ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(9)

Celem strategii budżetowej zarysowanej w programie konwergencji na 2014 r. jest osiągnięcie do 2016 r. średniookresowego celu budżetowego przewidującego deficyt strukturalny na poziomie - 1 % PKB. Ten średniookresowy cel budżetowy jest bardziej rygorystyczny od wymogów paktu stabilności i wzrostu. Bułgaria skorzystała z możliwości tymczasowego odchylenia od celu średniookresowego o 0,6 % PKB w 2013 r. oraz o 0,1 % PKB w 2014 r., które to odchylenie jest dozwolone w przypadku wspólnie finansowanych projektów. Program konwergencji zakłada pogorszenie się (przeliczonego) salda strukturalnego o 0,3 % PKB w 2014 r. – do poziomu - 1,3 % PKB – i jego poprawę o 0,3 % PKB w 2015 r. – do poziomu - 1,0 % PKB, co zapewni powrót do celu średniookresowego. Stopa wzrostu wydatków publicznych ma nie przekroczyć właściwej średniookresowej wartości odniesienia w latach 2014–2015. Plany budżetowe są zatem zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Wskaźnik zadłużenia wynosi znacznie poniżej 60 % PKB, a w programie konwergencji przewiduje się, że wzrośnie on tylko nieznacznie do 20,6 % PKB do końca okresu objętego programem. Scenariusz makroekonomiczny, na którym opierają się prognozy budżetowe zawarte w programie konwergencji, jest optymistyczny, jeśli chodzi o lata 2014–2015 – przewiduje się w nim, że roczny wzrost wyniesie 2,1 % w 2014 r. i 2,6 % w 2015 r., a nie 1,7 % w 2014 r. i 2,0 % w 2015 r., jak przewidziały służby Komisji w swojej prognozie z wiosny 2014 r. Zgodnie z prognozą Komisji odchylenie Bułgarii od jej celu średniookresowego w 2014 r. jest większe od odchylenia dozwolonego na zasadzie tymczasowej w przypadku wspólnie finansowanych projektów, zaś do wymaganego powrotu do celu średniookresowego nie dojdzie w 2015 r. W oparciu o ocenę programu konwergencji na 2014 r. i o prognozę Komisji, na podstawie rozporządzenia Rady nr 1466/97/WE, Rada jest zdania, że w latach 2014–2015 zachodzi ryzyko odchylenia od celu średniookresowego.
(15)

Niewystarczające dopasowanie systemów kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy i wysoki odsetek bezrobotnych nieposiadających formalnych kwalifikacji (35,2 %) przyczyniają się do wysokiej stopy bezrobocia młodzieży, a także do bezrobocia długotrwałego. Odsetek młodych ludzi, którzy nie są zatrudnieni, nie kształcą się i nie odbywają szkoleń pozostaje wyższy niż średnia UE. Mimo że odsetek uczniów i studentów przedwcześnie kończących naukę i szkolenia zmniejsza się, wciąż jednak pozostaje bardzo wysoki (23,5 %). Odsetek osób z wyższym wykształceniem utrzymuje się na stałym poziomie, jednak kształcenie i szkolenie zawodowe oraz programy przyuczania do zawodu wciąż nie są wykorzystywane we właściwym stopniu, a kwalifikacje osób, które uzyskały średnie wykształcenie zawodowe II stopnia lub przeszły szkolenia na tym poziomie, pozostają poniżej średniej unijnej. Hiszpania pracuje również nad środkami służącymi zachęcaniu do zatrudniania młodzieży. Obecnie wdrażana jest krajowa strategia zatrudnienia i przedsiębiorczości młodzieży na lata 2013–2016, przedstawiona w marcu 2013 r., jednak pewne środki nie zostały jeszcze wprowadzone. W oparciu o tę strategię Hiszpania podjęła działania w celu walki z bezrobociem młodzieży, zgodnie z celami gwarancji dla młodzieży. Odnotowano też pewne postępy w odniesieniu do środków służących walce z wczesnym kończeniem nauki i promowaniu dwutorowego kształcenia i szkolenia zawodowego, jednak pełne wdrożenie i skuteczne wykorzystanie funduszy pozostaje kluczowe. W przypadku dualnego szkolenia zawodowego niezbędna jest ciągła koordynacja między wszystkimi zainteresowanymi stronami, w tym osobami podejmującymi decyzje i organizatorami szkoleń na wszystkich poziomach administracji i pracodawców, prowadząca do usprawnienia systemu, sprzyjania lepszemu dopasowaniu szkoleń do zapotrzebowania na rynku pracy oraz zagwarantowania zgodności modeli dualnego kształcenia i szkolenia zawodowego między regionami.
(17)

