ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Słowenia zobowiązała się odejść od węgla do produkcji energii elektrycznej do 2033 r. Aby osiągnąć ten ambitny cel, w słoweńskim planie odbudowy i zwiększania odporności uwzględniono istotne reformy i inwestycje mające: (i) zwiększyć udział odnawialnych źródeł energii w finalnym zużyciu energii brutto; (ii) ułatwić dostęp i włączenie do sieci elektroenergetycznej zakładów wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych oraz (iii) poprawić efektywność energetyczną i renowację budynków publicznych. Środki przewidziane w planie odbudowy i zwiększania odporności stanowią ważny krok na drodze do usunięcia barier wynikających z procedur wydawania pozwoleń, ale Słowenia mogłaby zintensyfikować swoje wysiłki. Mogłaby wprowadzić dodatkowe środki wykraczające poza obecny plan odbudowy i zwiększania odporności, aby ułatwić wydawanie pozwoleń na odnawialne źródła energii, w tym projekty lądowej energii wiatrowej i słonecznej. W swoim krajowym planie w dziedzinie energii i klimatu Słowenia wyznaczyła cel na poziomie 27 % jako wkład w unijny cel w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na 2030 r. Jest to znacznie poniżej celu na poziomie 37 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w 2030 r. na podstawie załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 (19). Słowenia osiągnęła swój udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto na 2020 r., wykorzystując unijny mechanizm współpracy transgranicznej zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 (20) (dzięki transferom statystycznym). Realizacja przez Słowenię celów pakietu „Gotowi na 55” będzie wymagać dalszego zwiększenia ambicji w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz zwiększenia wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej.

W związku z tym większe ambicje w zakresie odnawialnych źródeł energii na szczeblu Unii oraz potrzeba dywersyfikacji dostaw energii, jeszcze bardziej uwypuklone przez nową rzeczywistość geopolityczną i sytuację na rynku energii, będą wymagały intensyfikacji polityk i środków wspierających dalsze upowszechnianie energii ze źródeł odnawialnych. Chociaż gaz ziemny stanowi jedynie 11,3 % koszyka energetycznego, Słowenia importuje 100 % gazu ziemnego z Rosji, podczas gdy średnia unijna wynosi 44 % (według danych z 2020 r.). Ropa naftowa stanowi 30,9 % słoweńskiego koszyka energetycznego, ale tylko 13 % ropy jest importowane z Rosji (21). Gaz nadal odgrywa istotną rolę w koszyku energetycznym Słowenii i jest podstawowym źródłem energii dla przemysłu, zapewniając jednocześnie niezbędną elastyczność w sektorze energetycznym. Ze względu na dużą zależność od gazu rosyjskiego może zaistnieć potrzeba poprawy połączeń międzysystemowych z sąsiednimi państwami członkowskimi i powiązanej infrastruktury gazowej, aby zdywersyfikować dostawy gazu. Zaleca się, aby nowe inwestycje w infrastrukturę i sieci związane z gazem były w miarę możliwości dostosowane do przyszłych wyzwań, tak by przez zmianę ich przeznaczenia do celów wykorzystania zrównoważonych paliw można było zapewnić ich długoterminowy zrównoważony charakter.
(12)

