Dyrektywa Rady

z dnia 17 grudnia 1973 r.

w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem

(74/61/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],

a także mając na uwadze, co następuje:

wymogi techniczne, które pojazdy mechaniczne muszą spełniać w myśl obowiązujących przepisów krajowych, dotyczą, między innymi, urządzeń zabezpieczających przed bezprawnym użyciem;

w związku z różnicami, jakie istnieją pomiędzy przepisami krajowymi poszczególnych Państw Członkowskich, zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie te państwa — w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów krajowych lub w miejsce tych przepisów — jednolitych regulacji, które pozwolą na objęcie wszystkich typów pojazdów homologacją EWG, będącą przedmiotem dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. [3] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów mechanicznych i ich przyczep;

jeśli chodzi o wymogi techniczne, wskazane jest stosowanie wszystkich tych, które zostały przyjęte przez Europejską Komisję Gospodarczą NZ w jej rozporządzeniu nr 18 [4] ("Ujednolicone przepisy dotyczące homologacji pojazdów pod względem zabezpieczenia przed bezprawnym użyciem"), stanowiącym załącznik do porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. w sprawie przyjęcia ujednoliconych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i podzespołów pojazdów mechanicznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza pojazd silnikowy przeznaczony do poruszania się na drogach, z nadwoziem lub bez, posiadający przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyjątkiem pojazdów, które poruszają się na szynach, ciągników i maszyn rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych.

Artykuł 2

Państwa Członkowskie nie mogą odmówić przyznania homologacji EWG lub homologacji krajowej pojazdu z powodów dotyczących urządzenia zabezpieczającego przed bezprawnym użyciem, jeśli spełnia ono wymogi określone w załączniku I.

Artykuł 3

Państwa Członkowskie nie mogą odmówić lub zakazać sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub eksploatowania pojazdów z powodów dotyczących urządzenia zabezpieczającego przed kradzieżą, jeśli spełnia ono wymogi przedstawione w załączniku I.

Artykuł 4

Państwo Członkowskie, które przyznało homologację, podejmie niezbędne środki, aby zapewnić, że będzie informowane o wszystkich zmianach poszczególnych podzespołów lub cech, o których mowa w pkt 2.2 załącznika I. Właściwe organy tego Państwa Członkowskiego określą, czy zachodzi konieczność powtórnego przeprowadzenia badań na zmienionym prototypie i sporządzenia nowego Protokołu. Jeżeli podczas badań zostanie ujawnione, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, zmiany nie zostaną zatwierdzone.

Artykuł 5

Zmiany niezbędne do dostosowania załączników I i II, tak by uwzględniały one postęp techniczny, będą przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep.

Artykuł 6

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie 18 miesięcy od jej notyfikacji i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 17 grudnia 1973 r.

W imieniu Rady

I. Nørgaard

Przewodniczący

[1] Dz.U. C 112 z 27.10.1972, str. 16.

[2] Dz.U. C 60 z 27.7.1973, str. 12.

[3] Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1.

[4] EWG, Genewa, E/EKG/324 - E/EKG/TRANS/505/Rev. Add. 17.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK I [1]

ZAKRES, DEFINICJE, WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ EWG, SPECYFIKACJE

1. STOSOWANIE

Każdy pojazd kategorii M1 i N1 (określony w załączniku I do dyrektywy z dnia 6 lutego 1970 r.) musi zostać wyposażony w urządzenie zabezpieczające przed bezprawnym użyciem. Wyposażenie w owo urządzenie pojazdów innych kategorii nie jest obowiązkowe.

2. DEFINICJE

Do celów niniejszej dyrektywy:

(2.1.) 2.2. "typ pojazdu", ze względu na zabezpieczenie przed bezprawnym użyciem, oznacza kategorię pojazdów silnikowych nieróżniących się pod takimi ważnymi względami, jak:

2.2.1. określenie typu pojazdu przez producenta;

2.2.2. umiejscowienie i konstrukcja jednej lub kilku części pojazdu, na które oddziałuje urządzenie zabezpieczające;

2.2.3. typ urządzenia zabezpieczającego;

2.3. "urządzenie zabezpieczające" oznacza zespół elementów przeznaczonych do zapobieżenia bezprawnemu użyciu pojazdu. Urządzenie zabezpieczające składa się z urządzenia uniemożliwiającego uruchomienie silnika za pomocą normalnego urządzenia rozruchowego oraz z jednego z następujących urządzeń:

- urządzenia oddziałującego na układ kierowniczy,

- urządzenia oddziałującego na układ zmiany biegów,

- urządzenia oddziałującego na układ napędowy,

- urządzenia uniemożliwiającego działanie silnika;

2.3.1. nie uważa się za "urządzenie zabezpieczające" urządzenia, które uniemożliwia jedynie zwolnienie hamulców pojazdu;

(2.4.) 2.5. "urządzenie kierownicze" oznacza układ kierowniczy, kolumnę kierowniczą i dodatkowe elementy obudowy, wał kierowniczy, skrzynkę przekładni kierowniczej, jak również wszystkie inne elementy mające służyć do rozproszenia energii w przypadku uderzenia o kierownicę.

3. WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ EWG

3.1. O homologację danego typu pojazdu pod względem urządzenia zabezpieczającego przed kradzieżą występuje producent pojazdu lub jego przedstawiciel.

3.2. Do wniosku należy dołączyć trzy egzemplarze wymienionych poniżej dokumentów oraz następujące informacje:

3.2.1. szczegółowy opis typu pojazdu ze względu na sposób rozmieszczenia i budowę układu kierowniczego lub części, na jaką oddziałuje urządzenie zabezpieczające;

3.2.2. rysunek ukazujący budowę urządzenia zabezpieczającego oraz sposób, w jaki urządzenie to zostało zamontowane w pojeździe, we właściwej skali i przy wystarczającym stopniu szczegółowości;

3.2.3. opis techniczny tego urządzenia.

3.3. Do placówki technicznej odpowiedzialnej za badania należy przekazać:

3.3.1. pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, którego dotyczy wniosek o homologację;

3.3.2. na wniosek placówki technicznej, o której mowa powyżej, te części pojazdu, które placówka techniczna uznała za zasadnicze z punktu widzenia kontroli wymaganych na mocy pkt 5 i 6.

4. HOMOLOGACJA EWG

(4.1.) (4.2.) 4.3. Do karty homologacji EWG dołącza się kartę sporządzoną zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II.

(4.4.) (4.4.1.) (4.4.2.) (4.5.) (4.6.) 5. SPECYFIKACJE OGÓLNE

5.1. Urządzenie zabezpieczające musi zostać wykonane tak, by wymienione niżej czynności nie mogły zostać wykonane bez uprzedniego wyłączenia tego urządzenia:

5.1.1. uruchomienie silnika normalnym urządzeniem rozruchowym;

5.1.2. ruszenie pojazdem z miejsca lub przemieszczenie pojazdu do przodu bez używania siły zewnętrznej.

5.2. W czasie gdy urządzenie jest włączone, żadna z części, w które urządzenie musi zostać wyposażone w myśl wymagań wymienionych w pkt 5.1, nie może zostać zneutralizowana przy użyciu prostych środków.

5.3. Uruchomienie silnika i spełnienie wymagań określonych w pkt 5.1 może następować tylko przy zastosowaniu jednego kluczyka, oddziałującego na jeden zamek; z wyjątkiem przypadku przewidzianego w pkt 6.1.6, urządzenie zabezpieczające, określone w pkt 5.1, musi zostać uruchomione lub uzbrojone przed całkowitym wyjęciem kluczyka ze stacyjki.

5.4. Urządzenie zabezpieczające, określone w pkt 5.1, musi zostać zaprojektowane w sposób uniemożliwiający szybkie i niezauważalne unieruchomienie, zneutralizowanie lub zniszczenie tego urządzenia.

5.5. Urządzenie zabezpieczające musi zostać połączone z pojazdem na stałe. Wymaga się zamontowania go w taki sposób, by demontaż był możliwy tylko pod warunkiem zastosowania specjalistycznych narzędzi, nawet po usunięciu okładzin. Jeżeli wykręcenie pewnych śrub umożliwia unieruchomienie urządzenia zabezpieczającego, a śruby, o których mowa, nie są konstrukcyjnie zabezpieczone przed wykręceniem, muszą one zostać ukryte pod elementami urządzenia zabezpieczającego po ostatecznym montażu tego urządzenia.

5.6. Zamek należy solidnie przymocować do urządzenia zabezpieczającego.

5.7. Zastosowane zamki muszą przewidywać co najmniej 1000 różnych kombinacji, co oznacza, że kluczyk odpowiadający określonej kombinacji zamka nie powinien średnio otwierać więcej niż jednego zamka na 1000. W pojazdach jednego typu częstotliwość występowania każdej kombinacji wynosi w przybliżeniu jeden na 1000.

5.8. Urządzenie zabezpieczające musi zostać zaprojektowane, wykonane i zamontowane tak, by wykluczyć ryzyko wystąpienia podczas ruchu pojazdu przypadkowych blokad, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu jazdy.

