ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Wszyscy uczestnicy wycofali poparcie dla dwutlenku węgla do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 19 „Repelenty i atraktanty”. Europejska Agencja Chemikaliów opublikowała otwarte zaproszenie do przejęcia roli uczestnika zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014. Nie przedłożono żadnego powiadomienia zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 20 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1062/2014 należy przyjąć decyzję w sprawie niezatwierdzenia substancji czynnych, których zatwierdzenie nie jest już wspierane w ramach programu przeglądu danej grupy produktowej.
(2)

Esbiotrynę oceniono pod kątem stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18, „Insektycydy, akarycydy i produkty stosowane do zwalczania innych stawonogów”, opisanej w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.
(16)

Po pierwsze, zgodnie z zasadami naczelnymi dotyczącymi ryzyka płynności nie wymaga się, aby CCP uznani za regulowane agencje rozliczeniowe utrzymywali kwalifikowalne zasoby płynności na potrzeby spełnienia zasady „pokrycia dwóch” ustanowionej w art. 44 rozporządzenie (UE) nr 648/2012, tj. zasoby płynności wystarczające co najmniej na wypadek niewykonania zobowiązania przez dwóch członków rozliczających, w odniesieniu do których ekspozycje są największe. CCP uznani za regulowane agencje rozliczeniowe w USA są jednak zobowiązani do ustanowienia procedur służących pokryciu wszelkich niezabezpieczonych niedoborów płynności, zapewniając w ten sposób, by w przypadku gdy straty przekraczają niewykonane zobowiązania członka rozliczającego, wobec którego posiadają oni największą ekspozycję, dostępne były zarezerwowane na ten cel zasoby. Ponadto zgodnie z zasadami naczelnymi wymaga się, aby CCP uznani za regulowane agencje rozliczeniowe stosowali zasadę „pokrycia dwóch” w przypadku, gdy rozliczają instrumenty pochodne oparte na papierach wartościowych. Mimo iż jest to inne podejście do zasady „pokrycia dwóch” ustanowionej w art. 42, 43 i 44 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, zasady naczelne wraz z wewnętrznymi przepisami i procedurami CCP prowadzą do istotnych skutków równoważnych skutkom zasady „pokrycia dwóch” ustanowionej w przepisach unijnych.
(2)

Pismem, które wpłynęło do Komisji w dniu 18 czerwca 2020 r., Litwa wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania środka szczególnego stanowiącego odstępstwo od art. 287 dyrektywy 2006/112/WE (zwanego dalej „środkiem stanowiącym odstępstwo”) od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., oraz podwyższenie progu zwolnienia do 55 000 EUR (zwanego dalej „podwyższonym progiem”). Do dnia 31 grudnia 2024 r. państwa członkowskie mają przyjąć i opublikować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 dyrektywy Rady (UE) 2020/285 (3) ustanawiającej prostsze przepisy dotyczące VAT dla małych przedsiębiorstw i uchylającej m.in. art. 287 dyrektywy 2006/112/WE ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2025 r.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 prawdopodobnie wygaśnie, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jej odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia alfachloralozy do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 14 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność zatwierdzenia do dnia 31 grudnia 2023 r.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie metoflutryny do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 prawdopodobnie wygaśnie, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jej odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia metoflutryny do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność zatwierdzenia do dnia 31 października 2023 r.
(6)

W dniu 18 listopada 2020 r. Komisja opublikowała ósmą ocenę Grecji w ramach wzmocnionego nadzoru (7). Stwierdzono w niej, że – pomimo niesprzyjających okoliczności spowodowanych pandemią – Grecja podjęła działania niezbędne w celu zrealizowania w terminie podjętych przez nią zobowiązań szczegółowych w zakresie reform. W sprawozdaniu odnotowano, że po wstrzymaniu działań związanych z podjętymi zobowiązaniami do reform, do którego doszło w pierwszym półroczu 2020 r. z powodu bezprecedensowych wydarzeń, władzom udało się wznowić prace i przeprowadziły one szereg zasadniczych reform. Instytucje europejskie z zadowoleniem przyjęły głębokie i konstruktywne zaangażowanie we wszystkich obszarach i zachęcały władze do utrzymania tempa, a w razie potrzeby – do wzmocnienia starań na rzecz szybkiego zakończenia wdrażania niedawno przyjętych przepisów prawa pierwotnego. Dotyczy to w szczególności reform sektora finansowego, w którym wkrótce ma zostać ukończony i przyjęty obszerny zbiór przepisów wykonawczych.
Artykuł 3

