ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(10)

Z myślą o potrzebie zapewnienia, przed dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, dostępności wsparcia w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przez unijne statki rybackie, które są w znaczącym stopniu uzależnione od dostępu do wód Zjednoczonego Królestwa, w przypadku odmowy dostępu do tych wód przez Zjednoczone Królestwo od dnia jego wystąpienia z Unii, co mogłoby nastąpić w dniu 30 marca 2019 r., uznano za właściwe wprowadzenie wyjątku od ośmiotygodniowego okresu, o którym mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do TUE, do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
(7)

W przypadku braku jakichkolwiek przepisów szczególnych wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii doprowadziłoby również do poważnych zakłóceń, w tym związanych z porządkiem publicznym, w świadczeniu usług przewozu drogowego osób. Umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (5) (zwana dalej „umową INTERBUS”) stanowi jedyne dostępne ramy prawne będące podstawą przewozu autobusowego i autokarowego osób między Unią a Zjednoczonym Królestwem po dniu wystąpienia. Od dnia 1 kwietnia 2019 r. Zjednoczone Królestwo stanie się niezależną Umawiającą się Stroną umowy INTERBUS. Umowa INTERBUS obejmuje jednak wyłącznie usługi okazjonalne i w związku z tym jest nieodpowiednia, aby przeciwdziałać zakłóceniom wynikającym z wystąpienia, zważywszy na dużą liczbę osób, które nadal będą chciały podróżować między Unią a Zjednoczonym Królestwem. Umawiające się Strony wynegocjowały protokół do umowy INTERBUS, który obejmuje usługi regularne przewozu osób, przewiduje się jednak, że nie wejdzie on w życie na czas, aby stanowić realne alternatywne rozwiązanie obecnej sytuacji w okresie bezpośrednio po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa. Dlatego też w odniesieniu do usług regularnych i szczególnych usług regularnych przewozu osób autobusami i autokarami obecne instrumenty nie uwzględniają potrzeb przewozu drogowego osób między Unią a Zjednoczonym Królestwem. W celu złagodzenia wynikających z tego poważnych zakłóceń, które mogą zagrozić porządkowi publicznemu, stosowne jest zatem umożliwienie przewoźnikom ze Zjednoczonego Królestwa wykonywania przewozu osób ze Zjednoczonego Królestwa do Unii i z powrotem, pod warunkiem że Zjednoczone Królestwo przyzna unijnym przewoźnikom co najmniej równoważne prawa. Obowiązywanie praw przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia należy ograniczyć do krótkiego okresu, tak aby umożliwić wejście w życie protokołu do umowy INTERBUS dotyczącego usług regularnych, a Zjednoczonemu Królestwu – przystąpienie do tego protokołu. Transgraniczne usługi przewozu autokarowego i autobusowego między Irlandią a Irlandią Północną mają szczególne znaczenie dla społeczności zamieszkujących regiony przygraniczne, gdyż zapewniają podstawową łączność między społecznościami, między innymi w ramach wspólnej strefy podróżowania. Zabieranie i dowożenie pasażerów w regionach po obu stronach granicy przyczynia się do opłacalności tych usług. W związku z tym należy utrzymać zezwolenie na zabieranie i dowożenie pasażerów przez przewoźników świadczących usługi przewozu autokarowego i autobusowego ze Zjednoczonego Królestwa w regionach przygranicznych Irlandii w ramach międzynarodowych usług autokarowego i autobusowego przewozu osób między Irlandią a Irlandią Północną. Prawa te powinny być przyznane na czas określony (do dnia 30 września 2019 r.), aby umożliwić wprowadzenie rozwiązań alternatywnych.
(13)

Biorąc pod uwagę okres kontroli wynoszący trzy miesiące, mający zastosowanie do niniejszego aktu delegowanego, oraz konieczność zamieszczenia zaktualizowanej tabeli 6 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 184/2005, tak by była ona gotowa do stosowania w momencie, gdy Zjednoczone Królestwo przestanie należeć do obszaru kontrahenta „Państwa członkowskie Unii spoza strefy euro”, co mogłoby nastąpić już w dniu 30 marca 2019 r., konieczne jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie jak najszybciej,
(3)

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 391/2009 organizacje dokonujące inspekcji, przeglądów i certyfikacji statków, które zostały uznane przez Komisję na poziomie Unii (zwane dalej „uznanymi organizacjami”), mają być co najmniej co dwa lata oceniane przez Komisję wspólnie z państwem członkowskim, które przedstawiło stosowny wniosek o uznanie danej organizacji.
(3)

