Dyrektywa Komisji

z dnia 18 kwietnia 1979 r.

dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep

(79/490/EWG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 78/547/EWG [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 13,

uwzględniając dyrektywę Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącą się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

w świetle zdobytego doświadczenia oraz najnowszych osiągnięć jest obecnie możliwe wprowadzenie bardziej rygorystycznych wymogów i większe zbliżenie ich do rzeczywistych warunków badań;

urządzenia zabezpieczające tylną część pojazdu są już dostępne zarówno oddzielnie, jak też łącznie z pojazdem; w związku z możliwością sprawdzenia ich przed zamontowaniem w pojeździe ich swobodny przepływ może być ułatwiony dzięki wprowadzeniu homologacji EWG dotyczącej takich urządzeń, które w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, uznawane są za oddzielne zespoły techniczne;

przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Pojazdów Silnikowych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 70/221/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1) Artykuły 2 i 2a otrzymują brzmienie:

"Artykuł 2

1. Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa, nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym zbiorników ciekłego paliwa.

2. Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń, nie może odmówić udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym tylnych zabezpieczeń lub, jeśli pojazd ma zamontowane urządzenie zabezpieczające, któremu udzielono homologacji jako zespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, oraz zainstalowano je zgodnie z wymogami ppkt II.5 Załącznika.

3. Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji EWG lub krajowej homologacji dla urządzenia tylnego zabezpieczenia, jeśli takie urządzenie, uznawane za zespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, spełnia odpowiednie wymogi określone w Załączniku.

Artykuł 2a

1. Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa, nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji oraz dopuszczania do ruchu pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczące zbiorników ciekłego paliwa.

2. Żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń, nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestracji oraz dopuszczania do ruchu pojazdu spełniającego wymogi określone w Załączniku dotyczącym tylnych zabezpieczeń lub, jeśli ma zamontowane takie urządzenie tylnego zabezpieczenia, któremu udzielono homologacji jako zespołowi technicznemu w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, oraz zainstalowano je zgodnie z wymogami ppkt II.5 Załącznika.

3. Żadne Państwo Członkowskie nie może zakazać wprowadzenia do obrotu jakiegokolwiek urządzenia tylnego zabezpieczenia, uznanego za zespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, jeśli odpowiada ono typowi, któremu udzielono homologacji w rozumieniu art. 2 ust. 3."

2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:

"Artykuł 2b

Państwo Członkowskie, które zajmuje się homologacją, podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, że jest powiadamiane o wszelkich zmianach części lub właściwości określonych w ppkt II.2.1 oraz II.2.2 Załącznika. Właściwe władze Państwa Członkowskiego określają, czy przeprowadza się nowe badania zmienionego typu oraz czy sporządza się nowe sprawozdanie. W przypadku gdy badania te wykazują, że wymogi niniejszej dyrektywy nie są przestrzegane, zmianie nie udziela się homologacji."

3) W Załączniku do dyrektywy Rady 70/221/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Od dnia 1 stycznia 1980 r. żadne Państwo Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do tylnych zabezpieczeń pojazdu, nie może:

- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu, udzielenia homologacji typu EWG lub wydania egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub

- zabronić dopuszczenia do ruchu pojazdu,

jeżeli części zapewniające tylne zabezpieczenie dla typu pojazdu lub pojazdów są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.

2. Z mocą od dnia 1 października 1980 r. Państwa Członkowskie:

- nie wydają już egzemplarza świadectwa przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret ostatnie dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącego się do typu pojazdu, którego części zapewniające zabezpieczenie tylnej część pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą,

- odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, którego części zapewniającej zabezpieczenie tylnej części pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.

3. Od dnia 1 października 1981 r. Państwa Członkowskie mogą zabronić dopuszczania do ruchu pojazdów, których części zapewniające zabezpieczenie tylnej części pojazdu nie są zgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, ostatnio zmienionej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Przed dniem 1 stycznia 1980 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 18 kwietnia 1979 r.

