2.2.

POLITYKI INTERWENCYJNE mają zapobiegać przedwczesnemu kończeniu nauki poprzez poprawę jakości kształcenia i szkolenia na szczeblu instytucji edukacyjnych, poprzez reagowanie na wczesne sygnały ostrzegawcze oraz poprzez zapewnianie ukierunkowanego wsparcia uczniom lub grupom uczniów zagrożonych przedwczesnym zakończeniem nauki. Polityki te są realizowane na wszystkich szczeblach edukacji, począwszy od wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi po kształcenie średnie II stopnia. Na szczeblu szkół lub instytucji szkoleniowych strategie zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki są włączone w ogólną politykę rozwoju szkoły. Ich celem jest budowanie sprzyjających warunków nauki, poprawa jakości i innowacyjności nauczania, zwiększanie kompetencji nauczycieli w radzeniu sobie z różnorodnością społeczną i kulturową, a także opracowywanie sposobów zapobiegania przemocy i zastraszaniu. Na polityki interwencyjne na szczeblu szkół lub instytucji szkoleniowych mogą składać się następujące elementy: 1) Przekształcanie szkół w społeczności osób uczących się oparte na wspólnej dla wszystkich stron wizji rozwoju szkoły, wykorzystywanie doświadczenia i wiedzy wszystkich osób oraz zapewnianie otwartego, inspirującego i przyjaznego otoczenia, aby zachęcić młodych ludzi do kontynuowania kształcenia i szkolenia. 2) Rozwijanie systemów wczesnego ostrzegania o zagrożonych uczniach może pomóc podejmować skuteczne działania, zanim jeszcze pojawią się problemy, uczniowie zaczną się izolować, wagarować lub przedwcześnie zakończą naukę. 3) Nawiązywanie kontaktów z rodzicami i innymi podmiotami zewnętrznymi w stosunku do szkół, takimi jak służby działające w społeczności lokalnej, organizacje reprezentujące migrantów lub mniejszości, stowarzyszenia sportowe i kulturalne lub organizacje pracodawców i społeczeństwa obywatelskiego, pozwala wypracowywać całościowe rozwiązania, aby pomóc zagrożonym uczniom, i ułatwia dostęp do zewnętrznego wsparcia, takiego jak psychologowie, pracownicy socjalni, osoby pracujące z młodzieżą, ośrodki kultury oraz służby działające w społeczności lokalnej. Pomocą mogą tu służyć mediatorzy ze społeczności lokalnej, którzy potrafią ułatwić komunikację i budować wzajemne zaufanie. 4) Podstawowym warunkiem skutecznych działań na szczeblu szkoły jest wspieranie i wzmacnianie pozycji nauczycieli w pracy z zagrożonymi uczniami. Kształcenie nauczycieli oraz doskonalenie zawodowe nauczycieli i kadry kierowniczej szkół pomaga im radzić sobie z różnorodnością w klasie, wspierać uczniów ze środowisk defaworyzowanych pod względem ekonomiczno-społecznym oraz rozwiązywać trudne sytuacje dydaktyczne. 5) Zajęcia dodatkowe, prowadzone po lekcjach i poza szkołą, oraz zajęcia artystyczne, kulturalne i sportowe mogą poprawić samoocenę zagrożonych uczniów i zwiększyć ich odporność na trudności w nauce. Na poziomie indywidualnym polityki interwencyjne mają zapewnić uczniom mogącym przedwcześnie zakończyć naukę zestaw mechanizmów wspierających, które można dopasowywać do ich potrzeb. Nakierowane są one zarówno na rozwój osobisty w celu zwiększania odporności zagrożonych uczniów, jak i na radzenie sobie z konkretnymi trudnościami, które mogą mieć charakter społeczny, poznawczy lub emocjonalny. Polityki interwencyjne na indywidualnym poziome mogą obejmować następujące elementy: 1) Mentoring pomaga uczniom radzić sobie z konkretnymi trudnościami szkolnymi, społecznymi lub osobistymi. Zarówno w przypadku podejścia indywidualnego (mentoring), jak i pracy w małych grupach (tutoring) uczniowie otrzymują ukierunkowane wsparcie, często ze strony kadry nauczycielskiej, członków społeczności lub rówieśników. 2) Dopasowywanie nauczania do potrzeb uczniów, wzmacnianie zindywidualizowanych strategii nauki oraz zapewnianie wsparcia uczniom zagrożonym pomaga im dostosowywać się do wymogów edukacji formalnej i przełamywać bariery w systemie kształcenia i szkolenia, a tym samym może przyczynić się do ograniczenia zjawiska powtarzania roku. 3) Udoskonalenie poradnictwa i doradztwa pomaga uczniom w wyborze kariery zawodowej oraz w przechodzeniu do kolejnych etapów kształcenia lub z etapu kształcenia do etapu zatrudnienia. Ogranicza przypadki podejmowania niewłaściwych decyzji, opartych na nierealistycznych oczekiwaniach lub niewystarczających informacjach. Pomaga młodym ludziom w dokonywaniu wyborów, które odpowiadają ich ambicjom, zainteresowaniom i uzdolnieniom. 4) Dbanie, by młodzi ludzie, którzy z powodu sytuacji ekonomicznej mogą przedwcześnie zakończyć naukę, mieli dostęp do odpowiedniego wsparcia finansowego. Jeżeli zostanie to uznane za stosowne, wsparcie takie można uzależnić od konkretnych warunków lub powiązać ze świadczeniami socjalnymi.