ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) 2021/92

z dnia 28 stycznia 2021 r.

w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2021 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Art. 43 ust. 3 Traktatu stanowi, że Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania i przydziału uprawnień do połowów.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 (1) zawiera wymóg przyjmowania środków ochronnych przy uwzględnieniu dostępnych opinii naukowych, technicznych i ekonomicznych, w tym, w stosownych przypadkach, sprawozdań sporządzonych przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) i inne organy doradcze, jak również w świetle porad otrzymywanych od komitetów doradczych.

(3) Rada zobowiązana jest do przyjęcia środków dotyczących ustalenia i przydziału uprawnień do połowów, w tym – w stosownych przypadkach – niektórych warunków funkcjonalnie z nimi związanych. Zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 uprawnienia do połowów należy ustalać zgodnie z celami wspólnej polityki rybołówstwa (zwanej dalej „WPRyb”) określonymi w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia uprawnienia do połowów przydzielone państwom członkowskim mają zapewnić względną stabilność działalności połowowej każdego państwa członkowskiego w odniesieniu do każdego stada lub rodzaju rybołówstwa.

(4) Całkowity dopuszczalny połów (TAC) należy zatem ustalić, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013, na podstawie dostępnych opinii naukowych, z uwzględnieniem aspektów biologicznych i społeczno-gospodarczych, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwego traktowania poszczególnych sektorów rybołówstwa, jak również w świetle opinii wyrażanych podczas konsultacji z zainteresowanymi stronami, w szczególności podczas posiedzeń komitetów doradczych.

(5) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 obowiązek wyładunku ma pełne zastosowanie od dnia 1 stycznia 2019 r. i wyładowywane mają być wszystkie gatunki objęte limitami połowowymi. Art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przewiduje, że w przypadku wprowadzenia obowiązku wyładunku w odniesieniu do danego stada ryb, uprawnienia do połowów ustala się przy uwzględnieniu przejścia od ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają wyładunki, do ustalania uprawnień do połowów, które odzwierciedlają połowy. Na podstawie wspólnych rekomendacji przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 Komisja przyjęła szereg rozporządzeń delegowanych ustalających szczegóły wdrożenia obowiązku wyładunku w formie konkretnych planów w zakresie odrzutów.

(6) Uprawnienia do połowów w odniesieniu do stad gatunków objętych obowiązkiem wyładunku powinny uwzględniać fakt, że odrzuty nie będą już co do zasady dozwolone. W związku z tym uprawnienia do połowów powinny być oparte na opiniach Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) zawierających dane liczbowe dotyczące całkowitych połowów (zamiast danych liczbowych dotyczących pożądanych połowów). Ilości, które w drodze wyjątku od obowiązku wyładunku mogą nadal być odrzucane, należy odjąć od tych danych liczbowych dotyczących całkowitych połowów.

(7) Istnieją pewne stada, dla których ICES wydała opinię naukową zalecającą brak połowów. W przypadku ustalenia TAC dla tych stad na poziomie wskazanym w opinii naukowej obowiązek wyładunku wszystkich połowów, w tym przyłowów tych stad, w połowach wielogatunkowych doprowadziłby do występowania zjawiska „gatunków dławiących”. W celu osiągnięcia właściwej równowagi między kontynuowaniem połowów ze względu na potencjalnie poważne skutki społeczno-gospodarcze a potrzebą osiągnięcia dobrego stanu biologicznego tych stad, biorąc pod uwagę trudności w prowadzeniu połowów wszystkich stad w ramach połowów wielogatunkowych przy jednoczesnym uwzględnieniu maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY), należy ustanowić szczególne TAC dla przyłowów tych stad. Poziom tych TAC powinien być taki, aby spadała śmiertelność tych stad i aby stanowił on zachętę do poprawy selektywności i unikania przyłowów.

(8) Aby w miarę możliwości zagwarantować wykorzystanie uprawnień do połowów w połowach wielogatunkowych zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, właściwe jest ustanowienie rezerwy na wymiany kwot dla tych państw członkowskich, które nie dysponują kwotą pokrywającą ich nieuniknione przyłowy.

(9) W celu zmniejszenia połowów stad, w odniesieniu do których ustalono TAC dotyczące przyłowów, uprawnienia do połowów dotyczące łowisk, w których poławia się ryby z tych stad, należy ustalić na poziomach, które pomogą odbudować biomasę zagrożonych stad do zrównoważonych poziomów. Należy również wprowadzić środki techniczne i kontrolne bezpośrednio powiązane z uprawnieniami do połowów, aby zapobiegać nielegalnym odrzutom.

(10) Zgodnie z planem wieloletnim dotyczącym wód zachodnich określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 (2) (zwanym dalej " planem wieloletnim dotyczącym wód zachodnich") docelowa wartość śmiertelności połowowej – zgodna z przedziałami FMSY określonymi w art. 2 tego rozporządzenia – miała zostać osiągnięta tak szybko, jak to możliwe, w sposób stopniowy i przyrostowy, do 2020 r. w odniesieniu do stad wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, oraz utrzymana w przedziałach FMSY w późniejszym okresie, zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia. Ogólną śmiertelność połowową labraksa (Dicentrarchus labrax) w rejonach ICES 8a i 8b należy zatem ustalić zgodnie z MSY, wziąwszy pod uwagę połowy komercyjne i rekreacyjne oraz z uwzględnieniem odrzutów (łącznie 3 108 ton zgodnie z opinią ICES). Państwa członkowskie mają podejmować odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby śmiertelność połowowa powodowana przez ich floty i ich rybaków rekreacyjnych nie przekraczała wartości punktu FMSY, zgodnie wymogiem art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2019/472.

(11) Należy także dalej stosować środki dotyczące połowów rekreacyjnych labraksa, mając na uwadze znaczący wpływ takich połowów na odnośne stada. Należy kontynuować stosowanie limitu ilościowego, w granicach określonych w opinii naukowej. Zważywszy na brak wystarczającej selektywności oraz fakt, że liczba odłowionych osobników być może przekroczy ustalone limity, należy wykluczyć sieci stawne. Zważywszy na okoliczności środowiskowe, społeczne i gospodarcze, a zwłaszcza na fakt, że rybacy komercyjni w społecznościach nadbrzeżnych są uzależnieni od tych stad, te środki dotyczące labraksa zapewniłyby odpowiednią równowagę między interesami rybaków komercyjnych i rekreacyjnych. W szczególności środki te umożliwiłyby rybakom rekreacyjnym prowadzenie działalności połowowej poprzez uwzględnienie wpływu takiej działalności na te stada.

(12) W odniesieniu do stada węgorza europejskiego (Anguilla anguilla) ICES zalecił zredukowanie do zera lub ograniczenie do poziomu jak najbliższego zeru wszelkiej śmiertelności spowodowanej działalnością człowieka, w tym spowodowanej połowami rekreacyjnymi i komercyjnymi. Ponadto Generalna Komisja Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) przyjęła zalecenie GFCM/42/2018/1 ustanawiające środki zarządzania dotyczące węgorza europejskiego w Morzu Śródziemnym. Należy utrzymać równe warunki działania w całej Unii i w związku z tym również dla wód Unii obszaru ICES, a także wód słonawych, takich jak estuaria, laguny przybrzeżne i wody przejściowe, utrzymać w odniesieniu do wszystkich połowów węgorza europejskiego we wszystkich stadiach życia okres zamknięcia obejmujący trzy kolejne miesiące. Okres zamknięcia połowów powinien być spójny z celami w zakresie ochrony określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1100/2007 (3) oraz z czasowymi modelami migracji węgorza europejskiego, dlatego w wodach Unii obszaru ICES należy ustalić ten okres między dniem 1 sierpnia 2021 r. a dniem 28 lutego 2022 r.

(13) Przez szereg lat niektóre TAC dla stad ryb spodoustych (rajokształtne, rekiny) były ustalone na poziomie zerowym oraz powiązane z obowiązkiem natychmiastowego uwalniania przypadkowo złowionych ryb. Powodem szczególnego traktowania tych stad jest zły stan ich ochrony oraz założenie, że ze względu na ich wysoki wskaźnik przeżywalności odrzuty nie spowodują wzrostu ich wskaźników śmiertelności połowowej i będą korzystne dla ochrony tych gatunków. Jednakże od dnia 1 stycznia 2019 r. połowy tych gatunków muszą być wyładowywane, chyba że są one objęte którymkolwiek z odstępstw od obowiązku wyładunku przewidzianych w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Art. 15 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia dopuszcza takie odstępstwa w odniesieniu do gatunków, których poławianie jest zabronione i które zostały jako takie określone w akcie prawnym Unii przyjętym w obszarze objętym WPRyb. Należy zatem zakazać połowów tych gatunków w odnośnych obszarach.

(14) Na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w przypadku stad objętych poszczególnymi planami wieloletnimi TAC należy ustalać zgodnie z przepisami ustanowionymi w tych planach.

(15) Plan wieloletni dla Morza Północnego został ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/973 (4) i wszedł w życie w 2018 r. Plan wieloletni dla wód zachodnich wszedł w życie w 2019 r. Uprawnienia do połowów w odniesieniu do stad wymienionych w art. 1 tych planów należy ustalić zgodnie z celami (przedziały FMSY) i środkami ochronnymi przewidzianymi w tych planach. Przedziały FMSY zostały określone w stosownych opiniach ICES. W przypadku gdy nie są dostępne odpowiednie informacje naukowe, uprawnienia do połowów w odniesieniu do stad stanowiących przyłów należy ustalić zgodnie z podejściem ostrożnościowym, jak określono w planach wieloletnich.

(16) Zgodnie z art. 8 planu wieloletniego dla wód zachodnich, w przypadku gdy opinie naukowe wskazują, że biomasa tarłowa któregokolwiek ze stad, o których mowa w art. 1 ust. 1 tego planu, znajduje się poniżej granicznego punktu odniesienia (Blim), mają zostać przyjęte dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu stada do poziomów wyższych niż poziom pozwalający uzyskać MSY. Te środki zaradcze mogą w szczególności obejmować zawieszenie ukierunkowanych połowów danego stada oraz odpowiednie zmniejszenie uprawnień do połowów w odniesieniu do tych stad lub innych stad w łowiskach.

(17) TAC w odniesieniu do stad tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym należy ustanowić zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1627 (5).

(18) W dniu 17 grudnia 2018 r. ICES opublikowała opinię naukową na temat elastyczności międzyobszarowej w odniesieniu do stad ostroboków (Trachurus spp.) w rejonach ICES 8c i 9a. Zgodnie z opinią ICES międzyobszarowa elastyczność między tymi dwoma stadami nie powinna przekraczać różnicy między połowem odpowiadającym śmiertelności połowowej wynoszącej Fp.05 a ustanowionym TAC. Nie należy również przenosić TAC na stado, w przypadku którego biomasa stada tarłowego znajduje się poniżej Blim. Zgodnie z warunkami tej opinii naukowej należy ustalić elastyczność międzyobszarową (warunek szczególny) dla ostroboków między podobszarem ICES 9 a rejonem ICES 8c na 2021 r. na poziomie 10 %.

(19) W przypadku stad, dla których nie ma wystarczających lub rzetelnych danych pozwalających na oszacowanie ich wielkości, środki w zakresie zarządzania oraz poziomy TAC powinny być zgodne z podejściem ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, przy jednoczesnym uwzględnieniu czynników charakterystycznych dla danego stada, w tym, w szczególności, dostępnych informacji o tendencjach zachodzących w stadzie oraz kwestii związanych z połowami wielogatunkowymi.

(20) W rozporządzeniu Rady (WE) nr 847/96 (6) wprowadzono dodatkowe warunki dotyczące corocznego zarządzania TAC, w tym – w art. 3 i 4 tego rozporządzenia – przepisy dotyczące elastyczności w odniesieniu do TAC przezornościowych i analitycznych. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia, ustalając TAC, Rada ma zadecydować, do których stad nie będą miały zastosowania art. 3 lub 4 tego rozporządzenia, w szczególności ze względu na biologiczny stan tych stad. W 2014 r. dla wszystkich stad objętych obowiązkiem wyładunku został wprowadzony na podstawie art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 mechanizm elastyczności obejmującej kolejny rok. W związku z tym, w celu uniknięcia nadmiernej elastyczności, która zagroziłaby zasadzie racjonalnej i odpowiedzialnej eksploatacji żywych zasobów morza, utrudniłaby realizację celów WPRyb i pogorszyłaby biologiczny stan stad, należy zdecydować, że art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 mają zastosowanie do analitycznych TAC tylko w przypadku, gdy nie korzysta się z obejmującej kolejny rok elastyczności przewidzianej w art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(21) Ponadto, biorąc pod uwagę, że biomasa stad COD/03AS, COD/5BE6A, WHG/56-14, WHG/07A i PLE/7HJK jest poniżej wartości Blim i że w 2021 r. dozwolone są tylko przyłowy i połowy naukowe, Belgia, Dania, Francja, Niemcy, Irlandia, Niderlandy i Szwecja zobowiązały się nie stosować art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w odniesieniu do tych stad dla transferów z 2020 r. na 2021 r., tak by połowy w 2021 r. nie przekroczyły TAC ustalonych dla tych stad.

