ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 235/79

z dnia 5 lutego 1979 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu w zakresie weryfikacji równoważności świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 235,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 [3], stanowi, że równoważność certyfikatów wspólnotowych ze świadectwami załączanymi do chmielu przywożonego z państw trzecich wystawionych przez organy krajów pochodzenia powinna być zweryfikowana najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r.;

obecnie jedynie nieliczne państwa trzecie podjęły się zapewniania, że chmiel wywożony przez nie do Wspólnoty odpowiada wymaganym normom jakościowym, i we właściwy sposób wyznaczyły organy wystawiające świadectwa; uznano równoważność takich świadectw z certyfikatami wspólnotowymi;

niektóre inne państwa trzecie potrzebują więcej czasu na określenie procedur administracyjnych i koniecznych kontroli;

ponadto tendencje na światowym rynku chmielu wskazują, że nowe kraje produkujące ten produkt wejdą na ten rynek w stosunkowo niedalekiej przyszłości; a zatem odpowiednio wydaje się wskazanym nie wyznaczać terminu na dokonanie weryfikacji równoważności świadectw towarzyszących produktom wywożonym przez takie kraje do Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 skreśla się wyrazy: "najpóźniej do dnia 31 grudnia 1978 r.".

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 5 lutego 1979 r.

W imieniu Rady

P. Mehaignerie

Przewodniczący

[1] Opinia wydana dnia 19 stycznia 1978 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

[2] Dz.U. L 175 z 4.8.1971, str. 1.

[3] Dz.U. L 137 z 3.6.1977, str. 7.

--------------------------------------------------
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 308/79

z dnia 16 lutego 1979 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 ustanawiające szczegółowe zasady wyznaczania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1562/782, w szczególności jego art. 16 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3136/783 ustanowione zostały szczegółowe zasady ustalania w drodze przetargów przywozowej opłaty wyrównawczej w przypadku oliwy z oliwek;

odnośnie do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła umowę, opłata wyrównawcza płacona przez importera jest opłatą wskazaną w zezwoleniu, dostosowaną zgodnie z zasadami Wspólnoty mającymi zastosowanie w odniesieniu do danego państwa trzeciego; rozporządzenie (EWG) nr 3136/78 nie odsyła do przepisów stosowanych w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek z Libanu; rozporządzenie to powinno zostać uzupełnione;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów;

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3136/78 dodaje się tiret w brzmieniu:

"- (EWG) nr 1620/77 z dnia 18 lipca 1977 r. w sprawie przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Libanu9,

9 Dz.U. L 181 z 21.7.1977, str. 4."

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1979 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 16 lutego 1979 r.

W imieniu Komisji

Finn GUNDELACH

Wiceprzewodniczący

1 Dz.U. 172 z 30.9.1966, str. 3025/66.

2 Dz.U. L 185 z 7.7.1978, str. 1.

3 Dz.U. L 370 z 30.12.1978, str. 72.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 936/79

z dnia 11 maja 1979 r.

w sprawie klasyfikacji wołowiny pod podpozycją 02.01 A II a) 4 aa) Wspólnej Taryfy Celnej

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 97/69 z dnia 16 stycznia 1969 r. w sprawie środków, jakie należy podjąć w celu jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej [1], ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy rozporządzenia (EWG) nr 280/77 [2], w szczególności jego art. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

w celu zapewnienia jednolitego stosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej należy ustalić przepisy dotyczące klasyfikacji taryfowej wołowych ćwierci przednich rozdzielonych, w stanie świeżym lub chłodzonym, z których usunięto kręg szczytowy;

pozycja 02.01 A II a) 4 aa) Wspólnej Taryfy Celnej załączonej do rozporządzenia Rady (EWG) nr 950/68 [3], ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy rozporządzenia (EWG) nr 882/79 [4], dotyczy wołowiny, świeżej lub chłodzonej, z kością;

w uwadze 1 A e) do rozdziału 2 Wspólnej Taryfy Celnej przedstawiono szczegółową definicję ćwierci przednich rozdzielonych, podkreślając przede wszystkim, że są to części przednie półtuszy posiadające wszystkie kości; takie produkty, które nie posiadają kręgu szczytowego nie mogą być zatem uważane za ćwierci przednie rozdzielone;

a zatem produkty, o których tutaj mowa należy klasyfikować do podpozycji 02.01 A II a) 4 aa) jako wołowina, świeża lub chłodzona, inna, bez kości;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Ćwierci przednie rozdzielone wołowe w stanie świeżym lub chłodzonym, z których usunięto kręg szczytowy, należy klasyfikować do następującej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej:

02.01 Mięso i podroby jadalne ze zwierząt objętych pozycjami nr 01.01, 01.02, 01.03 i 01.04, świeże, chłodzone lub mrożone:

A. Mięso:

II. Wołowina:

a) Świeża lub chłodzona:

4. Inne:

a) Z kością

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 21 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 11 maja 1979 r.