W rozporządzeniu (WE) nr 428/2009 przewidziano „generalne unijne zezwolenia na wywóz”, które ułatwiają kontrolę wywozu niskiego ryzyka produktów podwójnego zastosowania do niektórych państw trzecich. Obecnie Australia, Kanada, Japonia, Nowa Zelandia, Norwegia, Szwajcaria, wraz z Liechtensteinem, oraz Stany Zjednoczone Ameryki są objęte generalnym unijnym zezwoleniem na wywóz nr EU001 określonym w załączniku IIa do rozporządzenia (WE) nr 428/2009.
(3)

Część I załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 zawiera wykaz dziewięciu korytarzy sieci bazowej. Korytarze te stanowią instrument ułatwiający skoordynowane wdrażanie sieci bazowej. Powinny one przyczyniać się do zwiększania spójności sieci bazowej poprzez lepszą współpracę terytorialną, wnosić wkład w realizację szerszych celów polityki transportowej oraz ułatwiać interoperacyjność, integrację modalną i operacje multimodalne.
6)

w art. 8 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i) w akapicie drugim kwotę „86 100 EUR” zastępuje się kwotą „87 600 EUR”; (ii) w akapicie trzecim kwotę „43 000 EUR” zastępuje się kwotą „43 700 EUR”; (iii) w akapicie czwartym kwoty „21 600 EUR do 64 600 EUR” zastępuje się kwotami „22 000 EUR do 65 700 EUR”; (iv) w akapicie piątym kwoty „10 800 EUR do 32 400 EUR” zastępuje się kwotami „11 000 EUR do 33 000 EUR”; b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany: (i) w akapicie drugim kwotę „286 900 EUR” zastępuje się kwotą „291 800 EUR”; (ii) w akapicie trzecim kwotę „143 700 EUR” zastępuje się kwotą „146 100 EUR”; (iii) w akapicie piątym kwoty „3 100 EUR do 247 300 EUR” zastępuje się kwotami „3 200 EUR do 251 500 EUR”; (iv) w akapicie szóstym kwoty „3 100 EUR do 123 800 EUR” zastępuje się kwotami „3 200 EUR do 125 900 EUR”; c) w ust. 3 akapit pierwszy kwotę „7 200 EUR” zastępuje się kwotą „7 300 EUR”.
(6)

Aby umożliwić organom celnym przeprowadzenie prawidłowej analizy ryzyka i właściwego zakresu kontroli opartych na analizie ryzyka, konieczne jest zapewnienie, aby przedsiębiorcy dostarczali im dane i informacje dotyczące towarów nieunijnych, jeszcze przed przybyciem tych towarów, w formie przywozowej deklaracji skróconej. W przypadku gdy przywozowa deklaracja skrócona nie została złożona przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Unii, a obowiązek jej złożenia nie został uchylony, przedsiębiorcy powinni przekazać w swoim zgłoszeniu celnym lub deklaracji do czasowego składowania dane i informacje zawierane zazwyczaj w przywozowej deklaracji skróconej. W tym celu możliwość złożenia zgłoszenia celnego lub deklaracji do czasowego składowania zamiast przywozowej deklaracji skróconej powinny być dostępne tylko wówczas, jeśli zezwolą na to organy celne, którym przedstawiane są towary. W przypadku gdy organy celne mają obowiązek unieważnić deklarację do tymczasowego składowania, ponieważ objęte nią towary nie zostały im przedstawione, ta deklaracja powinna zostać unieważniona niezwłocznie po upływie 30 dni od jej złożenia, a nie w terminie 30 dni, ponieważ jest to termin, w którym towary muszą zostać przedstawione organom celnym.
(10)

Z oceny dokonanej przez KNF wynika, że WIBOR jest stosowana jako stopa referencyjna w przypadku 60 % łącznej kwoty wszystkich kredytów udzielanych polskim gospodarstwom domowym i w przypadku 70,1 % pozostałych do spłaty kredytów hipotecznych. Jeśli chodzi o umowy kredytu hipotecznego zawarte od 2013 r., dominacja WIBOR wzrasta do 98,5 %. WIBOR służy ponadto jako stopa referencyjna dla płatności kuponowych w odniesieniu do prawie 26 % całkowitej wartości nominalnej polskich obligacji. KNF przedstawiła również dane wskazujące, że WIBOR stosowana jest jako stopa referencyjna w przypadku instrumentów pochodnych na stopy procentowe będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym o pozostającej kwocie nominalnej w wysokości 366 mld EUR. KNF stwierdziła ponadto na podstawie badania, że WIBOR jest stopą referencyjną w funduszach inwestycyjnych o całkowitej wartości aktywów netto wynoszącej 2,6 mld EUR. Całkowita wartość instrumentów finansowych i umów finansowych opartych na WIBOR jest zatem większa niż produkt narodowy brutto Polski. We wspomnianej ocenie stwierdzono, że WIBOR ma kluczowe znaczenie dla stabilności finansowej i integralności rynku w Polsce, a zaprzestanie opracowywania tej stopy referencyjnej lub jej niewiarygodność mogłyby mieć istotny negatywny wpływ na funkcjonowanie rynków finansowych w Polsce oraz na przedsiębiorstwa i konsumentów, ponieważ wskaźnik ten jest wykorzystywany w pożyczkach, kredytach konsumenckich i funduszach inwestycyjnych.
(2)

