ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 70/39

DECYZJA RADY

z dnia 14 marca 2011 r.

określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach piątego posiedzenia Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do zmian do załącznika III do konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami

(2011/162/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 i 207 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Decyzją Rady 2006/730/WE (1) Unia Europejska zatwierdziła Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwaną dalej „konwencją rotterdamską”).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów (2) wdraża konwencję rotterdamską w Unii.

(3) Aby krajom przywozu zagwarantować możliwość korzystania z ochrony zapewnianej przez konwencję rotterdamską, niezbędne i stosowne jest poparcie zalecenia Komitetu Kontroli Chemicznej dotyczącego włączenia azbestu chryzotylowego, endosulfanu, alachloru i aldikarbu do załącznika III do konwencji rotterdamskiej. Powyższe cztery substancje są już objęte zakazami bądź surowymi ograniczeniami w Unii i w związku z tym podlegają wymogom dotyczącym wywozu, wykraczającym poza wymogi konwencji rotterdamskiej.

(4) Oczekuje się, że podczas swego piątego posiedzenia Konferencja Stron konwencji rotterdamskiej podejmie decyzje dotyczące proponowanych zmian do załącznika III. Unia powinna poprzeć przyjęcie tych zmian,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Podczas piątego posiedzenia Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej Komisja poprze w imieniu Unii – w kwestiach podlegających kompetencjom Unii – przyjęcie w załączniku III do Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (3) zmian polegających na włączeniu azbestu chryzotylowego, endosulfanu, alachloru i aldikarbu.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 marca 2011 r. W imieniu Rady FELLEGI T. Przewodniczący

(1) Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23.

(2) Dz.U. L 204 z 31.7.2008, s. 1.

(3) Dz.U. L 63 z 6.3.2003, s. 29.
(6)

Komisja rozesłała kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu unijnego oraz do wszystkich znanych zrzeszeń producentów w Unii, do eksporterów/producentów w państwie, którego dotyczy postępowanie, do wszystkich zrzeszeń eksporterów/producentów, do importerów, do wszystkich znanych zrzeszeń importerów oraz do władz państwa, którego dotyczy postępowanie. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
2)

po dostosowaniu b) dodaje się dostosowania w brzmieniu: „ba) w chwili uwzględnienia dyrektywy na terenie Liechtensteinu nie prowadzi się działalności lotniczej określonej w dyrektywie. Liechtenstein będzie przestrzegać postanowień dyrektywy w przypadku gdy stosowna działalność lotnicza będzie prowadzona na jego terenie; bb) w art. 3c ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu: »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie historycznych emisji lotniczych poprzez zsumowanie odpowiednich danych dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG.«; bc) w art. 3d ust. 4 skreśla się akapit drugi; bd) w art. 3e ust. 2 i art. 3f ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu: »W tym samym terminie państwa EFTA przedkładają otrzymane wnioski Urzędowi Nadzoru EFTA, który niezwłocznie przekazuje je Komisji.«; be) w art. 3e ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu: »W oparciu o procedury ustalone w Porozumieniu oraz o dane dostarczone przez Urząd Nadzoru EFTA we współpracy z Eurocontrolem Wspólny Komitet EOG podejmuje decyzję w sprawie łącznej liczby przydziałów, które mają zostać rozdzielone w drodze sprzedaży aukcyjnej, liczby przydziałów stanowiących specjalną rezerwę oraz liczby przydziałów, które mają zostać przyznane nieodpłatnie, poprzez zsumowanie odpowiednich danych dotyczących lotów wewnątrz państw EFTA, lotów między tymi państwami oraz lotów między państwami EFTA i państwami trzecimi, do decyzji Komisji, w momencie uwzględniania tej decyzji w Porozumieniu EOG. Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3e ust. 4 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«; bf) w art. 3f ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu: »Komisja podejmuje decyzję w sprawie wzorca porównawczego dla całego EOG. Podczas podejmowania decyzji Komisja ściśle współpracuje z Urzędem Nadzoru EFTA. Obliczenie i opublikowanie przez państwa EFTA na mocy art. 3f ust. 7 następuje po podjęciu przez Wspólny Komitet EOG decyzji o uwzględnieniu w Porozumieniu EOG decyzji przyjętej przez Komisję.«”;
(33)

