ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(12)

W wyjątkowej sytuacji wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy oraz mając na względzie znaczenie CDPW ze Zjednoczonego Królestwa dla operatorów rynku w Unii, uzgodnienia o współpracy ustanowione zgodnie z art. 25 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 909/2014 muszą zapewniać ESMA natychmiastowy dostęp na bieżąco do wszystkich informacji, o które ten urząd wystąpił. Informacje te obejmują między innymi informacje umożliwiające ocenę wszelkich istotnych rodzajów ryzyka, jakie dla Unii lub jej państw członkowskich stwarzają, bezpośrednio lub pośrednio, CDPW ze Zjednoczonego Królestwa. W uzgodnieniach o współpracy należy zatem określić mechanizm wymiany informacji między ESMA, właściwymi organami państw członkowskich, w których CDPW ma oddział lub świadczy usługi CDPW („przyjmujące państwo członkowskie”), i Bankiem Anglii, w tym dostęp do wszystkich informacji dotyczących CDPW ze Zjednoczonego Królestwa, o które wystąpił ESMA, a w szczególności dostęp do informacji, o które wystąpił właściwy organ z przyjmującego państwa członkowskiego w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 909/2014 w odniesieniu do okresowych sprawozdań na temat działalności CDPW ze Zjednoczonego Królestwa w przyjmującym państwie członkowskim, a także mechanizm przekazywania informacji na temat tożsamości emitentów i uczestników systemu rozrachunku papierów wartościowych prowadzonego przez CDPW ze Zjednoczonego Królestwa lub wszelkich innych istotnych informacji dotyczących działalności CDPW ze Zjednoczonego Królestwa w przyjmującym państwie członkowskim, jak również mechanizm szybkiego powiadamiania ESMA o wszelkich zmianach sytuacji CDPW ze Zjednoczonego Królestwa, które mogłyby mieć wpływ na politykę pieniężną w Unii, oraz o wszelkich zmianach w ramach prawnych lub nadzorczych mających zastosowanie do CDPW ze Zjednoczonego Królestwa, mechanizm szybkiego powiadamiania ESMA, w przypadku gdy Bank Anglii uzna, że nadzorowany przez niego CDPW narusza warunki udzielonego mu zezwolenia lub inne mające do niego zastosowanie przepisy, oraz procedury dotyczące koordynacji działań nadzorczych, w tym, w stosownych przypadkach, kontroli na miejscu.
Artykuł 2

Korekta opłaconego kapitału

1. Uwzględniając wysokość kapitału EBC, który poszczególne KBC już opłaciły, oraz wysokość kapitału EBC, który poszczególne KBC opłacą z dniem 1 stycznia 2019 r. zgodnie z art. 1 decyzji (UE) 2019/44 (EBC/2018/28) – w odniesieniu do KBC strefy euro, oraz zgodnie z art. 1 decyzji (UE) 2019/48 (EBC/2018/32) – w odniesieniu do KBC spoza strefy euro, w pierwszym dniu operacyjnym transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) następującym po 1 stycznia 2019 r. poszczególne KBC przekażą lub otrzymają kwotę netto wskazaną obok ich nazw w czwartej kolumnie tabeli zawartej w załączniku II do niniejszej decyzji, przy czym znak „+” odnosi się do kwoty, którą KBC przekaże na rzecz EBC, a znak „-” do kwoty, którą EBC przekaże na rzecz KBC.
Artykuł 2

Wkłady na rzecz rezerw kapitałowych i celowych EBC

5. W dacie przekazania KBC strefy euro lub EBC, zobowiązany do przekazania kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1 lub ust. 2, dokona także odrębnie przekazania odsetek naliczonych za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do daty przekazania, odpowiednio w odniesieniu do każdej z kwot należnych od takiego KBC strefy euro lub EBC. Podmioty przekazujące i otrzymujące powyższe odsetki będą tożsame z podmiotami przekazującymi i otrzymującymi kwoty, z tytułu których odsetki te zostały naliczone.
DECYZJA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) 2019/43

z dnia 29 listopada 2018 r.

w sprawie procentowego udziału krajowych banków centralnych w kluczu subskrypcji kapitału Europejskiego Banku Centralnego i uchylająca decyzję EBC/2013/28 (EBC/2018/27)

RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 29 ust. 3 i art. 29 ust. 4,

uwzględniając udział Rady Ogólnej Europejskiego Banku Centralnego zgodnie z art. 46 ust. 2 tiret czwarte Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,

a także mając na uwadze, co następuje:

Zgodnie z art. 29 ust. 3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”) korekty wag klucza kapitałowego dokonywane są co pięć lat, począwszy od ustanowienia Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), analogicznie do postanowień art. 29 ust. 1 Statutu ESBC. Skorygowany klucz kapitałowy stosuje się od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym dokonano korekty.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zaokrąglenia

Jeżeli w przekazywanych przez Komisję Europejską danych statystycznych stosowanych w korekcie klucza kapitałowego EBC odpowiednie wielkości nie sumują się do 100 %, różnicę wyrównuje się w następujący sposób: (i) jeżeli suma jest niższa niż 100 %, wyrównanie następuje poprzez dodanie 0,0001 punktu procentowego do najniższego lub kolejnych najniższych udziałów procentowych w porządku rosnącym, aż do osiągnięcia dokładnie 100 %, lub (ii) jeżeli suma jest wyższa niż 100 %, wyrównanie następuje poprzez odjęcie 0,0001 punktu procentowego od najwyższej lub kolejnych najwyższych udziałów procentowych w porządku malejącym, aż do osiągnięcia dokładnie 100 %.
(18)

W 2012 r. Komisja wydała decyzje w sprawie wyłączenia w odniesieniu do niemieckiego i włoskiego rynku energii elektrycznej (14). W przypadku Niemiec Komisja uznała, że „produkcja i wprowadzanie na rynek energii elektrycznej regulowanej na mocy EEG” nie należą do „rynku wytwarzania i pierwszej sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł konwencjonalnych”, ponieważ „energia elektryczna EEG nie jest zazwyczaj sprzedawana bezpośrednio na rynku hurtowym, lecz jest najpierw nabywana przez operatorów sieci przesyłowych po stawkach ustawowych”. Podobnie w przypadku Włoch Komisja uznała, że rynek „produkcji i sprzedaży hurtowej energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych” jest odrębny od rynku „produkcji i hurtowej sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł konwencjonalnych”, ponieważ „sprzedaż energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, która została objęta mechanizmami CIP 6 i FIT, odbywa się przeważnie za pośrednictwem operatora usług energetycznych”. Najważniejsze powody dokonania przez Komisję takiego rozróżnienia odnosiły się przede wszystkim do sprzedaży energii produkowanej przez producentów energii ze źródeł odnawialnych podmiotowi nierynkowemu (operatorowi systemu przesyłowego – OSP w Niemczech i Gestore dei Servizi Energetici – GSE we Włoszech). W tych dwóch precedensowych sprawach wskazano następujące dodatkowe kwestie: (i) pierwszeństwo wprowadzania do obrotu energii ze źródeł odnawialnych; (ii) opłaty według stawki ustawowej. Komisja zauważyła, że w Niemczech i we Włoszech wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych nie podlega zatem mechanizmom rynkowym.
(3)

Komisja wszczęła przegląd dotyczący ChRL w następstwie wniosku złożonego w dniu 25 lipca 2016 r. przez Hebei Yulong Casting Co., Ltd („wnioskodawca”), chińskiego producenta eksportującego niektórych typów gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, w odniesieniu do przywozu z ChRL. Wnioskodawca zwrócił się o wszczęcie przeglądu w celu ustalenia, czy elementy podstawowe łączników zaciskowych wykorzystujące gwinty DIN 28601 oraz łączniki zaciskowe z dwoma centralnymi niegwintowanymi otworami przelotowymi („produkty do potencjalnego wyłączenia”) powinny zostać wyłączone z zakresu produktu objętego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 430/2013. Ponieważ środki obowiązują również w odniesieniu do przywozu z Tajlandii, Komisja z własnej inicjatywy podjęła też decyzję o wszczęciu przeglądu dotyczącego przywozu z Tajlandii. Wniosek zawierał wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu.
(9)

