ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 159/13

DYREKTYWA KOMISJI 2006/55/WE

z dnia 12 czerwca 2006 r.

zmieniająca załącznik III do dyrektywy Rady 66/402/EWG w odniesieniu do maksymalnej wagi partii materiału siewnego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (1), w szczególności jej art. 21a,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Przepisy międzynarodowe odnoszące się do maksymalnej wagi partii materiału siewnego niektórych gatunków zbóż, w szczególności Triticum aestivum, Triticum durum, Triticum spelta, Secale cereale, Triticosecale i Oryza sativa, Avena sativa i Hordeum vulgare zostały ostatnio zmienione.

(2) Właściwe jest dostosowanie ustanowionych w prawie wspólnotowym maksymalnych wag dla partii materiału siewnego tych gatunków.

(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 66/402/EWG.

(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W kolumnie 2 w tabeli zawartej w załączniku III do dyrektywy 66/402/EWG liczbę „25” zastępuje się liczbą „30”.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 czerwca 2006 r. W imieniu Komisji Markos KYPRIANOU Członek Komisji

(1) Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2309/66. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/117/WE (Dz.U. L 14 z 18.1.2005, str. 18).
(15)

Księgi powinny ukazywać rozróżnienie między poszczególnymi rodzajami działalności, koszty i dochody odnoszące się do każdego rodzaju działalności oraz metody przyporządkowania i rozliczania dochodów i kosztów. Oddzielne księgi powinny być dostępne, z jednej strony, dla produktów i usług, co do których państwo członkowskie przyznało prawo specjalne lub wyłączne lub też powierzyło przedsiębiorstwu świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, a także, z drugiej strony, dla wszystkich innych produktów lub usług wytwarzanych lub świadczonych przez przedsiębiorstwo. Obowiązek dzielenia ksiąg nie powinien odnosić się do przedsiębiorstw, których działalność ogranicza się do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym i które nie prowadzą działalności poza świadczeniem danych usług w ogólnym interesie gospodarczym. Nie wydaje się konieczny wymóg dzielenia ksiąg w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym albo w zakresie objętym prawami specjalnymi lub wyłącznymi, o ile nie jest to niezbędne do rozliczenia dochodów i kosztów między tymi usługami i produktami a takimi, które nie są usługami w ogólnym interesie gospodarczym albo prawami specjalnymi lub wyłącznymi.
8.

Rejestry muszą spełniać wymagania dotyczące poufności ustanowione w art. 14 dyrektywy 2004/23/WE. Dostęp do rejestrów i danych musi być ograniczony do osób upoważnionych przez osobę odpowiedzialną i do właściwego organu do celów inspekcji i kontroli.
(12)

Zgodnie z art. 3 dyrektywy 98/24/WE Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Narażenia Zawodowego dokonał oceny 33 substancji, które są wymienione w Załączniku do obecnej dyrektywy. Siedemnaście z tych 33 substancji znajdowało się już w wykazie z Załącznika do dyrektywy 91/322/EWG. W odniesieniu do czterech z nich Komitet Naukowy zaleca ustanowienie nowych indykatywnych wartości dopuszczalnych, a dla 13 utrzymanie poprzednio określonych wartości. W związku z tym 17 substancji obecnie wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy powinno zostać skreślonych z Załącznika do dyrektywy 91/322/EWG, podczas gdy 10 innych substancji będzie się tam nadal znajdować.
(5)

Prace podjęte przez Wspólnotę we współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi wskazują, że środki ograniczające wykonywanie operacji przez samoloty nie spełniające norm określonych w rozdziale 3 załącznika 16, muszą stanowić następny krok po zasadzie nie wpisywania do rejestru, jeśli ma to odnieść skutek korzystny dla środowiska.
(8)

