REGULAMIN

Dziewiąta kadencja Parlamentu

lipiec 2019

Uwaga dla czytelnika:

Zgodnie z decyzją Parlamentu w sprawie stosowania w swoich dokumentach języka neutralnego płciowo, Regulamin został dostosowany w celu uwzględnienia wytycznych w tym przedmiocie zaakceptowanych przez Grupę Wysokiego Szczebla ds. Równości Płci i Różnorodności w dniu 11 kwietnia 2018 r.

Wykładnie Regulaminu (zgodnie z art. 236) są zaznaczone kursywą.

SPIS TREŚCI

TYTUŁ I POSŁOWIE, ORGANY PARLAMENTU, GRUPY POLITYCZNE 11

ROZDZIAŁ 1 POSŁOWIE DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO 11

Artykuł 1 Parlament Europejski 11

Artykuł 2 Niezależność mandatu 12

Artykuł 3 Weryfikacja mandatów 12

Artykuł 4 Okres wykonywania mandatu parlamentarnego 13

Artykuł 5 Przywileje i immunitety 13

Artykuł 6 Uchylenie immunitetu 14

Artykuł 7 Korzystanie z przywilejów i immunitetu 14

Artykuł 8 Działanie Przewodniczącego w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu 15

Artykuł 9 Procedury dotyczące immunitetu 15

Artykuł 10 Normy postępowania 16

Artykuł 11 Interesy finansowe posłów i rejestr służący przejrzystości 17

Artykuł 12 Postępowania wewnętrzne Europejskiego Urzędu do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) 18

Artykuł 13 Obserwatorzy 18

ROZDZIAŁ 2 POSŁOWIE PEŁNIĄCY STANOWISKA W PARLAMENCIE 18

Artykuł 14 Tymczasowe sprawowanie funkcji Przewodniczącego 18

Artykuł 15 Kandydatury i przepisy ogólne 18

Artykuł 16 Wybór Przewodniczącego – przemówienie inauguracyjne 19

Artykuł 17 Wybór wiceprzewodniczących 19

Artykuł 18 Wybór kwestorów 19

Artykuł 19 Kadencje 19

Artykuł 20 Wakaty 20

Artykuł 21 Wcześniejsze odwołanie ze stanowiska 20

ROZDZIAŁ 3 ORGANY I ICH KOMPETENCJE 20

Artykuł 22 Kompetencje Przewodniczącego 20

Artykuł 23 Kompetencje wiceprzewodniczących 20

Artykuł 24 Skład Prezydium 21

Artykuł 25 Kompetencje Prezydium 21

Artykuł 26 Skład Konferencji Przewodniczących 22

Artykuł 27 Kompetencje Konferencji Przewodniczących 22

Artykuł 28 Kompetencje kwestorów 23

Artykuł 29 Konferencja Przewodniczących Komisji 23

Artykuł 30 Konferencja Przewodniczących Delegacji 23

Artykuł 31 Ciągłość funkcji w okresie wyborczym 23

Artykuł 32 Jawność prac Prezydium i Konferencji Przewodniczących 23

ROZDZIAŁ 4 GRUPY POLITYCZNE 23

Artykuł 33 Ustanawianie i rozwiązywanie grup politycznych 23

Artykuł 34 Działalność i sytuacja prawna grup politycznych 24

Artykuł 35 Zespoły międzypartyjne 25

Artykuł 36 Posłowie niezrzeszeni 25

Artykuł 37 Przydział miejsc na sali posiedzeń 25

TYTUŁ II PROCEDURA USTAWODAWCZA, BUDŻETOWA, PROCEDURA UDZIELENIA ABSOLUTORIUM I INNE PROCEDURY 26

ROZDZIAŁ 1 PROCEDURY USTAWODAWCZE – PRZEPISY OGÓLNE 26

Artykuł 38 Programowanie roczne 26

Artykuł 39 Przestrzeganie praw podstawowych 26

Artykuł 40 Weryfikacja podstawy prawnej 27

Artykuł 41 Przekazanie uprawnień ustawodawczych i przyznanie uprawnień wykonawczych 27

Artykuł 42 Weryfikacja zgodności finansowej 27

Artykuł 43 Badanie przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności 28

Artykuł 44 Dostęp do dokumentów i informowanie Parlamentu 28

Artykuł 45 Reprezentowanie Parlamentu na posiedzeniach Rady 28

Artykuł 46 Prawo Parlamentu do przedstawiania wniosków 28

Artykuł 47 Zwrócenie się do Komisji o przedstawienie wniosku 29

Artykuł 48 Rozpatrywanie aktów prawnie wiążących 29

Artykuł 49 Przyspieszenie procedury ustawodawczej 30

Artykuł 50 Procedury ustawodawcze w sprawie inicjatyw instytucji innych niż Komisja lub inicjatyw państw członkowskich 30

ROZDZIAŁ 2 PROCEDURY W KOMISJACH 30

Artykuł 51 Sprawozdania ustawodawcze 30

Artykuł 52 Procedura uproszczona 31

Artykuł 53 Sprawozdania nieustawodawcze 31

Artykuł 54 Sprawozdania z własnej inicjatywy 31

Artykuł 55 Sporządzanie sprawozdań 32

Artykuł 56 Opinie komisji 32

Artykuł 57 Procedura zaangażowanych komisji 33

Artykuł 58 Procedura wspólnych posiedzeń komisji 34

ROZDZIAŁ 3 ZWYKŁA PROCEDURA USTAWODAWCZA 34

SEKCJA 1 – PIERWSZE CZYTANIE 34

Artykuł 59 Głosowanie na posiedzeniu plenarnym – pierwsze czytanie 34

Artykuł 60 Odesłanie do właściwej komisji 35

Artykuł 61 Ponowne przekazanie do Parlamentu 36

Artykuł 62 Porozumienie w pierwszym czytaniu 36

SEKCJA 2 – DRUGIE CZYTANIE 36

Artykuł 63 Ogłoszenie stanowiska Rady 36

Artykuł 64 Przedłużenie terminów 36

Artykuł 65 Procedura w komisji właściwej 37

Artykuł 66 Przedkładanie wniosków Parlamentowi 37

Artykuł 67 Głosowanie na posiedzeniu plenarnym – drugie czytanie 37

Artykuł 68 Dopuszczalność poprawek do stanowiska Rady 38

Artykuł 69 Porozumienie w drugim czytaniu 38

SEKCJA 3 – NEGOCJACJE MIĘDZYINSTYTUCJONALNE W ZWYKŁEJ PROCEDURZE USTAWODAWCZEJ 39

Artykuł 70 Przepisy ogólne 39

Artykuł 71 Negocjacje przed pierwszym czytaniem w Parlamencie 39

Artykuł 72 Negocjacje przed pierwszym czytaniem w Radzie 39

Artykuł 73 Negocjacje przed drugim czytaniem w Parlamencie 39

Artykuł 74 Przebieg negocjacji 40

SEKCJA 4 – PROCEDURA POJEDNAWCZA I TRZECIE CZYTANIE 40

Artykuł 75 Przedłużenie terminów 40

Artykuł 76 Powołanie komitetu pojednawczego 40

Artykuł 77 Delegacja do komitetu pojednawczego 40

Artykuł 78 Wspólny projekt 41

SEKCJA 5 – ZAMKNIĘCIE PROCEDURY 41

Artykuł 79 Podpisanie i publikacja przyjętych aktów prawnych 41

ROZDZIAŁ 4 PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE PROCEDURY KONSULTACJI 41

Artykuł 80 Zmieniony wniosek dotyczący aktu prawnie wiążącego 41

Artykuł 81 Stanowisko Komisji w sprawie poprawek 42

Artykuł 82 Głosowanie na posiedzeniu plenarnym 42

Artykuł 83 Postępowanie po przyjęciu stanowiska przez Parlament 42

Artykuł 84 Ponowne przekazanie do Parlamentu 42

ROZDZIAŁ 5 SPRAWY KONSTYTUCYJNE 42

Artykuł 85 Zwykła rewizja traktatu 42

Artykuł 86 Uproszczona rewizja traktatu 43

Artykuł 87 Traktaty o przystąpieniu 43

Artykuł 88 Wystąpienie z Unii 43

Artykuł 89 Naruszenie przez państwo członkowskie podstawowych zasad i wartości 44

Artykuł 90 Skład Parlamentu 44

Artykuł 91 Wzmocniona współpraca pomiędzy państwami członkowskimi 44

ROZDZIAŁ 6 PROCEDURY BUDŻETOWE 45

Artykuł 92 Wieloletnie ramy finansowe 45

Artykuł 93 Roczna procedura budżetowa 45

Artykuł 94 Stanowisko Parlamentu w sprawie projektu budżetu 45

Artykuł 95 Postępowanie pojednawcze w sprawie budżetu 46

Artykuł 96 Ostateczne przyjęcie budżetu 46

Artykuł 97 Miesięczne prowizorium budżetowe 46

Artykuł 98 Wykonanie budżetu 47

Artykuł 99 Udzielenie Komisji absolutorium z wykonania budżetu 47

Artykuł 100 Inne procedury udzielania absolutorium 47

Artykuł 101 Współpraca międzyinstytucjonalna 47

ROZDZIAŁ 7 WEWNĘTRZNE PROCEDURY BUDŻETOWE 47

Artykuł 102 Preliminarz budżetowy Parlamentu 47

Artykuł 103 Procedura stosowana przy opracowywaniu preliminarza budżetowego Parlamentu 48

Artykuł 104 Uprawnienia w zakresie ponoszenia i pokrywania wydatków, zatwierdzania sprawozdań finansowych i udzielania absolutorium 48

ROZDZIAŁ 8 PROCEDURA ZGODY 48

Artykuł 105 Procedura zgody 48

ROZDZIAŁ 9 INNE PROCEDURY 49

Artykuł 106 Procedura wydawania opinii w sprawie odstępstw od przyjęcia euro 49

Artykuł 107 Procedury dotyczące dialogu społecznego 49

Artykuł 108 Procedury dotyczące rozpatrywania planowanych porozumień dobrowolnych 49

Artykuł 109 Ujednolicenie 50

Artykuł 110 Przekształcenie 50

ROZDZIAŁ 10 Akty delegowane i wykonawcze 51

Artykuł 111 Akty delegowane 51

Artykuł 112 Akty i środki wykonawcze 52

Artykuł 113 Rozpatrywanie w ramach procedury obejmującej zaangażowane komisje lub wspólne posiedzenia komisji 53

TYTUŁ III STOSUNKI ZEWNĘTRZNE 53

ROZDZIAŁ 1 UMOWY MIĘDZYNARODOWE 53

Artykuł 114 Umowy międzynarodowe 53

Artykuł 115 Tymczasowe stosowanie lub zawieszenie umów międzynarodowych lub ustalenie stanowiska Unii w organie utworzonym na mocy umowy międzynarodowej 54

ROZDZIAŁ 2 REPREZENTOWANIE UNII NA ZEWNĄTRZ ORAZ WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA 55

Artykuł 116 Specjalni przedstawiciele 55

Artykuł 117 Reprezentacja na szczeblu międzynarodowym 55

ROZDZIAŁ 3 ZALECENIA W SPRAWIE DZIAŁAŃ ZEWNĘTRZNYCH UNII 55

Artykuł 118 Zalecenia w sprawie polityki zewnętrznej Unii 55

Artykuł 119 Konsultacje z Parlamentem i informowanie Parlamentu w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa 56

Artykuł 120 Łamanie praw człowieka 56

TYTUŁ IV PRZEJRZYSTOŚĆ PRAC 56

Artykuł 121 Przejrzystość w działalności Parlamentu 56

Artykuł 122 Publiczny dostęp do dokumentów 56

Artykuł 123 Wstęp do Parlamentu 57

TYTUŁ V STOSUNKI Z INNYMI INSTYTUCJAMI I ORGANAMI 58

ROZDZIAŁ 1 POWOŁYWANIE NA STANOWISKA 58

Artykuł 124 Wybór przewodniczącego Komisji 58

Artykuł 125 Wybór Komisji 58

Artykuł 126 Programowanie wieloletnie 59

Artykuł 127 Wotum nieufności dla Komisji 59

Artykuł 128 Mianowanie sędziów i rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej 60

Artykuł 129 Powoływanie członków Trybunału Obrachunkowego 60

Artykuł 130 Powoływanie członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego 60

Artykuł 131 Powoływanie członków organów zarządzania gospodarczego 60

ROZDZIAŁ 2 OŚWIADCZENIA 61

Artykuł 132 Oświadczenia Komisji, Rady i Rady Europejskiej 61

Artykuł 133 Wyjaśnienia decyzji Komisji 61

Artykuł 134 Oświadczenia Trybunału Obrachunkowego 62

Artykuł 135 Oświadczenia Europejskiego Banku Centralnego 62

ROZDZIAŁ 3 PYTANIA PARLAMENTARNE 62

Artykuł 136 Pytania wymagające odpowiedzi ustnej i debaty 62

Artykuł 137 Tura pytań 63

Artykuł 138 Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie 63

Artykuł 139 Interpelacje dotyczące kwestii pierwszorzędnych wymagające odpowiedzi na piśmie 64

Artykuł 140 Pytania do Europejskiego Banku Centralnego wymagające odpowiedzi na piśmie 64

Artykuł 141 Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie dotyczące jednolitego mechanizmu nadzorczego i jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji 64

ROZDZIAŁ 4 SPRAWOZDANIA INNYCH INSTYTUCJI I ORGANÓW 65

Artykuł 142 Sprawozdania roczne oraz pozostałe sprawozdania innych instytucji lub organów 65

ROZDZIAŁ 5 REZOLUCJE I ZALECENIA 65

Artykuł 143 Projekty rezolucji 65

Artykuł 144 Debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa 66

ROZDZIAŁ 6 ZASIĘGANIE OPINII INNYCH INSTYTUCJI I ORGANÓW 67

Artykuł 145 Zasięganie opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 67

