ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(1)

Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) jest odpowiedzialna za prowadzenie nadzoru makroostrożnościowego w Unii w celu przyczyniania się do zapobiegania ryzykom systemowym dla stabilności finansowej w Unii lub ograniczania tych ryzyk. ERRS identyfikuje ryzyka systemowe, w tym takie, którym jej zdaniem należy przeciwdziałać przy użyciu środków polityki makroostrożnościowej. ERRS może zachęcać do podjęcia właściwych działań, w ten sposób przyczyniając się do a) zapewnienia osiągnięcia ostatecznego celu polityki makroostrożnościowej; oraz b) przeciwdziałania potencjalnej postawie bezczynności, zarówno w odniesieniu do aktywacji, jak i dezaktywacji środków makroostrożnościowych, jaka może pojawić się w polityce makroostrożnościowej w określonych okolicznościach.
3.5.

Po otrzymaniu rezultatów analizy wstępnej Sekretariat ERRS przedkłada do zatwierdzenia Radzie Generalnej propozycję działań następczych wraz z przybliżonym oszacowaniem korzyści i kosztów. Rada Generalna podejmuje decyzję w przedmiocie przeprowadzenia badania ad hoc, które może uwzględniać udział podmiotów sprawozdawczych. Decyzja Rady Generalnej o wydaniu zgody na takie żądanie może określać w szczególności: a) stopień uszczegółowienia wymaganych informacji na poziomie instytucjonalnym i na poziomie poszczególnych pozycji; b) mające zastosowanie zasady poufności, w szczególności co do tego, kto może mieć dostęp do jakich danych oraz w jaki sposób dane te będą przechowywane i przekazywane; c) granice czasowe przekazywania informacji.
1)

dział 2 ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1. Zalecenie A – krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego, krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe oraz EUNB przekazują informacje zgodnie z następującym harmonogramem: a) do dnia 31 grudnia 2015 r. krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego przekazują ERRS sprawozdanie okresowe zawierające wstępną ocenę wyników implementacji zaleceń A(1) i A(2); b) do dnia 31 lipca 2016 r. krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego przekazują ERRS i Radzie sprawozdanie końcowe w sprawie zaleceń A(1) i A(2); c) do dnia 31 grudnia 2015 r. krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe przekazują ERRS sprawozdanie okresowe zawierające wstępną ocenę wyników implementacji zalecenia A(3); d) do dnia 30 września 2016 r. krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe przekazują ERRS i Radzie sprawozdanie końcowe w sprawie implementacji zalecenia A(3); e) do dnia 30 czerwca 2014 r. EUNB przekazuje ERRS i Radzie wytyczne, o których mowa w zaleceniu A(4); f) do dnia 31 marca 2016 r. EUNB przekazuje ERRS sprawozdanie okresowe zawierające wstępną ocenę wyników implementacji zalecenia A(5); g) do dnia 30 czerwca 2016 r. EUNB przekazuje ERRS i Radzie sprawozdanie końcowe w sprawie implementacji zalecenia A(5)”;
(5)

Obecnie zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej klasyfikują niezamówione oceny kredytowe na podstawie różnych definicji. Jest to widoczne w informacjach przekazywanych przez ECAI zarówno Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, jak i do centralnego repozytorium Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych CEREP. Biorąc pod uwagę rozbieżności w praktyce pomiędzy różnymi ECAI, EUNGiPW wydał informator zawierający pytania i odpowiedzi (5) dotyczące definicji niezamówionej oceny kredytowej, przedstawiając swoje stanowisko na ten temat, które również należy uwzględnić w procesie przeprowadzenia oceny zgodnie z art. 138 rozporządzenia CRR celem zapewnienia spójności. Niemniej jednak, ponieważ przeprowadzenie oceny rozpoczęto przed wydaniem wspomnianej publikacji i to ono było jednym z powodów jej wydania, dla celów tej decyzji, właściwe jest ocenienie ratingów z uwzględnieniem ich klasyfikacji przyznanej przez poszczególne ECAI przed opublikowaniem informatora (tzn. przed dniem 16 grudnia 2015 r.). Umożliwiłoby to uwzględnienie informacji historycznych dotyczących niezamówionych ocen kredytowych oraz wykorzystanie jedynych dostępnych danych ilościowych dotyczących tego rodzaju ratingów, które dostępne są w bazie danych CEREP. Ponadto dzięki temu można by uniknąć znacznego opóźnienia wejścia w życie tej decyzji, szczególnie z uwagi na skutki, jakie informator wywarł na sposób, w jaki ECAI klasyfikują swoje niezamówione oceny kredytowe, swoje strategie działania oraz sposób, w jaki te oceny są wykorzystywane przez instytucje dla celów regulacyjnych. Niemniej jednak w oparciu o aktualizacje EUNGiPW dotyczące postępów we wdrażaniu przez ECAI definicji niezamówionej oceny kredytowej, jak to wyszczególniono w dalszej części informatora, EUNB oceni, czy w kontekście tej decyzji należy podjąć dalsze działania.
4.

