ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(8)

Techspace Aero jest przedsiębiorstwem belgijskim, specjalizującym się w produkcji podzespołów do silników stosowanych w lotnictwie i kosmonautyce. Zgodnie z informacjami znajdującymi się na stronie internetowej przedsiębiorstwa w 51 % należy ono do francuskiej grupy Safran, w 28,4 % do regionu Walonii, w 19 % do amerykańskiej spółki Pratt & Whitney i w 1,6 % do Société Wallonne d’Investissement. W 2004 r. zatrudniało 1 230 osób, a jego obroty wynosiły 271 mln EUR.
5.2.

Jeśli tak, prosimy zwięźle opisać działanie wprowadzonego systemu przyznawania indywidualnych licencji: 1) które organy odpowiadają za wydawanie indywidualnych licencji?; 2) które organy odpowiadają za wyznaczanie budynków i/lub pojazdów historycznych posiadających szczególną wartość historyczną i kulturalną?; 3) na podstawie jakich kryteriów określana jest szczególna wartość historyczna i kulturalna?; 4) w miarę możliwości prosimy podać szacunkową liczbę budynków i/lub pojazdów historycznych uznanych przez właściwe organy za posiadające szczególną wartość historyczną i kulturalną. 5) w jaki sposób zagwarantowano, by omawiane produkty: a) były sprzedawane wyłącznie w „ściśle ograniczonych” ilościach; b) były używane wyłącznie do celów renowacji i konserwacji wyznaczonych budynków i/lub pojazdów?; 6) prosimy opisać kategorie i ilości produktów objętych licencjami na podstawie art. 3 ust. 3 dyrektywy 2004/42/WE, najlepiej poprzez wypełnienie poniższej tabeli: Kategorie Odniesienie do załącznika I do dyrektywy 2004/42/WE Ilości „gotowego do użycia” produktu objętego udzieloną licencją (kg) Kategoria 1 Kategoria 2 itd.
(9)

Zgłoszona koncentracja wywiera wpływ na rynek świadczenia usług telefonii ruchomej dla użytkowników końcowych, na którym obecnie działa czterech operatorów ruchomej sieci telefonicznej w systemach 2G/GSM i 3G/UMTS oraz jeden operator wyłącznie w systemie 3G/UMTS – Hutchison („H3G”). Pięciu operatorów sieci oferuje swoim klientom szeroki zakres usług. Po transakcji nowy podmiot T-Mobile/tele.ring zwiększyłby swój udział w rynku do poziomu (około [30–40] (3) % w zależności od tego, czy uwzględni się obroty, czy liczbę klientów) porównywalnego z operatorem posiadającym znaczącą pozycję rynkową – Mobilkom (4), a pozostałe spółki znajdą się na pozycji trzeciej i czwartej (udział w rynku spółek ONE i H3G wynosić będzie odpowiednio około [10–20] * % i [0–10] * %). Niezależni dostawcy usług odgrywają na austriackim rynku pomniejszą rolę. Operatora YESSS!, będącego zniżkową marką spółki ONE, który posiada bardzo ograniczony udział w rynku, nie można uznać za podmiot konkurujący na tym samym poziomie co inni operatorzy, ponieważ oferuje on jedynie ograniczony zakres usług.
(9)

Wreszcie w decyzji zostało podkreślone, że istnieją znaczne bariery przy wejściu na dany rynek, które wzmacniają skutki poziome wynikające z kumulacji udziałów w rynkach opisanych powyżej. Przeszkody te dotyczą: dostępu do gazu (strony biorące udział w koncentracji mają dostęp do większości gazu importowanego do Belgii oraz są w posiadaniu niemal wszystkich umów długoterminowych na import), dostępu do infrastruktury (łącznie z kontrolą sprawowaną przez strony nad przedsiębiorstwem Fluxys, operatorem sieci oraz zarządzaniem siecią przesyłową przez Distrigaz; niedostateczną zdolnością przesyłową oraz ograniczeniami przesyłowymi), dostępu do skroplonego gazu ziemnego (jedyny terminal na terenie Belgii, usytuowany w Zeebrugge, zarządzany jest przez Fluxys LNG, będący spółką zależną od Suez), dostępu do sieci składowania gazu H na terenie Belgii (francuska sieć składowania gazu należąca do GDF jest najlepszym rozwiązaniem poza terytorium Belgii), specyfikacji jakościowych oraz braku płynności na terminalu w Zeebrugge. O ile większość z powyższych przeszkód istniała już przed koncentracją, o tyle niektóre z nich zostały wzmocnione przez tę operację (np. udział własnościowy rurociągów gazowych czy rezerwowa zdolność składowa i zdolność magazynowania).
(9)