Pewne braki w wydolności administracji publicznej ograniczają dalszą poprawę warunków prowadzenia działalności gospodarczej na Malcie. O ile udoskonalenia w zakresie zamówień publicznych zmierzają we właściwym kierunku, o tyle postępowania o udzielenie zamówienia są nadal zbyt długotrwałe, co skutkuje brakiem wydajności wydatków publicznych. W przypadku tych środków nie określono konkretnych celów, co utrudnia ocenę ich skuteczności. Brak alternatywnych rozwiązań dla finansowania dłużnego prowadzi do wysokich kosztów finansowania przedsiębiorstw, co z kolei wywiera presję na ich działalność gospodarczą. Takie preferencyjne traktowanie zadłużenia przedsiębiorstw może prowadzić do zbyt wysokiego stosunku zadłużenia do aktywów przedsiębiorstw i nieefektywnej alokacji kapitału. Należy zatem dalej szukać możliwości finansowania innych niż zadłużenie. Nadal utrzymują się braki w wydajności systemu sądowego, podkreślone w zaleceniach z 2013 r. skierowanych do Malty. Oczekuje się, że do końca 2014 r. wdrożone zostanąliczne reformy zaproponowane w listopadzie 2013 r.,przez Komisję ds. Reformy Wymiaru Sprawiedliwości nadal jednak nie przedstawiono jasnego harmonogramu, ani nie określono priorytetów. Nadal również nie wiadomo, w jaki sposób planowane środki wpłyną na zaległości w pracy sądów, w szczególności w odniesieniu do wskazanych wyżej braków.
(10)

Głównym wyzwaniem jest sytuacja na rynku mieszkaniowym, gdzie na przestrzeni dziesięcioleci wykształciły się bariery oraz prowadzące do zakłóceń ulgi, które wywierają wpływ na modele finansowania nieruchomości mieszkalnych oraz sektorowe wzorce oszczędzania. Tendencja panująca wśród gospodarstw domowych polegająca na zwiększaniu długu hipotecznego brutto w oparciu o zgromadzony majątek nieruchomy na cele mieszkaniowe w dużym stopniu odzwierciedla istniejące od dłuższego czasu zachęty podatkowe, a zwłaszcza możliwość pełnego odliczenia od podatku odsetek od kredytu hipotecznego. Od kwietnia 2012 r. wprowadzono szereg środków, które częściowo rozwiązały kwestię wspomnianych zachęt. Niektóre z nich polegają na korektach rozwiązań podatkowych w odniesieniu do finansowania mieszkań. Stopniowe dążenie do ograniczenia możliwości odliczania od podatku odsetek od kredytu hipotecznego oraz wzmocnienia zachęty do amortyzacji jest uzasadnione, lecz wprowadzanie tego środka etapami odbywa się zbyt powoli, by móc znacząco wpłynąć na podejście do amortyzacji. Wskaźnik określający stosunek wartości kredytu do wartości zabezpieczenia, który miałby wynieść 100 % w 2018 r., jest nadal wysoki. Rynek najmu ograniczają przepisy oraz obecność bardzo rozbudowanego sektora lokali socjalnych, w którym również występuje problem długich list osób oczekujących. Wprowadzenie niedawno większego zróżnicowania stawek czynszu w sektorze lokali socjalnych opartych o dochody to krok we właściwym kierunku, lecz wpływ tego działania jest ograniczony. Spółki mieszkalnictwa socjalnego nadal mogą stawiać budynki mieszkalne, w których miesięczny czynsz przekracza pułap najmu socjalnego. Chociaż w zaleceniach na 2013 r. wzywano do ukierunkowania wsparcia na najbardziej potrzebujące gospodarstwa domowe, ta zmiana kierunku działania dopiero się odbywa. Zaproponowane środki uznaje się wprawdzie za krok we właściwym kierunku, ale ogólne tempo reform jest zbyt wolne, by móc zaradzić podstawowym problemom i dlatego konieczne jest ich przyspieszenie, gdy sytuacja gospodarcza na to pozwoli; jednocześnie należy nadal zapewniać dostępność lokali socjalnych osobom będącym w niekorzystnym położeniu, które nie są w stanie uzyskać mieszkania na warunkach rynkowych, w tym mieszkania w lokalizacjach, na które panuje wysoki popyt.
(9)