Wzór na obliczenie stopy odniesienia EUNB jest następujący: Dla umów o kredyt, dla których dostępne są arkusze ESIS w państwach członkowskich posługujących się euro jako swoją walutą: HR = najwyższa wartość głównej stopy oprocentowania kredytu refinansowego EBC w okresie 20 lat (lub w maksymalnie długim dostępnym okresie, jeśli jest on krótszy) przed datą obliczenia przez kredytodawcę różnicy (HR-LR), która zostanie użyta we wzorze zgodnie z punktami 6 i 7. LR = najniższa wartość głównej stopy oprocentowania kredytu refinansowego EBC w okresie 20 lat (lub w maksymalnie długim dostępnym okresie, jeśli jest on krótszy) przed datą obliczenia przez kredytodawcę różnicy (HR-LR), która zostanie użyta we wzorze zgodnie z punktami 6 i 7. BR = stopa oprocentowania zastosowana w umowie o kredyt w najdłuższym znanym okresie w momencie udostępnienia arkusza ESIS. Dla umów o kredyt, dla których arkusz ESIS jest udostępniany w innych państwach członkowskich: HR = najwyższa wartość stopy oprocentowania kredytu refinansowego narodowego banku centralnego (lub równoważnej stopy oprocentowania narodowego banku centralnego) w okresie 20 lat (lub w maksymalnie długim dostępnym okresie, jeśli jest on krótszy) przed datą obliczenia przez kredytodawcę różnicy (HR-LR), która zostanie użyta we wzorze zgodnie z punktami 6 i 7. LR = najniższa wartość stopy oprocentowania kredytu refinansowego narodowego banku centralnego (lub równoważnej stopy oprocentowania narodowego banku centralnego) w okresie 20 lat (lub w maksymalnie długim dostępnym okresie, jeśli jest on krótszy) przed datą obliczenia przez kredytodawcę różnicy (HR-LR), która zostanie użyta we wzorze zgodnie z punktami 6 i 7. BR = stopa oprocentowania zastosowana w umowie o kredyt w najdłuższym znanym okresie w momencie udostępnienia arkusza ESIS.
2)

w art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Szef Sekretariatu ERRS przygotowuje projekt skróconego sprawozdania z obrad Komitetu Sterującego i przedstawia go członkom Komitetu Sterującego w celu wyrażenia przez nich uwag i zatwierdzenia w drodze procedury pisemnej, co do zasady przed kolejnym posiedzeniem Rady Generalnej. Szef Sekretariatu ERRS podpisuje skrócone sprawozdanie z obrad Komitetu Sterującego.”;
2)

w załączniku dodaje się, co następuje: „Estonia bufor ryzyka systemowego w wysokości 1 % zastosowany na podstawie art. 133 dyrektywy 2013/36/UE do krajowych ekspozycji instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Estonii I. Opis środka 1. Środek zastosowany przez Estonię jest buforem ryzyka systemowego w wysokości 1 % zastosowanym na podstawie art. 133 dyrektywy 2013/36/UE do krajowych ekspozycji instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Estonii. II. Wzajemność 2. W przypadku państw członkowskich, które wdrożyły art. 134 dyrektywy 2013/36/UE do prawa krajowego zaleca się, aby odpowiednie organy zapewniły wzajemność wprowadzonego przez Estonię środka do zlokalizowanych w Estonii ekspozycji instytucji działających na podstawie zezwoleń na działalność w danym kraju, zgodnie z art. 134 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE. Na potrzeby niniejszego punktu stosuje się termin określony w zaleceniu C(3). 3. W przypadku państw członkowskich, które nie wdrożyły art. 134 dyrektywy 2013/36/UE do prawa krajowego zaleca się, aby odpowiednie organy zapewniły wzajemność wprowadzonego przez Estonię środka do zlokalizowanych w Estonii ekspozycji instytucji działających na podstawie zezwoleń na działalność w danym kraju, zgodnie z zaleceniem C(2). Zaleca się, aby odpowiednie organy przyjęły zbliżone środki w ciągu sześciu miesięcy.”.
a)