Władze francuskie twierdzą, że celem wymogów technicznych zawartych w zharmonizowanej normie dotyczącej zabawek półkulistych jest zagrożenie uduszenia stwarzane przez zabawki w pewnym kształcie, które małe dziecko może nałożyć na nos i usta, przez co może całkowicie odciąć dopływ powietrza do dróg oddechowych. Do takiej grupy produktów należą również zabawki przeznaczone do spożywania napojów. Ten rodzaj zabawek z największym prawdopodobieństwem dzieci mogą nakładać na usta i nos podczas zabawy i udawania spożywania napojów. Wobec tego władze francuskie twierdzą, że zabawki przeznaczone do spożywania napojów powinny być objęte wymogami technicznymi dla zabawek półkulistych zawartych w zharmonizowanej normie EN 71-1:2005.
(1)

Artykuł 3 ust. 1 lit. c) Traktatu nakłada na Wspólnotę i państwa członkowskie zadanie likwidacji przeszkód w zakresie swobodnego przepływu osób i usług. Dla obywateli państw członkowskich swobodny przepływ oznacza w szczególności możliwość wykonywania zawodu, jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali oni kwalifikacje zawodowe. Ponadto art. 47 Traktatu ma na celu zapewnienie swobodnego przepływu w pełni wykwalifikowanych pracowników w obszarze zawodów regulowanych w odniesieniu do kwalifikacji.
(10)

W związku z powyższymi wskaźnikami warunek bezpośredniego podlegania konkurencji, ustanowiony w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2004/17/WE, powinien zostać uznany za spełniony w odniesieniu do usług kurierskich i usług związanych doręczaniem paczek w Danii, wymienionych w motywie 4 (9). Jak wskazano powyżej w motywie 7, za spełniony należy uznać także warunek swobodnego dostępu do rynku. W związku z tym nie należy stosować dyrektywy 2004/17/WE w odniesieniu do udzielania przez instytucje zamawiające zamówień mających umożliwić świadczenie objętych wnioskiem usług kurierskich i usług związanych z doręczaniem paczek w Danii; dyrektywy tej nie należy stosować także w odniesieniu do organizowania przez instytucje zamawiające konkursów na prowadzenie takiej działalności w Danii.
(1)

Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1042/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania art. 28 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (2) przewiduje, że na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja do dnia 31 grudnia 2006 r. przyjmuje wykaz wspólnotowych inspektorów, statków i samolotów inspekcyjnych oraz innych środków inspekcji dopuszczonych do przeprowadzania inspekcji zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(25)

Przedsiębiorstwo New Inco stanie się zdecydowanie największym i prawie monopolistycznym dostawcą wysokiej czystości niklu używanego w nadstopach przy udziale w rynku globalnym wnoszącym 80–95 %. Konkurencję na rynku nadstopów napędzała w zasadniczej mierze rywalizacja pomiędzy Inco i Falconbridge. Pozycja New Inco będzie bardzo silna, gdyż żaden dostawca niklu nie jest lub nie będzie w stanie sprostać wyjątkowej sile New Inco w zakresie jakości produktu, zdolności produkcyjnych i opinii na rynku dostaw wysokiej czystości niklu wykorzystywanego do produkcji nadstopów/nadstopów używanych w elementach urządzeń o decydującym znaczeniu dla bezpieczeństwa. Większość producentów i klientów nadstopów wyraziło obawy co do transakcji, która zredukuje liczbę dostawców wysokiej czystości niklu z trzech do dwóch, pozostawiając New Inco w zasadzie jedynie wobec przedsiębiorstwa Eramet.
(57)