Komisja odnotowała w tym względzie informację przywołaną przez władze francuskie w piśmie z dnia 23 kwietnia 2009 r. dotyczącą niemożności zidentyfikowania (wśród podmiotów, które wniosły opłatę parafiskalną finansującą program pomocy) operatorów zagranicznych znajdujących się w innych państwach członkowskich, świadczących usługi radiowe we Francji za pośrednictwem stacji radiowych lub podmiotów zajmujących się sprzedażą czasu reklamowego w okresie objętym przedmiotowym programem pomocy. Komisja uznaje istnienie trudności administracyjnych z ich identyfikacją wobec dawności zdarzeń. Niemniej jednak, na podstawie wyjaśnień władz francuskich, nie wydaje się, aby upływ czasu sam w sobie stanowił w tym przypadku niemożliwą do pokonania przeszkodę w zidentyfikowaniu podmiotów zobowiązanych do opłaty. Władze francuskie stwierdziły, że na podstawie posiadanych danych nie zawsze możliwe było ustalenie, czy podmiotami zobowiązanymi do opłaty były podmioty zajmujące się sprzedażą czasu reklamowego nadające z terytorium Francji, czy też z terytorium innego państwa członkowskiego. W takim przypadku mają one obowiązek w terminie sześciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji poinformować poszczególne podmioty zobowiązane do opłaty o przysługującym im prawie do zwrotu wpłaconych kwot, jeśli nadawali oni we Francji z terytorium innego państwa członkowskiego. Administracja musi wykorzystać wszelkie środki, jakimi dysponuje, w celu zidentyfikowania podmiotów zobowiązanych do opłaty. Ponieważ nie ma jednak pewności, że francuskim władzom uda się samodzielnie zidentyfikować wszystkie te podmioty, mają one jednocześnie obowiązek zadbać o odpowiednie publiczne nagłośnienie prawa do zwrotu, tak aby zainteresowani operatorzy mogli zgłosić się sami.
(2)

Komisję wspierał Eurocontrol, zgodnie z art. 18b dyrektywy 2003/87/WE. Za najlepsze dostępne dane dla obliczenia historycznych emisji uznano informacje o ruchu lotniczym zawarte w bazach danych Centralnego Biura Opłat Trasowych (CRCO) i Centralnej Jednostki Zarządzania Ruchem Lotniczym (CFMU) organizacji Eurocontrol. Bazy te dostarczają m.in. obliczeń dotyczących rzeczywistej długości trasy każdego lotu. Następnie obliczono emisje dla poszczególnych lotów przy pomocy metod ANCAT 3 (Abatement of Nuisances Caused by Air Transport) i CASE (Calculation of Emissions by Selective Equivalence). Ta metoda obliczania emisji historycznych została udoskonalona poprzez wykorzystanie informacji na temat rzeczywistego zużycia paliwa, dostarczonych dobrowolnie przez reprezentatywną liczbę operatorów statków powietrznych, które przyczyniły się do większej dokładności podejścia modelowego. Przeprowadzono dodatkowe obliczenia w celu uwzględnienia zużycia paliwa związanego z wykorzystaniem dodatkowych jednostek napędowych (APU). Zgodnie z przyjętym podejściem w pierwszej kolejności ustalano średnie zużycie paliwa przez APU dla różnych typów statków powietrznych. Następnie dokonano ekstrapolacji poszczególnych współczynników emisji dotyczących zużycia paliwa przez APU, w celu obliczenia łącznej emisji przez APU przy zastosowaniu procedury uwzględniającej faktyczny udział spalania paliwa dla lotów objętych EU ETS w odniesieniu do każdego typu statku powietrznego oraz wykorzystanie naziemnych źródeł zasilania w portach lotniczych. Emisje odpowiadające obliczonemu w ten sposób łącznemu zużyciu paliwa przez APU zostały uwzględnione w historycznych emisjach lotniczych dla lat 2004, 2005 i 2006.
(44)