5.9. Jeżeli funkcjonowanie urządzenia zabezpieczającego wymaga użycia innego źródła energii niż siła kierowcy, źródło to powinno być stosowane wyłącznie do sterowania układem włączającym i wyłączającym to urządzenie. Utrzymywanie urządzenia zabezpieczającego w danym położeniu musi odbywać się wyłącznie przy użyciu środków mechanicznych.

5.10. Urządzenie zabezpieczające może obejmować zewnętrzny dodatkowy system alarmu dźwiękowego, reagujący na próby włamania się do urządzenia i wyłączenia go przy użyciu środków innych niż oryginalny kluczyk oraz na próby zniszczenia urządzenia; emitowane sygnały dźwiękowe muszą być krótkie, ustawać automatycznie po 30 sekundach i ponownie włączać się przy kolejnej próbie wtargnięcia. Dodatkowo sygnał powinien być emitowany przez urządzenie alarmu dźwiękowego znajdujące się w standardowym wyposażeniu pojazdu.

(5.10.1.) (5.10.2.) 6. SPECYFIKACJE SZCZEGÓŁOWE

Poza wymienionymi w pkt 5 specyfikacjami ogólnymi do poszczególnych typów urządzeń zabezpieczających oddziałujących, odpowiednio, na układ kierowniczy, na układ napędowy lub na układ zmiany biegów, stosuje się przedstawione niżej specyfikacje szczegółowe.

6.1. Urządzenie zabezpieczające oddziałujące na układ kierowniczy

6.1.1. Urządzenie zabezpieczające oddziałujące na układ kierowniczy musi powodować blokowanie się tego układu.

6.1.2. Należy wykluczyć ryzyko przypadkowego zablokowania układu kierowniczego w sytuacji, gdy kluczyk znajduje się w zamku urządzenia zabezpieczającego, nawet jeżeli urządzenie uniemożliwiające uruchomienie silnika działa lub jest uzbrojone.

6.1.3. Uruchomienie pojazdów napędzanych silnikiem benzynowym przez przekręcenie kluczyka w stacyjce, jak również uruchomienie pojazdów z silnikiem Diesla przy użyciu normalnego urządzenia rozruchowego może nastąpić dopiero po zdjęciu blokady układu kierowniczego.

6.1.4. Należy bezwzględnie wyeliminować ryzyko uniemożliwienia zablokowania się zapadki blokady w sytuacji, gdy urządzenie zabezpieczające jest uzbrojone.

6.1.5. Zapadka blokady musi zablokować się na głębokość wystarczającą do zapewnienia, że urządzenie zabezpieczające będzie działać skutecznie nawet przy pewnym stopniu zużycia.

6.1.6. Jeżeli urządzenie zabezpieczające może zostać ustawione w położeniu innym niż położenie zapewniające zablokowanie układu kierowniczego i umożliwiające wyjęcie kluczyka ze stacyjki, urządzenie to musi zostać zaprojektowane tak, by uniemożliwić przypadkowe wykonanie manewru polegającego na przesunięciu urządzenia w położenie, o którym mowa, i na wyjęciu kluczyka ze stacyjki.

6.1.7. Urządzenie zabezpieczające musi, bez uszkodzenia urządzenia kierowniczego w sposób zagrażający bezpieczeństwu jazdy, wytrzymywać działanie - w dwóch kierunkach i w warunkach statycznych - siły 19,6 mdaN, której moment jest równoległy do osi wału kierowniczego.

6.2. Urządzenie zabezpieczające oddziałujące na układ napędowy

Urządzenie zabezpieczające, które oddziałuje na układ napędowy, musi uniemożliwiać obracanie się kół pędnych.

6.3. Urządzenie zabezpieczające oddziałujące na układ zmiany biegów

6.3.1. Urządzenie zabezpieczające, które oddziałuje na układ zmiany biegów, musi uniemożliwiać wszelkie zmiany biegów.

6.3.2. W pojazdach wyposażonych w ręczną skrzynię biegów dźwignia zmiany biegów może być blokowana tylko w następujących położeniach: wsteczny bieg plus martwy punkt lub sam wsteczny bieg.

6.3.3. W pojazdach wyposażonych w automatyczną skrzynię biegów blokada może następować tylko w położeniu "parkowanie"; równocześnie dopuszcza się blokadę dodatkową w położeniu "zerowym".

[1] Tekst załącznika jest w swojej zasadniczej części zgodny z tekstem rozporządzenia nr 18 Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. W załączniku zachowano również zastosowany w rozporządzeniu podział na punkty. Jeżeli zatem jakiś punkt rozporządzenia nr 18 nie ma swojego odpowiednika w niniejszej dyrektywie, jego numer jest przytaczany dla przypomnienia w nawiasie.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK II

+++++ TIFF +++++

--------------------------------------------------