ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
„8aa.

a) Począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. państwa EFTA uczestniczą w działaniach, które mogą wynikać z następującego aktu prawnego Unii: — 32013 R 1285: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie realizacji i eksploatacji europejskich systemów nawigacji satelitarnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 876/2002 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 1). b) Państwa EFTA wnoszą wkład finansowy w działania, o których mowa w lit. a), zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia i protokołem 32 do Porozumienia. c) Koszty rozszerzenia zasięgu geograficznego systemu EGNOS na terytoria uczestniczących państw EFTA ponoszą państwa EFTA jako część wkładu finansowego w działania, o których mowa w lit. a). Rozszerzenie takie jest uzależnione od wykonalności technicznej i nie opóźnia rozszerzenia geograficznego zasięgu systemu EGNOS na całych terytoriach państw członkowskich położonych w Europie. d) Na poziomie projektów instytucjom, przedsiębiorstwom, organizacjom i obywatelom państw EFTA przysługują prawa, o których mowa w art. 81 lit. d) Porozumienia. e) Koszty poniesione na działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne od momentu rozpoczęcia działania na podstawie odpowiedniej umowy o udzielenie dotacji lub decyzji o przyznaniu dotacji, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr …/2014 z dnia … wejdzie w życie przed zakończeniem działania. f) Państwa EFTA w pełni uczestniczą, bez prawa głosu, we wszystkich komitetach Unii, które wspierają Komisję Europejską w zarządzaniu działaniami, o których mowa w lit. a), oraz ich rozwoju i realizacji. Udział państw EFTA w komitetach i grupach ekspertów Unii, które wspierają Komisję Europejską konkretnie w kwestiach bezpieczeństwa dotyczących działań, o których mowa w lit. a), musi być przewidziany w regulaminach wewnętrznych tych komitetów i grup. g) Niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu. h) Jeśli chodzi o Islandię, niniejszy ustęp zawiesza się do czasu podjęcia innej decyzji przez Wspólny Komitet EOG.”
(6)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonej do niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2014 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich Unii, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.
(6)

Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestniczenia w działaniach, które rozpoczną się przed wejściem w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG załączonej do niniejszej decyzji. Koszty takich działań, których realizacja rozpocznie się po dniu 1 stycznia 2014 r., mogą zostać uznane za kwalifikowalne na tych samych warunkach, co warunki mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich Unii, pod warunkiem że decyzja Wspólnego Komitetu EOG wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.
„8d.

a) Państwa EFTA uczestniczą w działaniach, które mogą wynikać z następującego aktu prawnego Unii: — 32011 D 1104: decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1104/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie warunków dostępu do usługi publicznej o regulowanym dostępie oferowanej przez globalny system nawigacji satelitarnej utworzony w ramach programu Galileo (Dz.U. L 287 z 4.11.2011, s. 1). b) Państwa EFTA mogą zostać uczestnikami PRS pod warunkiem spełnienia wymogów opisanych w art. 3 ust. 5 lit. a) i b) decyzji nr 1104/2011/UE. c) Uczestnictwo państw EFTA w różnych komitetach i grupach ekspertów powiązanych z PRS reguluje się stosownymi regulaminami tych komitetów i grup. d) Art. 10 decyzji nr 1104/2011/UE nie stosuje się do państw EFTA. e) Niniejszego ustępu nie stosuje się do Liechtensteinu. f) W odniesieniu do Islandii niniejszy ustęp zawiesza się do czasu podjęcia innej decyzji przez Wspólny Komitet EOG.”
(5)

Właściwe jest, by udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) nr 282/2014 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2014 r., bez względu na to, kiedy zostanie przyjęta decyzja Wspólnego Komitetu EOG załączona do niniejszej decyzji lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, dotyczących przyjęcia tej decyzji Wspólnego Komitetu EOG zostanie zgłoszone po dniu 10 lipca 2014 r.
(10)

