ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Kryzys światowy wywarł silny wpływ na czeską gospodarkę. Jak stwierdzono w zaktualizowanym programie konwergencji, po trwającym trzy lata okresie wzrostu na poziomie powyżej 6 % w 2008 r. realny PKB wzrósł zaledwie o 2,5 %, a w 2009 r. zmniejszył się o 4 %. Negatywny wpływ na gospodarkę miała głównie wymiana handlowa, a także wzrost niepewności, zaostrzenie warunków udzielania kredytów i zmniejszenie napływu inwestycji zagranicznych. Władze zareagowały na kryzys w sposób zdecydowany. Narodowy Bank Czeski obniżył podstawową stopę procentową z 3,75 % w połowie 2008 r. do 1 % obecnie, a rząd zgodnie z Europejskim planem naprawy gospodarczej przygotował i wdrożył obszerny pakiet budżetowych środków stymulacyjnych o wartości odpowiadającej 2,2 % PKB w 2009 r. Od połowy lipca 2008 r. do połowy lutego 2009 r. kurs korony czeskiej w stosunku do euro spadł o około jedną piątą (a następnie umocnił się o około 14 % do połowy lutego 2010 r.). W obecnym okresie, który następuje bezpośrednio po kryzysie, w gospodarce czeskiej nie występują znaczące słabości makroekonomiczne. Głównym wyzwaniem jest zmniejszenie do stabilnego poziomu wysokiego deficytu strukturalnego sektora instytucji rządowych i samorządowych, który w roku 2009 szacuje się na około 6 % PKB. Ponadto ważne jest także zapewnienie szybkiego dostosowania rynku pracy do gorszej koniunktury oraz podążania w kierunku długotrwałej konwergencji. Biorąc pod uwagę deficyt zaplanowany na 2009 r., w dniu 2 grudnia 2009 r. Rada stwierdziła istnienie nadmiernego deficytu i wydała zalecenia mające na celu obniżenie tego deficytu poniżej poziomu 3 % PKB do 2013 r.
Celem programu konwergencji w roku 2010 jest osiągnięcie równowagi budżetowej. Oczekuje się, że wskaźnik dochodów do PKB wzrośnie niemal do poziomu 39¼ % PKB (z 37½ % PKB w roku poprzednim) dzięki wyższym dochodom z podatków pośrednich i innych źródeł. Duży wzrost dochodów z podatków pośrednich, który nastąpił pomimo zmiany struktury PKB na mniej korzystną z punktu widzenia dochodów podatkowych, wyjaśnia się oczekiwaną znaczną poprawą w zakresie przestrzegania przepisów podatkowych i podniesieniem stawek akcyzy od wyrobów tytoniowych i energii elektrycznej do celów produkcji przemysłowej. W programie nie podano jednak żadnych szczegółów na temat oczekiwanego wzrostu innych dochodów o 1 % PKB. Przewiduje się natomiast, że składki na ubezpieczenia społeczne zmniejszą się o ¼ punktu procentowego PKB wskutek obniżenia wysokości składek o 2 punkty procentowe. Oczekuje się, że wskaźnik wydatków do PKB w roku 2010 obniży się nieznacznie, o około ¼ punktu procentowego PKB, głównie w wyniku usprawnienia administracji publicznej. Zakłada się utrzymanie nominalnych płac w sektorze publicznym oraz zużycia pośredniego na niezmienionym poziomie w stosunku do roku 2008, co zmniejszy ich procentowy udział w PKB w roku 2010.

Te środki ograniczające wydatki rekompensują z nadwyżką wzrost o 0,2 % PKB rent wdowich i emerytur w roku 2010. Planuje się, że w latach 2009–2011 nakłady brutto na środki trwałe zachowają stały poziom wyrażony jako odsetek PKB. W rezultacie przewiduje się, że saldo strukturalne (obliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie i zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) wzrośnie, w relacji do PKB, o 2¾ punktu procentowego w porównaniu do stanu z 2009 r., co zakłada planowany restrykcyjny kurs polityki budżetowej w 2010 r. Ta indukcyjna prognoza kursu polityki budżetowej na 2010 r. obejmuje około połowy przewidywanych dostosowań strukturalnych, w oparciu o działania przedstawione w programie. Poprawa salda strukturalnego założona w programie znacznie przekracza przewidywania zawarte w jesiennej prognozie służb Komisji.
