PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 6/20

DYREKTYWA KOMISJI 2008/128/WE

z dnia 22 grudnia 2008 r.

ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych

(Wersja skodyfikowana)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa Komisji 95/45/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych (2) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (3). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.

(2) Należy ustanowić kryteria czystości dla wszystkich barwników wymienionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 94/36/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych (4).

(3) Należy uwzględnić specyfikacje i techniki analityczne dla barwników określone w Kodeksie żywnościowym sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Substancji dodatkowych do żywności (JECFA).

(4) Substancje dodatkowe do żywności, otrzymywane metodami produkcji lub z materiałów wyjściowych znacznie różniących się od tych poddanych ocenie Naukowego Komitetu ds. Żywności lub też różniących się od tych wymienionych w niniejszej dyrektywie, powinny zostać przedłożone do oceny bezpieczeństwa przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości.

(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.

(6) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Kryteria czystości określone w art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/107/EWG dla barwników wymienionych w dyrektywie 94/36/WE są określone w Załączniku I.

Artykuł 2

Dyrektywa 95/45/WE, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku II, część A zostaje uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2008 r. W imieniu Komisji José Manuel BARROSO Przewodniczący

(1) Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 27.

(2) Dz.U. L 226 z 22.9.1995, str. 1.

(3) Zob. załącznik II, część A.

(4) Dz.U. L 237 z 10.9.1994, str. 13.

