PROTOKÓŁ 4

DOTYCZĄCY DEFINICJI POJĘCIA »PRODUKTY POCHODZĄCE« I METOD WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ W ZAKRESIE STOSOWANIA POSTANOWIEŃ NINIEJSZEGO UKŁADU MIĘDZY WSPÓLNOTĄ I REPUBLIKĄ ALBANII

SPIS TREŚCI

TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1 Definicje

TYTUŁ II DÉFINITION DE LA NOTION DE »PRODUITS ORIGINAIRES«

Artykuł 2 Wymogi ogólne

Artykuł 3 Kumulacja we Wspólnocie

Artykuł 4 Kumulacja w Albanii

Artykuł 5 Produkty całkowicie uzyskane

Artykuł 6 Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu

Artykuł 7 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

Artykuł 8 Jednostka kwalifikacyjna

Artykuł 9 Akcesoria, części zapasowe i narzędzia

Artykuł 10 Zestawy

Artykuł 11 Elementy neutralne

TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE

Artykuł 12 Zasada terytorialności

Artykuł 13 Transport bezpośredni

Artykuł 14 Wystawy

TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 15 Zakaz zwrotu należności celnych lub zwolnienia z należności celnych

TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA

Artykuł 16 Wymogi ogólne

Artykuł 17 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1

Artykuł 18 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną

Artykuł 19 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1

Artykuł 20 Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio

Artykuł 21 Rozróżnienie księgowe

Artykuł 22 Warunki sporządzania deklaracji na fakturze

Artykuł 23 Upoważniony eksporter

Artykuł 24 Termin ważności dowodu pochodzenia

Artykuł 25 Przedkładanie dowodów pochodzenia

Artykuł 26 Przywóz partiami

Artykuł 27 Zwolnienie z dowodu pochodzenia

Artykuł 28 Dokumenty potwierdzające

Artykuł 29 Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających

Artykuł 30 Niezgodności i błędy formalne

Artykuł 31 Kwoty wyrażone w EUR

TYTUŁ VI UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

Artykuł 32 Wzajemna pomoc

Artykuł 33 Weryfikacja dowodów pochodzenia

Artykuł 34 Rozstrzyganie sporów

Artykuł 35 Sankcje

Artykuł 36 Strefy wolnocłowe

TYTUŁ VII CEUTA I MELILLA

Artykuł 37 Stosowanie protokołu

Artykuł 38 Warunki specjalne

TYTUŁ VIII PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 39 Zmiany w protokole

WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW

Załącznik I: Uwagi wprowadzające do wykazu w załączniku II

Załącznik II: Wykaz procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt mógł uzyskać status pochodzenia

Załącznik III: Wzory świadectwa przewozowego EUR.1 i wniosku o wydanie świadectwa przewozowego EUR.1

Załącznik IV: Tekst deklaracji na fakturze

Załącznik V: Produkty wyłączone z kumulacji, o której mowa w art. 3 i 4.

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Definicje

Na potrzeby niniejszego protokołu:

a) »wytwarzanie« oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia łącznie z montażem i operacjami szczególnymi;

b) »materiał« oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyte do wytworzenia produktu;

c) »produkt« oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;

d) »towary« oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

e) »wartość celna« oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 roku (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);

f) »cena ex-works« oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi we Wspólnocie lub w Albanii, który dokonuje ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów z wyjątkiem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;

g) »wartość materiałów« oznacza wartość celną użytych materiałów niepochodzących w czasie przywozu lub, jeśli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały we Wspólnocie lub w Albanii;

h) »wartość materiałów pochodzących« oznacza wartość takich materiałów, zgodnie z definicją zawartą w lit. g) stosowaną odpowiednio;

i) »wartość dodana« oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną użytych materiałów pochodzących z innych krajów, wymienionych w art. 3 i 4, lub – w przypadkach gdy wartość celna nie jest znana lub nie może być ustalona – o pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały we Wspólnocie lub w Albanii;

j) »działy« i »pozycje« oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze stanowiącej zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów, zwany w niniejszym protokole »zharmonizowanym systemem« lub »HS«;

k) określenie »klasyfikowany« odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału do poszczególnej pozycji;

l) »przesyłka« oznacza produkty, które są albo łącznie wysłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy albo objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy albo, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą;

m) »terytoria« obejmują wody terytorialne.

TYTUŁ II

DEFINICJA POJĘCIA »PRODUKTY POCHODZĄCE«

Artykuł 2

Wymogi ogólne

1. Na potrzeby wdrażania niniejszego układu następujące produkty uważa się za pochodzące ze Wspólnoty:

a) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie w rozumieniu art. 5 niniejszego protokołu;

b) produkty uzyskane we Wspólnocie zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie w rozumieniu art. 6 niniejszego protokołu;

2. Na potrzeby wdrażania niniejszego układu następujące produkty uważa się za pochodzące z Albanii:

a) produkty całkowicie uzyskane w Albanii w rozumieniu art. 5 niniejszego protokołu;

b) produkty uzyskane w Albanii zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w Albanii w rozumieniu art. 6 niniejszego protokołu.