1. Do celów art. 240 Umowy zmiany do Umowy w drodze decyzji Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych są zatwierdzane przez Komisję w imieniu Unii. W sytuacji gdy zainteresowane strony nie mogą osiągnąć porozumienia po zgłoszeniu zastrzeżeń dotyczących oznaczenia geograficznego, Komisja przyjmuje takie stanowisko na podstawie procedury określonej w art. 57 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 (5) .

2. Do celów art. 270 ust. 2 zdanie pierwsze Umowy Komisja jest upoważniona do zatwierdzenia stanowiska Unii w odniesieniu do zmiany załącznika XI do Umowy.

Do celów art. 270 ust. 2 zdanie drugie Umowy Komisja jest upoważniona do zgłaszania zastrzeżeń w odniesieniu do zmiany lub korekty załącznika XI zaproponowanej przez Republikę Armenii.
(25)

W odniesieniu do informacji przedstawionych w motywach powyżej Komisja doszła do wniosku, że Kamerun nie wywiązał się ze swoich zobowiązań państwa bandery w zakresie sprawowania kontroli nad swoją flotą i zapobiegania uczestniczeniu przez jego flotę w połowach NNN na wodach poza jego jurysdykcją. Stanowi to naruszenie art. 94 ust. 1 i 2 UNCLOS, w których określono, że każde państwo zobowiązane jest skutecznie sprawować jurysdykcję i sprawować kontrolę nad statkami pływającymi pod jego banderą. Kamerun nie wywiązał się zatem ze spoczywającego na nim obowiązku zachowania należytej staranności polegającego na zastosowaniu odpowiednich środków, podjęciu wszelkich możliwych działań oraz dołożeniu wszelkich starań, aby zapobiec połowom NNN prowadzonym przez statki pływające pod jego banderą (11). To niewywiązanie się z obowiązku jest również niezgodne z pkt 34 i 35 MPD-NNN, które stanowią, że państwa członkowskie powinny zapewnić, aby statki rybackie uprawnione do pływania pod ich banderą nie prowadziły połowów NNN ani nie wspierały tych połowów, a także aby przed rejestracją statku rybackiego państwa bandery mogły wywiązać się ze spoczywającego na nich obowiązku dopilnowania, by takie statki nie prowadziły połowów NNN.
(6)

Niektóre państwa członkowskie uzyskały status obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do zakażenia herpeswirusem koi lub realizują w jego przypadku zatwierdzony program likwidacji choroby lub program nadzoru zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE. Zakażenie herpeswirusem koi figuruje jednak obecnie w wykazie jako choroba kategorii E na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1882 (4), co oznacza, że jest to choroba umieszczona w wykazie, w odniesieniu do której konieczny jest nadzór w Unii. W przypadku tej choroby można zatem rozważyć wprowadzenie środków krajowych na podstawie art. 226 rozporządzenia (UE) 2016/429.
Artykuł 3

Posiedzenia stałych izb

1. Każda stała izba odbywa co do zasady przynajmniej 2 posiedzenia w każdym miesiącu kalendarzowym. Przewodniczący stałej izby ustala daty tych posiedzeń z wyprzedzeniem co najmniej 15 dni.
(3)

Zgodnie z art. 16 ust. 1 Umowy z Bonn Umawiające się Strony rozważyły propozycję zmiany Umowy w celu rozszerzenia zakresu jej stosowania, aby poprawić współpracę w zakresie nadzoru w odniesieniu do wymogów określonych w załączniku VI do Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, podpisanej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej Protokołem z dnia 17 lutego 1978 r. (zwanej dalej „konwencją MARPOL”). Umawiające się Strony rozważyły również zmiany Umowy z Bonn i Załącznika do niej w związku z przystąpieniem do niej Hiszpanii zgodnie z art. 20.
(7)

Decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2020/467 (4) ustalono ostateczny przydział pomocy unijnej na owoce i warzywa dla szkół oraz mleko dla szkół dla państw członkowskich pragnących uczestniczyć w programie dla szkół w okresie od dnia 1 sierpnia 2020 r. do dnia 31 lipca 2021 r. Niektóre państwa członkowskie zaktualizowały wnioski o pomoc unijną w odniesieniu do wyżej określonego roku szkolnego. Dania, Niemcy, Luksemburg i Niderlandy poinformowały o przeniesieniach pomiędzy ostatecznym przydziałem pomocy na owoce i warzywa dla szkół a ostatecznym przydziałem pomocy na mleko dla szkół. Belgia, Hiszpania, Niderlandy i Portugalia wnioskowały o kwotę niższą niż kwota ostatecznego przydziału pomocy na owoce i warzywa dla szkół lub na mleko dla szkół. Czechy, Niemcy, Estonia, Cypr, Luksemburg, Węgry, Malta, Austria, Słowacja i Szwecja wyraziły gotowość wykorzystania środków w kwocie przekraczającej wstępny przydział pomocy na owoce i warzywa dla szkół lub mleko dla szkół. Zjednoczone Królestwo nie zadeklarowało żadnych wydatków do dnia 27 października 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (5) i zgodnie z art. 137 ust. 1 akapit pierwszy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej utraciło prawo do ostatecznego przydziału pomocy unijnej. W związku z tym, w celu zapewnienia jasności, należy skreślić ostateczny przydział dla Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do roku szkolnego 2020/2021 w załączniku I do decyzji wykonawczej (UE) 2020/467.
(5)

Zgodnie z art. 9 ust. 2 decyzji wykonawczej (UE) 2016/786 metodyka oceny technicznej badanych wyrobów do celów ustalenia, czy te wyroby tytoniowe mają aromat charakterystyczny, kierowana jest do Dyrektora Generalnego do zatwierdzenia i ma zastosowanie dopiero po takim zatwierdzeniu,
(1)

Rozporządzenie (WE) nr 862/2007 zobowiązuje państwa członkowskie do dostarczania statystyk dotyczących imigracji do i emigracji z ich terytoriów, obywatelstwa i kraju urodzenia osób posiadających miejsce zamieszkania na ich terytoriach oraz procedur i postępowań administracyjnych oraz sądowych związanych z imigracją.
(2)

Deklaracja z Kioto ustanawia ramy polityki ONZ w zakresie zapobiegania przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych na najbliższe pięć lat. Odnosi się ona do związku między rozwojem, z jednej strony, a praworządnością i potrzebą podjęcia skutecznych działań antykorupcyjnych, z drugiej strony, do doniosłości poprawy zapobiegania przestępczości, w tym opartego na dowodach zapobiegania przestępczości, do poprawy systemów sądownictwa karnego oraz do wzmocnienia współpracy międzynarodowej i pomocy technicznej, aby zapobiegać wszelkim formom przestępczości, w tym terroryzmowi oraz nowym formom przestępczości, takim jak przestępstwa wywierające wpływ na środowisko, i zwalczać takie przestępstwa.
(3)

W dniu 28 listopada 2019 r. podczas pierwszego posiedzenia Komitetu ds. Własności Intelektualnej Unia Europejska i Japonia omówiły warunki zmiany załącznika 14-B do Umowy zgodnie z art. 14.30 i uzgodniły, że w nadchodzących miesiącach będą kontynuować dyskusje mające na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie dodania nowych oznaczeń geograficznych na następnym posiedzeniu Wspólnego Komitetu. W wyniku tych rozmów Strony potwierdziły, że co roku, począwszy od 2020 r. i do 2022 r., Wspólny Komitet będzie rozpatrywać maksymalnie 28 nazw odpowiednio z Unii Europejskiej i Japonii jako te, które należy chronić jako oznaczenia geograficzne i dodać do załącznika 14-B do Umowy, pod warunkiem że nazwy te są chronione jako oznaczenia geograficzne na rynku krajowym (4). Od 2023 r. Strony będą współpracować w celu stałego dodawania do załącznika 14-B dodatkowych oznaczeń geograficznych ze względu na interesy każdej ze Stron, w ścisłej koordynacji między nimi.
(2)