Proponowane środki nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zakładanego celu, którym jest ochrona prawa do informacji i szeroki dostęp społeczeństwa do telewizyjnej transmisji wydarzeń o zasadniczym znaczeniu społecznym. Wniosek ten uwzględnia metody transmisji powyższych wydarzeń, definicję „uprawnionego nadawcy”, rolę Wysokiego Trybunału w rozstrzyganiu sporów związanych z wdrażaniem tych środków oraz fakt, że nie oczekuje się, by przedstawienie wspomnianego wykazu miało jakikolwiek wpływ na obowiązujące umowy dotyczące praw do transmisji. Można zatem uznać, że skutki tych środków dla prawa własności określonego w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie wykraczają poza skutki nierozerwalnie związane z ujęciem tych wydarzeń w wykazie przewidzianym w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE.
—

intensywność barwy (DO 420 nm + DO 520 nm + DO 620 nm) ≥ 5,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 4/13

DECYZJA RADY (UE) 2018/15

z dnia 18 grudnia 2017 r.

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG.

(3) Do Porozumienia EOG należy włączyć rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 (3).

(4) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG.

(5) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany załącznika XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2017 r. W imieniu Rady K. SIMSON Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych oraz wskaźnika cen nieruchomości mieszkalnych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 11).
(2)

Systemy pułapów i handlu stanowią narzędzia polityki, które pozwalają w sposób opłacalny kosztowo zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych. Przewiduje się, że powiązanie systemów pułapów i handlu doprowadzi do zwiększenia możliwości w zakresie ustalania cen uprawnień do emisji dwutlenku węgla, przyniesie więcej dostępnych możliwości redukcji oraz zwiększy opłacalność kosztową handlu uprawnieniami do emisji. Rozwijanie prawidłowo funkcjonującego międzynarodowego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla za pomocą oddolnych powiązań systemów handlu uprawnieniami do emisji (zwanych dalej „ETS”) stanowi dalekosiężny cel polityki Unii i społeczności międzynarodowej, w szczególności jako sposób osiągnięcia celów w zakresie klimatu, w tym również celów zawartych w porozumieniu paryskim w sprawie zmiany klimatu.
(3)

Decyzją 2000/258/WE wyznaczono Agence française de sécurité sanitaire des aliments (AFSSA) w Nancy we Francji jako specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepionek przeciw wściekliźnie. Laboratorium AFSSA jest obecnie częścią Agence nationale de sécurité sanitaire de l'alimentation, de l'environnement et du travail (ANSES) we Francji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 33/1

DECYZJA RADY (UE) 2018/180

z dnia 29 stycznia 2018 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) („Porozumienie EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG.

(3) W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (3).

(4) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany w załączniku XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG.

(5) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem opierać się na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczące proponowanej zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 29 stycznia 2018 r. W imieniu Rady R. PORODZANOV Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3.

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73).
„5a.

32014 L 0094: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz.U. L 307 z 28.10.2014, s. 1). Do celów niniejszego Porozumienia przepisy dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań: a) W odniesieniu do państw EFTA słowo „TFUE” w art. 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie „Porozumienie EOG”. b) Art. 6 nie ma zastosowania do Islandii. c) Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do Liechtensteinu.”.
(4)

Aby zmierzyć efektywność sieci EURES w kompleksowy sposób i umożliwić optymalną ocenę jej funkcjonowania, ramy powinny zawierać dwa dodatkowe wymiary, oprócz trzech wymiarów dotyczących usług wsparcia dla pracowników i pracodawców, o których mowa w art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/589: informacje i wytyczne, rezultaty zatrudnieniowe oraz informacje na temat zadowolenia klientów. Te dwa dodatkowe wymiary działania sieci EURES to udzielone wsparcie horyzontalne (takie jak szkolenia), komunikacja, współpraca oraz działania informacyjne (takie jak wydarzenia rekrutacyjne i wysiłki skierowane na zapewnienie przejrzystości informacji na temat rynku pracy). Włączenie tych dwóch dodatkowych wymiarów do systemu pomiaru efektywności EURES umożliwi spełnienie różnych wymogów dotyczących informacji zawartych w rozporządzeniu (UE) 2016/589 i sprawi, że system pomiaru efektywności EURES będzie kompatybilny z innymi mechanizmami sprawozdawczości określonymi w tym samym rozporządzeniu. Maksymalne wykorzystanie potencjalnych korzyści dla sieci EURES może zatem doprowadzić do zmniejszenia obciążeń związanych ze sprawozdawczością spoczywających na państwach członkowskich.
(57)