Jak wspomniano w motywie 3 powyżej, TB i HB wycofały swoje złożone do Sądu skargi, w związku z czym decyzja stała się ostateczna w odniesieniu do tych spółek, w tym jeśli chodzi o obowiązek Polski do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy. Władze Polski potwierdziły, że TB zwróciła 13 963 560,74 PLN, co odpowiada całej kwocie pomocy, która miała być odzyskana od TB, a także części pomocy, która miała być odzyskana od HB. W odniesieniu do HB ogłoszona została upadłość, a wszystkie odpowiednie władze publiczne zgłosiły swoje wierzytelności do masy upadłości. Procedura likwidacyjna jest w toku. Władze Polski potwierdziły, że w następstwie unieważnienia decyzji odzyskana od spółki TB kwota pomocy nie została jej zwrócona, a dochodzone od HB kwoty pomocy nie zostały skreślone z listy wierzytelności HB.
(20)

W następstwie wątpliwości wyrażonych przez Komisję, dotyczących tego, czy warunek terytorialnego wykorzystania środków nierozerwalnie związany z testem towarów i usług „używanych lub konsumowanych na terenie Zjednoczonego Królestwa” jest adekwatny, władze Zjednoczonego Królestwa zobowiązały się rozwiać wspomniane wątpliwości i zmienić przepisy będące przedmiotem wniosku z treści „używane lub konsumowane w Zjednoczonym Królestwie” na „wydatkowane na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG)”, wyjaśniając, że do objęcia ulgą mogą się kwalifikować wszelkie wydatki poniesione na terenie EOG. Ponadto władze te będą dążyły do ograniczenia kosztów podwykonawstwa, które kwalifikują się do objęcia finansowaniem. Producent objęty wsparciem z kwoty kwalifikowalnych wydatków podstawowych przypadających na jeden projekt może wydać do 1 mln EUR na podwykonawców, zgodnie z ulgą podatkową na gry wideo we Francji (6). Dzięki temu zasadnicza część produkowanych gier będzie wykonana przez samego beneficjenta.
(17)

Dane i analiza zilustrowana odpowiednimi tabelami opierają się na następujących założeniach: a) Punktem wyjściowym są rzeczywiste dane dotyczące rocznych kosztów produkcji roślin w Hiszpanii, które powiększa się marżę zysków z produkcji w wysokości 5 %, a następnie koryguje z uwagi na różnice w wartości opałowej biopaliw i paliw kopalnych, z którymi są mieszane, przy zastosowaniu wartości wskazanych w załączniku III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (4), tj. 1,52 w odniesieniu do bioetanolu i 1,09 w odniesieniu do biodiesla. b) Wspomniane koszty porównywane są następnie z danymi dotyczącymi cen zastępowanych paliw, tzn. benzyny i oleju napędowego. Porównywana cena to cena wspomnianego paliwa przed opodatkowaniem, na stacji benzynowej, dlatego zawiera marżę brutto dystrybucji handlowej. Różnica pomiędzy kosztami produkcji biopaliw i kosztami zastępczego paliwa kopalnego to maksymalny margines rekompensaty. c) Rzeczywista stosowana rekompensata jest równa stawce podatku akcyzowego obowiązującej w odniesieniu do węglowodorów, która miałaby zastosowanie do bioetanolu i biodiesla. Bez zwolnienia podatkowego stawka stosowana do wspomnianych produktów z tytułu akcyzy na węglowodory odpowiadałaby stawce podatku pobieranego odpowiednio w przypadku benzyny i oleju napędowego (5).
(1)

Rozporządzeniem (WE) nr 452/2008 ustanowiono wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk europejskich dotyczących edukacji i uczenia się przez całe życie. Rozporządzenie to ma zastosowanie do tworzenia statystyk dotyczących udziału dorosłych w procesie uczenia się przez całe życie.
(6)

W dniu 22 maja 2014 r. europejska wielostronna platforma ds. normalizacji ICT dokonała oceny zgodności specyfikacji Universal Business Language wersja 2.1 (UBL 2.1) z wymogami określonymi w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 i wydała pozytywną opinię odnośnie do jej wskazania na potrzeby dokonywania odniesień w zamówieniach publicznych. Ocenę UBL 2.1 przekazano następnie do konsultacji ekspertom branżowym, którzy również wydali pozytywną opinię w sprawie wskazania.
2.2.