Zgodnie z art. 21 ust. 2 Umowy wspólny komitet ustanowiony na mocy Umowy (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) może wprowadzić w drodze decyzji zmiany do rozdziału III Umowy i do załączników do niej na kolejnym posiedzeniu lub w drodze wymiany listów.
(10)

Za przystąpieniem Unii do AETR przemawia kilka argumentów. Po pierwsze, Unia ma kompetencję wyłączną w dziedzinie pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy, co zostało potwierdzone w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie 22/70 (3). Po drugie, przystąpienie Unii do AETR zagwarantowałoby skuteczną reprezentację interesów Unii w ramach AETR. Ponadto ze względu na specyfikę AETR i proponowany proces decyzyjny właściwym jest, aby to Unia była Umawiającą się Stroną. W celu umożliwienia przystąpienia Unii do AETR, należy zmienić art. 14 AETR, aby umożliwić przystępowanie do AETR organizacjom integracji regionalnej.
(1)

Decyzją wykonawczą Rady (UE) 2016/2266 (2), zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE, upoważniono Niderlandy do stosowania obniżonej stawki opodatkowania wobec energii elektrycznej dostarczanej do stacji ładowania i wykorzystywanej do bezpośredniego ładowania pojazdów elektrycznych do dnia 31 grudnia 2020 r.
(11)

Finlandia i Szwecja zaproponowały włączenie 51 instalacji wykorzystujących wyłącznie biomasę. Niektóre z tych instalacji w latach 2004–2007 były objęte jednostronnym włączeniem, zatwierdzonym przez Komisję zgodnie z art. 24 dyrektywy 2003/87/WE. Niemniej jednak instalacje wykorzystujące wyłącznie biomasę zostały następnie wyłączone z EU ETS zgodnie z nowym przepisem w pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE. Przepis ten został wprowadzony do dyrektywy w sprawie ETS dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (3) i od momentu wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2013 r. określa on nowy zakres ETS, w tym w odniesieniu do wcześniejszych włączeń. W związku z tym włączenie instalacji, które wykorzystują wyłącznie biomasę, należy odrzucić dla wszystkich lat okresu odniesienia, m.in. w przypadku, gdy zostały one uwzględnione w wykazie określonym w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.
—

inicjatywy „Stop corruption in Europe at its root, by cutting off funds to countries with inefficient judiciary after deadline” („Wyeliminować przyczyny korupcji w Europie: kraje z nieefektywnym sądownictwem po upływie terminu nie dostaną pieniędzy”): 12 września 2021 r.,
(5)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/886 (4) wprowadzono niektóre środki polityki handlowej dotyczące niektórych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Produkty, do których mają zastosowanie te środki polityki handlowej, wymieniono w załączniku I do tego rozporządzenia. Motocykle z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania, o pojemności skokowej przekraczającej 800 cm3, objęte kodem CN 8711 50 00, należą do produktów wymienionych w tym załączniku. Środki ustanowione rozporządzeniem (UE) 2018/886 są środkami, o których mowa w art. 59 kodeksu.
(2)

Grecja, Hiszpania i Malta zwróciły się o odstępstwa od tego wymogu w odniesieniu do niektórych zdezagregowanych danych i lat referencyjnych, ponieważ będą one musiały zmienić metody gromadzenia danych, opracować nowe badania i metody lub znaleźć nowe źródła administracyjne. Na podstawie informacji przekazanych Komisji przez te państwa wydaje się, że wnioski te są uzasadnione, ponieważ zgromadzenie takich danych prowadziłoby do nadmiernego obciążenia respondentów w tych państwach członkowskich.
(3)

Uprawnienia do międzynarodowych jednostek emisji określone zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1123/2013 są co roku automatycznie aktualizowane przez centralnego administratora rejestru Unii na podstawie zweryfikowanych emisji. W przypadku nowych instalacji stacjonarnych i nowych operatorów statków powietrznych nie istnieje wartość wstępnego uprawnienia do międzynarodowych jednostek emisji.
(5)

