ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(11)

W zakresie, w jakim inicjatywa wzywa Komisję do przedłożenia wniosku w sprawie aktu prawnego, który powinien zapewnić, aby Unia Europejska nie prowadziła handlu z podmiotami okupanta mającymi siedzibę lub działającymi na terytoriach okupowanych w rozumieniu prawa międzynarodowego, w ramach inicjatywy postuluje się środek mający na celu ogólne uregulowanie handlu międzynarodowego UE, niedotyczący konkretnego kraju lub terytorium. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem środek, który „dotyczy konkretnie wymiany międzynarodowej, to znaczy jego głównym zadaniem jest wspieranie, ułatwianie lub regulowanie wymiany handlowej oraz gdy wywiera on bezpośredni wpływ na obrót określonymi towarami” (5), wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej i jego podstawą prawną powinien być art. 207 TFUE. Wydaje się w związku z tym, że środek przewidziany w inicjatywie będzie wymagać wprowadzenia zakazów lub ograniczeń przywozu i wywozu w odniesieniu do terytoriów okupowanych w rozumieniu prawa międzynarodowego. Taki środek miałby zatem konkretny związek (6) z międzynarodową wymianą handlową i w rezultacie wchodziłby w zakres art. 207 TFUE, nawet jeśli służy celom polityki zagranicznej (7).
(13)

W tym kontekście EBC jest zobowiązany do przestrzegania, w możliwie najszerszym zakresie, praw podstawowych osób, których dane dotyczą, w szczególności w odniesieniu do prawa do żądania udzielenia informacji, dostępu do danych i ich sprostowania, prawa do usunięcia danych, ograniczenia przetwarzania, prawa osoby, której dane dotyczą, do bycia zawiadomionym o naruszeniu dotyczącym ochrony danych osobowych, czy też prawa do poufności komunikacji, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Panamy. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Panamy obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Albanii. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Albanii obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(6)

W dniu 23 lipca 2021 r. Andora poinformowała Komisję, że będzie uznawać zaświadczenia o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia wydawane przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953. Andora poinformowała Komisję, że będzie uznawać dowód szczepienia w przypadku szczepionek, dla których wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w całej UE, oraz szczepionek, w odniesieniu do których przeprowadzono procedurę WHO dotyczącą nadzwyczajnego pozwolenia na stosowanie. Andora poinformowała ponadto Komisję, że będzie uznawać zaświadczenia o wyniku testu w odniesieniu do testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) (takich jak RT-PCR) oraz szybkich testów antygenowych wymienionych we wspólnym i zaktualizowanym wykazie szybkich testów antygenowych na COVID-19, uzgodnionym przez Komitet ds. Bezpieczeństwa Zdrowia ustanowiony przepisami art. 17 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE (3). Ponadto Andora poinformowała Komisję, że będzie uznawać zaświadczenia o powrocie do zdrowia na podstawie pozytywnego wyniku testu NAAT.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Wyspy Owcze. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Wyspy Owcze obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Państwo Izrael. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Państwo Izrael obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(1)

W dniu 27 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/278/UE (2) ustanawiającą przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii, na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Na podstawie art. 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 (4) decyzja 2011/278/UE ma nadal zastosowanie do przydziałów dotyczących okresu przed dniem 1 stycznia 2021 r. Wszystkie zgłoszone przydziały, o których mowa w niniejszej decyzji, dotyczą przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2013–2020.
(7)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (3) stanowi, że Unia zapewnia, aby działalność połowowa i w zakresie akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie to stanowi, że Unia ma wdrożyć podejście ekosystemowe, stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przyjętych na mocy art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz określa zasady i cele zarządzania stadami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii i państw trzecich oraz przepisy dotyczące umów w sprawie wymiany i wspólnego zarządzania.
Stanowisko:

Poparcie przyjęcia projektu rozporządzenia w sprawie wyboru i warunków pełnienia funkcji Sekretarza Generalnego. W odniesieniu do art. 5 lit. C (Kryteria kwalifikacyjne, języki): brak stanowiska Unii. Poparcie zatwierdzenia not wyjaśniających do projektu rozporządzenia. Brak jest jednak stanowiska Unii w odniesieniu do tych części, które dotyczą art., 5 lit c) projektu rozporządzenia. Poparcie przyjęcia zmian art. 10 i 22 regulaminu wewnętrznego Zgromadzenia Ogólnego oraz zatwierdzenie not wyjaśniających dotyczących art. 10 i 22 regulaminu wewnętrznego Zgromadzenia Ogólnego, odnoszących się do wyboru Sekretarza Generalnego i warunków pełnienia przez niego funkcji. Brak jednak stanowiska Unii dotyczącego art. 5 lit. c) projektu rozporządzenia.
ZAŁĄCZNIK I

METODY OBLICZANIA ILOŚCI SELEKTYWNIE ZEBRANYCH ODPADÓW BĘDĄCYCH JEDNORAZOWYMI BUTELKAMI

ASCB = (WSCB apart + WSCB blended)/(WBPM + WEWG) × 100 %

gdzie:

ASCB oznacza ilość zebranych selektywnie w celu recyklingu odpadów będących jednorazowymi butelkami, o których mowa w art. 1 WSCB apart oznacza masę odpadów będących jednorazowymi butelkami zebranych oddzielnie od wszelkich innych odpadów w celu recyklingu zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. a) WSCB blended oznacza masę odpadów będących jednorazowymi butelkami zebranych selektywnie w celu recyklingu razem z innymi odpadami zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. b) WBPM oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2 WEWG oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzanych do obrotu, określaną na podstawie masy odpadów wytwarzanych przez takie produkty, o których mowa w art. 3 ust. 3

WBPM = WBPM gross – WB out + WB in

WBPM gross oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, o których mowa w art. 3 ust. 1 WB out oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały wywiezione lub przemieszczone do innych państw członkowskich przez podmioty gospodarcze lub przez osoby fizyczne na ich własny użytek, o czym mowa w art. 3 ust. 2. WB in oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przywiezione lub otrzymane od innych państw członkowskich przez podmioty gospodarcze lub przez osoby fizyczne na ich własny użytek, o czym mowa w art. 3 ust. 2.

WB out = W B out moved to other MS + W B out exp + W B out moved to other MS by natural persons + W B out by natural persons

W B out moved to other MS oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przemieszczone do innych państw członkowskich przez podmioty gospodarcze W B out exp oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały wywiezione przez podmioty gospodarcze W B out moved to other MS by natural persons oznacza szacowaną masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przemieszczone do innego państwa członkowskiego przez osoby fizyczne na ich własny użytek W B out by natural persons oznacza szacowaną masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały wywiezione przez osoby fizyczne na ich własny użytek

WB in = W B in from other MS + W B in imported + W B in moved from other MS by natural persons + W B in by natural persons

W B in from other MS oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały otrzymane z innych państw członkowskich przez podmioty gospodarcze W B in imported oznacza masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przywiezione przez podmioty gospodarcze W B in moved from other MS by natural persons oznacza szacowaną masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przemieszczone z innego państwa członkowskiego przez osoby fizyczne na ich własny użytek W B in by natural persons oznacza szacowaną masę jednorazowych butelek wprowadzonych do obrotu, które zostały przywiezione przez osoby fizyczne na ich własny użytek