(22) W przypadku gdy TAC dla danego stada przydzielany jest tylko jednemu państwu członkowskiemu, należy upoważnić to państwo członkowskie zgodnie z art. 2 ust. 1 Traktatu do ustalenia poziomu tego TAC. Należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia, aby przy ustalaniu poziomu TAC dane państwo członkowskie postępowało w sposób w pełni zgodny z zasadami i przepisami WPRyb.

(23) Niezbędne jest ustalenie pułapów nakładu połowowego na 2021 r. zgodnie z art. 5, 6, 7 i 9 rozporządzenia (UE) 2016/1627 i załącznika I do tego rozporządzenia.

(24) W celu zagwarantowania pełnego wykorzystania uprawnień do połowów należy zezwolić na wdrażanie elastycznych ustaleń pomiędzy niektórymi obszarami TAC, w przypadku gdy dotyczy to tych samych stad biologicznych.

(25) W przypadku niektórych gatunków, takich jak niektóre gatunki rekinów, nawet ograniczona działalność połowowa mogłaby stanowić poważne zagrożenie dla ich ochrony. Uprawnienia do połowów takich gatunków powinny zatem zostać całkowicie ograniczone poprzez wprowadzenie ogólnego zakazu ich połowów.

(26) Na 12. konferencji stron Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, która odbyła się w Manili w dniach 23–28 października 2017 r., do wykazów gatunków chronionych w dodatkach I i II do tej konwencji dodano szereg gatunków. Należy zatem zapewnić ochronę tych gatunków ze strony unijnych statków rybackich prowadzących połowy we wszystkich wodach i statków rybackich spoza Unii prowadzących połowy w wodach Unii.

(27) Korzystanie z określonych w niniejszym rozporządzeniu uprawnień do połowów dostępnych dla unijnych statków rybackich podlega rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 (7), a w szczególności art. 33 i 34 tego rozporządzenia dotyczącym zapisu połowów i nakładu połowowego oraz przekazywania danych dotyczących wyczerpania uprawnień do połowów. Niezbędne jest zatem określenie kodów, które mają być stosowane przez państwa członkowskie przy przesyłaniu Komisji danych dotyczących wyładunków stad podlegających niniejszemu rozporządzeniu.

(28) Zgodnie z opinią ICES należy utrzymać szczególny system zarządzania dobijakami i powiązanymi przyłowami w wodach Unii rejonów ICES 2a i 3a oraz podobszaru ICES 4. Zważywszy, że opinia naukowa ICES ma być dostępna dopiero w lutym 2021 r., do czasu wydania takiej opinii TAC i kwoty dla tego stada należy tymczasowo ustalić na poziomie zerowym.

(29) Unijny TAC dotyczący halibuta niebieskiego w międzynarodowych wodach podobszarów ICES 1 i 2 pozostaje bez uszczerbku dla stanowiska Unii w sprawie odpowiedniego udziału Unii w tych połowach.

(30) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) przyjęła środek ochronny dotyczący dwóch stad karmazynów w Morzu Irmingera i wodach z nim sąsiadujących, zakazując ukierunkowanych połowów z tych stad. Ponadto w celu zminimalizowania przyłowów zabroniono działalności połowowej w obszarze, w którym gromadzą się karmazyny. Ten środek NEAFC, oparty na opinii ICES dotyczącej zerowych połowów, należy wprowadzić do prawa Unii. NEAFC nie była w stanie przyjąć zalecenia dotyczącego karmazynów w podobszarach ICES 1 i 2. W odniesieniu do tego stada odpowiedni TAC należy ustalić zgodnie ze stanowiskiem Unii wyrażonym w ramach NEAFC.

(31) Z powodu pandemii COVID-19 doroczne posiedzenie Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) w 2020 r. zostało zastąpione korespondencyjnym procesem decyzyjnym, który rozpoczął się w październiku 2020 r. i powinien zakończyć się na początku stycznia 2021 r. Jednym z głównych celów tego procesu decyzyjnego było umożliwienie, w razie potrzeby, utrzymania, z niewielkimi dostosowaniami technicznymi, istniejących środków kończących się w 2020 r.

(32) Zalecenie ICCAT 19-04 w sprawie planu zarządzania zasobami tuńczyka błękitnopłetwego określa TAC jedynie na lata 2019 i 2020. W związku z ICCAT ma podjąć decyzję w odniesieniu poziomu TAC na rok 2021. Biorąc pod uwagę proces decyzyjny w 2020 r., zaproponowano zastosowanie się do opinii naukowej, w której zaleca się utrzymanie TAC na poziomie 36 000 ton. Chociaż wydaje się, że istnieje porozumienie co do poziomu TAC, występuje ryzyko, że ICCAT nie przyjmie go formalnie przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia. TAC należy zatem ustalić na tym poziomie, ale należy go jak najszybciej zmienić, jeżeli ICCAT przyjmie inny TAC.

(33) W trakcie procesu decyzyjnego ICCAT w 2020 r. Unia zaproponowała kompleksowy plan obejmujący TAC w celu natychmiastowego zaprzestania przełowienia stada rekina ostronosego w północnym Atlantyku, a także zestaw środków towarzyszących służących dalszemu zmniejszeniu jego śmiertelności. Wobec braku porozumienia w ramach ICCAT i w związku z dramatyczną sytuacją tego stada, a także biorąc pod uwagę, że Unia jest odpowiedzialna za dwie trzecie poziomu połowów, Unia powinna ustanowić jednostronny limit połowowy dla tego gatunku. Ten limit połowowy odpowiadałby udziałowi Unii w limicie wymaganym przez komitet naukowy na szczeblu ICCAT.

(34) Zalecenie ICCAT 17-04 w sprawie zasad kontroli odłowu w odniesieniu do tuńczyka białego w północnym Atlantyku określa TAC jedynie na lata 2018–2020. W związku z tym ICCAT ma podjąć decyzję w odniesieniu do poziomu TAC na rok 2021. Biorąc pod uwagę proces decyzyjny w 2020 r., zaproponowano zastosowanie się do opinii naukowej, zgodnie z którą nowy TAC powinien zostać ustalony w oparciu o obecne tymczasowe zasady kontroli odłowu wraz z proporcjonalnym zwiększeniem limitów połowowych i innych limitów tylko na jeden rok. Chociaż wydaje się, że istnieje porozumienie co do poziomu TAC, występuje ryzyko, że ICCAT nie przyjmie go formalnie przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia. TAC należy zatem ustalić na tym poziomie, ale należy go jak najszybciej zmienić, jeżeli ICCAT przyjmie inny TAC.

(35) Biorąc pod uwagę proces decyzyjny w 2020 r., ICCAT nie przyjęła jeszcze formalnie TAC dla opastuna, tuńczyka żółtopłetwego, marlina błękitnego i marlina białego. Chociaż wydaje się, że istnieje porozumienie co do poziomów TAC, występuje ryzyko, że ICCAT nie przyjmie ich formalnie przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia. TAC należy zatem ustalić na tym poziomie, ale należy je jak najszybciej zmienić, jeżeli ICCAT przyjmie inne TAC.

(36) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Strony Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki (CCAMLR) przyjęły na okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 30 listopada 2021 r. limity połowowe gatunków docelowych, jak i gatunków stanowiących przyłowy. Przy ustalaniu uprawnień do połowów na 2021 r. należy uwzględnić wykorzystanie kwot w 2020 r.

(37) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Komisja ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) utrzymała uprzednio przyjęte środki ochrony i zarządzania. Środki te należy dalej wprowadzać do prawa Unii.

(38) Doroczne posiedzenie Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku (SPRFMO) odbędzie się w dniach 21 stycznia – 1 lutego 2021 r. Do czasu tego dorocznego posiedzenia w obszarze objętym konwencją SPRFMO należy tymczasowo utrzymać obowiązujące środki.

(39) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) nie osiągnęła porozumienia w sprawie przedłużenia obowiązywania najnowszego środka dotyczącego tuńczyka tropikalnego, który to środek wygasł w dniu 31 grudnia 2020 r. W rezultacie od dnia 1 stycznia 2021 r. połowy tuńczyka tropikalnego we wschodnim Pacyfiku nie będą regulowane. W świetle określonej w WPRyb zasady ostrożności Unia powinna do czasu uzgodnienia przez IATTC nowego środka dotyczącego tuńczyka tropikalnego nadal stosować przepisy dotyczące tuńczyka tropikalnego określone w rozporządzeniu Rady (UE) 2020/123 (8).

(40) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT) potwierdziła TAC dla tuńczyka południowego na rok 2021, przyjęty na dorocznym posiedzeniu w 2016 r. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(41) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Organizacja Rybołówstwa Południowo-Wschodniego Atlantyku (SEAFO) postanowiła do czasu następnego dorocznego posiedzenia w 2021 r. stosować w 2021 r. TAC na 2020 r. w odniesieniu do głównych gatunków objętych zakresem jej kompetencji. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(42) Na dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Komisja ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) przedłużyła środki ochrony i zarządzania w odniesieniu do tuńczyków tropikalnych. Wyjaśniła również limity połowowe mające zastosowanie do unijnych taklowców poławiających opastuna. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(43) Na 42. dorocznym posiedzeniu w 2020 r. Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) przyjęła na 2021 r. szereg uprawnień do połowów w odniesieniu do niektórych stad w podobszarach 1–4 obszaru objętego konwencją NAFO. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(44) Na 7. spotkaniu Stron Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA) w 2020 r. utrzymano TAC przyjęte w 2019 r. dla stad objętych zakresem tego porozumienia. Środki te należy wprowadzić do prawa Unii.

(45) W odniesieniu do uprawnień do połowów krabów z gatunków należących do Chionoecetes spp. w obszarze wokół Svalbardu Traktat dotyczący Spitsbergu (Svalbard) z dnia 9 lutego 1920 r. (zwany dalej "traktatem paryskim z 1920 r.") przyznaje wszystkim jego stronom równy i niedyskryminacyjny dostęp do zasobów, w tym również w zakresie połowów. Stanowisko Unii w sprawie tego dostępu w odniesieniu do połowów krabów z gatunków należących do Chionoecetes spp. w obszarze szelfu kontynentalnego wokół Svalbardu zostało przedstawione w dwóch notach werbalnych skierowanych do Norwegii: z dnia 25 października 2016 r. i z dnia 24 lutego 2017 r. W celu zapewnienia, aby eksploatacja kraba śnieżnego w obszarze wokół Svalbardu była zgodna z niedyskryminacyjnymi zasadami zarządzania, które mogą zostać określone przez Norwegię posiadającą suwerenność i sprawującą jurysdykcję nad tym obszarem w ramach tego traktatu, należy ustalić liczbę statków upoważnionych do prowadzenia takich połowów. Przydział takich uprawnień do połowów między państwa członkowskie jest ograniczony do 2021 r. Przypomina się, że w Unii podstawowa odpowiedzialność za zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie prawem leży po stronie państw członkowskich bandery.

(46) Zgodnie z wydaną przez Unię deklaracją skierowaną do Boliwariańskiej Republiki Wenezueli w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach Unii w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli (9) należy ustalić dostępne dla Wenezueli uprawnienia do połowów lucjanowatych w wodach Unii.

(47) Z uwagi na fakt, że niektóre przepisy są stosowane w sposób ciągły, a także aby uniknąć braku pewności prawa w okresie między końcem 2021 r. a datą wejścia w życie rozporządzenia ustalającego uprawnienia do połowów na 2022 r., przepisy dotyczące zakazów i okresów zamkniętych zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny być nadal stosowane na początku 2022 r. do czasu wejścia w życie rozporządzenia ustalającego uprawnienia do połowów na 2022 r.

(48) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do upoważniania poszczególnych państw członkowskich do zarządzania przydziałami nakładu połowowego według systemu opartego na kilowatodniach. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10).