W imieniu Komisji

Étienne Davignon

Członek Komisji

[1] Dz.U. L 42 z 23.2.1970, str. 1.

[2] Dz.U. L 168 z 26.6.1978, str. 39.

[3] Dz.U. L 76 z 6.4.1970, str. 23 oraz Dz.U. L 65 z 15.3.1979, str. 42.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK

Punkt II otrzymuje brzmienie:

"II. TYLNE ZABEZPIECZENIE

II.1. Ogólne

Pojazdy objęte niniejszą dyrektywą projektuje się w taki sposób, aby zapewnić skuteczną ochronę ich tylnej części przed wjechaniem z tyłu przez pojazdy kategorii M1 i N1 [1].

II.2. Definicje

II.2.1. Typ pojazdu ze względu na tylne zabezpieczenie

Wyrazy "typ pojazdu ze względu na tylne zabezpieczenie" oznaczają pojazdy, które nie różnią się pod względem następujących właściwości podstawowych:

II.2.1.1. szerokości tylnej osi, konstrukcji, wymiarów, kształtu oraz materiałów tylnej części pojazdu na tyle, na ile spełniają one wymogi określone w ppkt II.5.1–II.5.4.5.5;

II.2.1.2. właściwości zawieszenia na tyle, na ile spełniają one wymogi określone w ppkt II.5.1–II.5.4.5.5;

II.2.2. Typ tylnego zabezpieczenia

Wyrazy "typ tylnego zabezpieczenia" oznaczają urządzenia, które nie różnią się pod względem następujących właściwości podstawowych:

II.2.2.1. kształtu;

II.2.2.2. wymiarów;

II.2.2.3. sposobu montażu;

II.2.2.4. materiałów.

II.3. Wniosek o udzielenie homologacji typu EWG

II.3.1. Wniosek o udzielenie homologacji typu EWG w odniesieniu do typu pojazdu.

II.3.1.1. Wniosek o udzielenie homologacji typu EWG pojazdu w odniesieniu do tylnego zabezpieczenia wnosi producent pojazdu lub jego upoważniony przedstawiciel.

II.3.1.2. Do wniosku dołącza się trzy egzemplarze niżej wymienionych dokumentów oraz następujące informacje:

II.3.1.2.1. Opis pojazdu z punktu widzenia kryteriów określonych w ppkt II.2.1, wraz z wymiarowymi rysunkami i fotografią lub zilustrowanym w inny sposób widokiem tylnej części pojazdu w rozłożeniu na części. Podaje się również numery i/lub symbole identyfikujące typ pojazdu;

II.3.1.2.2. Opis techniczny części zapewniających tylne zabezpieczenie wraz z dostatecznie szczegółową informacją.

II.3.1.2.3. Pojazd reprezentatywny dla typu, któremu ma być udzielona homologacja, dostarcza się do placówki technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzanie badań homologacyjnych.

II.3.2. Wniosek o udzielenie homologacji EWG w odniesieniu do urządzenia tylnego zabezpieczenia, uznawanego za zespół techniczny.

II.3.2.1. Wniosek o udzielenie homologacji EWG w odniesieniu do urządzenia tylnego zabezpieczenia, uznawanego za zespół techniczny w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG, wnosi producent pojazdu lub producent urządzenia tylnego zabezpieczenia, lub ich upoważnieni przedstawiciele.

II.3.2.2. W przypadku każdego typu urządzenia tylnego zabezpieczenia wnioskowi musi towarzyszyć:

II.3.2.2.1. Dokumentacja w trzech egzemplarzach zawierająca opis technicznych właściwości urządzenia;

II.3.2.2.2. Próbka typu urządzenia. Właściwe władze, jeśli uznają to za konieczne, mogą zażądać dostarczenia kolejnej próbki. Próbki są oznaczone w sposób wyraźny i trwały znakiem towarowym lub fabrycznym wnioskodawcy oraz oznaczeniem typu.

