści przewodu pokarmowego – »obornik«. 3. Państwa członkowskie mają możliwość ustanowienia systemów lub określenia przepisów w zakresie kodowania barwnego opakowań, kontenerów i pojazdów używanych do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych na ich terytorium pochodzących z ich terytorium i pozostających na nim, pod warunkiem że tego rodzaju systemy lub przepisy nie zakłócają systemu kodowania barwnego przewidzianego w pkt 1 lit. d). 4. Nie naruszając przepisów pkt 3 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, państwa członkowskie mają możliwość ustanowienia systemów lub określenia przepisów w zakresie znakowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z ich terytorium i pozostających na nim, pod warunkiem że tego rodzaju systemy lub przepisy nie są sprzeczne z wymaganiami dotyczącymi znakowania ustanowionymi w rozdziale I załącznika VI do niniejszego rozporządzenia, odnoszącymi się do produktów przetworzonych. 5. W drodze odstępstwa od pkt 3 i 4 państwa członkowskie mogą stosować systemy lub przepisy, o których mowa w tych punktach, dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z ich terytorium, ale nieprzeznaczonych do pozostania na nim, jeżeli państwo członkowskie lub kraj trzeci przeznaczenia udzieliło swojej zgody.”; b) w rozdziale X pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1. Dokument handlowy zgodny ze wzorem określonym w niniejszym rozdziale jest dołączony do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów przetworzonych podczas ich przewozu. Jednak do celów transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych na ich własnym terytorium państwa członkowskie mogą zażądać: a) stosowania innego dokumentu handlowego, w formie papierowej lub elektronicznej, pod warunkiem że taki dokument handlowy spełnia wymagania określone w rozdziale III pkt 2; b) aby ilość surowca, o której mowa rozdziale III pkt 2 lit. c), była wyrażona w dokumencie handlowym jako waga surowca; c) aby kopia dokumentu handlowego została odesłana przez odbiorcę do producenta w celu przechowywania jej przez tego producenta zgodnie z rozdziałem V na dowód nadejścia danej przesyłki.”;