ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

postanawia, że komisja śledcza będzie miała za zadanie: — przeprowadzenie dochodzenia w sprawie domniemanego niedopełnienia przez Komisję obowiązku nałożonego art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 i dotyczącego dokonywania oceny cyklów testowych stosowanych do pomiaru emisji zanieczyszczeń, a także ich dostosowania, jeżeli nie są one już odpowiednie lub nie odwzorowują rzeczywistych emisji, tak aby w wystarczający sposób odwzorowywały emisje pochodzące z rzeczywistego ruchu drogowego, pomimo informacji dotyczących poważnych i utrzymujących się przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji dla pojazdów w normalnych warunkach użytkowania, co stanowiło naruszenie obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, obejmując też sprawozdania Wspólnego Centrum Badawczego z lat 2011 i 2013 oraz badania prowadzone przez International Council on Clean Transportation udostępnione w maju 2014 r., — zbadanie domniemanego braku podjęcia odpowiednich i skutecznych działań przez Komisję i organy państw członkowskich w celu nadzorowania stosowania prawa i egzekwowania wyraźnego zakazu stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania, zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, — przeprowadzenie dochodzenia w sprawie domniemanego niewprowadzenia przez Komisję w stosownym terminie badań odzwierciedlających rzeczywiste warunki jazdy oraz nieprzyjęcia środków dotyczących stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania, jak przewidziano w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, — zbadanie domniemanego niewprowadzenia przez państwa członkowskie przepisów dotyczących skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji mających zastosowanie do producentów w przypadku naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 715/2007, w tym stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania, odmowy udzielenia dostępu do informacji oraz fałszowania wyników badań dotyczących homologacji typu lub zgodności w eksploatacji, zgodnie z wymogami art. 13 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, — zbadanie domniemanego nieprzedsięwzięcia przez państwa członkowskie wszelkich środków niezbędnych do dopilnowania, by przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia rozporządzenia (WE) nr 715/2007 były wdrażane zgodnie z wymogami określonymi w art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, — zbieranie i analizowanie informacji w celu określenia, czy Komisja i państwa członkowskie uzyskały dowody stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania przed powiadomieniem o naruszeniu przepisów wydanym przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych w dniu 18 września 2015 r., — gromadzenie i analizowanie informacji na temat wdrażania przez państwa członkowskie przepisów dyrektywy 2007/46/WE, w szczególności w odniesieniu do art. 12 ust. 1 i art. 30 ust. 1, 3 i 4, — zbieranie i analizowanie informacji w celu określenia, czy Komisja i państwa członkowskie dysponowały dowodami na wykorzystywanie do badań emisji CO2 urządzeń ograniczających skuteczność działania, — przedstawienie wszelkich zaleceń, jakie uzna za niezbędne w tym względzie;
(1)

Zgodnie z art. 69 ust. 1 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”) Prezydium może dokonać corocznie waloryzacji kwot dodatku z tytułu kosztów podróży, dodatku pobytowego i dodatku z tytułu kosztów ogólnych do maksymalnej wysokości rocznej stopy inflacji w Unii Europejskiej odnotowanej w październiku poprzedniego roku, opublikowanej przez Eurostat.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 39/39

DECYZJA RADY (UE) 2016/204

z dnia 12 lutego 2016 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG (Technologia ultraszerokopasmowa)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

(2) Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie, między innymi, załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG.

(3) Do Porozumienia EOG należy włączyć decyzję wykonawczą Komisji 2014/702/UE (3). Zagęszczenie łączy radiowych w pobliżu portów lotniczych w Islandii i w Norwegii oraz stopień ich wykorzystania są wyższe niż w UE. Aby zapobiec wystąpieniu szkodliwych zakłóceń łączy radiowych operatorów telefonii komórkowej, Islandia i Norwegia powinny zostać zwolnione z konieczności zezwalania na użytkowanie zakresu częstotliwości od 6,0 do 8,5 GHz w technologii ultraszerokopasmowej na pokładzie statku powietrznego.

(4) Załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony.

(5) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG powinno zatem być oparte na dołączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do proponowanej zmiany załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG, oparte jest na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 lutego 2016 r. W imieniu Rady J.R.V.A. DIJSSELBLOEM Przewodniczący

(1) Dz.U. L 305 z 30.11.1994, s. 6.

(2) Dz.U. L 1 z 3.1.1994, p. 3.

(3) Decyzja wykonawcza Komisji 2014/702/UE z dnia 7 października 2014 r. zmieniająca decyzję 2007/131/WE w sprawie udostępnienia w sposób zharmonizowany widma radiowego na potrzeby urządzeń wykorzystujących technologię ultraszerokopasmową na terytorium Wspólnoty (Dz.U. L 293 z 9.10.2014, s. 48).
„18z6.