Artykuł 3

Kumulacja we Wspólnocie

1. Bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 1, produkty uważa się za pochodzące ze Wspólnoty, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące z Albanii, ze Wspólnoty lub jakiegokolwiek innego kraju lub terytorium uczestniczącego w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej (1) lub materiały pochodzące z Turcji, do których ma zastosowanie decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. (2), pod warunkiem że produkty te zostały we Wspólnocie poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza operacje określone w art. 7. Nie jest konieczne, aby materiały takie zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetwarzaniu.

2. Gdy obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, otrzymany produkt uważa się za pochodzący ze Wspólnoty tylko wtedy, gdy wartość tam dodana przewyższa wartość wykorzystanych materiałów pochodzących z któregokolwiek innego kraju lub terytorium, o którym mowa w ust. 1. W przypadku gdy powyższe warunki nie są spełnione, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z kraju, który ma największy udział materiałów pochodzących, użytych w procesie produkcji we Wspólnocie.

3. Produkty pochodzące z krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1, które nie są poddawane obróbce lub przetwarzaniu we Wspólnocie, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywiezienia ich do jednego z tych krajów lub terytoriów.

4. Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

a) pomiędzy krajami lub terytoriami ubiegającymi się o uzyskanie statusu pochodzenia a krajem przeznaczenia ma zastosowanie preferencyjna umowa handlowa zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);

b) materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole; oraz

c) powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymagań niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w Albanii zgodnie z jej własnymi procedurami.

Kumulację przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C).

Wspólnota, poprzez Komisję Wspólnot Europejskich, informuje Albanię o szczegółach umów oraz o odpowiednich regułach pochodzenia, które mają zastosowanie do innych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1.

Z zakresu kumulacji przewidzianej w niniejszym artykule wyłącza się produkty wymienione w załączniku V.

Artykuł 4

Kumulacja w Albanii

1. Bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 2, produkty uważa się za pochodzące z Albanii, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące ze Wspólnoty, z Albanii lub jakiegokolwiek innego kraju lub terytorium uczestniczącego w procesie stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej (3) lub materiały pochodzące z Turcji, do których ma zastosowanie decyzja nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE-Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. (4), pod warunkiem że produkty te zostały w Albanii poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza operacje określone w art. 7. Nie jest konieczne, aby materiały takie zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetwarzaniu.

2. Gdy obróbka lub przetworzenie dokonane w Albanii nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z Albanii tylko wtedy, gdy wartość tam dodana przewyższa wartość wykorzystanych materiałów pochodzących z któregokolwiek innego kraju lub terytorium, o którym mowa w ust. 1. W przypadku gdy powyższe warunki nie są spełnione, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z kraju, który ma największy udział materiałów pochodzących, użytych w procesie produkcji w Albanii.

3. Produkty pochodzące z krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1, które nie są poddawane obróbce lub przetwarzaniu w Albanii, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywiezienia ich do jednego z tych krajów lub terytoriów.

4. Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

a) pomiędzy krajami lub terytoriami ubiegającymi się o uzyskanie statusu pochodzenia a krajem przeznaczenia ma zastosowanie preferencyjna umowa handlowa zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);

b) materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole; oraz

c) powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymagań niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w Albanii zgodnie z jej własnymi procedurami.

Kumulację przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C).

Albania, poprzez Komisję Wspólnot Europejskich, informuje Wspólnotę o szczegółach umów, w tym o datach ich wejścia w życie, oraz o odpowiednich regułach pochodzenia, które mają zastosowanie do innych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1.

Z zakresu kumulacji przewidzianej w niniejszym artykule wyłącza się produkty wymienione w załączniku V.

Artykuł 5

Produkty całkowicie uzyskane

1. Następujące produkty są uważane za całkowicie uzyskane we Wspólnocie lub w Albanii:

a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi Wspólnoty lub Albanii przez ich statki;

g) produkty wytworzone na pokładzie ich statków przetwórni wyłącznie z produktów określonych w lit. f);

h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z dna morskiego lub podglebia poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do eksploatacji tego dna lub podglebia;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)–j).