ZAŁĄCZNIK I A. SPECYFIKACJA OGÓLNA DLA LAKÓW GLINOWYCH BARWNIKÓW Definicja: Laki glinowe wytwarzane są poprzez reakcję barwników odpowiadających kryteriom czystości wymienionym we właściwej specyfikacji monograficznej z tlenkiem glinu w środowisku wodnym. Tlenek glinu jest to zazwyczaj świeżo przygotowywany niesuszony materiał wytworzony poprzez reakcję siarczanu lub chlorku glinu z węglanem lub wodorowęglanem sodu lub wapnia lub amoniakiem. Po wytworzeniu się laki, produkt jest filtrowany, przemywany wodą i suszony. W produkcie gotowym może także występować tlenek glinu, który nie wszedł w reakcję. Substancje nierozpuszczalne w HCl Nie więcej niż 0,5 % Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % (w warunkach neutralnych) Stosuje się określone kryteria czystości dla odpowiednich barwników. B. SZCZEGÓŁOWE KRYTERIA CZYSTOŚCI E 100 KURKUMINA Nazwy synonimowe CI Żółcień naturalna 3, Żółcień kurkumowa, Diferoil metanu Definicja Kurkuminę otrzymuje się poprzez ekstrakcję rozpuszczalnikową kurkumy tzn. zmielonych kłączy naturalnych odmian Curcuma longa L. W celu otrzymania skoncentrowanej kurkuminy w proszku, ekstrakt oczyszcza się poprzez krystalizację. Produkt zawiera głównie kurkuminy; tzn. barwnik zasadniczy (l,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion) i jego dwie pochodne dezmetoksy w zróżnicowanych proporcjach. Mogą być obecne niewielkie ilości olejków i żywic naturalnie występujących w kurkumie. Do ekstrakcji można używać jedynie następujących rozpuszczalników: octan etylu, aceton, dwutlenekwęgla, dichlorometan, n-butanol, metanol, etanol, heksan. Klasa Dicynamoilometanowe Nr wg Colour Index 75300 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 207-280-5 Nazwy chemiczne I. 1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion II. 1-(4-Hydroksyfenylo)-7-(4-hydroksy-3-metoksy-fenylo-)hepta-1,6-dien-3,5-dion III. 1,7-bis(4-hydroksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion Wzór chemiczny I. C21H20O6 II. C20H18O5 III. C19H16O4 Masa cząsteczkowa I. 368,39 II. 338,39 III. 308,39 Analiza Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem E1 cm 1 %1 607 przy około 426 nm w etanolu Opis Pomarańczowo-żółty krystaliczny proszek Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w etanolu przy około 426 nm B. Zakres temperatur topnienia 179–182 °C Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Aceton n-butanol Metanol Etanol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan:nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 101 (i) RYBOFLAWINA Nazwy synonimowe Laktoflawina Klasa Izoalloksazyn Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 201-507-1 Nazwy chemiczne 7,8-Dimetylo-10-(D-rybo-2,3,4,5-tetrahydroksypentylo)benzo(g)pterydyno-2,4(3H,10H)-dion 7,8-dimetylo-10-(1′-D-rybitylo)izoalloksazyn Wzór chemiczny C17H20N4O6 Masa cząsteczkowa 376,37 Analiza Zawiera nie mniej niż 98 % w bezwodnej masie E1 cm 1 % 328 przy około 444 nm w roztworze wodnym Opis Krystaliczny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowo-żółtej Identyfikacja A. Spektrometria Stosunek A375/A267 pomiędzy 0,31 i 0,33 Stosunek A444/A267 pomiędzy 0,36 i 0,39 w roztworze wodnym Maksimum w wodzie dla około 444 nm B. Skręcalność właściwa [α]D20 pomiędzy – 115o i – 140o w 0,05 N roztworze wodorotlenku sodu Czystość Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 1,5 % po suszeniu w temp. 105 °C przez 4 godz. Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 101 (ii) RYBOFLAWINY-5′-FOSFORAN Nazwy synonimowe Ryboflawiny-5’-fosforan soduRyboflawiny-5’-fosforan sodu Definicja Niniejsze specyfikacje odnoszą się do ryboflawiny-5’-fosforanu łącznie z niewielkimi ilościami wolnej ryboflawiny oraz difosforanu ryboflawiny. Klasa Izoalloksazyn Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 204-988-6 Nazwy chemiczne Monosodowy fosforan (2R,3R,4S)-5-(3′)10′-dihydro-7′,8′-dimetylo-2′,4′-diokso-10′-benzo[γ]pterydynylo)-2,3,4-trihydroksypentylu; Monosodowa sól 5′-monofosforanowego estru ryboflawiny Wzór chemiczny Dla formy diwodzianu : C17H20N4NaO9P·2H2O Dla formy bezwodnej : C17H20N4NaO9P Masa cząsteczkowa 541,36 Analiza CZawiera nie mniej niż 95 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na C17H20N4NaO9P·2H2O E1 cm 1 % 250 przy około 375 nm w roztworze wodnym Opis Higroskopijny krystaliczny proszek, o słabym zapachu i gorzkim smaku i barwie żółtej do pomarańczowej Identyfikacja A. Spektrometria Stosunek A375/A267pomiędzy 0,30 i 0,34 Stosunek A444/A267 pomiędzy 0,36 i 0,39 w roztworze wodnym Maksimum w wodzie przy około 444 nm B. Skręcalność właściwa [α]D20 pomiędzy + 38° i + 42° w 5 molowym roztworze HCl Czystość Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 8 % (100 °C, 5 godz. w próżni nad P2O5) dla postaci diwodzianu Popiół siarczanowy Nie więcej niż 25 % Fosforan nieorganiczny Nie więcej niż 1,0 % (liczone jako PO4 w bezwodnej masie) Dodatkowe substancje barwiące Ryboflawina (wolna) : Nie więcej niż 6 % Difosforan ryboflawiny : Nie więcej niż 6 % Pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 70 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 102 TARTRAZYNA Nazwy synonimowe CI Żółcień spożywcza 4 Definicja Tartrazyna zawiera głównie trisodowy 5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfoniaofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodowym i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Tartrazynę jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 19140 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych s 217-699-5 Nazwy chemiczne 5-hydroksy-1-(4-sulfonofenylo)-4-(4-sulfonofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan trisodowy Wzór chemiczny C16H9N4Na3O9S2 Masa cząsteczkowa 534,37 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 ° cm 1 % 530 przy około 426 nm w roztworze wodnym Opis Jasnopomarańczowy proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 426 nm B. Żółty roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-hydrazynobenzeno sulfonowy Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy Kwas 5-okso-1-(4-sulfofenylo)-2-pirazolino-3-karboksylowy 4,4′-diazoaminodi(kwas benzeno sulfonowy) Kwas tetrahydroksybursztynowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 104 ŻÓŁCIEŃ CHINOLINOWA Nazwy synonimowe CI Żółcień spożywcza 13 Definicja Żółcień chinolinową otrzymuje się poprzez sulfonowanie 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu. Żółcień chinolinowa zawiera głównie sole sodowe mieszaniny disulfonianów (głównie), monosulfonianów i trisulfonianów powyższego związku i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Żółcień chinolinową jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Chinoftalon Nr wg Colour Index 47005 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 305-897-5 Nazwa chemiczna disodowe sole disulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu (główny składnik) Wzór chemiczny C18H9N Na2O8S2 (główny składnik) Masa cząsteczkowa 477,38 (główny składnik) Analiza Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową Żółcień chinolinowa ma następujący skład: w stosunku do wszystkich obecnych substancji barwiących: — nie mniej niż 80 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-disulfonianów disodowych — nie więcej niż 15 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-monosulfonianów sodu — nie więcej niż 7,0 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-trisulfonianów trisodowych E1 ° cm 1 % 865 (główny składnik) przy około 411 nm w wodnym roztworze kwasu octowego Opis Żółty proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodnym roztworze kwasu octowego o pH 5 przy około 411 nm B. Żółty roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 4,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: 2-metylochinolina Kwas 2-metylochinolino-sulfonowy Kwas ftalowy 2,6-dimetylo chinolina Kwas 2,6-dimetylo chinolino sulfonowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % 2’-(2-chinolilo)indan-1,3-dion Nie więcej niż 4 mg/kg Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 10 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 110 ŻÓŁCIEŃ POMARAŃCZOWA FCF Nazwy synonimowe CI Żółcień spożywcza 3, Żółcień pomarańczowa S Definicja Żółcień pomarańczowa FCF zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Żółcień pomarańczowa FCF jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapniowa i potasowa. Klasa Monoazowe Numer wg Colour Index 15985 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 220-491-7 Nazwy chemiczne 2-Hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C16H10N2Na2O7S2 Masa cząsteczkowa 452,37 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. E1 ° cm 1 % 55 przy około 485 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Pomarańczowo-czerwony proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 485 nm dla pH 7 B. Pomarańczowy roztwór wodny Czystość Substancja nierozpuszczalna w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 5,0 % 1-(fenylazo)-2-naftol (Sudan I) Nie więcej niż 0,5 mg/kg Związki organiczne inne niż substancje barwiące: kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy 4,4′-diazoaminodi(kwas benzenosulfonowy) 6,6′-oksydi(kwas naftaleno-2-sulfonowy) Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg E 120 KOSZENILA, KWAS KARMINOWY, KARMINY Definicja Karminy i kwas karminowy otrzymuje się z ekstraktów wodnych, wodno-alkoholowych lub alkoholowych z Koszenili, składającej się z suszonych odwłoków samic owadów Dactylopius coccus Costa. Głównym składnikiem barwiącym jest kwas karminowy. Laki glinowe kwasu karminowego (karminy) otrzymuje się z glinu i kwasu karminowego obecnych w stosunku molowym 1:2. W produktach handlowych składnik barwiący występuje razem z kationami amonu, wapnia, potasu lub sodu pojedynczo lub łącznie, a kationy te mogą być również obecne w nadmiarze. Produkty handlowe mogą również zawierać substancje białkowe pochodzące od owadów źródłowych, mogą też zawierać wolne karminiany lub niewielkie pozostałości niezwiązanych kationów glinu. Klasa Antrachinon Nr wg Colour Index 75470 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Koszenila: 215-680-6; kwas karminowy: 215-023-3; karminy: 215-724-4 Nazwy chemiczne Kwas 7-β -D-glukopiranozylo-3,5,6,8-tetrahydroksy-1-metylo-9,10-dioksoantraceno-2-karboksylowy (kwas karminowy); karmin jest uwodnionym chelatem glinu tego kwasu Wzór chemiczny C22H20O13 (kwas karminowy) Masa cząsteczkowa 492,39 (kwas karminowy) Analiza Zawiera nie mniej niż 2,0 % kwasu karminowego w ekstrakcie zawierającym kwas karminowy; nie mniejsza niż 50 % kwasu karminowego w chelatach. Opis Czerwone do ciemnoczerwonego, kruche ciało stałe lub proszek. Ekstrakt koszenili jest zazwyczaj ciemnoczerwoną cieczą, może być też wysuszony na proszek. Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym roztworze amoniaku przy około 518 nm Maksimum w rozcieńczonym roztworze kwasu chlorowodorowegoprzy około 494 nm dla kwasu karminowego Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 122 AZORUBINA, KARMOIZYNA Nazwy synonimowe CI Czerwień spożywcza 3 Definicja Azorubina zawiera głównie disodowy 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-1-sulfonianu i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Azorubinę jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 14720 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 222-657-4 Nazwa chemiczna Disodowy 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-1-sulfonian Wzór chemiczny C20H12N2Na2O7S2 Masa cząsteczkowa 502,44 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 % 510 przy około 516 nm w roztworze wodnym Opis Proszek lub granulki o barwie czerwonej do rdzawo-czerwonej Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 516 nm B. Czerwony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 2,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Kwas 4-hydroksynaftaleno-1-sulfonowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 123 AMARANT Nazwy synonimowe CI Czerwień spożywcza 9 Definicja Amarant zawiera głównie trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-3,6-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Amarant jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 16185 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 213-022-2 Nazwa chemiczna Trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfonato-1-naftylazo) naftaleno-3,6-disulfonian Wzór chemiczny C20H11N2Na3O10S3 Masa cząsteczkowa 604,48 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. E1 cm 1 % 440 przy około 520 nm w roztworze wodnym. Opis Czerwono-brązowy proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 520 nm B. Czerwony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 3,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 124 PĄS 4R, CZERWIEŃ KOSZENILOWA A Nazwy synonimowe CI Czerwień koszenilowa7, Nowa Kokcyna Definicja Pąs 4R zawiera głównie trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-6,8-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Pąs 4R jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 16255 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 220-036-2 Nazwa chemiczna Trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-6,8-disulfonian Wzór chemiczny C20H11N2Na3O10S3 Masa cząsteczkowa 604,48 Analiza Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 % 430 przy około 505 nm w roztworze wodnym Opis Czerwonawy proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 505 nm B. Czerwony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 127 ERYTROZYNA Nazwy synonimowe CI Czerwień spożywcza14 Definicja Erytrozyna zawiera głównie – monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanteno-9-ylo) benzoesanu diodowego i dodatkowe substancje barwiące łącznie z wodą chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Erytrozyna jest opisana opi jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Ksantenowe Nr wg Colour Index 45430 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 240-474-8 Nazwa chemiczna monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanteno9-ylo) benzoesanu disodowego Wzór chemiczny C20H6I4Na2O5.H2O Masa cząsteczkowa 897,88 Analiza Zawiera nie mniej niż 87 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na bezwodną sól sodową E1 cm 1 %1 100 przy około 526 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Czerwony proszek lub granulki. Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 526 nm i pH7 B. Czerwony roztwór wodny Czystość Nieorganiczne jodki w przeliczeniu na jodek sodu Nie więcej niż 0,1 % Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące (z wyjątkiem fluoresceiny) Nie więcej niż 4,0 % Fluoresceina Nie więcej niż 20 mg/kg Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Trijodorezorcynol Nie więcej niż 0,2 % Kwas 2-(2,4-dihydroksy-3,5-dijodobenzoilo) benzoesowy Nie więcej niż 0,2 % Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH od 7 do 8, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg Laki glinowe Metoda dla substancji nierozpuszczalnych w kwasie chlorowodorowym nie znajduje zastosowania. Ten parametr zastąpiono wymaganiami odnośnie substancji nierozpuszczalnych w wodorotlenku sodu, których nie może być więcej niż 0,5 %, tylko dla tego barwnika E 128 CZERWIEŃ 2G Nazwy synonimowe CI Czerwień spożywcza 10, Azogeranina Definicja Czerwień 2G zawiera głównie 8-acetamido-1-hydroksy-2-fenylazonaftaleno-3,6-disulfonian diodowy i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Czerwień 2G jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 18050 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 223-098-9 Nazwa chemiczna Disodium 8-acetamido-1-hydroksy-2-fenylazo-naftaleno-3,6-disulfonian disodowy Wzór chemiczny C18H13N3Na2O8S2 Masa cząsteczkowa 509,43 Analiza Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 % 620 przy około 532 nm w roztworze wodnym Opis Czerwony proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 532 nm B. Czerwony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 2,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 5-acetamido-4-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 5-amino-4-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Łącznie nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 129 CZERWIEŃ ALLURA AC Nazwy Synonimowe CI Czerwień Spożywcza 17 Definicja Czerwień Allura AC zawiera głównie 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian diodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Czerwień Allura AC jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Monoazowe Nr wg Colour Index 16035 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 247-368-0 Nazwa chemiczna 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C18H14N2Na2O8S2 Masa cząsteczkowa 496,42 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 % 540 przy około 504 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Ciemnoczerwony proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 504 nm B. Czerwony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 3,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Sól sodowa kwasu 6-hydroksy-2-naftaleno-sulfonowego, Nie więcej niż 0,3 % Kwas 4-amino-5-metoksy-2-metylobenezeno sulfonowy Nie więcej niż 0,2 % Sól disodowa 6,6-oksybis (2-naftalenosulfonowego kwasu) diodowa Nie więcej niż 1,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 131 BŁĘKIT PATENTOWY V Nazwy synonimowe CI Ford Błękit spożywczy 5 Definicja Błękit patentowy V zawiera głównie wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno) 2,5-cyckloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli inertnej i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu i/lub siarczanem wapnia jako głównymi składnikami niebarwnymi. Dozwolona jest również sól potasu Klasa Triarylometanowe Nr wg Colour Index 42051 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 222-573-8 Nazwy chemiczne Wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno) 2,5-cykloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej Wzór chemiczny Związek wapniowy: C27H31N2O7S2Ca Związek sodowy: C27H31N2O7S2Na Masa cząsteczkowa Związek wapniowy: 579,72 Związek sodowy: 582,67 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 %2 000 przy około 638 nm w roztworze wodnym o pH 5 Opis Ciemnoniebieski proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy 638 nm i pH 5 B. Niebieski roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 2,0 % Składniki organiczne inne niż substancje barwiące: 3-hydroksy benzaldehyd Kwas 3-hydroksy benzoesowy Kwas 3-hydroksy-4-sulfobenzoesowy Kwas Ν,Ν-dietyloamino benzenosulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Leukozwiązek Nie więcej niż 4,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 5 nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 132 INDYGOTYNA, INDYGOKARMINA Nazwy synonimowe CI Błękit spożywczy 1 Definicja Indygotyna zawiera głównie mieszaninę 3,3′diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,5′-disulfonianu disodowego, i 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanu sodu jako głównymih składnikami niebarwnymi. Indygotyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Indygoidowe Nr wg Colour Index 73015 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 212-728-8 Nazwy chemiczne 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,5′-disulfonian disodowy Wzór chemiczny C16H8N2Na2O8S2 Masa cząsteczkowa 466,36 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową; 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonian disodowy: nie więcej niż 18 % E1 cm 1 % 480 przy około 610 nm w roztworze wodnym Opis Ciemnoniebieski proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 610 nm B. Niebieski roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Oprócz 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonianu disodowego: nie więcej niż 1,0 % Składniki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas izatyno-5-sulfonowy Kwas 5-sulfoantranilowy Kwas antranilowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 133 BŁĘKIT BRYLANTOWY FCF Nazwy synonimowe CI Błękit spożywczy 2 Definicja Błękit brylantowy FCF zawiera głównie α-(4-(N-etylo-3-sulfonobenzylamino) fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonobenzylamino) cykloheksa-2,5-dienylideno) tolueno-2-sulfonian disodowy oraz jego izomery i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Błękit brylantowy FCF jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Triarylometanowe Nr wg Colour Index 42090 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 223-339-8 Nazwy chemiczne α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino) fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino) cykloheksa-2,5-dienylideno) tolueno-2-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C37H34N2Na2O9S3 Masa cząsteczkowa 792,84 Analiza Zawiera nie mniej niż 85 % , substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 %1 630 przy około 630 nm w roztworze wodnym Opis Czerwonawo-niebieski proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 630 nm B. Niebieski roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 6,0 % Składniki organiczne inne niż substancje barwiące: Suma kwasów 2-, 3-i 4-formylobenzeno sulfonowych Nie więcej niż 1,5 % Kwas 3-((etylo)(4-sulfofenylo) amino) metylobenzeno sulfonowy Nie więcej niż 0,3 % Leukozwiązek Nie więcej niż 5,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % przy pH 7 Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 140 (i) CHLOROFILE Nazwy synonimowe CI Zieleń naturalna 3, Chlorofil magnezowy, Feofityna magnezowa Definicja Chlorofile są otrzymywane w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Podczas poekstrakcyjnego usuwania rozpuszczalnika, naturalnie obecny magnez koordynacyjny, może być częściowo lub całkowicie usunięty z chlorofili i utworzyć odpowiednio feofityny. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny i chlorofile magnezowe. Produkt otrzymany w wyniku ekstrakcji, z którego usunięto rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy jak też olejki, tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan. Klasa Porfiryny Nr wg Colour Index 75810 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Chlorofile: 215-800-7, chlorofil a: 207-536-6, chlorofil b: 208-272-4 Nazwy chemiczne Głównymi składnikami barwiącymi są: Fityl (132R,17S,18S)-3)-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta [at]-porfiryno-17-ylo) propionian, (feofityna a), lub jako kompleks magnezowy (chlorofil a) Fityl (132R,l7S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-13′-132-17,18-tetrahydrocyklopenta [at]-porfiryno-17-ylo)propionian, (feofityna b), lub jako kompleks magnezowy (chlorofil b) Wzór chemiczny Chlorofil a (kompleks magnezowy): C55H72MgN4O5 Chlorofil a: C55H74N4O5 Chlorofil b (kompleks magnezowy): C55H70MgN4O6 Chlorofil b: C55H72N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofil a (kompleks magnezowy): 893,51 Chlorofil a: 871,22 Chlorofil b (kompleks magnezowy): 907,49 Chlorofil b: 885,20 Analiza Zawartość chlorofili i ich kompleksów magnezowych ogółem wynosi nie mniej niż 10 % E1 cm 1 % 700 przy około 409 nm w chloroformie Opis Ciało stałe woskowe o barwie od oliwkowo-zielonej do ciemnozielonej w zależności od zawartości magnezu koordynacyjnego Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 409 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Keton metyloetylowy Metanol Etanol Propan-2-ol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 140 (ii) CHLOROFILINY Nazwy synonimowe CI Zieleń naturalna 5, Chlorofilina sodowa, Chlorofilina potasowa Definicja Sole zasadowe chlorofilin są otrzymywane w wyniku zmydlenia ekstraktów naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowych i mogą ulec częściowemu rozszczepieniu pierścienie cyklopentenylowe. Grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe i/lub sodowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan. Klasa Porfiryny Nr wg Colour Index 75815 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 287-483-3 Nazwy chemiczne Głównymi składnikami barwiącymi w formach kwasowych są: — 3-(10-karboksylato-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo) propionian (chlorofilina a) i — 3-(10-karboksylato-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chloroflina b) W zależności od stopnia hydrolizy, pierścień cyklopentenylowy może zostać rozszczepiony prowadząc do utworzenia trzeciej funkcji karboksylowej. Mogą również występować kompleksy magnezowe. Wzór chemiczny Chlorofilina a (forma kwasowa): C34H34N4O5 Chlorofilina b (forma kwasowa): C34H32N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofilina a: 578,68 Chlorofilina b: 592,66 Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów w przypadku rozszczepienia pierścienia cyklopentenylowego Analiza zawartość chlorofilin ogółem wynosi nie mniej niż 95 % próbki wysuszonej w temp. około 100 °C przez 1 godzinę. E1 cm 1 % 700 przy około 405 nm w roztworze wodnym o pH 9 E1 cm 1 % 140 przy około 653 nm w roztworze wodnym o pH 9 Opis Proszek ciemnozielony do niebiesko-czarnego Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 9 przy około 405 nm i przy około 653 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Keton metyloetylowy Metanol Etanol Propan-2-ol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 141 (i) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHROLOFILI Nazwy synonimowe CI Naturalna zieleń 3, Chlorofil miedziowy, Feofityna miedziowa Definicja Chlorofile miedziowe są otrzymywane w wyniku dodatku soli miedzi do substancji otrzymanej przez ekstrakcję rozpuszczalnikami naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Produkt, z którego został usunięty rozpuszczalnik zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy jak również tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny miedziowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan. Klasa Porfiryny Nr wg Colour Index 75815 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Chlorofil miedziowy a: 239-830-5; chlorofil miedziowy b: 246-020-5 Nazwy chemiczne [Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (Chlorofil miedziowy a) [Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy b) Wzór chemiczny Chlorofil miedziowy a: C55H72Cu N4O5 chlorofil miedziowy b: C55H70Cu N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofil miedziowy a: 932,75 chlorofil miedziowy b: 946,73 Analiza zawartość chlorofili miedziowych ogółem wynosi nie mniej niż 10 %. E1 cm 1 % 540 przy około 422 nm w chloroformie E1 cm 1 % 300 przy około 652 nm w chloroformie Opis Ciało stałe woskowe o barwie od niebiesko-zielonej do ciemnozielonej w zależności od surowca Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 422 nm i przy około 652 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton keton metyloetylowy Metanol Etanol Propan-2-ol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Jony miedziowe Nie więcej niż 200 mg/kg miedź ogółem Nie więcej niż 8,0 % feofityn miedziowych ogółem E 141 (ii) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHLOROFILIN Nazwy synonimowe Chlorofilina miedziowo-sodowa, Chlorofilina miedziowo-potasowa, CI Naturalna zieleń 5 Definicja Sole zasadowe chlorofilin miedziowych są otrzymywane w wyniku dodatku miedzi do produktu otrzymanego poprzez zmydlanie ekstraktów z naturalnych odmian surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe fitolowe i mogą ulec częściowemu rozszczepieniu pierścienie cyklopentenylowe. Po dodaniu miedzi do oczyszczonych chlorofilin, grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe i/lub sodowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan. Klasa Porfiryny Nr Colour Index 75815 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Nazwy chemiczne Głównymi związkami [składnikami-′colouring principle′ wszędzie tłumaczone jest jako ′składnik barwiący′] barwiącymi w formie kwaśnej są: 3-(10-Karboksylano-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionianu, kompleksmiedziowy (chlorofilina miedziowa a) i 3-(10-Karboksylano-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo) propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa b) Wzór chemiczny Chlorofilina miedziowa a (forma kwasowa): C34H32Cu N4O5 Chlorofilina miedziowa b (forma kwasowa): C34H30Cu N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofilina miedziowa a: 640,20 Chlorofilina miedziowa b: 654,18 Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów w przypadku rozszczepienia pierścienia cyklopentenylowego. Analiza zawartość chlorofilin miedziowych ogółem wynosi nie mniej niż 95 % próbki wysuszonej w temp. 100 °C przez 1 h. E1 cm 1 % 565 przy około 405 nm w wodnym roztworze o pH 7,5 E1 cm 1 % 145 dla około 630 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 Opis Proszek ciemnozielony do niebiesko-czarnego Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 przy około 405 nm i przy 630 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Keton metylo-etylowy Metanol Etanol Propan-2-ol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Jony miedziowe Nie więcej niż 200 mg/kg miedź ogółem Nie więcej niż 8,0 % chlorofilin miedziowych ogółem E 142 ZIELEŃ S Nazwy synonimowe CI Zieleń spożywcza 4, Zieleń brylantowa BS Definicja Zieleń S zawiera głównie N-[4-(dimetyloamino)fenylo] 2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]-2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanoaminian sodu i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Zieleń S jest opisana jako sól sodową. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa. Klasa Triarylometanowe Nr wg Colour Index 44090 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 221-409-2 Nazwy chemiczne N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo](2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)-metyleno]2,5-cykloheksadien-1-ylideno-N-metylometanoaminian sodu; 5-[4-dimetyloamino-α-(4-dimetylominocykloheksa-2,5-dienylodeno) benzylo]-6-hydroksy-7-sulfoniano-naftaleno-2-sulfonian sodu (alternatywna nazwa name). Wzór chemiczny C27H25N2NaO7S2 Masa cząsteczkowa 576,63 Analiza Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 %1 720 przy około 632 nm w roztworze wodnym Opis Ciemnozielony lub ciemnoniebieski proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 632 nm B. Niebieski lub zielony roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Alkohol 4,4′-bis(dimetyloamino)-benzhydrylowy Nie więcej niż 0,1 % 4,4′-bis(dimethylamino)-benzophenone Nie więcej niż 0,1 % Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Nie więcej niż 0,2 % Leukozwiązek Nie więcej niż 5,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 150a KARMEL Definicja Karmel jest otrzymywany przez kontrolowaną obróbkę cieplną węglowodanów (dostępnych w sprzedaży spożywczych produktów o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą i będących monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane i dekstroza). W celu ułatwienia karmelizacji mogą być zastosowane kwasy, zasady i sole, z wyjątkiem związków amonu i siarczynów Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 232-435-9 Opis Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej Czystość Barwniki związane przez celulozę DEAE Nie więcej niż 50 % Barwniki związane przez fosforylocelulozę Nie więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,01-0,12 Azot ogółem Nie więcej niż 0,1 % Siarka ogółem Nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 25 mg/kg E 150b KARMEL SIARCZYNOWY Definicja Karmel siarczynowy jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności związków siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, wodorosiarczyn potasu, siarczyn sodu oraz wodorosiarczyn sodu); nie używa się związków amonu. Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 232-435-9 Opis Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,05-0,13 Azot ogółem Nie więcej niż 0,3 % (2) Dwutlenek siarki Nie więcej niż 0,2 % (2) Siarka ogółem 0,3-3,5 % (2) Siarka związana przez celulozę DEAE Więcej niż 40 % Stosunek absorbancji barwnika związanego przez celulozę DEAE 19–34 Stosunek absorbancji (A 280/560) Większy niż 50 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 25 mg/kg E 150c KARMEL AMONIAKALNY Definicja Karmel amoniakalny jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą,, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności związków amonu (wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu oraz fosforan amonu); nie używa się związków siarczynowych Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 232-435-9 Opis Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Nie więcej niż 50 % Barwnik związany przez fosforylocelulozę Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,08-0,36 Azot amoniakalny Nie więcej niż 0,3 % (2) 4-metyloimidazol Nie więcej niż 250 mg/kg (2) 2-acetylo-4-tetrahydroksy-butylomidazol Nie więcej niż 10 mg/kg (2) Siarka ogółem Nie więcej niż 0,2 % (2) Azot ogółem 0,7–3,3 % (2) Stosunek absorbancji barwnika związanego przez fosforylocelulozę 13–35 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 25 mg/kg E 150d KARMEL AMONIAKALNO-SIARCZYNOWY Definicja Karmel amoniakalno-siarczynowy jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą,, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności zarówno związków amonu jak i siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, wodorosiarczyn potasu, siarczyn sodu, wodorosiarczyn sodu, wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu, fosforan amonu, siarczan amonu, siarczyn amonu oraz wodorosiarczyn amonu) Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 232-435-9 Opis Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,10–0,60 Azot amoniakalny Nie więcej niż 0,6 % (2) Dwutlenek siarki Nie więcej niż 0,2 % (2) 4-metyloimidazol Nie więcej niż 250 mg/kg (2) Azot ogólem 0,3–1,7 % (2) Siarka ogółem 0,8–2,5 % (2) Stosunek azot/siarka w osadzie alkoholowym 0,7–2,7 Stosunek absorbancji osadu alkoholowego (3) 8–14 Stosunek absorbancji (A280/560) Nie więcej niż 50 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 25 mg/kg E 151 CZERŃ BRYLANTOWA BN, CZERŃ PN Nazwy synonimowe CI Czerń spożywcza 1 Definicja Czerń brylantowa BN zawiera głównie tetrasodowy 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo] naftaleno-1,7-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodu i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Czerń brylantową BN jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Bisazowe Numer wg Colour Index 28440 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 219-746-5 Nazwy chemiczne Tetrasodowy 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo] naftaleno-1,7-disulfonian Wzór chemiczny C28H17N5Na4O14S4 Masa cząsteczkowa 867,69 Analiza Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową E1 cm 1 % 530 przy około 570 nm w roztworze Opis Czarny proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 570 nm B. Czarno-niebieskawy roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 10 % (wyrażone w odniesieniu do zawartości barwnika) Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-acetamido-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy Kwas 4-amino-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy Kwas 8-aminonaftaleno-2-sulfonowy Kwas 4,4′-diazoaminodi-(benzenosulfonowy) Ogółem nie więcej niż 0,8 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 153 WĘGIEL ROŚLINNY Nazwy synonimowe Czerń roślinna Definicja Węgiel roślinny jest otrzymywany w wyniku zwęglania surowców roślinnych, takich jak drewno, pozostałości celulozy, torf, skorupki orzechów kokosowych i innych. Surowiec jest zwęglany w wysokich temperaturach. Zawiera głównie miałki węgiel. Może zawierać niewielkie ilości azotu, wodoru oraz tlenu. Po wytworzeniu produkt może wchłonąć nieco wilgoci. Numer wg Colour Index 77266 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 215-609-9 Nazwy chemiczne Węgiel Wzór chemiczny C Masa cząsteczkowa 12,01 Analiza Zawiera nie mniej niż 95 % węgla w przeliczeniu na bezwodną i wolną od popiołu masę Opis Czarny proszek bez zapachu i smaku Identyfikacja A. Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych B. Palność Przy podgrzaniu do czerwoności, spala się wolno bez płomienia Czystość Popiół (ogółem) Nie więcej niż 4,0 % (temperatura zapłonu: 625 °C) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne Ekstrakt otrzymany przez ekstrakcję 1 g produktu z 10 g czystego cykloheksanu (w przyrządzie do ekstrakcji ciągłej) powinien być bezbarwny i fluorescencja ekstraktu w świetle ultrafioletowym nie może być bardziej intensywna niż fluorescencja roztworu 0,100 mg siarczanu chininy w 1 000 ml 0,01 M kwasu siarkowego. Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 12 % (120 °C, 4 godz.) Substancje rozpuszczalne w zasadach Przesącz, otrzymany przez gotowanie 2 g próbki w 20 ml N wodorotlenku sodu i po przefiltrowaniu, powinien być bezbarwny. E 154 BRĄZ FK Nazwy synonimowe CI Brąz spożywczy 1 Definicja Brąz FK zawiera głównie mieszaniny: I 4-(2,4-diaminofenylazo) benzenosulfonianu sodu II 4-(4,6-diamino-m-tolilazo) benzenosulfonianu sodu III disodowego 4,4′-(4,6-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) IV disodowego 4,4′-(2,4-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) V disodowego 4,4′-(2,4-diamino-5-metylo-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) VI trisodowego 4,4′,4″-(2,4-diaminobenzeno-1,3,5-trisazo)tri-(benzenosulfonianu) i dodatkowych substancji barwiących oraz wody, chlorku sodowego i/lub siarczanu sodu jako głównych składników niebarwnych. Brąz FK jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Azowe (mieszanina barwników mono-, bis-i trisazowych) Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Nazwy chemiczne Mieszanina: I 4-(2,4-diaminofenylazo) benzenosulfonianu sodu II 4-(4,6-diamino-m-tolilazo) benzenosulfonianu sodu III 4,4′-(4,6-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) disodowego IV 4,4′-(2,4-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) disodowego V 4,4′-(2,4-diamino-5-metylo-1,3-fenylenobisazo)di(benzenosulfonianu) disodowego VI 4,4′,4″-(2,4-diaminobenzeno-1,3,5-trisazo)tri-(benzenosulfonianu) trisodowego Wzór chemiczny I C12H11N4NaO3S II C13H13N4NaO3S III C18H14N6Na2O6S2 IV C18H14N6Na2O6S2 V C19H16N6Na2O6S2 VI C24H17N8Na3O9S3 Masa cząsteczkowa I 314,30 II 328,33 III 520,46 IV 520,46 V 534,47 VI 726,59 Analiza Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem W odniesieniu do substancji barwiących ogółem proporcje poszczególnych składników nie powinny przekraczać: I 26 % II 17 % III 17 % IV 16 % V 20 % VI 16 % Opis Czerwono-brązowy proszek lub granulki Identyfikacja Roztwór o barwie pomarańczowej do czerwonawej Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 3,5 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonow Nie więcej niż 0,7 % m-fenylenodiamina i 4-metylo-m-fenylenodiamina Nie więcej niż 0,35 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne inne niż m-fenylenodiamina