Decyzją C(2019) 4184 Komisja zwróciła się do centralnego administratora o zmianę tabeli krajowego rozdziału uprawnień Niemiec w następstwie zgłoszenia przez niemiecki urząd ds. handlu uprawnieniami do emisji obejmującego instalację polimeryzacji DE-210619. Dane zgłoszone do obliczenia przydziału bezpłatnych uprawnień opierały się jednak na nieprawidłowym bilansie cieplnym między podinstalacjami, co do których uważa się, że ryzyko ucieczki emisji występuje, i takimi, co do których uważa się, że takie ryzyko nie występuje, w wyniku czego przyznano o 1 876 uprawnień do emisji za mało. Z tego względu na podstawie art. 52 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 389/2013 Niemcy zgłosiły Komisji, pismem z dnia 5 października 2020 r., zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień w odniesieniu do instalacji DE-210619.
(6)

Właściwy organ Chin złożył wniosek o zatwierdzenie laboratorium Technical Centre for animal, plant and food inspection and quarantine of Shanghai customs. W odniesieniu do tego laboratorium ANSES sporządził i przedłożył Komisji pozytywne sprawozdanie z oceny z dnia 5 stycznia 2021 r.
(52)

Odnośnie do trzeciej potencjalnej przyczyny wskazanej przez organ niemiecki, która mogłaby prowadzić do zmniejszenia odległości pionowej do 0,5 m, tj. potencjalnej awarii wyłącznika krańcowego, Orona wyjaśniła w uwagach z dnia 18 maja 2016 r., że technik stojący na dachu kabiny należycie włącza tryb kontroli w urządzeniu sterującym i przejmuje w ten sposób wyłączną kontrolę nad dźwigiem. Następnie technik przemieszcza kabinę w kierunku szczytu szybu. System sterowania może ulec awarii. Wskutek tej awarii dźwig będzie dalej się poruszał, ale nadal z prędkością wynoszącą tylko 0,6 m/s (prędkość w trybie kontroli). Nawet w przypadku niekontrolowanego ruchu w górę nie doszłoby do przekroczenia prędkości 1 m/s (prędkości w trybie normalnym). Możliwość natychmiastowego zatrzymania dźwigu przez technika w przypadku zagrożenia za pomocą dwóch wyłączników awaryjnych na urządzeniu sterującym pozostaje niezmieniona. Nawet jeśli technik z niemożliwych do określenia powodów nie użyje urządzenia do zatrzymywania awaryjnego, końcowy wyłącznik krańcowy zapewni zatrzymanie się dźwigu przy minimalnej wolnej przestrzeni o wysokości 1 m, bez jakiegokolwiek ryzyka zgniecenia. Dlatego również w tym przypadku ogólne prawdopodobieństwo odniesienia poważnego urazu w dźwigu M33v3 jest bliskie zeru, a ryzyko jest takie samo jak w odniesieniu do dźwigu zgodnego z normą EN 81-1. Z tych względów błędu ludzkiego i awarii wyłącznika krańcowego nie można uznać za przyczyny prowadzące do zmniejszenia odległości pionowej do 0,5 m zamiast 1,8 m, gdy dźwig M33v3 działa prawidłowo.
(18)

W związku z tym Instrument będzie miał globalny zasięg geograficzny. Dysponując takim zasięgiem, Instrument skutecznie zapewni pełną ciągłość wsparcia i zobowiązań Unii wobec Afryki, zapewni wsparcie dla krajów sąsiadujących z Unią oraz obejmie inne regiony. Instrument zwiększy zdolność Unii do zapobiegania kryzysom i konfliktom oraz do reagowania na nie, przede wszystkim, ale nie wyłącznie w obszarach, w których występują najpilniejsze i najpoważniejsze zagrożenia dla bezpieczeństwa Unii. Instrument ma również służyć wzmocnieniu zdolności krajów partnerskich do zapobiegania kryzysom i do reagowania na nie oraz przyczynić się do zwiększenia odporności tych krajów, tak by mogły one lepiej chronić swoich mieszkańców; ma także wspierać organizacje regionalne i międzynarodowe. Instrument powinien być wykorzystywany jako część zintegrowanego podejścia Unii, przy jak najlepszym wykorzystaniu synergii z innymi działaniami i środkami wsparcia Unii i jej państw członkowskich, w szczególności cywilnymi misjami w dziedzinie WPBiO i projektami na mocy rozporządzenia ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej.
(4)

