ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2427

z dnia 21 grudnia 2017 r.

zmieniająca decyzję 2010/231/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,

uwzględniając decyzję Rady 2010/231/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2010 r. dotyczącą środków ograniczających wobec Somalii i uchylającą wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB (1),

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 14 listopada 2017 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 2385 (2017). Rezolucja ta przewiduje zwolnienie z zamrożenia aktywów i zakazu udostępniania funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych w odniesieniu do dostarczania pilnie potrzebnej pomocy humanitarnej w Somalii przez Organizację Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje lub programy, organizacje humanitarne posiadające status obserwatora w Zgromadzeniu Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych świadczące pomoc humanitarną, oraz ich partnerów wykonawczych, w tym dwustronnie lub wielostronnie finansowane organizacje pozarządowe uczestniczące w planie pomocy humanitarnej Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Somalii.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Art. 6 ust. 6 decyzji 2010/231/WPZiB otrzymuje brzmienie:

„6. Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do wypłaty funduszy, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych niezbędnych do zapewnienia terminowego dostarczania pilnie potrzebnej pomocy humanitarnej do Somalii przez ONZ, jej wyspecjalizowane agencje lub programy, przez świadczące pomoc humanitarną organizacje humanitarne posiadające status obserwatora w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ lub przez ich partnerów wykonawczych, w tym dwustronnie lub wielostronnie finansowane organizacje pozarządowe uczestniczące w planie pomocy humanitarnej ONZ dla Somalii.”.
(1)

Decyzją wykonawczą Komisji 2014/709/UE (4) ustanowiono środki kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich. W częściach I–IV załącznika do tej decyzji wykonawczej wyznaczono i wymieniono niektóre obszary tych państw członkowskich w podziale według poziomu ryzyka na podstawie sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do tej choroby.
4)

w załączniku II wprowadza się następujące zmiany w części II wzoru świadectwa weterynaryjnego: a) pkt 3 otrzymuje brzmienie: „[3. ptaki spełniają przynajmniej jeden z następujących wymogów: (1) [pochodzą z państwa trzeciego, które wymieniono w części 1 załącznika I lub części 1 załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 i były trzymane w miejscu określonym w pkt I.11 pod urzędowym nadzorem przez co najmniej 30 dni poprzedzających wysyłkę i skutecznie chronione przed kontaktem z innymi ptakami;] (1) albo [zostały zaszczepione w dniu … [dd/mm/rrrr] i ponownie zaszczepione w dniu … [dd/mm/rrrr] przeciwko grypie ptaków podtypu H5 i H7 w ciągu ostatnich 6 miesięcy i nie później niż na 60 dni przed dniem wysyłki, zgodnie z instrukcją producenta. Zastosowana szczepionka lub zastosowane szczepionki nie są żywą szczepionką i zostały zatwierdzone dla danych gatunków w państwie trzecim wysyłki lub w co najmniej jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej;] (1) albo [pozostawały w izolacji przez co najmniej 10 dni poprzedzających wysyłkę i zostały poddane badaniu na występowanie antygenu lub genomu grypy ptaków H5 i H7, zgodnie z rozdziałem 2.3.4 dotyczącym ptasiej grypy w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE, regularnie aktualizowanym, przeprowadzonemu na próbce pobranej w dniu … [dd/mm/rrrr], który nie może przypadać wcześniej niż trzeciego dnia izolacji;] oraz są przemieszczane do gospodarstwa domowego lub innego miejsca pobytu w obrębie Unii Europejskiej i nie można ich wprowadzać na teren pokazów, targów, wystaw ani innych zgromadzeń ptaków przez okres 30 dni po ich wprowadzeniu na terytorium Unii.] (1) albo [3. właściciel/osoba odpowiedzialna za ptaki zaświadczył(-a), że przedsięwziął(-ęła) środki w celu przeprowadzenia 30-dniowej kwarantanny poprzywozowej po wprowadzeniu na terytorium Unii Europejskiej w zatwierdzonym miejscu lub centrum kwarantanny, zgodnie z art. 6 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 139/2013.];” b) pkt 4.1 otrzymuje brzmienie: „4.1. ptaki są »zwierzętami domowymi«, określonymi w art. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 576/2013, przeznaczonymi do przemieszczania o charakterze niehandlowym;”;
(4)

Aby zrealizować cele dyrektywy 2010/40/UE, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do specyfikacji niezbędnych do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do działań priorytetowych, na kolejny okres pięciu lat, począwszy od dnia 27 sierpnia 2017 r. Okres ten powinien być automatycznie przedłużany na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (4). W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych,
(3)