W imieniu Komisji

Étienne Davignon

Członek Komisji

[1] Dz.U. L 14, z 21.1.1969, str. 1.

[2] Dz.U. L 40, z 11.2.1977, str. 1.

[3] Dz.U. L 172, z 22.7.1968, str. 1.

[4] Dz.U. L 111, z 4.5.1979, str. 14.

--------------------------------------------------
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 995/79

z dnia 21 maja 1979 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1193/78 ustanawiające standardowe przepisy dotyczące umów w sprawie sprzedaży nasion rącznika

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2874/77 z dnia 19 grudnia 1977 r. ustanawiające szczególne środki w odniesieniu do nasion rącznika[1], w szczególności jego art. 2 ust. 5,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1193/78[2] ustanawia, że umowy w sprawie sprzedaży nasion rącznika należy zawierać nie później niż dnia 30 kwietnia każdego roku w odniesieniu do następnego zbioru; mając na uwadze najszerzej stosowane zwyczaje handlowe, wyznaczenie terminu tego rodzaju nie ułatwia zawierania umów; odpowiednio stosowne jest zniesienie wyżej wspomnianego terminu;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1193/78 otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 2

Umowa jest zawierana na piśmie, w odniesieniu do obszaru."

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 maja 1979 r.

W imieniu Komisji

Finn GUNDELACH

Wiceprzewodniczący

[1] Dz.U. L 33--2 z 24.12.1977, str. 1.

[2] Dz.U. L 146 z 2.6.1978, str. 12.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 1117/79

z dnia 6 czerwca 1979 r.

określające produkty w sektorze nasion, które należy objąć systemem pozwoleń na przywóz

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 234/792, w szczególności jego art. 4 ust. 2 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

uwzględniając sytuację rynku kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, niezbędne jest umożliwienie stałego monitorowania struktury handlu z państwami trzecimi;

w przypadku kukurydzy mieszańcowej przeznaczonej na siew, należy skorzystać z uprawnienia na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 do uzależnienia przywozu nasion od przedstawiania pozwoleń na przywóz, aby przewidywana wielkość przywozu mogła być znana we właściwym czasie, co umożliwiłoby podjęcie wszelkich środków wymaganych do rozwoju rynku;

Komitet Zarządzający ds. Nasion nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Następujące produkty stanowią przedmiot systemu pozwoleń na przywóz przewidzianych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71:

Nr pozycji WTC Opis

1 2

10.05 Kukurydza: A. Kukurydza mieszańcowa przeznaczona na siew: I. Mieszańce podwójne i mieszańce "top-cross" II. Mieszańce potrójne III. Mieszańce pojedyncze IV. Inne

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1979 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 czerwca 1979 r.

W imieniu Komisji

Finn Gundelach

Wiceprzewodniczący

1 Dz.U. L 246 z 5.11.1971, str. 1.

2 Dz.U. L 34 z 9.2.1979, str. 2.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, EWG, Euratom) nr 2764/79

z dnia 6 grudnia 1979 r.

zmieniające rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 259/68 [1] ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWWiS, EWG, Euratom) nr 3085/78 [2], w szczególności art. 56a ust. 2 regulaminu pracowniczego,

uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego,

a także mając na uwadze, co następuje:

określenie kategorii urzędników uprawnionych do dodatków za pracę zmianową oraz stawek i warunków ich przyznawania należy do Rady, działającej na wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego;

personel zatrudniony w służbach łączności teleksowej pracuje w systemie zmianowym w rozumieniu art. 56a regulaminu pracowniczego; rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [3] należy odpowiednio zmienić,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

"1. Urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie na badania i inwestycje i zatrudniony we Wspólnym Centrum Badawczym lub zatrudniony do działań pośrednich, jak również urzędnik opłacany ze środków przyznanych w budżecie operacyjnym i zatrudniony w centrum informatycznym, dziale ochrony lub służbach łączności teleksowej, pracujący w systemie zmianowym zgodnie z art. 56a regulaminu pracowniczego, powinien być uprawniony do dodatku w wysokości:"

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1980 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 6 grudnia 1979 r.