Rozporządzeniem rządu nr 130 „Tööhõiveprogramm 2017–2020” z dnia 17 listopada 2016 r., zmienionym w 2020 r. (2), o którym mowa we wniosku Estonii z dnia 4 lutego 2021 r., wprowadzono tymczasowy mechanizm rynku pracy służący utrzymaniu miejsc pracy (mechanizm ten wszedł w życie w dniu 23 marca 2020 r.). Celem było udzielenie pracownikom sektora prywatnego, których wynagrodzenie lub godziny pracy uległy tymczasowemu zmniejszeniu ze względu na znaczny wpływ sytuacji nadzwyczajnej, wsparcia w wysokości do 70 % średniego miesięcznego wynagrodzenia, przy czym kwota wsparcia mogła wynieść maksymalnie 1 000 EUR na pracownika miesięcznie. Był to tymczasowy mechanizm na okres trwania sytuacji nadzwyczajnej od marca do maja 2020 r. Ze względu na utrzymującą się sytuację nadzwyczajną rozporządzenie nr 130 ponownie zmieniono (3) i stosowano, w zmienionym brzmieniu, do końca czerwca 2020 r. Warunki mechanizmu przestoju ekonomicznego dostosowano, tj. wsparcie rządowe zmniejszono do poziomu do 50 % średniego miesięcznego wynagrodzenia pracownika, przy czym kwota wsparcia mogła wynieść maksymalnie 800 EUR na pracownika. Aby otrzymywać wsparcie rządowe przeznaczone na pracowników, przedsiębiorstwa musiały płacić co najmniej 150 EUR (w ujęciu brutto) na pracownika miesięcznie, tak aby każdy pracownik otrzymywał miesięczny dochód wynoszący co najmniej 584 EUR, czyli równowartość minimalnego wynagrodzenia.
(5)

Decyzją Rady 2006/659/WE (3) Zjednoczone Królestwo upoważniono do stosowania do dnia 31 grudnia 2015 r. szczególnego środka w celu ustalania na zasadzie ryczałtu wartości proporcjonalnej niepodlegającego odliczeniu podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do wydatków na paliwo do samochodów do celów działalności gospodarczej, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej (zwanego dalej „szczególnym środkiem”). Przedmiotowy szczególny środek, z którego podatnicy korzystają na zasadzie dobrowolności, opiera się na poziomie emisji dwutlenku węgla dla danego samochodu, istnieje bowiem proporcjonalna zależność między poziomem emisji a zużyciem paliwa, czyli wydatkami na paliwo.
(5)

W dniu 10 marca 2020 r. Finlandia przedłożyła Komisji do zatwierdzenia zmiany w swoim krajowym programie zwalczania salmonelli u niektórych zwierząt żywych i w produktach zwierzęcych w odniesieniu do wołowiny, wieprzowiny i mięsa drobiowego oraz do bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do hodowli, produkcji i uboju, jak również zmiany w swoich krajowych programach zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus, w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus, w stadach brojlerów gatunku Gallus gallus oraz u indyków.
(5)

Aby zapewnić wystarczającą ilość czasu na rozpatrzenie wniosku, datę wygaśnięcia zatwierdzenia fluorku sulfurylu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 8 przedłużono decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2018/1479 (3) do dnia 30 czerwca 2021 r., co odpowiada określonej w dyrektywie Komisji 2009/84/WE (4) dacie wygaśnięcia zatwierdzenia fluorku sulfurylu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18. Właściwy organ oceniający jednak nie zakończył jeszcze badania i nie przedłożył Agencji sprawozdania z oceny ani wniosków z oceny.
(1)

W dniu 27 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła decyzję 2011/278/UE (3) ustanawiającą przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE. Na podstawie art. 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 (4) decyzja 2011/278/UE ma nadal zastosowanie do przydziałów dotyczących okresu przed dniem 1 stycznia 2021 r. Wszystkie zgłoszone przydziały, o których mowa w niniejszej decyzji, dotyczą przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2013–2020.