II.4. Homologacja typu EWG

II.4.1. Świadectwo homologacji typu EWG w odniesieniu do typu pojazdu sporządza się na podstawie niniejszego Załącznika według jednego z następujących wzorów:

II.4.1.1. W przypadku wniosku określonego w ppkt II.3.1 wzór przedstawiony w dodatku 1;

II.4.1.2. W przypadku wniosku określonego w ppkt II.3.2 wzór przedstawiony w dodatku 2.

II.5 Specyfikacje

II.5.1. Wszystkie pojazdy należy konstruować i/lub wyposażać w taki sposób, aby zapewnić skuteczną ochronę tylnej części pojazdu na całej jej szerokości przed wjechaniem z tyłu przez pojazdy kategorii M1 i N1 [2].

II.5.2. Każdy pojazd zaliczany do jednej z następujących kategorii: M1, M2, M3, N1, O1 lub O2 [3], uznaje się za spełniający warunki wymienione w ppkt II.5.1, jeśli odległość od podłoża całej tylnej części podwozia lub głównych części nadwozia pojazdu nie przekracza 55 cm.

Wymóg ten musi być spełniony na odcinku 45 cm, mierzonym od tylnej krawędzi pojazdu.

II.5.3. Każdy pojazd należący do jednej z następujących kategorii: N2, N3, O3 lub O4 [4], uznaje się za spełniający warunki wymienione w ppkt II.5.1, jeżeli:

- pojazd jest wyposażony w urządzenie tylnego zabezpieczenia zgodnie z przepisami ppkt. II.5.4,

- pojazd jest tak zaprojektowany i/lub wyposażony, że można uznać, iż ze względu na kształt i właściwości jego części składowe zastępują urządzenie tylnego zabezpieczenia. Części składowe, których połączona funkcja spełnia wymogi wymienione w ppkt II.5.4, uznaje się za tworzące urządzenie tylnego zabezpieczenia.

II.5.4. Urządzenie tylnego zabezpieczenia, zwane dalej "urządzeniem", składa się zasadniczo z części poprzecznych oraz części łącznikowych, połączonych z bocznymi częściami podwozia lub z takimi, które je zastępują.

Urządzenie musi posiadać następujące właściwości:

II.5.4.1. Musi być zamontowane w miejscu możliwie najbardziej zbliżonym do tylnej części pojazdu. Gdy pojazd nie jest obciążony [5], dolna krawędź urządzenia nie może w żadnym swoim punkcie znajdować się wyżej niż 55 cm od podłoża;

II.5.4.2. Szerokość urządzenia nie może w żadnym jego punkcie przekraczać szerokości tylnej osi, mierzonej na zewnętrznych punktach kół, wyłączając wybrzuszenia opon przy zbliżeniu do podłoża, nie może być też krótsze o więcej niż 10 cm z każdej strony. Gdy istnieje więcej niż jedna oś tylna, bierze się pod uwagę szerokość najszerszej z nich;

II.5.4.3. Wysokość przekroju belki poprzecznej nie może być mniejsza niż 10 cm. Boczne końce belki poprzecznej nie mogą być wygięte w kierunku tylnej części pojazdu lub mieć ostrych krawędzi zewnętrznych; warunki te uznaje się za spełnione, gdy boczne końce belki poprzecznej są na zewnątrz zaokrąglone i posiadają promień krzywizny nie mniejszy niż 2,5 mm;

II.5.4.4. Urządzenie może być zaprojektowane w taki sposób, aby jego pozycja w tylnej części pojazdu mogła być regulowana. W takim przypadku musi istnieć skuteczna metoda zabezpieczająca je w pozycji użytkowej tak, aby wykluczyć jakąkolwiek niezamierzoną zmianę pozycji. Operator musi mieć możliwość zmiany pozycji urządzenia przy zastosowaniu siły nieprzekraczającej 40 daN;

II.5.4.5. Urządzenie musi stawiać dostateczny opór siłom przyłożonym, równoległym do wzdłużnej osi pojazdu oraz być połączone, gdy znajduje się w pozycji użytkowej, z bocznymi częściami podwozia lub z takimi, które je zastępują.