Ustanowienie ram prawnych Wspólnoty w odniesieniu do prawa najmu i użyczenia oraz określonych praw pokrewnych może być ograniczone przez Państwa Członkowskie do ustanowienia praw najmu i użyczenia odnośnie do określonej grupy właścicieli praw, a następnie do ustanowienia praw utrwalania, rozpowszechniania, nadawania i odtwarzania publicznego dla określonych grup właścicieli praw pokrewnych w zakresie ochrony praw pokrewnych.
(13)

Artykuł 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (6) przyznaje posiadaczowi zarejestrowanego znaku towarowego wyłączne prawa, które obejmują w szczególności prawo zakazania każdej osobie trzeciej używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego bądź podobnego do danego znaku towarowego - w odniesieniu do identycznych towarów lub usług, a nawet- tam gdzie to jest stosowne- w odniesieniu do innych towarów.
(2)

Rosnąca liczba Państw Członkowskich zamierza uregulować kwestię stosowania systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych w wyniku decyzji Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (3). Decyzja ta zobowiązuje Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie do zredukowania w latach 2008–2012 ich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych wyszczególnionych w załączniku A do Protokołu z Kioto o 8 % w porównaniu do poziomów z 1990 r. Nieskoordynowane wykonanie tych zobowiązań niesie ze sobą ryzyko stworzenia barier dla swobodnego przepływu pojazdów silnikowych we Wspólnocie. Dlatego też właściwe jest ustalenie wymogów, jakie mają spełniać systemy klimatyzacji instalowane w pojazdach, tak aby mogły być wprowadzone do obrotu, oraz wprowadzenie, od określonej daty, zakazu stosowania systemów klimatyzacji zaprojektowanych w taki sposób, aby zawierały fluorowane gazy cieplarniane o współczynniku ocieplenia globalnego wyższym niż 150.
(3)

Celem decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (7) w odniesieniu do odpadów, które są nadal wytwarzane, jest zmniejszenie poziomu ich niebezpieczeństwa oraz zapewnienie, że stanowią one możliwie najmniejsze zagrożenie, promowanie ich odzyskiwania, a w szczególności recyklingu, zminimalizowanie ilości odpadów do usunięcia i ich usuwanie w bezpieczny sposób, a w stosunku do odpadów przeznaczonych do usunięcia zapewnienie, aby były one przetwarzane tak blisko ich miejsca wytworzenia jak to możliwe, w stopniu, który nie prowadzi do zmniejszenia skuteczności operacji przetwarzania odpadów. Decyzja nr 1600/2002/WE zaleca również, jako działanie priorytetowe w odniesieniu do wypadków i katastrof, wypracowanie środków mających pomóc w zapobieganiu ryzyka poważnych wypadków, ze szczególnym uwzględnieniem tych wynikających z górnictwa oraz opracowanie środków dotyczących odpadów górnicznych. Decyzja nr 1600/2002/WE zaleca również, jako działanie priorytetowe, promowanie zrównoważonego zarządzania przemysłem wydobywczym, mającego na względzie zmniejszanie jego wpływu na środowisko naturalne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 94/71

Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2007/19/WE z dnia 30 marca 2007 r. zmieniającej dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi oraz dyrektywę Rady 85/572/EWG ustanawiającą wykaz płynów modelowych do zastosowania w badaniach migracji składników materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 91 z dnia 31 marca 2007 r. )

Strona 17 tytuł, spis treści oraz str. 22 podpis:

zamiast:

„z dnia 30 marca 2007 r.”

powinno być:

„z dnia 2 kwietnia 2007 r.”.

Strona 22 art. 3 ust. 1 akapit pierwszy:

zamiast:

„do dnia 1 kwietnia 2008 r.”

powinno być:

„do dnia 4 kwietnia 2008 r.”;

akapit trzeci lit. a):

zamiast:

„od dnia 1 kwietnia 2008 r.”

powinno być:

„od dnia 4 kwietnia 2008 r.”;

litera b):

zamiast:

„od dnia 1 czerwca 2008 r.”

powinno być:

„od dnia 4 czerwca 2008 r.”;

litera c):

zamiast:

„od dnia 1 czerwca 2008 r.”

powinno być:

„od dnia 4 czerwca 2008 r.”;

litera d):

zamiast:

„od dnia 1 kwietnia 2009 r.”

powinno być:

„od dnia 4 kwietnia 2009 r.”.