W niniejszej sprawie nie mają zastosowania wyłączenia, o których mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu WE. W przypadku wyłączeń na mocy art. 87 ust. 3 Traktatu WE – z uwagi na to, że podstawowy cel pomocy dotyczy przywrócenia zagrożonemu przedsiębiorstwu jego długoterminowej rentowności – można zastosować jedynie wyłączenie zapisane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, który zezwala na pomoc państwa przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych, o ile nie zmienia ona warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(101)

Po pierwsze, Komisja zbadała, czy płatności na rzecz spółki Teracom dokonywane przez SVT w okresie od wprowadzenia cyfrowej telewizji naziemnej w Szwecji w 1999 r. do 2006 r. przekraczały koszty ponoszone przez Teracom z tytułu transmisji programów SVT. Wyliczenia, na podstawie których Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania, opierały się w znacznej mierze jedynie na szacunkach płatności SVT i kosztów Teracom, natomiast w niniejszej decyzji Komisja opiera się na wyliczeniach z wykorzystaniem danych faktycznych (patrz tabela 4 powyżej). Analizowane dane liczbowe wskazują, że płatności dokonywane przez SVT w okresie od 1999 do 2006 r. na rzecz spółki Teracom nie były zawyżone. Z perspektywy całego okresu można stwierdzić, płatności SVT były niższe niż koszty ponoszone przez Teracom z tytułu transmisji programów SVT, co spowodowało straty na działalności w zakresie transmisji w wysokości około 149,5 mln SEK. Fakt, że kwota ta (149,5 mln SEK) obejmuje opłaty za transmisję analogową i cyfrową, wskazuje również, że nie doszło do subsydiowania innych obszarów działalności w tym znaczeniu, że spółka Teracom pobierałaby zawyżone opłaty za transmisję analogową po to, by wykorzystać te środki na swoją działalność w zakresie transmisji cyfrowej.
(170)

Poza tym, pomoc udzielona w zastosowaniu przedmiotowego systemu ułatwia finansowanie statków i przyczynia się w ten sposób do odnowienia floty wspólnotowej. W tym względzie Komisja podziela zdanie władz francuskich, według których przedmiotowa pomoc przyczynia się do konsolidacji floty pod krajową banderą oraz do jej odmłodzenia (84) Zgadza się ona z argumentem, według którego, szczególnie z powodu mechanizmu pozwolenia, który uzależnia stosowanie przedmiotowego systemu od obowiązku posiadania, na terytorium Wspólnoty, strategicznego centrum podejmowania decyzji związanego z zarządzaniem działalnością morską i z zarządzaniem statkami, i który bierze pod uwagę względy związane z zatrudnieniem, system ten przyczynia się do zachowania zatrudnienia wspólnotowego w sektorze morskim zarówno na lądzie jak i na morzu (85). Elementy te zostały zresztą potwierdzone przez kilku armatorów, będących zainteresowanymi stronami, którzy podkreślają wagę przedmiotowego systemu, w celu skompensowania dodatkowych kosztów wyposażenia pod tą banderą, w celu zapewnienia utrzymania miejsc pracy wysokiej jakości w transporcie morskim i przyczyniania się do utrzymania, czyli do rozwinięcia, floty pod banderą państwa członkowskiego (86). Komisja precyzuje jednak, że zgodnie z wytycznymi wspólnotowymi z 2004 r., jeśli statki są holownikami lub pogłębiarkami, przyznawana pomoc może być postrzegana jako zgodna ze wspólnym rynkiem tylko, jeśli co najmniej 50 % ich działalności rocznej odpowiada definicji transportu morskiego (87).
(79)