Umowa o wystąpieniu uzgodniona między negocjatorami zawiera ustalenia dotyczące stosowania przepisów prawa Unii do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie po dniu, w którym Traktaty przestaną mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa. Jeżeli umowa ta wejdzie w życie, rozporządzenie (UE) nr 648/2012, w tym wyłączenie przewidziane w art. 1 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia, będzie miało zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w okresie przejściowym zgodnie z tą umową i przestanie mieć zastosowanie z końcem tego okresu.
(1)

W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Dnia 22 marca 2019 r. Rada Europejska przyjęła – w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem – decyzję (UE) 2019/476 (4) przedłużającą okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE. Zgodnie z tą decyzją, jeżeli Izba Gmin nie zatwierdzi umowy o wystąpieniu do dnia 29 marca 2019 r., okres przewidziany w art. 50 ust. 3 TUE przedłuża się do dnia 12 kwietnia 2019 r. Jako że umowy o wystąpieniu nie zatwierdzono do dnia 29 marca 2019 r., prawo Unii przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie od dnia 13 kwietnia 2019 r. („dzień wystąpienia”).
(2)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 798/2008 (4) ustanowiono wykaz państw trzecich, terytoriów, stref lub grup, z których dozwolony jest przywóz do i tranzyt przez terytorium Unii drobiu i produktów drobiowych, oraz wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych. Rozporządzenie to stanowi, że towary mogą być przywożone do Unii i przewożone tranzytem przez jej terytorium jedynie z państw trzecich, terytoriów, stref lub grup wyszczególnionych w kolumnach 1 i 3 tabeli w części 1 załącznika I do tego rozporządzenia.
(4)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przedstawiło niezbędne gwarancje, że to państwo i niektóre terytoria zależne Korony Brytyjskiej będą od dnia wystąpienia przestrzegać warunków ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 136/2004 w odniesieniu do wprowadzania do Unii przesyłek siana i słomy, ponieważ nadal będą przestrzegać przepisów Unii przez początkowy okres co najmniej dziewięciu miesięcy.
(3)

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przedstawiło niezbędne gwarancje, że to państwo i niektóre terytoria zależne Korony Brytyjskiej będą od dnia wystąpienia przestrzegać warunków ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 605/2010 w odniesieniu do wprowadzania do Unii przesyłek mleka surowego, przetworów mlecznych, siary i produktów na bazie siary, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, ponieważ nadal będą przestrzegać przepisów Unii przez początkowy okres co najmniej dziewięciu miesięcy.
(2)

W rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/397 (2) przewidziano zmianę rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/2251 (3) w odniesieniu do daty, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/397 rozporządzenie to stosuje się od dnia następującego po dniu, w którym Traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie na podstawie art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, chyba że umowa o wystąpieniu wejdzie w życie przed tym dniem lub wydłużono dwuletni okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.
2)

art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. W odniesieniu do kontrahentów finansowych należących do kategorii 3 oraz transakcji, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, zawartych między kontrahentami finansowymi minimalny okres pozostały do zapadalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w dniu, w którym obowiązek rozliczania staje się skuteczny, wynosi: a) 50 lat w odniesieniu do kontraktów, które należą do klas określonych w tabeli 1 lub 2 w załączniku; b) 3 lata w odniesieniu do kontraktów, które należą do klas określonych w tabeli 3 lub 4 w załączniku.”.
„81.

MINISTRY OF YOUTH, DIRECTORATE-GENERAL OF PLANNING AND FOLLOW UP, IMPORT SECTION. Adres: P.O. Box 19055, Palestine Street, near Al-Shaab Stadium, Baghdad, Iraq.”
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/555

z dnia 5 kwietnia 2019 r.

zmieniające po raz 298. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

W przypadku jednego wpisu zmienionego przez Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zmiana ta nie wymaga uwzględnienia w rozporządzeniu (WE) nr 881/2002.