(49) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do przyznania dodatkowych dni przebywania na morzu za trwałe zaprzestanie działalności połowowej oraz za zwiększenie obecności obserwatorów naukowych, a także w odniesieniu do ustanowienia formatów arkuszy kalkulacyjnych służących do gromadzenia i przekazywania informacji dotyczących transferu dni przebywania na morzu między statkami pływającymi pod banderą państwa członkowskiego. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

(50) Aby uniknąć przerwy w działalności połowowej oraz zapewnić rybakom unijnym środki do życia, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących ograniczeń nakładów połowowych, które powinny mieć zastosowanie od dnia 1 lutego 2021 r., oraz niektórych przepisów dotyczących poszczególnych regionów, które powinny mieć konkretną datę rozpoczęcia stosowania. Ze względu na pilny charakter niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po opublikowaniu.

(51) Niektóre środki międzynarodowe, które ustanawiają lub ograniczają uprawnienia do połowów dla Unii, są przyjmowane przez stosowne regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (zwane dalej „RFMO”) pod koniec roku i zaczną obowiązywać przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia. Przepisy wprowadzające takie środki do prawa Unii powinny mieć zatem zastosowanie z mocą wsteczną. W szczególności – ze względu na to, że okres połowu w obszarze objętym konwencją CCAMLR trwa od dnia 1 grudnia do dnia 30 listopada, a co za tym idzie, niektóre uprawnienia do połowów lub zakazy w obszarze objętym konwencją CCAMLR ustanawia się na okres rozpoczynający się od dnia 1 grudnia 2020 r. – odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie od tej daty. Takie zastosowanie z mocą wsteczną pozostaje bez uszczerbku dla zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ członków CCAMLR zakaz poławiania w obszarze objętym konwencją CCAMLR bez upoważnienia.

(52) W związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii duża liczba stad staje się obecnie wspólnymi stadami. Komisja podejmie dwustronne konsultacje ze Zjednoczonym Królestwem, dwustronne konsultacje z Norwegią i trójstronne konsultacje ze Zjednoczonym Królestwem i Norwegią na podstawie projektu stanowiska Unii, który ma zostać zatwierdzony przez Radę. Konsultacje te nie zostały jeszcze zakończone, dlatego Rada powinna, w sposób zapewniający pełne poszanowanie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) oraz praw i obowiązków państw nadbrzeżnych, a także ich suwerenności i jurysdykcji, ustalić tymczasowe TAC, które mają być poławiane na wodach Unii i wodach międzynarodowych oraz wodach, do których statki unijne uzyskały dostęp od państw trzecich.

(53) Tymczasowe TAC powinny mieć na celu zapewnienie kontynuacji zrównoważonej działalności połowowej Unii do czasu zakończenia tych konsultacji zgodnie z ramami prawnymi Unii i jej zobowiązaniami międzynarodowymi lub, jeżeli nie będzie można ich zakończyć pomyślnie, do czasu ustalenia jednostronnych TAC Unii przez Radę w 2021 r. Te tymczasowe uprawnienia do połowów nie powinny w żadnym wypadku utrudniać ustalania ostatecznych uprawnień do połowów zgodnie z umowami międzynarodowymi, w szczególności z Umową o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (11), która jest tymczasowo stosowana od dnia 1 stycznia 2021 r. (12), i z wynikiem konsultacji, z ramami prawnymi Unii i opiniami naukowymi. Powinny one, jako podejście ogólne, odpowiadać 25 % udziału Unii w uprawnieniach do połowów ustalonych na 2020 r. Udział Unii w tych uprawnieniach do połowów został obliczony zgodnie z zasadą względnej stabilności oraz preferencjami haskimi. Podejście to pozostaje bez uszczerbku dla podejścia, które może zostać przyjęte w przyszłych umowach międzynarodowych. W bardzo ograniczonej liczbie przypadków należy stosować inny odsetek, jeżeli stada są poławiane głównie na początku roku lub gdy opinia naukowa wymaga poważnego zmniejszenia uprawnień do połowów. Unia skonsultowała się z odpowiednimi państwami trzecimi w sprawie podejścia do ustalania tymczasowych TAC.

(54) Z opinii naukowej wynika, że biomasa stada tarłowego labraksa w Morzu Celtyckim, kanale La Manche, Morzu Irlandzkim i w południowej części Morza Północnego (rejony ICES 4b, 4c, 7a oraz 7d–7h) zmniejszała się od 2009 r. i znajduje się obecnie poniżej MSY Btrigger i nieznacznie powyżej granicznego punktu odniesienia biomasy (Blim). Dzięki środkom podjętym przez Unię spadła śmiertelność połowowa, która jest obecnie poniżej wartości punktu FMSY. Liczebność uzupełnienia jest jednak niska i podlega fluktuacjom bez trendu od 2008 r. W związku z tym limity połowowe powinny być tymczasowo kontynuowane w oczekiwaniu na konsultacje z państwami trzecimi przy zapewnieniu, aby docelowa śmiertelność połowowa dla tego stada nie przekraczała MSY. Pod warunkiem że labraks w tym obszarze będzie stadem dzielonym z państwami trzecimi, należy ustanowić środki tymczasowe w odniesieniu do tego stada na pierwszy kwartał 2021 r. w oczekiwaniu na wyniki międzynarodowych negocjacji i konsultacji.

(55) W swojej opinii na 2021 r. ICES wskazuje, że stada dorsza atlantyckiego i witlinka w Morzu Celtyckim znajdują się poniżej Blim. W odniesieniu do tych stad podjęto już szczególne środki zaradcze na podstawie rozporządzenia (UE) 2020/123. Celem tych środków było przyczynienie się do odbudowy przedmiotowych stad. Środki dotyczące dorsza atlantyckiego służą poprawie selektywności poprzez nałożenie obowiązku używania narzędzi zapewniających niższy poziom przyłowów dorsza atlantyckiego w obszarach, w których połowy dorsza atlantyckiego są znaczące, co przyczynia się do zmniejszenia śmiertelności połowowej tego stada w przypadku połowów wielogatunkowych. Środki dotyczące witlinka obejmują techniczne zmiany cech narzędzi połowowych w celu zmniejszenia przyłowów witlinka. Zgodnie z art. 8 planu wieloletniego dla wód zachodnich, w przypadku gdy opinie naukowe wskazują, że biomasa tarłowa któregokolwiek ze stad, o których mowa w art. 1 ust. 1 tego planu, znajduje się poniżej Blim, mają zostać przyjęte dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu stada do poziomów wyższych niż poziom pozwalający uzyskać MSY. Te środki zaradcze mogą w szczególności obejmować zawieszenie ukierunkowanych połowów danego stada oraz odpowiednie zmniejszenie uprawnień do połowów w odniesieniu do tych stad lub innych stad w łowiskach, w których występują przyłowy dorsza atlantyckiego lub witlinka.

(56) Środki mające na celu zmniejszenie przyłowów dorszowatych są funkcjonalnie związane z TAC dla gatunków poławianych w połowach wielogatunkowych wraz z dorszowatymi (np. plamiaka, smuklicy, żabnicy i homarca), ponieważ bez tych środków poziomy TAC dla gatunków docelowych powinny zostać zmniejszone, aby zapewnić możliwość odbudowy stad dorszowatych. Proponuje się zatem przyjęcie tych środków również na 2021 r. przy uwzględnieniu ich dalszej oceny i prac podjętych przez państwa członkowskie wód północno-zachodnich.

(57) Zgodnie z procesem regionalizacji WPRyb państwa członkowskie wód północno-zachodnich przedstawiły wspólną rekomendację w sprawie szerszego zakresu szczególnych środków mających na celu zmniejszenie przyłowów dorsza atlantyckiego i witlinka w Morzu Celtyckim i obszarach z nim sąsiadujących w oparciu o środki zaradcze wprowadzone w 2020 r. W tej wspólnej rekomendacji uwzględniono również dodatkowe środki w zakresie selektywności mające na celu zmniejszenie przyłowów dorszowatych w Morzu Irlandzkim i na zachód od Szkocji, w oparciu o podobne środki wprowadzone w 2020 r.

(58) STECF uważa, że ogólnie proponowane środki są bardziej selektywne lub co najmniej tak samo selektywne jak środki techniczne określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 (13), a Komisja rozważa obecnie umieszczenie tych środków w akcie delegowanym opartym na tej wspólnej rekomendacji przedstawionej przez państwa członkowskie, które mają bezpośredni interes w zarządzaniu wodami północno-zachodnimi.

(59) Ponieważ środki te są bardziej kompleksowe i będą stosowane na stabilniejszej podstawie, funkcjonalnie powiązane środki techniczne powinny mieć zastosowanie jedynie w przypadku braku aktu delegowanego przyjętego zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/1241 i zmieniającego załącznik VI do tego rozporządzenia przez wprowadzenie odpowiednich środków technicznych dla wód północno-zachodnich.

(60) Uprawnienia do połowów należy stosować w pełnej zgodności z prawem Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1 Przedmiot 1. W niniejszym rozporządzeniu ustala się uprawnienia do połowów dostępne w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb. 2. Uprawnienia do połowów, o których mowa w ust. 1, obejmują: a) limity połowowe na 2021 r. oraz, w przypadkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, na 2022 r.; b) ograniczenia nakładu połowowego na 2021 r., z wyjątkiem ograniczeń nakładu połowowego określonych w załączniku II, które będą miały zastosowanie od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 31 stycznia 2022 r.; c) uprawnienia do połowów na okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 30 listopada 2021 r. w odniesieniu do niektórych stad obszaru objętego konwencją CCAMLR.

Artykuł 2 Zakres stosowania 1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących statków: a) unijnych statków rybackich; b) statków państw trzecich na wodach Unii. 2. Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do: a) połowów rekreacyjnych, w przypadku gdy takie połowy zostały wyraźnie wymienione w odpowiednich przepisach niniejszego rozporządzenia; oraz b) połowów komercyjnych prowadzonych z brzegu.

Artykuł 3 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Ponadto stosuje się następujące definicje: a) „statek państwa trzeciego” oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa trzeciego i zarejestrowany w państwie trzecim; b) „połowy rekreacyjne” oznaczają niekomercyjną działalność połowową, w przypadku której żywe zasoby morza są eksploatowane do celów, takich jak rekreacja, turystyka lub sport; c) „wody międzynarodowe” oznaczają wody niepodlegające suwerenności lub jurysdykcji jakiegokolwiek państwa; d) „całkowity dopuszczalny połów” (TAC) oznacza: (i) w przypadku połowów podlegających wyłączeniu z obowiązku wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 4–7 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 – ilość ryb, którą można wyładować każdego roku z poszczególnych stad; (ii) w przypadku wszystkich pozostałych połowów – ilość ryb, którą można odłowić każdego roku z poszczególnych stad; e) „kwota” oznacza część TAC przydzieloną Unii, państwu członkowskiemu lub państwu trzeciemu; f) „ocena analityczna” oznacza ilościową ocenę tendencji zachodzących w obrębie określonego stada, opartą na danych dotyczących biologii i eksploatacji stada, których jakość w świetle analizy naukowej okazała się wystarczająco wysoka, aby możliwe było wydanie opinii naukowej dotyczącej przyszłych połowów; g) „rozmiar oczek sieci” oznacza rozmiar oczek sieci rybackich zgodnie z definicją w art. 6 pkt 34 rozporządzenia (UE) 2019/1241; h) „unijny rejestr floty rybackiej” oznacza rejestr utworzony przez Komisję zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; i) „dziennik połowowy” oznacza dziennik, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; j) „boja instrumentalna” oznacza boję wyraźnie oznaczoną niepowtarzalnym numerem referencyjnym pozwalającym na identyfikację jej właściciela, wyposażoną w satelitarny system lokacyjny do monitorowania jej położenia; k) „boja w użyciu” oznacza każdą boję instrumentalną, uprzednio aktywowaną, włączoną i wykorzystywaną na morzu na dryfującym urządzeniu do sztucznej koncentracji ryb lub na dryfującej kłodzie, która to boja przesyła dane dotyczące lokalizacji oraz wszelkie inne dostępne informacje, takie jak szacunki echosondy.