W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB (1). W tym wspólnym stanowisku wezwano Unię między innymi do przekonania jak największej liczby państw do przyjęcia kodeksu, zwłaszcza tych państw, które dysponują zdolnościami w zakresie rakiet balistycznych, a także do dalszego rozwoju i wdrażania kodeksu, a w szczególności przewidzianych w nim środków budowy zaufania, oraz do wspierania ściślejszego powiązania kodeksu z wielostronnym systemem nieproliferacji Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).
(5)

Komisja dokonała oceny tych zmienionych planów, a w szczególności zrewidowanych celów, zgodnie z art. 14 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 390/2013. Zgodność celów w kluczowym obszarze działania dotyczącym efektywności kosztowej, przedstawionych w postaci ustalonych kosztów jednostkowych na trasie, z ogólnounijnymi parametrami docelowymi oceniono zgodnie z zasadami określonymi w pkt 5 w związku z pkt 1 załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 390/2013, uwzględniając w szczególności trend ustalonych kosztów jednostkowych na trasie w drugim okresie odniesienia w stosunku do docelowego obniżenia średnio o 3,3 % rocznie oraz łącznie w pierwszym i drugim okresie odniesienia (2012–2019) w stosunku do docelowego obniżenia średnio o 1,7 % rocznie, jak również poziom ustalonych kosztów jednostkowych na trasie w porównaniu z państwami członkowskimi o podobnym otoczeniu operacyjnym i gospodarczym.
(3)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.
(10)

Art. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/2014 (3) przekazuje uprawnienia do aktualizacji i zmiany załączników do Układu związanych z handlem Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu, w tym załącznika XXI odnoszącego się do rozdziału 8 (Zamówienia publiczne) w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem).
(1)

W art. 10 Porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim (2), zwanego dalej „porozumieniem”, zatwierdzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 764/2006 (3) ustanowiono wspólny komitet odpowiedzialny za kontrolę stosowania przedmiotowego porozumienia, w szczególności za nadzór nad jego wykonaniem, interpretacją i sprawnym stosowaniem. Rozdział X załącznika do Protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, zwanego dalej „protokołem”, zatwierdzonego decyzją 2013/785/UE, opisuje zasady wyładunku w portach marokańskich części połowów dokonywanych w ramach przedmiotowego protokołu.
ZAŁĄCZNIK III

Dane dotyczące liczby ludności Unii i liczby ludności każdego państwa członkowskiego do celów wykonania postanowień dotyczących głosowania w Radzie większością kwalifikowaną

Do celów stosowania art. 16 ust. 4 TUE i art. 238 ust. 2 i 3 TFUE, liczba ludności Unii i liczba ludności każdego państwa członkowskiego, a także wyrażony procentowo stosunek liczby ludności każdego państwa członkowskiego do liczby ludności Unii, na okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., wynoszą:
(1)

Zgodnie z art. 69 ust. 1 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) Prezydium może dokonać corocznie waloryzacji kwoty dodatku z tytułu kosztów podróży, diety dziennej i dodatku z tytułu kosztów ogólnych do maksymalnej wysokości rocznej stopy inflacji w Unii Europejskiej, odnotowanej w październiku poprzedniego roku i opublikowanej przez Eurostat.
(3)

W liście intencyjnym z dnia 27 kwietnia 2014 r. stwierdzono, że przedłużenie korytarza o odcinek z Katowic do Medyki będzie mogło zostać uruchomione dopiero w 2020 r. Przedłużenie to jest jednak również objęte decyzją wykonawczą (UE) 2015/1111 i zgodnie z art. 5 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 913/2010 zainteresowane państwa członkowskie tworzą korytarz towarowy nie później niż dwa lata po wydaniu przez Komisję decyzji. Na tej podstawie przedłużenie o odcinek do Medyki musiałoby zostać ukończone najpóźniej do dnia 7 lipca 2017 r., co nie jest zgodne z intencją państw członkowskich wyrażoną w liście. Należy zatem zmienić decyzję wykonawczą (UE) 2015/1111 poprzez usunięcie odniesienia do przedłużenia kolejowego korytarza towarowego Morze Północne–Morze Bałtyckie o odcinek do Medyki.
(9)

Zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/1148 grupa współpracy może, w stosownych przypadkach, zaprosić przedstawicieli odpowiednich zainteresowanych stron do udziału w posiedzeniach grupy. W celu zapewnienia, by państwa przystępujące spełniały wymogi określone w dyrektywie (UE) 2016/1148 od dnia przystąpienia, należy zaprosić przedstawicieli tych państw do udziału w posiedzeniach grupy współpracy od dnia podpisania traktatu o przystąpieniu do UE. Decyzję o zaproszeniu przedstawicieli odpowiednich zainteresowanych stron lub ekspertów do udziału w posiedzeniu lub w części posiedzenia grupy współpracy powinien podejmować przewodniczący, chyba że zwykłą większością głosów członków grupa sprzeciwi się uczestnictwu danego przedstawiciela lub eksperta w posiedzeniu lub w jego części.
(10)

27 specyfikacji technicznych ustanowionych przez IETF jest powszechnie wykorzystywanych do celów branży internetowej. Specyfikacje te obejmują: standardy i protokoły tworzenia sieci internetowej (protokół sterowania transmisją/protokół internetowy TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol), protokół datagramów użytkownika UDP (User Datagram Protocol), system nazw domen DNS (Domain Name System), protokół dynamicznego konfigurowania węzłów DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), prosty protokół zarządzania siecią SNMP (Simple Network Management Protocol), architektura bezpieczeństwa dla protokołu internetowego IPsec (Security Architecture for the Internet Protocol) oraz protokół synchronizacji czasu NTP (Network Time Protocol)); standardy i protokoły dotyczące bezpiecznych połączeń (protokół SSH-2 (Secure Shell-2 Protocol), protokół bezpieczeństwa warstwy transportowej TLS (Transport Layer Security Protocol), profil certyfikatów infrastruktury klucza publicznego i wykazu odwołanych certyfikatów Internet X.509 PKIX (Internet X.509 Public Key Infrastructure Certificate and Certificate Revocation List (CRL) Profile)); standardy i protokoły dotyczące tworzenia strony internetowej (protokół przesyłania hipertekstu HTTP (Hypertext Transfer Protocol), protokół podnoszenia do TLS w ramach HTTP/1.1 HTTPS (Upgrading to TLS Within HTTP/1.1), jednolite identyfikatory zasobów URI (Uniform Resource Identifiers), ujednolicony format adresowania zasobów URL (Uniform Resource Locator), ujednolicony format nazw zasobów URN (Uniform Resource Names), protokół przesyłania plików FTP (File Transfer Protocol), 8-bitowy uniwersalny format kodowania UTF-8 (8-bit Unicode Transformation Format), JavaScript Object Notation JSON); oraz standardy i protokoły dotyczące aplikacji odnośnie do poczty elektronicznej, kalendarza i wiadomości (prosty protokół przesyłania poczty SMTP (Simple Mail Transfer Protocol), protokół dostępu do wiadomości internetowych IMAP (Internet Message Access Protocol), protokół pocztowy w wersji 3 POP3 (Post Office Protocol – version 3), standard wielozadaniowe rozszerzenia poczty internetowej MIME (Multipurpose Internet Mail Extensions), protokół przekazywania wiadomości w sieci NNTP (Network News), protokół iCalendar (Internet Calendaring and Scheduling Core Object Specification), standard formatu pliku dla wizytówek elektronicznych vCard (File format standard for electronic business cards), wspólny format i typ MIME dla wartości oddzielonych przecinkiem CSV (Common Format and MIME Type for Comma-Separated Values), protokół transmisji w czasie rzeczywistym RTP (Real-time Transport Protocol), protokół inicjowania sesji SIP (Session Initiation Protocol).
(141)

W ramach oceny potwierdzono, że przedmiotowy środek pomocy wywołuje efekt zachęty do realizacji inwestycji w istotny sposób przyczyniającej się do rozwoju regionu słabiej rozwiniętego, który zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE kwalifikuje się do uzyskania pomocy regionalnej, przy czym środek ten nie pozbawia przedmiotowej inwestycji żadnego regionu o takim samym lub wyższym pułapie intensywności pomocy (brak skutku szkodliwego dla spójności). Według Komisji przyciągnięcie inwestycji do biedniejszego regionu jest korzystniejsze dla spójności Unii niż zlokalizowanie takiej samej inwestycji w regionie lepiej rozwiniętym. Jak stanowi pkt 53 komunikatu w sprawie kryteriów oceny pomocy regionalnej, Komisja jest zdania, że „pozytywne skutki pomocy regionalnej, które jedynie wyrównują różnicę w kosztach netto inwestycji w stosunku do bardziej rozwiniętej alternatywnej lokalizacji inwestycji […] zostaną zasadniczo wzięte pod uwagę, w ramach testu bilansującego, aby zrównoważyć potencjalne negatywne skutki wyboru alternatywnej lokalizacji dla nowej inwestycji”.
(10)

Ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (3) wskazuje, że państwa członkowskie nie są uprawnione do ustanawiania przepisów krajowych na potrzeby oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do jakichkolwiek zasadniczych charakterystyk dodatkowo w stosunku do tego, co zawierają normy zharmonizowane, jeśli chodzi o wprowadzanie do obrotu lub stosowanie objętych nimi wyrobów budowlanych. Treść normy EN 14904:2006 jest zatem sprzeczna również z tymi zasadami.
(22)

Zgodnie z art. 34 dyrektywy 2014/25/UE zamówienia mające na celu umożliwienie prowadzenia działalności, do której ma zastosowanie ta dyrektywa, nie są objęte zakresem tej dyrektywy, jeżeli w państwie członkowskim, w którym działalność ta jest wykonywana, bezpośrednio podlega ona konkurencji na rynkach, do których dostęp nie jest ograniczony. Oceny, czy działalność bezpośrednio podlega konkurencji, dokonuje się na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniających specyfikę danego sektora. Dostęp do rynku uznaje się za nieograniczony, jeżeli państwo członkowskie wdrożyło i stosuje odpowiednie przepisy Unii otwierające dany sektor lub jego część. Wspomniane przepisy zostały wymienione w załączniku III do dyrektywy 2014/25/UE. Jeżeli jednak chodzi o udostępnianie urządzeń portów lotniczych, we wspomnianym załączniku nie wymieniono żadnych odpowiednich przepisów dotyczących liberalizacji tego sektora. W związku z tym nie można założyć, że dostęp do przedmiotowego rynku jest swobodny, i należy to wykazać faktycznie i formalnie.
(10)

Ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (3) wskazuje, że państwa członkowskie nie są uprawnione do wprowadzania przepisów krajowych na potrzeby oceny właściwości użytkowych w odniesieniu do jakichkolwiek zasadniczych charakterystyk dodatkowo w stosunku do tego, co zawierają normy zharmonizowane, jeżeli chodzi o wprowadzanie do obrotu lub stosowanie objętych nimi wyrobów budowlanych. Treść normy EN 14342:2013 jest zatem sprzeczna również z tymi zasadami.
(19)

Badanie przepisów prawnych mających zastosowanie do wydawania licencji na produkcję torfu w Finlandii wykazało, że licencje te przyznaje się obecnie w oparciu o zasadę niedyskryminacji. Do rozpoczęcia produkcji torfu konieczna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Chociaż proces uzyskania takiej decyzji może być bardzo długi (od jednego do czterech lat), procedura i kryteria jej przyznawania są takie same dla wszystkich uczestników rynku, w związku z tym faktu tego nie można uznać za ograniczenie dostępu do rynku z perspektywy udzielania zamówień publicznych. Do celów niniejszej decyzji można uznać, że – pod względem formalnym– istnieje swobodna możliwość uzyskania licencji na produkcję torfu.
(22)

Każdy niderlandzki zawodowy klub piłki nożnej musi uzyskać od KNVB licencję, którą otrzymuje jedynie wtedy, gdy spełnia różne obowiązki. Jeden z obowiązków w ramach tego systemu dotyczy dobrej kondycji finansowej klubu. W każdym sezonie klub ma obowiązek składać sprawozdania finansowe do dnia 1 listopada, do dnia 1 marca i do dnia 15 czerwca, opisujące między innymi jego bieżącą sytuację finansową, a także budżet na następny sezon. Na podstawie tych sprawozdań sytuację klubów określa się w ramach trzech kategorii (1: niedostateczna, 2: dostateczna, 3: dobra). Na kluby kategorii 1 może zostać nałożony obowiązek przedstawienia planu poprawy w celu osiągnięcia kategorii 2 lub 3. Jeżeli klub nie wypełni tego planu, KNVB może nałożyć kary, w tym oficjalne ostrzeżenie, zmniejszenie liczby punktów w rozgrywkach oraz ostateczną karę – cofnięcie licencji. Zawodowy klub piłki nożnej w Niderlandach, który ogłasza upadłość, traci licencję. Jeżeli założony zostaje klub będący następcą takiego klubu, nie jest on bezpośrednio dopuszczany do zawodowych lig piłki nożnej, lecz musi rozpocząć od gry w drugiej lidze amatorskiej. Z powodu trudności klub Willem II mógł stracić swoją licencję uprawniającą do udziału w rozgrywkach zawodowych. W 2010 r. przypisano go do kategorii 1.
(2)