2. Określenia »ich statki« i »ich statki przetwórnie« użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków przetwórni:

a) które są zarejestrowane lub odnotowane w jednym z państw członkowskich Wspólnoty lub w Albanii;

b) które pływają pod banderą państwa członkowskiego Wspólnoty lub pod banderą Albanii;

c) które są przynajmniej w 50 % własnością obywateli państw członkowskich Wspólnoty lub Albanii lub spółki z siedzibą zarządu w jednym z tych państw, której dyrektorem lub dyrektorami, przewodniczącym zarządu lub rady nadzorczej i większością członków tych organów są obywatele państw członkowskich Wspólnoty lub Albanii i w których ponadto – w przypadku spółek osobowych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością – przynajmniej połowa kapitału należy do tych państw, do ich podmiotów publicznych lub obywateli tych państw;

d) których kapitan i oficerowie są obywatelami państw członkowskich Wspólnoty lub obywatelami Albanii; oraz

e) których załogi składają się przynajmniej w 75 % z obywateli państw członkowskich Wspólnoty lub obywateli Albanii.

Artykuł 6

Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu

1. Na potrzeby stosowania art. 2 produkty, które nie są całkowicie uzyskane, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeśli spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II.

Wspomniane warunki wskazują, w odniesieniu do wszystkich produktów objętych układem, na obróbkę lub przetworzenie, które muszą zostać wykonane na materiałach niepochodzących, użytych przy wytwarzaniu, i są stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. Odpowiednio, jeżeli produkt, który uzyskał status produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, jest użyty do wytworzenia innego produktu, to warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania.

2. Niezależnie od ust. 1 materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w wykazie nie powinny być użyte do wytworzenia produktu, mogą zostać użyte, pod warunkiem że:

a) ich łączna wartość nie przekracza 10 % ceny ex-works produktu;

b) żadna z wartości procentowych określonych w wykazie jako maksymalna wartość materiałów niepochodzących nie została przekroczona przy zastosowaniu niniejszego ustępu.

Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów objętych rozdziałami 50–63 zharmonizowanego systemu.

3. Ustępy 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień art. 7.

Artykuł 7

Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

1. Bez uszczerbku dla ust. 2 następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie do nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 6 zostały spełnione:

a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) łączenie i rozłączanie paczek;

c) mycie, czyszczenie, odkurzanie, usuwanie warstwy utlenionej, oleju, farby lub innych warstw pokrywających;

d) prasowanie wyrobów włókienniczych;

e) proste czynności malowania i polerowania;

f) łuskanie, częściowe lub całkowite bielenie, polerowanie i glazurowanie zbóż lub ryżu;

g) czynności polegające na barwieniu cukru lub formowaniu kostek cukru;

h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;

i) ostrzenie, zwykłe szlifowanie lub przycinanie;

j) przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikacja, ocenianie, dopasowanie; (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów);

k) zwykłe umieszczanie w butelkach, puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków odróżniających;

m) zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z dowolnymi innymi materiałami;

n) zwykły montaż części artykułów dla otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktów na części;

o) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a)–n);

p) ubój zwierząt.

2. Wszystkie czynności przeprowadzone we Wspólnocie lub w Albanii w odniesieniu do danego produktu będą rozważane łącznie do celów określenia, czy przetworzenie lub obróbkę, jakim został poddany dany produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.

Artykuł 8

Jednostka kwalifikacyjna

1. Jednostką kwalifikacyjną na potrzeby stosowania postanowień niniejszego protokołu jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową dla klasyfikacji w nomenklaturze zharmonizowanego systemu.

Wynika z tego, że:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu artykułów sklasyfikowany jest na warunkach przewidzianych w zharmonizowanym systemie w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) jeżeli przesyłka składa się z szeregu identycznych produktów sklasyfikowanych w tej samej pozycji zharmonizowanego systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie na potrzeby stosowania postanowień niniejszego protokołu.

2. Jeżeli, zgodnie z regułą ogólną 5 zharmonizowanego systemu, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia.

Artykuł 9

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia wysyłane z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w jego cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, są uważane za stanowiące całość z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, o których mowa.

Artykuł 10

Zestawy

Zestawy, jak zdefiniowano w regule ogólnej 3 zharmonizowanego systemu, uważa się za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Niemniej jednak, jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to jest on jako całość uważany za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.

Artykuł 11

Elementy neutralne

Aby ustalić, czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia wykorzystywanych w procesie jego wytwarzania:

a) energii i paliw;

b) fabryki i wyposażenia;

c) maszyn i narzędzi;

d) towarów, które nie wchodzą i które nie są przeznaczone do wejścia w końcowy skład produktu.

TYTUŁ III

WYMOGI TERYTORIALNE

Artykuł 12

Zasada terytorialności

1. Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 3 i 4 oraz w ust. 3 niniejszego artykułu, warunki uzyskania statusu pochodzenia produktu określone w tytule II muszą być spełniane w sposób ciągły we Wspólnocie lub w Albanii.

2. Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 3 i 4, jeżeli produkty pochodzące wywiezione ze Wspólnoty lub z Albanii do innego kraju są przywożone ponownie, należy je uważać za niepochodzące, chyba że zgodnie z wymogami organów celnych można wykazać, że:

a) towary powracające są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione; oraz

b) nie zostały one poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w kraju, do którego zostały wywiezione lub gdy były przedmiotem wywozu.