Władze polskie argumentują, że jeżeli progresywna struktura podatku wprowadzonego na mocy ustawy okaże się dyskryminująca, co władze te kwestionują, jest ona uzasadniona ze względu na swój cel redystrybucyjny, tak jak w przypadku podatków od dochodu. Władze polskie twierdzą ponadto, że przedsiębiorstwa osiągające wysoki poziom przychodów mają większą zdolność płatniczą, że korzystają one z efektu skali, że mają one możliwość wywierania presji na producentów i dostawców, aby ci obniżali swoje marże na ich korzyść oraz że takie przedsiębiorstwa często wykorzystują strategie optymalizacji podatkowej.
(5)

Uprawnienie do zatwierdzenia w imieniu Unii zmian załącznika I do Umowy, które to zmiany dotyczą jedynie włączenia prawodawstwa Unii do tego załącznika i które przyjmuje wspólny komitet ustanowiony na podstawie art. 18 Umowy, należy przekazać Komisji po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.
(130)

W przypadku pasażerów transferowych do ich zdefiniowania w porcie lotniczym C podczas podróży z portu lotniczego A do portu lotniczego B przez port lotniczy C stosowane są trzy warunki: (i) maksymalny czas spędzony w porcie lotniczym C nie powinien przekraczać 6 godzin; (ii) porty A i B nie mogą być tym samym portem lotniczym; oraz (iii) loty z portu A do portu C oraz z portu C do portu B muszą zostać nabyte jako „pojedyncza rezerwacja”. Komisja uważa, że wszystkie te trzy warunki są stosowne i proporcjonalne. Ppkt (i) zapewnia, by port lotniczy C był faktycznie portem lotniczym międzylądowania, w którym pasażer przede wszystkim oczekuje na lot łączony i przygotowuje się do niego, a nie „ukrytym” miejscem docelowym. W tym przypadku limit sześciu godzin jest rozsądny, zapewniając, by port lotniczy C był faktycznie portem lotniczym międzylądowania (40). Ppkt (ii) zapewnia, by podróż nie była ukrytym lotem bezpośrednim z portu A do portu C i z powrotem. Jeżeli chodzi o ppkt (iii), jak wyjaśniono poniżej w motywach 132–134, zapewnia on, by podróż z portu A do portu B sprzedawana była klientowi jako pojedyncza, zintegrowana usługa.
(37)

W przypadku producentów, którzy wprowadzają mleko do obrotu za pośrednictwem dostaw do skupującego, w ramach całkowitego zaprzestania działalności zainteresowany podmiot zobowiązuje się do zaniechania w sposób całkowity i ostateczny dostaw i wprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych oraz musi dostarczyć certyfikat poświadczający całkowite i ostateczne zaprzestanie w terminie trzydziestu dni od dnia zaprzestania oraz nie później niż dnia 31 marca roku N+1 (gdzie N oznacza rok złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zaprzestanie). Musi on się ponadto zobowiązać, że nie będzie wnioskował o przydział kwoty w przyszłości. W przypadku częściowego zaprzestania zainteresowany podmiot zobowiązuje się do udowodnienia zamknięcia zakładu (jeżeli posiada szereg zakładów) lub do przedstawienia dowodów potwierdzających obniżenie maksymalnej wielkości produkcji w stopniu równym obniżeniu wielkości referencyjnej przewidzianej dla producentów posiadających tylko jedno gospodarstwo. W tym celu musi on być w stanie przedstawić powiadomienie o kwocie wydane przez skupującego w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego oraz powiadomienie o nowej kwocie w odniesieniu do kolejnego roku gospodarczego. Kontrola ta pozostaje ważna do końca 2015 r., w którym to zniesiono kwoty. Ponadto producent, który wniósł o przyznanie rekompensaty z tytułu częściowego zaniechania, nie może już otrzymać w przyszłości innej rekompensaty z tego tytułu. Jeżeli wniesie on o przyznanie rekompensaty z tytułu całkowitego zaniechania i jego wniosek zostanie uwzględniony, w obliczeniach uwzględnia się kwoty, które objęto już rekompensatą z tytułu częściowego zaprzestania.
(3)