Obowiązujące na mocy technik zintegrowanego zarządzania emisjami dopuszczalne wartości emisji w odniesieniu do NOx oraz SO2, ze wskazaniem: a) wartości, jednostek, okresów uśredniania i warunków odniesienia; b) w jaki sposób wartości te zostały określone w odniesieniu do BAT 57 oraz BAT 58, określonych w konkluzjach dotyczących BAT na mocy decyzji wykonawczej 2014/738/EU; c) jakie stężenia emisji zostały uwzględnione dla każdej przedmiotowej jednostki w odniesieniu do BAT 57 oraz BAT 58 w porównaniu z indywidualnymi poziomami emisji powiązanymi z BAT oraz poziomem emisji powiązanym z BAT dla jednostek odsiarczania gazów odlotowych; d) jakie natężenia przepływu spalin (lub inne czynniki) zostały wykorzystane jako czynnik ważenia dla każdej jednostki i w jaki sposób zostały one określone; e) jakie inne elementy lub czynniki zostały wykorzystane do ustalenia wartości granicznych.
(6)

Prawnie wiążące wymogi dotyczące CCP, którzy uzyskali zezwolenie w Australii, określone są w ustawie o spółkach z 2001 r. (Corporations Act), która wraz z odnośnymi regulacjami z 2001 r. (Corporations regulations) ustanawia ramy prawne dotyczące systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych. Część 7.3 ustawy o spółkach przewiduje, że przed udzieleniem licencji na prowadzenie działalności w zakresie rozliczania i rozrachunków, odpowiedni minister musi mieć pewność m.in. co do tego, że dany CCP posiada odpowiednie procedury i zasady działania zgodne z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi w celu zagwarantowania, w możliwie największym zakresie, że ryzyko systemowe zostało ograniczone oraz że dany CCP działa w uczciwy i skuteczny sposób. CCP zobowiązany jest również posiadać odpowiednie rozwiązania w zakresie konfliktu interesów oraz umożliwiające egzekwowanie wewnętrznych zasad i procedur. Australijska komisja ds. papierów wartościowych i inwestycji (Australian Securities and Investments Commission, dalej „ASIC”) oraz australijski bank centralny (Reserve Bank of Australia, dalej „RBA”) pełnią funkcję doradczą wobec ministra w odniesieniu do wydawania licencji dotyczących systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych oraz zmian odnośnych zasad i procedur wewnętrznych; są również odpowiedzialne za ocenę zgodności działania CCP z wymogami określonymi w ustawie o spółkach, przy czym ASIC jest także odpowiedzialna za egzekwowanie tych przepisów.
(6)

Na prawnie wiążące wymagania Singapuru w odniesieniu do CCP, które uzyskały zezwolenie w tym kraju, składają się: rozdział 289 ustawy o papierach wartościowych i transakcjach terminowych (Securities and Futures Act, dalej „SFA” lub „ustawa”) oraz regulacje dotyczące systemów rozliczeń papierów wartościowych i transakcji terminowych z 2013 r. (Securities and Futures (Clearing Facilities) Regulations 2013, dalej „regulacje SFA”). SFA ma za zadanie promować bezpieczne i skuteczne systemy rozliczeniowe oraz ograniczać ryzyko systemowe. Regulacje SFA stanowią rozwinięcie ustawy i wdrażają określone w niej wymogi. SFA wprowadza system udzielania zezwoleń w odniesieniu do wszystkich istotnych systemów rozliczeniowych pełniących rolę CCP, które mają obowiązek uzyskać zezwolenie Singapurskiego Organu Monetarnego (Monetary Authority of Singapore, dalej „MAS”) na prowadzenie działalności jako autoryzowane izby rozliczeniowe (Approved Clearing Houses, dalej „ACH”). W odniesieniu do innych systemów rozliczeniowych, w tym zamorskich CCP, MAS wydaje zezwolenie na działalność w charakterze uznanej izby rozliczeniowej (Recognised Clearing Houses, dalej „RCH”).
(1)

Załącznik I do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) zawierał wykaz substancji czynnych dopuszczonych na poziomie Unii do stosowania w produktach biobójczych. Dyrektywą Komisji 2008/79/WE (3) dodano substancję czynną IPBC do stosowania w produktach należących do produktów typu 8, środki konserwacji drewna, jak określono w załączniku V do dyrektywy 98/8/WE. Na mocy art. 86 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 substancja ta jest zatem zatwierdzoną substancją czynną włączoną do wykazu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia.
(7)

