ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

w pozycji nr 177 dotyczącej klofentezyny część B w kolumnie „Przepisy szczególne” otrzymuje brzmienie: „CZĘŚĆ B W celu wprowadzenia w życie jednolitych zasad zawartych w załączniku VI należy uwzględnić wnioski ze sprawozdania z przeglądu dotyczącego klofentezyny, w szczególności jego dodatki I i II, w wersji sfinalizowanej przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt w dniu 11 maja 2010 r. W ramach ogólnej oceny państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na: — specyfikacje wytwarzanego w celach handlowych materiału technicznego, które muszą być potwierdzone i wsparte właściwymi danymi analitycznymi. Materiał używany do badania toksyczności powinno się porównywać i sprawdzać w odniesieniu do wspomnianych specyfikacji materiału technicznego, — bezpieczeństwo operatorów sprzętu i pracowników; w stosownych przypadkach należy zapewnić umieszczenie w warunkach użytkowania zalecenia dotyczącego stosowania odpowiedniego wyposażenia ochrony osobistej, — potencjał transportu w powietrzu na dalekie odległości, — ryzyko dla organizmów niebędących przedmiotem zwalczania. Warunki zezwolenia powinny, w stosownych przypadkach, uwzględniać środki ograniczające ryzyko. Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby powiadamiający do dnia 31 lipca 2011 r. przedstawił Komisji program monitoringu w celu oceny potencjału transportu klofentezyny w powietrzu na dalekie odległości i powiązanych zagrożeń dla środowiska naturalnego. Wyniki programu monitoringu przedkłada się w formie sprawozdania z monitoringu do państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy oraz do Komisji do dnia 31 lipca 2013 r. Państwa członkowskie, których to dotyczy, dopilnowują, aby powiadamiający przedstawił Komisji badania potwierdzające dla metabolitów klofentezyny w odniesieniu do zagrożeń toksykologicznych i zagrożeń dla środowiska do dnia 30 czerwca 2012 r.”;
(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje triflumizol. Decyzją Komisji 2008/748/WE (4) nie włączono triflumizolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(2)

W związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-326/05 Industrias Químicas del Vallés przeciwko Komisji (3), stwierdzającym nieważność decyzji Komisji 2003/308/WE (4) dotyczącej niewłączania metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG, Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1313/2007 z dnia 8 listopada 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 w zakresie przedłużenia okresu, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG, w odniesieniu do metalaksylu, oraz rozporządzenie (WE) nr 2024/2006 w zakresie zniesienia odstępstwa w odniesieniu do metalaksylu (5), a także rozporządzenie (WE) nr 416/2008 z dnia 8 maja 2008 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 w zakresie oceny substancji czynnej metalaksylu w ramach art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (6).
(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje napropamid. Decyzją Komisji 2008/902/WE (4) postanowiono nie włączać napropamidu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(5)

Nowe dane przedstawione przez powiadamiającego oraz nowa ocena przeprowadzona przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy wskazują, że wnioskowane rozszerzenie zastosowania nie stwarza żadnego dodatkowego ryzyka ponad to, które jest już uwzględnione w przepisach szczególnych dotyczących tetrakonazolu, zawartych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, oraz w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu dotyczącym tej substancji. W szczególności, jeśli chodzi o ryzyko skażenia wód podziemnych, państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy uznało, że w nowym badaniu przedstawionym przez powiadamiającego zidentyfikowano wspomniane metabolity i nie zachodzi niedopuszczalne wymywanie. Co się tyczy zastosowania w odniesieniu do jabłek i winogron, państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy stwierdziło, że z danych dotyczących pozostałości, uzupełnionych wynikami nowych nadzorowanych badań doświadczalnych i badań w terenie, wynika, że nie występuje ryzyko związane z krótko- i długoterminowym pobraniem przez konsumenta.
art. 16 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 16

Suplementy do prospektu emisyjnego

1. Każdy nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność odnoszące się do informacji zawartych w prospekcie emisyjnym, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych i które powstały lub zostały zauważone w okresie między zatwierdzeniem prospektu emisyjnego a ostatecznym zamknięciem publicznej oferty lub, w odpowiednim przypadku, rozpoczęciem obrotu na rynku regulowanym, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi później, umieszcza się w suplemencie do prospektu emisyjnego. Taki suplement jest zatwierdzany w ten sam sposób w terminie nie dłuższym niż 7 dni roboczych i publikowany zgodnie z co najmniej takimi samymi regułami jak zastosowane do pierwotnego prospektu emisyjnego w momencie jego publikacji. W razie potrzeby do podsumowania i jego tłumaczeń również dodaje się suplement w celu uwzględnienia nowych informacji zawartych w suplemencie do prospektu emisyjnego.

