ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(6)

Zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu ani we wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne. W związku z tym Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,
(3)

Decyzja Rady 2007/441/WE (2) upoważnia Włochy do ograniczenia do 40 % prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) od wydatków na silnikowe pojazdy drogowe, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Decyzja 2007/441/WE stanowi także, że korzystanie do celów prywatnych z pojazdów podlegających ograniczeniu prawa do odliczenia zgodnie z powyższą decyzją nie jest traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Ponadto decyzja 2007/441/WE zawiera definicje pojazdów i wydatków objętych zakresem stosowania tej decyzji, a także wykaz pojazdów, które są jednoznacznie wyłączone z tego zakresu. Decyzja 2007/441/WE została zmieniona decyzją wykonawczą Rady 2010/748/UE (3), w której ustalono datę wygaśnięcia na 31 grudnia 2013 r.
(3)

Decyzją Rady 2007/884/WE (2), zmienioną decyzją wykonawczą Rady 2011/37/UE (3), upoważniono Zjednoczone Królestwo do ograniczenia do 50 % prawa najemcy lub leasingobiorcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy nie jest on wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. Zjednoczonemu Królestwu zezwolono również na to, by wykorzystywanie w celach prywatnych samochodu będącego przedmiotem najmu lub leasingu przez podatnika do celów służbowych nie było traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Ten środek upraszczający zlikwidował konieczność ewidencjonowania przez najemcę lub leasingobiorcę kilometrów przejechanych samochodem służbowym w celach prywatnych oraz rozliczania dla każdego samochodu podatku od faktycznej liczby kilometrów przejechanych w celach prywatnych.
(125)

Przypomina się, że w 2010 r. ICCAT wystosowała do Ghany pismo dotyczące uznania Ghany za niewspółpracujące państwo trzecie w związku z niedostateczną sprawozdawczością (26). W piśmie tym Ghana została uznana przez ICCAT za niewspółpracujące państwo trzecie zgodnie z wydanymi przez ICCAT zaleceniami w sprawie środków handlowych (06-13) oraz zarzucono jej, że nie wywiązuje się w pełni i skutecznie ze swoich obowiązków zgodnie z zaleceniem ICCAT 05-09 dotyczącym obowiązków w zakresie sprawozdawczości statystycznej. W tym samym piśmie ICCAT podkreśliła, że Ghana nie dostarczyła w wyznaczonych terminach wszystkich niezbędnych danych i sprawozdań, takich jak: dane dotyczące „zadania I” i „zadania II”, tabele dotyczące zgodności, informacje dotyczące normy zarządzania dla oceanicznych taklowców do połowów tuńczyka. Sekretariat ICCAT wyraził swoje obawy co do skutecznego wdrażania zalecenia 08-01, w szczególności w odniesieniu do przypadków znacznego przełowienia opastuna przez Ghanę trzeci rok z rzędu. Sekretariat ICCAT podkreślił również, że chociaż w zaleceniu 09-01 dostosowano limity połowowe opastuna dla Ghany na 2010 r., częściowo poprzez transfer z Unii Europejskiej, Ghana została zobowiązana w zaleceniu 08-01 do skorygowania przełowienia z 2008 r. w latach 2009 lub 2010. Ponadto Ghana została zobowiązana do rozwiązania tej kwestii w planie działania wymaganym na podstawie zalecenia 09-01. Zwrócono się również do Ghany z wnioskiem o dokonanie przeglądu procedur gromadzenia danych i procedur sprawozdawczych w odniesieniu do wymogów ICCAT.
(182)