i 4-metylo-m-fenyleno diamina Nie więcej niż 0,007 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 155 BRĄZ HT Nazwy synonimowe CI Brąz spożywczy 3 Definicja Brąz HT zawiera głównie disodowy 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenylenobisazo) di (naftaleno-1-sulfonian) i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne. Brąz HT jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Klasa Bisazowe Numer wg Colour Index 20285 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 224-924-0 Nazwy chemiczne Disodowy 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno bisazo)di (naftaleno-1-sulfonian) Wzór chemiczny C27H18N4Na2O9S2 Masa cząsteczkowa 652,57 Analiza Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. E1 cm 1 % 403 przy około 460 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Czerwonawo-brązowy proszek lub granulki Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w wodzie przy pH 7 i przy około 460 nm B. Brązowy roztwór wodny Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 10 % (metoda TLC) Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Nie więcej niż 0,7 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w roztworze o pH 7 Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 160 a (i) MIESZANINA KAROTENÓW 1. Karoteny otrzymywane z roślin Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 5 Definicje Mieszanina karotenów jest otrzymywana w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnych odmian roślin jadalnych, marchwi, olejów roślinnych, trawy, alfalfa (lucerna siewna) oraz pokrzywy. Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których beta-karoten stanowi większą część. Mogą być obecne również alfa, gamma-karoten i inne pigmenty. Oprócz pigmentów barwiących, mieszanina karotenów może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, metanol, etanol, propan-2-ol, heksan (4), dichlorometan i dwutlenek węgla. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 75130 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 230-636-6 Wzór chemiczny Beta-karoten: C40H56 Masa cząsteczkowa Beta-karoten: 536,88 Analiza Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta -karoten) jest nie mniejsza niż 5 %. Dla produktów otrzymanych przez ekstrakcję olejów roślinnych: nie mniej niż 0,2 % w tłuszczach jadalnych E1 cm 1 %2 500przy około 440-457 nm w cykloheksanie Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 440-457 nm i 470-486 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Keton metyloetylowy Metanol Propan-2-ol Heksan Etanol Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg Ołów Nie więcej niż 5 mg/kg 2. Karoteny otrzymywane z alg Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 5 Definicje Mieszanina karotenów może być również otrzymywana z naturalnych odmian alg Dunaliella salina, rozwijających się w dużych słonych jeziorach położonych w Whyalla, w południowej Australii. Beta-karoten jest ekstrahowany za pomocą olejku eterycznego. Preparatem jest zawiesina o stężeniu 20–30 % w oleju jadalnym. Stosunek izomerów trans-cis jest w zakresie 50/50 do 71/29. Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których beta-karoten stanowi większą część. Mogą być również obecne alfa-karoten, luteina, zeaksantyna i beta-kryptoksantyna. Oprócz pigmentów barwiących, mieszanina karotenów może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w materiale wyjściowym. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 75130 Wzór chemiczny Beta-karoten: C40H56 Masa cząsteczkowa Beta-karoten: 536,88 Analiza Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta -karoten) jest nie mniejsza niż 20 %. E1 cm 1 %2 500przy i około 440 - 457 nm w cykloheksanie Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 440 - 457 nm i 474 - 486 nm Czystość Naturalne tokoferole w oleju jadalnym Nie więcej niż 0,3 % Ołów Nie więcej niż 5 mg/kg E 160 a (ii) BETA-KAROTEN 1. Beta-karoten Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 5 Definicje Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów beta-karotenu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Rozcieńczone i stabilizowane preparaty mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 40800 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 230-636-6 Nazwy chemiczne Beta-karoten; beta,beta-karoten Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,88 Analiza Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten) E1 cm 1 %2 500 przy około 440-457 nm w cykloheksanie Opis Czerwone do brązowawo-czerwonych kryształy lub proszek krystaliczny Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 453-456 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg 2. Beta-karoten z Blakeslea trispora Synonimy CI Pomarańczowy spożywczy 5 Definicje Otrzymywany w procesie fermentacji z użyciem mieszanej kultury fizjologicznie różnych osobników typów (+) i (-) naturalnych odmian grzyba Blakeslea trispora. Beta-karoten jest ekstrahowany z biomasy za pomocą octanu etylu, lub octanu izobutylu, następnie alkoholem izopropylowym i krystalizowany. Skrystalizowany produkt zawiera głównie trans beta-karoten. W wyniku naturalnego procesu około 3 % produktu zawiera mieszaninę karotenoidów, co jest specyficzne dla produktu. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 40800 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 230-636-6 Nazwy chemiczne Beta-karoten, beta,beta-karoten Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,88 Analiza Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten) E1 cm 1 %2 500 przy około 440 -457 nm w cykloheksanie Opis Czerwone, brązowawo-czerwone lub purpurowo-fioletowe kryształy lub proszek krystaliczny (barwa zależy od użytego rozpuszczalnika ekstrakcyjnego i warunków krystalizacji) Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 453-456 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Etanol Nie więcej niż 0,8 % pojedynczo lub łącznie Octan izobutylu: nie więcej niż 1,0 % Alkohol izopropylowy: nie więcej niż 0,1 % Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Mykotoksyny Aflatoksyna B1 Nieobecna Trichoteceny (T2) Nieobecne Ochratoksyna Nieobecna Zearalenon Nieobecny Mikrobiologia: Pleśnie Nie więcej niż 100/g Drożdże Nie więcej niż 100/g Salmonella Nieobecne w 25 g Escherichia coli Nieobecne w 5 g E 160b ANNATO, BIKSYNA, NORBIKSYNA Nazwy synonimowe CI Naturalny pomarańczowy 4 Definicja Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 75120 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7 Nazwy chemiczne Biksyna : ′-Metylowodoro-9′-cis-6,6′-diapokaroteno-6,6′-dionian 6′-Metylowodoro-9′-trans-6,6′-diapokaroteno-6,6′-dionian Norbiksyna : kwas 9′-cis-6,6′-diapokaroteno-6,6′-diowy kwas 9′-trans-6,6′-diapokaroteno-6,6′-diowy Wzór chemiczny Biksyna : C25H30O4 Norbiksyna : C24H28O4 Masa cząsteczkowa Biksyna : 394,51 Norbiksyna : 380,48 Opis Czerwonawo-brązowy proszek, zawiesina lub roztwór Identyfikacja Spektrometria Biksyna : maksimum w chloroformie przy około 502 nm Norbiksyna : maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm (i) Biksyna i norbiksyna ekstrahowane przy użyciu rozpuszczalników Definicja Biksynę otrzymuje się poprzez ekstrakcję zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jednego lub kilku z następujących rozpuszczalników: aceton, metanol, heksan lub dichlorometan, dwutlenek węgla i następnie usunięciu rozpuszczalnika. Norbiksynę otrzymuje się w wyniku hydrolizy ekstraktu biksyny wodnym roztworem zasady Biksyna i norbiksyna mogą zawierać inne substancje wyekstrahowane z nasion annato. Sproszkowana biksyna zawiera kilka składników barwnych, głównym z nich jest biksyna, która może występować w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty termicznego rozkładu biksyny. Sproszkowana norbiksyna zawiera produkty hydrolizy biksyny w postaci soli sodowej lub potasowej, jako główne składniki barwiące. Mogą występować formy cis-i trans-. Analiza Zawartość sproszkowanej biksyny wynosi nie mniej niż 75 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę. Zawartość sproszkowanej norbiksyny wynosi nie mniej niż 25 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę Biksyna : E1 cm 1 %2 870 przy około 502 nm w chloroformie Norbiksyna : E1 cm 1 %2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Metanol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg (ii) Annato ekstrahowane przy użyciu zasad Definicja Annato rozpuszczalne w wodzie otrzymuje się poprzez ekstrakcję wodnym roztworem zasad (wodorotlenku sodu lub potasu) zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) Annato rozpuszczalne w wodzie zawiera norbiksynę, produkt hydrolizy biksyny, w postaci soli sodowej lub potasowej, jako główny składnik barwiący. Mogą występować formy cis-i trans-. Analiza Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę Norbiksyna : E1 cm 1 %2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg (iii) Annato ekstrahowane przy użyciu oleju Definicja Olejowe ekstrakty annato w formie roztworu lub zawiesiny są otrzymywane w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jadalnych olejów roślinnych. Olejowy ekstrakt annato zawiera szereg składników barwiących, z których głównym jest biksyna, występująca w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty termicznego rozkładu biksyny. Analiza Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę Biksyna : E1 cm 1 %2 870 przy około 502 nm w chloroformie Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 160c EKSTRAKT Z PAPRYKI, KAPSANTYNA, KAPSORUBINA Nazwy synonimowe Oleożywica paprykowa Definicja Ekstrakt z papryki jest otrzymywany w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami z naturalnych odmian papryki, Capsicum annuum L. z lub bez pestek i zawierających główne substancje barwiące tej przyprawy. Głównymi substancjami barwiącymisą kapsantyna i kapsorubina. Występują również liczne inne składniki barwiące. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, aceton, heksan, dichlorometan, octan metylu i dwutlenek węgla. Klasa Karotenoidy Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Kapsantyna: 207-364-1, kapsorubina: 207-425-2 Nazwy chemiczne Kapsantyna: (3R, 3′S, 5′R)-3,3′-dihydroksy-β,k-karoten-6-on Kapsorubina: (3S, 3′S, 5R, 5R′)-3,3′-dihydroksy-k,k-karoten-6,6′-dion Wzór chemiczny Kapsantyna: C40H56O3 Kapsorubina: C40H56O4 Masa cząsteczkowa Kapsantyna: 584,85 Kapsorubina: 600,85 Analiza Ekstrakt papryki: zawiera nie mniej niż 7,0 % karotynoidów Kapsantyna/kapsorubina: nie mniej niż 30 % karotenoidów ogółem E1 cm 1 %2 100 dla około 462 nm w acetonie Opis Ciemnoczerwona lepka ciecz Identyfikacja A. Spektrometria Maksimum w acetonie przy około 462 nm B. Reakcja barwna Dodanie jednej kropli kwasu siarkowego do jednej kropli próbki w 2-3 kroplach chloroformu Daje ciemnoniebieskie zabarwienie. Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Metanol Etanol Aceton Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Kapsaicyna Nie więcej niż 250 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 160d LIKOPEN Nazwy synonimowe Naturalna żółcień27 Definicja Likopen jest otrzymywany w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikowej naturalnych odmianczerwonych pomidorów (Lycopersicon esculentum L.) po usunięciu rozpuszczalników. Można używać jedynie następujących rozpuszczalników: dichlorometan, dwutlenek węgla, octan etylu, aceton, propan-2-ol, metanol, etanol, i heksan. Głównym składnikiem barwiącym pomidorów jest likopen, mogą również występować niewielkie ilości innych pigmentów karotenoidowych. Oprócz innych pigmentów barwnych, preparat może zawierać oleje, tłuszcze, woski oraz składniki smakowe naturalnie występujące w pomidorach. Klasa Karotenoidy Numer wg wskaźnika Colour Index 75125 Nazwy chemiczne Likopen, ψ,ψ-karoten Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,85 Analiza Zawiera nie mniej niż 5 % substancji barwiących ogółem E1 cm 1 %3 450 dla około 472 nm w heksanie Opis Ciemnoczerwona lepka ciecz Identyfikacja Spektrometria Maksimumw heksanie przy około 472 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Metanol Etanol Aceton Heksan Propan-2-ol Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 160e BETA-APO-8′-KAROTENAL (C30) Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 6 Definicja Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów β-apo-8′-karotenalu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty β-apo-8′-karotenalu łącznie z roztworami lub zawiesinami β-apo-8′-karotenalu w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 40820 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 214-171-6 Nazwy chemiczne β-Apo-8′-karotenal, Aldehyd Trans-β-apo-8 ′karotenowy- Wzór chemiczny C30H40O Masa cząsteczkowa 416,65 Analiza Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem E1 cm 1 %2 640 przy około 460–462 nm w cykloheksanie Opis Ciemnofioletowe kryształki o metalicznym połysku lub krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 460–462 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż β-apo-8′-karotenal: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 160f ESTER ETYLOWY KWASU BETA-APO-8′-KAROTENOWEGO (C30) Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 7, ester β-apo-8′-karotenowy Definicja Niniejsza specyfikacja dotyczą głównie wszystkich trans izomerów estru etylowego kwasu β-apo-8′-karotenowego łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty estru etylowego kwasu β-apo-8′-karotenowego łącznie z roztworami lub zawiesinami estru etylowego kwasu β-apo-8-karotenowego w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki cis/trans. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 40825 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 214-173-7 Nazwy chemiczne Ester etylowy kwasu β-apo-8′-karotenowego, etylo 8′-apo-β-karoten-8′-ian etylu Wzór chemiczny C32H44O2 Masa cząsteczkowa 460,70 Analiza Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem E1 cm 1 %2 550 przy około 449 nm w cykloheksanie Opis Czerwone do fioletowo-czerwonych kryształki lub proszek krystaliczny Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy około 449 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż ester etylowy kwasu β-apo-8′-karotenowego: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących łącznie Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 161b LUTEINA Nazwy synonimowe Mieszanina karotenoidów, Ksantofile Definicja Luteina jest otrzymywana w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnymi odmian jadalnych owoców i roślin, trawy, lucerny siewnej (alfalfa) i tagetes erecta. Głównymi substancjami barwiącymi są karotenoidy, których większą część stanowi luteina i jej estry z kwasami tłuszczowymi. Mogą występować zmienne ilości karotenów. Luteina może zawierać tłuszcze, oleje i woski naturalnie występujące w materiale roślinnym. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, propan-2-ol, heksan, aceton, metylo etylo keton, dichlorometan i dwutlenek węgla. Klasa Karotenoidy Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 204-840-0 Nazwy chemiczne 3,3′-dihydroksy-d-karoten Wzór chemiczny C40H56O2 Masa cząsteczkowa 568,88 Analiza Zawartość substancji barwiących ogółem nie mniejsza niż 4 % w przeliczeniu na luteinę E1 cm 1 %2 550 przy około 445 nm w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) lub w mieszaninie heksan/etanol/aceton (80 + 10 + 10) Opis Ciemna żółtawo-brązowa ciecz Identyfikacja Spektrometria Maksimum w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) przy około 445 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Metyloetylo keton Metanol Etanol Propan-2-ol Heksan Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dichlorometan nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 161g KANTAKSANTYNA Nazwy synonimowe CI Pomarańczowy spożywczy 8 Definicja Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów kantaksantyny łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty kantaksantyny łącznie z roztworami lub zawiesinami kantaksantyny w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans. Klasa Karotenoidy Numer wg Colour Index 40850 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 208-187-2 Nazwy chemiczne β-Karoten-4,4′-dion, kantaksantyna, 4,4′-diokso-β-karoten Wzór chemiczny C40H52O2 Masa cząsteczkowa 564,86 Analiza Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem(w przeliczeniu na kantaksantynę) E1 cm 1 %2 200 przy około 485 nm w chloroformie Przy 468–472 nm w cykloheksanie Przy 464–467 nm w eterze naftowym Opis Ciemnofioletowe kryształki lub krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 485 nm Maksimam w cykloheksanie przy 468–472 nm Maksimum w benzynie przy 464–467 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż kantaksantyna: nie więcej niż 5,0 % substancji barwiących łącznie Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Atęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jakoPb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 162 CZERWIEŃ BURACZANA, BETANINA Nazwy synonimowe Czerwień buraczana Definicja Czerwień buraczaną otrzymuje się z korzenia naturalnych odmian buraków ćwikłowych (Beta vulgaris L. var. rubra) przez wyciskanie soku z kruszonych buraków lub przez ekstrakcję wodną poszatkowanych korzeni buraka, a następnie wzbogacanie w składniki aktywne. Barwnik zawiera różne pigmenty należące do klasy betalain. Głównymi składnikami barwiącymi są betacyjaniny (czerwień), gdzie betanina występuje w 75–95 %. Mogą także występować niewielkie ilości betaksantyny (żółć) i produktów degradacji betalain (jasny brąz). Oprócz barwiących pigmentów, sok lub ekstrakt zawiera cukry, sole i/lub białka naturalnie występujących w burakach ćwikłowych. Roztwór może być skoncentrowany, a niektóre produkty mogą być oczyszczane w celu usunięcia większości cukrów, soli i białek. Klasa Betalaina Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 231-628-5 Nazwy chemiczne Kwas (S-(R′,R′)-4-(2-(2-karboksy-5(β-D-glukopiranozyloksy)-2,3-dihydro-6-hydroksy-1H-indolo-1-ylo)etenylo)-2,3-dihydro-2,6-pirydyno-dikarboksylowy; 1-(2-(2,6-dikarboksy-1,2,3,4-tetrahydro-4-pirydylideno)etylodeno)-5-β-D-glukopiranozyloksy)-6-hydroksyindolo-2-karboksylan Wzór chemiczny Betanina: C24H26N2O13 Masa cząsteczkowa 550,48 Analiza Zawartość barwnika czerwonego (wyrażona jako betanina) nie mniejsza niż 0,4 % E1 cm 1 %1 120 przy około 535 nm w roztworze wodnym o pH 5 Opis Czerwona lub ciemnoczerwona ciecz, pasta, proszek lub ciało stałe Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie o pH 5 przy około 535 nm Czystość Azotan Nie więcej niż 2 g anionu azotanowego/g czerwonego barwnika (jak obliczone wg analizy) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 163 ANTOCYJANINY Definicja Antocyjaniny są otrzymywane w wyniku ekstrakcji wodą siarczynowaną, zakwaszoną wodą, dwutlenkiem węgla, metanolem lub etanolem, z naturalnych odmian jadalnych warzyw i jadalnych owoców. Antocyjany zawierają wspólny składnik surowca zwany antocyjanem, , jak również kwasy organiczne, garbniki, cukry, składniki mineralne, itp., ale niekoniecznie w takich samych proporcjach, w jakich występują one w surowcu Klasa Antocyjaniny Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 208-438-6 (cyjanidyna); 205-125-6 (peonidyna); 208-437-0 (delfinidyna); 211-403-8 (malwidyna); 205-127-7 (pelargonidyna) Nazwy chemiczne chlorek 3,3′,4′,5,7-pentahydroksy-flawilu (cyjanidyna) chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′-metoksyflawilu (peonidyna) chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′,5′-dimetoksyflawilu (malwidyna) chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(3,4,5,trihydroksyfenylo)-1-benzopyrylu (delfinidyna) chlorek 3,3′4′,5,7-pentahydroksy-5′-metoksyflawlu (petunidyna) chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(4-hydroksyfenylo)-1-benzopirylu (pelargonidyna) Wzór chemiczny Cyjanidyna: C15H11O6Cl Peonidyna: C16H13O6Cl Malwinidyna: C17H15O7Cl Delfinidyna: C15H11O7Cl Petunidyna: C16H13O7Cl Pelargonidyna: C15H11O5Cl Masa cząsteczkowa Cyjanidyna: 322,6 Peonidyna: 336,7 Malwinidyna: 366,7 Delfinidyna: 340,6 Petunidyna: 352,7 Pelargonidyna: 306,7 Analiza E1 cm 1 % 300 dla czystego pigmentu przy 515–535 nm o pH 3,0 Opis Fioletowawo-czerwona ciecz, proszek lub pasta o słabym charakterystycznym zapachu Identyfikacja Spektrometria Maksimum w metanolu o 0,01 % stęż. HCl Cyjanidyna: 535 nm Peonidyna: 532 nm Malwinidyna: 542 nm Delfinidyna: 546 nm Petunidyna: 543 nm Pelargonidyna: 530 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Metanol Etanol Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Dwutlenek siarki Nie więcej niż 1 000 mg/kg na procent barwnika Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 170 WĘGLAN WAPNIA Nazwy synonimowe CI Pigment biały18, Kreda Definicja Węglan wapnia jest produktem otrzymanym z mielonego kamienia wapiennego lub poprzez strącanie jonów wapnia jonami węglanowymi Klasa Nieorganiczne Numer wg Colour Index 77220 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Węglan wapnia: 207-439-9 Wapień, Kamień wapienny: 215-279-6 Nazwa chemiczna Węglan wapnia Wzór chemiczny CaCO3 Masa cząsteczkowa 100,1 Analiza Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę Opis Biały proszek krystaliczny lub bezpostaciowy, bezwonny i bez smaku Identyfikacja Rozpuszczalność Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i alkoholu. Rozpuszcza się musując w rozcieńczonym kwasie octowym, w rozcieńczonym kwasie solnym i rozcieńczonym kwasie azotowym i powstałe roztwory, po zagotowaniu, dają pozytywny wynik próby na obecność wapnia. Czystość Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 2,0 % (200 °C, 4 godziny) Substancje nierozpuszczalne w kwasie Nie więcej niż 0,2 % Sole magnezu i zasadowe sole magnezu Nie więcej niż 1,5 % Fluorek Nie więcej niż 50 mg/kg Antymon (wyrażone jako Sb) Miedź (wyrażone jako Cu) Chrom (wyrażone jako Cr) Cynk (wyrażone jako Zn) Bar (wyrażone jako Ba) Nie więcej niż 100 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg E 171 DWUTLENEK TYTANU Nazwy synonimowe CI pigment biały 6 Definicja Dwutlenek tytanu zawiera głównie czysty anataz i/lub rutyl dwutlenku tytanu, który może być pokryty niewielkimi ilościami glinu i/lub krzemu w celu poprawy właściwości technologicznych produktu. Klasa Nieorganiczne Numer wg Colour Index 77891 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 236-675-5 Nazwy chemiczne Dwutlenek tytanu Wzór chemiczny TiO2 Masa cząsteczkowa 79,88 Analiza Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu Opis Biały lub lekko zabarwiony proszek Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszcza się wolno w kwasie fluorowodorowym i w gorącym stężonym kwasie siarkowym. Czystość Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, 3 godziny) Ubytek po prażeniu Nie więcej niż 1,0 % w przeliczeniu na masę wolną od substancji lotnych (800 °C) Tlenek glinu i/lub dwutlenek krzemu Łącznie nie więcej niż 2,0 % Substancje rozpuszczalne w 0,5 N HCl Nie więcej niż 0,5 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu, dodatkowo dla produktów zawierających glin lub krzem, nie więcej niż 1,5 % w przeliczeniu na masę produktu handlowego. Substancje rozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,5 % Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Antymon Nie więcej niż 50 mg/kg po całkowitym roztworzeniu Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg po całkowitym roztworzeniu Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg po całkowitym roztworzeniu Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg po całkowitym rozpuszczeniu Cynk Nie więcej niż 50 mg/kg po całkowitym roztworzeniu. E 172 TLENKI I WODOROTLENKI ŻELAZA Nazwy synonimowe Żółty tlenek żelaza : CI pigment żółty 42 i 43 Czerwony tlenek żelaza : CI pigment czerwony 101 i 102 Czarny tlenek żelaza : CI pigment czarny 11 Definicja Tlenki i wodorotlenki żelaza są otrzymywane w wyniku syntezy chemiczneji składają się głównie z bezwodnych lub/i uwodnionych tlenków żelaza. Odcienie barwy obejmują żółcie, czerwienie, brązy i czernie. Tlenki żelaza nadające się do produktów żywnościowych wyróżnia stosunkowo niski poziom zanieczyszczenia innymi metalami. Dokonuje się tego poprzez selekcję i kontrolę źródła żelaza i lub stopnia oczyszczania chemicznego podczas procesu produkcyjnego. Klasa Nieorganiczne Numer wg Colour Index Żółty tlenek żelaza : 77492 Czerwony tlenek żelaza : 77491 Czarny tlenek żelaza : 77499 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych Żółty tlenek żelaza : 257-098-5 Czerwony tlenek żelaza : 215-168-2 Czarny tlenek żelaza : 235-442-5 Nazwy chemiczne Żółty tlenek żelaza : uwodniony tlenek żelazowy, uwodniony tlenek żelaza (III) Czerwony tlenek żelaza : bezwodny tlenek żelazowy, bezwodny tlenek żelaza (III) Czarny tlenek żelaza : tlenek żelazawo-żelazowy, tlenek żelaza (II, III) Wzór chemiczny Żółty tlenek żelaza : FeO(OH)x XH2O Czerwony tlenek żelaza : Fe2O3 Czarny tlenek żelaza : FeOxFe2O3 Masa cząsteczkowa 88,85 : FeO(OH) 159,70 : Fe2O3 231,55 : FeO·Fe2O3 Analiza Żółty nie mniej niż 60 %, czerwony i czarny nie mniej niż 68 % żelaza ogółem, w przeliczeniu na żelazo Opis Proszek o barwie żółtej, czerwonej, brązowej , lub czarnej. Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych Rozpuszczalne w stężonych kwasach mineralnych Czystość Substancje rozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 1,0 % Po całkowitym roztworzeniu Arsen Nie więcej niż 5 mg/kg Bar Nie więcej niż 50 mg/kg Kadm Nie więcej niż 5 mg/kg Chrom Nie więcej niż 100 mg/kg Miedź Nie więcej niż 50 mg/kg Ołów Nie więcej niż 20 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Nikiel Nie więcej niż 200 mg/kg Cynk Nie więcej niż 100 mg/kg E 173 GLIN Nazwy synonimowe CI Pigment metaliczny, Al Definicja Proszek glinowy otrzymuje się w wyniku rozdrobnienia kawałków glinu. Rozdrabnianie może odbywać się lub nie, przy użyciu roślinnych olejów jadalnych i/lub kwasów tłuszczowych spełniających kryteria stawiane substancjom dodatkowym do żywności. Jest ono wolne od domieszek substancji innych niż roślinne tłuszcze jadalne i/lub kwasy tłuszczowe spełniające kryteria czystości substancji dodatkowych do żywności. Numer wg Colour Index 77000 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 231-072-3 Nazwy chemiczne Glin Wzór chemiczny Al. Masa atomowa 26,98 Analiza Nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na Al na masę wolną od tłuszczów Opis Srebrnoszary proszek lub listki Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie solnym. Roztwór daje pozytywny wynik próby na obecność glinu. Czystość Ubytek po suszeniu Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, do stałej masy) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jako Pb) Nie więcej niż 40 mg/kg E 174 SREBRO Nazwy synonimowe Argentum, Ag Klasa Nieorganiczne Numer wg Colour Index 77820 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 231-131-3 Nazwa chemiczna Srebro Wzór chemiczny Ag Masa atomowa 107,87 Analiza Zawiera nie mniej niż 99,5 % Ag Opis Srebrny proszek lub listki E 175 ZŁOTO Nazwy synonimowe Pigment metaliczny 3, Aurum, Au Klasa Nieorganiczne Numer wg Colour Index 77480 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 231-165-9 Nazwa chemiczna Złoto Wzór chemiczny Au Masa atomowa 197,0 Analiza Zawiera nie mniej niż 90 % Au Opis Złoty proszek lub listki Czystość Srebro Nie więcej niż 7,0 % po całkowitym roztworzeniu Miedź Nie więcej niż 4,0 % E 180 CZERWIEŃ LITOLOWA BK Nazwy synonimowe CI Pigment czerwony 57, Pigment rubinowy, Karmin 6B Definicja Czerwień litolowa BK zawiera głównie 3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonofenylazo)-2-naftalenokarboksylan wapnia i dodatkowe substancje barwiące łącznie z wodą oraz chlorkiem wapnia i/lub siarczanem wapnia jako głównych składników niebarwnych. Klasa Monoazowe Numer wg Colour Index 15850:1 Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych 226-109-5 Nazwy chemiczne 3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonofenylazo)-2-naftaleno-karboksylan wapnia Wzór chemiczny C18H12CaN2O6S Masa cząsteczkowa 424,45 Analiza Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem E1 cm 1 % 200 przy około 442 nm w dimetyloformamidzie Opis Czerwony proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w dimetylformamidzie przy około 442 nm Czystość Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 0,5 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 2-amino-5-metylobenzenosulfonowy, sól wapniowa Nie więcej niż 0,2 % Kwas 3-hydroksy-2-naftalenokarboksylowy, sól wapnowa Nie więcej niż 0,4 % Niesulfonowane I-rzędoweaminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające ekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Metale ciężkie (wyrażone jakoPb) Nie więcej niż 40 mg/kg (1) Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (w/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci ciała stałego) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm. (2) Wyrażone w odniesieniu do ekwiwalentu bazy barwnika, tzn. jest wyrażone w warunkach produktu o intensywności barwy 0,1 jednostki absorbancji. (3) Stosunek absorbancji osadu alkoholowego określa się jako absorbancję osadu przy 280 nm podzieloną przez absorbancję przy 560 nm (kuweta o grubości 1 cm). (4) Benzenu nie więcej niż 0,05 % v/v.