2. Jeżeli prospekt emisyjny odnosi się do publicznej oferty papierów wartościowych, inwestorzy, którzy zgodzili się już na nabycie lub subskrypcję papierów wartościowych przed publikacją suplementu, mają prawo do wycofania swojej zgody, które mogą wykonać w terminie dwóch dni roboczych od publikacji suplementu, pod warunkiem że każdy nowy czynnik, błąd lub niedokładność, o których mowa w ust. 1, zaistniały przed ostatecznym zamknięciem publicznej oferty i wydaniem papierów wartościowych. Termin ten może zostać przedłużony przez emitenta lub oferującego. Ostateczny termin wygaśnięcia prawa do wycofania zgody jest wskazany w suplemencie.”;
(3)

Międzynarodowa Organizacja Morska i europejskie organizacje normalizacyjne przyjęły normy, w tym szczegółowe normy dotyczące badań, dla szeregu elementów wyposażenia wymienionych w załączniku A.2 do dyrektywy 96/98/WE lub – choć niewymienione – uważanych za istotne z punktu widzenia wspomnianej dyrektywy. Wyposażenie takie należy zatem – stosownie do potrzeb – uwzględnić w załączniku A.1 lub przenieść z załącznika A.2 do załącznika A.1.
(3)

Konieczne będą szczegółowe zasady odnośnie do przedkładania dalszych informacji niezbędnych do odnowienia włączeń substancji wymienionych w załączniku I oraz do oceny tych informacji. Należy zatem odnowić włączenia substancji czynnych, o których mowa w motywie 1, na okres niezbędny do umożliwienia wnioskodawcom przygotowania ich wniosków i aby umożliwić Komisji ocenę tych wniosków i podjęcie decyzji odnośnie do nich.
(1)

W dniu 23 grudnia 2005 r. Zjednoczone Królestwo otrzymało wniosek od spółki Sumitomo Chemical (UK) Plc zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE o włączenie do załącznika I do tej dyrektywy substancji czynnej – metoflutryny, przeznaczonej do stosowania w produktach typu 18, „insektycydy, akarycydy i produkty stosowane w celu zwalczania innych stawonogów”, zgodnie z definicją zawartą w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. W dniu, o którym mowa w art. 34 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE, metoflutryna nie znajdowała się w obrocie jako substancja czynna w produkcie biobójczym.
Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

„37

Spinosad

Nr WE: 434-300-1 Nr CAS: 168316-95-8 Spinosad jest mieszaniną 50–95 % spinozynu A i 5–50 % spinozynu D. Spinozyn A (2R,3aS,5aR,5bS,9S,13S,14R,16aS,16bR)-2-[(6-deoksy-2,3,4-tri-O-metylo-α-L-mannopiranozylo)oksy]-13-[[(2R,5S,6R)-5-(dimetylamino)tetrahydro-6-metylo-2H-pirano-2-ylo]oksy]-9-etylo-2,3,3a,5a,5b,6,9,10,11,12,13,14,16a,16b-tetradekahydro-14-metylo-1H-as-indaceno[3,2-d]oksacyklododecyno-7,15-dion Nr CAS: 131929-60-7 Spinozyn D (2S,3aR,5aS,5bS,9S,13S,14R,16aS,16bS)-2-[(6-deoksy-2,3,4-tri-O-metylo-α-L-mannopiranozylo)oksy]-13-[[(2R,5S,6R)-5-(dimetylamino)tetrahydro-6-metylo-2H-pirano-2-ylo]oksy]-9-etylo-2,3,3a,5a,5b,6,9,10,11,12,13,14,16a,16b-tetradekahydro-4,14-dimetylo-1H-as-indaceno[3,2-d]oksacyklododecyno-7,15-dion Nr CAS: 131929-63-0

850 g/kg

1 listopada 2012 r.

31 października 2014 r.

31 października 2022 r.