Komisja zauważyła, że od czasu przyjęcia decyzji Komisji z dnia 15 listopada 2012 r. ICCAT wysłała w 2013 r. pismo ostrzegawcze (28) do Gwinei. Pomimo wysiłków podejmowanych przez Gwineę, Sekretariat ICCAT wyraził obawy dotyczące jej niedociągnięć raportowych w 2012 r. W szczególności w piśmie tym wskazano Gwineę z uwagi na brak pełnego i skutecznego wypełniania przez nią obowiązku przekazywania właściwej informacji dotyczącej handlu, o której mowa w zaleceniu ICCAT 06-13. ICCAT faktycznie wyraziła swoje obawy dotyczące nieprzekazania przez Gwineę wszystkich niezbędnych informacji i sprawozdań dotyczących: obowiązku raportowania danych statystycznych (zalecenie ICCAT 05-09), części II sprawozdania rocznego, danych dotyczących zadania 1 (dane statystyczne floty lub dane o wielkości) oraz informacji dotyczącej środków zarządzania w odniesieniu do dużych taklowców do połowu tuńczyka i tabel zgodności. Należy również zauważyć, że ICCAT zwróciła się do Gwinei o informacje dotyczące działań podejmowanych w odniesieniu do statku Daniaa, wpisanego do wykazu statków NNN od 2008 r. Faktycznie, w odniesieniu do zalecenia ICCAT 11-18 w sprawie wykazu statków podejrzewanych o prowadzenie działalności połowowej NNN ICCAT zwróciła się do Gwinei o zbadanie aktualnej bandery statku Daniaa i poinformowanie jej o tym.
(2)

W decyzji Komisji 2009/861/WE (2) przewidziano pewne odstępstwa od wymagań określonych w sekcji IX rozdział I podrozdziały II i III załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 w odniesieniu do wymienionych w tej decyzji zakładów mleczarskich w Bułgarii. Decyzję tę stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r.
(2)

Wyrokami z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-489/10 (2) Sąd Unii Europejskiej unieważnił decyzje Rady o umieszczeniu podmiotów Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Bushehr Shipping Co. Ltd, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Irano – Misr Shipping Co., Irinvestship Ltd, IRISL (Malta) Ltd, IRISL Club, IRISL Europe GmbH, IRISL Marine Services and Engineering Co., ISI Maritime Ltd, Khazar Shipping Lines, Leadmarine, Marble Shipping Ltd, Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID), Shipping Computer Services Co., Soroush Saramin Asatir Ship Management, South Way Shipping Agency Co. Ltd i Valfajr 8th Shipping Line Co. w wykazie osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym, który to wykaz zamieszczony jest w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 312/47

DECYZJA RADY

z dnia 15 listopada 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka i zastępcy członka z Niemiec

(2013/670/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Martiny KROGMANN.

(3) W związku z wygaśnięciem mandatu Wilhelma HOGREFEGO zwolniło się jedno stanowisko zastępcy członka,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

a) na stanowisko członka: — Birgit HONÉ, Staatssekretärin oraz

b) na stanowisko zastępcy członka: — Sven AMBROSY, Landrat des Kreises Friesland.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 listopada 2013 r. W imieniu Rady R. ŠADŽIUS Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
1)

w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do sprzedaży, dostawy, transportu lub eksportu niektórych rodzajów sprzętu, towarów i technologii, które mogłyby zostać wykorzystane do stosowania wewnętrznych represji lub do produkcji i konserwacji produktów, które mogłyby zostać wykorzystane do stosowania wewnętrznych represji, ani do zapewniania związanej z tym pomocy technicznej lub finansowej, w przypadku gdy państwo członkowskie stwierdzi indywidualnie w każdym przypadku, że są one przeznaczone do celów związanych z: a) żywnością, rolnictwem, zastosowań medycznych lub innych celów humanitarnych, lub na potrzeby personelu ONZ lub personelu Unii lub jej państw członkowskich; lub b) działaniami realizowanymi zgodnie z ust. 10 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 2118(2013) oraz odnośnymi decyzjami Rady Wykonawczej OPCW), zgodnie z celem Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów (konwencja o zakazie broni chemicznej) oraz po konsultacji z OPCW.”;
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 335/45

DECYZJA RADY

z dnia 9 grudnia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów jednego członka z Niemiec i jednego zastępcy członka z Niemiec

(2013/757/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Martiny MICHELS.