kwoty wynagrodzeń podstawowych określone w art. 45 regulaminu pracowniczego Europolu, jak również kwoty, o których mowa w art. 60 ust. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, art. 2 ust. 1 dodatku 5 do regulaminu pracowniczego Europolu, art. 3 ust. 1 dodatku 5 do regulaminu pracowniczego Europolu, art. 3 ust. 2 dodatku 5 do regulaminu pracowniczego Europolu, art. 4 ust. 1 dodatku 5 do regulaminu pracowniczego Europolu oraz art. 5 ust. 3 dodatku 5 do regulaminu pracowniczego Europolu pozostają bez zmian (wzrost 0 %). W rezultacie zastosowanie mają kwoty, o których mowa w powyższych postanowieniach, zmienione ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r. i określone w Zawiadomieniu z dnia 18 kwietnia 2014 r. w sprawie dostosowania wynagrodzeń podstawowych i dodatków pracowników Europolu podlegających regulaminowi pracowniczemu Europolu zgodnie z art. 57 ust. 5 decyzji Rady ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. i 1 lipca 2010 r. (5);
(3)

W świetle niedawnych aktów ustawodawczych przyjętych w Belgii, dotyczących implementacji narzutu dotyczącego ważenia ryzykiem w wysokości 5 punktów procentowych, stosowanego na podstawie art. 458 ust. 2 lit. d) pkt vi) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do belgijskich ekspozycji instytucji kredytowych stosujących metodę ratingów wewnętrznych (IRB) na kredyty hipoteczne, Rada Generalna Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego zdecydowała o włączeniu tego belgijskiego środka do listy środków polityki makroostrożnościowej, co do których zalecana jest wzajemność na podstawie zalecenia ERRS/2015/2,
2)

w załączniku pkt V.1.3.1 otrzymuje brzmienie: „V.1.3.1. Terminy Krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego, krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe oraz EUNB zgodnie z następującym harmonogramem informują ERRS oraz Radę o działaniach podjętych w odpowiedzi na niniejsze zalecenie lub we właściwy sposób uzasadniają niepodjęcie takich działań: a) do dnia 31 grudnia 2015 r. krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego przekazują ERRS sprawozdanie okresowe zawierające wstępną ocenę wyników implementacji zaleceń A(1) i A(2); b) do dnia 31 lipca 2016 r. krajowe organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru bankowego przekazują ERRS i Radzie sprawozdanie końcowe w sprawie zaleceń A(1) i A(2); c) do dnia 31 grudnia 2015 r. krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe przekazują ERRS sprawozdanie okresowe zawierające wstępną ocenę wyników implementacji zalecenia A(3); d) do dnia 30 września 2016 r. krajowe organy nadzorcze i inne organy mające kompetencje makroostrożnościowe przekazują ERRS i Radzie sprawozdanie końcowe w sprawie implementacji zalecenia A(3); e) do dnia 30 czerwca 2014 r. EUNB przekazuje ERRS i Radzie wytyczne, o których mowa w zaleceniu A(4); f) do dnia 31 marca 2017 r. EUNB przekazuje ERRS i Radzie sprawozdanie w sprawie implementacji zalecenia A(5).”.
(8)