Strona 22 art. 4 otrzymuje brzmienie:
Sprostowanie do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”)

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 263 z dnia 9 października 2007 r. )

Strona 12, tytuł rozdziału VII i art. 18:

zamiast:

„ROZDZIAŁ VII

CERTYFIKAT ZGODNOŚCI I OZNAKOWANIE

Artykuł 18

Certyfikat zgodności

1. Producent, w ramach swych uprawnień jako posiadacz homologacji typu WE pojazdu, przedstawia certyfikat zgodności, który towarzyszy każdemu pojazdowi, kompletnemu, skompletowanemu lub niekompletnemu, wyprodukowanemu zgodnie z homologowanym typem pojazdu.

W przypadku pojazdu niekompletnego lub skompletowanego producent wypełnia tylko te punkty na stronie 2 certyfikatu zgodności, które zostały dodane lub zmienione na bieżącym etapie procesu homologacji oraz, w stosownym przypadku, dołącza do tego certyfikatu wszystkie certyfikaty zgodności wydane na poprzednim etapie.

2. Certyfikat zgodności jest sporządzany w jednym z języków urzędowych Wspólnoty. Każde państwo członkowskie może zażądać przetłumaczenia certyfikatu zgodności na swój język lub języki.

3. Certyfikat zgodności jest zabezpieczany przed sfałszowaniem. W tym celu stosowany papier jest zabezpieczany za pomocą kolorowej grafiki lub znaku wodnego w formie znaku identyfikacyjnego producenta.

4. Certyfikat zgodności wypełnia się w całości i nie zawiera on ograniczeń w zakresie wykorzystania pojazdu innych niż te przewidziane w akcie prawnym.

5. Certyfikat zgodności, określony w załączniku IX część I, dla pojazdów, w odniesieniu do których udzielono homologacji zgodnie z art. 20 ust. 2, zawiera w tytule określenie »Dla pojazdów kompletnych/skompletowanych, którym udzielono homologacji typu zgodnie z art. 20 (homologacja tymczasowa)«.

6. Certyfikat zgodności, określony w załączniku IX część I, dla pojazdów, w odniesieniu do których udzielono homologacji typu zgodnie z art. 22, zawiera w tytule określenie »Dla pojazdów kompletnych/skompletowanych, którym udzielono homologacji typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach«, a obok tego określenia rok produkcji wraz z numerem porządkowym, od 1 do liczby wskazanej w tabeli zawartej w załączniku XII, określającym miejsce tego pojazdu w ramach produkcji przyznanej dla tego roku, w odniesieniu do każdego roku produkcji.

7. Bez uszczerbku dla ust. 1 producent może drogą elektroniczną przekazać organowi rejestrującemu państwa członkowskiego dane lub informacje zawarte w certyfikacie zgodności.

8. Duplikat certyfikatu zgodności może zostać wydany wyłącznie przez producenta. Wyraz »duplikat« musi być wyraźnie widoczny na pierwszej stronie każdego duplikatu certyfikatu.”,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 74/35

Sprostowanie do dyrektywy 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 90/385/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania, dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych oraz dyrektywę 98/8/WE dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 247 z dnia 21 września 2007 r. )

Strona 40, pkt 5 lit. c):

zamiast:

„c) w sekcji 3.2 lit. b) dodaje się tiret w brzmieniu: »— w przypadku gdy projektowanie, wytwarzanie lub końcowa kontrola i badania końcowe wyrobów lub ich elementów są wykonywane przez osobę trzecią, metod monitorowania skutecznego funkcjonowania systemu jakości, a w szczególności rodzaju i zakresu kontroli stosowanej wobec osoby trzeciej.«;”,

powinno być:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 140/58

Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2007/27/WE z dnia 15 maja 2007 r. zmieniającej niektóre załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości etoksazolu, indoksakarbu, mezosulfuronu, 1-metylocyklopropenu, MCPA i MCPB, tolilfluanidu i tritikonazolu