3. Na uzyskanie statusu pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w tytule II nie ma wpływu obróbka lub przetworzenie – wykonane poza granicami Wspólnoty lub Albanii – materiałów wywiezionych ze Wspólnoty lub Albanii, a następnie tam ponownie przywiezionych, pod warunkiem że:

a) materiały te zostały w całości uzyskane we Wspólnocie lub w Albanii lub były przed wywozem poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza czynności wymienione w art. 7; oraz

b) można wykazać, w sposób satysfakcjonujący organy celne, że: (i) towary ponownie przywiezione zostały uzyskane poprzez obróbkę lub przetworzenie materiałów wywiezionych; oraz (ii) całkowita wartość dodana uzyskana poza granicami Wspólnoty lub Albanii zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu nie przekracza 10 % ceny ex-works produktu końcowego, dla którego wnioskowano o status pochodzenia.

4. Na potrzeby stosowania ust. 3, warunki uzyskania statusu pochodzenia określone w tytule II nie mają zastosowania do obróbki ani przetwarzania wykonanego poza granicami Wspólnoty lub Albanii. Jednak w przypadku gdy zgodnie z listą zawartą w załączniku II stosowana jest zasada określająca maksymalną wartość dla wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych w produkcji do określania statusu pochodzenia produktu końcowego, łączna wartość materiałów niepochodzących wykorzystanych na terytorium zainteresowanej strony, wraz z całkowitą wartością dodaną uzyskaną poza granicami Wspólnoty lub Albanii zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, nie powinna przekroczyć podanej wartości procentowej.

5. Na potrzeby stosowania postanowień ust. 3 i 4 »całkowitą wartość dodaną« należy rozumieć jako wszystkie koszty poniesione poza Wspólnotą lub Albanią, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów.

6. Postanowienia ust. 3 i 4 nie mają zastosowania do produktów, które nie spełniają warunków określonych w załączniku II, lub które mogą być uznane za przetworzone lub obrobione w stopniu wystarczającym jedynie po zastosowaniu marginesu tolerancji, o którym mowa w art. 6 ust. 2.

7. Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą produktów objętych działami 50–63 zharmonizowanego systemu.

8. Wszelkie czynności obróbki lub przetwarzania objęte postanowieniami niniejszego artykułu oraz wykonywane poza terytorium Wspólnoty lub Albanii przeprowadza się w ramach procedury uszlachetniania biernego lub podobnych procedur.

Artykuł 13

Transport bezpośredni

1. Preferencyjne traktowanie przewidziane w układzie dotyczy tylko produktów spełniających wymogi niniejszego protokołu, które są transportowane bezpośrednio między Wspólnotą a Albanią lub przez terytoria innych krajów, lub terytoria, o których mowa w art. 3 i 4. Jednakże produkty stanowiące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne terytoria, gdzie mogą być przeładowywane lub czasowo składowane, pod warunkiem że pozostają pod nadzorem organów celnych w kraju tranzytu lub składowania i że nie zostaną poddane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub jakakolwiek czynność mająca na celu zachowanie ich w dobrym stanie.

Produkty pochodzące mogą być transportowane rurociągiem przez terytoria inne niż terytorium Wspólnoty lub Albanii.

2. Wykazanie spełnienia warunków określonych w ust. 1 następuje poprzez przedstawienie organom celnym kraju przywozu:

a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu: (i) zawierającego dokładny opis produktów; (ii) zawierającego datę wyładunku i ponownego załadunku produktów oraz, o ile ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu; oraz (iii) poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu; lub

(c) w przypadku braku powyższych, jakiegokolwiek dokumentu poświadczającego spełnienie tych warunków.

Artykuł 14

Wystawy

1. Produkty pochodzące wysłane w celu wystawienia w kraju lub na terytorium innym niż te, o których mowa w art. 3 i 4, które to produkty po wystawieniu sprzedaje się w celu przywozu do Wspólnoty lub Albanii, podlegają przy przywozie postanowieniom układu, pod warunkiem wykazania zgodnie z wymogami organów celnych że:

a) eksporter nadał te produkty z terytorium Wspólnoty lub Albanii do państwa, w którym odbywa się wystawa oraz że wystawiał tam te produkty;

b) produkty zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera osobie we Wspólnocie lub w Albanii;

c) produkty zostały odesłane w trakcie wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę; oraz

d) produkty nie były, od momentu ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.

2. Dowód pochodzenia musi zostać wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami tytułu V i przedstawiony organom celnym kraju przywozu w normalnym trybie. Musi być w nim wskazana nazwa i adres wystawy. W stosownych przypadkach może być wymagana dodatkowa dokumentacja dotycząca warunków, na których produkty były wystawione.