(3) Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z mianowaniem Franka ZIMMERMANNA na członka Komitetu Regionów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

a) na stanowisko członka: — Frank ZIMMERMANN, Mitglied des Abgeordnetenhauses von Berlin oraz

b) na stanowisko zastępcy członka: — Sven RISSMANN, Mitglied des Abgeordnetenhauses von Berlin.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 9 grudnia 2013 r. W imieniu Rady A. PABEDINSKIENĖ Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
(2)

Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek do Komisji o udzielenie zezwolenia na wykorzystywanie określonych przybliżonych danych szacunkowych w celu obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT, ponieważ w odniesieniu do transakcji, o których mowa w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE w części B pkt 9, nie jest w stanie obliczyć dokładnej podstawy zasobów własnych opartych na VAT. Przeprowadzenie dokładnych obliczeń prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą niewspółmierne do skutków tych transakcji obciążenia administracyjne dla łącznej podstawy zasobów własnych Zjednoczonego Królestwa opartych na VAT. Zjednoczone Królestwo jest w stanie dokonać obliczeń w oparciu o przybliżone dane szacunkowe dotyczące przedmiotowej kategorii transakcji. Należy zatem upoważnić Zjednoczone Królestwo do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT w oparciu o przybliżone dane szacunkowe zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89.
(2)

Chorwacja złożyła wniosek do Komisji o udzielenie zezwolenia na wykorzystywanie określonych przybliżonych danych szacunkowych w celu obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., ponieważ w odniesieniu do transakcji, o których mowa w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE w części B pkt 9, nie jest w stanie obliczyć dokładnej podstawy zasobów własnych opartych na VAT. Przeprowadzenie dokładnych obliczeń prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą niewspółmierne do skutków tych transakcji obciążenia administracyjne dla łącznej podstawy zasobów własnych Chorwacji opartych na VAT. Chorwacja jest w stanie dokonać obliczeń w oparciu o przybliżone dane szacunkowe dotyczące przedmiotowej kategorii transakcji. Należy zatem upoważnić Chorwację do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. w oparciu o przybliżone dane szacunkowe zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89.
(2)

Portugalia złożyła wniosek do Komisji o udzielenie zezwolenia na wykorzystywanie określonych przybliżonych danych szacunkowych w celu obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT, ponieważ w odniesieniu do transakcji, o których mowa w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE w części B pkt 10, nie jest w stanie obliczyć dokładnej podstawy zasobów własnych opartych na VAT. Przeprowadzenie dokładnych obliczeń prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą niewspółmierne do skutków tych transakcji obciążenia administracyjne dla łącznej podstawy zasobów własnych Portugalii opartych na VAT. Portugalia jest w stanie dokonać obliczeń w oparciu o przybliżone dane szacunkowe dotyczące przedmiotowej kategorii transakcji. Należy zatem upoważnić Portugalię do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT w oparciu o przybliżone dane szacunkowe zgodnie z art. 6 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89.
(1)

Art. 3 ust. 3 akapity pierwszy i czwarty Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowi, że – do dnia 31 października 2014 r. – jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę większością kwalifikowaną i jeżeli członek Rady tego zażąda, należy sprawdzić, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość kwalifikowaną reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii.
(1)

W decyzji Komisji 2009/177/WE (2) ustanowiono wykaz państw członkowskich, stref i enklaw objętych zatwierdzonymi programami nadzoru i zatwierdzonymi programami eliminowania chorób w odniesieniu do co najmniej jednej z chorób nieegzotycznych wymienionych w części II załącznika IV do dyrektywy 2006/88/WE. W decyzji 2009/177/WE ustanowiono także wykaz państw członkowskich, stref i enklaw uznanych za wolne od choroby w odniesieniu do co najmniej jednej z tych chorób.
(4)