Odpowiedź w postaci skoordynowanej polityki zalecana przez ERRS polega na rodzaju układu zakładającego dobrowolną wzajemność w odniesieniu do środków polityki makroostrożnościowej. Dobrowolny charakter tego układu, będący następstwem charakteru zaleceń ERRS (7), odróżnia taką dobrowolną wzajemność od obowiązkowego uznawania określonych środków polityki makroostrożnościowej na podstawie prawa Unii. Niniejsze zalecenie, z wyłączeniem zalecenia A dotyczącego oceny skutków transgranicznych i zalecenia B dotyczącego powiadamiania o środkach polityki makroostrożnościowej, z założenia nie ma zastosowania do środków polityki makroostrożnościowej, w odniesieniu do których obowiązkowe uznawanie jest już przewidziane w prawie Unii. Obowiązkowe uznawanie przewidziane jest obecnie w odniesieniu do środków zastosowanych na podstawie art. 124 ust. 5 i art. 164 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz w odniesieniu do bufora antycyklicznego, jeżeli jest on ustalony poniżej górnego pułapu obowiązkowego uznawania. Takie samo wyłączenie obowiązuje w odniesieniu do wskaźników bufora antycyklicznego powyżej górnego pułapu obowiązkowego uznawania, jako że w zaleceniu Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2014/1 (8) postuluje się już pełną wzajemność wskaźników bufora antycyklicznego pomiędzy państwami członkowskimi.
„1.

Odpowiednie organy mogą wyłączyć indywidualnego dostawcę usług finansowych podlegającego ich jurysdykcji z obowiązku stosowania określonego wzajemnego środka polityki makroostrożnościowej, jeżeli dostawca taki ma nieistotne ekspozycje na zidentyfikowane ryzyko makroostrożnościowe w jurysdykcji, w której odpowiedni organ aktywujący stosuje przedmiotowy środek polityki makroostrożnościowej (zasada de minimis). Odpowiednie organy informują ERRS o takich wyłączeniach przy użyciu wzoru służącego do powiadamiania o środkach wzajemnych opublikowanego na stronie internetowej ERRS. Na potrzeby stosowania zasady de minimis ERRS rekomenduje próg istotności na podstawie propozycji odpowiedniego organu aktywującego przedstawionej zgodnie z sekcją 1, zalecenie B(2). Kalibracja progu powinna bazować na najlepszych praktykach ustanowionych przez ERRS. Próg istotności jest rekomendowaną maksymalną wartością progową. Odpowiednie organy przyjmujące środki wzajemne mogą zastosować rekomendowaną wartość progową, ustanowić, w odpowiednich przypadkach, niższą wartość progową dla swojej jurysdykcji lub zapewnić wzajemność w odniesieniu do środka bez stosowania progu istotności. Stosując zasadę de minimis, organy powinny monitorować, czy nie dochodzi do przenoszenia działalności i arbitrażu regulacyjnego i, jeżeli to niezbędne, zamykać lukę prawną.”;
(1)

Zgodnie z art. 138 rozporządzenia (UE) 575/2013 dopuszcza się korzystanie z niezamówionych ocen kredytowych zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej („ECAI”) w celu określenia wag ryzyka, które należy przypisać aktywom i pozycjom pozabilansowym w celu obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych, pod warunkiem potwierdzenia przez EUNB, że niezamówione oceny kredytowe danej ECAI nie różnią się co do jakości od ocen kredytowych dokonywanych przez tę samą ECAI na zlecenie. Zgodnie z tym samym artykułem EUNB odmawia wydania takiego potwierdzenia lub odwołuje je w przypadku, gdy dana ECAI wykorzystała niezamówioną ocenę kredytową do wywarcia na ocenianym podmiocie presji po to, by podmiot ten złożył zlecenie na dokonanie oceny kredytowej lub wykonanie innych usług. Na tej podstawie w dniu 22 lipca 2016 r. opublikowano decyzję EUNB 2016/C 266/05 potwierdzającą brak różnicy co do jakości między niezamówionymi ocenami kredytowymi dokonywanymi przez określone ECAI a ocenami kredytowymi dokonywanymi przez nie na zlecenie (3).
(1)