Artykuł 146 Zasięganie opinii Komitetu Regionów 67

Artykuł 147 Wnioski do europejskich agencji 67

ROZDZIAŁ 7 POROZUMIENIA MIĘDZYINSTYTUCJONALNE 67

Artykuł 148 Porozumienia międzyinstytucjonalne 67

ROZDZIAŁ 8 WNOSZENIE SKARG DO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI UNII EUROPEJSKIEJ 68

Artykuł 149 Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej 68

TYTUŁ VI STOSUNKI Z PARLAMENTAMI NARODOWYMI 69

Artykuł 150 Wymiana informacji, kontakty i wzajemne udogodnienia 69

Artykuł 151 Konferencja Komisji Parlamentarnvch do Spraw Unijnych (COSAC) 69

Artykuł 152 Konferencja parlamentów 69

TYTUŁ VII SESJE 70

ROZDZIAŁ 1 SESJE PARLAMENTU 70

Artykuł 153 Kadencja Parlamentu, sesje, sesje miesięczne i posiedzenia 70

Artykuł 154 Zwoływanie Parlamentu 70

Artykuł 155 Miejsce obrad 70

Artykuł 156 Uczestnictwo w posiedzeniach 70

ROZDZIAŁ 2 PORZĄDEK PRAC PARLAMENTU 71

Artykuł 157 Projekt porządku dziennego 71

Artykuł 158 Przyjęcie i zmiana porządku dziennego 71

Artykuł 159 Procedura na posiedzeniu plenarnym bez poprawek i debaty 71

Artykuł 160 Krótka prezentacja 72

Artykuł 161 Debata nadzwyczajna 72

Artykuł 162 Debata na aktualny temat, o której przeprowadzenie wnioskuje grupa polityczna 72

Artykuł 163 Tryb pilny 73

Artykuł 164 Debata łączna 73

Artykuł 165 Terminy 73

ROZDZIAŁ 3 OGÓLNE ZASADY PROWADZENIA POSIEDZEŃ 73

Artykuł 166 Wstęp na salę obrad 73

Artykuł 167 Języki 73

Artykuł 168 Przepis przejściowy 74

Artykuł 169 Doręczanie dokumentów 74

Artykuł 170 Elektroniczny obieg dokumentów 74

Artykuł 171 Przydzielanie czasu wystąpień oraz lista mówców 74

Artykuł 172 Wystąpienia jednominutowe 75

Artykuł 173 Oświadczenia osobiste 76

Artykuł 174 Zapobieganie zakłóceniom obrad 76

ROZDZIAŁ 4 ŚRODKI STOSOWANE W PRZYPADKU NIEPRZESTRZEGANIA NORM POSTĘPOWANIA 76

Artykuł 175 Środki natychmiastowe 76

Artykuł 176 Sankcje 77

Artykuł 177 Wewnętrzne postępowanie odwoławcze 78

ROZDZIAŁ 5 KWORUM, POPRAWKI I GŁOSOWANIE 78

Artykuł 178 Kworum 78

Artykuł 179 Progi 78

Artykuł 180 Składanie i przedstawianie poprawek 79

Artykuł 181 Dopuszczalność poprawek 80

Artykuł 182 Procedura głosowania 81

Artykuł 183 Kolejność głosowania nad poprawkami 81

Artykuł 184 Ograniczanie w komisjach poprawek złożonych na posiedzeniu plenarnym 82

Artykuł 185 Głosowanie podzielone 82

Artykuł 186 Prawo do głosowania 82

Artykuł 187 Głosowanie 82

Artykuł 188 Głosowanie końcowe 83

Artykuł 189 Równa liczba głosów 83

Artykuł 190 Głosowanie imienne 83

Artykuł 191 Głosowanie tajne 84

Artykuł 192 Stosowanie elektronicznego systemu głosowania 84

Artykuł 193 Kwestionowanie ważności głosowania 84

Artykuł 194 Wyjaśnienia dotyczące stanowiska zajętego w głosowaniu 84

ROZDZIAŁ 6 WNIOSKI W SPRAWIE PRZESTRZEGANIA REGULAMINU I WYSTĄPIENIA W SPRAWACH PROCEDURALNYCH 85

Artykuł 195 Wnioski w sprawie przestrzegania Regulaminu 85

Artykuł 196 Wnioski proceduralne 85

Artykuł 197 Wniosek o stwierdzenie niedopuszczalności 86

Artykuł 198 Odesłanie do komisji 86

Artykuł 199 Zamknięcie debaty 86

Artykuł 200 Odroczenie debaty lub głosowania 86

Artykuł 201 Zawieszenie lub zamknięcie posiedzenia 87

ROZDZIAŁ 7 JAWNOŚĆ PRAC 87

Artykuł 202 Protokół obrad 87

Artykuł 203 Teksty przyjęte 87

Artykuł 204 Pełne sprawozdanie z obrad 88

Artykuł 205 Audiowizualny zapis obrad 88

TYTUŁ VIII KOMISJE I DELEGACJE 88

ROZDZIAŁ 1 KOMISJE 88

Artykuł 206 Powoływanie komisji stałych 88

Artykuł 207 Komisje specjalne 88

Artykuł 208 Komisje śledcze 89

Artykuł 209 Skład komisji 90

Artykuł 210 Kompetencje komisji 91

Artykuł 211 Sprawy dotyczące właściwości 91

Artykuł 212 Podkomisje 91

Artykuł 213 Prezydium komisji 91

Artykuł 214 Koordynatorzy komisji 92

Artykuł 215 Kontrsprawozdawcy 92

Artykuł 216 Posiedzenia komisji 92

Artykuł 217 Protokoły posiedzeń komisji 93

Artykuł 218 Głosowanie w komisji 93

Artykuł 219 Zastosowanie przepisów dotyczących posiedzeń plenarnych do posiedzeń komisji 93

Artykuł 220 Tura pytań w komisji 93

Artykuł 221 Procedura zapoznawania się przez komisję z informacjami poufnymi na posiedzeniu komisji przy drzwiach zamkniętych 94

Artykuł 222 Wysłuchania publiczne i debaty dotyczące inicjatyw obywatelskich 94

ROZDZIAŁ 2 DELEGACJE MIĘDZYPARLAMENTARNE 95

Artykuł 223 Powoływanie i funkcje delegacji międzyparlamentarnych 95

Artykuł 224 Wspólne komisje parlamentarne 96

Artykuł 225 Współpraca ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy 96

TYTUŁ IX PETYCJE 96

Artykuł 226 Prawo do składania petycji 96

Artykuł 227 Rozpatrywanie petycji 98

Artykuł 228 Misje informacyjne 98

Artykuł 229 Jawność petycji 99

Artykuł 230 Inicjatywa obywatelska 99

TYTUŁ X RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH 99

Artykuł 231 Wybór Rzecznika Praw Obywatelskich 99

Artykuł 232 Działalność Rzecznika Praw Obywatelskich 100

Artykuł 233 Odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich 100

TYTUŁ XI SEKRETARIAT PARLAMENTU 101

Artykuł 234 Sekretariat Parlamentu 101

TYTUŁ XII UPRAWNIENIA I KOMPETENCJE W ODNIESIENIU DO EUROPEJSKICH PARTII POLITYCZNYCH I EUROPEJSKICH FUNDACJI POLITYCZNYCH 101

Artykuł 235 Uprawnienia i kompetencje w odniesieniu do europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych 101

TYTUŁ XIII STOSOWANIE I ZMIANY REGULAMINU 102

Artykuł 236 Stosowanie Regulaminu 102

Artykuł 237 Zmiany w Regulaminie 103

TYTUŁ XIV POSTANOWIENIA RÓŻNE 103

Artykuł 238 Symbole Unii 103

Artykuł 239 Uwzględnienie aspektu płci 103

Artykuł 240 Sprawy w toku 103

Artykuł 241 Sprostowanie 104

ZAŁĄCZNIK I KODEKS POSTĘPOWANIA POSŁÓW DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W ZAKRESIE INTERESÓW FINANSOWYCH I KONFLIKTU INTERESÓW 105

ZAŁĄCZNIK II KODEKS WŁAŚCIWEGO ZACHOWANIA POSŁÓW DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO PRZY WYKONYWANIU OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH 109

ZAŁĄCZNIK III KRYTERIA ZADAWANIA PYTAŃ WYMAGAJĄCYCH ODPOWIEDZI NA PIŚMIE NA MOCY ART. 138, 140 I 141 110

ZAŁĄCZNIK IV WYTYCZNE I OGÓLNE KRYTERIA WYBORU TEMATÓW WPISYWANYCH DO PORZĄDKU DZIENNEGO DEBAT NAD PRZYPADKAMI ŁAMANIA PRAW CZŁOWIEKA, ZASAD DEMOKRACJI I PAŃSTWA PRAWA, PRZEWIDZIANYCH W ART 144 111

ZAŁĄCZNIK V PROCEDURA ROZPATRYWANIA I PODEJMOWANIA DECYZJI W SPRAWIE UDZIELENIA ABSOLUTORIUM 112

ZAŁĄCZNIK VI UPRAWNIENIA STAŁYCH KOMISJI PARLAMENTARNYCH 115

ZAŁĄCZNIK VII ZATWIERDZENIE KOMISJI EUROPEJSKIEJ I MONITOROWANIE ZOBOWIĄZAŃ PODJĘTYCH PODCZAS WYSŁUCHAŃ 124

ZAŁĄCZNIK VIII WYMOGI DOTYCZĄCE SPORZĄDZANIA AKTÓW PRZYJMOWANYCH ZGODNIE ZE ZWYKŁĄ PROCEDURĄ USTAWODAWCZĄ 128

TYTUŁ I

POSŁOWIE, ORGANY PARLAMENTU, GRUPY POLITYCZNE

ROZDZIAŁ 1

Posłowie do Parlamentu Europejskiego

Artykuł 1

Parlament Europejski

1. Parlament Europejski jest zgromadzeniem wybranym zgodnie z traktatami, z Aktem z dnia 20 września 1976 r. dotyczącym wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich oraz z krajowymi przepisami prawnymi ustanowionymi na podstawie traktatów.

2. Nazwy przedstawicieli wybranych do Parlamentu Europejskiego brzmią następująco: „Членове на Европейския парламент” w języku bułgarskim, „Diputados al Parlamento Europeo” w języku hiszpańskim, „Poslanci Evropského parlamentu” w języku czeskim, „Medlemmer af Europa-Parlamentet” w języku duńskim, „Mitglieder des Europäischen Parlaments” w języku niemieckim, „Euroopa Parlamendi liikmed” w języku estońskim, „Βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου” w języku greckim, „Members of the European Parliament” w języku angielskim, „Députés au Parlement européen” w języku francuskim, „Feisirí de Pharlaimint na hEorpa” w języku irlandzkim, „Zastupnici u Europskom parlamentu” w języku chorwackim, „Deputati al Parlamento europeo” w języku włoskim, „Eiropas Parlamenta deputāti” w języku łotewskim, „Europos Parlamento nariai” w języku litewskim, „Európai Parlamenti Képviselők” w języku węgierskim, „Membri tal-Parlament Ewropew” w języku maltańskim, „Leden van het Europees Parlement” w języku holenderskim, „Posłowie do Parlamentu Europejskiego” w języku polskim, „Deputados ao Parlamento Europeu” w języku portugalskim, „Deputaţi în Parlamentul European” w języku rumuńskim, „Poslanci Európskeho parlamentu” w języku słowackim, „Poslanci Evropskega parlamenta” w języku słoweńskim, „Euroopan parlamentin jäsenet” w języku fińskim, „Ledamöter av Europaparlamentet” w języku szwedzkim.

Artykuł 2

Niezależność mandatu

Zgodnie z art. 6 ust. 1 aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego posłowie wykonują swój mandat w sposób wolny i niezależny, nie mogą być związani instrukcjami ani nie otrzymują mandatu wiążącego.

Artykuł 3

Weryfikacja mandatów

1. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego Przewodniczący zwraca się do właściwych organów państw członkowskich o niezwłoczne przekazanie Parlamentowi nazwisk wybranych posłów, tak aby wszyscy posłowie mogli rozpocząć wykonywanie mandatu od otwarcia pierwszego posiedzenia po wyborach. Jednocześnie Przewodniczący zwraca uwagę tych organów na odpowiednie przepisy aktu z dnia 20 września 1976 r. i zwraca się o podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wykluczenia niepołączalności z wykonywaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego.

2. Każdy poseł, o którego wyborze Parlament został poinformowany, przed objęciem mandatu parlamentarnego oświadcza na piśmie, że nie zajmuje żadnego stanowiska niepołączalnego z wykonywaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. Oświadczenie należy sporządzić po wyborach, w miarę możliwości nie później, niż sześć dni przed inauguracyjnym posiedzeniem Parlamentu. Do czasu zweryfikowania mandatu posła lub wydania orzeczenia dotyczącego ewentualnego sporu oraz pod warunkiem uprzedniego podpisania przez posła oświadczenia, o którym mowa powyżej, poseł bierze udział w posiedzeniach Parlamentu i jego organów zachowując pełnię związanych z tym praw. Jeżeli na podstawie faktów możliwych do zweryfikowania za pomocą ogólnodostępnych źródeł zostanie stwierdzone, że poseł zajmuje stanowisko niepołączalne z wykonywaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub 2 aktu z dnia 20 września 1976 r., Parlament, na podstawie informacji otrzymanych od Przewodniczącego, stwierdza wakat.

3. Parlament, na podstawie sprawozdania właściwej komisji, przystępuje niezwłocznie do weryfikacji mandatów i stwierdza ważność mandatu każdego z nowo wybranych posłów, a także rozstrzyga ewentualne spory zgłoszone zgodnie z postanowieniami aktu z dnia 20 września 1976 r. inne niż spory, które – na mocy tego aktu – podlegają wyłącznie przepisom krajowym, do których akt się odnosi. Sprawozdanie właściwej komisji opiera się na oficjalnym komunikacie każdego państwa członkowskiego w sprawie pełnych wyników wyborów, zawierającym nazwiska wybranych kandydatów oraz nazwiska ich ewentualnych zastępców w kolejności ustalonej według wyników głosowania. Ważność mandatu posła nie może zostać stwierdzona przed złożeniem przez niego pisemnych oświadczeń wymaganych zgodnie z niniejszym artykułem oraz z załącznikiem I do niniejszego Regulaminu.

4. Parlament, na podstawie wniosku właściwej komisji, dokonuje niezwłocznie weryfikacji mandatów poszczególnych posłów, którzy zastępują posłów ustępujących, i może w dowolnym momencie rozstrzygać spory dotyczące ważności mandatu posła.

5. Jeżeli powołanie posła następuje w wyniku rezygnacji kandydatów znajdujących się na tej samej liście, właściwa komisja dopilnowuje, by dana rezygnacja odbywa się zgodnie z duchem i literą Aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz art. 4 ust. 2 niniejszego Regulaminu.