3. Ustęp 1 stosuje się do wszelkich wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych, które nie są zorganizowane na użytek prywatny w sklepach lub pomieszczeniach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i w których trakcie dane produkty pozostają pod kontrolą celną.

TYTUŁ IV

ZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 15

Zakaz zwrotu należności celnychlub zwolnienia z należności celnych

1. Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty, z Albanii lub z jednego z krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie są obejmowane we Wspólnocie lub w Albanii zwrotem żadnego rodzaju należności celnych ani zwolnieniem z nich.

2. Zakaz określony w ust. 1 ma zastosowanie do wszelkich uregulowań w zakresie zwrotu, umorzenia lub zwolnienia, w całości lub części, z należności celnych lub opłat o skutku równoważnym stosowanych we Wspólnocie lub w Albanii w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania, jeżeli taki zwrot, umorzenie lub zwolnienie stosowane są – w sposób bezpośredni lub pośredni – w przypadku gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku gdy pozostają one do użytku we Wspólnocie lub w Albanii.

3. Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia w każdym momencie, na wniosek organów celnych, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskał żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych do wytworzenia danych produktów i że wszystkie należności celne lub opłaty o skutku równoważnym, stosowane w odniesieniu do takich materiałów, zostały uiszczone.

4. Postanowienia ust. 1–3 stosuje się również do opakowań w rozumieniu art. 8 ust. 2, akcesoriów, części zapasowych i narzędzi w rozumieniu art. 9 oraz zestawów w rozumieniu art. 10, gdy takie przedmioty są niepochodzące.

5. Postanowienia ust. 1–4 stosuje się wyłącznie do materiałów, w odniesieniu do których układ ma zastosowanie. Ponadto nie stanowią one przeszkody dla stosowania systemu refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych przy wywozie zgodnie z postanowieniami układu.

TYTUŁ V

DOWÓD POCHODZENIA

Artykuł 16

Wymogi ogólne

1. Produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Albanii oraz produkty pochodzące z Albanii przy przywozie do Wspólnoty podlegają postanowieniom układu po przedstawieniu:

a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku III; lub

b) w przypadkach określonych w art. 22 ust. 1, deklaracji (zwanej dalej »deklaracją na fakturze«), sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować; tekst deklaracji na fakturze zamieszczony jest w załączniku IV.

2. Niezależnie od ust. 1 produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego protokołu podlegają, w przypadkach określonych w art. 27, postanowieniom układu bez konieczności przedkładania jakiegokolwiek z dokumentów określonych w tym ustępie.

Artykuł 17

Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiane jest przez organy celne kraju wywozu na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub – na jego odpowiedzialność – przez jego upoważnionego przedstawiciela.

2. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełniają zarówno świadectwo przewozowe EUR.1, jak i formularz wniosku, których wzory zamieszczone są w załączniku III. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzony został niniejszy układ, oraz zgodnie z prawem kraju wywozu. Jeśli sporządzane są odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów musi być zamieszczony w polu do tego przeznaczonym bez pozostawiania wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniej linijki opisu oraz przekreślić puste miejsce.

3. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie na żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów i spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu.

4. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają organy celne państwa członkowskiego Wspólnoty lub Albanii, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty, z Albanii lub z innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, i spełniające inne wymogi niniejszego protokołu.

5. Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszego protokołu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze, o których mowa w ust. 2, były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

6. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 wskazuje się w polu 11 świadectwa.

7. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają organy celne i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zapewnienia.

Artykuł 18

Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną

1. Niezależnie od art. 17 ust. 7 świadectwo przewozowe EUR.1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli:

a) nie zostało ono wystawione w chwili dokonywania wywozu z powodu błędu lub niezamierzonych pominięć lub zaistnienia innych szczególnych okoliczności; lub

b) zgodnie z wymogami organów celnych wykazano, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale nie zostało z przyczyn technicznych przyjęte przy przywozie.

2. W celu zastosowania ust. 1 eksporter musi wskazać w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1, oraz podać przyczyny wystąpienia z wnioskiem.

3. Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.

4. W certyfikatach EUR.1 wystawionych z mocą wsteczną umieszcza się następujący wpis w języku angielskim: »ISSUED RETROSPECTIVELY«

5. Wpis, o którym mowa w ust. 4, umieszcza się w rubryce »Uwagi« świadectwa przewozowego EUR.1.

Artykuł 19

Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1, eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, z wnioskiem o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następującą adnotację w języku angielskim: »DUPLICATE«

3. Adnotację, o której mowa w ust. 2, umieszcza się w polu »Uwagi« duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1.