WEWG = TWSCB + Wother SCB + WMSW + Wlitter
(3)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 (2) wprowadzono, między innymi, w art. 391 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przepis upoważniający Komisję do przyjmowania decyzji wykonawczych dotyczących tego, czy państwo trzecie stosuje ostrożnościowe wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z wymogami stosowanymi w Unii, do celów określenia sposobu traktowania ekspozycji zgodnie z przepisami części czwartej rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Do celów art. 391 tego rozporządzenia należy zatem ustanowić wykaz państw trzecich i terytoriów trzecich, których ostrożnościowe wymogi nadzorcze i regulacyjne są uznawane za równoważne z wymogami stosowanymi w Unii. Ze względu na pewność prawa oraz spójność niezbędne jest włączenie do jednej decyzji wszystkich przepisów dotyczących równoważności wymogów nadzorczych i regulacyjnych państw trzecich i terytoriów trzecich do celów traktowania ekspozycji zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013. Należy zatem uchylić i zastąpić decyzję wykonawczą Komisji 2014/908/UE (3).
DECYZJA RADY (UE) 2021/1739

z dnia 23 września 2021 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, załączonego do Porozumienia EOG (Program „Kreatywna Europa”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 i 173, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (zwanego dalej „protokołem 31”), załączonego do Porozumienia EOG.

(3) W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/818 (3).

(4) Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG.

(5) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do proponowanej zmiany protokołu 31 w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, załączonego do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG (4).

Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 23 września 2021 r. W imieniu Rady G. DOVŽAN Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/818 z dnia 20 maja 2021 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2021–2027) i uchylające rozporządzenie (UE) nr 1295/2013 (Dz.U. L 189 z 28.5.2021, s. 34).

(4) Zob. dokument ST 11259/21 na stronie http://register.consilium.europa.eu.
(3)

Na podstawie wniosku zawartego w decyzji wykonawczej C(2016) 4876 CEN zmienił normę EN 13850:2012 dotyczącą pomiaru czasu przebiegu od końca do końca pojedynczych przesyłek priorytetowych i przesyłek pierwszej klasy i zastąpił ją normą EN 13850:2020; zmienił normę EN 14012:2008 dotyczącą zasad postępowań reklamacyjnych i zastąpił ją normą EN 14012:2019; zmienił normę EN 14615:2005 dotyczącą cyfrowych znaków opłaty pocztowej w celu dostosowania jej do nowych wymogów dotyczących drukowania zabezpieczonych danych i zastąpił ją normą EN 14615:2017; zmienił normy EN 14142-1:2011 i CEN/TR 14142-2:2011 w celu dostosowania ich do nowej międzynarodowej normy ISO 19160-4:2017 dotyczącej adresowania (części składowe międzynarodowego adresu pocztowego i językowa matryca) i zastąpił je normą EN ISO 19160-4:2017.
Niektóre ze wspomnianych 23 wezwań do działania, zwłaszcza środki wymienione w pkt 4, 7, 12, 13, 17, 18 i 23, nie stanowią wezwania Komisji do przyjęcia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii, ale wydają się mieć charakter pomocniczy lub przygotowawczy w stosunku do tych, które wzywają do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego. Ponieważ Komisji nie wzywa się do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w odniesieniu do któregokolwiek z tych środków, środki te nie spełniają warunku określonego w art. 6 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) 2019/788, aby mogły zostać zarejestrowane jako część przedmiotu inicjatywy. Środki te nie wchodzą zatem w zakres niniejszej decyzji. Jeżeli jednak Komisja uzna za właściwe przyjęcie wniosku dotyczącego aktu prawnego w dziedzinach objętych zakresem inicjatywy, może również rozważyć uwzględnienie w swoim wniosku niektórych z tych elementów.
(2)

Wzór i metoda stosowane przez EBC do obliczania sankcji za brak utrzymywania całości lub części wymaganych rezerw obowiązkowych zostały określone w informacji Europejskiego Banku Centralnego w sprawie nakładania sankcji za naruszenie obowiązku utrzymywania rezerw obowiązkowych (Notice of the European Central Bank on the imposition of sanctions for breaches of the obligation to hold minimum reserves) (4). W celu zagwarantowania pewności prawa oraz przeciwdziałania dalszej fragmentacji ram prawnych dotyczących nakładania sankcji w różnych obszarach kompetencji EBC należy wycofać wspomnianą informację i przenieść jej treść do nowej decyzji.
(7)