6. Właściwa komisja dopilnowuje, aby każda informacja mogąca wpłynąć na wybieralność posła lub na wybieralność bądź kolejność wprowadzania zastępców została niezwłocznie zgłoszona Parlamentowi przez władze państw członkowskich lub Unii; w przypadku powołania posła komisja dopilnowuje o to, aby została wskazana data, z którą staje się ono skuteczne. Jeśli właściwe organy państwa członkowskiego rozpoczęły postępowanie mogące doprowadzić do pozbawienia posła mandatu, Przewodniczący wnosi o regularne informowanie go o stanie postępowania i przekazuje sprawę właściwej komisji. Na wniosek tej komisji Parlament może zająć stanowisko w tej sprawie.

Artykuł 4

Okres wykonywania mandatu parlamentarnego

1. Poseł rozpoczyna i kończy wykonywanie mandatu w terminach określonych w art. 5 i 13 aktu z dnia 20 września 1976 r.

2. Poseł zrzekający się mandatu ma obowiązek poinformować o tym Przewodniczącego i podać datę, z którą zrzeczenie się jest skuteczne, nieprzekraczającą trzech miesięcy od daty złożenia powiadomienia o zrzeczeniu. Powiadomienie ma formę protokołu sporządzonego w obecności Sekretarza Generalnego lub jego przedstawiciela, podpisanego przez tegoż oraz przez zainteresowanego posła oraz przedłożonego niezwłocznie właściwej komisji, która włącza go do porządku obrad swojego pierwszego posiedzenia następującego po otrzymaniu protokołu. Jeśli właściwa komisja uzna, że zrzeczenie się mandatu jest zgodne z aktem z dnia 20 września 1976 r., ogłoszony zostaje wakat ze skutkiem od dnia wskazanego w protokole przez posła zrzekającego się mandatu, a Przewodniczący powiadamia o tym Parlament. Jeżeli właściwa komisja uzna, że zrzeczenie się mandatu jest niezgodne z aktem z dnia 20 września 1976 r., proponuje Parlamentowi, by nie ogłaszał wakatu.

3. Jeżeli przed kolejną sesją plenarną nie zaplanowano żadnego posiedzenia właściwej komisji, sprawozdawca właściwej komisji niezwłocznie rozpatruje każde prawidłowo zgłoszone zrzeczenie się mandatu. Jeżeli opóźnienie w zbadaniu zgłoszenia miałoby negatywne skutki, sprawozdawca przekazuje sprawę przewodniczącemu komisji, zwracając się zgodnie z ust. 2 o: — powiadomienie Przewodniczącego w imieniu komisji, że można ogłosić wakat, lub — zwołanie nadzwyczajnego posiedzenia komisji w celu zbadania poszczególnych trudności zgłoszonych przez sprawozdawcę.

4. Jeżeli właściwe organy państw członkowskich lub Unii bądź zainteresowany poseł powiadomią Przewodniczącego o powołaniu lub wyborze posła na stanowisko niepołączalne w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub ust. 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. z wykonywaniem mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, Przewodniczący powiadamia o tym Parlament, który ogłasza wakat ze skutkiem od dnia wystąpienia niepołączalności stanowisk. Jeżeli właściwe organy państw członkowskich powiadomią Przewodniczącego o wygaśnięciu mandatu posła do Parlamentu Europejskiego w wyniku niezgodności z dodatkowymi przepisami krajowymi przyjętymi na mocy art. 7 ust. 3 aktu z dnia 20 września 1976 r. albo cofnięcia mandatu zgodnie z art. 13 ust. 3 tego aktu, Przewodniczący powiadamia Parlament o wygaśnięciu mandatu z dniem podanym przez właściwe organy państwa członkowskiego. Jeżeli nie zostaje wskazana data, za termin wygaśnięcia mandatu uznaje się datę powiadomienia Parlamentu przez państwo członkowskie.

5. Jeżeli organy państw członkowskich lub Unii powiadomią Przewodniczącego o funkcji, jaką zamierzają powierzyć posłowi, Przewodniczący przekazuje sprawę właściwej komisji w celu zbadania zgodności planowanej funkcji z aktem z dnia 20 września 1976 r. Wnioski komisji Przewodniczący przekazuje Parlamentowi, posłowi i zainteresowanym organom.

6. Po stwierdzeniu wakatu przez Parlament Przewodniczący informuje o nim zainteresowane państwo członkowskie i zwraca się do niego o niezwłoczne obsadzenie zwolnionego miejsca.

7. Parlament może unieważnić mandat lub odmówić stwierdzenia wakatu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że przyjęcie mandatu lub jego zrzeczenie się wynika z błędów rzeczowych bądź z wady oświadczenia woli.

Artykuł 5

Przywileje i immunitety

1. Posłom do Parlamentu Europejskiego przysługują przywileje oraz immunitety określone w Protokole nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

2. Wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami i immunitetami, Parlament działa w celu utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz w celu zapewnienia niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji. Immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego członków.

3. Na wniosek posła oraz pod warunkiem uzyskania zgody Przewodniczącego Parlamentu, Unia Europejska wydaje posłom unijny dokument laissez-passer umożliwiający im swobodne poruszanie się po terytorium państw członkowskich i innych krajów, które uznają go za ważny dokument podróży.

4. W celu wykonywania mandatu poselskiego każdemu posłowi przysługuje na mocy przepisów Regulaminu prawo do aktywnego uczestnictwa w pracach komisji i delegacji Parlamentu.

5. Posłowie mają prawo wglądu do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu Parlamentu lub poszczególnych komisji z wyjątkiem osobistych dokumentów i rachunków, do których wgląd ma wyłącznie poseł, którego one dotyczą. Artykuł 221 określa wyjątki od powyższej zasady dotyczące dokumentów, do których można odmówić publicznego dostępu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 1 ) Za zgodą Prezydium można, na podstawie umotywowanej decyzji, odmówić posłowi dostępu do dokumentu Parlamentu, jeżeli Prezydium po wysłuchaniu posła stwierdzi, że udzielenie dostępu wpłynęłoby negatywnie na interes instytucjonalny Parlamentu lub na interes publiczny w stopniu, który byłby nie do przyjęcia, oraz że poseł pragnie dostępu ze względów prywatnych i osobistych. Poseł może wnieść sprzeciw na piśmie wobec tej decyzji w terminie jednego miesiąca od powiadomienia o niej. Pisemny sprzeciw musi być umotywowany pod rygorem niedopuszczalności. Decyzję w przedmiocie sprzeciwu podejmuje Parlament bez debaty w trakcie pierwszego posiedzenia po wniesieniu sprzeciwu. Dostęp do informacji poufnych podlega zasadom określonym w porozumieniach międzyinstytucjonalnych zawartych przez Parlament w odniesieniu do postępowania z informacjami poufnymi (2) do wewnętrznych przepisów wykonujących te porozumienia, przyjętych przez właściwe organy Parlamentu (3).

Artykuł 6

Uchylenie immunitetu

1. Każdy wniosek o uchylenie immunitetu jest oceniany zgodnie z art. 7, 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Regulaminu.

2. Gdy poseł został wezwany do stawienia się w charakterze świadka lub biegłego, wniosek o uchylenie immunitetu nie jest konieczny, pod warunkiem że: — nie będzie zobowiązany stawić się w terminie uniemożliwiającym bądź utrudniającym wykonywanie obowiązków parlamentarnych lub będzie mógł dostarczyć oświadczenie w formie pisemnej lub każdej innej, które nie zakłóci wykonywania obowiązków parlamentarnych, oraz — nie będzie zobowiązany do składania zeznań dotyczących informacji poufnych, które uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków poselskich, a których ujawnienie uznałby za niewskazane.

Artykuł 7

Korzystanie z przywilejów i immunitetu

1. W przypadku gdy zachodzi podejrzenie, że doszło lub może wkrótce dojść do naruszenia przywilejów i immunitetu posła lub byłego posła przez organy państwa członkowskiego, można złożyć zgodnie z art. 9 ust. 1 wniosek o stwierdzenie przez Parlament w drodze decyzji, czy doszło lub prawdopodobne jest, że dojdzie do naruszenia tych przywilejów i immunitetu.

2. Taki wniosek o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu można złożyć w szczególności w przypadku, gdy zostanie uznane, że istniejące okoliczności stanowiłyby ograniczenia administracyjne lub inne ograniczenie swobody przemieszczania się posłów udających się na miejsce obrad Parlamentu lub z niego powracających bądź ograniczenie administracyjne lub inne ograniczenia swobody wyrażania opinii lub głosowania podczas wykonywania obowiązków, albo że istniejące okoliczności byłyby objęte zakresem art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

3. Wniosek posła o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu nie jest dopuszczalny, jeżeli wpłynął już wniosek o uchylenie immunitetu tego posła lub o skorzystanie z tego immunitetu, dotyczący tych samych okoliczności faktycznych, niezależnie od tego, czy na skutek wcześniejszego wniosku podjęta została decyzja.

4. Wniosek posła o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu nie będzie dalej brany pod uwagę, jeżeli wpłynie wniosek o uchylenie immunitetu tego posła dotyczący tych samych okoliczności faktycznych.

5. W przypadku gdy podjęto decyzję o odmowie wyrażenia zgody na skorzystanie przez posła z przywilejów i immunitetu, poseł może w drodze wyjątku zwrócić się o ponowne rozpatrzenie decyzji, przedstawiając nowe dowody zgodnie z art. 9 ust. 1. Wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji jest niedopuszczalny, jeżeli zostanie wniesiona skarga na decyzję na mocy art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jeżeli Przewodniczący uzna, że przedstawione nowe dowody nie uzasadniają w dostateczny sposób ponownego rozpatrzenia.

Artykuł 8

Działanie Przewodniczącego w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu

1. W przypadku zatrzymania posła lub pozbawienia go swobody przemieszczania się, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia jego przywilejów i immunitetu, Przewodniczący, po konsultacji z przewodniczącym właściwej komisji i jej sprawozdawcą, może zainicjować w trybie pilnym działania zmierzające do potwierdzenia przywilejów i immunitetu posła. Przewodniczący informuje o podjętej inicjatywie właściwą komisję oraz Parlament.

2. W przypadku gdy Przewodniczący działa na podstawie uprawnień nadanych mu na mocy ust. 1, komisja zapoznaje się z inicjatywą Przewodniczącego na swoim najbliższym posiedzeniu. Komisja może sporządzić sprawozdanie oraz przedstawić je w Parlamencie, jeśli uzna to za konieczne.

Artykuł 9

Procedury dotyczące immunitetu

1. Każdy wniosek o uchylenie immunitetu posła skierowany do Przewodniczącego przez właściwy organ państwa członkowskiego lub wniosek o wyrażenie zgody na skorzystanie z immunitetu i przywilejów skierowany przez posła lub byłego posła jest ogłaszany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.

2. Za zgodą zainteresowanego posła lub byłego posła wniosek może złożyć inny poseł, który został upoważniony do reprezentowania zainteresowanego posła lub byłego posła na wszystkich etapach postępowania. Poseł, który reprezentuje zainteresowanego posła lub byłego posła, nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji przez komisję.

3. Wnioski o uchylenie immunitetu lub o wyrażenie zgody na skorzystanie z przywilejów i immunitetu są rozpatrywane przez komisję niezwłocznie, lecz z uwzględnieniem ich względnej złożoności.

4. Komisja przedstawia wniosek dotyczący uzasadnionej decyzji zawierający zalecenie przyjęcia lub odrzucenia wniosku o uchylenie immunitetu lub skorzystanie z immunitetu i przywilejów. Nie dopuszcza się składania poprawek. W przypadku odrzucenia wniosku, uważa się za przyjętą decyzję przeciwną.

5. Komisja może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do ustalenia zasadności uchylenia immunitetu lub skorzystania z niego.

6. Zainteresowany poseł ma możliwość udzielenia wyjaśnień i może przedłożyć wszelkie dokumenty lub inne dowody pisemne, które uzna za istotne. Zainteresowany poseł nie uczestniczy w debacie nad wnioskiem o uchylenie jego immunitetu lub dotyczącym go wnioskiem o wyrażenie zgody na skorzystanie z immunitetu, z wyjątkiem samego wysłuchania. Przewodniczący komisji kieruje do posła zaproszenie do udzielenia wyjaśnień z podaniem dnia i godziny. Poseł może zrezygnować z prawa do udzielenia wyjaśnień. Jeżeli zainteresowany poseł nie stawi się na wysłuchanie na podstawie tego zaproszenia, uznaje się, że zrezygnował z prawa do udzielenia wyjaśnień, chyba że zwróci się on o usprawiedliwienie jego niestawienia się w zaproponowanym dniu i godzinie, podając powody. Przewodniczący komisji podejmuje decyzję o przyjęciu wniosku o usprawiedliwienie na podstawie podanych powodów. Zainteresowanemu posłowi nie przysługuje odwołanie od tej decyzji. Jeżeli przewodniczący komisji postanowi przyjąć wniosek o usprawiedliwienie, kieruje do zainteresowanego posła zaproszenie do udzielenia wyjaśnień z podaniem innego dnia i godziny. Jeżeli zainteresowany poseł nie stawi się pomimo drugiego zaproszenia do udzielenia wyjaśnień, procedura toczy się dalej bez udzielenia przez niego wyjaśnień. Nie można wówczas przyjąć żadnych kolejnych wniosków o usprawiedliwienie lub o możliwość udzielenia wyjaśnień.

7. Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu lub o skorzystanie z immunitetu opiera się na więcej niż jednej podstawie, każda z nich może być przedmiotem odrębnej decyzji. Sprawozdanie komisji może, w drodze wyjątku, zawierać propozycję, aby uchylenie immunitetu lub skorzystanie z immunitetu dotyczyło wyłącznie prowadzenia postępowania karnego, tak aby przed wydaniem prawomocnego orzeczenia poseł nie mógł zostać zatrzymany ani aresztowany oraz by nie można było podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających mu wykonywanie obowiązków wynikających z mandatu.

8. Komisja może wydać uzasadnioną opinię co do właściwości wyżej wymienionego organu oraz co do dopuszczalności wniosku, natomiast nie może w żadnym przypadku wypowiadać się o winie bądź braku winy posła oraz o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy badanie wniosku pozwala komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy.