Jako że Zjednoczone Królestwo nie notyfikowało Radzie chęci uczestnictwa w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (1) i 2008/616/WSiSW (2) oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW (3), (zwanych dalej „decyzjami Prüm”), przestaną one mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r. W wyniku zaprzestania ich stosowania i do czasu ponownego przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do decyzji Prüm, nie powinno ono mieć dostępu, do celów egzekwowania prawa, do bazy danych Eurodac utworzonej na mocy rozporządzenia (UE) nr 603/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).
(6)

Decyzja wykonawcza 2014/807/UE stanowi, że obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE powinny obejmować co najmniej obszary wymienione jako obszary zapowietrzone i zagrożone w załączniku do tej decyzji wykonawczej. Decyzję wykonawczą 2014/807/UE stosuje się do dnia 22 grudnia 2014 r.
(11)

Po pierwsze, jak wskazano w decyzji Komisji, Litwa zobowiązała się do rocznego przeglądu kosztów produkcji biopaliw kwalifikujących się do ograniczenia podatku akcyzowego, a także wahań cen biomasy w stosunku do cen paliw kopalnych i do dostosowania kwoty pomocy, jeżeli zajdzie taka potrzeba w celu uniknięcia nadmiernych rekompensat i utrzymania cen biopaliw na tym samym poziomie co ceny paliw konwencjonalnych. Litwa zobowiązała się także dostarczyć Komisji roczne sprawozdania z monitorowania zawierające wszelkie istotne informacje dotyczące kosztów produkcji biopaliw i cen rynkowych paliw w celu wykazania, że nadmierne rekompensaty nie występują. Wszystkie te czynniki zostały wzięte pod uwagę przez Komisję podczas oceny programu pomocy i stwierdziła ona na tej podstawie, że program był zgodny z rynkiem wewnętrznym.
(3)

Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowaniu oraz wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie polityczno-obronne. Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji i w związku z tym nie współfinansuje niniejszej operacji.
(3)

Jeżeli Strony nie są w stanie porozumieć się co do składu organu arbitrażowego, arbitrzy są wybierani w drodze losowania osób z listy ustanowionej zgodnie z art. 3a lit. c) protokołu.
3)

w sekcji A: Akty prawne stanowiące przedmiot odniesienia, pkt 2, po słowach „Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (6)” dodaje się, co następuje: „zmienione: — rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (7), — rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (8), — rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1224/2012 z dnia 18 grudnia 2012 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (9).”
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 329/1

DECYZJA RADY

z dnia 10 listopada 2014 r.

w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dodatkowego protokołu do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

(2014/789/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2, art. 167 ust. 3 i art. 207, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v),

uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 6 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z decyzją Rady 2014/257/UE (1) dodatkowy protokół do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej („dodatkowy protokół”) został podpisany i tymczasowo stosowany od dnia 1 lipca 2013 r., w oczekiwaniu zakończenia procedur wymaganych przy jego formalnym zawarciu.

(2) Dodatkowy protokół powinien zostać zatwierdzony,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Unii i jej państw członkowskich, dodatkowy protokół do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej (2).

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Unii i jej państw członkowskich powiadomień, o których mowa w art. 9 dodatkowego protokołu dotyczących dopełnienia procedur wewnętrznych niezbędnych do jego wejścia w życie.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 listopada 2014 r. W imieniu Rady M. MARTINA Przewodniczący

(1) Dz.U. L 140 z 14.5.2014, s. 1.

(2) Tekst dodatkowego protokołu zostanie opublikowany wraz z decyzją w sprawie jego podpisania.
(1)

Zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji 2013/34/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do zaproszenia państw trzecich, by zadeklarowały swój wkład, i do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptowania proponowanych wkładów państw trzecich.
5.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej przekazały Unii kompetencje w odniesieniu do spraw, które mogą wywrzeć wpływ na lub zmienić przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1), które od dnia 10 stycznia 2015 r. ma zostać zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2), rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 (3), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (4), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE (5) oraz rozporządzenia (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (6).
2.