Artykuł 4 Obszary połowowe Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje obszarów: a) „obszary ICES” (Międzynarodowej Rady Badań Morza) oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 218/2009 (14); b) „cieśnina Skagerrak” oznacza obszar geograficzny ograniczony od zachodu linią biegnącą od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji; c) „cieśnina Kattegat” oznacza obszar geograficzny ograniczony od północy linią biegnącą od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji, a od południa ograniczony linią biegnącą od Hasenøre do Gnibens Spids, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Gilbjerg Hoved do Kullen; d) „jednostka funkcjonalna 16 podobszaru ICES 7” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 53° 30’ N 15° 00’ W, — 53° 30’ N 11° 00’ W, — 51° 30’ N 11° 00’ W, — 51° 30’ N 13° 00’ W, — 51° 00’ N 13° 00’ W, — 51° 00’ N 15° 00’ W; e) „jednostka funkcjonalna 25 rejonu ICES 8c” oznacza morski obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 00’ N 9° 00’ W, — 43° 00’ N 10° 00’ W, — 43° 30’ N 10° 00’ W, — 43° 30’ N 9° 00’ W, — 44° 00’ N 9° 00’ W, — 44° 00’ N 8° 00’ W, — 43° 30’ N 8° 00’ W; f) „jednostka funkcjonalna 26 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 00’ N 8° 00’ W, — 43° 00’ N 10° 00’ W, — 42° 00’ N 10° 00’ W, — 42° 00’ N 8° 00’ W; g) „jednostka funkcjonalna 27 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 42° 00’ N 8° 00’ W, — 42° 00’ N 10° 00’ W, — 38° 30’ N 10° 00’ W, — 38° 30’ N 9° 00’ W, — 40° 00’ N 9° 00’ W, — 40° 00’ N 8° 00’ W; h) „jednostka funkcjonalna 30 rejonu ICES 9a” oznacza obszar geograficzny podlegający jurysdykcji Hiszpanii w Zatoce Kadyksu i w wodach przylegających do rejonu 9a; i) „jednostka funkcjonalna 31 rejonu ICES 8c” oznacza morski obszar geograficzny ograniczony loksodromą łączącą kolejno następujące pozycje: — 43° 30’ N 6° 00’ W, — 44° 00’ N 6° 00’ W, — 44° 00’ N 2° 00’ W, — 43° 30’ N 2° 00’ W; j) „Zatoka Kadyksu” oznacza obszar geograficzny rejonu ICES 9a na wschód od 7o 23’ 48″ W; k) „obszar objęty konwencją CCAMLR” (Komisji do spraw Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki) oznacza obszar geograficzny określony w art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 601/2004 (15); l) „obszary CECAF” (Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowym i Wschodnim Atlantyku) oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2009 (16); m) „obszar objęty konwencją IATTC” (Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego) oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji o wzmocnieniu Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego ustanowionej Konwencją pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki z 1949 r. (17); n) „obszar objęty konwencją ICCAT” (Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego) oznacza obszar geograficzny określony w Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego (18); o) „obszar podlegający kompetencji IOTC” (Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim) oznacza obszar geograficzny określony w Umowie o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (19); p) „obszary NAFO” (Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku) oznaczają obszary geograficzne określone w załączniku III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 217/2009 (20); q) „obszar objęty konwencją SEAFO” (Organizacji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku) oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi w południowo-wschodnim Oceanie Atlantyckim (21); r) „obszar objęty porozumieniem SIOFA” (Porozumieniem w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego) oznacza obszar geograficzny określony w Porozumieniu w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (22); s) „obszar objęty konwencją SPRFMO” (Regionalnej Organizacji ds. Zarządzania Rybołówstwem na Południowym Pacyfiku) oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji w sprawie ochrony pełnomorskich zasobów rybnych na południowym Oceanie Spokojnym i zarządzania nimi (23); t) „obszar objęty konwencją WCPFC” (Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku) oznacza obszar geograficzny określony w Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami ryb masowo migrujących w zachodnim i środkowym Pacyfiku (24); u) „obszar pełnomorski Morza Beringa” oznacza pełnomorski obszar geograficzny Morza Beringa leżący poza zasięgiem 200 mil morskich od linii podstawowych, od których mierzy się szerokość wód terytorialnych państw nadbrzeżnych leżących nad Morzem Beringa; v) „obszar podlegający jednocześnie IATTC i WCPFC” oznacza obszar geograficzny wyznaczony przez następujące granice: — 150o W, — 130o W, — 4o S, — 50o S.

TYTUŁ II

UPRAWNIENIA DO POŁOWÓW DLA UNIJNYCH STATKÓW RYBACKICH

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 5 TAC i przydziały 1. TAC dla unijnych statków rybackich w wodach Unii lub w niektórych wodach nienależących do Unii oraz podział tych TAC między państwa członkowskie, a także, w stosownych przypadkach, warunki funkcjonalnie z nimi związane określono w załączniku I. 2. Unijne statki rybackie mogą zostać upoważnione do połowów – w granicach TAC określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia – w wodach, na których jurysdykcję w zakresie rybołówstwa sprawują Wyspy Owcze, Grenlandia i Norwegia, oraz w wodach obszaru połowowego wokół Jan Mayen, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 22 niniejszego rozporządzenia, w części A załącznika V do niniejszego rozporządzenia oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2403 (25) i przepisach wykonawczych do niego. 3. Unijne statki rybackie mogą zostać upoważnione do połowów – w granicach TAC określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia – w wodach, na których jurysdykcję w zakresie rybołówstwa sprawuje Zjednoczone Królestwo, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 22 niniejszego rozporządzenia oraz w rozporządzeniu (UE) 2017/2403 i przepisach wykonawczych do niego.

Artykuł 6 Wielkości TAC ustalane przez państwa członkowskie 1. W odniesieniu do niektórych stad ryb TAC są ustalane przez zainteresowane państwo członkowskie. Stada te określono w załączniku I. 2. TAC, które są ustalane przez państwo członkowskie, muszą: a) być zgodne z zasadami i przepisami WPRyb, w szczególności z zasadą zrównoważonej eksploatacji stada; oraz b) prowadzić: (i) jeżeli ocena analityczna jest dostępna – do eksploatacji stada, która będzie z jak największym prawdopodobieństwem zgodna z MSY; lub (ii) jeżeli ocena analityczna jest niedostępna lub niepełna – do eksploatacji stada zgodnej z ostrożnościowym podejściem do zarządzania rybołówstwem. 3. Do dnia 15 marca 2021 r. każde zainteresowane państwo członkowskie przedłoży Komisji następujące informacje: a) przyjęte TAC; b) zgromadzone i ocenione przez zainteresowane państwo członkowskie dane, na podstawie których ustalono wysokość przyjętych TAC; c) szczegółowe wyjaśnienie zgodności przyjętych TAC z ust. 2.

Artykuł 7 Stosowanie tymczasowych TAC 1. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu w tabeli określającej uprawnienia do połowów zawartej w załączniku IA lub IB uprawnienia do połowów w tej tabeli są tymczasowe i stosuje się je od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2021 r. Te tymczasowe uprawnienia do połowów pozostają bez uszczerbku dla ustalania ostatecznych uprawnień do połowów na 2021 r. zgodnie z wynikami międzynarodowych negocjacji lub konsultacji, opinią naukową, mającymi zastosowanie przepisami rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i odpowiednimi planami wieloletnimi. 2. Statki unijne mogą poławiać stada zgodnie z tymczasowymi uprawnieniami do połowów, o których mowa w ust. 1, w wodach Unii i wodach międzynarodowych oraz w wodach państw trzecich, które przyznały statkom unijnym dostęp do swoich wód.

Artykuł 8 Warunki wyładunku połowów i przyłowów 1. Połowy niepodlegające obowiązkowi wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 zatrzymuje się na statku lub wyładowuje wyłącznie w przypadku, gdy: a) zostały dokonane przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego dysponującego określoną kwotą, która nie została wyczerpana; lub b) stanowią część kwoty unijnej, której nie przydzielono państwom członkowskim w ramach kwot i która nie została wyczerpana. 2. Stada gatunków niedocelowych w bezpiecznych granicach biologicznych, o których mowa w art. 15 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia do celów odstępstwa od obowiązku odliczania połowów od odpowiednich kwot przewidzianych w tym artykule.

Artykuł 9 Mechanizm wymiany kwot w odniesieniu do TAC dla nieuniknionych przyłowów w odniesieniu do obowiązku wyładunku 1. Aby uwzględnić wprowadzenie obowiązku wyładunku oraz udostępnić kwoty niektórych przyłowów państwom członkowskim nieposiadającym takich kwot dla niektórych przyłowów, do TAC określonych w załączniku IA stosuje się mechanizm wymiany kwot określony w ust. 2–5. 2. 6 % każdej kwoty w ramach tymczasowego TAC dla dorsza atlantyckiego w Morzu Celtyckim, dorsza atlantyckiego na zachód od Szkocji, witlinka w Morzu Irlandzkim i gładzicy w rejonach 7h, 7j oraz 7k, a także 3 % każdej kwoty w ramach tymczasowego TAC dla witlinka na zachód od Szkocji, przyznanych każdemu z państw członkowskich, udostępnia się w ramach rezerwy na wymiany kwot, która zostanie otwarta z dniem 1 stycznia 2021 r. Państwa członkowskie nieposiadające kwot mają wyłączny dostęp do rezerwy na wymiany kwot do dnia 31 marca 2021 r. 3. Ilości uzyskane z tej rezerwy nie mogą być przedmiotem wymiany ani nie mogą zostać przeniesione na kolejny rok. Wszelkie niewykorzystane ilości zostaną po dniu 31 marca 2021 r. zwrócone tym państwom członkowskim, które pierwotnie wniosły wkład w rezerwę na wymiany kwot. 4. Kwoty przewidziane w zamian wybiera się najlepiej z wykazu TAC wskazanych przez każde z państw członkowskich wnoszące wkład do rezerwy zgodnie z wykazem w dodatku do załącznika IA. 5. Kwoty, o których mowa w ust. 4, muszą mieć równoważną wartość handlową zgodnie z rynkowym kursem walut lub innymi wzajemnie akceptowanymi kursami wymiany. Jeżeli nie ma innych opcji, równoważną wartość handlową ustala się zgodnie ze średnimi cenami w Unii w roku poprzednim podanymi przez Europejskie Centrum Monitorowania Rynku Produktów Rybołówstwa i Akwakultury. 6. W przypadkach, gdy mechanizm wymiany kwot określony w ust. 2–5 niniejszego artykułu nie pozwala państwom członkowskim na pokrycie w podobnym zakresie ich nieuniknionych przyłowów, państwa członkowskie dążą do uzgodnienia wymiany kwot na podstawie art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 przy zapewnieniu równoważnej wartości handlowej wymienianych kwot.

Artykuł 10 Ograniczenia nakładu połowowego w rejonie ICES 7e 1. W odniesieniu do okresów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), w załączniku II określono aspekty techniczne praw i obowiązków związane z załącznikiem II w odniesieniu do zarządzania stadem soli w rejonie ICES 7e. 2. Komisja może w drodze aktów wykonawczych przydzielić wnioskującemu państwu członkowskiemu określoną liczbę dni na morzu oprócz tych, o których mowa w załączniku II pkt 5, w ciągu których statek może zostać upoważniony przez swoje państwo członkowskie bandery do przebywania w rejonie ICES 7e, gdy posiada na pokładzie jakiekolwiek narzędzie regulowane, na podstawie takiego wniosku złożonego przez to państwo członkowskie, zgodnie z pkt 7.4 tego załącznika. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2. 3. Komisja może w drodze aktów wykonawczych przydzielić wnioskującemu państwu członkowskiemu maksymalnie trzy dni między dniem 1 lutego 2021 r. a dniem 31 stycznia 2022 r. oprócz tych, o których mowa w załączniku II pkt 5, w ciągu których statek może przebywać w rejonie ICES 7e na podstawie rozszerzonego programu obecności obserwatorów naukowych, o którym mowa w pkt 8.1 tego załącznika. Przydział taki odbywa się na podstawie opisu przedłożonego przez państwo członkowskie zgodnie z pkt 8.3 załącznika II i po konsultacji ze STECF. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