9. Wniosek komisji dotyczący decyzji jest włączany do porządku dziennego pierwszego posiedzenia następującego po dniu jego złożenia. Do takiego wniosku nie można zgłaszać poprawek. Debata dotyczy jedynie argumentów „za” lub „przeciw” wnioskowi o uchylenie lub utrzymanie immunitetu albo o skorzystanie z przywilejów lub immunitetu. Z zastrzeżeniem postanowień art. 173, poseł, którego przywileje i immunitety są przedmiotem postępowania, nie może zabierać głosu w debacie. Wniosek lub wnioski dotyczące decyzji zawarte w sprawozdaniu są poddawane pod głosowanie w trakcie pierwszego głosowania następującego po debacie. Po ich rozpatrzeniu przez Parlament odbywa się odrębne głosowanie nad każdym z wniosków zawartych w sprawozdaniu. W przypadku odrzucenia wniosku, uważa się za przyjętą decyzję przeciwną.

10. Przewodniczący niezwłocznie przekazuje decyzję Parlamentu zainteresowanemu posłowi oraz właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego wnosząc zarazem o informowanie go o o orzeczeniach wydanych w danym postępowaniu. Niezwłocznie po otrzymaniu tych informacji Przewodniczący przedstawia je Parlamentowi w formie, którą uzna za najbardziej odpowiednią, w razie potrzeby po konsultacji z właściwą komisją.

11. Komisja rozpatruje powyższe kwestie oraz bada wszelkie otrzymane dokumenty zachowując najwyższą poufność. Wnioski dotyczące procedur związanych z immunitetem komisja rozpatruje zawsze z wyłączeniem jawności.

12. Parlament rozpatruje jedynie wnioski o uchylenie immunitetu posła, które zostały mu przekazane przez ograny sądowe lub przez stałe przedstawicielstwa państw członkowskich.

13. Komisja opracowuje zasady stosowania niniejszego artykułu.

14. Każde zapytanie odnoszące się do zakresu stosowania przywilejów oraz immunitetów, zgłoszone przez właściwy organ, jest rozpatrywane zgodnie z powyższymi postanowieniami.

Artykuł 10

Normy postępowania

1. Postępowanie posłów odznacza się wzajemnym szacunkiem i opiera się na wartościach i zasadach określonych w traktatach, a zwłaszcza w Karcie praw podstawowych. Posłowie szanują powagę Parlamentu i nie szkodzą jego reputacji.

2. Posłowie nie zakłócają sprawnego przebiegu prac parlamentarnych, nie przeszkadzają w utrzymaniu bezpieczeństwa i porządku na terenie Parlamentu i nie powodują niewłaściwego działania sprzętu do niego należącego.

3. Posłowie nie zakłócają porządku w Izbie i nie zachowują się niestosownie. Nie eksponują oni transparentów.

4. W debatach parlamentarnych w sali posiedzeń plenarnych posłowie nie używają obraźliwego języka. Ocena tego, czy język używany przez posła w debacie parlamentarnej jest obraźliwy powinna uwzględniać między innymi możliwe do zidentyfikowania intencje prelegenta, postrzeganie wypowiedzi przez zgromadzonych, zakres, w jakim szkodzi ona powadze i reputacji Parlamentu, oraz wolność słowa danego posła. Przykładowo szkalujący język, „mowa nienawiści”, a w szczególności podżeganie do dyskryminacji z jakiegokolwiek względu, o którym mowa w art. 21 Karty praw podstawowych, zwykle stanowią przypadki „obraźliwego języka” w rozumieniu niniejszego artykułu.

5. Posłowie stosują się do przepisów Parlamentu dotyczących postępowania z informacjami poufnymi.

6. Posłowie nie dopuszczają się molestowania psychicznego ani seksualnego i przestrzegają Kodeksu właściwego zachowania posłów do Parlamentu Europejskiego przy wykonywaniu obowiązków służbowych, który jest włączony do niniejszego Regulaminu jako załącznik ( 4 ) Posłowie nie mogą być wybrani do sprawowania funkcji w Parlamencie lub w jednym z jego organów, nie mogą być wyznaczeni na sprawozdawców ani uczestniczyć w oficjalnej delegacji bądź w negocjacjach międzyinstytucjonalnych, jeżeli nie podpisali oświadczenia związanego z tym kodeksem.

7. Jeżeli osoba pracująca dla posła lub inna osoba, której poseł umożliwił dostęp do pomieszczeń lub urządzeń Parlamentu, nie przestrzega norm postępowania określonych w niniejszym artykule, w stosownych przypadkach za zachowanie takiej osoby odpowiedzialność może ponieść poseł.

8. Stosowanie niniejszego artykułu nie ogranicza w inny sposób żywotności debat parlamentarnych ani wolności słowa posłów.

9. Niniejszy artykuł stosuje się odpowiednio w organach, komisjach i delegacjach Parlamentu.

Artykuł 11

Interesy finansowe posłów i rejestr służący przejrzystości

1. Parlament ustanawia zasady dotyczące przejrzystości interesów finansowych posłów w postaci kodeksu postępowania przyjmowanego większością głosów całkowitej liczby posłów i stanowiącego załącznik do niniejszego Regulaminu ( 5 ) Zasady te nie mogą w innych sprawach utrudniać lub ograniczać wykonywania mandatu, prowadzenia działalności politycznej ani innej działalności związanej z mandatem.

2. Posłowie powinni przyjąć systematyczną praktykę spotykania się wyłącznie z tymi przedstawicielami grup interesu, którzy są zarejestrowani w rejestrze służącym przejrzystości utworzonym w drodze porozumienia między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską ( 6 )

3. Posłowie powinni publikować w internecie wszystkie zaplanowane spotkania z tymi przedstawicielami grup interesu, którzy są objęci zakresem rejestru służącego przejrzystości. Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 6 załącznika I sprawozdawcy, kontrsprawozdawcy i przewodniczący komisji publikują w internecie w odniesieniu do każdego sprawozdania wszystkie zaplanowane spotkania z udziałem przedstawicieli grup interesu objętych rejestrem służącym przejrzystości. Prezydium udostępnia w tym celu niezbędną infrastrukturę na stronie internetowej Parlamentu.

4. Na stronie internetowej dla posłów znajdującej się na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego Prezydium zapewnia niezbędną infrastrukturę posłom, którzy pragną, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami statutu posła i przepisami wykonawczymi do niego, dobrowolnie opublikować wyniki kontroli lub potwierdzenie, że korzystanie przez nich z dodatków z tytułu kosztów ogólnych jest zgodne z obowiązującymi przepisami statutu posła i przepisami wykonawczymi do niego.

5. Niniejsze zasady nie mogą w innych sprawach utrudniać lub ograniczać wykonywania mandatu, prowadzenia działalności politycznej lub innej działalności związanej z mandatem.

6. Kodeks postępowania, prawa i przywileje byłych posłów są ustalane decyzją Prezydium. Nie będą wprowadzane żadne różnice w traktowaniu byłych posłów.

Artykuł 12

Postępowania wewnętrzne Europejskiego Urzędu do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

Wspólne zasady ustanowione w porozumieniu międzyinstytucjonalnym dotyczącym dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (7), przewidujące środki niezbędne do zapewnienia sprawnego przebiegu postępowań prowadzonych przez OLAF, mają zastosowanie do Parlamentu, zgodnie z decyzją Parlamentu z dnia 18 listopada 1999 r. (8).

Artykuł 13

Obserwatorzy

1. Po podpisaniu przez dane państwo traktatu o przystąpieniu państwa do Unii Europejskiej, Przewodniczący, po uzyskaniu zgody Konferencji Przewodniczących, zwraca się do parlamentu państwa przystępującego o wyznaczenie spośród swych własnych posłów obserwatorów w liczbie równej mandatom w Parlamencie Europejskim, jakie zostaną przyznane temu państwu z chwilą przystąpienia.

2. Obserwatorzy ci biorą udział w posiedzeniach Parlamentu do czasu wejścia w życie traktatu o przystąpieniu i dysponują prawem zabierania głosu w komisjach i grupach politycznych. Nie mają prawa do głosowania bądź do kandydowania w wyborach na stanowiska w Parlamencie ani nie mogą reprezentować Parlamentu na zewnątrz. Ich udział w pracach Parlamentu nie ma żadnego wpływu prawnego na działania Parlamentu.

3. W odniesieniu do korzystania z infrastruktury Parlamentu oraz zwrotu kosztów podróży i utrzymania ponoszonych z tytułu działań obserwacyjnych, obserwatorów traktuje się tak samo jak posłów.

ROZDZIAŁ 2

Posłowie pełniący stanowiska w Parlamencie

Artykuł 14

Tymczasowe sprawowanie funkcji Przewodniczącego (9)

1. W trakcie posiedzenia, o którym mowa w art. 154 ust. 2, jak również każdego innego posiedzenia dotyczącego wyboru Przewodniczącego i Prezydium, ustępujący Przewodniczący lub w razie jego braku jeden z ustępujących wiceprzewodniczących w porządku pierwszeństwa, lub też w razie ich braku poseł sprawujący swój urząd najdłużej pełni funkcję Przewodniczącego do czasu ogłoszenia wyboru Przewodniczącego.

2. Pod przewodnictwem posła sprawującego tymczasowo funkcję Przewodniczącego na mocy ust. 1 nie może odbywać się debata, której przedmiotem nie jest wybór Przewodniczącego lub weryfikacja mandatów na mocy art. 3 ust. 2 akapit drugi Regulaminu. Wszelkie inne kwestie związane z weryfikacją mandatów poruszane podczas obrad pod jego przewodnictwem odsyła się do właściwej komisji.

Artykuł 15

Kandydatury i przepisy ogólne (10)

1. Przewodniczący, a następnie wiceprzewodniczący i kwestorzy są wybierani w głosowaniu tajnym, zgodnie z art. 191. Kandydatury zgłasza się za zgodą zainteresowanych, przy czym kandydaturę może zgłosić jedynie grupa polityczna lub posłowie w liczbie stanowiącej co najmniej niski próg. Przed każdą turą głosowania można zgłaszać nowe kandydatury. Jeżeli liczba kandydatur nie przekracza liczby miejsc do obsadzenia, kandydatów wybiera się przez aklamację, chyba że posłowie lub grupa polityczna (grupy polityczne) w liczbie osiągającej co najmniej wysoki próg wystąpią o głosowanie tajne. W przypadku gdy w jednym głosowaniu musi zostać wybrany więcej niż jeden poseł pełniący stanowisko w Parlamencie, karta do głosowania jest ważna jedynie wówczas, gdy oddano ponad połowę dostępnych głosów.

2. Podczas wyboru Przewodniczącego, wiceprzewodniczących i kwestorów wskazane jest zapewnienie sprawiedliwej reprezentacji opcji politycznych, a także równowagi płci i równowagi geograficznej.

Artykuł 16

Wybór Przewodniczącego – przemówienie inauguracyjne (11)

1. Kandydatury na Przewodniczącego zgłasza się posłowi sprawującemu tymczasowo funkcję Przewodniczącego na mocy art. 14, który to poseł informuje Parlament tych kandydaturach. Jeśli po trzech turach głosowań żaden kandydat nie otrzyma bezwzględnej większości oddanych głosów, w drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1, w czwartej turze kandydują tylko dwaj posłowie, którzy w trzeciej turze otrzymali największą liczbę głosów; w przypadku tej samej liczby głosów za wybranego uznany zostaje kandydat starszy wiekiem.

2. Po wyborach poseł sprawujący czasowo funkcję Przewodniczącego na mocy art. 14 ustępuje miejsca wybranemu Przewodniczącemu. Przemówienie inauguracyjne może wygłosić jedynie wybrany Przewodniczący.

Artykuł 17

Wybór wiceprzewodniczących

1. W dalszej kolejności w jednym głosowaniu odbywają się wybory wiceprzewodniczących. Za wybranych w pierwszej turze uznaje się maksymalnie 14 kandydatów, którzy otrzymali bezwzględną większość oddanych głosów, w kolejności otrzymanych głosów. Jeśli liczba wybranych kandydatów jest mniejsza od liczby miejsc do obsadzenia, w celu obsadzenia pozostałych miejsc przeprowadza się na tych samych zasadach drugą turę wyborów. Jeśli do obsadzenia pozostałych miejsc niezbędna jest trzecia tura wyborów, obowiązuje zasada głosowania zwykłą większością głosów. W przypadku równej liczby oddanych głosów, za wybranych uznaje się najstarszych wiekiem kandydatów.

2. Z zastrzeżeniem postanowień art. 20 ust. 1 porządek pierwszeństwa wiceprzewodniczących ustalany jest według kolejności, w jakiej zostali wybrani, a w przypadku równej ilości głosów według starszeństwa. Jeśli wyboru wiceprzewodniczących dokonano przez aklamację, w celu ustalenia porządku pierwszeństwa przeprowadza się głosowanie tajne.

Artykuł 18

Wybór kwestorów

Parlament wybiera pięciu kwestorów w takiej samej procedurze, jaka obowiązuje przy wyborze wiceprzewodniczących.

Artykuł 19

Kadencje (12)

1. Kadencja Przewodniczącego, wiceprzewodniczących i kwestorów wynosi dwa i pół roku. Zmieniając grupę polityczną, poseł zachowuje stanowisko, które zajmował w Prezydium lub jako kwestor, do końca wykonywania swojego dwuipółrocznego mandatu.

2. Jeśli przed upływem kadencji pojawia się wakat, poseł wybrany do jego objęcia pełni stanowisko jedynie przez okres pozostający do zakończenia kadencji poprzednika na danym stanowisku.

Artykuł 20

Wakaty (13)

1. W przypadku gdy konieczna jest zmiana na stanowisku Przewodniczącego, wiceprzewodniczącego lub kwestora, następca jest wybierany, zgodnie z odpowiednimi przepisami wyboru na dane stanowisko. Nowo wybrany wiceprzewodniczący zajmuje w porządku pierwszeństwa miejsce ustępującego wiceprzewodniczącego.

2. W przypadku wakatu na stanowisku Przewodniczącego, jeden z wiceprzewodniczących, wyłoniony zgodnie z porządkiem pierwszeństwa, pełni jego funkcję do chwili wybrania nowego Przewodniczącego.