Do sierpnia 2013 r. odnotowano poprawę deficytu kasowego sektora instytucji rządowych i samorządowych o 0,6 punktu procentowego PKB (nie uwzględniając czynników nadzwyczajnych) w porównaniu z tym samym okresem w roku ubiegłym. Stały poziom wpływów podatkowych oraz rygorystyczne przestrzeganie wysokości większości wydatków pomagają w wykonaniu zakładanego budżetu. Stwierdzono jednak pewne odstępstwa od prognoz budżetowych zawartych w siódmym przeglądzie postępu władz portugalskich we wdrażaniu uzgodnionych środków w ramach tego programu („siódmy przegląd”). Do odstępstw tych należą niedobory związane z przeprogramowaniem funduszy unijnych oraz odroczenie sprzedaży koncesji na eksploatację portu (środki jednorazowe) oraz inne czynniki, takie jak wyższy od przewidywanego wkład do budżetu Unii, nieosiągnięcie zakładanych dochodów pozapodatkowych, przeniesienie do Grecji dywidend z obligacji rządu greckiego w portfelu inwestycyjnym Banco de Portugal, niższe niż przewidywano wpływy ze składek na zabezpieczenie społeczne do systemu emerytalno-rentowego pracowników sektora publicznego, a także przekroczenie poziomu wynagrodzeń i zużycia pośredniego. Po wykorzystaniu tymczasowych środków budżetowych (0,3 % PKB) zakłada się, że efekt netto tych odstępstw doprowadzi do zwiększenia deficytu budżetowego w 2013 r. do 0,5 % PKB. Ponadto dokapitalizowanie BANIF – Banco Internacional do Funchal, SA w wysokości 0,4 % PKB również zwiększyło lukę budżetową, chociaż ta operacja nie powinna być brana pod uwagę do celów programu.
(15)

W załączniku I do decyzji 92/260/EWG Brazylia ujęta jest w grupie sanitarnej D i zarejestrowane konie przeznaczone do tymczasowej odprawy do Unii muszą spełniać wymagania w zakresie zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych określone we wzorze świadectwa zdrowia D zawartym w załączniku II do tej decyzji. W celu zapewnienia, by konie będące przedmiotem tymczasowej odprawy do Unii były wolne od nosacizny, należy dodać w części III tego wzoru świadectwa zdrowia zatytułowanej „Informacje o zdrowiu” potwierdzenie, że dany zarejestrowany koń został poddany badaniu na obecność nosacizny przeprowadzonemu metodą odczynu wiązania dopełniacza, z wynikiem ujemnym, przy rozcieńczeniu surowicy w proporcji 1:10 na próbce krwi pobranej w okresie 10 dni poprzedzających wysyłkę do Unii.
(5)

Agencja udowodniła, że przekazanie zadań agencji wykonawczej doskonale sprawdza się jako rozwiązanie zwiększające opłacalność, co umożliwia Komisji zarządzanie rosnącym budżetem przy mniejszym wzroście ogólnej liczby pracowników, niż by wynikał z tego wzrostu. Oddzielenie zadań związanych z kształtowaniem polityki przez Komisję od realizacji programu, którą zajmuje się Agencja, umożliwia obu stronom lepsze wykonywanie swoich głównych zadań. Z zewnętrznej oceny Agencji przeprowadzonej zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 wynika, że skutecznie i wydajnie zarządzała ona działaniami związanymi z MŚP w ramach programu szczegółowego „Możliwości”, działaniami „Marie Curie” w ramach programu szczegółowego „Ludzie” i działaniami badawczymi „Przestrzeń kosmiczna i bezpieczeństwo” w ramach programu szczegółowego „Współpraca”; podobnie oceniono udzielane przez Agencję wsparcie administracyjne i logistyczne we wszystkich obszarach programów szczegółowych „Ludzie”, „Możliwości” i „Współpraca”. Oszczędności wynikające z przekazania zadań agencji szacuje się na około 106 mln EUR w latach 2009–2013.
(2)

W dniu 29 maja 2009 r. Komisja przyjęła decyzję 2009/431/WE przyznającą odstępstwo, o które wniosło Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w odniesieniu do Anglii, Szkocji i Walii na podstawie dyrektywy Rady 91/676/EWG dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (2), zezwalając, pod pewnymi warunkami, na stosowanie rocznie na hektar do 250 kg azotu pochodzącego z nawozu naturalnego w ramach programów działań obowiązujących w Anglii (Regulation 2008 No 2349), Szkocji (Regulation 2008 No 298, z późniejszymi zmianami) i Walii (Regulation 2008 No 3143), która wygasa z dniem 31 grudnia 2012 r.
(7)

Rada naukowa powinna mieć dostęp do dokumentów i danych niezbędnych do jej pracy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).
(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 58/2003 upoważniono Komisję do przekazania agencjom wykonawczym uprawnień do realizacji, w całości lub w części, danego programu lub projektu unijnego w imieniu Komisji i na jej odpowiedzialność.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343/41