18
(2)

W dyrektywie Komisji 2008/75/WE z dnia 24 lipca 2008 r. zmieniającej dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia ditlenku węgla jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy (3) włączono ditlenek węgla jako substancję czynną do załącznika I do dyrektywy 98/8/WE pod kątem stosowania w produktach typu 14, „rodentycydy”, zgodnie z definicją w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE.
(3)

Wiele poważnych opóźnień i pewne problemy techniczne zakłóciły uruchomienie i funkcjonowanie portali elektronicznych w niektórych państwach członkowskich, uniemożliwiając złożenie niektórych wniosków o zwrot w odpowiednim terminie. Zgodnie z dyrektywą 2008/9/WE wnioski o zwrot należy składać w państwie członkowskim siedziby do dnia 30 września roku kalendarzowego następującego po okresie zwrotu. Z uwagi na ten termin oraz niedostępność niektórych portali elektronicznych niektórzy podatnicy mogli nie być w stanie skorzystać z prawa do odliczenia VAT naliczonego od wydatków poniesionych w 2009 r. Dlatego też należy wyjątkowo przedłużyć ten termin do dnia 31 marca 2011 r. w odniesieniu do wniosków o zwrot dotyczących okresów zwrotu z 2009 r.
2)

załącznik II sekcja II.1 otrzymuje brzmienie: „II.1. RID Załącznik do RID, występujący jako załącznik C do COTIF, stosowany z mocą od dnia 1 stycznia 2011 r., przy czym rozumie się, że wyrazy »umawiające się państwo RID« zastępuje się odpowiednio wyrazami »państwo członkowskie«.”;
(4)

Francja oceniła przedłożone informacje i w dniu 12 stycznia 2010 r. poinformowała Komisję o swoich wnioskach, stwierdzając, że rozszerzenie zastosowania, o które wystąpiono, nie stwarza żadnego dodatkowego ryzyka ponad to, które jest już uwzględnione w szczególnych przepisach dotyczących iprodionu, zawartych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG oraz w opracowanym przez Komisję sprawozdaniu z przeglądu dotyczącym tej substancji. W szczególności Francja przygotowała kilka dodatków do sprawozdania z oceny w przedmiotowych obszarach oceny ryzyka, z których wnioski potwierdzają dopuszczalność takiego rozszerzenia zastosowania.
(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje bromukonazol. Decyzją Komisji 2008/832/WE (4) postanowiono nie włączać bromukonazolu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(3)

W celu uniknięcia sytuacji, kiedy rosnące różnice w stawkach podstawowych VAT stosowanych w państwach członkowskich prowadziłyby do braku równowagi strukturalnej w Unii Europejskiej oraz do zakłócenia konkurencji w niektórych obszarach działalności, powszechną praktyką w dziedzinie podatków pośrednich jest ustalenie stawek minimalnych. W odniesieniu do VAT nadal istnieje taka konieczność.
„305

2-fenylofenol (wraz z jego solami takimi jak sól sodowa) Nr CAS 90-43-7 Nr CIPAC 246

bifenyl-2-ol

≥ 998 g/kg

1 stycznia 2010 r.

31 grudnia 2019 r.
(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 703/2001 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje haloksyfop-R. Decyzją Komisji 2007/437/WE (4) postanowiono nie włączać haloksyfopu-R do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(27)

Zgodnie Konwencją z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (15) skuteczny udział społeczeństwa w procesie decyzyjnym jest niezbędny do umożliwienia mu wyrażenia opinii i obaw, które mogą mieć znaczenie dla podejmowanych decyzji, oraz do umożliwienia decydentom uwzględnienia tych opinii i obaw, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności i przejrzystości procesu decyzyjnego oraz wniesie wkład w zwiększenie publicznej świadomości w zakresie kwestii dotyczących środowiska i poparcia dla podjętych decyzji. Członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość odwołania się do wymiaru sprawiedliwości, aby przyczynić się do ochrony prawa do życia w środowisku odpowiednim dla własnego zdrowia i samopoczucia.
(16)

W niektórych państwach członkowskich organ inny niż sąd właściwy w sprawach karnych jest uprawniony do nakładania kar w odniesieniu do stosunkowo drobnych przestępstw. Taki przypadek może mieć miejsce, na przykład, w odniesieniu do przestępstw drogowych, które popełniane są na szeroką skalę i które mogą być wykryte w wyniku kontroli ruchu drogowego. W takich sytuacjach nieuzasadnione byłoby wymaganie od właściwego organu zapewnienia wszystkich praw określonych w niniejszej dyrektywie. W przypadku gdy prawo państwa członkowskiego przewiduje nakładanie kar w odniesieniu do drobnych przestępstw przez taki organ, a od nałożenia takiej kary przysługuje prawo do odwołania się do sądu właściwego w sprawach karnych, niniejsza dyrektywa powinna mieć zatem zastosowanie jedynie do postępowania przed sądem w wyniku takiego odwołania.
(23)