W imieniu Rady

L. Preti

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 56 z 4.3.1968, str. 1.

[2] Dz.U. L 369 z 29.12.1978, str. 6.

[3] Dz.U. L 38 z 13.2.1976, str. 1.

--------------------------------------------------
(8)

Wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Irlandii kształtują się na średnim poziomie. Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest dużo wyższy od średniej w UE, co wynika głównie ze stosunkowo wysokiego prognozowanego wzrostu wydatków na emerytury w nadchodzących dekadach, na co częściowo wpływa również fakt, że wypłacanych będzie coraz więcej emerytur. W 2007 roku wskaźnik zadłużenia brutto wyniósł jednak znacznie poniżej 60 % PKB, a w celu wcześniejszego sfinansowania części przyszłych zobowiązań z tytułu emerytur gromadzone są aktywa w ramach krajowego funduszu rezerw emerytalnych (National Pension Reserve Fund). Zgodnie z oceną zamieszczoną w programie pozycja budżetowa w 2007 roku jest wprawdzie gorsza niż w poprzednim programie, jednak w dalszym ciągu przyczynia się do skompensowania przewidywanego długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet. Nie wystarczy to jednak, aby w pełni zapobiec przyszłej presji wydatkowej. Ponadto prognozowane w programie zmiany wyniku strukturalnego do roku 2010 mogą zwiększyć zagrożenia dla stabilności finansów publicznych. Do zmniejszenia ryzyka przyczyniłoby się więc utrzymanie wysokich nadwyżek pierwotnych w perspektywie średnioterminowej oraz wdrożenie kolejnych środków służących ograniczeniu znacznego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.
(5)

Strategia budżetowa nakreślona w programie zmierza do przyśpieszenia tempa konsolidacji budżetowej prowadzącej do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego, jakim jest zrównoważona pozycja budżetowa w kategoriach strukturalnych, przez zmniejszenie deficytu strukturalnego o ponad 0,5 punktu procentowego PKB rocznie, co jest zgodne z wezwaniem Rady z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie poprzedniej aktualizacji programu stabilności do „wzmocnienia przewidzianych działań dostosowawczych prowadzących do osiągnięcia celu średniookresowego”. W szczególności planuje się, że cel średniookresowy zostanie osiągnięty wcześniej niż przewidywano w poprzedniej aktualizacji (rok 2012), lecz wciąż poza horyzontem programu (rok 2010). Program ma na celu osiągnięcie zrównoważonej pozycji budżetowej w ujęciu nominalnym do 2010 roku, wychodząc od deficytu na poziomie 2,75 % PKB w 2007 roku. Nadwyżka pierwotna ma wzrosnąć z 1,25 % PKB w 2007 r. do 3,75 % w roku 2010. Planowane dostosowanie opiera się głównie na dochodach, pochodzących w części z wprowadzenia środków uznaniowych w podatkach pośrednich oraz opodatkowania nieruchomości, a także częściowo z ulepszenia systemu podatkowego oraz intensywniejszego zwalczania zjawiska uchylania się od płacenia podatków oraz oszustw podatkowych. Podczas gdy całkowite wydatki maleją jedynie marginalnie w stosunku do PKB, ich skład ma się zmienić; wydatki na cele społeczne, zasadniczo skompensowane ograniczeniami w spożyciu pośrednim, wzrosną o 1 punkt procentowy PKB. Biorąc pod uwagę mechaniczny wpływ ostatniej korekty PKB, zaprezentowany w programie cel budżetowy na 2008 r. pozostaje zasadniczo podobny do tego z poprzedniej aktualizacji, a cel na 2009 rok będzie nawet lepszy przy zasadniczo porównywalnym scenariuszu makroekonomicznym. Zakłada się, że dług publiczny brutto, szacowany na poziomie 93,4 % PKB w 2007 r. i pozostający znacznie powyżej przewidzianej w Traktacie wartości odniesienia wynoszącej 60 % PKB, zmniejszy się o ponad 10 punktów procentowych w okresie objętym programem.
(11)

Co do wymagań odnośnie do danych, które to wymagania określono w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie przedstawiono wszystkie dane obowiązkowe i większość danych opcjonalnych (4).
(7)