W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Stowarzyszenie Autorów i Kompozytorów Dramatycznych (fr. Société des auteurs et compositeurs dramatiques, SACD) zwraca uwagę Komisji na znaczenie obowiązków nałożonych na France Télévisions w związku ze wspieraniem twórczości należącej do dziedzictwa audiowizualnego. Znaczenie to zostało wzmocnione pod koniec 2008 r. poprzez porozumienie branżowe, które zostanie włączone do przyszłej umowy w sprawie celów. W 2010 r. France Télévisions musiała zatem przeznaczyć na twórczość należącą do dziedzictwa audiowizualnego część obrotów uwzględnionych w podstawie za 2009 r. wynoszącą 19 %, którą będzie należało zwiększyć do 20 %, czyli do 420 milionów EUR w 2012 r. Natomiast w przypadku TF1 odpowiednia część ogranicza się do 12,5 %, a w przypadku M6 i kanałów naziemnej telewizji cyfrowej nie przekracza 11 %. Zobowiązanie na rzecz kinematografii również będzie wzrastać średnio o ponad 1,2 % rocznie do 2012 r. Zniesieniu reklamy będzie towarzyszył wzrost kosztów związanych z układem audycji w zakresie obejmującym dzieła produkcji własnej i krajowej, których dotyczy zobowiązanie na rzecz innowacyjnej usługi publicznej wysokiej jakości.
(5)

Zgodnie z art. 75 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4) oraz art. 90 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (5) zaciągnięcie zobowiązań z budżetu Unii jest poprzedzane decyzją w sprawie finansowania przyjętą przez instytucję lub organy, którym przekazano uprawnienia, i określającą istotne składniki działania powodujące wydatki.
(2)

Po wejściu w życie w dniu 19 grudnia 2007 r. dyrektywy 89/552/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, i która została następnie ujednolicona (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (2), Unia Europejska i Szwajcaria, zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”, uznają za stosowne odpowiednie uaktualnienie odniesień do tej dyrektywy zamieszczonych w Akcie końcowym (3) do Umowy we Wspólnej deklaracji Umawiających się Stron w sprawie dostosowania Umowy do nowej dyrektywy Wspólnoty, jak również uaktualnienie art. 1 załącznika I do Umowy, zgodnie z art. 8 ust. 7 Umowy.
(6)

Zgodnie z art. 3 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, który jest załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
E.

Wspólny komitet może rozpatrywać wszelkie kwestie związane z funkcjonowaniem porozumienia oraz załączników i dodatków do niego. W szczególności wspólny komitet odpowiada za: 1) zapewnienie forum służącego omówieniu, w zakresie niniejszego porozumienia oraz załączników i dodatków do niego: a) kwestii, które mogą wyniknąć, oraz zmian, które mogą mieć wpływ na wprowadzanie w życie niniejszego porozumienia oraz załączników i dodatków do niego; b) wspólnego podejścia do wprowadzania nowych technologii i procedur, programów badawczych i programów oceny, oraz innych obszarów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania; oraz c) projektów przepisów ustawowych i wykonawczych jednej ze stron, które mogą mieć wpływ na interesy drugiej strony, w zakresie niniejszego porozumienia oraz załączników i dodatków do niego; 2) przyjęcie, w stosownych przypadkach, dodatkowych załączników do niniejszego porozumienia oraz dodatków do niego; 3) przyjęcie, w stosownych przypadkach, zmian w załącznikach do niniejszego porozumienia oraz w dodatkach do niego; oraz 4) proponowanie stronom, w razie konieczności, wprowadzenia innych zmian do niniejszego porozumienia.
(1)

W maju 2003 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat skierowany do Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (Forest Law Enforcement, Governance and Trade – FLEGT): wniosek w sprawie planu działań UE”, w którym wezwała do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez przyjęcie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno. Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działań w październiku 2003 r. (1), a w dniu 11 lipca 2005 r. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucję (2).
(9)

Ze względu na złożoność przedłożonej dokumentacji Komisja uzyskała wsparcie niezależnego eksperta. Komisja spotkała się z przedstawicielami władz Zjednoczonego Królestwa. Władze Zjednoczonego Królestwa objaśniły dokładnie metody badań, na których się opierały, i przedstawiły nagranie wideo badań. TUV NEL przeprowadziło dwie serie badań dla władz Zjednoczonego Królestwa. Podczas drugiej serii badań obecny był przedstawiciel producenta. Każda seria obejmowała badanie właściwości dynamicznych z użyciem stalowego ciężarka i badanie „upadku do tyłu” z użyciem manekina. Urządzenie samozaciskowe HACA nie przeszło pomyślnie żadnego z tych badań. Władze Zjednoczonego Królestwa stwierdziły, że zastosowanie stalowego ciężarka w badaniu właściwości dynamicznych dało bardziej miarodajne wyniki niż użycie worka z piaskiem i pozwoliło wyjaśnić różnicę między wynikami uzyskanymi przez TUV NEL i tymi otrzymanymi przez DEKRA EXAM. Odnośnie do badania „upadku do tyłu” Zjednoczone Królestwo przeprowadziło badania z użyciem manekina w celu symulacji w jak najbardziej prawdopodobny sposób przewidywalnej sytuacji „upadku do tyłu”. Wyniki badań wykazały, że urządzenie samozaciskowe HACA nie zapobiegało w odpowiedni sposób upadkowi w takiej sytuacji. Wyniki te ujawniły także braki w odnośnej zharmonizowanej normie EN 353-1, gdyż w normie tej nie uwzględniono sytuacji „upadku do tyłu”. Był to główny powód wniesienia przez Zjednoczone Królestwo oficjalnego sprzeciwu wobec tej normy.
(4)