Celem strategii budżetowej przedstawionej w programie stabilności na 2014 r. jest powrót do średniookresowego celu budżetowego w roku 2015, utrzymanie salda strukturalnego powyżej tego celu w pozostałym okresie objętym programem stabilności oraz, począwszy od 2017 r., zrównoważenie budżetu sektora instytucji rządowych i samorządowych. Średniookresowy cel budżetowy Finlandii, jakim jest deficyt strukturalny na poziomie 0,5 % PKB, odzwierciedla wymogi paktu stabilności i wzrostu. Finlandia osiągnęła swój cel średniookresowy w 2013 r. i planuje pozostać blisko niego w 2014 r., zapewniając równocześnie zgodność z wartością odniesienia dla wydatków. Finlandia planuje przekroczyć swój cel średniookresowy w 2015 r. i nadal zachowuje zgodność z wartością odniesienia dla wydatków. Jest to generalnie zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Jednocześnie jej wskaźnik zadłużenia brutto stale rośnie; przewiduje się, że w 2015 r. przekroczy on tymczasowo próg 60 % PKB, głównie ze względu na słabą sytuację makroekonomiczną. Scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie stabilności, który nie został opracowany w sposób niezależny, jest wykonalny, choć nieco bardziej optymistyczny niż przedstawiona wiosną prognoza służb Komisji dotycząca wzrostu gospodarczego w 2014 r. i 2015 r. W prognozie służb Komisji z wiosny 2014 r. przewiduje się pogorszenie salda strukturalnego o 0,3 % PKB w 2014 r., co wiąże się z odchyleniem od celu średniookresowego, oraz jego poprawę o 0,6 % PKB w 2015 r. przy prognozowanym zachowaniu wartości odniesienia dotyczącej wydatków we wskazanych latach. Rada – na podstawie swojej oceny programu stabilności i prognozy Komisji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 – jest zdania, że można oczekiwać, że Finlandia osiągnie cele swojego programu stabilności, które są zasadniczo zgodne paktem stabilności i wzrostu.
(2)

Płynne przechodzenie z etapu edukacji do etapu zatrudnienia jest nieodzowne do zwiększania szans młodych ludzi na rynku pracy. Podniesienie poziomu wykształcenia młodych ludzi oraz ułatwienie im przechodzenia do etapu zatrudnienia są niezbędne, by zrealizować cel strategii „Europa 2020”, którym jest osiągnięcie do 2020 roku 75-procentowego wskaźnika zatrudnienia wśród osób w wieku od 20 do 64 lat. W wytycznej nr 8 dotyczącej polityk zatrudnienia państw członkowskich wezwano państwa członkowskie do wprowadzania w życie programów mających pomóc młodym ludziom, zwłaszcza niepracującym, niekształcącym się ani nieszkolącym, znaleźć pierwsze zatrudnienie, zdobyć doświadczenie zawodowe lub możliwość dalszego kształcenia i szkolenia, w tym stażu, oraz do podejmowania szybkich działań w przypadku utraty pracy przez młodzież (1).
1.

Państwo członkowskie, które zawarło z państwem trzecim dwustronną umowę z zakresu zabezpieczenia społecznego, obejmującą postanowienia dotyczące świadczeń rzeczowych z tytułu choroby, powinno stosować te postanowienia do osób, do których ma zastosowanie ustawodawstwo tego państwa członkowskiego, jak również do członków ich rodzin, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim i są uprawnieni do otrzymywania świadczeń rzeczowych na podstawie art. 17 lub art. 24–26 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, w sytuacji, gdy świadczenia rzeczowe z tytułu choroby stają się niezbędne z medycznego punktu widzenia w okresie pobytu w tym państwie trzecim.
(11)