W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej wydaje się zgodny z zaleconym przez Radę przeprowadzeniem trwałej korekty nadmiernego deficytu najpóźniej do 2008 roku. W ślad za obniżeniem dokonanym w latach 2006 i 2007, w aktualizacji założono zmniejszenie deficytu strukturalnego o 0,5 punktu procentowego PKB w 2008 roku. Rada odnotowuje, że jest to zgodne z kierunkami polityki budżetowej przyjętymi przez Eurogrupę na posiedzeniu w kwietniu 2007 roku. Według założeń programu do 2009 roku ma zostać osiągnięty wystarczający margines bezpieczeństwa chroniący przed naruszeniem 3-procentowego progu deficytu przy zwykłych wahaniach makroekonomicznych. Jednak w świetle zagrożeń dla realizacji celów budżetowych może to nastąpić dopiero w roku 2010. Ponadto przedstawiony w programie kurs polityki budżetowej może okazać się niewystarczający do zapewnienia osiągnięcia celu średniookresowego do 2010 roku, tak jak to przewidziano w programie. Planowane tempo konsolidacji zmierzającej do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego jest wprawdzie zgodne z paktem stabilności i wzrostu, lecz dostosowanie może wymagać dodatkowych starań z uwagi na wyżej wspomniane zagrożenia. Uwzględniając wyżej wymienione zagrożenia dla prognoz dotyczących zadłużenia, wskaźnik długu może w wystarczający sposób obniżać się do wartości odniesienia pod koniec okresu objętego programem.
(2)

Gospodarka Estonii zwalnia po okresie bardzo szybkiego wzrostu, związanego między innymi z wysoką dynamiką akcji kredytowej oraz ogólnie ekspansywnych warunków monetarnych, które stanowiły siłę napędową znacznego wzrostu spożycia i ożywienia na rynku nieruchomości. W okresie tym wystąpiła znaczna nierównowaga makroekonomiczna: niedobory siły roboczej przyczyniły się ostatnio do wystąpienia spirali wzrostu płac i cen, a wynagrodzenia rosły szybciej niż wydajność pracy, co doprowadziło do spadku konkurencyjności kosztowej. Polityka budżetowa Estonii, mająca szczególne znaczenie wobec ograniczeń wynikających z kursu polityki monetarnej, była ogólnie rzecz biorąc rozważna: od 2002 r. budżet osiąga nadwyżkę, a poziom zadłużenia sektora instytucji rządowych i samorządowych jest niski. Jednak prowadzenie bardziej restrykcyjnej polityki budżetowej mogło w większym stopniu przyczynić się do powstrzymania tendencji do przegrzania gospodarki oraz do skorygowania nierównowagi makroekonomicznej. Oczekuje się, że w nadchodzących latach nierównowaga będzie zanikać jedynie stopniowo, w warunkach utrzymującego się zacieśnienia na rynku pracy, wzrostu wynagrodzeń przekraczającego wzrost wydajności pracy, presji cenowej oraz utrzymującej się, choć nieco mniejszej, nierównowagi zewnętrznej. Istnieją zatem zagrożenia związane ze ścieżką spowolnienia, choć zmniejsza je wysoka elastyczność, jaką gospodarka wykazywała do tej pory.
(3)

Scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę programu przewiduje łagodne wychłodzenie gospodarki, tak że wzrost realnego PKB stopniowo zmniejszy się z 10,5 % w roku 2007 do 6,8 % w roku 2010. Według programu popyt krajowy pozostanie głównym czynnikiem wzrostu, choć w latach 2007–2008 popyt ten powinien ulec znacznemu wyhamowaniu. Obecnie dostępne informacje pozwalają sądzić (2), że scenariusz ten jest oparty na realistycznych założeniach co do wzrostu gospodarczego. Jednak przewidywane wyhamowanie popytu krajowego wcale nie jest pewne, a przedstawiony w programie scenariusz gospodarczy związany jest z bardzo poważnymi zagrożeniami stabilności makroekonomicznej, z których jednym jest dalsze przegrzewanie poważnie grożące gwałtownym spowolnieniem w późniejszym okresie. Ponadto bez korekty zagregowanych popytu i podaży — większej, niż to przewidziano w programie — krajowy bilans płatniczy nie zostanie szybko zrównoważony. Prognozy programu co do inflacji wydają się realistyczne, sugerują jednak, że Łotwa będzie się oddalać od nominalnej konwergencji, przynajmniej do roku 2008. Ponadto utrzymuje się duża niepewność m.in. w związku z wciąż niestabilnymi cenami energii i innych surowców oraz z dalszym rozwojem obecnej spirali płacowo-cenowej. Należy bezwzględnie wyhamować wzrost płac w sektorze publicznym, aby zredukować wzrost płac w całej gospodarce; dopiero wtedy można będzie przełamać obecną dynamikę wzrostu kosztów i cen oraz powstrzymać gwałtowny spadek konkurencyjności kosztowej.
(3)

Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że wzrost realnego PKB zwiększy się z 6,4 % w 2007 roku do średnio 6,7 % w pozostałym okresie objętym programem. Z dostępnych obecnie informacji wynika (2), że scenariusz ten jest oparty na dość realistycznych założeniach co do wzrostu, jednak nieco zbyt optymistycznych w końcowym okresie, kiedy dynamika popytu krajowego, a zwłaszcza inwestycji, wydaje się zawyżona. W związku ze zdecydowanym wzrostem realnego PKB w programie przewiduje się ograniczone postępy w dążeniu do konwergencji nominalnej, ponieważ utrzymywać się będzie dość wysoka inflacja. Ponadto jeśli wziąć pod uwagę przewidywane utrzymywanie się presji płacowej oraz planowaną podwyżkę podatku akcyzowego na tytoń, prognozy dotyczące inflacji na rok 2009 i 2010 wydają się zaniżone. Przewiduje się wprawdzie, że elementy składowe wzrostu będą się nieco bardziej równoważyć w związku z szybszym wzrostem eksportu, jednak deficyt zewnętrzny ma się nadal powiększać; program zakłada, że osiągnie on maksymalną wartość 20,75 % PKB w 2008 roku, co wydaje się dość prawdopodobne w świetle rozwoju sytuacji w ostatnim okresie.
(5)

W świetle lepszych niż zakładano wyników za rok 2007 cele budżetowe przedstawione w programie stabilności poprawiły się znacznie w porównaniu do celów z ostatniej aktualizacji programu konwergencji w kontekście zasadniczo niezmienionych warunków makroekonomicznych. Program stabilności zakłada osiągnięcie bardziej ambitnego celu średniookresowego w postaci zrównoważenia budżetu w kategoriach strukturalnych (tj. salda dostosowanego cyklicznie bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych), wobec wcześniej zakładanego deficytu strukturalnego w wysokości 0,5 % PKB. Przedstawiona w programie stabilności strategia budżetowa zmierza do utrzymania tego nowego celu średniookresowego, który zresztą został już osiągnięty z nadwyżką w roku 2007, w całym okresie objętym programem. Planuje się, że nadwyżka sektora instytucji rządowych i pozarządowych obniży się z 1,5 % w roku 2007 do 0,7 % PKB do roku 2011; w ujęciu pierwotnym spadek jest większy, z 4,7 % do 2,8 % PKB w 2011 r. Zmniejszenie nadwyżki wynika głównie ze spadku udziału ogółu dochodów w PKB o 1,25 punktu procentowego, podczas gdy ogół wydatków ma zmniejszyć się tylko o 0,25 punktu procentowego PKB. Zmniejszenie udziału wydatków w PKB odzwierciedla głównie znaczne oszczędności w ramach wydatków z tytułu odsetek, natomiast wydatki pierwotne mają wzrosnąć o 0,25 punktu procentowego, ponieważ ograniczenie wydatków na wynagrodzenia dla pracowników, dotacje i inwestycje publiczne jest z nadwyżką zrównoważone zwiększeniem wydatków socjalnych i innych wydatków. Spadek ogółu dochodów będzie miał miejsce głównie w roku 2008 (1,5 punktu procentowego PKB), ponieważ oczekuje się, że połowa wyjątkowego wzrostu dochodów w wysokości 1,5 % PKB, który miał miejsce w roku 2007, nie wystąpi w roku 2008. Dług sektora instytucji rządowych i pozarządowych brutto, szacowany na 60 % PKB w roku 2007, ma spaść o 11,5 punktu procentowego PKB w roku 2008, do 48,5 % PKB. Jest to głównie wynikiem wysokiej nadwyżki pierwotnej i dokonania znacznej korekty przepływu kapitału zmniejszającej dług, co wynika ze znacznego wycofywania aktywów finansowych związanych z funduszami amortyzacyjnymi. Następnie dług w stosunku do PKB ma się obniżyć o dalszych 8 punktów procentowych PKB w okresie objętym programem do poziomu 40,5 % do roku 2011.