Wymóg ten uznaje się za spełniony, gdy zostanie wykazane, że zarówno w trakcie, jak i po przyłożeniu siły odległość pozioma między tylną krawędzią urządzenia a tylną krawędzią pojazdu nie przekracza 40 cm w żadnym z punktów P1, P2 oraz P3. Podczas pomiaru tej odległości wyklucza się jakąkolwiek część pojazdu, która znajduje się wyżej niż 3 metry od podłoża, gdy pojazd nie jest obciążony;

II.5.4.5.1. Punkty P1 znajdują się 30 cm od wzdłużnych płaszczyzn, stycznych do zewnętrznych krańców kół osi tylnej; punkty P2, które znajdują się na linii łączącej punkty P1, są symetryczne do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu w odległości od każdego z nich od 70 do 100 cm włącznie, dokładna pozycja określana jest przez producenta. Wysokość ponad podłożem punktów P1 i P2 musi być określona przez producenta pojazdu w obrębie linii, które wiążą urządzenie w pozycji poziomej. Wysokość nie może jednak przekraczać 60 cm, gdy pojazd nie jest obciążony. P3 jest punktem środkowym linii prostej łączącej punkty P2;

II.5.4.5.2. Siła pozioma równa 12,5 % maksymalnej technicznie dozwolonej masy pojazdu, lecz nieprzekraczająca 2,5 x 104 N, musi być przyłożona kolejno do obydwu punktów P1 oraz do punktu P3;

II.5.4.5.3. Siła pozioma równa 50 % maksymalnej technicznie dozwolonej masy pojazdu, lecz nieprzekraczająca 10 x 104 N, musi być przyłożona kolejno do obydwu punktów P2;

II.5.4.5.4. Siły określone powyżej w ppkt II.5.4.5.2 oraz II.5.4.5.3 muszą być przykładane oddzielnie. Kolejność, w jakiej siły są przykładane, może zostać określona przez producenta;

II.5.4.5.5. W przypadku przeprowadzania próby praktycznej w celu sprawdzenia zgodności z wyżej wymienionymi wymogami muszą być spełnione następujące warunki:

II.5.4.5.5.1. Urządzenie musi być połączone z bocznymi częściami podwozia lub z takimi, które je zastępują;

II.5.4.5.5.2. Wyszczególnione siły muszą być przyłożone przez tarany odpowiednio połączone przegubowo (np. za pomocą przegubów uniwersalnych) i muszą być równoległe do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przechodząc przez powierzchnię nie wyższą niż 25 cm (dokładną wysokość musi określić producent) i nie szerszą niż 20 cm, z promieniami krzywizny krawędzi pionowych o wartości 5 ± 1 mm; środek powierzchni umieszcza się kolejno w punktach P1, P2 i P3.

II.5.5. W drodze odstępstwa od powyższych wymogów pojazdy następujących kategorii nie muszą być zgodne z wymogami niniejszego Załącznika w zakresie tylnego zabezpieczenia:

- ciągniki naczep;

- "podwieszane" przyczepy oraz inne podobne przyczepy przeznaczone do transportu drzewa lub innych bardzo długich przedmiotów;

- pojazdy, w przypadku których tylne zabezpieczenie byłoby niezgodne z ich użyciem."

[1] Kategorie klasyfikacji międzynarodowej ustanowione w uwadze b) załącznika I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.

[2] Kategorie klasyfikacji międzynarodowej ustanowione w uwadze b) załącznika I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.

[3] Kategorie klasyfikacji międzynarodowej ustanowione w uwadze b) załącznika I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.

[4] Kategorie klasyfikacji międzynarodowej ustanowione w uwadze b) załącznika I do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep.

[5] Według definicji zawartej w ppkt 2.6 załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG.

--------------------------------------------------