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 128 z dnia 16 maja 2007 r. )

Strona 37, załącznik III, pozycja „e) Dzikie jagody i dzikie owoce”, kolumna „Etoksazol”:

zamiast:

„0,02 (*)”,

powinno być:

„0,02 (*) (p)”.

Strona 40, załącznik III, pozycja „b) Kapustne głowiaste, Pozostałe”, kolumna „Indoksakarb jako suma izomerów S i R”:

zamiast:

„0,2 (*) (p)”,

powinno być:

„0,02 (*) (p)”.

Strona 41, załącznik III, pozycja „3. Jadalne nasiona roślin strączkowych”, kolumna „1-metylocyklopropen”:

zamiast:

„0,01 (p)”,

powinno być:

„0,01 (*) (p)”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 67/33

Sprostowanie do dyrektywy 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 90/385/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania, dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych oraz dyrektywę 98/8/WE dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 247 z dnia 21 września 2007 r. )

Strona 25, art. 1 pkt 2, zastąpienie art. 2 dyrektywy 90/385/EWG:

zamiast:

„2) art. 2 otrzymuje brzmienie: »Artykuł 2 Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wyroby mogły zostać wprowadzone do obrotu lub do używania tylko wówczas, gdy, należycie dostarczone, odpowiednio implantowane lub odpowiednio zainstalowane, konserwowane i stosowane zgodnie z ich przewidzianymi zastosowaniami, spełniają wymagania określone w niniejszej dyrektywie.« ;”

,

powinno być:

„2) art. 2 otrzymuje brzmienie: »Artykuł 2 Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wyroby mogły zostać wprowadzone do obrotu lub do używania tylko wówczas, gdy spełniają wymagania określone w niniejszej dyrektywie, jeżeli zostały należycie dostarczone, odpowiednio implantowane lub odpowiednio zainstalowane, konserwowane i są stosowane zgodnie z ich przewidzianymi zastosowaniami.« ;”

.
(4)

Bank Światowy, działając w imieniu Międzynarodowego Mechanizmu Finansowania Szczepień (ang. International Finance Facility for Immunisation), wystąpił z wnioskiem o włączenie tego ostatniego do wykazu zamieszczonego w załączniku VI część 1 pkt 20 do dyrektywy 2006/48/WE.
1)

w załączniku III część 1 wprowadza się następujące zmiany: Dodaje się następujące numery referencyjne 98–101 w sposób podany poniżej: Nr referencyjny Substancja Ograniczenia Warunki stosowania i ostrzeżenia, które muszą być wydrukowane na etykiecie Zakres zastosowania i/lub użycia Dopuszczalne maksymalne stężenie w gotowym produkcie kosmetycznym Inne ograniczenia i wymogi a b c d e f „98 Kwas salicylowy (1) (Nr CAS 69-72-7) a) Spłukiwane produkty do pielęgnacji włosów b) Inne produkty a) 3,0 % b) 2,0 % Nie może być stosowany w preparatach dla dzieci poniżej trzech lat, z wyjątkiem szamponów. Do celów innych niż zahamowanie rozwoju drobnoustrojów w produkcie. Cel musi wynikać z prezentacji produktu. Nie może być stosowany dla dzieci poniżej trzech lat (2). 99 Nieorganiczne siarczyny i disiarczyny (3) a) Utleniające produkty do farbowania włosów b) Produkty do prostowania włosów c) Produkty samoopalające do twarzy d) Pozostałe produkty samoopalające a) 0,67 % (w przeliczeniu na uwolniony SO2) b) 6,7 % (w przeliczeniu na uwolniony SO2) c) 0,45 % (w przeliczeniu na uwolniony SO2) d) 0,40 % (w przeliczeniu na uwolniony SO2) Do celów innych niż zahamowanie rozwoju drobnoustrojów w produkcie. Cel musi wynikać z prezentacji produktu. 100 Triclocarban (4) (Nr CAS 101-20-2) Produkty spłukiwane 1,5 % Kryteria czystości: 3,3',4,4'-tetrachloro-azobenzen < 1 ppm 3,3',4,4'-tetrachloro-azoksybenzen < 1 ppm Do celów innych niż zahamowanie rozwoju drobnoustrojów w produkcie. Cel musi wynikać z prezentacji produktu. 101 Pirytionian cynku (5) (Nr CAS 13463-41-7) Niespłukiwane produkty do pielęgnacji włosów 0,1 % Do celów innych niż zahamowanie rozwoju drobnoustrojów w produkcie. Cel musi wynikać z prezentacji produktu.
(1)