W swoim zaleceniu z dnia 20 lipca 2020 r. (10) Rada zaleciła Danii przyjęcie w latach 2020 i 2021 wszelkich środków, zgodnie z ogólną klauzulą wyjścia, niezbędnych do skutecznego zaradzenia pandemii COVID-19, wspomożenia gospodarki, a następnie wsparcia jej odbudowy. Ponadto zaleciła Danii – gdy pozwolą na to warunki ekonomiczne – prowadzenie polityk fiskalnych mających na celu osiągnięcie ostrożnej sytuacji fiskalnej w średnim terminie i zapewnienie długookresowej zdolności do obsługi długu, przy jednoczesnym zwiększeniu inwestycji. Według danych zweryfikowanych przez Eurostat, w 2021 r. saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych Danii wzrosło z deficytu wynoszącego 0,2 % PKB w 2020 r. do nadwyżki w wysokości 2,3 % w 2021 r., do czego przyczyniły się jednorazowe dochody podatkowe. Działania w zakresie polityki fiskalnej podjęte przez Danię wspierały odbudowę gospodarki w 2021 r., podczas gdy wartość tymczasowych nadzwyczajnych środków wzrosła z 2,6 % PKB w 2020 r. do 4,0 %. Środki przyjęte przez Danię w 2021 r. były zgodne z zaleceniem Rady z dnia 20 lipca 2020 r. Środki dyskrecjonalne w ramach polityki budżetowej, które rząd przyjął w latach 2020 i 2021, miały w większości charakter tymczasowy lub były zrównoważone środkami kompensacyjnymi. Według danych zweryfikowanych przez Eurostat dług sektora instytucji rządowych i samorządowych zmniejszył się z 42,1 % PKB w 2020 r. do 36,7 % PKB w 2021 r.
Zgodnie z art. 19 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) 2021/241 i kryterium 2.2 załącznika V do tego rozporządzenia plan odbudowy i zwiększania odporności zawiera obszerny zestaw wzajemnie wzmacniających się reform i inwestycji, które należy zakończyć do dnia 31 sierpnia 2026 r., wraz z orientacyjnym harmonogramem ich realizacji. Pomagają one sprostać wszystkim wyzwaniom gospodarczym i społecznym, które zostały wskazane w stosownych zaleceniach krajowych skierowanych do Hiszpanii przez Radę w ramach europejskiego semestru w latach 2019 i 2020, obok zaleceń dla tego kraju wydanych do dnia przyjęcia planu odbudowy i zwiększania odporności, lub znacznej części tych wyzwań. W szczególności oczekuje się, że plan odbudowy i zwiększania odporności w znacznym stopniu przyczyni się do realizacji zaleceń krajowych dotyczących promowania inwestycji publicznych i prywatnych w celu wsparcia odbudowy. Oczekuje się, że dzięki temu plan ten przyczyni się do realizacji zaleceń krajowych dotyczących inwestycji w innowacje oraz zieloną i cyfrową transformację kraju. Plan odbudowy i zwiększania odporności obejmuje również środki mające zmniejszyć wysoki odsetek umów na czas określony w sektorze prywatnym i publicznym oraz wzmocnić aktywną politykę rynku pracy. Oczekuje się, że plan odbudowy i zwiększania odporności pomoże rozwiązać problem obecnej fragmentacji pomocy dla bezrobotnych, która doprowadziła do powstania luk. Oczekuje się również, że przyczyni się on do zapewnienia umiejętności i kwalifikacji, które będą odpowiadać potrzebom rynku pracy i które mają towarzyszyć zielonej i cyfrowej transformacji Hiszpanii. Inwestycje w urządzenia i umiejętności w ramach realizacji planu odbudowy i zwiększania odporności, a także rozwijanie kursów internetowych mogą znacznie zwiększyć dostęp do cyfrowego uczenia się. Wyniki kształcenia mogą również ulec poprawie dzięki inwestycjom na różnych etapach cyklu edukacyjnego. Środki przewidziane w planie odbudowy i zwiększania odporności mogą także pomóc w realizacji zaleceń krajowych skierowanych do Hiszpanii dotyczących poprawy zasięgu i adekwatności jej systemów dochodu minimalnego i wsparcia rodziny. Poza tym oczekuje się, że realizacja planu odbudowy i zwiększania odporności przyczyni się do wzmocnienia ram zamówień publicznych i poprawy otoczenia działalności gospodarczej. Ponadto środki przewidziane w planie odbudowy i zwiększania odporności mające zwiększyć efektywność wydatków publicznych i skuteczność systemu podatkowego mogą przyczynić się do stabilności finansów publicznych.
(19)

W programie stabilności na 2022 r. przewiduje się, że nadwyżka sektora instytucji rządowych i samorządowych będzie stopniowo wzrastać do 1,5 % PKB w 2024 r. i do 1,7 % do 2025 r. Planuje się zatem, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych utrzyma się na poziomie poniżej 3 % PKB w okresie objętym programem. Prognozy te zakładają zmniejszenie niektórych wydatków publicznych, w szczególności dotacji, oraz ograniczenie wzrostu innych wydatków, w tym zużycia pośredniego i rzeczowych transferów socjalnych. Po osiągnięciu szczytowego poziomu w 2022 r. przewiduje się również spadek inwestycji publicznych wyrażonych jako odsetek PKB. W programie stabilności na 2022 r. przewidziano spadek relacji długu sektora instytucji rządowych i samorządowych do PKB do 2025 r. – w 2024 r. ma ona obniżyć się do 81 %, a w 2025 r. – do 76,7 %. Z analizy przeprowadzonej przez Komisję wynika, że zagrożenie dla długookresowej zdolności do obsługi długu wydaje się średnie w średnim okresie.
11)