Artykuł 21

Wcześniejsze odwołanie ze stanowiska

Stanowiąc większością trzech piątych oddanych głosów reprezentujących co najmniej trzy grupy polityczne, Konferencja Przewodniczących może przedstawić Parlamentowi wniosek o odwołanie ze stanowiska Przewodniczącego, wiceprzewodniczącego, kwestora, przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji, przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego delegacji międzyparlamentarnej lub każdego innego posła wybranego do pełnienia funkcji w Parlamencie, jeśli uzna, że poseł ten dopuścił się poważnego uchybienia. Parlament stanowi w sprawie tego wniosku większością dwóch trzecich oddanych głosów stanowiącą większość całkowitej liczby posłów do Parlamentu.

Jeżeli sprawozdawca naruszy przepisy załączonego do niniejszego Regulaminu Kodeksu postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego w zakresie interesów finansowych i konfliktu interesów (14), komisja, która go powołała, może odwołać go ze stanowiska, z inicjatywy Przewodniczącego i na wniosek Konferencji Przewodniczących. Większości, o których mowa w pierwszym akapicie, stosuje się odpowiednio do wszystkich etapów powyższej procedury.

ROZDZIAŁ 3

Organy i ich kompetencje

Artykuł 22

Kompetencje Przewodniczącego

1. Zgodnie z niniejszym Regulaminem Przewodniczący kieruje całością prac Parlamentu i jego organów oraz posiada pełnię uprawnień niezbędnych do przewodniczenia obradom Parlamentu i zapewnienia ich sprawnego przebiegu.

2. Przewodniczący otwiera, zawiesza i zamyka posiedzenia; rozstrzyga o dopuszczalności poprawek i innych tekstów poddawanych pod głosowanie, a także o dopuszczalności pytań parlamentarnych; zapewnia przestrzeganie Regulaminu; utrzymuje porządek, udziela głosu; ogłasza zamknięcie debat; poddaje wnioski pod głosowanie i ogłasza wyniki głosowania,; a także kieruje do komisji informacje dotyczące spraw leżących w ich gestii.

3. Przewodniczący może zabrać głos w dyskusji tylko w celu jej podsumowania lub zdyscyplinowania mówcy. Jeżeli chce on brać udział w debacie, opuszcza fotel Przewodniczącego, który może zająć ponownie dopiero po jej zakończeniu.

4. Na płaszczyźnie kontaktów międzynarodowych, podczas oficjalnych uroczystości, w czynnościach administracyjnych, sądowych i finansowych Parlament jest reprezentowany przez Przewodniczącego, który może przekazać te uprawnienia.

5. Przewodniczący odpowiada za bezpieczeństwo i nietykalność pomieszczeń Parlamentu Europejskiego.

Artykuł 23

Kompetencje wiceprzewodniczących

1. W razie nieobecności Przewodniczącego, niemożności wykonywania przez niego obowiązków lub w przypadku, gdy chce on uczestniczyć w dyskusji na mocy art. 22 ust. 3, zastępuje go jeden z wiceprzewodniczących według porządku pierwszeństwa.

2. Wiceprzewodniczący pełnią również obowiązki powierzone im w art. 25, 27 ust. 3 i 5 oraz art. 77 ust. 3.

3. Przewodniczący może przekazać wiceprzewodniczącym wszelkie obowiązki, takie jak reprezentowanie Parlamentu podczas określonych uroczystości lub czynności. W szczególności może on wyznaczyć jednego z wiceprzewodniczących do wykonywania obowiązków powierzonych Przewodniczącemu w art. 137 i art. 138 ust. 2.

Artykuł 24

Skład Prezydium

1. W skład Prezydium Parlamentu wchodzą Przewodniczący oraz 14 wiceprzewodniczących.

2. Kwestorzy są członkami Prezydium z głosem doradczym.

3. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego.

Artykuł 25

Kompetencje Prezydium

1. Prezydium wykonuje zadania powierzone mu na mocy niniejszego Regulaminu.

2. Prezydium podejmuje decyzje finansowe, organizacyjne i administracyjne w sprawach dotyczących organizacji wewnętrznej Parlamentu, jego Sekretariatu i organów.

3. Na wniosek Sekretarza Generalnego lub grupy politycznej Prezydium podejmuje decyzje finansowe, organizacyjne i administracyjne w sprawach dotyczących posłów.

4. Prezydium reguluje kwestie związane z przebiegiem posiedzeń.

5. Prezydium przyjmuje przewidziane w art. 36 postanowienia dotyczące posłów niezrzeszonych.

6. Prezydium sporządza schemat organizacyjny Sekretariatu Parlamentu, jak również ustanawia przepisy dotyczące statusu administracyjnego oraz finansowego urzędników i innych pracowników.

7. Prezydium sporządza wstępny projekt preliminarza budżetowego Parlamentu.

8. Prezydium przyjmuje wytyczne dla kwestorów i może zwrócić się do nich o wykonanie określonych zadań.

9. Prezydium jest organem właściwym do udzielania zgody na organizację posiedzeń komisji poza ich zwykłymi miejscami pracy lub wyjazdów komisji poza ich zwykłe miejsca pracy, organizację wysłuchań oraz na wyjazdy sprawozdawców w celach badawczych oraz informacyjnych. Jeżeli zostanie udzielona zgoda na takie posiedzenia lub wyjazdy, kwestie związane ze stosowaniem języków ustalane są na podstawie kodeksu postępowania w kwestii wielojęzyczności przyjętego przez Prezydium. Ta sama zasada dotyczy także delegacji.

10. Prezydium mianuje Sekretarza Generalnego, zgodnie z art. 234.

11. Prezydium określa zasady stosowania przepisów regulujących partie i fundacje polityczne na poziomie europejskim oraz przepisów dotyczących ich finansowania.

12. Prezydium ustanawia przepisy dotyczące postępowania Parlamentu, jego organów, posłów pełniących funkcję w Parlamencie i innych posłów względem informacji poufnych, przy uwzględnieniu wszelkich zawartych w tych sprawach porozumień międzyinstytucjonalnych. Przepisy te publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

13. Przewodniczący lub Prezydium mogą powierzyć jednemu lub kilku członkom Prezydium zadania ogólne lub szczególne leżące w zakresie kompetencji Przewodniczącego lub Prezydium. Jednocześnie ustalany jest sposób wykonania tych zadań.

14. Prezydium wyznacza dwóch wiceprzewodniczących, którzy odpowiadają za utrzymywanie kontaktów z parlamentami krajowymi.

15. Prezydium wyznacza wiceprzewodniczącego, który odpowiada za prowadzenie systematycznych konsultacji z europejskim społeczeństwem obywatelskim na istotne tematy.

16. Prezydium odpowiada za stosowanie Statutu posła i podejmuje decyzje w sprawie kwot świadczeń na podstawie budżetu rocznego.

Artykuł 26

Skład Konferencji Przewodniczących

1. W skład Konferencji Przewodniczących wchodzą Przewodniczący Parlamentu oraz przewodniczący grup politycznych. Przewodniczący grupy politycznej może być reprezentowany przez członka tej grupy.

2. Przewodniczący Parlamentu, po umożliwieniu posłom niezrzeszonym wyrażenia opinii, zaprasza jednego z nich do udziału, bez prawa głosu, w posiedzeniach Konferencji Przewodniczących.

3. Konferencja Przewodniczących dąży do uzyskania konsensusu w rozpatrywaniu kierowanych do niej kwestii. W przypadku nieosiągnięcia konsensusu, przeprowadzane jest głosowanie, przy czym oddane głosy waży się według liczby członków każdej grupy politycznej.

Artykuł 27

Kompetencje Konferencji Przewodniczących

1. Konferencja Przewodniczących wykonuje zadania powierzone jej na mocy niniejszego Regulaminem.

2. Konferencja Przewodniczących decyduje o organizacji prac Parlamentu oraz o kwestiach związanych z planowaniem prac ustawodawczych.

3. Konferencja Przewodniczących jest organem właściwym w kwestiach dotyczących stosunków Parlamentu z innymi organami i instytucjami Unii Europejskiej oraz z parlamentami narodowymi państw członkowskich. Decyzje w sprawie mandatu i składu reprezentacji Parlamentu, która ma uczestniczyć w obradach prowadzonych na forum Rady i innych instytucji Unii Europejskiej na temat kluczowych zagadnień związanych z rozwojem Unii Europejskiej (tzw. procedura szerpów), podejmowane są w oparciu o odpowiednie stanowiska Parlamentu i z uwzględnieniem różnorodności poglądów politycznych reprezentowanych w Parlamencie. Wiceprzewodniczący, którym powierzono utrzymywanie stosunków Parlamentu z parlamentami narodowymi, przedstawiają Konferencji Przewodniczących okresowe sprawozdanie ze swojej działalności w tym zakresie.

4. Konferencja Przewodniczących jest organem odpowiedzialnym za kwestie dotyczące stosunków z krajami trzecimi oraz z instytucjami i organizacjami pozaunijnymi.

5. Konferencja Przewodniczących jest odpowiedzialna za organizację systematycznych konsultacji z europejskim społeczeństwem obywatelskim na istotne tematy. Konsultacje te mogą obejmować organizację debat publicznych, otwartych dla zainteresowanych obywateli, na tematy związane z ogólnym interesem europejskim. Wiceprzewodniczący odpowiedzialny za prowadzenie takich konsultacji przedstawia Konferencji Przewodniczących regularne sprawozdanie ze swojej działalności w tym zakresie.

6. Konferencja Przewodniczących sporządza projekt porządku dziennego sesji miesięcznych Parlamentu.

7. Konferencja Przewodniczących przedstawia Parlamentowi propozycje dotyczące składu i kompetencji komisji, komisji śledczych, jak również wspólnych komisji parlamentarnych i stałych delegacji. Konferencja Przewodniczących jest organem odpowiedzialnym za zatwierdzanie delegacji ad hoc.

8. Konferencja Przewodniczących decyduje o przydziale miejsc na sali posiedzeń, zgodnie z art. 37.

9. Konferencja Przewodniczących jest organem właściwym do udzielania zgody na sporządzenie sprawozdania z własnej inicjatywy.

10. Konferencja Przewodniczących składa do Prezydium wnioski dotyczące kwestii administracyjnych i budżetowych grup politycznych.

Artykuł 28

Kompetencje kwestorów

Kwestorzy są odpowiedzialni za sprawy administracyjne oraz finansowe bezpośrednio dotyczące posłów, zgodnie z wytycznymi Prezydium, a także za inne powierzone im zadania.

Artykuł 29

Konferencja Przewodniczących Komisji

1. Konferencja Przewodniczących Komisji składa się z przewodniczących wszystkich komisji stałych oraz specjalnych. Konferencja wybiera swojego przewodniczącego.

2. W razie nieobecności przewodniczącego posiedzeniu Konferencji przewodniczy najstarszy z obecnych posłów.

3. Konferencja Przewodniczących Komisji może przekazywać Konferencji Przewodniczących zalecenia dotyczące prac komisji oraz ustalania porządku dziennego sesji miesięcznych.

4. Prezydium oraz Konferencja Przewodniczących mogą przekazać niektóre zadania Konferencji Przewodniczących Komisji.

Artykuł 30

Konferencja Przewodniczących Delegacji

1. Konferencja Przewodniczących Delegacji składa się z przewodniczących wszystkich stałych delegacji międzyparlamentarnych. Konferencja wybiera swojego przewodniczącego.

2. W razie nieobecności przewodniczącego posiedzeniu Konferencji przewodniczy najstarszy z obecnych posłów.

3. Konferencja Przewodniczących Delegacji może przekazywać Konferencji Przewodniczących zalecenia związane z pracami delegacji.

4. Prezydium oraz Konferencja Przewodniczących mogą przekazać niektóre zadania Konferencji Przewodniczących Delegacji.

Artykuł 31

Ciągłość funkcji w okresie wyborczym

Podczas wyborów nowego Parlamentu wszyscy ustępujący posłowie zasiadający w organach lub pełniący funkcje w Parlamencie pełnią nadal swoje obowiązki do dnia pierwszego posiedzenia nowo wybranego Parlamentu.

Artykuł 32

Jawność prac Prezydium i Konferencji Przewodniczących

1. Protokoły obrad Prezydium oraz Konferencji Przewodniczących są tłumaczone na wszystkie języki urzędowe i doręczane wszystkim posłom. Są one publicznie dostępne, chyba że Prezydium lub Konferencja Przewodniczących w celu zachowania poufności wyjątkowo postanowi inaczej w odniesieniu do niektórych punktów protokołu, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 1–4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.

2. Każdy poseł Parlamentu może składać pytania dotyczące wykonywania obowiązków przez Prezydium, Konferencję Przewodniczących oraz kwestorów. Pytania te są przedstawiane Przewodniczącemu w formie pisemnej. Są one podawane do wiadomości posłów i publikowane wraz z udzielonymi na nie odpowiedziami na stronie internetowej Parlamentu w terminie do 30 dni od daty ich przedstawienia.

ROZDZIAŁ 4

Grupy polityczne

Artykuł 33

Ustanawianie i rozwiązywanie grup politycznych

1. Posłowie mogą łączyć się w grupy według kryterium podobieństwa poglądów politycznych. Zazwyczaj Parlament nie ocenia podobieństwa poglądów politycznych członków danej grupy. Tworząc zgodnie z niniejszym artykułem grupę polityczną, posłowie z założenia uznają, że podzielają swoje poglądy polityczne. Jedynie w przypadku, gdy poszczególni posłowie negują podobieństwo swoich poglądów, konieczne jest, by Parlament ocenił, czy grupa ukonstytuowała się zgodnie z Regulaminem.

2. Każda grupa polityczna składa się z posłów wybranych w co najmniej jednej czwartej państw członkowskich. Minimalna liczba posłów konieczna do utworzenia grupy politycznej wynosi dwadzieścia pięć.

3. W przypadku gdy grupa nie osiągnie jednego z wymaganych progów, Przewodniczący, w porozumieniu z Konferencją Przewodniczących, może zezwolić na jej istnienie aż do następnego posiedzenia inauguracyjnego Parlamentu, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków: — posłowie nadal reprezentują przynajmniej jedną piątą państw członkowskich, — grupa istnieje od ponad roku. Przewodniczący nie stosuje tego odstępstwa, jeżeli istnieją wystarczające dowody, by podejrzewać, że jest ono nadużywane.