Dyrektywa 74/483/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw odnoszących się do procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG. Zatem przepisy dyrektywy 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych w pojazdach stosuje się do dyrektywy 74/483/EWG.
(5)

W sprawozdaniach Komisji z przeglądu, które zostały przygotowane w związku z włączeniem rozpatrywanych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, ustalono akceptowalne dzienne pobranie oraz, w przypadkach, w których było to konieczne, ostrą dawkę referencyjną dla wspomnianych substancji. Narażenie konsumentów produktów spożywczych zawierających rozpatrywane substancje czynne zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi. Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia (9) oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin (10) w sprawie przyjętej metodologii. Wyciagnieto wniosek, że zaproponowane NDP nie doprowadzą do przekroczenia akceptowalnego dziennego pobrania ani ostrej dawki referencyjnej.
1)

w pkt 2 wprowadza się następujące zmiany: a) litera g) otrzymuje brzmienie: „g) mięso świń określone w lit. f) ppkt i): (i) mięso nie wchodzi do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i widnieje na nim znak jakości zdrowotnej dla mięsa świeżego przewidziany w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE (7), (ii) jest pozyskiwane, rozbierane, transportowane i magazynowane oddzielnie od mięsa przeznaczonego do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i jest wykorzystywane w taki sposób, aby uniknąć przedostania się go do produktów mięsnych przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego, chyba że zostało poddane obróbce określonej w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE; b) dodaje się lit. h) w brzmieniu: „h) (i) w drodze odstępstwa od lit. g), w przypadku mięsa świń określonego w lit. f) ppkt (i) państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu innego znaku identyfikacyjnego niż specjalny znak identyfikacyjny określony w załączniku II do dyrektywy 2002/99/WE, pod warunkiem że wyraźnie odróżnia się on od pozostałych znaków identyfikacyjnych mających zastosowanie do mięsa wieprzowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) lub rozporządzeniem Komisji WE) nr 2076/2005 (9). Państwa członkowskie podejmujące decyzję o stosowaniu innego znaku identyfikacyjnego informują o tym fakcie Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt; (ii) do celów określonych w ppkt (i) znak identyfikacyjny musi być czytelny i nieusuwalny, a litery łatwe do odczytania i wyraźne. Znak identyfikacyjny musi posiadać następujący kształt i zawierać następujące oznaczenia: XY oznacza właściwy kod państwa przewidziany w pkt 6 części B sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004. 1234 oznacza numer identyfikacyjny zakładu, o którym mowa w pkt 7 części B sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
(6)

W odniesieniu do atrazyny w zbożach od czasu przyjęcia dyrektywy Komisji 2006/61/WE z dnia 7 lipca 2006 r. zmieniającej załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości atrazyny, azynofosu etylowego, cyflutryny, etefonu, fentionu, metamidofosu, metomylu, parakwatu i triazofosu (7) pojawiły się nowe informacje, z których wynika, że wyższy NDP niż ten włączony przez tą dyrektywę do dyrektywy 86/362/EWG jest bezpieczny dla konsumenta. NDP włączony dyrektywą 2006/61/WE powinien zatem zostać zastąpiony wyższym NDP.
„46