Cechy rynków hurtowych wymienionych w załączniku mogą uzasadniać regulację ex ante, jeżeli ogólnie spełniają one wymienione poniżej trzy łączne kryteria, które były również wykorzystywane na potrzeby określania rynków podlegających regulacji ex ante w poprzednich wersjach zalecenia. Pierwszym kryterium jest obecność trudnych do przezwyciężenia i trwałych barier w dostępie do rynku. Zważywszy jednak na dynamiczny charakter i sposób funkcjonowania rynków łączności elektronicznej, w toku prognostycznej analizy służącej określeniu rynków właściwych, które mogłyby podlegać regulacji ex ante, należy również uwzględnić możliwości likwidacji barier w dostępie do rynku w odpowiednim horyzoncie czasowym. Drugie kryterium dotyczy tego, czy struktura rynku sprzyja osiągnięciu skutecznej konkurencji w odpowiednim horyzoncie czasowym. Zastosowanie tego kryterium wymaga zbadania stanu konkurencji infrastrukturalnej i innych rodzajów konkurencji w sytuacji istnienia barier w dostępie do rynku. Trzecie kryterium polega na tym, iż zastosowanie wyłącznie przepisów prawa konkurencji jest niewystarczające, by wyeliminować konkretne nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku. Główne wskaźniki, którymi należy się posłużyć przy ocenie według kryterium pierwszego i drugiego, są podobne do wskaźników rozpatrywanych w toku analizy rynku w ujęciu prognostycznym mającej na celu stwierdzenie istnienia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej. W szczególności są to wskaźniki: istnienia barier w dostępie do rynku w sytuacji braku regulacji (w tym skali kosztów utopionych), struktury rynku, wydajności rynku i dynamiki rynku, w tym wskaźniki takie jak udziały w rynku i bieżące tendencje w tym względzie, ceny rynkowe i bieżące tendencje w tym względzie oraz zakres i stopień pokrycia konkurencyjnych sieci lub infrastruktur.
c)

»WHO-TEF« oznacza współczynniki równoważności toksycznej przyjęte przez Światową Organizację Zdrowia do celów oceny ryzyka dla ludzi na podstawie konkluzji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) — spotkania ekspertów Międzynarodowego Programu Bezpieczeństwa Chemicznego (IPCS), które odbyło się w Genewie w czerwcu 2005 r. (Martin van den Berg et al., The 2005 World Health Organization Re-evaluation of Human and Mammalian Toxic Equivalency Factors for Dioxins and Dioxin-like Compounds [Ponowna ocena współczynników równoważności toksycznej u ludzi i ssaków w odniesieniu do dioksyn i związków dioksynopodobnych]. Toxicological Sciences 93(2), 223–241 (2006)).
(14)

Reforma systemu edukacji z 2011 r., wytyczająca długoterminowy plan podnoszenia jakości edukacji na wszystkich poziomach, nie jest jeszcze w pełni wdrożona z powodu niewystarczających zasobów finansowych i ludzkich. W wyniku gwałtownego spadku popularności kształcenia i szkolenia zawodowego w okresie ubiegłych 20 lat, zainicjowano w ostatnich latach szereg reform i projektów pilotażowych, jednak poziom dostępności kształcenia i szkolenia zawodowego, jego dostosowania do potrzeb rynku pracy i angażowania się przedsiębiorstw w prowadzenie praktyk w miejscu pracy oraz przyuczanie do zawodu jest nadal niski. W przypadku osób z wyższym wykształceniem cały czas występuje znaczny problem niedopasowania umiejętności, a powiązania pomiędzy środowiskiem biznesowym i akademickim są nadal słabe, czego odzwierciedleniem jest wysoka stopa bezrobocia oraz duża liczba absolwentów uniwersytetów pracujących w zawodach nieodpowiadających ich wykształceniu lub zatrudnionych na stanowiskach poniżej poziomu ich kwalifikacji. Udział w uczeniu się przez całe życie nadal jest jednym z najniższych w Unii. Odsetek osób wcześnie kończących naukę należy nadal do najwyższych w Unii i jest obecnie wyższy niż przed 2010 r.; problem ten dotyczy głównie Romów. Zatrudnienie kobiet jest utrudnione przez niewystarczającą ofertę przystępnych cenowo, ale dobrej jakości placówek opieki nad dziećmi i ograniczony dostęp do nich, w szczególności w przypadku dzieci w wieku do 3 lat.
(11)