4. Poseł może należeć tylko do jednej grupy politycznej.

5. Utworzenie grupy politycznej zgłasza się Przewodniczącemu. Zgłoszenie to zawiera: — nazwę grupy, — deklarację polityczną określającą cel grupy, oraz Deklaracja polityczna grupy określa wyznawane przez nią wartości i główne cele polityczne, które jej członkowie zamierzają wspólnie realizować w ramach wykonywania swojego mandatu. Deklaracja opisuje wspólny kierunek polityczny grupy w sposób konkretny, jasny i wiarygodny. — nazwiska jej członków i członków prezydium. Wszyscy członkowie grupy składają pisemną deklarację w załączniku do zgłoszenia, że podzielają te same przekonania polityczne.

6. Zgłoszenie zostaje załączone do protokołu sesji miesięcznej, podczas której ogłoszono ustanowienie grupy politycznej.

7. Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym ustanowienie grup politycznych. Ogłoszenie takie obowiązuje z mocą wsteczną od chwili, gdy grupa powiadomi Przewodniczącego o swoim ustanowieniu, zgodnie z niniejszym artykułem. Przewodniczący ogłasza także na posiedzeniu plenarnym rozwiązanie grup politycznych. Takie ogłoszenie wywołuje skutek prawny w dniu następującym po dniu, w którym grupa polityczna przestała spełniać warunki istnienia.

Artykuł 34

Działalność i sytuacja prawna grup politycznych

1. Grupy polityczne pełnią swoje funkcje, w tym zadania nałożone na nie w Regulaminie, w ramach działalności Unii. Grupy polityczne dysponują sekretariatem włączonym do schematu organizacyjnego Sekretariatu Generalnego Parlamentu, infrastrukturą administracyjną oraz środkami przewidzianymi w budżecie Parlamentu.

2. Na początku każdej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących stara się uzgodnić procedury mające zapewnić odzwierciedlenie różnorodności politycznej Parlamentu w komisjach i delegacjach oraz organach decyzyjnych.

3. Prezydium, uwzględniając propozycje przedstawione przez Konferencję Przewodniczących, uchwala przepisy dotyczące udostępniania tej infrastruktury i środków, ich wykorzystania, kontroli oraz delegowania odnoszących się do nich uprawnień budżetowych, a także skutków ich nieprzestrzegania.

4. Przepisy te określają skutki administracyjne i finansowe rozwiązania grupy politycznej.

Artykuł 35

Zespoły międzypartyjne

1. Poszczególni posłowie mogą tworzyć zespoły międzypartyjne lub inne nieformalne grupy posłów w celu prowadzenia nieoficjalnej wymiany poglądów na temat konkretnych kwestii pomiędzy różnymi grupami politycznymi, zbliżenia do siebie posłów z różnych komisji parlamentarnych, a także wspierania kontaktów pomiędzy posłami a społeczeństwem obywatelskim.

2. Zespoły międzypartyjne i inne nieoficjalne grupy lub zespoły zachowują pełną przejrzystość w swoich działaniach i nie angażują się w żadne działania, które mogą być odczytane jako oficjalne działania Parlamentu lub jego organów. Nie mogą one organizować w państwach trzecich wydarzeń, które zbiegają się w czasie z misją oficjalnego organu Parlamentu, w tym oficjalną delegacją obserwacji wyborów.

3. Z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w Regulaminie Parlamentu dotyczących tworzenia takich grup lub zespołów grupa polityczna może ułatwiać działalność takich grup lub zespołów, udzielając im wsparcia logistycznego.

4. Zespoły międzypartyjne mają obowiązek składania rocznych oświadczeń dotyczących wszelkiego wsparcia zewnętrznego czy to w formie pieniężnej, czy niepieniężnej (np. wykonywania prac sekretarskich), które, gdyby zostało udzielone posłowi indywidualnie, wymagałoby zgłoszenia na mocy załącznika I. Inne nieoficjalne grupy lub zespoły również mają obowiązek składania do końca następnego miesiąca oświadczeń dotyczących wszelkiego wsparcia, czy to w formie pieniężnej, czy niepieniężnej, którego posłowie nie zgłosili indywidualnie zgodnie z obowiązkami nałożonymi na mocy załącznika I.

5. Jedynie przedstawiciele grup interesu, którzy są zarejestrowani w rejestrze służącym przejrzystości, mogą uczestniczyć w działaniach zespołów międzypartyjnych lub innych nieoficjalnych grup lub zespołów organizowanych w budynkach Parlamentu, na przykład biorąc udział w posiedzeniach lub innych wydarzeniach zespołu międzypartyjnego lub innej nieoficjalnej grupy lub zespołu, oferując im wsparcie lub współorganizując ich wydarzenia.

6. Kwestorzy prowadzą rejestr oświadczeń, o których mowa w ust. 4. Kwestorzy przyjmują szczegółowe zasady dotyczące tych oświadczeń i ich publikowania na stronie internetowej Parlamentu.

7. Kwestorzy zapewniają skuteczne egzekwowanie niniejszego artykułu.

Artykuł 36

Posłowie niezrzeszeni

1. Posłowie nienależący do grupy politycznej mają do dyspozycji swój sekretariat. Szczegółowe warunki zapewnienia funkcjonowania sekretariatów określa Prezydium na podstawie wniosku Sekretarza Generalnego.

2. Status oraz prawa parlamentarne posłów niezrzeszonych reguluje Prezydium.

3. Prezydium przyjmuje przepisy dotyczące udostępniania, realizacji i kontroli środków wpisanych do budżetu Parlamentu w celu pokrycia wydatków związanych z funkcjonowaniem sekretariatu i infrastrukturą administracyjną posłów niezrzeszonych.

Artykuł 37

Przydział miejsc na sali posiedzeń

O przydziale miejsc na sali posiedzeń grupom politycznym, posłom niezrzeszonym oraz instytucjom Unii decyduje Konferencja Przewodniczących.

TYTUŁ II

PROCEDURA USTAWODAWCZA, BUDŻETOWA, PROCEDURA UDZIELENIA ABSOLUTORIUM I INNE PROCEDURY

ROZDZIAŁ 1

Procedury ustawodawcze – przepisy ogólne

Artykuł 38

Programowanie roczne

1. Parlament współdziała z Komisją i Radą w celu określenia programu działalności ustawodawczej Unii Europejskiej. Parlament i Komisja współpracują przy przygotowywaniu programu prac Komisji – który stanowi wkład Komisji w roczne i wieloletnie programowanie Unii – zgodnie z terminarzem oraz trybem uzgodnionymi przez obie instytucje (15).

2. Po przyjęciu programu prac Komisji Parlament, Rada i Komisja, zgodnie z pkt 7 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa ( 16 ) , przeprowadzają wymianę poglądów i uzgadniają wspólną deklarację w sprawie rocznego programowania międzyinstytucjonalnego określającą ogólne cele i priorytety. Przed podjęciem negocjacji z Radą i Komisją nad wspólną deklaracją Przewodniczący przeprowadza wymianę poglądów z Konferencją Przewodniczących i Konferencją Przewodniczących Komisji na temat ogólnych celów i priorytetów Parlamentu. Przed podpisaniem wspólnej deklaracji Przewodniczący zwraca się do Konferencji Przewodniczących o zatwierdzenie tej deklaracji.

3. Przewodniczący przekazuje wszelkie przyjęte przez Parlament rezolucje w sprawie programu działalności ustawodawczej i priorytetów ustawodawczych innym instytucjom uczestniczącym w procesie ustawodawczym Unii oraz parlamentom państw członkowskich.

4. Jeżeli Komisja zamierza wycofać wniosek, właściwy komisarz zostaje zaproszony na posiedzenie właściwej komisji w celu omówienia tego zamiaru. Na takie posiedzenie może również zostać zaproszona prezydencja Rady. Jeżeli właściwa komisja nie zgadza się z zamiarem wycofania wniosku, może zwrócić się do Komisji o złożenie oświadczenia przed Parlamentem. Stosuje się art. 132.

Artykuł 39

Przestrzeganie praw podstawowych

1. We wszystkich działaniach Parlament w pełni przestrzega praw, wolności i zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i wartości zapisanych w art. 2 tego traktatu.

2. Jeżeli komisja przedmiotowo właściwa, grupa polityczna lub posłowie w liczbie stanowiącej co najmniej niski próg uznają, że wniosek dotyczący aktu prawnego jest, w całości lub w części, niezgodny z prawami podstawowymi Unii Europejskiej, sprawa zostaje na ich wniosek przekazana komisji właściwej w dziedzinie ochrony praw podstawowych.

3. Wniosek ten zgłasza się w terminie czterech tygodni roboczych od ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym skierowania sprawy do przedmiotowo właściwej komisji.

4. Opinię komisji właściwej w dziedzinie ochrony praw podstawowych załącza się do sprawozdania komisji przedmiotowo właściwej.

Artykuł 40

Weryfikacja podstawy prawnej

1. Po skierowaniu do właściwej przedmiotowo komisji wniosku dotyczącego aktu prawnie wiążącego, komisja ta weryfikuje w pierwszej kolejności podstawę prawną tego wniosku.

2. W przypadku gdy ta komisja zakwestionuje ważność lub adekwatność podstawy prawnej – w tym także weryfikacji kryterium, o którym mowa w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej – zwraca się ona do komisji właściwej w kwestiach prawnych o wydanie opinii.

3. Ponadto, komisja właściwa w kwestiach prawnych może rozpatrywać z własnej inicjatywy kwestie dotyczące podstawy prawnej na dowolnym etapie procedury ustawodawczej. Informuje ona wówczas w należyty sposób właściwą komisję.

4. Jeżeli, w stosownych przypadkach, po wymianie poglądów z Radą i Komisją zgodnie z ustaleniami uzgodnionymi na szczeblu międzyinstytucjonalnym ( 17 ) , komisja w kwestiach prawnych postanowi zakwestionować ważność lub adekwatność podstawy prawnej, przekazuje ona swoje wnioski Parlamentowi. Z zastrzeżeniem art. 61 Parlament głosuje nad tymi wnioskami, zanim przejdzie do głosowania nad przedmiotem przedstawionego wniosku.

5. Jeżeli komisja przedmiotowo właściwa lub komisja właściwa w kwestiach prawnych nie zakwestionowały ważności lub adekwatności podstawy prawnej, poprawki złożone na posiedzeniu plenarnym w celu zmiany podstawy prawnej są niedopuszczalne.

Artykuł 41

Przekazanie uprawnień ustawodawczych i przyznanie uprawnień wykonawczych

1. Badając wniosek dotyczący aktu ustawodawczego, który przekazuje Komisji uprawnienia ustawodawcze zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Parlament zwraca szczególną uwagę na cele, treść, zakres i czas obowiązywania przekazanych uprawnień, a także na warunki, którym podlega to przekazanie uprawnień.

2. Badając wniosek dotyczący aktu ustawodawczego, który przyznaje uprawnienia wykonawcze zgodnie z art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Parlament zwraca szczególną uwagę na fakt, że przy wykonywaniu uprawnień wykonawczych Komisja nie może zmienić ani uzupełnić aktu prawnego, nawet w odniesieniu do elementów innych niż istotne.

3. Komisja przedmiotowo właściwa może w każdym momencie zażądać opinii od komisji właściwej dla interpretacji i stosowania prawa Unii.

4. Ponadto komisja właściwa dla interpretacji i stosowania prawa Unii może z własnej inicjatywy rozpatrzyć kwestie dotyczące przekazania uprawnień ustawodawczych i przyznania uprawnień wykonawczych. Informuje ona wówczas w należyty sposób właściwą komisję.

Artykuł 42

Weryfikacja zgodności finansowej

1. Jeżeli wniosek dotyczący aktu prawnie wiążącego pociąga za sobą skutki finansowe, Parlament bada, czy zostały przewidziane wystarczające środki finansowe.

2. Komisja przedmiotowo właściwa weryfikuje każdy wniosek dotyczący aktu prawnie wiążącego pod kątem jego zgodności finansowej z rozporządzeniem w sprawie wieloletnich ram finansowych.

3. Zmieniając wysokość środków finansowych przeznaczonych na pokrycie potrzeb związanych z rozpatrywanym aktem prawnym, właściwa komisja zasięga opinii komisji właściwej do spraw budżetowych.

4. Ponadto, komisja do spraw budżetowych może rozpatrywać z własnej inicjatywy kwestie zgodności finansowej wniosków dotyczących aktów prawnie wiążących. Informuje ona wówczas w należyty sposób właściwą komisję.

5. Jeżeli komisja do spraw budżetowych postanowi zakwestionować zgodność finansową danego wniosku, przekazuje ona swoje uwagi Parlamentowi, zanim Parlament podda wniosek pod głosowanie.

Artykuł 43

Badanie przestrzegania zasad pomocniczości i proporcjonalności

1. Badając wniosek dotyczący aktu ustawodawczego, Parlament zwraca szczególną uwagę na to, czy wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności.

2. Jedynie komisja właściwa w kwestii przestrzegania zasady pomocniczości może wydać zalecenia dla komisji przedmiotowo właściwej odnoszące się do wniosku dotyczącego aktu ustawodawczego.

3. Z wyjątkiem pilnych przypadków, o których mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, komisja przedmiotowo właściwa nie przystępuje do ostatecznego głosowania przed upływem terminu ośmiu tygodni określonego w art. 6 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.

4. Jeżeli parlament narodowy wysyła Przewodniczącemu uzasadnioną opinię zgodnie z art. 3 Protokołu nr 1, dokument ten jest odsyłany do komisji przedmiotowo właściwej oraz przekazywany tytułem informacji komisji właściwej w kwestii przestrzegania zasady pomocniczości.

5. W przypadku gdy uzasadnione opinie zawierające zarzuty co do niezgodności wniosku dotyczącego aktu prawnego z zasadą pomocniczości stanowią co najmniej jedną trzecią głosów przyznanych parlamentom krajowym zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi Protokołu nr 2 lub jedną czwartą głosów w przypadku wniosku dotyczącego aktu prawnego przedłożonego na podstawie art. 76 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Parlament wstrzymuje się z decyzją do czasu, gdy autor wniosku oświadczy, jakie zamierza zastosować podejście.

6. Jeżeli w ramach zwykłej procedury ustawodawczej uzasadnione opinie zawierające zarzuty co do niezgodności projektu aktu prawnego z zasadą pomocniczości stanowią co najmniej zwykłą większość głosów przyznanych parlamentom krajowym zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi Protokołu nr 2, komisja przedmiotowo właściwa, po rozpatrzeniu przedłożonych uzasadnionych opinii parlamentów krajowych i Komisji oraz po wysłuchaniu poglądów komisji przedmiotowo właściwej za poszanowanie zasady pomocniczości, może zalecić Parlamentowi odrzucenie projektu ze względu na naruszenie zasady pomocniczości lub wydaje dla Parlamentu jakiekolwiek inne zalecenie, które może zawierać sugerowane poprawki dotyczące przestrzegania zasady pomocniczości. Opinię wydaną przez komisję odpowiedzialną za przestrzeganie zasady pomocniczości załącza się do każdego tego typu zalecenia. Zalecenie zostaje przekazane Parlamentowi do debaty i pod głosowanie. Jeżeli zalecenie dotyczące odrzucenia wniosku zostaje przyjęte większością oddanych głosów, Przewodniczący ogłasza zamknięcie procedury. W przypadku gdy Parlament nie odrzuci wniosku, procedura ma dalszy ciąg przy uwzględnieniu zatwierdzonych przez Parlament zaleceń.

Artykuł 44

Dostęp do dokumentów i informowanie Parlamentu

1. Podczas procesu ustawodawczego Parlament oraz jego komisje wnioskują o umożliwienie im dostępu do wszelkich dokumentów związanych z wnioskami dotyczącym aktów prawnych na takich samych warunkach, jak Radzie oraz jej grupom roboczym.

2. Podczas rozpatrywania wniosku dotyczącego aktu prawnego właściwa komisja zwraca się do Komisji i Rady o informowanie jej o postępach w pracach nad wnioskiem w Radzie i jej grupach roboczych, a w szczególności o możliwości osiągnięcia kompromisu, który wniósłby istotne zmiany do pierwotnego wniosku, lub też o zamiarze autora wycofania jego wniosku.

Artykuł 45

Reprezentowanie Parlamentu na posiedzeniach Rady

Jeżeli Rada wnioskuje, by Parlament wziął udział w jej posiedzeniu, Przewodniczący Parlamentu zwraca się do przewodniczącego lub sprawozdawcy komisji przedmiotowo właściwej lub do innego posła wyznaczonego przez daną komisję, by reprezentował Parlament.

Artykuł 46

Prawo Parlamentu do przedstawiania wniosków

W przypadkach, w których traktaty przyznają Parlamentowi prawo inicjatywy, właściwa komisja może zadecydować o sporządzeniu sprawozdania z własnej inicjatywy zgodnie z art. 54.

Sprawozdanie zawiera:

a) projekt rezolucji;

b) projekt wniosku;

c) uzasadnienie, zawierające w razie potrzeby kosztorys.

W przypadku gdy przyjęcie aktu przez Parlament wymaga zatwierdzenia przez Radę lub jej zgody oraz wydania opinii przez Komisję lub jej zgody, Parlament może – w następstwie głosowania nad proponowanym aktem i nad wnioskiem sprawozdawcy – zadecydować o odroczeniu głosowania nad projektem rezolucji do czasu zajęcia przez Radę lub Komisję stanowiska w sprawie.

Artykuł 47

Zwrócenie się do Komisji o przedstawienie wniosku

1. Zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej Parlament może, przyjmując rezolucję na podstawie sprawozdania z inicjatywy własnej właściwej komisji sporządzonego zgodnie z art. 54, zwrócić się do Komisji o przedłożenie wszelkich stosownych wniosków mających na celu przyjęcie nowego lub zmianę istniejącego aktu prawnego. Parlament dokonuje tego w drodze rezolucji przyjmowanej większością głosów całkowitej liczby posłów do Parlamentu w głosowaniu końcowym. Parlament może jednocześnie określić termin przedłożenia wniosku.

2. Każdy poseł może przedłożyć wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w ramach prawa Parlamentu do inicjatywy ustawodawczej zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Taki wniosek może przedłożyć wspólnie maksymalnie dziesięciu posłów. We wniosku podaje się podstawę prawną, na której się on opiera, i można do niego dołączyć uzasadnienie liczące nie więcej niż 150 słów. Wniosek przedkładany jest Przewodniczącemu, który sprawdza, czy spełnione zostały wymogi prawne. Może on przekazać właściwiej komisji wniosek o opinię co do adekwatności jego podstawy prawnej lub o jej sprawdzenie. Jeżeli Przewodniczący uzna wniosek za dopuszczalny, ogłasza to na posiedzeniu plenarnym i przekazuje go komisji przedmiotowo właściwej. Przed przekazaniem komisji przedmiotowo właściwej wniosek tłumaczony jest na języki urzędowe, które przewodniczący tej komisji uzna za niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie nadania wnioskowi dalszego biegu. Komisja przedmiotowo właściwa podejmuje decyzję w sprawie dalszego działania w ciągu trzech miesięcy od przekazania wniosku, po umożliwieniu autorom wniosku wystąpienia przed komisją. W tytule sprawozdania wymienia się nazwiska autorów wniosku.

3. Rezolucja Parlamentu wskazuje odpowiednią podstawę prawną oraz zawiera zalecenia dotyczące treści wymaganego wniosku.

4. Jeżeli wymagany wniosek pociąga za sobą skutki finansowe, Parlament wskazuje sposób zapewnienia wystarczających środków finansowych.

5. Komisja przedmiotowo właściwa nadzoruje postępy w przygotowywaniu wszelkich zaproponowanych aktów prawnych Unii sporządzonych na specjalny wniosek Parlamentu.

6. Konferencja Przewodniczących Komisji regularnie monitoruje zgodność działań Komisji z pkt 10 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa, na mocy którego Komisja odpowiada na wezwanie do przedstawienia wniosków w terminie trzech miesięcy, informując o zamierzonych działaniach następczych w przyjętym w tym celu specjalnym komunikacie. Konferencja Przewodniczących Komisji informuje regularnie Konferencję Przewodniczących o wynikach takiego monitorowania.

Artykuł 48

Rozpatrywanie aktów prawnie wiążących

1. Przewodniczący przekazuje właściwej komisji do rozpatrzenia wnioski dotyczące aktów prawnie wiążących otrzymane od innych instytucji lub państw członkowskich.

2. W razie wątpliwości, przed ogłoszeniem na posiedzeniu plenarnym przekazania wniosku właściwej komisji, Przewodniczący może skierować do Konferencji Przewodniczących pytanie dotyczące właściwości. Konferencja Przewodniczących podejmuje decyzję na podstawie zalecenia Konferencji Przewodniczących Komisji lub jej przewodniczącego, zgodnie z art. 211 ust. 2.

3. Właściwa komisja może w każdej chwili postanowić o wyznaczeniu sprawozdawcy odpowiedzialnego za przygotowanie prac nad wnioskiem. Powinna ona rozważyć to w szczególności, gdy wniosek figuruje w programie prac Komisji.

4. W przypadku niezgodności pomiędzy przepisami Regulaminu dotyczącymi drugiego i trzeciego czytania a jakimikolwiek innymi przepisami Regulaminu, przepisy dotyczące drugiego i trzeciego czytania mają pierwszeństwo.

Artykuł 49

Przyspieszenie procedury ustawodawczej

Właściwa komisja lub właściwe komisje mogą postanowić o przyspieszeniu procedur ustawodawczych, w koordynacji z Radą i Komisją, w odniesieniu do konkretnych wniosków, w szczególności tych, które zostały wybrane z określonych jako priorytetowe we wspólnej deklaracji w sprawie rocznego programowania międzyinstytucjonalnego na mocy art. 38 ust. 2.

Artykuł 50

Procedury ustawodawcze w sprawie inicjatyw instytucji innych niż Komisja lub inicjatyw państw członkowskich

1. Przy rozpatrywaniu inicjatyw przedstawionych przez instytucje inne niż Komisja lub przez państwa członkowskie właściwa komisja może zwrócić się do przedstawicieli instytucji lub państw członkowskich o to, by przedstawili swoje inicjatywy komisji. Przedstawicielom państw członkowskich przedstawiających inicjatywę może towarzyszyć Prezydencja Rady.

2. Przed przystąpieniem do głosowania właściwa komisja zwraca się do Komisji z pytaniem, czy przygotowuje ona opinię w sprawie danej inicjatywy lub czy zamierza przedstawić wkrótce alternatywny wniosek. W przypadku otrzymania odpowiedzi pozytywnej komisja nie przyjmuje sprawozdania przed otrzymaniem opinii lub alternatywnego wniosku.

3. Jeżeli jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu przedstawiono Parlamentowi co najmniej dwa mające ten sam cel ustawodawczy wnioski przygotowane przez Komisję, inne instytucje lub państwa członkowskie, są one przedmiotem jednego sprawozdania. Właściwa komisja wskazuje w nim, do którego tekstu odnoszą się proponowane zmiany, oraz wymienia w rezolucji ustawodawczej wszystkie inne teksty.

ROZDZIAŁ 2

Procedury w komisjach

Artykuł 51

Sprawozdania ustawodawcze

1. Przewodniczący komisji, do której przekazano wniosek dotyczący aktu prawnie wiążącego, proponuje zastosowanie określonej procedury.

2. Po podjęciu decyzji o wyborze procedury oraz jeżeli nie ma zastosowania procedura uproszczona, o której mowa w art. 52, komisja wybiera spośród swoich członków lub stałych zastępców sprawozdawcę dla wniosku dotyczącego aktu prawnie wiążącego, o ile nie uczyniła tego już wcześniej na podstawie art. 48 ust. 3.

3. Sprawozdanie komisji zawiera: a) ewentualne poprawki do wniosku, w razie potrzeby ze zwięzłymi uzasadnieniami, których przygotowanie należy do autora i które nie są poddawane pod głosowanie; b) projekt rezolucji ustawodawczej, zgodnie z postanowieniami art. 59 ust. 5; c) w stosownych przypadkach, uzasadnienie zawierające w razie konieczności kosztorys, który określa ewentualne skutki finansowe sprawozdania oraz ich zgodność z wieloletnimi ramami finansowymi; d) jeśli ocena jest dostępna, odniesienie do oceny skutków przeprowadzonej przez Parlament, jeżeli taka ocena jest dostępna.

Artykuł 52

Procedura uproszczona

1. Po pierwszej debacie nad wnioskiem dotyczącym aktu prawnie wiążącego przewodniczący komisji może zaproponować przyjęcie wniosku bez poprawek. Proponowana procedura zostaje uznana za zatwierdzoną, o ile nie sprzeciwią się temu posłowie lub grupa polityczna (grupy polityczne) w liczbie osiągającej co najmniej średni próg w komisji. Przewodniczący komisji lub sprawozdawca, jeżeli został mianowany, przedstawia Parlamentowi sprawozdanie dotyczące przyjęcia wniosku. Art. 159 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 i 4 stosuje się.

2. Przewodniczący komisji może także zaproponować, że on sam lub sprawozdawca sporządzi listę poprawek odzwierciedlających debatę w komisji. Jeżeli nie sprzeciwią się temu posłowie lub grupa polityczna (grupy polityczne) w liczbie stanowiącej co najmniej średni próg w komisji, zaproponowaną procedurę uznaje się za zatwierdzoną, a te poprawki są przedkładane członkom komisji. Jeżeli w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 10 dni roboczych od daty przekazania listy poprawek posłowie lub grupa polityczna (grupy polityczne) w liczbie stanowiącej co najmniej średni próg w komisji nie wyrażą zastrzeżeń wobec poprawek, sprawozdanie uważa się za przyjęte przez komisję. W takim przypadku projekt rezolucji ustawodawczej oraz poprawki są przedkładane Parlamentowi do zatwierdzenia bez debaty, zgodnie z art. 159 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 i 4. Jeżeli zastrzeżenie wobec poprawek wyrażą posłowie lub grupa polityczna (grupy polityczne) w liczbie stanowiącej co najmniej średni próg w komisji, poddaje się je pod głosowanie na następnym posiedzeniu komisji.

3. Z wyjątkiem przepisów dotyczących przedkładania wniosków Parlamentowi, niniejszy artykuł stosuje się odpowiednio do opinii komisji w rozumieniu art. 56.

Artykuł 53

Sprawozdania nieustawodawcze

1. Jeżeli komisja przygotowuje sprawozdanie nieustawodawcze, powołuje ona sprawozdawcę spośród swoich członków lub stałych zastępców.

2. Sprawozdanie komisji zawiera: a) projekt rezolucji; b) uzasadnienie zawierające w razie konieczności kosztorys, który określa ewentualne skutki finansowe sprawozdania oraz ich zgodność z wieloletnimi ramami finansowymi; c) teksty projektów rezolucji, które należy ująć w sprawozdaniu zgodnie z art. 143 ust. 7.

Artykuł 54

Sprawozdania z własnej inicjatywy

1. Jeżeli komisja zamierza sporządzić sprawozdanie nieustawodawcze lub sprawozdanie zgodnie z art. 46 lub 47 dotyczące kwestii należącej do obszaru jej właściwości, w przypadku której nie nastąpiło przekazanie do innej komisji, może to uczynić wyłącznie za zgodą Konferencji Przewodniczących. Konferencja Przewodniczących podejmuje decyzję w sprawie złożonych zgodnie z akapitem pierwszym wniosków o udzielenie zgody na sporządzenie sprawozdań na podstawie przepisów wykonawczych, które sama przyjmuje.

2. W przypadku odmowy udzielenia przez Konferencje Przewodniczących takiej zgody, Konferencja Przewodniczących musi uzasadnić odmowę. Jeżeli przedmiot sprawozdania należy do zakresu przysługującego Parlamentowi prawa do inicjatywy, o którym mowa w art. 46, Konferencja Przewodniczących może odmówić udzielenia zgody wyłącznie w przypadku niespełnienia warunków określonych w traktatach.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 46 i 47, Konferencja Przewodniczących podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy.

4. Przedstawione Parlamentowi projekty rezolucji są rozpatrywane w procedurze krótkiej prezentacji określonej w art. 160. Poprawki do takich projektów rezolucji i wnioski o głosowanie podzielone i głosowanie odrębne do rozważenia na posiedzeniu plenarnym są dopuszczalne jedynie, jeżeli zostały złożone przez sprawozdawcę w celu uwzględnienia nowych informacji albo przez co najmniej jedną dziesiątą posłów. Grupy polityczne mogą składać projekty rezolucji w celu zastąpienia rezolucji zawartej w sprawozdaniu, zgodnie z art. 181 ust. 3. W odniesieniu do projektu rezolucji komisji i poprawek do niego stosuje się art. 190. Artykuł 190 stosuje się również w przypadku jednego głosowania nad alternatywnymi projektami rezolucji.