32015 R 0359: rozporządzenie Komisji (UE) 2015/359 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1338/2008 w odniesieniu do statystyk w zakresie wydatków na ochronę zdrowia i jej finansowania (Dz.U. L 62 z 6.3.2015, s. 6.). Do celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań: a) Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania odrębnych danych w zakresie leczenia »jednego dnia« (HC.1.2), rehabilitacji dziennej (HC.2.2) i dziennej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC.3.2), które są uwzględniane w danych przekazywanych odpowiednio na temat leczenia ambulatoryjnego (HC 1.3), rehabilitacji ambulatoryjnej (HC 2.3) i ambulatoryjnej opieki długoterminowej (zdrowotnej) (HC 3.3); b) Liechtenstein jest zwolniony z przekazywania danych na temat schematów finansowania przez przedsiębiorstwa (HF.2.3). Niniejsze zwolnienie podlega przeglądowi przez Wspólny Komitet EOG, ilekroć dane liczbowe dostarczone przez Liechtenstein wykażą, że wydatki na schematy finansowania przez przedsiębiorstwa w Liechtensteinie nie są już nieznaczne.”.
(9)

W celu ułatwienia jednolitego stosowania rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 Komisja Administracyjna zgadza się zatem, że należy ustalić bardziej dokładne terminy wymiany danych do celów przyznawania i wyliczania świadczeń rodzinnych na mocy rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009. Dodatkowo zasady wypłaty dodatku dyferencyjnego (w tym na zasadzie tymczasowej) powinny również być bardziej przejrzyste. Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
(5)

Według hiszpańskich organów urządzenie do mycia pod ciśnieniem ma następujące niedociągnięcia: — stopień zabezpieczenia przed szkodliwym przedostaniem się wody był niższy od poziomu IPX7 wymaganego w przypadku narzędzi ręcznych, co stwarza ryzyko porażenia prądem. Jest to niezgodne z sekcjami 1.5.1 i 1.5.2 załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE oraz z pkt 6.2 normy zharmonizowanej EN 60335-2-67:2009 w odniesieniu do narzędzi ręcznych; — kabel elektryczny był krótszy niż 15 m, co stwarza ryzyko porażenia prądem. Jest to niezgodne z sekcjami 1.5.1 i 1.5.2 załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE oraz z pkt 25.7 normy zharmonizowanej EN 60335-2-67:2009 w odniesieniu do narzędzi ręcznych; — urządzenie do mycia pod ciśnieniem posiada otwór, którego odległość od podłogi jest mniejsza niż 60 mm, co stwarza ryzyko porażenia prądem. Jest to niezgodne z sekcjami 1.5.1 i 1.5.2 załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE oraz z pkt 22.101 normy zharmonizowanej EN 60335-2-67:2009.
(3)

Finlandia zwróciła się do Komisji o zgodę na zastąpienie wzoru wykorzystywanego do oceny zawartości chudego mięsa w metodzie „Hennessy Grading Probe 4 (HGP4)” oraz o zatwierdzenie jednej nowej metody „AutoFOM III”, która ma zastąpić metodę „Autofom” stosowaną obecnie do klasyfikacji tusz wieprzowych na jej terytorium. Finlandia przedstawiła w protokole przewidzianym w art. 23 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1249/2008 szczegółowy opis próbnego rozbioru, podając podstawy, na których oparto nowy wzór, wyniki próbnego rozbioru oraz równania stosowane do szacowania procentowej zawartości chudego mięsa. Finlandia zwróciła się również do Komisji o nieuwzględnianie metody „Intrascope/Optical probe” w niniejszej decyzji, jako że metoda ta nie jest już stosowana.
(14)

Wycena aktywów w przypadku zarówno zakładów ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie dokonywana jest zgodnie z japońskimi ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Większość aktywów – lecz nie wszystkie – wycenia się według wartości godziwej. W pewnych okolicznościach niektóre klasy aktywów (takie jak obligacje oraz kredyty i pożyczki) wycenia się według wartości księgowej. W przypadku gdy aktywa wycenia się według kosztu historycznego, większość niezrealizowanych zysków i strat uwzględnia się w celu ustalenia dostępnych środków własnych. Dyskontuje się rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe ubezpieczeń na życie i długoterminowych ubezpieczeń innych niż na życie. Stopa dyskontowa stosowana do dyskontowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych jest okresowo ustalana przez JFSA. Począwszy od daty umowy, rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe można ponownie przeliczać jedynie wzwyż (nie są one nigdy wyceniane poniżej wartości ustalonej w dacie umowy). Dlatego też pomija się wydarzenia na rynku i inne wydarzenia, które powodowałyby zmniejszenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych (takie jak wzrost stóp procentowych). Zakłady ubezpieczeń są również zobowiązane do przeprowadzania analizy przyszłych przepływów pieniężnych w każdym roku obrotowym z perspektywy stosowności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz – jeżeli zostanie to uznane za konieczne – do gromadzenia dodatkowych rezerw.
(124)