Artykuł 11 Środki dotyczące połowów labraksa 1. Zabrania się unijnym statkom rybackim, a także w odniesieniu do wszelkich połowów komercyjnych prowadzonych z brzegu, poławiania labraksa w rejonach ICES 4b i 4c oraz w podobszarze ICES 7. Zabrania się zatrzymywania, przeładunku, przemieszczania lub wyładunku labraksa złowionego w tym obszarze. 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w styczniu 2021 r. w rejonach ICES 4b, 4c, 7d, 7e, 7f i 7h unijne statki rybackie mogą poławiać labraksa, a także zatrzymywać, przeładowywać, przemieszczać lub wyładowywać labraksa złowionego w tych obszarach przy użyciu następujących narzędzi oraz w ramach następujących limitów: a) przy użyciu włoków dennych (26): dla nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 520 kg na dwa miesiące i 5 % masy całkowitych połowów organizmów morskich na pokładzie złowionych przez ten statek w przeliczeniu na rejs połowowy; b) przy użyciu niewodów (27): dla nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 520 kg na dwa miesiące i 5 % masy całkowitych połowów organizmów morskich na pokładzie złowionych przez ten statek w przeliczeniu na rejs połowowy; c) przy użyciu haczyków i lin (28): nie więcej niż 1,43 tony na statek; d) przy użyciu stawnych sieci skrzelowych (29): w odniesieniu do nieuniknionych przyłowów nieprzekraczających 0,35 tony na statek. Odstępstwa określone w akapicie pierwszym mają zastosowanie do unijnych statków rybackich, które w okresie od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2016 r. odnotowały połowy labraksa: w odniesieniu do lit. c) zapisane połowy haczykowe, a w odniesieniu do lit. d) zapisane połowy za pomocą stawnych sieci skrzelowych. W przypadku zastąpienia unijnego statku rybackiego państwa członkowskie mogą zezwolić, aby odstępstwo miało zastosowanie do innego statku rybackiego, pod warunkiem że liczba unijnych statków rybackich objętych odstępstwem oraz ich łączna zdolność połowowa nie ulegną zwiększeniu. 3. Limitów połowowych określonych w ust. 2 nie można przenosić między statkami, a w przypadku gdy zastosowanie ma limit miesięczny – między miesiącami. Dla unijnych statków rybackich poławiających w jednym miesiącu kalendarzowym za pomocą więcej niż jednego narzędzia stosuje się najniższy limit połowowy określony w ust. 2 dla któregokolwiek z narzędzi. Nie później niż 15 dni po zakończeniu każdego miesiąca państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszystkie połowy labraksa w podziale na rodzaje narzędzi. 4. Francja i Hiszpania zapewniają, aby śmiertelność połowowa stada labraksa w rejonach ICES 8a i 8b wynikająca z prowadzonych przez te państwa połowów komercyjnych i rekreacyjnych nie przekraczała wartości punktu FMSY, co odpowiada 3 108 tonom całkowitych połowów, zgodnie wymogiem art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/472. 5. W połowach rekreacyjnych, w tym prowadzonych z brzegu, w rejonach ICES 4b, 4c, 6a, 7a–7k: a) od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego dozwolone są wyłącznie połowy labraksa typu „złów i wypuść”, na wędkę lub wędę ręczną. W tym okresie zabrania się zatrzymywania, przemieszczania, przeładunku lub wyładunku labraksa złowionego w tym obszarze; b) od dnia 1 marca do dnia 31 marca dozwolone jest łowienie i zatrzymywanie nie więcej niż dwóch osobników labraksa na rybaka dziennie; minimalny rozmiar zatrzymanego labraksa wynosi 42 cm. Lit. b) akapitu pierwszego nie ma zastosowania do sieci stawnych, których nie wolno używać do połowu lub zatrzymywania labraksa w okresie, o którym mowa w tej literze. 6. W ramach połowów rekreacyjnych, w tym prowadzonych z brzegu, w rejonach ICES 8a i 8b dozwolone jest łowienie i zatrzymywanie maksymalnie dwóch osobników labraksa na rybaka dziennie. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do sieci stawnych, których nie wolno używać do połowu lub zatrzymywania labraksa. 7. Ust. 5 i 6 pozostają bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych środków krajowych w zakresie połowów rekreacyjnych.

Artykuł 12 Środki dotyczące połowów węgorza europejskiego w wodach Unii obszaru ICES Wszelkie połowy ukierunkowane, przypadkowe i rekreacyjne węgorza europejskiego są zabronione w wodach Unii obszaru ICES i w wodach słonawych, takich jak estuaria, laguny przybrzeżne i wody przejściowe, w okresie obejmującym trzy kolejne miesiące, który zostanie ustalony przez każde zainteresowane państwo członkowskie między dniem 1 sierpnia 2021 r. a dniem 28 lutego 2022 r. Nie później niż w dniu 1 czerwca 2021 r. państwa członkowskie powiadomią Komisję o ustalonym okresie.

Artykuł 13 Przepisy szczególne dotyczące przydziału uprawnień do połowów 1. Przydział uprawnień do połowów dla państw członkowskich określony w niniejszym rozporządzeniu pozostaje bez uszczerbku dla: a) wymian dokonywanych na podstawie art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; b) odliczeń i ponownych przydziałów dokonywanych na podstawie art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; c) ponownych przydziałów dokonywanych na podstawie art. 12 i 47 rozporządzenia Rady (UE) 2017/2403; d) dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96 i art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; e) ilości zatrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 i art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; f) odliczeń dokonywanych na podstawie art. 105, 106 i 107 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009; g) transferów i wymian kwot na podstawie art. 23 niniejszego rozporządzenia. 2. Stada, które podlegają TAC przezornościowym lub analitycznym, określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia na potrzeby ustalanych z roku na rok warunków zarządzania TAC i kwotami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 847/96. 3. O ile w załączniku I do niniejszego rozporządzenia nie określono inaczej, art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96 ma zastosowanie do stad podlegających TAC przezornościowemu, a art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 4 tego rozporządzenia – do stad podlegających TAC analitycznemu. 4. Art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96 nie mają zastosowania, w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z obejmującej kolejny rok elastyczności przewidzianej w art. 15 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

Artykuł 14 Okresy zamknięte dla połowów dobijaków Od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2021 r. w rejonach ICES 2a i 3a oraz podobszarze ICES 4 zabrania się komercyjnych połowów dobijaków włokiem dennym, niewodem lub podobnymi narzędziami ciągnionymi o rozmiarze oczek sieci mniejszym niż 16 mm.

Artykuł 15 Środki techniczne w odniesieniu do dorsza atlantyckiego i witlinka w Morzu Celtyckim 1. Następujące środki mają zastosowanie do statków unijnych poławiających przy użyciu włoków dennych i niewodów w rejonach ICES 7f i 7g, w części rejonu ICES 7h na północ od 49° 30′ N i w części rejonu ICES 7j na północ od 49° 30′ N i na wschód od 11° W: a) statki unijne poławiające przy użyciu włoków dennych lub niewodów korzystają z narzędzia o jednym z następujących rozmiarów oczek: (i) worek włoka o rozmiarze 110 mm z panelem sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 120 mm, (ii) worek włoka typu T90 o rozmiarze 100 mm, (iii) worek włoka o rozmiarze 120 mm, (iv) worek włoka o rozmiarze 100 mm z panelem sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 160 mm; b) oprócz środków, o których mowa w lit. a), statki unijne poławiające przy użyciu włoków dennych, których połowy mierzone przed jakimikolwiek odrzutami obejmują w co najmniej 20 % plamiaka, stosują: (i) narzędzia połowowe skonstruowane z odstępem co najmniej jednego metra między liną połowową a elementem dennym, lub (ii) wszelkie środki o udowodnionej przynajmniej równoważnej selektywności przy unikaniu połowów dorsza atlantyckiego, zgodnie z oceną przeprowadzoną przez ICES lub STECF, i zatwierdzone przez Komisję. 2. Państwa członkowskie mogą wyłączyć ze stosowania ust. 1 lit. b) statki poławiające przy użyciu włoków dennych, których połowy mierzone przed jakimikolwiek odrzutami obejmują w mniej niż 1,5 % dorsza atlantyckiego, pod warunkiem że od dnia 1 lipca 2021 r. statki te podlegają stopniowemu zwiększeniu obecności obserwatorów na morzu do co najmniej 20 % wszystkich rejsów połowowych. 3. Statkom unijnym poławiającym przy użyciu włoków dennych i niewodów w rejonach ICES 7f–7k i w obszarze na zachód od 5° W w rejonie ICES 7e zabrania się połowów, chyba że stosują one worek włoka o minimalnym rozmiarze co najmniej 100 mm. Ten wymóg dotyczący minimalnego rozmiaru oczek worka włoka nie ma jednak zastosowania do statków, których przyłowy dorsza atlantyckiego nie przekraczają 1,5 %, zgodnie z oceną przeprowadzoną przez STECF, w przypadku połowów prowadzonych poza obszarami, o których mowa w ust. 1. 4. Środki, o których mowa w ust. 3, mają zastosowanie do statków unijnych poławiających przy użyciu włoków dennych i niewodów w rejonach ICES 7b i 7c od dnia 1 czerwca 2021 r. Statki unijne prowadzące połowy na tych obszarach mogą również stosować inne narzędzia połowowe, które zgodnie z oceną przeprowadzoną przez STECF prowadzą do uzyskania takich samych lub lepszych właściwości w zakresie selektywności w wielogatunkowych połowach gatunków dennych co narzędzie o minimalnym rozmiarze oczek worka włoka co najmniej 100 mm, i które zostały zatwierdzone przez Komisję. 5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w rejonach ICES 7f, 7g, w części rejonu ICES 7h na północ od 49° 30′ N i w części rejonu ICES 7j na północ od 49° 30′ N i na wschód od 11° W: a) statki poławiające włokami dennymi lub niewodami, których połowy obejmują w ponad 30 % homarca, korzystają z jednego z następujących wariantów narzędzi: (i) panel sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 300 mm; statki o długości całkowitej poniżej 12 metrów mogą jednak wykorzystywać panel sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 200 mm; (ii) panel Seltra; (iii) kratownica sortująca o rozstawie prętów 35 mm zgodnie z definicją w części B załącznika VI do rozporządzenia (UE) 2019/1241 lub podobna kratownica sieciowa „NetGrid”; (iv) worek włoka o rozmiarze 100 mm z panelem sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 100 mm; (v) podwójny worek włoka z przedłużeniem o rozmiarze oczek sieci T90 wynoszącym co najmniej 90 mm wyposażony w panel separacyjny o maksymalnym rozmiarze oczek 300 mm; b) statki poławiające włokami dennymi lub niewodami, których połowy obejmują w ponad 55 % witlinka lub łącznie w ponad 55 % żabnicę, morszczuka europejskiego lub smuklicę, korzystają z jednego z następujących wariantów narzędzi: (i) worek włoka o rozmiarze 100 mm z panelem sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 100 mm; (ii) worek włoka typu T90 o rozmiarze 100 mm z przedłużaczem. 6. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i art. 27 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/1241 udziały procentowe połowów oblicza się jako odsetek masy w relacji pełnej wszystkich żywych zasobów morza wyładowanych po każdym rejsie połowowym.

Artykuł 16 Środki techniczne w Morzu Irlandzkim Następujące środki mają zastosowanie do unijnych statków rybackich poławiających włokami dennymi lub niewodami w rejonie ICES 7a (Morze Irlandzkie): a) statki poławiające włokami dennymi lub niewodami z workiem włoka o rozmiarze oczek sieci co najmniej 70 mm i mniejszej niż 100 mm oraz o połowach obejmujących w ponad 30 % homarca korzystają z jednego z następujących wariantów narzędzi: (i) panel sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 300 mm; statki o długości całkowitej poniżej 12 metrów mogą jednak wykorzystywać panel sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 200 mm; (ii) panel Seltra; (iii) kratownica sortująca o rozstawie prętów 35 mm; (iv) kratownica sieciowa „CEFAS NetGrid” opracowana przez Centre for Environment, Fisheries and Aquaculture Science (CEFAS); (v) włok z panelem flip flap; b) statki o długości całkowitej co najmniej 12 metrów poławiające włokami dennymi lub niewodami, których połowy obejmują łącznie w ponad 10 % plamiaka, dorsza atlantyckiego i rajokształtne, wykorzystują worek włoka o rozmiarze 120 mm; c) statki o długości całkowitej co najmniej 12 metrów poławiające włokami dennymi lub niewodami, których połowy obejmują łącznie w poniżej 10 % plamiaka, dorsza atlantyckiego i rajokształtne, wykorzystują worek włoka o rozmiarze oczek sieci 100 mm z panelem sieci o oczkach kwadratowych o rozmiarze 100 mm. Akapit pierwszy lit. c) nie ma zastosowania do statków, których połowy obejmują w ponad 30 % homarca lub w ponad 85 % przegrzebki grzebieniowate (Aequipecten opercularis).

Artykuł 17 Środki techniczne w wodach na zachód od Szkocji Następujące środki mają zastosowanie do unijnych statków rybackich poławiających włokami dennymi lub niewodami w rejonach ICES 6a i 5b w wodach Unii, na wschód od 12°W (na zachód od Szkocji) w połowach homarca (Nephrops norvegicus): a) statki wykorzystują panel sieci o oczkach kwadratowych (pozycja niezmieniona) o rozmiarze co najmniej 300 mm w przypadku statków stosujących worek włoka o rozmiarze oczek sieci mniejszym niż 100 mm; w przypadku statków o długości całkowitej poniżej 12 m lub mocy silnika 200 kW lub mniejszej całkowita długość panelu może jednak wynosić 2 m, a panel – 200 mm; b) statki, których połowy obejmują w ponad 30 % homarca, wykorzystują panel sieci o oczkach kwadratowych (pozycja niezmieniona) o rozmiarze co najmniej 160 mm w przypadku statków stosujących worek włoka o rozmiarze 100–119 mm.