DECYZJA RADY

z dnia 17 grudnia 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów członka z Niemiec

(2013/773/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2) Jedno stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Emilii MÜLLER,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

— Beate MERK, Bayerische Staatsministerin für Europaangelegenheiten und regionale Beziehungen.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r. W imieniu Rady L. LINKEVIČIUS Przewodniczący

(1) Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2) Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.
(8)

Analiza kosztów i korzyści (5) przeprowadzona zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 wykazała, że spodziewane koszty wyniosą 295 mln EUR w porównaniu do 399 mln EUR w przypadku opcji polegającej na zarządzaniu wewnętrznym. Po stronie korzyści należy spodziewać się przyrostów wydajności przekładających się na kwotę 104 mln EUR dzięki realizacji opcji zarządzania przez agencję zamiast zarządzania wewnętrznego. Ponadto dostosowanie spójniejszych zestawów programów do podstawowych kompetencji Agencji i jej wizerunkowej tożsamości przyniesie znaczne zyski jakościowe. Analiza wykazała, że dzięki połączeniu zarządzania „Horyzontem 2020” – programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji na lata 2014–2020 (6) (zwanym dalej „programem »Horyzont 2020« ”), Programem na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw na lata 2014–2020 (7) (zwanym dalej „programem COSME”) oraz Programem działań na rzecz środowiska i klimatu (8) (zwanym dalej „programem LIFE”) Agencja odniesie korzyści dzięki synergii, uproszczeniu i korzyściom skali. Połączenie w jedno wszystkich aspektów „instrumentu MŚP” będącego elementem programu „Horyzont 2020” dodatkowo zapewni jeden punkt dostępu dla potencjalnych beneficjentów i zagwarantuje jednolite świadczenie usług. W ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (9) (zwanego dalej „EFMR”) zwłaszcza działania przewidziane w tej części, którą stanowi zintegrowana polityka morska, odpowiadają dobrze obecnemu profilowi Agencji związanemu z innowacyjnością i konkurencyjnością. Przesunięcie zarządzania spuścizną po programie „Marco Polo” (2007–2013) do Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci spowoduje dodatkową centralizację zarządzania programami infrastrukturalnymi dotyczącymi transportu w tejże agencji, dzięki czemu beneficjenci dysponować będą jednym punktem dostępu do finansowania.
(5)

Następnie Komisja zmieniała kilkakrotnie mandat Agencji, rozszerzając go na zarządzanie nowymi projektami i programami. Decyzją Komisji 2008/544/WE (4) przekształcono „Agencję Wykonawczą Programu Zdrowia Publicznego” w „Agencję Wykonawczą ds. Zdrowia i Konsumentów”, przedłużono jej mandat do dnia 31 grudnia 2015 r. i ujęto w nim realizację programu zdrowia publicznego na lata 2008–2013 przyjętego decyzją nr 1350/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5), programu ochrony konsumentów na lata 2007–2013 przyjętego decyzją nr 1926/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) oraz środków szkoleniowych w zakresie bezpieczeństwa żywności objętych dyrektywą Rady 2000/29/WE (7) i rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (8). Decyzją wykonawczą Komisji 2012/740/UE (9) rozszerzono zakres działalności Agencji na środki szkoleniowe poza terytorium państw członkowskich i powierzono jej zarządzanie środkami szkoleniowymi w zakresie bezpieczeństwa żywności objętymi decyzją Komisji C(2012) 1548 (10) oraz art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (11). Tą samą decyzją powierzono Agencji zarządzanie umową z ANEC, organizacją wyrażającą głos europejskich konsumentów w sprawie normalizacji, która to umowa podlega przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (12).
(2)

Decyzja Komisji 2008/341/WE (2) stanowi, że aby uzyskać zatwierdzenie w ramach unijnego środka finansowego przewidzianego w art. 27 ust. 1 decyzji 2009/470/WE, przedkładane Komisji przez państwa członkowskie programy zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku I do powyższej decyzji muszą spełniać co najmniej kryteria określone w załączniku do decyzji 2008/341/WE.