Komisja zbadała następnie, czy nowe nabrzeże mogłoby doprowadzić do zwiększenia zdolności produkcyjnej stoczni w dziedzinie wyposażania kadłubów okrętów, wyprodukowanych przez inną stocznię. Ale także i w tym przypadku przeszkodą jest wąskie gardło hal do budowy okrętów. Podczas gdy produkowane przez stocznię Rolandwerft nowe okręty wstępnie wyposaża się w halach do budowy statków, to kadłuby okrętów wyprodukowanych przez inną stocznię są zazwyczaj całkowicie puste i wymagają obszernych prac związanych z wyposażaniem. Do wyposażania kadłubów okrętów na nabrzeżu konieczne są techniczne instalacje, które zazwyczaj potrzebne są w halach do budowy nowych okrętów. Gdy hale do budowy statków i przynależne do nich instalacje są w pełni wykorzystywane, to nie mogą one jednocześnie zajmować się wyposażaniem kadłubów okrętów. Zatem nie jest możliwe, aby stocznia Rolandwerft mogła rozszerzyć swoją działalność w zakresie wyposażania kadłubów wyprodukowanych w innych stoczniach przy jednoczesnym utrzymywaniu produkcji nowych okrętów i napraw na dotychczasowym wysokim poziomie.
(37)

Zgodnie z uprawnieniami, jakie posiada ona na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (9), Komisja nakazała władzom francuskim dostarczenie jej wszelkich niezbędnych informacji dotyczących dwóch przeprowadzonych restrukturyzacji. Te informacje powinny zwłaszcza zawierać: dane na temat liczby plantatorów, którzy skorzystali z pomocy krajowej dla sadzenia na obszarze winnic; wielkość powierzchni objętej pomocą, z zaznaczeniem kategorii gleby; określenie na jakiej część tej powierzchni sadzenie było poprzedzone wykarczowaniem; określenie jaka część tej powierzchni została uznana za nadającą się do produkcji VQPRD; przeznaczenie obszarów sadzenia (winogrona z których produkuje się wina gatunkowe w określonych regionach, winogrona stołowe, winogrona do suszenia, szkółki lub szkółki szczepów itp.); używane odmiany; dowód na uzyskanie uprzedniej zgody władz francuskich na stosowanie tych odmian; ewolucja potencjału produkcji; wszystkie istotne informacje dotyczące poziomu pomocy.
(9)

Wypłacone w latach 1995–2006 roczne dywidendy z tytułu udziału Wspólnoty w Funduszu zostały w należyty sposób przekazane na rzecz budżetu Wspólnoty. Dywidendy wypłacone w latach 2007–2010 powinny zostać potraktowane jako dochody przeznaczone na określony cel i wykorzystane do pokrycia części kosztów podwyższenia kapitału. Powinno to zwiększyć środki budżetowe dostępne na podwyższenie kapitału i posłużyć do zapewnienia stałej wysokości udziału Wspólnoty w Funduszu na poziomie 30 % jego kapitału. W przypadku dywidend w wysokości przekraczającej kwoty potrzebne do pokrycia kosztów podwyższenia kapitału w latach 2007–2010 kwoty nadwyżki będą przekazywane do budżetu Wspólnoty.
(1)

Artykuł 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, a także art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (3) stanowią, że Komisja dokonuje niezbędnej weryfikacji, informuje państwa członkowskie o wynikach weryfikacji, zapoznaje się z uwagami przez nie zgłoszonymi, zwołuje dwustronne rozmowy w celu wypracowania porozumienia z danymi państwami członkowskimi i oficjalnie informuje je o swoich wnioskach.
(1)

Na mocy dyrektywy 2006/22/WE Komisja ma opracować formularz mający zastosowanie, gdy kierowca przebywa na zwolnieniu chorobowym lub na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (2), w wersji elektronicznej i przeznaczonej do druku.
(1)