Artykuł 18 Środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego w Morzu Północnym 1. Obszary zamknięte dla połowów, z wyjątkiem połowów przy użyciu narzędzia do połowów pelagicznych (okrężnic i włoków), oraz okresy, w których zamknięcia mają zastosowanie, są określone w załączniku IV. 2. Zakazuje się statkom prowadzenia połowów przy użyciu włoków dennych i niewodów o minimalnym rozmiarze oczek sieci wynoszącym co najmniej 70 mm w rejonach ICES 4a i 4b lub co najmniej 90 mm w rejonie ICES 3a oraz przy użyciu takli (30) w wodach Unii w rejonie ICES 4a, na północ od 58° 30′ 00′′ N i na południe od 61° 30′ 00′′ N oraz w wodach Unii rejonów ICES 3a.20 (cieśnina Skagerrak), 4a i 4b, na północ od 57° 00′ 00′′ N i na wschód od 5° 00′ 00′′ E. 3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 statki rybackie, o których mowa w tym ustępie, mogą dokonywać połowów w obszarach, o których mowa w tym ustępie, pod warunkiem że spełniają co najmniej jedno z następujących kryteriów: a) odsetek połowów dorsza atlantyckiego nie przekracza 5 % całkowitych połowów na rejs połowowy; uznaje się, że statki, których odsetek połowów dorsza atlantyckiego w latach 2017–2019 nie przekroczył 5% ich całkowitych połowów, spełniły to kryterium, pod warunkiem że kontynuują stosowanie tego samego narzędzia, które stosowały w tym okresie; założenie to może zostać wycofane; b) stosuje się regulowane i wysoce selektywne włoki denne lub niewody, co zgodnie z badaniem naukowym prowadzi do ograniczenia połowów dorsza atlantyckiego o co najmniej 30 % w porównaniu ze statkami poławiającymi przy użyciu narzędzi połowowych o podstawowym rozmiarze oczek sieci dla narzędzi ciągnionych określonym w części B pkt 1.1 załącznika V do rozporządzenia (UE) 2019/1241; takie badania mogą być oceniane przez STECF; w przypadku negatywnej oceny dokonanej przez STECF narzędzia te nie mogą być dłużej uznawane za dopuszczone do stosowania w obszarach, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu; c) w przypadku statków prowadzących połowy przy użyciu włoków dennych i niewodów o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 100 mm (TR1) stosuje się następujące wysoce selektywne narzędzia: (i) włoki typu belly trawl o minimalnym rozmiarze oczek gardzieli włoka wynoszącym 600 mm, (ii) podniesioną linę połowową (0,6 m), (iii) poziomy panel przesiewający z płatem wyjściowym o dużym rozmiarze oczek sieci; d) w przypadku statków prowadzących połowy przy użyciu włoków dennych i niewodów o rozmiarze oczek sieci równym lub większym niż 70 mm – w rejonie ICES 4a – i 90 mm – w rejonie ICES 3a – oraz mniejszym niż 100 mm (TR2) stosuje się następujące wysoce selektywne narzędzia: (i) poziomą kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 50 mm oddzielającym ryby płastugokształtne i dorszokształtne, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb dorszokształtnych, (ii) panel Seltra o oczkach kwadratowych o rozmiarze 300 mm, (iii) kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 35 mm, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb; e) statki podlegają krajowemu planowi unikania połowów dorsza atlantyckiego, którego celem jest, aby dzięki środkom przestrzennym lub technicznym lub ich kombinacji połowy dorsza atlantyckiego były utrzymywane na poziomie zgodnym ze śmiertelnością połowową odpowiadającą ustalonym uprawnieniom do połowów. Takie plany powinny nie później niż dwa miesiące po ich wdrożeniu zostać ocenione przez STECF – w przypadku państw członkowskich – i przez odpowiedni krajowy organ naukowy – w przypadku państw trzecich – oraz, w przypadku gdy zostanie to uznane za konieczne, dalej zmienione, jeżeli z takich ocen będzie wynikało, że cel krajowego planu unikania połowów dorsza atlantyckiego nie zostanie osiągnięty. 4. Państwa członkowskie wzmacniają monitorowanie i kontrolę statków, o których mowa w ust. 2, oraz nadzór nad tymi statkami, aby kontrolować zgodność z warunkami określonymi w ust. 3 lit. a)–e). 5. Środki przewidziane w niniejszym artykule nie mają zastosowania do operacji połowowych prowadzonych wyłącznie na potrzeby badań naukowych, pod warunkiem że badania te są prowadzone z zachowaniem pełnej zgodności z warunkami określonymi w art. 25 rozporządzenia (UE) 2019/1241.

Artykuł 19 Środki zaradcze w odniesieniu do dorsza atlantyckiego w cieśninie Kattegat 1. Statki unijne poławiające w cieśninie Kattegat przy użyciu włoków dennych (kody narzędzi: OTB, OTT, OT, TBN, TBS, TB, TX i PTB) o minimalnym rozmiarze oczek sieci wynoszącym 70 mm stosują jedno z następujących narzędzi selektywnych: a) kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 35 mm, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb; b) kratownicę sortującą o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 50 mm oddzielającym ryby płastugokształtne i dorszokształtne, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb dorszokształtnych; c) panel Seltra o oczkach kwadratowych o rozmiarze 300 mm; d) regulowane wysoce selektywne narzędzie, którego właściwości techniczne zapewniają – zgodnie z badaniem naukowym ocenionym przez STECF – połowy dorsza atlantyckiego poniżej 1,5 %, jeżeli jest to jedyne narzędzie na pokładzie. 2. Statki unijne, które biorą udział w planie odnośnego państwa członkowskiego i mają zainstalowane działające urządzenie do w pełni udokumentowanych połowów, mogą stosować narzędzie, które jest zgodne z częścią B załącznika V do rozporządzenia (UE) 2019/1241. Zainteresowane państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz tych statków. 3. Środki przewidziane w niniejszym artykule nie mają zastosowania do operacji połowowych prowadzonych wyłącznie na potrzeby badań naukowych, pod warunkiem że badania te są prowadzone z zachowaniem pełnej zgodności z warunkami określonymi w art. 25 rozporządzenia (UE) 2019/1241.

Artykuł 20 Gatunki objęte zakazem połowów 1. Unijnym statkom rybackim zabrania się połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku następujących gatunków: a) rai promienistej (Raja radiata) w wodach Unii rejonów ICES 2a, 3a i 7d oraz podobszaru ICES 4; b) beryksa wspaniałego (Beryx splendens) w podobszarze NAFO 6; c) kolenia czerwonego (Centrophorus squamosus) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; d) kolenia iberyjskiego (Centroscymnus coelolepis) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; e) liksy (Dalatias licha) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; f) kolenia kolcobrodego (Deania calcea) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; g) kompleksu gatunków (Dipturus cf. flossada i Dipturus cf. intermedia) rai gładkiej (Dipturus batis) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszarów ICES 3, 4, 6, 7, 8, 9 i 10; h) kolczaka wielkiego (Etmopterus princeps) w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1 i 14; i) rekina szarego (Galeorhinus galeus) w przypadku połowów taklami w wodach Unii rejonu ICES 2a oraz podobszaru ICES 4 oraz w wodach Unii i wodach międzynarodowych podobszarów ICES 1, 5, 6, 7, 8, 12 i 14; j) żarłacza śledziowego (Lamna nasus) we wszystkich wodach; k) rai nabijanej (Raja clavata) w wodach Unii rejonu ICES 3a; l) rai bruzdowanej (Raja undulata) w wodach Unii podobszarów ICES 6 i 10; m) rekina wielorybiego (Rhincodon typus) we wszystkich wodach; n) rochy (Rhinobatos rhinobatos) w Morzu Śródziemnym; o) kolenia pospolitego (Squalus acanthias) w wodach Unii podobszarów ICES 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, z wyjątkiem programów unikania określonych w załączniku IA. 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Należy je niezwłocznie uwolnić.

Artykuł 21 Przekazywanie danych Państwa członkowskie, przedkładając Komisji, na podstawie art. 33 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, dane dotyczące wyładunków ilości złowionych ze stad i dotyczące nakładu połowowego, stosują kody stad określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ II

Upoważnienia do połowów w wodach państw trzecich

Artykuł 22 Upoważnienia do połowów 1. Maksymalną liczbę upoważnień do połowów dla unijnych statków rybackich w wodach państwa trzeciego określono, w stosownych przypadkach, w załączniku V część A. 2. W przypadku gdy jedno państwo członkowskie przekazuje innemu państwu członkowskiemu kwotę („swap”) w odniesieniu do obszarów połowowych określonych w części A załącznika V do niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, transfer obejmuje odpowiednie przekazanie upoważnień do połowów i jest zgłaszany Komisji. Nie można jednak przekroczyć całkowitej liczby upoważnień do połowów dla każdego obszaru połowowego, określonej w części A załącznika V do niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ III

Uprawnienia do połowów w wodach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 23 Transfery i wymiany kwot 1. W przypadku gdy na podstawie przepisów regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) dozwolone są transfery lub wymiany kwot między umawiającymi się stronami RFMO, dane państwo członkowskie (zwane dalej „zainteresowanym państwem członkowskim”) może prowadzić rozmowy z umawiającą się stroną RFMO oraz w stosownych przypadkach ustalać możliwe zakresy planowanych transferów lub wymian kwot. 2. Po powiadomieniu Komisji przez zainteresowane państwo członkowskie Komisja może zatwierdzić zakres planowanych transferów lub wymian kwot, które były przedmiotem rozmów tego państwa członkowskiego z odnośną umawiającą się stroną RFMO. Następnie Komisja bez zbędnej zwłoki wyraża zgodę na dokonanie takiego transferu lub takiej wymiany kwot z odnośną umawiającą się stroną RFMO. Komisja powiadamia sekretariat RFMO o uzgodnionym transferze lub uzgodnionej wymianie kwot zgodnie z przepisami tej organizacji. 3. Komisja informuje państwa członkowskie o uzgodnionym transferze lub uzgodnionej wymianie kwot. 4. Uprawnienia do połowów otrzymane od odnośnej umawiającej się strony RFMO lub przekazane jej w ramach transferu lub wymiany kwot uznawane są za kwoty przydzielone zainteresowanemu państwu członkowskiemu lub odliczane od przydziału zainteresowanego państwa członkowskiego od momentu, w którym transfer lub wymiana kwot zostaną przeprowadzone zgodnie z warunkami porozumienia osiągniętego z odnośną umawiającą się stroną RFMO lub zgodnie z przepisami odnośnej RFMO, zależnie od przypadku. Taki przydział nie może zmienić istniejącego klucza rozdziału do celów przydzielania uprawnień do połowów między państwami członkowskimi zgodnie z zasadą względnej stabilności działalności połowowej. 5. Niniejszy artykuł stosuje się do dnia 31 stycznia 2022 r. w odniesieniu do transferów kwot od umawiającej się strony RFMO na rzecz Unii oraz ich późniejszego przydziału państwom członkowskim.

Sekcja 2

Obszar objęty konwencją NEAFC

Artykuł 24 Zamknięcia w Morzu Irmingera w odniesieniu do karmazynów Zabrania się wszelkiej działalności połowowej na obszarze ograniczonym następującymi współrzędnymi mierzonymi zgodnie z układem współrzędnych WGS84: Szerokość geograficzna Długość geograficzna 63°00’ -30°00’ 61°30’ -27°35’ 60°45’ -28°45’ 62°00’ -31°35’ 63°00’ -30°00’

Sekcja 3

Obszar objęty konwencją ICCAT

Artykuł 25 Ograniczenia możliwości połowów, chowu, hodowli i tuczu 1. Liczbę unijnych kliprów tuńczykowych oraz statków do połowu wędami holowanymi, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm we wschodnim Atlantyku, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 1. 2. Liczbę unijnych jednostek uprawiających przybrzeżne rybołówstwo łodziowe, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm w Morzu Śródziemnym, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 2. 3. Liczbę unijnych statków rybackich dokonujących połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Morzu Adriatyckim do celów chowu lub hodowli, upoważnionych do czynnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego o wielkości od 8 kg/75 cm do 30 kg/115 cm, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 3. 4. Liczbę statków rybackich upoważnionych do połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku, transportu lub wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 4. 5. Liczbę pułapek służących do połowów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 5. 6. Całkowite zdolności w zakresie chowu lub hodowli i tuczu tuńczyka błękitnopłetwego oraz maksymalną wprowadzaną ilość złowionego dzikiego tuńczyka błękitnopłetwego rozdzielaną między miejsca chowu lub hodowli we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 6. 7. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów północnego tuńczyka białego jako gatunku docelowego zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 520/2007 (31) ogranicza się zgodnie z pkt 7 załącznika VI do niniejszego rozporządzenia. 8. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich o długości co najmniej 20 metrów, które prowadzą połowy opastuna w obszarze objętym konwencją ICCAT, ogranicza się zgodnie z załącznikiem VI pkt 8.