Choć zmalał ogólny wskaźnik bezrobocia, to bezrobocie strukturalne jest nadal wysokie, co wskazuje na niedopasowanie umiejętności, przede wszystkim wśród pracowników o niskich kwalifikacjach. Spada bezrobocie wśród młodzieży oraz odsetek młodych ludzi niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się, lecz wskaźniki te są nadal wysokie. Problemem pozostaje ograniczony zasięg aktywnych polityk dotyczących rynku pracy; należy poprawić ich skuteczność i terminowość. Prognozuje się, że w przyszłości jeszcze bardziej uwydatni się problem braku wykwalifikowanych pracowników. By zwiększyć szanse młodych ludzi na rynku pracy, należy lepiej dopasować kształcenie zawodowe i kształcenie na poziomie wyższym do rynku pracy, podnieść jakość programów przyuczania do zawodu oraz uczenia się poprzez praktykę w miejscu pracy, we współpracy z sektorem prywatnym, w tym z MŚP. Udział w uczeniu się przez całe życie rośnie, lecz w niedostatecznym tempie. Konieczny jest kompleksowy przegląd prawa pracy, z udziałem partnerów społecznych, by znaleźć sposoby na zmniejszenie obciążeń administracyjnych nałożonych na pracodawców. W pierwszej kolejności konieczne będzie ustalenie i wyeliminowanie zbędnych ograniczeń, które negatywnie wpływają na elastyczne porozumienia umowne, przepisy regulujące zwalnianie pracowników i uregulowania dotyczące czasu pracy.
(9)

Do głównych celów strategii budżetowej nakreślonej w programie stabilności na 2014 r. należą skorygowanie nadmiernego deficytu do 2015 r. oraz osiągnięcie do 2018 r. średniookresowego celu budżetowego. W programie stabilności założono docelowy deficyt poniżej poziomu 3 % PKB do 2015 r. zgodnie z zaleceniem wydanym w ramach procedury nadmiernego deficytu. W programie stabilności potwierdzono średniookresowy cel budżetowy w postaci utrzymania równowagi budżetowej w kategoriach strukturalnych, co jest zgodne z przepisami paktu stabilności i wzrostu. Na okres po 2015 r. program stabilności zakłada obniżenie nominalnego deficytu budżetowego o około 1 punkt procentowy PKB rocznie w latach 2016–2018. Ma to służyć obniżeniu zadłużenia z niemal 124 % PKB w 2013 r. do 107 % PKB w 2018 r. Scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie stabilności, został zatwierdzony jako „znajdujący się w zasięgu odpowiednich prognoz” przez niezależny organ (irlandzką radę doradczą ds. budżetowych). Jest on zasadniczo zgodny z prognozą Komisji na lata 2014 i 2015 z pewnymi różnicami, jeśli chodzi o wkład elementów po stronie popytu. Jednak prognozy władz w odniesieniu do późniejszych lat objętych programem stabilności są optymistyczne. Ponadto na 2015 r. brak jest wystarczająco szczegółowych działań, które wspomogłyby osiągnięcie celów budżetowych. W związku z tym Komisja prognozuje, że deficyt w 2015 r. będzie wyższy niż cel zalecany przez Radę. Rada – na podstawie oceny programu stabilności i prognozy Komisji, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 – jest zdania, że cele programu stabilności są zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu, muszą być jednak poparte konkretnymi działaniami począwszy od 2015 r. Podjęto istotne kroki służące poprawie ważnych aspektów irlandzkich ram budżetowych oraz jakości i terminowości dostarczania danych. Obecne przepisy dotyczące średnioterminowych pułapów wydatków umożliwiają wprowadzenie przez rząd dyskrecjonalnych zmian, które nie są ograniczone do wcześniej określonych zdarzeń warunkowych.
Celem strategii budżetowej nakreślonej w dokumencie dotyczącym strategii budżetowej na 2014 r. jest trwałe skorygowanie nadmiernego deficytu do 2015 r. oraz osiągnięcie do 2017 r. średniookresowego celu budżetowego. Istotą strategii jest plan obniżenia w 2014 r. deficytu budżetowego do 4,0 % PKB, a następnie do 2,5 % PKB w 2015 r. zgodnie z celami określonymi w zaleceniu wydanym w ramach procedury nadmiernego deficytu z dnia 21 czerwca 2013 r., a następnie potwierdzonymi w 12. przeglądzie programu dostosowań makroekonomicznych. Jednakże w dniu 30 maja 2014 r. Trybunał Konstytucyjny unieważnił środki konsolidacyjne, których szacowany wpływ na wyniki budżetowe w 2014 r. wynosił ok. 0,4 % PKB i które mogłyby przynieść dalsze skutki w 2015 r. Aby osiągnąć uzgodnione cele, rząd będzie musiał wprowadzić środki zastępcze o podobnej wartości. Dwa orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są wciąż zawisłe, co uniemożliwia pełne podliczenie potrzebnych środków. Ze względu na ograniczony czas, jaki jest dostępny, rząd może stanąć w obliczu konieczności wykorzystania środków mniej sprzyjających wzrostowi gospodarczemu, zwłaszcza po stronie dochodów. Na lata po 2015 r. potwierdzono w strategii zamiar osiągnięcia celu średniookresowego do 2017 r. przez zapewnienie wysiłku strukturalnego na poziomie 0,5 % PKB w 2016 r. oraz obniżenie deficytu strukturalnego do poziomu 0,5 % w 2017 r. Zgodnie z założeniami strategii dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnie najwyższy poziom (około 130,2 % PKB) w 2014 r., a następnie począwszy od 2015 r. zacznie się stopniowo obniżać. Scenariusz makroekonomiczny leżący u podstaw prognoz budżetowych zawartych w strategii jest zgodny z wiosenną prognozą Komisji i był analizowany przez radę ds. finansów publicznych. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego konieczne będą zmiany do strategii budżetowej na 2014 r. w celu osiągnięcia docelowego deficytu na poziomie 4 % PKB. Wciąż istnieje jednak ryzyko oddalenia się od tego celu, szczególnie ze względu na brak pewności prawa i statystyczne skutki operacji, których celem jest efektywniejsze zarządzanie nadwyżką zadłużenia niektórych przedsiębiorstw państwowych.