4. Duplikat musi być opatrzony datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1 i uzyskuje ważność od tej daty.

Artykuł 20

Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio

Jeżeli produkty pochodzące są poddawane kontroli urzędu celnego we Wspólnocie lub w Albanii, oryginalny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony, na potrzeby wysłania wszystkich tych produktów lub niektórych z nich do innego miejsca we Wspólnocie lub w Albanii, jednym lub kilkoma świadectwami przewozowymi EUR.1. Zastępcze świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane są przez urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

Artykuł 21

Rozróżnienie księgowe

1. W przypadku wystąpienia znacznych kosztów lub poważnych trudności związanych z oddzielnym magazynowaniem materiałów pochodzących i niepochodzących, które są identyczne i wymienne, organy celne mogą, na pisemny wniosek zainteresowanych, zezwolić na stosowanie tak zwanej metody »rozróżnienia księgowego« przy zarządzaniu magazynowaniem takich materiałów.

2. Metoda ta musi pozwalać na to, by w danym okresie rozrachunkowym, ilość produktów uzyskanych, które można uznać za »pochodzące«, była taka sama jak ilość, która zostałaby uzyskana w przypadku fizycznego rozdzielenia magazynowanych materiałów.

3. Organy celne mogą udzielić takiego pozwolenia z zastrzeżeniem wszelkich warunków, jakie uznają za stosowne.

4. Metoda ta jest rejestrowana i stosowana na podstawie ogólnych reguł księgowych mających zastosowanie w kraju wytworzenia produktu.

5. Korzystający z tej metody może, zależnie od okoliczności, sporządzać lub występować z wnioskiem o dowody pochodzenia w odniesieniu do takiej ilości produktów, jakie można uznać pochodzące. Na wniosek organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.

6. Organy celne kontrolują sposób korzystania z pozwolenia i mogą je cofnąć w każdej chwili, gdy korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z pozostałych warunków określonych w niniejszym protokole.

Artykuł 22

Warunki sporządzania deklaracji na fakturze

1. Deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona:

a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 23; lub

b) przez dowolnego eksportera w przypadku przesyłki składającej się z jednego bądź kilku opakowań zawierających produkty pochodzące, których ogólna wartość nie przekracza 6 000 EUR.

2. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, z Albanii lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz jeżeli spełniają one pozostałe wymogi niniejszego protokołu.

3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w każdej chwili, na wniosek organów celnych kraju wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszego protokołu.

4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze, wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której tekst zamieszczony jest w załączniku IV, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku oraz zgodnie z przepisami prawa kraju wywozu. Jeśli deklaracja jest sporządzana odręcznie, powinna być napisana tuszem, drukowanymi literami.

5. Deklaracje na fakturze zostają opatrzone własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 23 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym kraju wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację na fakturze, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.

6. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty, do których się odnosi, są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że zostanie ona przedstawiona w kraju przywozu nie później niż dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi.

Artykuł 23

Upoważniony eksporter

1. Organy celne kraju wywozu mogą upoważnić eksportera (zwanego dalej »upoważnionym eksporterem«) dokonującego częstych wysyłek produktów na mocy niniejszego układu, do sporządzania deklaracji na fakturze, niezależnie od wartości wywożonych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie musi przedstawić, w sposób satysfakcjonujący organy celne, wszelkie gwarancje niezbędne do zweryfikowania pochodzenia produktów oraz spełnienia wszystkich innych wymogów niniejszego protokołu.

2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3. Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który musi zostać zamieszczony na deklaracji na fakturze.

4. Organy celne kontrolują sposób korzystania z upoważnienia przez upoważnionego eksportera.

5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie. Dokonują tego, jeśli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 2, lub w inny sposób niewłaściwie wykorzystuje upoważnienie.

Artykuł 24

Okres ważności dowodu pochodzenia

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od daty wystawienia w kraju wywozu i musi być przedłożony w wymienionym okresie organom celnym kraju przywozu.

2. Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym kraju przywozu po terminie ich przedstawienia określonym w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli nieprzedłożenie tych dokumentów w terminie jest spowodowane wyjątkowymi okolicznościami.

3. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem, organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem wspomnianego terminu.

Artykuł 25

Przedkładanie dowodów pochodzenia

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym kraju przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi w tym kraju. Organy te mogą zażądać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz zażądać, aby do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie importera, że produkty spełniają warunki stosowania układu.

Artykuł 26

Przywóz partiami

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu reguły ogólnej 2 lit. a) zharmonizowanego systemu, należące do sekcji XVI i XVII lub objęte pozycjami 7308 i 9406 zharmonizowanego systemu, przywożone są partiami, organom celnym przedstawiany jest jeden dowód pochodzenia przy przywozie pierwszej partii.

Artykuł 27

Zwolnienie z obowiązku przedstawienia dowodu pochodzenia

1. Produkty wysłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych mogą zostać uznane za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego protokołu i że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego zgłoszenia. W przypadku przesyłek pocztowych takie oświadczenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.