W większości państw członkowskich występuje zarówno dawstwo od dawców żywych, jak i dawstwo od dawców zmarłych. Dawstwo od dawców żywych przeszło z biegiem czasu ewolucję, dzięki której można uzyskać dobre wyniki nawet wtedy, gdy dawca i biorca nie są genetycznie spokrewnieni. Żywi dawcy powinni zostać poddani odpowiedniej ocenie w celu określenia ich przydatności do dawstwa narządu, aby zminimalizować ryzyko przeniesienia chorób na biorcę. Ponadto żywi dawcy stoją w obliczu ryzyka związanego zarówno z badaniem w celu upewnienia się co do ich przydatności do dawstwa, jak i z zabiegiem pobierania narządu. Powikłania mogą mieć charakter medyczny, chirurgiczny, społeczny, finansowy lub psychologiczny. Poziom ryzyka zależy w szczególności od rodzaju oddawanego narządu. Dlatego dawstwo od żywych dawców musi odbywać się w sposób, który minimalizuje ryzyko fizyczne, psychologiczne i społeczne dla dawcy i biorcy, a także nie zagraża zaufaniu publicznemu do systemu ochrony zdrowia. Potencjalny żywy dawca musi być w stanie podjąć samodzielną decyzję na postawie wszystkich istotnych informacji i powinien być z wyprzedzeniem informowany o celu i charakterze dawstwa, jego konsekwencjach i ryzyku. W związku z tym w celu zagwarantowania poszanowania zasad dotyczących dawstwa należy zapewnić jak najlepszą ochronę żywych dawców. Należy również zauważyć, że niektóre państwa członkowskie są sygnatariuszami Konwencji Rady Europy o prawach człowieka i biomedycynie i jej protokołu dodatkowego w sprawie przeszczepiania narządów i tkanek pochodzenia ludzkiego. Pełne informacje, właściwa ocena i odpowiednia obserwacja w okresie odległym to uznane na szczeblu międzynarodowym środki ochrony żywych dawców, przyczyniające się również do zapewnienia jakości i bezpieczeństwa narządów.
(1)

Metody analityczne określone w załączniku III do dyrektywy 2004/42/WE służą stwierdzaniu, w odniesieniu do produktów zawartych w załączniku I do tej dyrektywy, zgodności z dopuszczalnymi zawartościami lotnych związków organicznych (zwanych dalej „LZO”) wymienionymi w załączniku II do tej dyrektywy. Metody te powinny zostać dostosowane do postępu technicznego.
(1)

W ostatnich latach kwestie związane z różnorodnością biologiczną i ochroną zasobów genetycznych roślin zyskują coraz większe znaczenie, co pokazują różne zmiany zachodzące na poziomie międzynarodowym i unijnym. Przykładami są tu między innymi decyzja Rady 93/626/EWG z dnia 25 października 1993 r. dotycząca zawarcia Konwencji o różnorodności biologicznej (2), decyzja Rady 2004/869/WE z dnia 24 lutego 2004 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Międzynarodowego Traktatu o Zasobach Genetycznych Roślin dla Żywności i Rolnictwa (3), rozporządzenie Rady (WE) nr 870/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiające wspólnotowy program w sprawie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1467/94 (4) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (5). W celu uwzględnienia tych kwestii należy ustanowić szczegółowe warunki w ramach prawodawstwa unijnego regulującego obrót mieszankami materiału siewnego roślin pastewnych, tj. dyrektywy 66/401/EWG.
(1)

Dyrektywę 2009/32/WE stosuje się do rozpuszczalników do ekstrakcji już stosowanych lub przewidzianych do stosowania w produkcji środków spożywczych lub składników żywności. Dyrektywy tej nie stosuje się do rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych do produkcji dodatków do żywności, witamin i innych składników odżywczych, chyba że takie dodatki do żywności, witaminy i składniki odżywcze wymienione są w załączniku I. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (Urząd) ocenił bezpieczeństwo eteru dimetylowego jako rozpuszczalnika do ekstrakcji używanego do usuwania tłuszczu z białkowych surowców zwierzęcych i wydał swoją opinię dnia 29 stycznia 2009 r. (2). Urząd stwierdził, że nie ma obaw związanych z bezpieczeństwem, o ile maksymalny limit pozostałości eteru dimetylowego wynosi 9 μg/kg rozpuszczanych białek zwierzęcych. Z tego względu należy zezwolić na stosowanie eteru dimetylowego jako rozpuszczalnika do ekstrakcji, używanego do usuwania tłuszczu z białkowych surowców zwierzęcych, pod warunkiem wprowadzenia maksymalnego limitu pozostałości eteru dimetylowego w wysokości 9 μg/kg odtłuszczonego produktu białkowego.
(10)