—

deklaracja WE o zgodności wystawiona przez przedsiębiorstwo Dimension Europe Kft. w dniu 30 sierpnia 2006 r. odnosząca się do świadectwa nr AM 50019449 0001.
(5)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej zawartej w uzupełnieniu jest zapewnienie stopniowego powrotu do zrównoważonego budżetu do 2015 roku. W uzupełnieniu nie jest wyraźnie wskazany średniookresowy cel budżetowy, ani nie jest uwzględniony pierwotny średniookresowy cel budżetowy Belgii (tj. nadwyżka w wysokości 0,5 % PKB w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe), który należałoby osiągnąć w okresie objętym uzupełnieniem. Deficyt nominalny ma ustabilizować się w 2010 roku na poziomie ok. 6 % PKB dzięki środkom korygującym odpowiadającym 0,5 % PKB, a następnie stopniowo zmniejszać się, osiągając 4,4 % PKB do 2012 roku (za sprawą działań konsolidacyjnych odpowiadających 1 % PKB w 2011 roku i 1,25 % w 2012 roku). W uzupełnieniu wskazany jest rok 2013 jako termin docelowy sprowadzenia deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, ale brakuje w nim szczegółowo opracowanego scenariusza odnoszącego się do tego roku (5). Wskazany w uzupełnieniu deficyt strukturalny, ponownie obliczony zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, ma poprawić się o ok. 0,25 punktu procentowego zarówno w 2010 roku, jak i w 2011 roku oraz o 0,5 punktu procentowego w 2012 roku. Ponieważ w uzupełnieniu nie uwzględniono w 2009 roku wpływu decyzji sądowych odpowiadających 0,5 % PKB jako działań jednorazowych, saldo strukturalne w 2010 roku pogorszy się w rzeczywistości o 0,25 % PKB (z – 4,2 % PKB w 2009 roku do – 4,4 % PKB w 2010 roku). Dostosowania strukturalne przewidziane w uzupełnieniu są znacznie mniejsze niż wysokość planowanych środków, o których mowa powyżej. Jest to odzwierciedleniem faktu, że przy założeniu kontynuacji dotychczasowej polityki saldo strukturalne pogorszy się automatycznie średnio o 0,5 % PKB rocznie w wyniku niekorzystnej struktury wzrostu gospodarczego w 2010 roku, wyższych wydatków z tytułu odsetek oraz wyższych wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa (odzwierciedlających również podjęte w ostatnich latach działania zwiększające świadczenia społeczne, w tym świadczenia emerytalne). Zgodnie z uzupełnieniem, planowane działania konsolidacyjne opierają się w równym stopniu na wzroście dochodów podatkowych (w szczególności podatków dochodowych i majątkowych) oraz na ograniczeniu wydatków (w szczególności na spożycie pośrednie, wynagrodzenia pracowników i rzeczowe transfery socjalne). W uzupełnieniu oszacowano dług sektora instytucji rządowych i samorządowych na 89,6 % PKB w 2008 roku, w porównaniu z 84 % PKB w 2007 roku; wzrost ten jest spowodowany głównie znacznym dostosowaniem stan-przepływy wynikającym z operacji ratowania banków (6 % PKB). W uzupełnieniu przewiduje się, że dług w relacji do PKB dalej wzrośnie do poziomu ok. 104 % w 2011 roku, na którym to poziomie zasadniczo ustabilizuje się. Wartość ta jest znacznie wyższa niż w aktualizacji z kwietnia (głównie z powodu wyższych deficytów). W prognozie służb Komisji z jesieni 2009 roku przewiduje się porównywalny wzrost wskaźnika zadłużenia.