Zaleca się, aby w celu upowszechniania wysokich wskaźników zatrudnienia i rynków pracy sprzyjających włączeniu społecznemu, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach we współpracy z partnerami społecznymi, zapewniały aktywizację zawodową, usuwały bariery na drodze do (ponownego) uzyskania i utrzymania zatrudnienia, wspierały osoby zdolne do pracy w znajdowaniu zatrudnienia wysokiej jakości, zapewniały zachęty do pracy, rozwiązywały problemy ubóstwa pracujących i segmentacji rynków pracy, zachęcały do podejmowania formalnego zatrudnienia, przeciwdziałały pracy nierejestrowanej i zwiększały możliwości zatrudnienia poprzez: a) zapewnienie, aby wymogi dotyczące aktywizacji stanowiły wystarczające zachęty do (ponownego) wejścia na rynek pracy oraz by były stopniowe i proporcjonalne; na szczególną uwagę zasługują młodzi dorośli, którym należy umożliwić jak najszybszy powrót do kształcenia, szkolenia lub na rynek pracy; b) poprawę inwestycji w kapitał ludzki poprzez integracyjną politykę kształcenia i szkoleń, wspieranie podnoszenia i zmiany kwalifikacji, w szczególności osób o niskich lub przestarzałych umiejętnościach, w tym w ramach współpracy z partnerami społecznymi; c) zapewnienie możliwości łączenia wsparcia dochodu z wynagrodzeniem z pracy, stopniowe wycofywanie wsparcia dochodu lub zachowywanie prawa do wsparcia dochodu w trakcie pracy krótkoterminowej lub sporadycznej, okresów próbnych lub staży; d) prowadzenie regularnego przeglądu zachęt i czynników zniechęcających wynikających z systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego; e) wspieranie szans na zatrudnienie w sektorze gospodarki społecznej, w tym poprzez zapewnianie możliwości zdobywania praktycznego doświadczenia zawodowego; f) ułatwienie podejmowania pracy poprzez oferowanie pracodawcom i pracownikom środków, takich jak zachęty do zatrudniania, wsparcie w trakcie zatrudniania lub po nim, mentoring, doradztwo, propagowanie utrzymania zatrudnienia i rozwoju zawodowego.
f)

zachęcały operatorów infrastruktury krytycznej, by przy odbudowie ich infrastruktury krytycznej dążyli do tego, by była jak najbardziej odporna – z uwzględnieniem proporcjonalności środków w odniesieniu do oceny ryzyka i kosztów – na pełen zakres poważnych zagrożeń, które mogą się do niej odnosić, w tym w przypadku niekorzystnych scenariuszy klimatycznych.
—

norma EN 60335-2-27:1997 w wersji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie zapewnia podstawy domniemania zgodności z Dyrektywą niskiego napięcia 73/23/EWG z uwagi na brak wartości określających maksymalne dopuszczalne rzeczywiste natężenie promieniowania dla następujących urządzeń i typów promieniowania UV: — urządzenia typu UV 1 i UV 2 w odniesieniu do zagrożeń związanych w narażeniem na działanie promieniowania UV-A, — urządzenia typu UV 4 w odniesieniu do zagrożeń związanych w narażeniem na działanie promieniowania UV-B, — urządzenia typu UV 1, UV 2. UV 3 i UV 4 w odniesieniu do zagrożeń związanych w narażeniem na działanie promieniowania UV-C;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 293/40

OPINIA KOMISJI

z dnia 24 listopada 2005 r.

dotycząca planu unieszkodliwiania odpadów radioaktywnych opracowanego w związku ze zmianami na terenie elektrowni jądrowej Temelín znajdującej się Republice Czeskiej, przedłożonego zgodnie z art. 37 Traktatu Euratom

(2005/C 293/08)

(Jedynie tekst w języku czeskim jest autentyczny)

W dniu 23 marca 2005 r. Komisja Europejska otrzymała od rządu Republiki Czeskiej — zgodnie z art. 37 Traktatu Euratom — dane ogólne dotyczące planu unieszkodliwiania odpadów radioaktywnych opracowanego w związku ze zmianami na terenie elektrowni jądrowej Temelín.