W celu ograniczenia kosztów transakcji i uniknięcia niekorzystnych skutków podatkowych UCITS podstawowe i UCITS powiązane mogą uzgodnić wniesienie aktywów w formie aportu, chyba że nie zezwala na to prawo krajowe lub jest to niezgodne z regulaminem funduszu bądź dokumentami założycielskimi UCITS podstawowego lub UCITS powiązanego. Możliwość wniesienia aktywów do UCITS podstawowego w formie aportu powinna w szczególności pomóc UCITS powiązanym, które już prowadzą działalność w charakterze UCITS, w tym UCITS powiązanego innego UCITS podstawowego, ograniczyć koszty transakcji wynikające ze zbycia aktywów, w które zainwestowało zarówno UCITS powiązane, jak i UCITS podstawowe. UCITS powiązane powinno mieć również możliwość, jeśli uzna to za stosowne, otrzymania aportu od UCITS podstawowego, ponieważ może to pomóc ograniczyć koszty transakcji i uniknąć negatywnych skutków podatkowych. Wniesienie aktywów do UCITS powiązanego w formie aportu nie powinno ograniczać się do sytuacji likwidacji, łączenia lub podziału UCITS podstawowego, ale możliwość ta powinna być dostępna również w innych okolicznościach.
(12)

Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (2), zachęca się państwa członkowskie do sporządzania – do celów własnych i w interesie Unii – własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podania ich do wiadomości publicznej,
Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 174 z dnia 1 lipca 2011 r. )

Strona 96, art. 15 ust. 1:

zamiast:

„1. Oznakowanie CE umieszcza się tak, by było widoczne, czytelne i niemożliwe do usunięcia z końcowego EEE lub z jego tabliczki znamionowej. W przypadku gdy nie jest to możliwe lub nie można tego zapewnić z uwagi na charakter wyrobu, umieszcza się je na opakowaniu lub na dokumentach towarzyszących.”,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 254/22

Sprostowanie do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/72/UE z dnia 14 września 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2000/25/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących ciągników wprowadzanych do obrotu w ramach programu elastyczności

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 246 z dnia 23 września 2011 r. )

Strona 2, art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze:

zamiast:

„1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 24 września 2011 r. (…)”,

powinno być:
„(19)

Treści cyfrowe oznaczają dane wytwarzane i dostarczane w formie cyfrowej, takie jak: programy komputerowe, aplikacje, gry, muzyka, nagrania wizualne lub teksty, bez względu na to, czy dostęp do nich osiąga się poprzez pobieranie czy poprzez odbiór danych przesyłanych strumieniowo, na trwałym nośniku czy przy użyciu jakichkolwiek innych środków. Umowy o dostarczanie treści cyfrowych powinny wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy. Jeżeli treści cyfrowe dostarczane są na trwałym nośniku, takim jak płyty CD lub DVD, treści te powinny być uznawane za towary w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Tak jak w przypadku umów, których przedmiotem jest dostarczanie wody, gazu lub energii elektrycznej, w przypadku gdy nie są one wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości, lub dostarczanie centralnego ogrzewania, umowy, których przedmiotem jest dostarczanie treści cyfrowych, które nie są dostarczane na trwałym nośniku nie powinny być klasyfikowane, do celów niniejszej dyrektywy, ani jako umowy sprzedaży, ani jako umowy o świadczenie usług…”,
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje kwas nonanowy.
Minimalna czystość substancji czynnej w produkcie biobójczym wprowadzonym do obrotu

„38

Bifentryna

Nazwa IUPAC: 2-metylobifenyl-3-ylometylu (1RS)cis-3[(Z)-2-chloro-3,3,3-trifluoroprop-1-enylo]-2,2-dimetylocyklopropanokarboksylanu Nr WE: nie dotyczy Nr CAS: 82657-04-3

911 g/kg

1 lutego 2013 r.

31 stycznia 2015 r.

31 stycznia 2023 r.

8
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten zawiera octan (Z,E)-tetradeka-9,12-dienylu.
(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2) ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE. Wykaz ten obejmuje fenoksykarb.
„325

Buprofezyna Nr CAS: 953030-84-7 Nr CIPAC: 681

(Z)-2-tert-butylimino-3-izopropylo-5-fenyloperhydro-1,3,5-tiadiazyn-4-on

≥ 985 g/kg

1 lutego 2011 r.

31 stycznia 2021 r.