ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie powinny naruszać przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającym środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (6).
(1)

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG przewiduje możliwość upoważnienia Państw Członkowskich do wyłączenia z wykazu wymaganego w art. 3 ust. 1 gospodarstw hodujących nie więcej niż trzy sztuki zwierząt z gatunku owiec lub kóz, w stosunku do których nie wystąpiono o premie, lub hodujących jedną świnię, pod warunkiem iż wymienione zwierzęta przeznaczone są na użytek własny lub do konsumpcji własnej hodowców oraz pod warunkiem, że są one poddane kontrolom wymaganym w wymienionej dyrektywie przed jakimkolwiek ich przewozem.
(3)

Zgłoszenie to obejmuje te same zastosowania, co w przypadku każdego innego rzepaku oleistego z wyjątkiem zastosowań jako żywność lub w żywności oraz z wyjątkiem upraw we Wspólnocie odmian uzyskanych z genetycznie zmodyfikowanego produktu (przypadek transformacji GT73). Zgłoszenie obejmuje przywóz i magazynowanie rzepaku oleistego GT73 oraz jego używanie jako paszy, jak również w przetwórstwie na paszę oraz jego zastosowania przemysłowe jako produktów lub ich składników.
(5)

Artykuł 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (3) stanowi, że wnioski złożone zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostają rozpatrzone zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 258/97, bez względu na przepisy art. 38 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, w przypadkach gdy dodatkowy raport oceniający wymagany zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 258/97 został przekazany Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.
—

w odniesieniu do jednolitych płatności oraz innych płatności bezpośrednich, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników i zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (4) podmioty gospodarcze dokonują wyboru płatności w euro w momencie składania pojedynczego wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (5);
(4)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 36/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. zmieniające załączniki III i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego dotyczącego pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu bydła, owiec i kóz (4) wprowadziło strategię wykrywania obecności gąbczastego zwyrodnienia mózgu u krów (BSE) u małych przeżuwaczy. Strategia przewiduje w pierwszej kolejności wdrożenie metody przesiewowej dla wszystkich potwierdzonych przypadków TSE u małych przeżuwaczy na poziomie krajowych laboratoriów referencyjnych. Następnie we wszystkich przypadkach, w których po pierwszych testach przesiewowych nie wykluczono obecności BSE, przeprowadzona zostanie przez wybrane laboratoria podlegające laboratorium referencyjnemu Wspólnoty ds. TSE (CRL) próba pierścieniowa przy zastosowaniu przynajmniej trzech różnych metod. Jeżeli wynik badań metodami oznaczania molekularnego będzie wymagał dalszego potwierdzenia, przeprowadzane zostanie badanie określenia szczepu wzorcowego na myszach. Wkład finansowy Wspólnoty pokryje wszystkie koszty związane z przeprowadzeniem próby pierścieniowej i badania określenia szczepu wzorcowego na myszach.
(1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)

Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej”, która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.Komisja zaleciła w swoim Komunikacie pt.: „Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych” podpisanie Umowy ramowej z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Serbią i Czarnogórą, w imieniu Wspólnoty, Umowę ramową, ustanawiającą ogólne zasady udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych.Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.Szczegółowe zasady i warunki stosowane odnośnie do udziału Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych, zwłaszcza w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty. W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.Serbia i Czarnogóra mogą starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc wspólnotową dla Serbii i Czarnogóry, a które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.Należy zatwierdzić niniejszą umowę,
(1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)

Rada Europejska zatwierdziła w Salonikach, w czerwcu 2003 r., „Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich – w kierunku integracji europejskiej”, która przewiduje, iż programy wspólnotowe zostaną otwarte dla krajów Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z zasadami przyjętymi odnośnie do udziału krajów kandydujących.Komisja zaleciła w swoim komunikacie pt.: „Przygotowanie udziału państw Bałkanów Zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych” zawarcie umów ramowych z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz Serbią i Czarnogórą, ustanawiającej ogólne zasady udziału w programach wspólnotowych.Zgodnie z dyrektywami negocjacyjnymi przyjętymi przez Radę 29 kwietnia 2004 r., Komisja wynegocjowała z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, w imieniu Wspólnoty, protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczący Umowy ramowej, ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych.Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, z zastrzeżeniem ewentualnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie.W przypadku niektórych programów zawartych w Umowie, Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż te wymienione w art. 308.Szczegółowe zasady i warunki stosowane odnośnie do udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych, zwłaszcza w kwestii wpłacanych składek finansowych, powinny zostać określone przez Komisję w imieniu Wspólnoty. W tym celu, Komisja powinna być wspierana przez specjalny komitet powołany przez Radę.Była Jugosłowiańska Republika Macedonii może starać się o wsparcie finansowe na udział w programach wspólnotowych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (2) lub na mocy jakiegokolwiek innego podobnego rozporządzenia, przewidującego zewnętrzną pomoc Wspólnoty dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, a które może zostać przyjęte w późniejszym terminie.Stosowanie Umowy powinno podlegać okresowej kontroli.Protokół stanowi integralną część Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2004 r.
2.

Z zastrzeżeniem ust. 1 oraz załącznika II, prawa i obowiązki podmiotów prawnych posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, uczestniczących w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych, zasady i warunki mające zastosowanie do przedkładania i oceny wniosków oraz przyznawania i zawierania umów na takie projekty podlegają egipskiemu prawu, regulacjom oraz dyrektywom władz regulującym prowadzenie programów badawczo-rozwojowych oraz mającym zastosowanie do egipskich podmiotów prawnych i zapewniającym równe traktowanie, przy uwzględnieniu charakteru współpracy w tej dziedzinie między Egiptem a Wspólnotą. Przyznawanie środków finansowych podmiotom prawnym mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania we Wspólnocie, a uczestniczącym w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych, odbywa się zgodnie z egipskim prawem, regulacjami oraz dyrektywami władz regulującymi prowadzenie programów badawczo-rozwojowych, mającymi zastosowanie do podmiotów prawnych z państw trzecich uczestniczących w egipskich projektach naukowych w ramach programów badawczo-rozwojowych.
DECYZJA KOMISJI

z dnia 14 czerwca 2005 r.

w sprawie przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Wspólnej konwencji w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i zarządzania odpadami radioaktywnymi

(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1729)

(2005/510/Euratom)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,

uwzględniając decyzję Rady nr 2005/84/Euratom (1) z dnia 24 stycznia 2005 r. zatwierdzającą przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Wspólnej konwencji w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i zarządzania odpadami radioaktywnymi (zwanej dalej „wspólną konwencją”),

a także mając na uwadze, co następuje:

Europejska Wspólnota Energii Atomowej przystępuje do wspólnej konwencji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się przystąpienie do wspólnej konwencji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

Tekst wspólnej konwencji oraz deklaracji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z przepisami art. 39 ust. 4) pkt iii) wspólnej konwencji stanowią załączniki do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Deklaracja stanowiąca załącznik do niniejszej decyzji zostaje złożona u dyrektora generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, będącego depozytariuszem wspólnej konwencji, w jak najkrótszym terminie od dnia przyjęcia niniejszej decyzji pismem podpisanym przez przewodniczącego delegacji Komisji Europejskiej przy Organizacjach Międzynarodowych w Wiedniu.

(1) Dz.U. L 30 z 3.2.2005, str. 10.

Deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z przepisami art. 39 ust. 4 pkt iii) Wspólnej konwencji w sprawie bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i zarządzania odpadami radioaktywnymi

Członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej są obecnie następujące państwa: Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Wspólnota oświadcza, że mają wobec niej zastosowanie art. 1 do 16, 18, 19, 21 oraz 24 do 44 wspólnej konwencji.

Wspólnie z wyżej wymienionymi Państwami Członkowskimi Wspólnota posiada kompetencje w obszarach objętych art. 4, 6 do 11, 13 do 16, 19 oraz 24 do 28 wspólnej konwencji zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej w art. 2 ust. b) oraz w odpowiednich artykułach tytułu II, rozdział 3, zatytułowany „Zdrowie i bezpieczeństwo”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 185/30

DECYZJA RADY

z dnia 12 lipca 2005 r.

w sprawie mianowania brytyjskiego zastępcy członka Komitetu Regionów

(2005/507/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,

uwzględniając propozycję rządu brytyjskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE (1) dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.

(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu pana Williama SPEECHLEYA,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Pan David PARSONS

Councillor

Leicestershire County Council

zostaje niniejszym mianowany na miejsce pana Williama SPEECHLEYA zastępcą członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 2005 r. W imieniu Rady G. BROWN Przewodniczący

(1) Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 185/31

DECYZJA RADY

z dnia 12 lipca 2005 r.

w sprawie mianowania brytyjskiego członka Komitetu Regionów

(2005/508/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,

uwzględniając propozycję rządu brytyjskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE (1) dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.

(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku ze śmiercią pana Briana SMITHA,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Pan William John WILLIAMS

Councillor

Cyngor Sir Ynys Môn

zostaje niniejszym mianowany na miejsce pana Briana SMITHA członkiem Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli, dnia 12 lipca 2005 r. W imieniu Rady G. BROWN Przewodniczący

(1) Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.
(6)

Na mocy tego pełnomocnictwa CEPT za pośrednictwem swojego Komitetu ds. Łączności Elektronicznej określiła w swoim sprawozdaniu (5) z dnia 12 listopada 2004 r. i swojej decyzji ECC/DEC(04)08 z dnia 12 listopada 2004 r. szczegółowe techniczne i eksploatacyjne warunki korzystania z konkretnych częstotliwości pasma 5 GHz, które są do przyjęcia przez Komisję i Komitet ds. Spektrum Radiowego i które należy stosować we Wspólnocie, aby zapewnić zharmonizowany rozwój WAS/RLAN we Wspólnocie.
(3)

Wynik nowej inspekcji przeprowadzonej przez ekspertów Komisji wskazuje, że Bułgaria spełnia obecnie warunki, aby zapewnić gwarancje sanitarne przynajmniej równorzędne z tymi stosowanymi we Wspólnocie. W świetle tego wyniku właściwym jest zezwolenie na ograniczenie częstotliwości kontroli bezpośrednich, włączenie nowych przedsiębiorstw do listy oraz stosowanie procedury ustanowionej w art. 5 decyzji Rady 95/408/WE (4) przy wprowadzaniu zmian do listy w przyszłości.
(2)

Francja, Niemcy, Włochy i Hiszpania przedłożyły uzasadnienia w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do VHS i IHN dla niektórych stref na swoich terytoriach. Przedłożona dokumentacja dowodzi, że przedmiotowe strefy spełniają wymogi art. 5 dyrektywy 91/67/EWG. W związku z powyższym kwalifikują się one do uzyskania statusu strefy zatwierdzonej i powinny być dodane do wykazu stref zatwierdzonych.
AT

Veterinary and Agrochemical Research Centre CODA-CERVA-VAR Uccle

BE

DK

Dania

Danish Institute for Food and Veterinary Research, Department of Virology, Lindholm
(1)

Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w załączniku II do decyzji Komisji 93/195/EWG (2) ponowny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym jest ograniczony do koni przebywających przez okres krótszy niż 30 dni w jednym z państw trzecich umieszczonych w tej samej grupie w załączniku I do tej decyzji.
(4)

Wprowadzanie do obrotu skór powinno spełniać wymagania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (2) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 878/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustalającego środki przejściowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 dla niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego sklasyfikowanych jako surowce kategorii 1 i 2 i przeznaczonych do celów technicznych (3). Ponieważ zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do mleka i produktów mlecznych nie mają zastosowania żadne ograniczenia, mleko i produkty mleczne powinny także zostać wyłączone z zakazu wprowadzania do obrotu.
(1)

Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2)

Artykuł 3 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości stanowi: „1. Sędziowie są mianowani przez Radę, stanowiącą zgodnie z art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA, po konsultacji z komitetem przewidzianym w niniejszym artykule. Przy mianowaniu sędziów, Rada zapewnia zrównoważony skład Sądu w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych. 2. Każda osoba posiadająca obywatelstwo Unii i spełniająca warunki przewidziane w art. 225a akapit czwarty Traktatu WE i art. 140b akapit czwarty Traktatu EWEA może przedstawić swoją kandydaturę. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na zalecenie Trybunału Sprawiedliwości, określa warunki i zasady dotyczące przedstawiania i rozpatrywania kandydatur. 3. Tworzy się komitet składający się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz prawników o uznanej kompetencji. O mianowaniu członków komitetu oraz zasadach jego działania decyduje Rada stanowiąca większością kwalifikowaną na zalecenie prezesa Trybunału Sprawiedliwości. 4. Komitet wydaje opinię, czy kandydat jest odpowiedni do pełnienia funkcji sędziego Sądu do spraw Służby Publicznej. Komitet dołącza do tej opinii listę kandydatów o najbardziej odpowiednim doświadczeniu na najwyższym poziomie. Lista taka powinna zawierać co najmniej dwukrotnie większą liczbę kandydatów od liczby sędziów, którzy mają być mianowani przez Radę.”
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 193/29

DECYZJA RADY

z dnia 24 czerwca 2005 r.

w sprawie mianowania dwóch niemieckich członków oraz dwóch niemieckich zastępców członków Komitetu Regionów

(2005/570/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,

uwzględniając wniosek rządu Niemiec,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE (1) dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r.

(2) W związku z wygaśnięciem mandatów pana Stanislawa TILLICHA i pani Ulrike RODUST zwolniły się dwa stanowiska członków Komitetu Regionów oraz w związku z wygaśnięciem mandatów pana Volkera SCHIMPFFA i pani Heide SIMONIS zwolniły się dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym mianuje się następujące osoby członkami lub zastępcami członków Komitetu Regionów na okres pozostały do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.:

a) na stanowisko członka: pan Uwe DÖRING Minister für Justiz, Arbeit und Europa des Landes Schleswig-Holstein na miejsce pani Ulrike RODUST; pan Hermann WINKLER Sächsischer Staatsminister und Chef der Staatskanzlei, Mitglied des Sächsischen Landtages na miejsce pana Stanislawa TILLICHA;

b) na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów: pan Peter Harry CARSTENSEN Ministerpräsident des Landes Schleswig-Holstein na miejsce pani Heide SIMONIS; pan Georg MILBRADT Ministerpräsident des Freistaates Sachsen, Mitglied des Sächsischen Landtages na miejsce pana Volkera SCHIMPFFA.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Luksemburgu, dnia 24 czerwca 2005 r. W imieniu Rady L. LUX Przewodniczący

(1) Dz.U. L 24 z 26.1.2002, str. 38.
(1)

Załącznik XIV, rozdział 5, sekcja B, lit. a) do Aktu Przystąpienia z 2003 r. stanowi, że wymagania strukturalne ustanowione w załączniku I do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa (2) oraz załączniki A i B do dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na wewnątrzwspólnotowy rynek produktów pochodzenia zwierzęcego (3) nie mają zastosowania do zakładów w Słowacji wymienionych w Dodatku (4) do załącznika XIV do Aktu Przystąpienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r. z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków.
2.

Wydatki związane ze zniszczeniem tusz i/lub jaj: a) utylizacja: zakup usług lub wynajem pojazdu do transportu tusz i/lub jaj do zakładu utylizacji, przetworzenie tusz i/lub jaj w zakładzie utylizacji, materiały eksploatacyjne i specjalny sprzęt używany do niszczenia jaj i niszczenia mączek; b) zakopanie: pracownicy zatrudnieni specjalnie w tym celu, zakup usług lub wynajem pojazdu do transportu i zakopania tusz i/lub jaj oraz środki użyte do dezynfekcji gospodarstwa; c) spalanie, w razie potrzeby na miejscu: pracownicy zatrudnieni specjalnie w tym celu, materiały eksploatacyjne lub inne użyte materiały, zakup usług lub wynajem pojazdu do transportu tusz i/lub jaj oraz środki użyte do dezynfekcji gospodarstwa.
(1)

Decyzja 2000/258/WE wyznaczyła laboratorium Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments de Nancy (laboratorium AFSSA, Nancy – Francja) jako instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie. Decyzja ta przewiduje również, że laboratorium AFSSA z Nancy przekaże Komisji wykaz laboratoriów wspólnotowych, które należy upoważnić do przeprowadzania testów serologicznych. Zatem laboratorium AFSSA z Nancy stosuje ustanowioną procedurę testów biegłości w celu oceny laboratoriów pod kątem ich upoważnienia do przeprowadzania testów serologicznych.