Unia Europejska będzie stosować Konwencję do umów ubezpieczenia w następujących wypadkach: a) gdy dana umowa jest umową reasekuracji; b) gdy umowa dotycząca właściwości sądu została zawarta po powstaniu sporu; c) gdy, bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 Konwencji, umowa dotycząca właściwości sądu została zawarta między ubezpieczającym a ubezpieczycielem, którzy w chwili zawarcia umowy ubezpieczenia mają miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w tym samym umawiającym się państwie, i umowa ta skutkuje przyznaniem jurysdykcji sądom tego państwa także wówczas, gdy zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło za granicą pod warunkiem że taka umowa nie jest sprzeczna z prawem tego państwa; d) gdy umowa dotycząca właściwości sądu odnosi się do umowy ubezpieczenia, która obejmuje jedno lub więcej spośród następujących ryzyk uznawanych za duże ryzyka: (i) każde uszkodzenie lub utrata wynikłe z ryzyk związanych z używaniem w celach gospodarczych: a) statków morskich, urządzeń umieszczonych na wodach przybrzeżnych lub na morzu otwartym lub statków żeglugi śródlądowej na rzekach, kanałach i jeziorach; b) statków powietrznych; c) pojazdów szynowych; (ii) każde uszkodzenie lub utrata przewożonych towarów lub bagażu innego niż bagaż pasażerski, niezależnie od sposobu transportu; (iii) odpowiedzialność wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem odpowiedzialności za szkody na osobie pasażerów lub za szkody w ich bagażu, wynikłe z używania lub eksploatacji: a) statków, urządzeń lub statków żeglugi śródlądowej, o których mowa w ppkt (i) lit. a); b) statków powietrznych, o ile przepisy prawne umawiającego się państwa, w którym statek powietrzny został wpisany do rejestru, nie zakazują zawierania umów dotyczących właściwości sądu w sprawach ubezpieczenia od takich ryzyk; c) pojazdów szynowych; (iv) odpowiedzialność wszelkiego rodzaju za szkody spowodowane przez przewożone towary podczas przewozu lub bagaż, o którym mowa w ppkt (ii), inna niż odpowiedzialność za szkody na osobie pasażerów lub za szkody w ich bagażu; (v) straty finansowe związane z używaniem lub eksploatacją statków morskich, urządzeń, statków żeglugi śródlądowej, statków powietrznych lub pojazdów szynowych, o których mowa w ppkt (i) lit. a) w szczególności utrata frachtu lub opłaty czarterowej; (vi) jakiekolwiek dodatkowe ryzyko pozostające w związku z ryzykami wymienionymi w ppkt (i)–(v); (vii) jakiekolwiek ryzyko dotyczące kredytów lub poręczeń w przypadkach, gdy ubezpieczający jest zawodowo związany z działalnością przemysłową lub handlową lub wykonuje wolny zawód, zaś wspomniane ryzyko wiąże się z taką działalnością; (viii) jakiekolwiek inne ryzyka, gdy ubezpieczający prowadzi przedsiębiorstwo o wielkości przekraczającej limity w odniesieniu do przynajmniej dwóch z poniższych kryteriów: a) suma bilansowa: 6,2 mln EUR; b) obroty netto: 12,8 mln EUR; c) średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym: 250.
(1)

W dniu 12 listopada 2012 r. przedsiębiorstwo Functional Products Trading SA zwróciło się do właściwych organów Zjednoczonego Królestwa z wnioskiem o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu oleju z szałwii hiszpańskiej (Salvia hispanica) jako nowego składnika żywności do stosowania w olejach roślinnych i jako suplementu diety.
(6)

Decyzja wykonawcza 2014/778/UE stanowi, że obszary zapowietrzone i zagrożone ustanowione przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2005/94/WE powinny obejmować co najmniej obszary wymienione jako obszary zapowietrzone i zagrożone w załączniku do wspomnianej decyzji wykonawczej. Decyzję wykonawczą 2014/778/UE stosuje się do dnia 22 grudnia 2014 r.
(2)

Ujednolicone wymagania zawarte w projekcie nowego regulaminu EKG ONZ w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników tych pojazdów w przypadku uderzenia bocznego w słup oraz w projekcie poprawki do projektu nowego regulaminu EKG ONZ w sprawie jednolitych przepisów dotyczących homologacji pojazdów w odniesieniu do ochrony użytkowników tych pojazdów w przypadku uderzenia bocznego w słup mają na celu usunięcie barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi i częściami takich pojazdów między umawiającymi się stronami Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r., a także zapewnienie w odniesieniu do takich pojazdów i części wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony.
(4)

Obywatele mają już prawo dostępu do dokumentów instytucji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Niniejsza decyzja nie dotyczy dostępu do dokumentów ani stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.