W trakcie oceny przedstawionych danych ogólnych Komisja wzięła pod uwagę, że obiekt do składowania napromieniowanego paliwa przewidziany w ramach tych zmian przeznaczony jest przede wszystkim do składowania wypalonego paliwa jądrowego, które będzie powstawać w trakcie trzydziestoletniego okresu eksploatacji elektrowni jądrowej Temelín, oraz że okres składowania będzie ograniczony do około 60 lat. Po konsultacjach z grupą ekspertów Komisja wydała następującą opinię:

1. Odległość pomiędzy elektrownią a najbliższym miejscem położonym w innym Państwie Członkowskim, w tym przypadku w Austrii lub w Niemczech, wynosi około 45 km.

2. Podczas normalnej eksploatacji planowane zmiany nie powinny spowodować znaczącego narażenia zdrowia ludności innych Państw Członkowskich.

3. W przypadku awarii o charakterze i skali przewidzianych w danych ogólnych, planowane zmiany nie powinny spowodować znaczącego narażenia zdrowia ludności innych Państw Członkowskich.

W związku z powyższym Komisja wyraża opinię, że wdrożenie planu unieszkodliwiania wszelkiego rodzaju odpadów radioaktywnych, opracowanego w związku ze zmianami na terenie elektrowni jądrowej Temelín w Republice Czeskiej, powstałych zarówno podczas normalnej eksploatacji, jak i w następstwie awarii o charakterze i skali przewidzianych w danych ogólnych, nie powinno spowodować promieniotwórczego skażenia wody, gleby lub powietrza innego Państwa Członkowskiego, które stanowiłoby istotne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
3)

Stałe odpady radioaktywne o niskiej i średniej aktywności powstałe w wyniku eksploatacji będą składowane na miejscu. Po otrzymaniu zezwolenia stałe odpady radioaktywne o niskiej aktywności zostaną następnie przeniesione do Drigg lub do innych zakładów usuwania odpadów. Nieradioaktywne odpady stałe oraz materiały nieprzekraczające progowych wartości emisji zostaną wyłączone z nadzoru organu kontrolnego i będą mogły być usuwane jak odpady konwencjonalne, poddawane recyklingowi lub ponownie wykorzystywane. Czynności te we wszystkich przypadkach prowadzone będą zgodnie z kryteriami ustanowionymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 96/29/Euratom).
3.

Stałe odpady o średniej radioaktywności są składowane na tereniu obiektu i postępuje się z nimi w dłuższym okresie zgodnie z polityką rządu Zjednoczonego Królestwa. Odpady o niskiej radioaktywności oraz napromieniowane składniki paliw są składowane na terenie obiektu przed wywiezieniem poza obiekt w celu ich unieszkodliwienia lub ponownego przetworzenia w instalacjach na terenie Zjednoczonego Królestwa. Stałe odpady i pozostałe materiały nieradioaktywne oraz materiały wyłączone z nadzoru organu kontrolnego zostaną dopuszczone do usunięcia jako odpady konwencjonalne, do powtórnego wykorzystania lub poddania recyklingowi. Czynności te we wszystkich przypadkach prowadzone będą zgodnie z kryteriami ustanowionymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 96/29/Euratom).
(3)

W dniu 5 lipca 2004 r. Rada zdecydowała, że Grecja posiada nadmierny deficyt i zaleciła jego zmniejszenie najpóźniej do 2005 r. W dniu 18 stycznia 2005 r. Rada zdecydowała, że Grecja nie podjęła skutecznego działania w odpowiedzi na te zalecenia. W dniu 17 lutego 2005 r., zgodnie z art. 104 ust. 9 Rada podjęła decyzję o wezwaniu Grecji do przyjęcia środków zmierzających do ograniczenia deficytu poniżej progu 3 % PKB najpóźniej do 2006 r. Wezwano również władze greckie do określenia i kontroli czynników innych niż zaciąganie pożyczek netto, które przyczyniają się do zmiany poziomów zadłużenia, oraz do usprawnienia gromadzenia i przetwarzania danych dotyczących sektora general government.
(1)

Obowiązujące normy badań dla urządzeń służących do zapobiegania przechodzeniu płomienia do zbiorników ładunkowych w zbiornikowcach do przewozu ropy (dotyczy to tylko zaworów wysokiej szybkości) są ustalone w okólnikach MSC 677 i MSC 1009 Międzynarodowej Organizacji Morskiej, przy czym ostatni z nich odwołuje się do normy międzynarodowej ISO 15364:2000.
(4)