W dniu 12 lipca 2016 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2016/1171 (3) dotyczącą stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w odniesieniu do zmian załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG. W dniu 30 września 2016 roku Wspólny Komitet EOG przyjął decyzję Wspólnego Komitetu EOG nr 198/2016 (4) zmieniającą status właściwych organów państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) będących członkami EOG i zasady ich zaangażowania w pracach Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS). Przedstawiciele właściwych organów Norwegii, Islandii oraz Liechtensteinu będą uczestniczyć w pracach Rady Generalnej ERRS bez prawa głosu, jak również w pracach Doradczego Komitetu Technicznego. Członkami Rady Generalnej nieposiadającymi prawa głosu stają się: prezesi krajowych banków centralnych państw EFTA lub, w odniesieniu do Liechtensteinu, wysokiej rangi przedstawiciel Ministerstwa Finansów, wysokiej rangi przedstawiciele właściwych krajowych organów nadzorczych z każdego z tych państw członkowskich EFTA oraz członek Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA, jeżeli jest to istotne w odniesieniu do wykonywanych przez nie zadań. Przedstawiciele tych państw członkowskich EFTA, krajowych banków centralnych lub, w odniesieniu do Liechtensteinu, przedstawiciel Ministerstwa Finansów, oraz przedstawiciele właściwych krajowych organów nadzorczych z każdego z tych państw członkowskich EFTA będą brali udział w posiedzeniach Doradczego Komitetu Technicznego. Powyżsi przedstawiciele właściwych organów tych państw członkowskich EFTA nie będą brali udziału w pracach ERRS, podczas których omawiana może być sytuacja finansowa poszczególnych instytucji Unii lub państw członkowskich.
Artykuł 19

Polityka w zakresie dostępu

2. EPOS ERIC ma za zadanie ułatwiać prowadzenie badań i – co do zasady – zachęca do zapewniania otwartego dostępu, zgodnie z zasadami FAIR, do danych badawczych, opartych na danych produktów, usług i oprogramowania, a także zaplecza badawczego.
„1.

Zaleca się, aby odpowiednie organy zapewniały wzajemność w odniesieniu do środków polityki makroostrożnościowej przyjętych przez inne odpowiednie organy, co do których ERRS zaleca wzajemność. Zaleca się odwzajemnienie następujących środków, wymienionych w załączniku: Estonia: — bufor ryzyka systemowego w wysokości 1 % zastosowany na podstawie art. 133 dyrektywy 2013/36/UE do krajowych ekspozycji wszystkich instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Estonii; Finlandia: — 15-procentowa wartość minimalna średniej wagi ryzyka w odniesieniu do mieszkaniowych kredytów hipotecznych zabezpieczonych hipoteką na jednostkach mieszkaniowych w Finlandii, stosowana zgodnie z art. 458 ust. 2 lit. d) pkt (vi) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Finlandii i stosujących metodę rankingów wewnętrznych (IRB) do obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych; Belgia: — narzut dotyczący ważenia ryzykiem w odniesieniu do detalicznych ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi zlokalizowanymi w Belgii, stosowany zgodnie z art. 458 ust. 2 lit. d) pkt (vi) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Belgii i stosujących metodę rankingów wewnętrznych do obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych, składający się z: a) zryczałtowanego narzutu dotyczącego ważenia ryzykiem w wysokości 5 punktów procentowych; i b) proporcjonalnego narzutu dotyczącego ważenia ryzykiem składającego się z 33 % ważonej ekspozycją średniej wagi ryzyka stosowanego do portfela detalicznych ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi zlokalizowanymi w Belgii.”.
„1.

Zaleca się, aby odpowiednie organy zapewniały wzajemność w odniesieniu do środków polityki makroostrożnościowej przyjętych przez inne odpowiednie organy, co do których ERRS zaleca wzajemność. Zaleca się odwzajemnienie następujących środków, wymienionych w załączniku: Estonia: — bufor ryzyka systemowego w wysokości 1 % stosowany na podstawie art. 133 dyrektywy 2013/36/UE do krajowych ekspozycji wszystkich instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Estonii, Finlandia: — 15-procentowa wartość minimalna średniej wagi ryzyka w odniesieniu do mieszkaniowych kredytów hipotecznych zabezpieczonych hipoteką na jednostkach mieszkaniowych w Finlandii, stosowana zgodnie z art. 458 ust. 2 lit. d) pkt (vi) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do instytucji kredytowych działających na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Finlandii i stosujących metodę rankingów wewnętrznych (IRB) do obliczania regulacyjnych wymogów kapitałowych.”;
C 419/24