Elastoolefina
1)

w rozdziale 1 do sekcji I wprowadza się następujące zmiany: a) w ppkt I.3 „Materiały i wyposażenie” wprowadza się pozycje w brzmieniu: „I.3.2.4. Aceton I.3.2.5. Kwas ortofosforowy I.3.2.6. Mocznik I.3.2.7. Wodorowęglan sodu.”; b) podpunkt I.6 „Wstępna obróbka laboratoryjnej próbki analitycznej” otrzymuje brzmienie: „W przypadku obecności substancji, której nie uwzględnia się w obliczeniach zawartości procentowej włókien (patrz: art. 12 ust. 3 dyrektywy 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych), substancję tę należy najpierw usunąć z zastosowaniem odpowiedniej metody, która nie ma wpływu na żaden ze składników włóknistych. W tym celu substancje niewłókniste, dające się ekstrahować z zastosowaniem eteru naftowego i wody, usuwa się, umieszczając próbkę analityczną wysuszoną powietrzem w aparacie Soxhleta w lekkim eterze naftowym na jedną godzinę, przy minimalnej szybkości sześciu cykli na godzinę. Następnie próbkę pozostawia się na powietrzu w celu odparowania petrooleju, po czym ekstrahuje się za pomocą godzinnego moczenia w wodzie o temperaturze pokojowej, a następnie godzinnego moczenia w wodzie o temperaturze 65 °C ± 5 °C, okresowo mieszając roztwór. Stosunek objętości próbki do wody wynosi 1:100. Nadmiar wody usuwa się z próbki przez wyciskanie, odsysanie lub odwirowanie, a następnie próbkę pozostawia się do wyschnięcia na powietrzu. W przypadku elastoolefiny lub mieszanek włókien zawierających elastoolefinę i inne włókna (wełnę, sierść zwierzęcą, jedwab, bawełnę, len, konopie, jutę, manilę, ostnicę, kokos, żarnowiec, ramię, sizal, włókno miedziowe, modal, włókno białkowe, wiskozę, akryl, polyamid lub nylon, poliester, elastomultiester) wyżej opisana procedura musi być zmieniona, a mianowicie petroolej powinno się zastąpić acetonem. W przypadku mieszanek włókien zawierających elastoolefinę i acetat w ramach wstępnej obróbki należy zastosować następującą procedurę. Próbkę należy ekstrahować przez 10 minut w temperaturze 80 °C w roztworze zawierającym 25 g/l 50 % kwasu ortofosforowego i 50 g/l mocznika. Stosunek objętości próbki do wody wynosi 1:100. Próbkę wypłukać w wodzie, następnie osączyć i zanurzyć w 0,1 % roztworze wodorowęglanu sodu, po czym ostrożnie wypłukać w wodzie. W przypadku gdy substancji niewłóknistych nie można oddzielić za pomocą eteru naftowego i wody, w celu ich usunięcia należy zastąpić opisaną wyżej metodę, w której wykorzystywana jest woda, inną odpowiednią metodą, która nie spowoduje istotnych zmian żadnego ze składników włóknistych. Niemniej jednak w przypadku niektórych naturalnych niebielonych włókien pochodzenia roślinnego (np. juta, kokos) należy zwrócić uwagę na fakt, że normalna wstępna obróbka z użyciem petrooleju i wody nie eliminuje wszystkich niewłóknistych substancji naturalnych; mimo to nie stosuje się dodatkowej obróbki wstępnej, chyba że próbka zawiera apretury nierozpuszczalne w petrooleju ani w wodzie. W sprawozdaniu z przeprowadzonych badań należy szczegółowo opisać zastosowane metody obróbki wstępnej.”;