Artykuł 26 Połowy rekreacyjne W stosownych przypadkach państwa członkowskie przydzielają określoną część na połowy rekreacyjne w ramach kwot przydzielonych im zgodnie z załącznikiem ID.

Artykuł 27 Rekiny 1. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy alopiasów (Alopias superciliosus) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu. 2. Zabrania się ukierunkowanych połowów gatunków kosogonowatych należących do rodzaju Alopias. 3. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy młotowatych (z rodziny Sphyrnidae), z wyjątkiem Sphyrna tiburo, złowionych w obszarze objętym konwencją ICCAT. 4. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy żarłaczy białopłetwych (Carcharhinus longimanus) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu. 5. Zabrania się zatrzymywania na statku żarłaczy jedwabistych (Carcharhinus falciformis) złowionych podczas jakiegokolwiek połowu.

Sekcja 4

Obszar objęty konwencją CCAMLR

Artykuł 28 Powiadomienia o zwiadach rybackich dotyczących antarów Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w 2021 r. w zwiadach rybackich dotyczących antarów (Dissostichus spp.) przy użyciu takli w podobszarach FAO 88.1 i 88.2 oraz w rejonach 58.4.1, 58.4.2 i 58.4.3a poza obszarami podlegającymi jurysdykcji krajowej. Jeżeli państwo członkowskie zamierza uczestniczyć w takich zwiadach rybackich, powiadamia o tym Sekretariat CCAMLR zgodnie z art. 7 i 7a rozporządzenia (WE) nr 601/2004 nie później niż w dniu 1 czerwca 2021 r.

Artykuł 29 Ograniczenia dotyczące zwiadów rybackich w odniesieniu do antarów 1. Połowy antarów w okresie połowu 2020–2021 są ograniczone do państw członkowskich, podobszarów i liczby statków określonych w tabeli A w załączniku VII w odniesieniu do gatunków, TAC i limitów przyłowów określonych w tabeli B w tym załączniku. 2. Zabrania się ukierunkowanych połowów gatunków rekinów do celów innych niż badania naukowe. Wszelkie przyłowy rekinów, zwłaszcza osobników młodych i ciężarnych samic, złowionych przypadkowo podczas połowów antarów, uwalnia się żywe. 3. W stosownych przypadkach połowy w jakimkolwiek małym obszarze badawczym (SSRU) wstrzymuje się, kiedy zgłoszony połów osiągnie określony TAC, a dany SSRU zostaje zamknięty dla połowów na pozostałą część okresu połowu. 4. W celu uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia możliwości w zakresie rybołówstwa oraz uniknięcia nadmiernego skoncentrowania połowów oraz nakładu połowowego połowy odbywają się w możliwie jak największym zakresie geograficznym oraz batymetrycznym. W podobszarach FAO 88.1 i 88.2, a także w rejonach 58.4.1, 58.4.2 i 58.4.3a, w przypadku gdy są dozwolone zgodnie z art. 28, zabrania się połowów na głębokościach nieprzekraczających 550 metrów.

Artykuł 30 Połowy kryla antarktycznego w okresie połowu 2020–2021 1. Jeżeli w okresie połowu 2020–2021 państwo członkowskie zamierza poławiać kryla antarktycznego (Euphausia superba) w obszarze objętym konwencją CCAMLR, powiadamia o tym zamiarze Komisję przy użyciu formularza zawartego w części B dodatku do załącznika VII nie później niż w dniu 1 maja 2021 r. Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja przekazuje powiadomienia Sekretariatowi CCAMLR nie później niż w dniu 30 maja 2021 r. 2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zawiera informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 601/2004 w odniesieniu do każdego statku, który państwo członkowskie ma upoważnić do uczestnictwa w połowach kryla antarktycznego. 3. Państwo członkowskie zamierzające poławiać kryla antarktycznego w obszarze objętym konwencją CCAMLR zgłasza swój zamiar dotyczący tego połowu wyłącznie w odniesieniu do upoważnionych statków pływających pod jego banderą w momencie powiadomienia lub pływających pod banderą innego członka CCAMLR, w odniesieniu do których spodziewa się, że w momencie dokonywania połowów będą pływały pod banderą tego państwa członkowskiego. 4. Państwa członkowskie mają prawo upoważnić do uczestnictwa w połowach kryla antarktycznego statki inne niż statki zgłoszone Sekretariatowi CCAMLR zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli upoważniony statek nie może uczestniczyć w połowach z uzasadnionych przyczyn operacyjnych lub z powodu siły wyższej. W takiej sytuacji zainteresowane państwa członkowskie natychmiast informują Sekretariat CCAMLR oraz Komisję, przekazując: a) pełne dane statku(-ów) zastępującego(-ych), w tym informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 601/2004; b) wyczerpujące wyliczenie powodów uzasadniających zastąpienie oraz wszelkie odpowiednie dokumenty lub informacje potwierdzające. 5. Państwa członkowskie nie mogą upoważnić do połowów kryla antarktycznego statku znajdującego się w jakimkolwiek wykazie CCAMLR dotyczącym statków rybackich prowadzących nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (zwane dalej „połowami NNN”).

Sekcja 5

Obszar podlegający kompetencji IOTC

Artykuł31 Ograniczenie zdolności połowowej statków poławiających w obszarze podlegającym kompetencji IOTC 1. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich poławiających tuńczyki tropikalne w obszarze podlegającym kompetencji IOTC oraz odpowiadającą im zdolność połowową wyrażoną w pojemności brutto określono w załączniku VIII pkt 1. 2. Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich poławiających włócznika (Xiphias gladius) oraz tuńczyka białego (Thunnus alalunga) w obszarze podlegającym kompetencji IOTC oraz odpowiadającą im zdolność połowową wyrażoną w pojemności brutto określono w załączniku VIII pkt 2. 3. Państwa członkowskie mogą dokonać ponownego przydziału statków przypisanych do jednego z dwóch rodzajów połowów, o których mowa w ust. 1 i 2, do drugiego rodzaju połowu, pod warunkiem że mogą wykazać Komisji, że taka zmiana nie prowadzi do zwiększenia nakładu połowowego w odniesieniu do danych stad ryb. 4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku propozycji transferu zdolności połowowej na rzecz ich floty statki, które mają zostać objęte transferem, znajdowały się w rejestrze upoważnionych statków IOTC lub w rejestrze statków innej RFMO zajmującej się połowami tuńczyka. Ponadto transferem nie mogą zostać objęte statki znajdujące się w wykazie statków prowadzących połowy NNN którejkolwiek RFMO. 5. Państwa członkowskie mogą zwiększyć swoją zdolność połowową, przekraczając pułapy, o których mowa w ust. 1 i 2, jedynie w ramach limitów określonych w planach rozwoju przedstawionych IOTC.

Artykuł 32 Dryfujące urządzenia do sztucznej koncentracji ryb oraz statki dostawcze 1. Dryfujące urządzenia do sztucznej koncentracji ryb są wyposażone w boje instrumentalne. Zabrania się stosowania innych boi, takich jak boje radiowe. 2. Sejner nie może w dowolnym momencie śledzić jednocześnie więcej niż 300 boi w użyciu. 3. Maksymalna liczba boi instrumentalnych, które mogą być nabywane rocznie dla każdego sejnera, wynosi 500. Żaden sejner nie może mieć w żadnym momencie więcej niż 500 boi instrumentalnych (boje zapasowe oraz boje w użyciu). 4. Liczba statków dostawczych może wynosić maksymalnie dwa statki dostawcze wspomagające nie mniej niż pięć sejnerów, przy czym wszystkie te statki muszą pływać pod banderą jednego z państw członkowskich. Niniejszy przepis nie ma zastosowania do państw członkowskich korzystających z tylko jednego statku dostawczego. 5. Jeden sejner nie może być w żadnym momencie wspomagany przez więcej niż jeden statek dostawczy pływający pod banderą jednego z państw członkowskich. 6. Unia nie rejestruje nowych ani dodatkowych statków dostawczych w rejestrze upoważnionych statków IOTC.

Artykuł 33 Rekiny 1. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy wszystkich gatunków kosogonowatych (z rodziny Alopiidae) podczas jakiegokolwiek połowu. 2. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku lub wyładunku jakiejkolwiek części lub całej tuszy żarłacza białopłetwego (Carcharhinus longimanus) podczas jakiegokolwiek połowu, z wyjątkiem statków o długości całkowitej poniżej 24 metrów prowadzących wyłącznie operacje połowowe w wyłącznej strefie ekonomicznej (w.s.e.) państwa członkowskiego, pod którego banderą pływają, oraz pod warunkiem że ich połowy są przeznaczone wyłącznie do spożycia lokalnego. 3. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wolno okaleczać. Należy je niezwłocznie uwolnić.

Artykuł 34 Mantowate 1. Unijnym statkom rybackim zabrania się połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakiejkolwiek części lub całej tuszy mantowatych (z rodziny Mobulidae, obejmującej rodzaje Manta i Mobula), z wyjątkiem statków rybackich prowadzących połowy na własne potrzeby (tj. w przypadku gdy złowione ryby są spożywane bezpośrednio przez rodziny rybaków). Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego mantowate złowione w sposób niezamierzony w ramach rybołówstwa łodziowego (tj. połowów innych niż połowy taklami lub połowów powierzchniowych, tj. połowów prowadzonych przez sejnery, statki do połowu wędami, lugery oraz statki do połowu wędami ręcznymi i wędami holowanymi, zarejestrowane w rejestrze upoważnionych statków IOTC) mogą zostać wyładowane wyłącznie do celów spożycia lokalnego. 2. Wszystkie statki rybackie inne niż statki używane do prowadzenia połowów na własne potrzeby niezwłocznie, w możliwym zakresie, uwalniają mantowate żywe i nieokaleczone, gdy tylko zostaną zauważone w sieci, na haczyku lub na pokładzie oraz czynią to w sposób powodujący jak najmniejsze uszkodzenie schwytanych osobników.

Sekcja 6

Obszar objęty konwencją SPRFMO

Artykuł 35 Połowy gatunków pelagicznych 1. Jedynie te państwa członkowskie, które prowadziły aktywnie połowy gatunków pelagicznych w obszarze objętym konwencją SPRFMO w 2007, 2008 lub 2009 r. mogą dokonywać połowów tych gatunków w tym obszarze zgodnie z TAC określonymi w załączniku IH. 2. Państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, ograniczają całkowitą pojemność brutto statków pływających pod ich banderą i prowadzących w 2021 r. połowy gatunków pelagicznych w tym obszarze do łącznego poziomu dla Unii wynoszącego 78 600 ton pojemności brutto. 3. Uprawnienia do połowów określone w załączniku IH można wykorzystywać wyłącznie pod warunkiem, że państwa członkowskie wyślą Komisji wykaz statków prowadzących aktywnie połowy lub zaangażowanych w przeładunek w obszarze objętym konwencją SPRFMO, zapisy z systemów monitorowania statków, miesięczne raporty połowowe oraz, jeżeli są dostępne, dane na temat zawinięć do portów, najpóźniej do piątego dnia następnego miesiąca, w celu przekazania tych informacji Sekretariatowi SPRFMO.

Artykuł 36 Połowy denne 1. Państwa członkowskie ograniczają swoje połowy denne lub nakład połowowy w odniesieniu do połowów dennych w 2021 r. do tych części obszaru objętego konwencją SPRFMO, w których prowadzono połowy denne w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., oraz do poziomu, który nie przekracza średniego rocznego poziomu połowów lub parametrów nakładów połowowych z tego okresu. Mogą one prowadzić połowy w zakresie wykraczającym poza udokumentowane połowy, tylko jeżeli SPRFMO zatwierdzi ich plan połowowy przekraczające poziom udokumentowanych połowów. 2. Państwa członkowskie bez udokumentowanych połowów dennych lub nakładu połowowego w odniesieniu do połowów dennych w obszarze objętym konwencją SPRFMO w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. nie mogą prowadzić połowów, chyba że SPRFMO zatwierdzi ich plan połowowy bez udokumentowanych połowów.