Podstawą korekty budżetowej na 2015 r. będą środki konsolidacji budżetowej wynoszące 0,8 % PKB, co uznaje się za wystarczające do osiągnięcia docelowej wartości na poziomie 2,5 % PKB. Na podstawie oceny strategii budżetowej rządu oraz prognozy Komisji, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97, Rada jest zdania, że cele strategii są zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu.
(8)

Cel strategii budżetowej, sformułowany w programie stabilności na 2014 r., polega na stopniowym obniżaniu deficytu nominalnego oraz utrzymaniu salda strukturalnego, co jest spójne z celem średniookresowym, biorąc pod uwagę dozwolone tymczasowe odchylenie od celu średniookresowego z uwagi na wpływ systemowej reformy emerytalnej. Cel średniookresowy został zmieniony w programie stabilności z ‐ 0,5 % na - 1,0 % i jest zgodny z celami paktu stabilności i wzrostu. Planowana ścieżka salda nominalnego w programie stabilności sugeruje stopniowe pogarszanie (ponownie obliczonego) salda strukturalnego, choć nadal w ramach marginesu, jaki dopuszcza wdrożenie reformy emerytalnej. Biorąc pod uwagę dozwolone odchylenie od celu średniookresowego, planowany deficyt strukturalny jest zgodny z wymogiem paktu stabilności i wzrostu do 2016 r. Planowany wzrost ponownie obliczonego deficytu strukturalnego w 2017 r. prowadzi jednak do odchylenia od wymaganej ścieżki korekty zmierzającej do osiągnięcia celu średniookresowego. Ogólnie rzecz biorąc, określona w programie stabilności strategia budżetowa jest w znacznej części zgodna z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Zakłada się, że dług publiczny utrzyma się na poziomie znacznie poniżej 60 % PKB przez cały okres trwania programu, a do 2017 r. jego wartość obniży się do 31 % PKB. Scenariusz makroekonomiczny, na którym opierają się prognozy budżetowe w programie stabilności i który nie został formalnie zaaprobowany przez niezależną instytucję, jest wykonalny. Zakłada się, że wzrost gospodarczy utrzyma się na poziomie około 4 % w skali roku przez cały okres trwania programu, natomiast prognozowane wzrosty cen są umiarkowane.