Program ma na celu obniżenie do 2008 r. deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej wartości referencyjnej 3 % PKB. Przewiduje się spadek wskaźnika deficytu dla sektora instytucji rządowych i samorządowych od 6,2 % PKB w 2005 r. do 4,8 % w 2006 r., 3,9 % w 2007 r., 2,8 % w 2008 r. i 1,6 % w 2009 r. Z obliczeń dokonywanych przez służby Komisji przy zastosowaniu powszechnie przyjętej metodologii względem danych zawartych w programie wynika, że deficyt strukturalny po wzroście do poziomu 5,3 % PKB w 2005 r., spadnie stopniowo do 1,4 % PKB w 2009 r. Wysiłek na rzecz trwałej konsolidacji będzie podejmowany przez cały czas trwania programu, ze szczególnym naciskiem na początkową część tego okresu, jako że wzmożona konsolidacja nastąpi w 2006 r. We wczesnym okresie trwania programu konsolidacja opiera się głównie na rosnących dochodach, poprzez podniesienie stawek podatkowych (zwłaszcza podniesienie podstawowej stawki VAT z 19 % do 21 %), obniżeniu ulg podatkowych i usprawnieniu systemu pobierania podatków, co częściowo skompensuje jednorazowe wpływy, z jakich zrezygnowano. Przewiduje się, że w latach końcowych zwiększony udział pochodzący z ograniczenia wydatków będzie wynikał ze stosowania środków o charakterze stałym, takich jak reforma administracji publicznej, zamrożenie płac oraz zmiany w systemie emerytalnym zabezpieczeń społecznych, których wpływ budżetowy będzie odczuwalny głównie w średnim okresie. Udział inwestycji w ogóle wydatków w sektorze instytucji rządowych i samorządowych zmaleje tylko nieznacznie w okresie trwania programu.
(3)

Celem stanowiącej podstawę programu strategii budżetowej jest osiągnięcie zdrowych finansów publicznych w postaci sytuacji budżetowej bliskiej równowagi, co jednak nie ma nastąpić w ciągu okresu objętego programem. Program przewiduje stopniowe zmniejszanie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w okresie objętym programem, z jednoczesnym stałym ograniczaniem procentowego udziału wydatków w PKB. Po stałym spadku, który utrzyma się do roku 2006, wskaźnik dochodów zacznie wzrastać pod koniec okresu objętego programem jako następstwo dodatniego efektu budżetowego netto członkostwa w UE. Zgodnie ze ścieżką korekty deficyt ma się zmniejszyć o połowę w ciągu kolejnych czterech lat osiągając poziom nieco powyżej 1 % w 2007 r. W stosunku do poprzedniego programu, obecna aktualizacja stanowi w ogólnych zarysach potwierdzenie zaplanowanej korekty przy nieco korzystniejszym scenariuszu makroekonomicznym.
(3)

Zgodnie z aktualizacją ogólną zasadą przewodnią polityki fiskalnej jest stabilność budżetowa w ciągu pełnego cyklu gospodarczego. Ta ogólna zasada może prowadzić do deficytów budżetowych w przypadku cyklicznego spowolnienia, chociaż aktualizacja nie przewiduje żadnych pozycji deficytowych między 2005 a 2008 r. po tymczasowym deficycie odnotowanym w roku 2004, który odzwierciedlał skutki korekt rachunkowych. Aktualizacja stawia sobie za cel osiągnięcie małych, ale rosnących nadwyżek; od 0,1 % PKB w 2005 r. do 0,4 % PKB pod koniec rozpatrywanego okresu. Ponieważ spodziewane jest tylko nieznaczne zmniejszenie spłat odsetek w okresie trwania programu, przewiduje się, że pierwotna nadwyżka pozostanie w miarę stabilna na poziomie około 2,25 % PKB. Podczas gdy cele co do bilansu sektora instytucji rządowych i pozarządowych są ogólnie takie same jak w poprzedniej aktualizacji, zamierzenia co do nadwyżek pierwotnych są nieco mniej ambitne, co odzwierciedla wyższe płatności odsetek przewidziane w aktualizacji z 2003 r. W oparciu o tendencje PKB obliczone przez służby Komisji (2) na podstawie przewidywanych w aktualizacji stóp wzrostu i po ustaleniu efektu netto jednorazowych korekt rachunkowych w roku 2004, budżetowe saldo strukturalne pozostaje w granicach między 0,2 % i 0,5 % PKB przez cały okres trwania programu.
(3)