Artykuł 37 Zwiady rybackie 1. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w 2021 r. w zwiadach rybackich dotyczących antarów (Dissostichus spp.) przy użyciu takli, w obszarze objętym konwencją SPRFMO tylko wtedy, gdy SPRFMO zatwierdzi ich wniosek o udział w takich połowach, w tym plan działania w sprawie połowów oraz zobowiązanie do wdrożenia planu gromadzenia danych. 2. Połowy odbywają się wyłącznie w blokach badawczych określonych przez SPRFMO. Zabrania się połowów na głębokościach nieprzekraczających 750 metrów i przekraczających 2 000 metrów. 3. TAC określono w załączniku IH. Połowy są ograniczone do jednego rejsu o długości maksymalnie 21 kolejnych dni i do maksymalnej liczby 5 000 haczyków na zestaw, przy maksymalnej liczbie 20 zestawów na blok badawczy. Połowy wstrzymuje się, gdy zostanie osiągnięty TAC albo po wystawieniu i zaciągnięciu 100 zestawów – w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Sekcja 7

Obszar objęty konwencją IATTC

Artykuł 38 Połowy przy użyciu okrężnic 1. Zabrania się połowów tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), opastuna (Thunnus obesus) oraz bonito (Katsuwonus pelamis) przez sejnery: a) od godz. 00.00 dnia 29 lipca 2021 r. do godz. 24.00 dnia 8 października 2021 r. lub od godz. 00.00 dnia 9 listopada 2021 r. do godz. 24.00 dnia 19 stycznia 2022 r. w obszarze wyznaczonym przez następujące granice: — linie brzegowe Ameryk od strony Oceanu Spokojnego, — 150o W, — 40o N, — 40o S; b) od godz. 00.00 dnia 9 października 2021 r. do godz. 24.00 dnia 8 listopada 2021 r. w obszarze wyznaczonym przez następujące granice: — 96o W, — 110o W, — 4o N, — 3o S. 2. Przed dniem 1 kwietnia 2021 r., dla każdego ze swoich statków, zainteresowane państwa członkowskie zgłaszają Komisji wybrany okres zamknięcia, o którym mowa w ust. 1 lit. a). Wszystkie sejnery zainteresowanych państw członkowskich wstrzymują na wybrany okres połowy okrężnicami w obszarach określonych w ust. 1. 3. Sejnery łowiące tuńczyka w obszarze objętym konwencją IATTC zatrzymują na statku, a następnie wyładowują lub przeładowują wszystkie złowione tuńczyki żółtopłetwe, opastuny i bonito. 4. Ust. 3 nie ma zastosowania w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy ryby uznano za nienadające się do spożycia przez ludzi z powodów innych niż rozmiar; lub b) podczas ostatniej części rejsu, gdy na statku może nie być już wystarczająco dużo miejsca, aby pomieścić cały połów tuńczyka złowiony podczas tej części rejsu.

Artykuł 39 Dryfujące urządzenia do sztucznej koncentracji ryb 1. W obszarze objętym konwencją IATTC sejnery nie mogą w żadnym momencie posiadać więcej niż 450 aktywnych urządzeń do sztucznej koncentracji ryb. Urządzenie do sztucznej koncentracji ryb uznaje się za aktywne, jeżeli jest ono wykorzystywane na morzu, rozpoczyna transmisję swojej lokalizacji i jest monitorowane przez statek, jego właściciela lub operatora. Urządzenie do sztucznej koncentracji ryb uruchamia się wyłącznie na pokładzie sejnera. 2. Sejner nie może zrzucać urządzeń do sztucznej koncentracji ryb w okresie 15 dni przed rozpoczęciem wybranego okresu zamknięcia, o którym mowa w art. 38 ust. 1 lit. a), oraz musi odzyskać taką samą liczbę urządzeń do sztucznej koncentracji ryb, jaką początkowo wykorzystano w ciągu 15 dni przed rozpoczęciem okresu zamknięcia. 3. Państwa członkowskie co miesiąc zgłaszają Komisji informacje dzienne dotyczące wszystkich aktywnych urządzeń do sztucznej koncentracji ryb zgodnie z wymogami IATTC. Sprawozdania te składane są z przesunięciem co najmniej 60 dni, ale nie więcej niż 75 dni. Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje sekretariatowi IATTC.

Artykuł 40 Limity połowowe opastuna w przypadku połowów taklami Łączne roczne połowy opastuna przez taklowce każdego państwa członkowskiego w obszarze objętym konwencją IATTC określono w załączniku IL.

Artykuł 41 Zakaz połowów żarłaczy białopłetwych 1. Zabrania się połowów żarłacza białopłetwego (Carcharhinus longimanus) w obszarze objętym konwencją IATTC, a także zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakiejkolwiek części lub całej tuszy żarłaczy białopłetwych złowionych w tym obszarze. 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Operatorzy statku muszą je niezwłocznie uwolnić. 3. Operatorzy statku: a) odnotowują liczbę uwolnień z oznaczeniem stanu ryb (martwe lub żywe); b) zgłaszają informacje określone w lit. a) państwu członkowskiemu, którego są obywatelami. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje zgromadzone w trakcie poprzedniego roku do dnia 31 stycznia.

Artykuł 42 Zakaz połowów mantowatych Unijnym statkom rybackim w obszarze objętym konwencją IATTC zabrania się połowów, zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku, przechowywania, wystawiania na sprzedaż lub sprzedaży jakiejkolwiek części lub całej tuszy mantowatych (z rodziny Mobulidae, obejmującej rodzaje Manta i Mobula). Unijne statki rybackie w miarę możliwości niezwłocznie uwalniają mantowate – żywe i nieokaleczone, gdy tylko zauważą, że zostały złowione.

Sekcja 8

Obszar objęty konwencją SEAFO

Artykuł 43 Zakaz połowów rekinów głębokowodnych Zabrania się ukierunkowanych połowów wymienionych poniżej rekinów głębokowodnych w obszarze objętym konwencją SEAFO: a) Apristurus manis; b) kolczak (Etmopterus bigelowi); c) Etmopterus brachyurus; d) kolczak wielki (Etmopterus princeps); e) kolczak smukły (Etmopterus pusillus); f) rajowate (Rajidae); g) Scymnodon squamulosus; h) rekiny głębinowe z nadrzędu Selachimorpha; i) koleń pospolity (Squalus acanthias).

Sekcja 9

OBSZAR OBJĘTY KONWENCJĄ WCPFC

Artykuł 44 Warunki połowów opastuna, tuńczyka żółtopłetwego i bonito oraz tuńczyka białego z południowego Pacyfiku 1. Państwa członkowskie zapewniają, aby liczba dni połowowych przydzielonych sejnerom prowadzącym połowy opastuna (Thunnus obesus), tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares) i bonito (Katsuwonus pelamis) w pełnomorskiej części obszaru objętego konwencją WCPFC położonej pomiędzy 20° N a 20° S nie przekraczała 403 dni. 2. Unijne statki rybackie nie mogą prowadzić ukierunkowanych połowów tuńczyka białego z południowego Pacyfiku (Thunnus alalunga) w obszarze objętym konwencją WCPFC na południe od 20° S. 3. Państwa członkowskie zapewniają, aby w 2021 r. połowy opastuna (Thunnus obesus) przez taklowce nie przekroczyły limitów określonych w tabeli w załączniku IG.

Artykuł 45 Zarządzanie połowami przy użyciu urządzeń do sztucznej koncentracji ryb 1. W części obszaru objętego konwencją WCPFC położonej między 20o N a 20o S między godz. 00.00 dnia 1 lipca 2021 r. a godz. 24.00 dnia 30 września 2021 r. zabrania się sejnerom wykorzystywania urządzeń do sztucznej koncentracji ryb, ich obsługi lub ich wystawiania. 2. Oprócz zakazu określonego w ust. 1 w obszarze pełnomorskim objętym konwencją WCPFC położonym między 20° N a 20° S zakazuje się wystawiania urządzeń do sztucznej koncentracji ryb przez dwa dodatkowe miesiące: między godz. 00.00 dnia 1 kwietnia 2021 r. a godz. 24.00 dnia 31 maja 2021 r. albo między godz. 00.00 dnia 1 listopada 2021 r. a godz. 24.00 dnia 31 grudnia 2021 r. 3. Ust. 2 nie ma zastosowania w następujących przypadkach: a) podczas ostatniej części rejsu, jeżeli na statku nie ma już wystarczająco dużo miejsca, aby pomieścić wszystkie ryby; b) w przypadku gdy ryby nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów innych niż rozmiar; lub c) gdy wystąpi poważna awaria urządzeń do zamrażania. 4. Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy z ich sejnerów nie wykorzystywał na morzu w żadnym momencie więcej niż 350 urządzeń do sztucznej koncentracji ryb z aktywowanymi bojami instrumentalnymi. Boję aktywuje się wyłącznie na pokładzie statku. 5. Wszystkie sejnery prowadzące połowy w części obszaru objętego konwencją WCPFC, o której mowa w ust. 1, zatrzymują na statku, przeładowują i wyładowują wszystkie złowione opastuny, tuńczyki żółtopłetwe i bonito.

Artykuł 46 Ograniczenia liczby unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów włócznika Maksymalną liczbę unijnych statków rybackich upoważnionych do połowów włócznika (Xiphias gladius) w obszarach na południe od 20° S w obszarze objętym konwencją WCPFC określono w załączniku IX.

Artykuł 47 Limity połowowe włócznika w przypadku połowów taklami na południe od 20° S Państwa członkowskie zapewniają, aby w 2021 r. połowy włócznika (Xiphias gladius) na południe od 20° S przez taklowce nie przekroczyły limitu wyznaczonego w załączniku IG. Państwa członkowskie zapewniają także, aby w wyniku tego środka nie nastąpiło przesunięcie nakładu połowowego dla włócznika na obszar na północ od 20° S.

Artykuł 48 Żarłacze jedwabiste i żarłacze białopłetwe 1. W obszarze objętym konwencją WCPFC zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku lub przechowywania jakiejkolwiek części lub całej tuszy osobników następujących gatunków: a) żarłacze jedwabiste (Carcharhinus falciformis); b) żarłacze białopłetwe (Carcharhinus longimanus). 2. Przypadkowo złowionych osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać. Należy je niezwłocznie uwolnić.

Artykuł 49 Obszar podlegający jednocześnie IATTC i WCPFC 1. Statki wpisane wyłącznie do rejestru WCPFC stosują środki określone w niniejszej sekcji, gdy dokonują połowów w obszarze podlegającym jednocześnie IATTC i WCPFC. 2. Statki wpisane jednocześnie do rejestru WCPFC i do rejestru IATTC oraz statki wpisane wyłącznie do rejestru IATTC stosują środki określone w art. 38 ust. 1 lit. a), art. 38 ust. 2, 3 i 4 oraz w art. 39, 40 i 41, gdy dokonują połowów w obszarze podlegającym jednocześnie IATTC i WCPFC.

Sekcja 10

Morze Beringa

Artykuł 50 Zakaz połowów w obszarach pełnomorskich Morza Beringa Zabrania się połowów mintaja (Gadus chalcogrammus) w obszarze pełnomorskim Morza Beringa.

Sekcja 11

OBSZAR OBJĘTY POROZUMIENIEM GFCM

Artykuł 51 Ograniczenia połowów dennych Państwa członkowskie zapewniają, aby statki pływające pod ich banderą i prowadzące połowy w obszarze objętym porozumieniem SIOFA: a) ograniczyły swój roczny nakład połowowy i połowy w ramach połowów dennych do średniego rocznego poziomu w odniesieniu do tych lat, w których ich statki prowadziły działalność w obszarze objętym porozumieniem SIOFA, w reprezentatywnym okresie, w odniesieniu do którego istnieją dane zgłoszone Komisji; b) nie rozszerzały rozkładu przestrzennego nakładu połowowego w ramach połowów dennych, z wyłączeniem połowów dokonywanych za pomocą takli i pułapek, poza obszary, w których w ostatnich latach prowadzono połowy; c) nie były upoważnione do prowadzenia połowów na tymczasowo chronionych obszarach Atlantis Bank, Coral, Fools Flat, Middle of What, Walter’s Shoal, zgodnie z definicją w załączniku IK, z wyjątkiem połowów dokonywanych za pomocą takli i pułapek oraz pod warunkiem że przez cały czas podczas połowów w tych obszarach na statku będzie przebywał obserwator naukowy.

TYTUŁ III

UPRAWNIENIA DO POŁOWÓW DLA STATKÓW PAŃSTW TRZECICH POŁAWIAJĄCYCH W WODACH UNII

Artykuł 52 Statki rybackie pływające pod banderą Norwegii oraz statki rybackie zarejestrowane na Wyspach Owczych Statki rybackie pływające pod banderą Norwegii oraz statki rybackie zarejestrowane na Wyspach Owczych mogą zostać upoważnione do połowów w wodach Unii w granicach TAC określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz podlegają warunkom określonym w niniejszym rozporządzeniu oraz w tytule III rozporządzenia (UE) 2017/2403.

Artykuł 53 Statki rybackie pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa