ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

By zapewnić płynne przejście do przewidzianego w art. 10 dyrektywy (UE) 2017/2397 systemu uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie, należy przewidzieć środki przejściowe, które zapewnią czas niezbędny do umożliwienia państwom trzecim dostosowania ich wymogów do wymogów określonych w tej dyrektywie, a także do umożliwienia Komisji dokonania oceny ich systemów uzyskiwania świadectw oraz, w stosownych przypadkach, przyjęcia aktu wykonawczego na podstawie art. 10 ust. 5 tej dyrektywy. Środki te zapewniłyby również pewność prawa osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym działającym w sektorze żeglugi śródlądowej. W związku z tym stosowne jest, by data graniczna dla wydanych przez państwa trzecie dokumentów, które objęte są zakresem tych środków przejściowych, przypadała dwa lata po terminie transpozycji tej dyrektywy.
DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2021/1206

z dnia 30 kwietnia 2021 r.

zmieniająca załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE w sprawie wyposażenia morskiego w odniesieniu do mającej zastosowanie normy dla laboratoriów wykorzystywanych przez jednostki oceniające zgodność w zakresie wyposażenia morskiego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającą dyrektywę Rady 96/98/WE (1), w szczególności jej art. 36,

a także mając na uwadze, co następuje:

Dyrektywa 2014/90/UE zawiera wymóg, aby jednostki oceniające zgodność spełniały wymogi określone w załączniku III, by stać się jednostkami notyfikowanymi.

Jednostki oceniające zgodność mają zapewniać, aby laboratoria badawcze wykorzystywane do celów oceny zgodności spełniały wymogi normy EN ISO/IEC 17025.

Należy zatem odpowiednio zmienić odniesienie do normy EN ISO/IEC 17025 w dyrektywie 2014/90/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W pkt 19 załącznika III do dyrektywy 2014/90/UE odniesienie do normy „EN ISO/IEC 17025:2005” zastępuje się odniesieniem do normy „EN ISO/IEC 17025:2017”.
(1)

Zgodnie z art. 62 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (2) Komisja ma dokonać przeglądu przyjętych przez Unię aktów prawnych – innych niż ta dyrektywa – regulujących przetwarzanie danych osobowych przez właściwe organy do celów określonych w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy. Celem tego przeglądu jest ocena konieczności dostosowania tych aktów prawnych do tej dyrektywy i w razie potrzeby przedstawienie niezbędnych propozycji ich zmiany w celu zapewnienia spójnego podejścia do ochrony danych osobowych wchodzących w zakres zastosowania tej dyrektywy. Przegląd ten doprowadził do uznania decyzji ramowej Rady 2002/465/WSiSW (3) za jeden z aktów prawnych, które mają zostać zmienione.
(6)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie utrzymanie skutecznych narzędzi do zwalczania oszustw, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na skutki działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
2)

art. 3 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 3 1. Państwa członkowskie wprowadzają środki niezbędne do zapewnienia, aby przedsiębiorstwa mające siedzibę na ich terytorium mogły użytkować najmowane pojazdy do celów transportu drogowego towarów na tych samych warunkach co pojazdy będące własnością tych przedsiębiorstw, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w art. 2. 2. W przypadku gdy najmowany pojazd został zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym dane przedsiębiorstwo transportu drogowego ma siedzibę, może: a) ograniczyć czas użytkowania najmowanego pojazdu na swoim terytorium, pod warunkiem że pozwala ono na korzystanie z najmowanego pojazdu przez to samo przedsiębiorstwo transportu drogowego przez co najmniej dwa kolejne miesiące w danym roku kalendarzowym; w tym przypadku dane państwo członkowskie może wymagać, aby czas trwania umowy najmu nie przekraczał terminu ustalonego przez to państwo członkowskie; b) wprowadzić wymóg, aby najmowany pojazd był rejestrowany zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi rejestracji po okresie nie krótszym niż 30 dni; w takim przypadku dane państwo członkowskie może wymagać, aby czas trwania umowy najmu nie przekraczał okresu dopuszczenia do ruchu poprzedzającego wymóg rejestracji; c) ograniczyć liczbę najmowanych pojazdów, które mogą być użytkowane przez dane przedsiębiorstwo, pod warunkiem że minimalna dozwolona liczba pojazdów wynosi co najmniej 25 % floty pojazdów ciężarowych, którymi dysponuje przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego użytkowanie najmowanego pojazdu albo w dniu rozpoczęcia przez przedsiębiorstwo użytkowania najmowanego pojazdu, zgodnie z ustaleniami danego państwa członkowskiego. Jednakże w przypadku gdy cała flota przedsiębiorstwa to więcej niż jeden, lecz mniej niż cztery pojazdy, przedsiębiorstwu temu wolno użytkować co najmniej jeden taki pojazd; minimalna liczba określona zgodnie z niniejszym punktem odnosi się do floty pojazdów ciężarowych, którymi dysponuje przedsiębiorstwo, której liczebność ustalono na podstawie pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego; d) ograniczyć korzystanie z takich pojazdów na potrzeby działalności transportowej na własny rachunek.”;
10)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 126c 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 126a, do dnia 31 grudnia 2024 r., w przypadku braku pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub oczekiwania na rozpatrzenie wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu właściwe organy Cypru i Malty mogą zezwalać, z powodów uzasadnionych względami ochrony zdrowia publicznego, na wprowadzenie do obrotu na ich rynku krajowym produktu leczniczego dopuszczonego do obrotu w częściach Zjednoczonego Królestwa innych niż Irlandia Północna. Właściwe organy Cypru i Malty mogą również utrzymywać w mocy lub – do dnia 31 grudnia 2024 r. – przedłużać pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, które zostały wydane na podstawie art. 126a przed dniem 20 kwietnia 2022 r., w których zezwalają na wprowadzenie do obrotu na ich rynku krajowym produktu leczniczego dopuszczonego do obrotu w częściach Zjednoczonego Królestwa innych niż Irlandia Północna. Pozwolenia, które zostały wydane, przedłużone lub utrzymane w mocy na podstawie akapitu pierwszego lub drugiego, tracą ważność po dniu 31 grudnia 2026 r. 2. Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 2 właściwe organy Malty i Cypru mogą wydawać pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, posiadaczom pozwolenia na dopuszczenie do obrotu prowadzącym działalność gospodarczą w częściach Zjednoczonego Królestwa innych niż Irlandia Północna. 3. W przypadku gdy właściwe organy Cypru lub Malty wydają lub przedłużają pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, o którym mowa w ust. 1, zapewniają zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy. 4. Przed wydaniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z ust. 1 właściwe organy Cypru lub Malty: a) powiadamiają posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w częściach Zjednoczonego Królestwa innych niż Irlandia Północna o propozycji przyznania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub przedłużenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na podstawie niniejszego artykułu w odniesieniu do danego produktu leczniczego; b) mogą zwrócić się do właściwego organu w Zjednoczonym Królestwie o przekazanie odpowiednich informacji dotyczących pozwolenia na dopuszczenie do obrotu danego produktu leczniczego.”;
(11)

Inne państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania stawek obniżonych nie niższych niż 12 % do dostaw towarów i świadczenia usług niewymienionych w załączniku III do dyrektywy 2006/112/WE oraz stawek obniżonych niższych niż 5 % i zwolnienia z prawem do odliczenia VAT naliczonego w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług ujętych w punktach załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE innych niż pkt 1–6 i pkt 10c, o ile stawki te są zgodne ze strukturą stawek VAT przewidzianą w niniejszej dyrektywie oraz z odpowiednimi warunkami obowiązującymi w państwach członkowskich stosujących stawki obniżone lub zwolnienia z prawem do odliczenia VAT naliczonego w dniu 1 stycznia 2021 r. Dotyczyć to powinno państw członkowskich, które obecnie stosują stawki obniżone i zwolnienia z prawem do odliczenia VAT naliczonego i chciałyby stosować stawki obniżone nie niższe niż 12 % do dostaw towarów i świadczenia usług niewymienionych w załączniku III do dyrektywy 2006/112/WE, stawki obniżone niższe niż 5 % lub zwolnienia z prawem do odliczenia VAT naliczonego w odniesieniu do innych dostaw towarów i świadczenia innych usług niż te, które obecnie stosują.
dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Zwolnienie przewidziane w ust. 1 ma również zastosowanie do wyrobów akcyzowych dostarczanych przez sklepy wolnocłowe znajdujące się we francuskim terminalu Eurotunelu w Coquelles pasażerom posiadającym dokumenty podróżne ważne na podróż do Zjednoczonego Królestwa przez stałe połączenie przez kanał La Manche.”;
6)

w art. 5 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie: „2. Jeżeli z przyczyn technicznych niemożliwe jest zastąpienie czynnika rakotwórczego, mutagenu lub substancji reprotoksycznej substancją, mieszaniną lub procesem, które podczas użytkowania są bezpieczne lub są mniej niebezpieczne dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracownika, pracodawca zapewnia, by czynnik rakotwórczy, mutagen lub substancja reprotoksyczna, w miarę istnienia technicznych możliwości, były wytwarzane i używane w systemie zamkniętym. 3. Jeżeli z przyczyn technicznych nie jest możliwe zastosowanie systemu zamkniętego, pracodawca zapewnia, aby narażenie pracowników na działanie czynnika rakotwórczego, mutagenu lub substancji reprotoksycznej zostało zmniejszone do tak niskiego poziomu, na jaki pozwalają możliwości techniczne. 3a. Jeżeli z przyczyn technicznych niemożliwe jest używanie lub wytwarzanie progowej substancji reprotoksycznej w systemie zamkniętym, pracodawca zapewnia, aby zagrożenie związane z narażeniem pracowników na działanie tej progowej substancji reprotoksycznej było ograniczone do minimum. 3b. Wobec substancji reprotoksycznych innych niż nieprogowe substancje reprotoksyczne i progowe substancje reprotoksyczne pracodawca stosuje ust. 3a niniejszego artykułu. W takim przypadku dokonując oceny zagrożeń, o której mowa w art. 3, pracodawca należycie uwzględnia możliwość, że dla takiej substancji reprotoksycznej nie istnieje bezpieczny poziom narażenia zdrowia pracownika, i wprowadza odpowiednie środki w tym zakresie. 4. Narażenie nie może przekraczać wartości dopuszczalnej czynnika rakotwórczego, mutagenu lub substancji reprotoksycznej określonej w załączniku III.”; b) w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany: (i) wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie: „5. Wszędzie tam, gdzie używany jest czynnik rakotwórczy, mutagen lub substancja reprotoksyczna, pracodawca stosuje następujące środki:”; (ii) lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) ograniczenie ilości czynnika rakotwórczego, mutagenu lub substancji reprotoksycznej w miejscu pracy;”; (iii) lit. c), d) i e) otrzymują brzmienie: „c) zaprojektowanie takich procesów pracy i środków kontroli technicznej, by uniknąć powstawania czynników rakotwórczych, mutagenów lub substancji reprotoksycznych w miejscu pracy lub ograniczyć ich powstawanie do minimum; d) pozbywanie się czynników rakotwórczych, mutagenów lub substancji reprotoksycznych w miejscu ich powstawania, do miejscowego wyciągu lub do ogólnego systemu wentylacji w należyty sposób i zgodnie z wymogami ochrony zdrowia publicznego i środowiska; e) wykorzystanie istniejących stosownych procedur pomiaru czynników rakotwórczych, mutagenów lub substancji reprotoksycznych, szczególnie w celu wczesnego wykrywania nadmiernego zagrożenia powstałego w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia lub wypadku;”; (iv) lit. j) otrzymuje brzmienie: „j) odgraniczenie miejsc zagrożonych i zastosowanie odpowiednich znaków ostrzegawczych, włącznie ze znakami „zakaz palenia” w miejscach, w których pracownicy są lub mogą być narażeni na działanie czynników rakotwórczych, mutagenów lub substancji reprotoksycznych;”;
(7)

W ocenie wniosku o przedłużenie, w której uwzględniono dostępność substytutów oraz społeczno-ekonomiczny wpływ zastąpienia, stwierdzono, że zastąpienie lub wyeliminowanie rtęci w przedmiotowych zastosowaniach jest naukowo i technicznie wykonalne w odniesieniu do części pozycji 4b)-I, a także do pozycji 4b)-II i 4b)-III w załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE. W ocenie stwierdzono jednak, że wyłączenie należy przedłużyć w odniesieniu do części pozycji 4b)-I, która dotyczy lamp o podwyższonym wskaźniku oddawania barw powyżej 80 i o mocy równej 105 W lub mniejszej, oraz że chociaż stosowanie rtęci jest nadal konieczne, to jej zawartość może zostać dodatkowo obniżona. Ocena obejmowała konsultacje z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 5 ust. 7 dyrektywy 2011/65/UE. Uwagi otrzymane w ramach tych konsultacji zostały podane do wiadomości publicznej na specjalnej stronie internetowej.
(10)

Należy zatem zezwolić na przedłużenie ważności wyłączenia na maksymalny okres pięciu lat, zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2011/65/UE, w odniesieniu do lamp CFL do celów specjalnych przeznaczonych do emitowania światła w widmie ultrafioletowym, ponieważ obecnie nie są dostępne niezawodne alternatywy. W przypadku wszystkich innych rodzajów lamp CFL należących do kategorii lamp CFL do celów specjalnych wyłączenie należy przedłużyć o trzy lata, aby umożliwić branży przygotowanie szczegółowych informacji uzasadniających dalsze stosowanie tego wyłączenia w odniesieniu do określonych kategorii lamp, zgodnie z celem dyrektywy, zgodnie z którym wyłączenia powinny mieć ograniczony zasięg i czas trwania. Biorąc pod uwagę wyniki trwających prac nad znalezieniem niezawodnego substytutu, jest mało prawdopodobne, aby czas obowiązywania wyłączenia miał negatywny wpływ na innowacyjność.
(1)

Zgodnie z art. 62 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (2) Komisja ma dokonać przeglądu przyjętych przez Unię aktów prawnych – innych niż ta dyrektywa – regulujących przetwarzanie danych osobowych przez właściwe organy do celów określonych w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy. Celem tego przeglądu jest ocena konieczności dostosowania tych aktów prawnych do tej dyrektywy i w razie potrzeby przedstawienie niezbędnych propozycji ich zmiany w celu zapewnienia spójnego podejścia do ochrony danych osobowych wchodzących w zakres stosowania tej dyrektywy. Przegląd ten doprowadził do uznania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE (3) za jeden z aktów prawnych, które mają zostać zmienione.
(40)

Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby ich właściwe organy dysponowały pewnymi szczególnymi uprawnieniami umożliwiającymi im prawidłowe stosowanie i egzekwowanie przepisów niniejszej dyrektywy względem podmiotów krytycznych, jeżeli zgodnie z niniejszą dyrektywą podmioty te podlegają ich jurysdykcji. Uprawnienia te powinny obejmować w szczególności uprawnienie do prowadzenia inspekcji i audytów, uprawnienie do sprawowania nadzoru, uprawnienie do zobowiązania podmiotów krytycznych do przekazywania informacji i dowodów związanych ze środkami, które wdrożyły, aby wywiązać się ze swoich obowiązków, oraz w stosownych przypadkach uprawnienie do wydawania nakazów usunięcia skutków stwierdzonych naruszeń. Wydając takie nakazy, państwa członkowskie nie powinny wymagać środków wykraczających poza środki niezbędne i proporcjonalne do zapewnienia przestrzegania przepisów przez dane podmioty krytyczne, biorąc pod uwagę w szczególności powagę naruszenia oraz zdolność gospodarczą odnośnego podmiotu krytycznego. Mówiąc ogólniej, uprawnieniom tym powinny towarzyszyć odpowiednie i skuteczne zabezpieczenia przewidziane prawem krajowym i zgodne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej. Dokonując oceny wypełniania przez podmiot krytyczny obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, właściwe organy na podstawie niniejszej dyrektywy powinny mieć możliwość zwrócenia się do właściwych organów na podstawie dyrektywy (UE) 2022/2555, by te ostatnie skorzystały ze swoich uprawnień w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów w odniesieniu do podmiotu na podstawie tej dyrektywy, który to podmiot został również zidentyfikowany jako podmiot krytyczny na podstawie niniejszej dyrektywy. W tym celu właściwe organy na podstawie niniejszej dyrektywy oraz właściwe organy na podstawie dyrektywy (UE) 2022/2555 powinny współpracować i wymieniać informacje.
Usługi chmurowe powinny obejmować usługi cyfrowe umożliwiające administrowanie na żądanie skalowalnym i elastycznym zbiorem rozproszonych zasobów obliczeniowych do wspólnego wykorzystywania oraz szeroki dostęp zdalny do tego zbioru, w tym gdy takie zasoby są rozmieszczone w kilku lokalizacjach. Zasoby obliczeniowe obejmują zasoby takie jak sieci, serwery lub inna infrastruktura, systemy operacyjne, oprogramowanie, pamięć masowa, aplikacje i usługi. Do modeli usług chmurowych należą m.in. infrastruktura jako usługa (IaaS), platforma jako usługa (PaaS), oprogramowanie jako usługa (SaaS) oraz sieć jako usługa (NaaS). Modele rozmieszczenia usług chmurowych powinny obejmować chmury prywatne, zbiorowe, publiczne i hybrydowe. Modele usług chmurowych i modele rozmieszczenia oznaczają to samo co usługi i modele ich realizacji zdefiniowane w normie ISO/IEC 17788:2014. Zdolność użytkowników usług chmurowych do jednostronnego zapewnienia sobie możliwości obliczeniowych, takich jak czas serwera lub magazyn sieciowy, bez żadnej interakcji z udziałem człowieka ze strony dostawcy usług chmurowych można określić jako administrowanie na żądanie.

Terminu „szeroki dostęp zdalny” używa się do opisu sytuacji, gdy zasoby chmurowe są udostępniane przez sieć, a dostęp do nich jest możliwy za pośrednictwem mechanizmów sprzyjających wykorzystywaniu różnorodnych platform typu thin client lub thick client, w tym telefonów komórkowych, tabletów, laptopów oraz stacji roboczych. Termin „skalowalne” odnosi się do zasobów komputerowych, które są elastycznie przydzielane przez dostawcę usługi niezależnie od położenia geograficznego zasobów w reakcji na fluktuacje zapotrzebowania. Terminu „elastyczny zbiór” używa się do opisu zasobów obliczeniowych, które są dostarczane i uwalniane według zapotrzebowania, aby szybko zwiększać i zmniejszać dostępne zasoby w zależności od obciążenia. Terminu „wspólnie wykorzystywane” używa się do opisu zasobów obliczeniowych udostępnianych wielu użytkownikom, którzy dzielą wspólny dostęp do usługi, jednak przetwarzanie odbywa się oddzielnie dla każdego z użytkowników, choć usługa jest świadczona z tego samego sprzętu elektronicznego. Terminu „rozproszone” używa się do opisu zasobów obliczeniowych zlokalizowanych na różnych komputerach lub urządzeniach połączonych w sieć, które komunikują się ze sobą i koordynują swoją pracę przez przekazywanie komunikatów.
11.

miejsce zarezerwowane na ewentualny wpis państwa członkowskiego wydającego kartę kwalifikacji kierowcy, zawierający zasadnicze informacje administracyjne lub szczegółowe informacje odnoszące się do bezpieczeństwa drogowego (nieobowiązkowo). Jeżeli szczegółowe informacje nawiązują do pozycji określonej w niniejszym załączniku, muszą one zostać poprzedzone odpowiadającym im numerem pozycji;
(52)

Podczas gdy niektóre państwa członkowskie podjęły działania regulacyjne lub zachęcały do samoregulacji, osiągając różne wyniki, większość państw członkowskich nie podjęła działań ani nie wykazała chęci do działania w sposób, który doprowadziłby do wystarczającej poprawy. Zgodnie z przewidywaniami opartymi na kompleksowej analizie wszystkich dostępnych informacji dotyczących przeszłych i obecnych tendencji i zamiarów państwa członkowskie, działając samodzielnie, nie osiągną w przewidywalnej przyszłości zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn wśród dyrektorów w całej Unii, zgodnej z celami określonymi w niniejszej dyrektywie. Brak działań w tym obszarze spowalnia realizację dążenia do równości płci w miejscu pracy w bardziej ogólnym ujęciu, w tym jeśli chodzi o zniwelowanie luki płacowej między kobietami a mężczyznami, co po części jest wynikiem segregacji pionowej. W świetle tych okoliczności oraz uwzględniając pogłębiające się różnice między państwami członkowskimi pod względem reprezentacji kobiet i mężczyzn w organach spółek, równowaga płci w organach spółek w całej Unii może ulec poprawie dzięki wspólnemu podejściu, a potencjał w zakresie równości płci, konkurencyjności oraz wzrostu można zrealizować w lepszy sposób za pomocą skoordynowanych działań na poziomie Unii zamiast inicjatyw krajowych o różnym zakresie, zasięgu oraz skuteczności. Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie osiągnięcie bardziej zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn wśród dyrektorów spółek giełdowych poprzez ustanowienie skutecznych środków, których celem jest przyspieszenie postępów w osiąganiu równowagi płci, przy jednoczesnym pozostawieniu spółkom giełdowym wystarczającego czasu na wprowadzenie niezbędnych w tym celu rozwiązań, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa ogranicza się do ustalenia wspólnych celów i zasad i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Państwom członkowskim pozostawia się wystarczającą swobodę określenia, w jaki sposób cele określone w niniejszej dyrektywie można najlepiej osiągnąć, mając na uwadze uwarunkowania krajowe, w szczególności zasady i praktyki w zakresie rekrutacji do organów spółek. Niniejsza dyrektywa nie ingeruje w możliwość powoływania przez spółki giełdowe najbardziej wykwalifikowanych dyrektorów oraz zapewnia elastyczne ramy i przewiduje wystarczająco długi okres dostosowawczy.
(6)

W wytycznej 5 zawartej w załączniku do decyzji Rady (UE) 2020/1512 (5) państwa członkowskie dysponujące krajowymi mechanizmami ustalania ustawowych wynagrodzeń minimalnych wezwano do zapewnienia skutecznego zaangażowania partnerów społecznych w ustalanie wynagrodzeń, co ma zapewnić sprawiedliwe wynagrodzenia umożliwiające godny poziom życia, a przy tym do zwracania szczególnej uwagi na grupy o niższych i średnich dochodach z myślą o pozytywnej konwergencji. W wytycznej wezwano też państwa członkowskie do promowania dialogu społecznego i rokowań zbiorowych z myślą o ustalaniu wynagrodzeń. Państwa członkowskie i partnerów społecznych wezwano ponadto do zapewnienia, by wszyscy pracownicy otrzymywali odpowiednie i sprawiedliwe wynagrodzenie wynikające z układów zbiorowych lub z odpowiednich ustawowych wynagrodzeń minimalnych, z uwzględnieniem ich wpływu na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych. W komunikacie Komisji z dnia 17 września 2020 r. zatytułowanym „Roczna strategia zrównoważonego wzrostu gospodarczego na rok 2021” stwierdzono, że państwa członkowskie powinny przyjąć środki służące zapewnieniu sprawiedliwych warunków pracy. Ponadto w komunikacie Komisji z dnia 17 grudnia 2019 r. zatytułowanym „Roczna strategia zrównoważonego wzrostu gospodarczego na 2020 r.” przypomniano, że w kontekście coraz większych podziałów społecznych ważne jest zapewnienie, by każdy pracownik otrzymywał godziwe wynagrodzenie. W stosunku do niektórych państw członkowskich wydano również zalecenia dla poszczególnych krajów dotyczące wynagrodzeń minimalnych w celu usprawnienia ustalania i aktualizowania wynagrodzeń minimalnych.