2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

3. Ponadto łączna wartość takich produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek i 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 28

Dokumenty potwierdzające

Dokumenty, o których mowa w art. 17 ust. 3 i art. 22 ust. 3, potwierdzające, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją na fakturze mogą być uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, z Albanii lub z jednego z innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, i spełniające pozostałe wymogi niniejszego protokołu, mogą m.in. obejmować:

a) bezpośrednie dowody dotyczące procesów przeprowadzonych przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych towarów, zawarte na przykład w jego rachunkach lub dokumentach księgowych;

b) dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Albanii, jeśli takie dokumenty są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym;

c) dokumenty potwierdzające dokonanie obróbki lub przetworzenia materiałów we Wspólnocie lub w Albanii, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie lub w Albanii, jeśli takie dokumenty są wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym;

d) świadectwa przewozowe EUR.1 lub deklaracje na fakturze potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone we Wspólnocie, w Albanii lub w jednym z innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, zgodnie z regułami pochodzenia identycznymi z regułami niniejszego protokołu;

e) odpowiednie dowody dotyczące obróbki lub przetworzenia przeprowadzonego poza Wspólnotą lub Albanią zgodnie z art. 12, potwierdzające, że spełniono wymogi zawarte w tym artykule.

Artykuł 29

Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających

1. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 przechowuje dokumenty określone w art. 17 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

2. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji na fakturze, jak również dokumenty określone w art. 22 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

3. Organy celne kraju wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 przechowują formularz wniosku określony w art. 17 ust. 2 przez okres co najmniej trzech lat.

4. Organy celne kraju przywozu przechowują przedstawione im świadectwa przewozowe EUR.1 i deklaracje na fakturze przez okres co najmniej trzech lat.

Artykuł 30

Niezgodności i błędy formalne

1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie wpływa na ważność dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom.

2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeśli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do poprawności oświadczeń złożonych w dokumencie.

Artykuł 31

Kwoty wyrażone w euro

1. Na użytek stosowania art. 22 ust. 1 lit. b) i art. 27 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, kwoty wyrażone w walucie krajowej państwa członkowskiego Wspólnoty, Albanii lub innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, są określane corocznie przez dane kraje.

2. Przesyłka podlega postanowieniom art. 22 ust. 1 lit. b) lub art. 27 ust. 3 na podstawie wartości w walucie, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą ustaloną przez zainteresowane państwo.

3. Kwoty podawane w jakiejkolwiek walucie krajowej stanowią równowartość kwot wyrażonych w euro według kursu z pierwszego dnia roboczego października. Kwoty wyrażone w walutach krajowych zgłaszane są Komisji Wspólnot Europejskich do dnia 15 października i obowiązują od 1 stycznia następnego roku. Komisja Wspólnot Europejskich powiadamia pozostałe kraje o wysokości kwot wyrażonych w walutach krajowych.

4. Dany kraj może zaokrąglić w górę lub w dół kwoty otrzymane po przeliczeniu kwoty wyrażonej w euro na swoją walutę krajową. Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty otrzymanej po przeliczeniu o więcej niż 5 %. Dany kraj może pozostawić bez zmian kwoty wyrażone w walucie krajowej stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, jeżeli w wyniku corocznego ich dostosowywania przewidzianego w ust. 3 kwoty te po dokonaniu przeliczenia, a przed zaokrągleniem, uległyby podwyższeniu o nie więcej niż 15 % równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej. Równowartość kwoty wyrażonej w walucie krajowej może być pozostawiona bez zmian, jeżeli przeliczenie spowodowałoby obniżenie tej równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej.

5. Kwoty wyrażone w euro podlegają przeglądowi dokonywanemu przez Komitet Stabilizacji i Stowarzyszenia na wniosek Wspólnoty lub Albanii. Przy przeprowadzaniu wspomnianego przeglądu Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia uwzględnia potrzebę zachowania skutków odnośnych ograniczeń uwzględniając wartości rzeczywiste. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro.

TYTUŁ VI

UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

Artykuł 32

Wzajemna pomoc

1. Organy celne państw członkowskich Wspólnoty i Albanii udostępniają sobie wzajemnie za pośrednictwem Komisji Wspólnot Europejskich wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR.1 oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw i deklaracji na fakturze.

2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego protokołu Wspólnota i Albania za pośrednictwem właściwych organów administracji celnej udzielają sobie wzajemnej pomocy przy sprawdzaniu autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 lub deklaracji na fakturze i poprawności informacji podanych w tych dokumentach.

Artykuł 33

Weryfikacja dowodów pochodzenia

1. Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego protokołu.

2. Na użytek stosowania postanowień ust. 1 organy celne kraju przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 oraz fakturę, jeżeli została ona przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów organom celnym kraju wywozu, podając w stosownych przypadkach powody złożenia wniosku o weryfikację. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, że informacje podane na dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji.