Artykuł 16 ust. 2 akapit drugi oraz ust. 3 dyrektywy 98/8/WE (zwanej dalej „dyrektywą”) stanowi, że jeżeli we właściwym terminie nie dostarczono wymaganych informacji i danych niezbędnych do oceny danej substancji czynnej, może zostać podjęta decyzja o niewpisaniu substancji czynnej do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy. Po podjęciu takiej decyzji państwa członkowskie powinny wycofać wszystkie zezwolenia dla produktów biobójczych zawierających odnośną substancję czynną.
(9)

Przyssawki zamocowane do pocisków służących zabawie mają na celu zapewnienie, że pociski te będą przywierać do powierzchni. Przywieranie pocisków do powierzchni i odrywanie od niej sprawiają, że przyssawka podlega powtarzającym się naprężeniom. Ponadto dzieci w wieku powyżej trzech lat często wkładają przyssawki do ust, aby zwiększyć ich wilgotność przed przyklejeniem do powierzchni. Jeżeli przyssawka nie jest w odpowiedni sposób zamocowana na zabawce, prawdopodobne jest, że zostanie ona oderwana podczas normalnego i możliwego do przewidzenia używania. W takim przypadku i po przedostaniu się do ust przyssawka może odciąć dopływ powietrza w tylnej części ust i górnym gardle, a w konsekwencji spowodować uduszenie.
(7)

Laboratoire national d’essais (Krajowe Laboratorium Badawcze) powstało w 1901 r. w ramach Conservatoire National des Arts et Métiers (Wyższa Szkoła Rzemiosł) jako instytucja publiczna pozostająca pod kontrolą Ministerstwa Edukacji Narodowej. W 1978 r. laboratorium uzyskało status państwowego przedsiębiorstwa przemysłowo-handlowego (EPIC), w zastosowaniu ustawy nr 78–23 z dnia 10 stycznia 1978 r. dotyczącej ochrony i informowania konsumentów produktów i usług. W wyniku uchwalenia ustawy laboratorium została powierzona odpowiedzialność za „wykonywanie wszelkich działań naukowo-badawczych, prac konsultacyjnych i eksperckich, testów, kontroli i wszystkich usług z zakresu pomocy technicznej przydatnych do ochrony i informowania konsumentów lub poprawy jakości produktów”. Upoważniono je również do „przeanalizowania, na rzecz i na wniosek ministerstw, metod badawczych koniecznych do opracowania rozporządzeń i norm”, jak również do „wydawania świadectw kwalifikacyjnych” i zapewnienia w imieniu władz publicznych kontaktów pomiędzy organami międzynarodowymi odpowiedzialnymi za dziedziny, o których mowa. W 2005 r. przed Laboratoire national d’essais postawiono dodatkowe zadanie – pilotowanie krajowej metrologii naukowej (rola wcześniej przypadająca zgrupowaniu interesu publicznego „Bureau national de métrologie” – zwanemu dalej „BNM”) – oraz przekształcono je w Laboratoire national de métrologie et d’essais.
(5)

Badanie to ma dostarczyć informacji technicznych potrzebnych do opracowywania prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie weterynarii. Ze względu na duże znaczenie gromadzenia porównywalnych danych dotyczących występowania salmonelli u indyków w Bułgarii i Rumunii, państwa te powinny otrzymać wkład finansowy Wspólnoty na spełnienie określonych wymagań badania. Należy zatem refundować 100 % kosztów poniesionych na badania laboratoryjne do określonego pułapu. Wszystkie inne koszty takie jak koszty związane z pobieraniem próbek, koszty podróży i administracyjne nie kwalifikują się do uzyskania wkładu Wspólnoty.
Szkolenie ogólne jest w art. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 68/2001 definiowane jako szkolenie obejmujące dokształcanie nieprzydatne wcale lub przydatne w małym stopniu do obecnej lub przyszłej sytuacji pracownika w firmie, której udzielana jest pomoc. Szkolenie to zapewni mu jednak kwalifikacje, które w wielkiej mierze będzie on mógł wykorzystać w innych firmach lub na innych polach działalności zawodowej, co znacznie zwiększy szanse zatrudnienia tak wyszkolonego pracownika.
(5)

Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że jeśli państwo członkowskie ma uzasadnione powody do przypuszczeń, że środek, który został dopuszczony do obrotu lub który to państwo jest zobowiązane dopuścić na mocy art. 10, stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska, może ono tymczasowo ograniczyć stosowanie i/lub sprzedaż tego środka lub zakazać jego stosowania i/lub sprzedaży na swoim terytorium. Państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Komisję oraz inne państwa członkowskie, a także uzasadnia swoją decyzję.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 119/29

DECYZJA RADY

z dnia 16 kwietnia 2007 r.

określająca stanowisko, jakie w imieniu Wspólnoty ma zostać przyjęte w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do przedłużenia Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

(2007/316/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

Międzynarodowa umowa w sprawie cukru z 1992 r. została zawarta przez Wspólnotę decyzją Rady 92/580/EWG (1) i weszła w życie dnia 1 stycznia 1993 r. na okres trzech lat do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu była regularnie przedłużana na kolejne dwuletnie okresy. Ostatni raz umowa została przedłużona decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru w maju 2005 r. i obowiązuje do dnia 31 grudnia 2007 r. Dalsze przedłużenie umowy leży w interesie Wspólnoty. W związku z tym Komisja, reprezentująca Wspólnotę w Międzynarodowej Radzie ds. Cukru, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania umowy,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

W ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru Wspólnota głosuje za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat.

Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażania takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 16 kwietnia 2007 r. W imieniu Rady H. SEEHOFER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 379 z 23.12.1992, str. 15.
(5)

Ponieważ środek ma charakter ogólny (gdyż obejmuje wszystkie dostawy na potrzeby eksploatacji urządzeń wykorzystywanych do nawadniania oraz do przepompowywania i odprowadzania wody), nie przewiduje on żadnych wyjątków i zasadniczo nie ma zastosowania w stosunku do żadnych innych dostaw na potrzeby działalności handlowej, zawodowej lub innej działalności gospodarczej, nie istnieje ryzyko zakłóceń konkurencji. W związku z powyższym warunek określony w art. 102 dyrektywy 2006/112/WE jest spełniony i władzom włoskim należy udzielić upoważnienia do stosowania omawianego środka,
(11)

Należy zatem w tym konkretnym przypadku przewidzieć alternatywny znak identyfikacyjny, do stosowania przez Słowenię w odniesieniu do świeżego mięsa z obszarów objętych ograniczeniami, którego nie można pomylić ze znakiem identyfikacyjnym dla mięsa wieprzowego przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne zasady higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (6) lub w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2076/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającym środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (7) oraz ze znakiem zdrowia dla mięsa wieprzowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (8).
(1)

Produkty uzyskane z kukurydzy GA21xMON810 (MON-ØØØ21-9xMON-ØØ81Ø-6) zostały zgłoszone jako istniejące produkty przez Monsanto Europe S.A. (dalej zwany „zgłaszającym”) w ramach art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (dalej zwanego „rozporządzeniem”) i wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. Zgłoszenie to obejmowało dodatki do żywności, materiały paszowe i dodatki do pasz wyprodukowane z kukurydzy MON-ØØØ21-9xMON-ØØ81Ø-6.
(3)

Kukurydza SYN-EV176-9 i jej produkty pochodne zostały następnie zgłoszone przez Syngenta Crop Protection AG (dalej „zgłaszający”) jako istniejące produkty w ramach art. 8 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (dalej zwanego „rozporządzeniem”) i wprowadzone do wspólnotowego rejestru genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. Zgłoszenie to obejmowało żywność składającą się z kukurydzy SYN-EV176-9 i/lub ją zawierającą lub z niej wyprodukowaną, dodatki do żywności wyprodukowane z kukurydzy SYN-EV176-9, żywność składającą się z kukurydzy SYN-EV176-9 i/lub ją zawierającą, materiały paszowe wyprodukowane z kukurydzy SYN-EV176-9 oraz dodatki do pasz wyprodukowane z kukurydzy SYN-EV176-9.