Sprostowanie do zalecenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego z dnia 26 września 2019 r. w sprawie wymiany i gromadzenia informacji do celów makroostrożnościowych w odniesieniu do oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim (ERRS/2019/18)

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 412 z dnia 9 grudnia 2019 r. )

(2019/C 419/12)

Okładka i s. 1, nagłówek:

zamiast:

„EUROPEJSKI BANK CENTRALNY”,

powinno być
(3)

Punkt 2.3.1 zalecenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego ERRS/2015/2 (3) zobowiązuje odpowiednie organy do informowania ERRS oraz Rady co dwa lata o działaniach podjętych w odpowiedzi na to zalecenie, lub do odpowiedniego uzasadnienia niepodjęcia takich działań. Pierwsze takie sprawozdanie powinno być wysłane do 30 czerwca 2017 r., a zatem terminem przesłania do ERRS i Rady drugiego sprawozdania jest 30 czerwca 2019 r.
(17)

Ten transgraniczny mechanizm wymiany informacji koncentruje się na celach nadzoru mikroostrożnościowego. W związku z tym art. 51 i art. 116 dyrektywy 2013/36/UE oraz rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 2016/98 (10), które określa ogólne warunki funkcjonowania kolegiów organów nadzoru, nie przewidują udziału organów, którym powierzono przyjmowanie lub aktywację środków polityki makroostrożnościowej lub inne zadania w zakresie stabilności finansowej, w odpowiednich kolegiach organów nadzoru. Niemniej jednak odpowiedni właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia zasadniczo może zaprosić inne podmioty do uczestnictwa w posiedzeniach kolegiów organów nadzorczych, pod warunkiem że wszyscy członkowie kolegium wyrażą na to zgodę. Niektóre informacje dotyczące instytucji kredytowej, do której należy oddział, i które są udostępniane w kolegiach organów nadzoru, mogą być istotne z punktu widzenia celów makroostrożnościowych. W związku z tym zachęca się właściwe organy do zaproszenia odpowiednich organów, którym powierzono zadanie przyjmowania lub aktywowania środków polityki makroostrożnościowej lub inne zadania w zakresie stabilności finansowej, do udziału w rozpatrywaniu konkretnych tematów dotyczących kwestii makroostrożnościowych, które są omawiane w kolegiach organów nadzorczych. Wyraźne włączenie takich odpowiednich organów w kolegia organów nadzorczych jako potencjalnych obserwatorów na mocy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/98 mogłoby dać większą pewność w odniesieniu do tej roli. Zaproszenia kierowane do przedstawicieli organów makroostrożnościowych do uczestnictwa w posiedzeniach kolegiów organów nadzorczych w celu informowania innych uczestników o ryzykach makroostrożnościowych lub rozwoju sytuacji regulacyjnej w obszarach makroostrożnościowych mogą również być korzystne dla dyskusji w ramach kolegiów organów nadzorczych.
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

The Department of Business, Energy and lndustrial Strategy and The Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC)
(10)

Jeśli chodzi o Niderlandy, ta niedawna ocena wykazała, że od 2016 r. zadłużenie gospodarstw domowych nieznacznie się zmniejszyło, a odsetek nowych nieamortyzujących kredytów hipotecznych również uległ dalszemu zmniejszeniu. Z drugiej strony, od 2016 r. ceny nieruchomości mieszkalnych nadal rosną, co prowadzi do miejscowego zawyżenia cen w dużych miastach. W tym kontekście wskaźnik wysokości kredytu do wartości zabezpieczenia (LTV) w odniesieniu do nowych kredytów hipotecznych pozostaje wysoki, w szczególności ze względu na fakt, że limit regulacyjny wynoszący 100 %, który ma zastosowanie do wskaźnika LTV, nie wymaga dodatkowego zabezpieczenia w przypadku spadku cen nieruchomości. Podatność na zagrożenia wynikające z tych zmian w odniesieniu do stabilności finansowej nie znalazła odzwierciedlenia w stosowaniu wag ryzyka w odniesieniu do kredytów hipotecznych w Niderlandach, które należą do najniższych w EOG.