Dane osobowe, które mają podlegać wymianie, wymienione są w sekcji IV pkt 4 lit. a)–f) decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010. Okres przekazywania danych obejmuje cały okres, w którym japońskie Ministerstwo Finansów korzysta z informacji w celu przyznania europejskim przedsiębiorcom korzyści zgodnie z warunkami określonymi w decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010. Komisja będzie regularnie przekazywać japońskiemu Ministerstwu Finansów zaktualizowane i zmienione dane europejskich przedsiębiorców. W odniesieniu do wymiany informacji w sekcji IV pkt 6 decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010 ograniczono wykorzystanie takich danych do celów stosowania wzajemnego uznawania programów upoważnionego przedsiębiorcy między Unią Europejską i Japonią, które zostało ustanowione tą decyzją. Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii w sprawie współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zapewnia również wykorzystywanie przez japońskie Ministerstwo Finansów takich informacji, w tym danych osobowych, wyłącznie do celów uznawania europejskich przedsiębiorców za upoważnionych przedsiębiorców w Japonii. Dane AEO nie mogą być dalej przekazywane przez organ otrzymujący innym organom lub służbom w Japonii lub poza Japonią, ponieważ oznaczałoby to zmianę celu na taki, którego nie obejmuje decyzja Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej nr 1/2010.
(7)

Należy zatem renegocjować Układ z Monako w celu dostosowania pułapu emisji monet euro, wskazania sądu właściwego do rozstrzygania ewentualnych sporów i dostosowania formy Układu w celu zbliżenia go do nowego wspólnego modelu układów monetarnych. Układ powinien pozostać w mocy do czasu zawarcia między stronami renegocjowanego układu,
(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 447/2004 (5) ustanawia zasady ułatwiające przejście między wsparciem na mocy rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 a wsparciem przewidzianym w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1257/1999 (6) i (WE) nr 1260/1999 (7) dla Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji, w związku z MAFA, o których mowa w załączniku I pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004, oraz w art. 12 rozdziału A załącznika do MAFA.
(4)

Przepisy art. 4 ust. 2 dyrektywy ustanawiają procedurę publikacji odniesień do norm przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne przed wejściem w życie wymienionej dyrektywy. W przypadku gdy te normy zapewniają zgodność z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa, Komisja może podjąć decyzję o opublikowaniu odniesień do tych norm w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W takich przypadkach Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15 ust. 2 wymienionej dyrektywy, podejmuje decyzję, czy dana norma spełnia ogólny wymóg bezpieczeństwa. Po konsultacji z Komitetem utworzonym na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Komisja podejmuje decyzję o publikacji odniesienia do danej normy. Komisja powiadamia państwa członkowskie o swojej decyzji.
(127)

Komisja uważa, że pomoc dąży do celu leżącego we wspólnym interesie, który określono powyżej. W tym względzie należy przypomnieć, że wprowadzenie do Traktatu o Unii Europejskiej odstępstwa przewidzianego w dawnym art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE) potwierdza politykę Komisji prowadzoną w oparciu o dawny art. 92 ust. 3 lit. c) przed wejściem w życie Traktatu o Unii Europejskiej. Komisja zatwierdzała bowiem w przeszłości pomoc mającą cel kulturowy na podstawie tego artykułu. Praktykę tę potwierdziły sądy Unii Europejskiej np. we wspomnianym wyżej wyroku Sądu z dnia 18 września 1995 r., w którym Sąd uznał, że Komisja na podstawie dawnego art. 92 ust. 3 lit. c) Traktatu może przyjąć decyzję na korzyść trzech systemów pomocy, którymi zarządza CELF (pomoc dotycząca kosztów ładunku lotniczego, program „Strona po stronie” i „Program Plus”).
(13)