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
1)

dodaje się art. 2e w brzmieniu: „Artykuł 2e Standardowe formularze, w tym ustalenia językowe, do celów obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dotyczących podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych 1. W odniesieniu do formularzy, których stosowanie przewidziano, »element« i »pole« oznaczają miejsce na formularzu, w którym mogą być zapisywane informacje objęte wymianą informacji na podstawie dyrektywy 2011/16/UE. 2. Formularz, który ma być stosowany do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dotyczących podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych na podstawie art. 8ab dyrektywy 2011/16/UE, jest zgodny z załącznikiem XIII do niniejszego rozporządzenia. 3. Kluczowymi elementami, o których mowa w art. 20 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2011/16/UE, są elementy wymienione w art. 8ab ust. 14 lit. b), c) i e) tej dyrektywy, a ustalenia językowe do tych kluczowych elementów są takie same jak elementy określone w art. 2a ust. 3 niniejszego rozporządzenia.”;
(4)

W rozporządzeniu (UE) nr 167/2013 od importerów wymaga się zachowania kopii świadectwa zgodności w odniesieniu do produktów, które nie są zgodne z tym rozporządzeniem lub które stanowią poważne zagrożenie. Należy wyjaśnić, że odniesienie dotyczy świadectwa homologacji typu UE. Należy zatem zmienić to rozporządzenie, wprowadzając odniesienie do odpowiedniego dokumentu.
4.

Maksymalna liczba i całkowita zdolność połowowa – wyrażona jako pojemność brutto – statków rybackich każdego państwa członkowskiego, które mogą być upoważnione do poławiania, zatrzymywania na statku, dokonywania przeładunku, transportu lub wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym Tabela A Liczba statków rybackich (25) Cypr (26) Grecja (27) Chorwacja Włochy Francja Hiszpania Malta (28) Portugalia Sejnery 1 1 (29) 16 19 22 6 1 0 Taklowce 23 (30) 0 0 35 8 49 61 0 Klipry tuńczykowe 0 0 0 0 37 69 0 76 (31) Statki wykorzystujące wędy ręczne 0 0 12 0 33 (32) 1 0 0 Trawlery 0 0 0 0 57 0 0 0 Jednostki łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego 0 13 0 0 130 599 52 0 Inne jednostki rybołówstwa tradycyjnego (33) 0 42 0 0 0 0 0 0 Tabela B Całkowita zdolność połowowa wyrażona jako pojemność brutto Cypr Chorwacja Grecja Włochy Francja Hiszpania Malta Sejnery Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Taklowce Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Klipry tuńczykowe Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Wędy ręczne Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Trawlery Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Inne jednostki rybołówstwa tradycyjnego Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia Do ustalenia
2)

ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Subkontyngent II podzielony jest na cztery kwartalne podokresy o następujących datach i ilościach: a) podokres 1: od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca – 592 900 ton; b) podokres 2: od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca – 592 900 ton; c) podokres 3: od dnia 1 lipca do dnia 30 września – 592 900 ton; d) podokres 4: od dnia 1 października do dnia 31 grudnia – 592 900 ton.”.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2019/674

z dnia 29 kwietnia 2019 r.

zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (1), w szczególności jego art. 20 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 państwa członkowskie przedłożyły dokumentację techniczną dotyczącą 243 spośród 330 uznanych oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 716/2013 (2) Komisja dokonała oceny tej dokumentacji technicznej w oparciu o wymogi określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 110/2008 oraz ustaliła termin zmiany lub wycofania danej dokumentacji technicznej przez zainteresowane państwo członkowskie.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 716/2013, jeżeli państwo członkowskie nie usunie w terminie określonym przez Komisję braków w dokumentacji technicznej dotyczącej uznanego oznaczenia geograficznego, złożonej zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 110/2008, uznaje się, że dokumentacja techniczna nie została przekazana.

W związku z powyższym należy usunąć z załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 uznane oznaczenia geograficzne „Karlovarská Hořká”, „Königsberger Bärenfang”, „Grappa di Marsala”, „Kirsch Veneto”/„Kirschwasser Veneto”, „Sliwovitz del Veneto”, „Polish Cherry”, „Orehovec”, „Janeževec” i „Slovenska travarica”.

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 110/2008 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(5)

Pierwotne odroczone daty rozpoczęcia stosowania obowiązku rozliczania były, w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2205, rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/592 oraz rozporządzeniu delegowanym (UE) 2016/1178, dostosowane do daty rozpoczęcia stosowania obowiązku rozliczania w odniesieniu do kontrahentów należących do kategorii 4. Ponieważ te późniejsze daty rozpoczęcia stosowania obowiązku rozliczania powinny zostać ponownie odroczone, odroczenie to powinno mieć zastosowanie również do podmiotów należących do kategorii 4.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/663

z dnia 25 kwietnia 2019 r.

zmieniające po raz 300. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (1), w szczególności jego art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 7a ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, których fundusze oraz zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy tego rozporządzenia.

W dniu 17 kwietnia 2019 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zdecydował się zmienić jeden wpis w wykazie osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.