Komisja Rewizyjna Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) (zwana dalej „Komisją Rewizyjną”), została powołana zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. c) konwencji COTIF. Na swojej 26. sesji, która ma mieć miejsce w dniach 27 lutego – 1 marca 2018 r., Komisja Rewizyjna ma podjąć decyzje odnośnie do niektórych zmian w konwencji COTIF oraz w jej niektórych załącznikach, a mianowicie: załączniku E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI), załączniku F (Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – APTU) oraz G (Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu – ATMF).
4)

„poważny incydent związany z bezpieczeństwem” oznacza incydent związany z bezpieczeństwem, co do którego można przypuszczać, że doprowadzi do utraty życia, poważnego urazu lub szkody, znacznego uszkodzenia mienia Parlamentu lub że zakłóci jego istotne zdolności operacyjne;
(4)

Wyniki analizy rynku transportowego przeprowadzonej przez radę zarządzającą kolejowego korytarza towarowego pokazują, że przedłużenie powinno prowadzić do zwiększenia wolumenu międzynarodowego transportu kolejowego wzdłuż kolejowego korytarza towarowego „Atlantyk” oraz do stałego wzrostu udziału transportu kolejowego. Zmiana udziałów poszczególnych rodzajów transportu przyniesie znaczne korzyści społeczno-gospodarcze dzięki zmniejszeniu emisji dwutlenku węgla i zatorów komunikacyjnych. Połączenie z kolejowym korytarzem towarowym „Morze Śródziemne” w Saragossie umożliwi włączenie wspólnot autonomicznych Aragonia i Nawarra do obszarów objętych zasięgiem korytarza. W ramach analizy rynku oszacowano, że przedłużenie przyczyniłoby się do rozwoju kolejowych przewozów towarowych poprzez zwiększenie udziału kolejowego transportu towarowego w przewozach między Portugalią a trzema hiszpańskimi wspólnotami autonomicznymi Madryt, Aragonia i Nawarra z 28 % w 2010 r. do 60 % w 2050 r. Ten wzrost udziału transportu kolejowego należy przy tym rozpatrywać w kontekście szacowanego sześciokrotnego zwiększenia całkowitego wolumenu (w tonach) kolejowych przewozów towarowych. Podobnie połączenia z portami i terminalami Nantes Saint-Nazaire, La Rochelle i Valongo przyczynią się do wzmocnienia korytarza poprzez ułatwienie przewozów multimodalnych i zwiększenie popytu w obrębie korytarza, prowadząc tym samym do wzrostu konkurencyjności europejskiego kolejowego transportu towarowego.
3.

Usługi świadczone przez EMBRC-ERIC i podejmowana przez nie działalność obejmują między innymi: a) dostęp do portfela platform badawczych, zasobów biologicznych, usług i danych analitycznych; b) wspólne działania badawczo-rozwojowe węzłów krajowych w ramach skoordynowanego, długofalowego programu rozwojowego; c) wspieranie dostępu do materiału biologicznego pochodzenia morskiego, w tym do materiału genetycznego, oraz doradztwo i wskazówki w zakresie wykorzystywania żywych zasobów morza; d) zintegrowane procesy pracy w ramach wysokiej jakości usług w odniesieniu do dostępu do zasobów biologicznych, analitycznych i danych dzięki wprowadzeniu wspólnych bazowych technologii i praktyk; e) wzmacnianie powiązania nauki i przemysłu dzięki skoordynowanej usłudze transferu wiedzy i technologii; f) placówki szkoleniowe i szkolenia dla badaczy i pracowników technicznych; g) współpracę z infrastrukturami badawczymi w dziedzinach powiązanych lub uzupełniających; h) współpracę z istotnymi zainteresowanymi stronami z europejskich regionów nadmorskich mającą na celu wspieranie ich polityki ochrony środowiska i niebieskiej biogospodarki.