Konferencja rewizyjna przyjęła poprawki do statutu rzymskiego, zgodnie z jego art. 5 ust. 2, definiując zbrodnię agresji i ustalając warunki, zgodnie z którymi MTK mógłby sprawować jurysdykcję w odniesieniu do tej zbrodni; konferencja przyjęła też poprawki do statutu rzymskiego, by rozszerzyć jurysdykcję MTK na trzy dodatkowe zbrodnie wojenne popełnione w trakcie konfliktów zbrojnych niemających charakteru międzynarodowego, oraz postanowiła na razie utrzymać art. 124 statutu rzymskiego. Poprawki te podlegają ratyfikacji lub przyjęciu i wchodzą w życie zgodnie z art. 121 ust. 5 statutu rzymskiego. MTK sprawuje jurysdykcję w odniesieniu do zbrodni agresji, o ile po dniu 1 stycznia 2017 r. stosowną decyzję podejmie większość państw stron wymagana do przyjęcia poprawki do statutu rzymskiego.
(1)

W dniu 9 czerwca 2010 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Uzbekistanu w celu wprowadzenia zmian do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony (1) (zwanej dalej „umową”), tak aby zapewnić oficjalne rozszerzenie zasad mających zastosowanie do handlu innymi towarami również na handel wyrobami włókienniczymi. Negocjacje te zostały pomyślnie zakończone, a Protokół zmieniający umowę przez skreślenie art. 16 i wszystkich odesłań do niego został parafowany w dniu 1 lipca 2010 r.
(1)

Rozporządzenia Komisji (WE) nr 451/2000 (2) i (WE) nr 1490/2002 (3) określają szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, oraz wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmował dichlobenil.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 94/1

DECYZJA RADY

z dnia 31 marca 2011 r.

określająca stanowisko, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

(2011/223/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, że Międzynarodowa umowa w sprawie cukru z 1992 r., która została zawarta w imieniu Wspólnoty przez Radę decyzją 92/580/EWG (1), obowiązywała początkowo do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu okres jej obowiązywania był regularnie przedłużany na kolejne dwuletnie okresy. Ostatni raz umowa została przedłużona decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru z dnia 28 maja 2009 r. i będzie ona obowiązywać do dnia 31 grudnia 2011 r. Dalsze przedłużenie obowiązywania umowy leży w interesie Unii. W związku z tym Komisja, reprezentująca Unię w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru, powinna zostać upoważniona do głosowania za przedłużeniem obowiązywania umowy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma zająć Unia w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru, polega na głosowaniu za przedłużeniem obowiązywania Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. na kolejny okres maksymalnie dwóch lat.

Niniejszym upoważnia się Komisję do wyrażenia takiego stanowiska w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 31 marca 2011 r. W imieniu Rady VÖLNER P. Przewodniczący

(1) Dz.U. L 379 z 23.12.1992, s. 15.
1.

Do praw własności intelektualnej wynikających z bezpośrednich wspólnych działań, z wyjątkiem praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w pkt 3 poniżej, stosuje się następujące zasady: a) Prawa własności intelektualnej stanowią własność Strony lub jej agencji, które tworzą własność intelektualną. W przypadku gdy własność intelektualna została wytworzona wspólnie, Strony lub ich agencje prowadzą konsultacje celem osiągnięcia porozumienia co do własności lub rozdziału praw własności intelektualnej uwzględniając odpowiednio wkład pracy Stron lub ich agencji. b) Strona lub jej agencje będące właścicielami praw własności intelektualnej udzielają drugiej Stronie lub jej agencjom licencji na używanie takich praw w celu realizacji jakiegokolwiek bezpośredniego wspólnego działania, jeśli jest to potrzebne, celem umożliwienia drugiej Stronie lub jej agencjom wykonania własnych prac dla określonego projektu w ramach niniejszej umowy. W przypadku patentów i wzorów użytkowych licencji takiej udziela się nieodpłatnie. Przyznanie licencji na używanie praw własności intelektualnej na mocy niniejszej litery podlega odpowiednim przepisom ustawowym i wykonawczym każdej ze Stron oraz warunkom uzgodnionym przez Strony lub ich agencje przed rozpoczęciem projektu.