Planowane akty odnoszą się do ochrony środowiska, która należy do kompetencji dzielonych między Unią a jej państwami członkowskimi zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. e) TFUE. Planowane akty nie wchodzą w zakres obszaru w dużej mierze objętego unijnymi przepisami dotyczącymi takiej ochrony. Unia nie zamierza korzystać z możliwości wykonywania swoich kompetencji zewnętrznych w odniesieniu do obszarów objętych zakresem stosowania tych aktów, w odniesieniu do których nie wykonywała jeszcze swoich kompetencji wewnętrznie.
(5)

Mając na uwadze, że od czasu parafowania tekstu Układu w dniu 30 marca 2012 r. zmieniono lub uchylono szereg aktów Unii wymienionych w dodatku XVII-3 (Zasady mające zastosowanie do usług telekomunikacyjnych), dodatku XVII-4 (Zasady mające zastosowanie do usług pocztowych i kurierskich) i dodatku XVII-5 (Zasady mające zastosowanie do międzynarodowego transportu morskiego) do załącznika XVII do Układu, konieczne jest wprowadzeniezmian do tych dodatków i niektórych terminów w celu uwzględnienia postępów poczynionych przez Ukrainę w zakresie procesu zbliżania prawa Ukrainy do dorobku prawnego Unii.
(55)

Komisja uznała, że twierdzenie to jest bezpodstawne, ponieważ okres analizy dotyczący głównego dochodzenia (od 2017 r. do czerwca 2020 r.) i okres analizy dotyczący decyzji o zawieszeniu (od lipca 2020 r. do czerwca 2021 r.) różniły się, a zatem Komisja może dojść do różnych wniosków na podstawie danych uwzględnionych w każdym z tych okresów. Ponadto, jak wspomniano w motywach 47–49, Komisja stwierdziła, w oparciu o pozytywne tendencje odnotowane w okresie od lipca 2020 r. do czerwca 2021 r., że zawieszenie środków nie będzie miało wpływu na ogólne wyniki przemysłu Unii w nadchodzących miesiącach. Wobec braku bardziej szczegółowych informacji w tym względzie twierdzenie to zostało odrzucone.
(6)

Art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowi, że każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i w środkach przyjętych w celu ich wykonania. Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) nadaje skuteczność tym ograniczeniom i warunkom. Niniejsza decyzja nie ma wpływu na stosowanie tej dyrektywy, w której rozszerzono prawo do swobodnego przemieszczania się na członków rodziny, bez względu na ich przynależność państwową, którzy towarzyszą obywatelowi Unii lub do niego dołączają. Niniejszej decyzji nie stosuje się zatem do członków rodziny obywatela Unii, do których stosuje się dyrektywę 2004/38/WE, ani do członków rodziny obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwem trzecim, z drugiej strony.
(2)

Pismem, które wpłynęło do Komisji dnia 15 marca 2021 r. Republika Federalna Niemiec (zwana dalej „Niemcami”) zwróciła się do Komisji z wnioskiem o upoważnienie do stosowania środka szczególnego stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do osób zobowiązanych do zapłaty VAT w przypadku przenoszenia uprawnień do emisji będących przedmiotem obrotu w krajowym systemie handlu, ustanowionym ustawą o handlu uprawnieniami do emisji ze spalania paliw (Gesetz über einen nationalen Zertifikatehandel für Brennstoffemissionen - BEHG) z dnia 12 grudnia 2019 r. (zwanym dalej „wnioskiem”).
(4)

„Rośliny strączkowe uprawiane na nasiona to jednoroczne uprawne rośliny strączkowe wydające plon w postaci jednego do dwunastu ziaren lub nasion o różnej wielkości, kształcie i kolorze w jednym strąku. Są one wykorzystywane zarówno jako pożywienie ludzi, jak i jako pasza.”, Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, (projekt) Definicja i klasyfikacja towarów, 1994.