Obszary, w odniesieniu do których można opracować kodeksy sieci, określono w art. 8 ust. 6 odpowiednio rozporządzenia (WE) nr 714/2009 oraz rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Niezależnie od możliwości opracowania kodeksów sieci Komisja może również podjąć decyzję o opracowaniu wytycznych w obszarach określonych w art. 18 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 oraz w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Zgodnie z art. 6 ust. 1 odpowiednio rozporządzenia (WE) nr 714/2009 i rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Komisja powinna w pierwszej kolejności ustalić roczny wykaz priorytetów określający obszary, które należy uwzględnić przy opracowywaniu kodeksów sieci.
(3)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu z 2012 r. dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej przystąpienie Chorwacji do USiS, należy uzgodnić przez zawarcie protokołu do USiS przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz przez dane państwo trzecie.
(3)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit drugi Aktu z 2012 r. dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej przystąpienie Chorwacji do USiS powinno zostać uzgodnione przez zawarcie protokołu do USiS przez Radę, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, oraz przez dane państwo trzecie.
(2)

W celu upraszczania procedur administracyjnych i skutecznego zarządzania personelem Sekretarz Generalny powinien mieć szersze możliwości przekazywania swoich uprawnień w zakresie stosowania regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej („regulaminu pracowniczego”) i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej („warunki zatrudnienia”) dyrektorowi generalnemu ds. administracji. Ponadto Sekretarz Generalny powinien być upoważniony do przekazania wszystkim dyrektorom generalnym uprawnień do decydowania o wewnętrznych zmianach przydziału stanowisk i przeniesieniach stosownie do potrzeb kadrowych w ich dyrekcjach generalnych.
(7)

W odniesieniu do kluczowego obszaru skuteczności działania dotyczącego przepustowości zgodność przedstawionych przez Szwajcarię zmienionych parametrów docelowych, określonych w planie skuteczności działania dla FABEC, w odniesieniu do opóźnień w zarządzaniu przepływem ruchu lotniczego na trasie oceniono zgodnie z zasadami zawartymi w pkt 4 załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 390/2013, to jest w oparciu o wartości odniesienia w zakresie przepustowości, obliczone dla danego FAB przez menedżera sieci i ujęte w planie operacyjnym sieci (2014–2018/2019), w jego najnowszej wersji („plan operacyjny sieci”), które to wartości, jeżeli są stosowane, zapewniają osiągnięcie na szczeblu Unii ogólnounijnych docelowych parametrów skuteczności działania. Z oceny tej wynika, że te parametry docelowe nie są zgodne z odpowiednimi wartościami odniesienia, a zatem nie są zgodne z odpowiednim ogólnounijnym parametrem docelowym skuteczności działania. Ponadto właściwe środki podjęte przez Szwajcarię są niewystarczające, ponieważ brakuje konkretnych terminów i konkretnych ważnych etapów, a zatem są one nieodpowiednie, jeśli chodzi o zmianę docelowych parametrów, które mają być osiągnięte.
(13)

Kontrole na mocy niniejszej decyzji wykonawczej powinny być w dalszym ciągu stosowane jedynie w zakresie, w jakim jest to konieczne; ich natężenie powinno być ograniczone do niezbędnego minimum i dostosowane do okoliczności. W związku z tym można uznać, że jakiekolwiek dalsze zmniejszenie przepływu powinno prowadzić do zawieszenia kontroli na poszczególnych odcinkach granicy. Prowadzone powinny być jedynie kontrole ukierunkowane, oparte na stale aktualizowanej analizie ryzyka i stale aktualizowanych danych wywiadowczych, co ma służyć optymalizacji korzyści z kontroli i ograniczeniu ich negatywnych skutków dla swobodnego przepływu. Państwa Schengen, których dotyczą te kontrole na odpowiednich odcinkach granicy, powinny mieć możliwość regularnego wyrażania swoich poglądów na temat konieczności ich utrzymania; państwo strefy Schengen, które podjęło decyzję o przywróceniu takich kontroli, powinno wziąć te opinie pod uwagę przy rozpatrywaniu i weryfikacji konieczności prowadzenia takich kontroli, w celu stopniowego ograniczania ich zakresu.
(5)

Oznacza to, że aby faktycznie umożliwić rozwój zastosowań profesjonalnych lub komercyjnych, konieczne jest i wykonalne pod względem technicznym włączenie do usługi komercyjnej dwóch znaczących ulepszeń w porównaniu z usługą otwartą, jest to wyższa dokładność, jeśli chodzi o geolokalizację, i większa zdolność uwierzytelniania. Ponadto aby lepiej zaspokoić zróżnicowane potrzeby różnych grup użytkowników usługi komercyjnej, przedmiotowe dwa ulepszenia muszą być przede wszystkim oferowane niezależnie jedno od drugiego.