3. Weryfikację przeprowadzają organy celne kraju wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną.

4. Jeżeli organy celne kraju przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu przyznania preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem podjęcia wobec nich wszelkich środków ostrożności, jakie uznają za niezbędne.

5. Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację są jak najszybciej informowane o jej wynikach. Wyniki muszą jasno wskazywać, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, z Albanii lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz czy spełniają one pozostałe wymogi niniejszego protokołu.

6. Jeśli w przypadkach uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia przedstawienia wniosku o weryfikację lub jeśli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, odmawiają przyznania preferencji.

Artykuł 34

Rozstrzyganie sporów

Jeżeli sporów dotyczących procedur weryfikacji, o których mowa w art. 33, nie można rozstrzygnąć między organami celnymi, które wystąpiły z wnioskiem o weryfikację, a organami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie takiej weryfikacji lub w przypadku wątpliwości związanych z interpretacją niniejszego protokołu, spór taki jest przedkładany Komitetowi Stabilizacji i Stowarzyszenia.

We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów między importerem a organami celnymi kraju przywozu podlega ustawodawstwu tego kraju.

Artykuł 35

Sankcje

Wobec osób sporządzających lub przyczyniających się do sporządzenia dokumentu zawierającego nieprawdziwe informacje w celu uzyskania preferencyjnego traktowania produktów stosuje się sankcje.

Artykuł 36

Strefy wolnocłowe

1. Wspólnota i Albania podejmują wszelkie kroki niezbędne do zapewnienia, by produkty będące przedmiotem handlu i objęte dowodem pochodzenia, których transport ma miejsce z wykorzystaniem strefy wolnocłowej znajdującej się na ich terytorium, nie były zastępowane innymi towarami ani nie były poddawane czynnościom innym niż normalne, stosowane w celu zapobieżenia zepsuciu.

2. W drodze odstępstwa od postanowień ust. 1, w przypadku gdy produkty pochodzące ze Wspólnoty lub z Albanii są przywożone do strefy wolnocłowej na podstawie dowodu pochodzenia i zostają poddane obróbce lub przetworzeniu, jeżeli dana obróbka lub przetworzenie są zgodne z postanowieniami niniejszego protokołu, właściwe organy celne wystawiają na wniosek eksportera nowe świadectwo przewozowe EUR.1.

TYTUŁ VII

CEUTA I MELILLA

Artykuł 37

Stosowanie protokołu

1. Użyte w art. 2 określenie »Wspólnota« nie obejmuje Ceuty i Melilli.

2. Produkty pochodzące z Albanii przy przywozie do Ceuty i Melilli korzystają pod każdym względem z takiego samego traktowania celnego jak produkty pochodzące z obszaru celnego Wspólnoty na mocy protokołu 2 do Aktu przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnot Europejskich. Albania stosuje wobec przywozu produktów objętych układem oraz pochodzących z Ceuty i Melilli taki sam system celny, jak dla produktów przywożonych oraz pochodzących ze Wspólnoty.

3. Na użytek stosowania ust. 2 w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli, niniejszy protokół stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem warunków specjalnych określonych w art. 38.

Artykuł 38

Warunki specjalne

1. Pod warunkiem że były transportowane bezpośrednio, zgodnie z postanowieniami art. 13, następujące produkty uważa się za:

1) pochodzące z Ceuty i Melilli: a) produkty całkowicie uzyskane w Ceucie i Melilli; b) produkty uzyskane w Ceucie i Melilli, do których wytwarzania użyto produktów innych niż wymienione w lit. a), pod warunkiem że: i) produkty te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 6; lub że (ii) produkty te pochodzą z Albanii lub ze Wspólnoty, pod warunkiem że zostały poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza czynności określone w art. 7;

2) pochodzące z Albanii: a) produkty całkowicie uzyskane w Albanii; b) produkty uzyskane w Albanii, do których wytworzenia użyto produktów innych niż wymienione w lit. a), pod warunkiem że: i) produkty te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 6; lub że (ii) produkty te pochodzą z Ceuty i Melilli lub ze Wspólnoty, pod warunkiem że zostały poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza czynności określone w art. 7.

2. Ceutę i Melillę uważa się za jedno terytorium.

3. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza wpis »Albania« i »Ceuta i Melilla« w polu 2 świadectwa przewozowego EUR.1 lub na deklaracji na fakturze. Dodatkowo w przypadku produktów pochodzących z Ceuty i Melilli pochodzenie towarów powinno być wskazane w polu 4 świadectwa przewozowego EUR.1 lub na deklaracji na fakturze.

4. Organy celne Hiszpanii są odpowiedzialne za stosowanie niniejszego protokołu w Ceucie i Melilli.

TYTUŁ VIII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 39

Zmiany w protokole

Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia może zdecydować o wprowadzeniu zmian do niniejszego protokołu.