W dniu 5 lipca 2005 r. Rada uznała, że na Cyprze istnieje nadmierny deficyt i zaleciła jego ograniczenie do 2005 r. Celem zaktualizowanego programu konwergencji jest obniżenie w 2005 r. deficytu budżetowego poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, zgodnie z zaleceniem Rady wydaneym na podstawie art. 104 ust. 7. W stosunku do programu konwergencji z maja 2004 r. w aktualizacji utrzymano docelowy poziom deficytu na 2005 r., lecz zaostrzono plany na kolejne lata. Program przewiduje, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (sektora general government) gwałtownie obniży się z 4,8 % PKB w 2004 r. do 2,9 % w 2005 r., a następnie będzie malał łagodniej do 0,9 % w 2008 r. Ponieważ przewiduje się, że wydatki na obsługę zadłużenia pozostaną na stałym poziomie ok. 3,5 % PKB, ścieżka kształtowania się salda pierwotnego ma przebieg podobny do ścieżki salda ogólnego i poprawi się z poziomu -1,3 % w 2004 r. do 2,5 % na koniec okresu objętego programem. W tym celu w aktualizacji przewidziano szereg środków, przeważnie o charakterze strukturalnym, mających na celu ograniczenie wydatków oraz zwiększenie dochodów. Limity wydatków wnoszą 2,3 punktu procentowego do ogólnej redukcji deficytu wynoszącej prawie 4 punkty procentowe PKB w latach 2004—2008. Ścieżka korekt odzwierciedla wolę rządu, by poprawić stan finansów publicznych z zamiarem szybkiego przyjęcia EUR. Jest to główny powód przyspieszenia korekty fiskalnej, dzięki której deficyt budżetowy sektora general government może zmniejszyć się o 1,9 punktu procentowego PKB w 2005 r.
(5)

W świetle powyższej oceny ryzyka, zakładane w programie kierunki działań budżetowych są niewystarczające do realizacji średniookresowego celu Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu, jakim jest osiągnięcie wyniku zbliżonego do równowagi budżetu lub uzyskanie nadwyżki. Ponadto działania te mogą nie zapewniać wystarczającego marginesu bezpieczeństwa pozwalającego na utrzymanie deficytu poniżej trzyprocentowego progu przy normalnych wahaniach makroekonomicznych. Działania te pozwolą jednak na utrzymanie stosunku zadłużenia do PKB na bardzo niskim poziomie.
(3)

Ramy polityki fiskalnej Zjednoczonego Królestwa oparte są na dwóch zasadach krajowej polityki fiskalnej dla sektora publicznego: „złotej regule”, której celem jest zapewnienie, aby w ciągu cyklu ekonomicznego rząd zaciągał pożyczki tylko na finansowanie inwestycji netto, a nie na pokrywanie bieżących wydatków oraz „regule zrównoważonych inwestycji”, która ma na celu utrzymanie zadłużenia sektora publicznego netto na „stabilnym i racjonalnym poziomie” poniżej 40 % PKB w ciągu cyklu. W tym kontekście zaktualizowany program przewiduje zmniejszenie deficytu z szacowanych 3,2 % PKB w roku budżetowym 2003/2004 do poniżej wartości odniesienia wynoszącej 3 % w 2004/2005 (roku budżetowym będącym okresem odniesienia dla oceny finansów publicznych Zjednoczonego Królestwa w ramach Paktu Stabilności i Wzrostu). W następnym okresie aktualizacja przewiduje dalsze stopniowe zmniejszenie deficytu w średniej perspektywie czasowej, do poziomu 1,7 % w roku 2008/2009. Wskaźnik wydatków nadal wzrasta zgodnie z priorytetami polityki rządu, lecz spodziewany wzrost wskaźnika dochodów może, w przypadku realizacji, prowadzić do ogólnej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych (sektor general government). Jeśli chodzi o ogólny poziom wydatków, realizowany jest znaczący program inwestycji publicznych, którego celem jest podniesienie ogólnych inwestycji sektora general government netto z poziomu 1,9 % PKB w roku 2004/2005. do poziomu 2,4 % w roku 2007/2008. W stosunku do aktualizacji z 2003 r. przewidywany deficyt dla zarówno obecnego, jak i następnego roku budżetowego został skorygowany w górę; jednak po roku 2005/2006 średnioterminowe przewidywania zawarte w obecnej aktualizacji przedstawiają nieco szybszą konsolidację finansów publicznych niż przewidywania zawarte w poprzedniej aktualizacji.