(ii)

dążenia do bardziej ambitnego obniżenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej określonej w traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB najpóźniej do 2014/2015 r., m. in. przez wzmocnienie – zgodnie z zaleceniem Rady wydanym na podstawie art. 126 ust. 7 – planowanego tempa wzrostu wysiłku fiskalnego począwszy od 2011/2012 r. oraz wykorzystania wszelkich dodatkowych możliwości, m. in. wynikających z lepszej niż oczekiwano sytuacji gospodarczej i rynkowej, w celu przyspieszenia spadku wskaźnika zadłużenia brutto do wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB, co jednocześnie poprawi długoterminową stabilność finansów publicznych;
(2)

Przy średniej rocznej stopie wzrostu PKB na poziomie 6,8 % w latach 2004–2008 Rumunia była jednym z najszybciej rozwijających się państw członkowskich UE. Wzrost ten wynikał z dynamicznego rozwoju popytu krajowego, zarówno w odniesieniu do konsumpcji, jak i inwestycji, napędzanego szybkim pogłębianiem się rynku finansowego, znacznym napływem kapitału oraz stale rosnącymi oczekiwaniami dotyczącymi dochodów. Ta sytuacja, wraz z wysoką inflacją wynagrodzeń, spowodowała w roku 2008 ostry wzrost deficytu obrotów bieżących do poziomu 12,3 % PKB. Ponadto lata procyklicznej polityki budżetowej doprowadziły do znacznego pogorszenia sytuacji budżetowej będącej podstawą tej polityki, przy wzroście deficytu strukturalnego (tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) do poziomu 8,5 % PKB w roku 2008. Nagły wzrost niechęci do podejmowania ryzyka podczas kryzysu finansowego sprawił, że na rynkach zwiększały się obawy co do tych zaburzeń równowagi. Nastąpił gwałtowny spadek napływu kapitału i wzrost presji na kurs walutowy, co spowodowało w okresie od sierpnia 2007 r. do stycznia 2009 r. deprecjację leja w stosunku do euro w sumie o około 30 %. Spadek napływu kapitału, wpływ deprecjacji waluty na bilans oraz gwałtowne zmniejszenie popytu zewnętrznego spowodowały poważną recesję pod koniec roku 2008 i w pierwszej połowie roku 2009, która znalazła odzwierciedlenie w spadku PKB o 7,1 % w roku 2009. W okresie od lutego 2009 r. do lutego 2010 r. Narodowy Bank Rumunii obniżył podstawową stopę procentową łącznie o 325 punktów bazowych do poziomu 7,0 %. W roku 2009 deficyt obrotów bieżących zmniejszył się do około 4,25 % PKB.
(7)

Głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB do 2013 roku zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 2 grudnia 2009 r. przyjętym na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE. W aktualizacji programu docelowy deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wynosi 6,6 %, 4,6 % oraz 2,8 % PKB odpowiednio w latach 2011, 2012 i 2013. Podobnie przewiduje się stopniową poprawę salda pierwotnego – z deficytu wynoszącego szacunkowo 6,4 % PKB w 2009 roku do deficytu wynoszącego 0,6 % PKB w 2012 roku oraz do nadwyżki wynoszącej 1,3 % PKB w 2013 r. Planuje się, że w latach 2011–2013 saldo strukturalne ulegnie poprawie średnio o prawie 1,75 % PKB rocznie. Planowane zmniejszenie deficytu oparte jest na działaniach konsolidacyjnych o łącznej wartości odpowiadającej 3,5 % PKB do 2013 roku. Działania obejmują wiele obszarów, przy czym największe oszczędności budżetowe dotyczyć będą transferów socjalnych (około 1 % PKB), wydatków kapitałowych (0,75 % PKB), systemu wynagrodzeń w sektorze publicznym (0,5 % PKB) oraz podatku dochodowego od osób fizycznych (0,5 % PKB). Ograniczeniu wydatków wydają się dodatkowo sprzyjać działania wprowadzone w ostatnich latach, w szczególności związane z reformami systemu wynagrodzeń w sektorze publicznym i systemu emerytalnego. Zakłada się natomiast, że w roku 2012 i 2013 wydatki z tytułu odsetek wzrosną do 4,1 % PKB z 2,9 % PKB w 2009 roku ze względu na prognozowany wzrost relacji długu do PKB o około 25 punktów procentowych od końca 2008 roku do końca 2012 roku. Biorąc również pod uwagę stopniowe przyspieszenie tempa wzrostu PKB oraz stopniowe przywrócenie dochodów podatkowych do poziomu bliskiego ich udziałowi w PKB przed kryzysem, zakłada się, że trzy piąte wartości redukcji deficytu w latach 2011–2013 będzie wynikiem spadku udziału wydatków w PKB, a dwie piąte będzie wynikiem wzrostu udziału dochodów w PKB. Oparcie się głównie na działaniach po stronie wydatków należy przyjąć z zadowoleniem. W ujęciu nominalnym w okresie objętym programem dochody i wydatki mają wzrosnąć odpowiednio o około 4,5 % i 1 % rocznie (wartość wydatków pierwotnych w latach 2011–2013 ma pozostawać średnio na niezmiennym poziomie). Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze średniookresowym celem budżetowym dla sytuacji budżetowej Portugalii jest deficyt strukturalny na poziomie 0,5 % PKB. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy jest jak najbardziej zgodny z celami paktu; jego osiągnięcia nie przewiduje się jednak w okresie objętym programem.
(7)

Głównym celem zawartej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB do roku 2011, na który przypada wyznaczony przez Radę termin dokonania korekty nadmiernego deficytu, oraz zasadnicza stabilizacja wskaźnika deficytu w roku 2012. W kategoriach strukturalnych sytuacja budżetowa ma poprawić się o 0,75 punktu procentowego PKB w roku 2011 i ponownie pogorszyć się o 0,5 punktu procentowego w roku 2012, co oznacza jeszcze dalsze odejście od średniookresowego celu budżetowego. Biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziom zadłużenia, średniookresowy cel budżetowy Malty, którym jest osiągnięcie równowagi budżetowej w kategoriach strukturalnych, odzwierciedla cele paktu. W programie nie przewidziano realizacji średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem. Redukcję deficytu nominalnego w 2011 roku planuje się osiągnąć poprzez zmniejszenie wskaźnika wydatków, które ma zrównoważyć z nadwyżką prognozowany spadek wskaźnika dochodów, podczas gdy sytuacja bliska stabilizacji w 2012 roku wynika z dalszego spadku obu wskaźników. Wyżej wymienione założenia nie są wystarczająco poparte konkretnymi działaniami, choć przewiduje się, że wycofanie tymczasowych środków naprawczych po roku 2010 oraz kontynuacja polityki ograniczenia zatrudniania nowych pracowników w sektorze publicznym przyczynią się do ograniczenia wydatków. Roczny wzrost wydatków spadłby z poziomu 9,3 % w 2010 roku do 1,8 % w 2011 roku i 2,7 % w 2012 roku. Wynagrodzenia pracowników, spożycie pośrednie, inwestycje publiczne oraz „inne” wydatki w relacji do PKB przyczyniają się do ogólnego ograniczenia wydatków w latach 2010–2012, podczas gdy transfery socjalne pozostają stabilne, co odzwierciedla stosunkowo dużą dynamikę, jaką charakteryzują się w szczególności emerytury. Po stronie dochodów, uwzględniając wyższe wpływy z podatków zakładane w ramach programu na rok 2010, prognozuje się, że udział podatków pośrednich w PKB spadnie zarówno w roku 2011, jak i w roku 2012, podczas gdy podatki bezpośrednie będą nadal wzrastały w 2011 roku i ustabilizują się w roku 2012.
(7)

Głównym celem zawartej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest obniżenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z poziomu 3,8 % PKB w 2010 roku do poziomu poniżej 3 % do 2011 roku (2,8 %), a następnie do 2,5 % w 2012 roku. W wyniku określenia docelowych wartości deficytu na lata 2011 i 2012 uzyskano przeliczony deficyt strukturalny wynoszący odpowiednio 1½ % i 2½ % PKB. Oznacza to, że po prognozowanej korekcie strukturalnej o około 3 punkty procentowe PKB w 2009 roku, w latach 2010–2011 nastąpi poprawa o 0,1 % PKB (w porównaniu z pogorszeniem wynoszącym prawie 1 % PKB przewidywanym w prognozie służb Komisji z jesieni 2009 roku). W 2012 roku saldo strukturalne pogorszyłoby się nawet o 1 % PKB. Pomimo ożywienia gospodarczego oczekuje się, że w 2011 roku wskaźnik dochodów ulegnie dalszemu spadkowi z powodu (i) rosnącego znaczenia eksportu netto w strukturze PKB, co prowadzi do tego, że dochody podatkowe nie idą w parze ze wzrostem gospodarczym, (ii) opóźnionych skutków kurczenia się gospodarki oraz (iii) uchwalenia w 2009 roku obniżki łącznych obciążeń podatkowych związanych z podatkiem dochodowym od osób fizycznych począwszy od 2011 roku. Przyspieszenie procesu absorpcji funduszy UE może tylko częściowo zrównoważyć te zmiany i całkowity spadek wskaźnika dochodów wyniesie 0,8 % PKB. W programie konwergencji wymieniono ogólnie szereg możliwych działań po stronie wydatków, które zrównoważyłyby z nadwyżką spadek wskaźnika dochodów i pozwoliłyby na obniżenie deficytu do poziomu 2,8 % PKB. Odnoszą się one głównie do dalszego obniżania realnych wynagrodzeń w sektorze publicznym, dodatkowego zmniejszenia świadczeń społecznych w ujęciu realnym oraz rygorystycznej dyscypliny zarządzania na poziomie rozdziałów budżetu. Większość tych działań nie została jednak szczegółowo określona. Średniookresowym celem budżetowym jest saldo strukturalne wynoszące – 1,5 % PKB, które, biorąc pod uwagę najnowsze prognozy i poziomy zadłużenia, odzwierciedla cele paktu. Celem programu jest realizacja średniookresowego celu budżetowego w 2011 roku, który – według założeń – zostanie osiągnięty już w roku 2010 i wynik ten zostanie utrzymany w roku 2011, oceniając według salda strukturalnego przeliczonego przez służby Komisji zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką i z uwzględnieniem znacznej luki produktowej przewidywanej w latach 2010 i 2011. Dalsze wysiłki konsolidacyjne będą jednak niezbędne, aby średniookresowy cel budżetowy był nadal osiągnięty w roku 2011 i zapobiec pogorszeniu salda strukturalnego w roku 2012. Należy również doprecyzować działania wspierające cel wyznaczony na 2012 rok.
(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest wyraźnie powyżej średniej dla UE, co wynika głównie ze stosunkowo dużego przewidywanego wzrostu wydatków na emerytury w nadchodzących dekadach. Szacowana w programie sytuacja budżetowa w 2009 r. potęguje wpływ starzenia się społeczeństwa na zachwianie stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej. Odnotowano fakt, że w celu wcześniejszego sfinansowania części przyszłych wydatków emerytalnych gromadzono aktywa w ramach krajowego funduszu rezerw emerytalnych (National Pension Reserve Fund). Do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, które w sprawozdaniu Komisji z 2009 r. na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych (4) oceniono jako wysokie, przyczyniłoby się przewidziane już w programie obniżenie wysokiego deficytu pierwotnego w perspektywie średnioterminowej oraz realizacja reformy strukturalnej zmierzającej do ograniczenia znacznego wzrostu wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. Zgodnie z programem reforma systemu emerytalnego sektora publicznego w odniesieniu do osób rozpoczynających pracę ma zostać wprowadzona w 2010 r. Wypłaty emerytur byłyby następnie oparte na średniej wysokości zarobków uzyskiwanych w okresie pracy, a nie na ostatnim wynagrodzeniu, a wiek emerytalny podwyższono by o jeden rok, tj. do 66 roku życia. Duże znaczenie będzie miała realizacja szerzej zakrojonych reform w celu zapobieżenia przewidywanemu wzrostowi wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa. W dniu 3 marca 2010 r. władze opublikowały „Krajowe ramy emerytalne” (National Pensions Framework), w których określiły swoje plany odnośnie do reformy systemu emerytalnego, w tym stopniowego podwyższenia wieku emerytalnego, w którym jest się uprawnionym do otrzymywania emerytury państwowej, z 65 lat obecnie do 68 lat w roku 2028 (5).
(7)

W odniesieniu do okresu po 2010 roku w programie zawarto kompletny scenariusz budżetowy bazujący na założeniu niezmiennego kursu polityki, według którego deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych najpierw wzrośnie do poziomu 5,0 % PKB w 2011 roku, a następnie, wraz ze stopniowym słabnięciem skutków kryzysu, zacznie powoli spadać do 4,6 % PKB w 2012 roku i 4,3 % PKB w roku 2013 roku, a w 2014 roku osiągnie poziom 3,1 % PKB. W scenariuszu tym zakłada się zatem, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych utrzyma się na poziomie przekraczającym 3 % PKB do końca okresu objętego programem. Automatycznie zmniejszenie deficytu byłoby spowodowane zarówno stopniowym powracaniem do poziomu dochodów sprzed spadków, a także nieznacznym obniżeniem wskaźnika wydatków. Przewiduje się nieznaczny wzrost wskaźnika dochodów z najniższego poziomu, który ma być odnotowany w 2011 roku (38,1 % PKB), do 39,5 % PKB, głównie ze względu na ponownie zwiększenie wpływów z podatków bezpośrednich od 2011 roku, kiedy – jak się oczekuje – opóźniony wpływ kryzysu na te dochody będzie największy. Jednocześnie przewiduje się, że ze względu na stopniowe przyspieszenie tempa wzrostu, w 2014 roku wskaźnik wydatków nieco spadnie do 42,7 % z maksymalnego poziomu (43,6 % PKB), który ma osiągnąć w 2010 roku. Deficyt strukturalny (przeliczony przez służby Komisji) wzrośnie najpierw z poziomu 2,25 % PKB w 2010 roku do około 3,5 % w roku 2011, kiedy to deficyt nominalny osiągnie maksimum tj. 5 % PKB, a następnie nieznacznie obniży się do 2,25 % PKB w 2014 roku w następstwie spadku deficytu nominalnego. W programie przyjęto, że głównym celem średniookresowej strategii budżetowej jest przywrócenie równowagi finansów publicznych do 2014 roku dzięki ograniczeniu deficytu nominalnego o około 1 punkt procentowy PKB rocznie. Jednak wszelkie informacje na temat poziomów dochodów i wydatków związane ze wspomnianą ścieżką dostosowania lub środkami wspierającymi zostaną ogłoszone po konsultacjach z partnerami społecznymi, które mają się zakończyć pod koniec kwietnia bieżącego roku. Według programu ze względu na znaczenie, jakie mają ukryte zobowiązania związane ze starzeniem się społeczeństwa, średniookresowy cel budżetowy został zmieniony z deficytu strukturalnego na poziomie 0,8 % PKB na nadwyżkę strukturalną na poziomie 0,5 % PKB. W świetle najnowszych prognoz i poziomów zadłużenia wspomniany średniookresowy cel budżetowy nie wydaje się w wystarczającym stopniu uwzględniać ukrytych zobowiązań związanych ze starzeniem się społeczeństwa, mimo iż zadłużenie jest niższe od określonej w Traktacie wartości referencyjnej. W programie nie przewiduje się osiągnięcia wspomnianego średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem.
(2)

Gospodarka Estonii wychodzi obecnie z poważnej recesji. Recesja doprowadziła do znacznej presji na finanse publiczne, a jednocześnie spadek nie dającego się utrzymać na dłuższą metę popytu krajowego i przerwanie boomu na rynku nieruchomości spowodowały szybkie likwidowanie nierównowagi wewnętrznej i zewnętrznej, która wcześniej była znaczna. Biorąc pod uwagę istotne zaburzenia równowagi makroekonomicznej poprzedzające pogorszenie koniunktury, szeroko zakrojone i zdecydowane działanie rządu podjęte w celu ograniczenia negatywnego wpływu pogorszenia koniunktury gospodarczej na finanse publiczne było rozważną reakcją, zgodną z Europejskim planem naprawy gospodarczej. Pomogło ograniczyć zagrożenia dla systemu gospodarczego, budżetowego i finansowego oraz przyczyniło się do odbudowy konkurencyjności poprzez korektę cen i wynagrodzeń w gospodarce. Zachowanie silnych zabezpieczeń monetarnych stabilizujących kurs walutowy oraz rozważne środki polityki w sektorze finansowym, w tym wzmocniona współpraca transgraniczna, przyczyniły się do uniknięcia niekorzystnego rozwoju sytuacji. Chociaż wysokie zadłużenie nagromadzone przez sektor prywatny obecnie stopniowo się zmniejsza, to będzie jednak miało wpływ na proces ożywienia poprzez powstrzymywanie spożycia i inwestycji. Główne wyzwania polityczne to zwiększanie produktywności gospodarki w celu dalszej poprawy konkurencyjności oraz postępy w osiąganiu trwałej konwergencji, jak również ograniczenie ryzyka utraty kwalifikacji spowodowanej długotrwałym bezrobociem. Szerzej rzecz ujmując, wyzwanie gospodarcze polega na przywróceniu pozytywnego i trwałego wzrostu przy jednoczesnym niedopuszczeniu do ponownego wystąpienia poważnych zaburzeń równowagi wewnętrznej i zewnętrznej. Finanse publiczne zostały już dostosowane do oczekiwanego niższego wzrostu w nadchodzących latach, jednak w perspektywie średnioterminowej wciąż potrzebne są dalsze postępy.
2.4.

Komisja zauważa, że w art. 1a ust. 4 litery e), f), g) oraz h) są wyłącznie definicjami, podczas gdy litery a), b), c) i d) stanowią wyjaśnienia co do wykładni lub stosowania tych definicji. Komisja proponuje, aby oddzielić te dwie kategorie i umieścić definicje przed wyjaśnieniami.