5. Ustępu 4 nie stosuje się, jeżeli przedmiot sprawozdania uzasadnia przeprowadzenie priorytetowej debaty na posiedzeniu plenarnym, gdy sprawozdanie zostało sporządzone zgodnie z prawem do inicjatywy, o którym mowa w art. 46 lub 47, lub gdy sprawozdanie zostało dopuszczone jako sprawozdanie strategiczne ( 18 )

Artykuł 55

Sporządzanie sprawozdań

1. Sprawozdawca jest odpowiedzialny za przygotowanie sprawozdania komisji oraz za jego przedstawienie w imieniu komisji na posiedzeniu plenarnym.

2. Uzasadnienie jest sporządzane przez sprawozdawcę i nie jest ono poddawane pod głosowanie. Uzasadnienie musi być jednak zgodne z tekstem projektu rezolucji poddawanego pod głosowanie oraz z ewentualnymi poprawkami zaproponowanymi przez komisję. W przeciwnym wypadku przewodniczący komisji może usunąć uzasadnienie.

3. Wynik głosowania nad całością sprawozdania jest podawany w sprawozdaniu, które zgodnie z art. 218 ust. 3 wskazuje sposób głosowania poszczególnych członków komisji.

4. Przyjęte w momencie głosowania nad całością tekstu stanowiska mniejszości mogą na prośbę ich autorów stanowić przedmiot nieprzekraczającej 200 słów pisemnej deklaracji załączanej do uzasadnienia. Spory mogące wyniknąć przy stosowaniu postanowień niniejszego ustępu rozstrzyga przewodniczący.

5. Komisja może, na podstawie wniosku swojego przewodniczącego, ustalić termin, w którym sprawozdawca przedstawi projekt sprawozdania. Termin ten może zostać przedłużony lub też można powołać nowego sprawozdawcę.

6. Po upływie tego terminu komisja może zobowiązać swojego przewodniczącego do zwrócenia się z wnioskiem o wpisanie przekazanej jej sprawy do porządku dziennego jednego ze najbliższych posiedzeń Parlamentu. W takim wypadku debaty i głosowania mogą się odbywać na podstawie ustnego sprawozdania komisji.

Artykuł 56

Opinie komisji

1. W przypadku gdy komisja, której jako pierwszej powierzono rozpatrzenie sprawy, pragnie zasięgnąć opinii innej komisji lub jeżeli inna komisja pragnie przekazać swoją opinię komisji której pierwotnie powierzono rozparzenie sprawy, mogą one zwrócić się do Przewodniczącego o wyznaczenie, zgodnie z art. 210 ust. 2, jednej z nich jako komisji właściwej, a drugiej jako komisji opiniodawczej. Komisja opiniodawcza może wyznaczyć sprawozdawcę spośród swoich członków lub stałych zastępców bądź przesłać swoje stanowisko w formie pisma od przewodniczącego.

2. Jeżeli opinia dotyczy wniosku w sprawie prawnie wiążącego aktu, obejmuje ona poprawki do rozpatrywanego przez komisję tekstu, w razie potrzeby wraz ze zwięzłymi uzasadnieniami. Uzasadnienia te leżą w gestii ich autorów i nie są poddawane pod głosowanie. W razie potrzeby komisja opiniodawcza może przedstawić w formie pisemnej zwięzłe uzasadnienie dotyczące całego tekstu opinii. Za takie zwięzłe uzasadnienia pisemne odpowiada sprawozdawca opinii. Jeżeli opinia nie dotyczy wniosku w sprawie prawnie wiążącego aktu, obejmuje ona wskazówki dotyczące projektu rezolucji przedstawionego przez komisję przedmiotowo właściwą. Komisja przedmiotowo właściwa głosuje nad powyższymi poprawkami lub wskazówkami. Opinie dotyczą wyłącznie kwestii, które wchodzą w zakres właściwości komisji opiniodawczej.

3. Właściwa komisja wyznacza termin, w jakim musi się wypowiedzieć komisja opiniodawcza, tak aby jej opinia mogła być wzięta pod uwagę przez właściwą komisję. Informuje ona niezwłocznie o wszelkich zmianach w kalendarzu prac podanym do wiadomości komisji lub komisjom opiniodawczym. Właściwa komisja nie może przedstawić swoich wniosków przed upływem tego terminu.

4. Komisja opiniodawcza może również zdecydować o zaprezentowaniu swojego stanowiska w formie poprawek, które po przyjęciu muszą zostać złożone bezpośrednio we właściwej komisji. Poprawki te w imieniu komisji opiniodawczej składa przewodniczący lub sprawozdawca.

5. Komisja opiniodawcza przedkłada poprawki, o których mowa w ust. 4, z zachowaniem terminu składania poprawek wyznaczonego przez właściwą komisję.

6. Wszystkie opinie i poprawki przyjęte przez komisję opiniodawczą załącza się do sprawozdania komisji przedmiotowo właściwej.

7. Komisje opiniodawcze w rozumieniu niniejszego artykułu nie mogą składać poprawek do rozpatrzenia na posiedzeniu plenarnym.

8. Przewodniczący i sprawozdawca komisji opiniodawczej są zapraszani do udziału w posiedzeniach właściwej komisji z głosem doradczym, o ile posiedzenia dotyczą kwestii wspólnej dla obu komisji.

Artykuł 57

Procedura zaangażowanych komisji

1. Jeżeli kwestia właściwości została skierowana do Konferencji Przewodniczących zgodnie z art. 211, a Konferencja Przewodniczących uznała, na podstawie załącznika VI, że dana sprawa należy w prawie równej mierze do właściwości co najmniej dwóch komisji lub że różne aspekty tej samej sprawy wchodzą w zakres właściwości co najmniej dwóch komisji, stosuje się art. 56 oraz następujące postanowienia uzupełniające: — kalendarz prac jest ustalany wspólnie przez zainteresowane komisje, — sprawozdawca oraz autorzy opinii informują się na bieżąco oraz starają się osiągnąć porozumienie co do tekstów, które każdy z nich proponuje swojej komisji, oraz co do stanowisk zajmowanych wobec poprawek, — zainteresowanych przewodniczących, sprawozdawców i sprawozdawców komisji opiniodawczych obowiązuje zasada dobrej i lojalnej współpracy; wspólnie uzgadniają oni które części tekstu należą do ich poszczególnych wyłącznych lub wspólnych właściwości oraz uzgadniają szczegóły współpracy. W przypadku braku porozumienia co do wyznaczenia zakresu właściwości, sprawa kierowana jest – na wniosek jednej z zainteresowanych komisji – do Konferencji Przewodniczących; Konferencja Przewodniczących może podjąć decyzję w sprawie poszczególnych uprawnień, bądź postanowić, że zastosowanie w tym przypadku ma procedura wspólnych posiedzeń komisji zgodnie z art. 58 Regulaminu; Konferencja Przewodniczących podejmuje tę decyzję zgodnie z procedurą i w terminie określonym w art. 211, — właściwa komisja przyjmuje poprawki komisji zaangażowanej bez głosowania, jeśli dotyczą one aspektów, które wchodzą w wyłączny zakres właściwości zaangażowanej komisji; jeżeli właściwa komisja nie przestrzega wyłącznej właściwości zaangażowanej komisji, zaangażowana komisja może złożyć poprawki bezpośrednio na posiedzeniu plenarnym; jeżeli poprawki dotyczące kwestii wchodzących w zakres wspólnych właściwości komisji właściwej i komisji zaangażowanej nie zostaną przyjęte przez właściwą komisję, zaangażowana komisja może złożyć te poprawki bezpośrednio na posiedzeniu plenarnym, — w przypadku gdy w odniesieniu do projektu toczy się postępowanie pojednawcze, w skład delegacji Parlamentu wchodzi autor opinii z komisji zaangażowanej. Decyzja Konferencji Przewodniczących o zastosowaniu procedury obejmującej zaangażowane komisje stosuje się na wszystkich etapach procedury. Uprawnienia związane ze statusem „właściwej komisji” wykonywane są przez komisję prowadzącą. Musi ona wykonywać powyższe uprawnienia z poszanowaniem prerogatyw zaangażowanej komisji. W szczególności komisja prowadząca musi przestrzegać obowiązku lojalnej współpracy w kwestii kalendarza prac i przysługującego zaangażowanej komisji prawa określania poprawek przedkładanych Parlamentowi w zakresie jej wyłącznej właściwości.

2. Procedura ustanowiona w niniejszym artykule nie ma zastosowania do zaleceń, które mają zostać przyjęte przez właściwą komisję na mocy art. 105.

Artykuł 58

Procedura wspólnych posiedzeń komisji

1. Jeżeli do Konferencji Przewodniczących wpłynie pytanie dotyczące właściwości zgodnie z art. 211, może ona podjąć decyzję o zastosowaniu procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji oraz wspólne głosowanie, gdy: — dana sprawa, zgodnie z załącznikiem VI, nierozerwalnie wchodzi w zakres właściwości kilku komisji, oraz — Konferencja uzna, że kwestia ta ma znaczenie zasadnicze.

2. W takim przypadku odpowiedni sprawozdawcy sporządzają jeden projekt sprawozdania. Zainteresowane komisje analizują ten projekt i głosują nad nim podczas wspólnych posiedzeń przebiegających pod wspólnym przewodnictwem ich przewodniczących. Na wszystkich etapach procedury uprawnienia wynikające ze statusu komisji właściwej mogą być wykonywane przez zainteresowane komisje wyłącznie wówczas, gdy działają one wspólnie. Komisje mogą tworzyć międzykomisyjne grupy robocze celem przygotowania wspólnych posiedzeń i głosowań.

3. W drugim czytaniu w ramach zwykłej procedury ustawodawczej stanowisko Rady jest rozpatrywane na wspólnym posiedzeniu zainteresowanych komisji, które w przypadku braku porozumienia między ich przewodniczącymi odbywa się w środę w pierwszym tygodniu przeznaczonym na posiedzenia organów parlamentarnych po przedłożeniu Parlamentowi stanowiska Rady. W przypadku braku porozumienia co do terminu kolejnego posiedzenia zostanie ono zwołane przez przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji. Głosowanie nad zaleceniem do drugiego czytania odbywa się na wspólnym posiedzeniu w oparciu o wspólny projekt przygotowany przez odpowiednich sprawozdawców zainteresowanych komisji lub – w przypadku braku wspólnego projektu – na podstawie poprawek przedstawionych przez zainteresowane komisje. W trzecim czytaniu w ramach zwykłej procedury ustawodawczej przewodniczący i sprawozdawcy zainteresowanych komisji stają się z urzędu członkami delegacji do komitetu pojednawczego.

ROZDZIAŁ 3

Zwykła procedura ustawodawcza

SEKCJA 1 – PIERWSZE CZYTANIE

Artykuł 59

Głosowanie na posiedzeniu plenarnym – pierwsze czytanie

1. Parlament może zatwierdzić, zmienić lub odrzucić projekt aktu ustawodawczego.

2. Parlament głosuje w pierwszej kolejności nad każdym wnioskiem w sprawie natychmiastowego odrzucenia projektu aktu ustawodawczego złożonym na piśmie przez właściwą komisję, grupę polityczną lub posłów w liczbie stanowiącej co najmniej niski próg. W przypadku przyjęcia wniosku o odrzucenie Przewodniczący zwraca się do instytucji, od której pochodzi projekt aktu ustawodawczego, o jego wycofanie. Jeśli instytucja, od której pochodzi projekt aktu ustawodawczego, wycofa ten projekt, Przewodniczący wydaje oświadczenie o zakończeniu procedury. Jeśli instytucja, od której pochodzi projekt aktu ustawodawczego, nie wycofa tego projektu, Przewodniczący ogłasza, że pierwsze czytanie w Parlamencie zostało zakończone, chyba że na wniosek przewodniczącego lub sprawozdawcy właściwej komisji bądź danej grupy politycznej lub posłów w liczbie stanowiącej co najmniej niski próg Parlament postanowi odesłać sprawę do właściwej komisji do ponownego rozpatrzenia. Jeżeli wniosek w sprawie odrzucenia nie zostanie przyjęty, Parlament postępuje zgodnie z ust. 3, 4 i 5.

3. Wszelkie wstępne porozumienia przedłożone przez komisję właściwą zgodnie z art. 74 ust. 4 mają priorytet podczas głosowania i są poddawane pod jedno głosowanie, chyba że na wniosek grupy politycznej lub posłów w liczbie stanowiącej co najmniej niski próg Parlament postanowi jednak przeprowadzić głosowanie nad poprawkami zgodnie z ust. 4. W takim wypadku Parlament podejmuje także decyzję, czy głosowanie nad poprawkami ma zostać przeprowadzone natychmiast. Jeżeli nie, Parlament określa nowy termin składania poprawek, a głosowanie przeprowadza się na kolejnym posiedzeniu. Jeżeli w drodze jednego głosowania wstępne porozumienie zostanie przyjęte, Przewodniczący ogłasza, że pierwsze czytanie w Parlamencie zostało zakończone. Jeżeli w drodze jednego głosowania wstępne porozumienie nie uzyska poparcia większości głosów oddanych, Przewodniczący wyznacza nowy termin składania poprawek do projektu aktu ustawodawczego. Poprawki te są następnie poddawane pod głosowanie na kolejnym posiedzeniu w celu zakończenia pierwszego czytania w Parlamencie.

4. Jeżeli nie zostanie przyjęty wniosek w sprawie odrzucenia zgodnie z ust. 2 bądź nie zostanie przyjęte wstępne porozumienie zgodnie z ust. 3, wszelkie poprawki do projektu aktu ustawodawczego poddaje się następnie pod głosowanie, w tym w stosownych przypadkach poszczególne części wstępnego porozumienia, jeżeli złożone zostaną wnioski w sprawie głosowań podzielonych lub głosowań odrębnych bądź poprawek kolidujących. Przed głosowaniem na posiedzeniu plenarnym nad poprawkami Przewodniczący może wystąpić do Komisji o przedstawienie jej stanowiska oraz do Rady o przekazanie uwag. Po przeprowadzeniu głosowania nad tymi poprawkami Parlament głosuje nad całym projektem aktu ustawodawczego z ewentualnymi zmianami. Jeżel