Ponadto skarżący utrzymywał, że analiza poszczególnych lat (tj. zmian w przywozie towarów po cenach dumpingowych wobec pogorszenia wyników w skali roku) była niedokładna w odniesieniu do rynku towarowego, i zasugerował, aby oprzeć analizę na tendencjach z okresu od 2011 r. do OD; zaproponował także następującą metodę. Po pierwsze, skarżący obliczył rzeczywistą, jego zdaniem, konsumpcję krzemomanganu w Unii jako odsetek produkcji stali w Unii (przyjmując, że do wytworzenia jednej tony stali potrzebna jest stała ilość krzemomanganu) i stwierdził, że w okresie od stycznia 2011 r. do kwietnia 2013 r. rzeczywista konsumpcja pozostawała na względnie stabilnym poziomie. Następnie skarżący obliczył widoczną konsumpcję krzemomanganu w Unii jako produkcję krajową powiększoną o przywóz i pomniejszoną o wywóz w tym samym okresie i stwierdził, że widoczna konsumpcja zwiększyła się znacząco z powodu wzrostu przywozu z Indii. Skarżący uznał także, że różnica między rzeczywistą konsumpcją a widoczną konsumpcją wynika z gromadzenia zapasów towarów przywożonych z Indii w okresie od 2011 r. do kwietnia 2013 r. Ponadto skarżący stwierdził, że nadmiar zgromadzonych zapasów był wprowadzany na rynek unijny od kwietnia 2013 r., doprowadzając do nadwyżki, a w konsekwencji – do presji na obniżenie cen, nawet mimo że równocześnie zmniejszył się przywóz z Indii.
(1)

Na swoim 39. posiedzeniu, które odbyło się w Nairobi, Kenia, w dniach 19 i 20 czerwca 2014 r., Rada Ministrów AKP–UE uzgodniła – w formie wspólnego oświadczenia – przystąpienie do zorganizowanego zamknięcia Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanego dalej „CRP”) i zmianę załącznika III do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (zwanej dalej „umową o partnerstwie AKP–UE”) oraz przekazanie w tym celu Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnień do podjęcia działań w tej sprawie, aby mógł on przyjąć konieczne decyzje.
(116)

W związku z tym dnia 31 marca 2015 r. Francja przekazała upoważnionemu pełnomocnikowi sądowemu wyznaczonemu przez sąd oświadczenie o wierzytelności wobec MoryGlobal w kwocie 17 500 000 EUR z tytułu kwoty głównej i 155 916,66 EUR z tytułu odsetek w związku z pożyczką z FDES. Odsetki nalicza się za faktyczny okres trwania pożyczki z zastosowaniem stopy procentowej określonej w umowie. Wpisanie tych wierzytelności do rejestru stanowi zwykły obowiązek spoczywający na wierzycielu w ramach postępowania upadłościowego obejmującego likwidację i nie jest związane z obowiązkami spoczywającymi na nim w ramach odzyskiwania pomocy. W celu odzyskania kwot pomocy określonych w niniejszej decyzji Francja będzie musiała dodać odzyskanie pomocy zawartej w pożyczce z FDES do wierzytelności rejestrowanych w ramach postępowania upadłościowego obejmującego likwidację. Pomoc ta będzie obliczona jako różnica między zastosowana stopą procentową a stopą wynoszącą 10,53 % w odniesieniu do kwot, których termin zapadalności już upłynął, aż do dnia, w którym odsetki przestają być naliczane zgodnie z francuskimi przepisami dotyczącymi postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku. Do kwot tych należały doliczyć odsetki podlegające odzyskaniu za okres, począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji, do dnia jej faktycznego zwrotu lub, w niniejszym przypadku, do dnia, w którym odsetki przestają być naliczane zgodnie z przepisami prawa regulującymi postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację.
(2)

Państwa członkowskie powiadomiły Komisję o zakończeniu prawnych i technicznych przygotowań do gromadzenia i przekazywania do VIS danych, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, w odniesieniu do wszystkich wniosków wizowych w tym regionie.
(1)

W dniu 14 maja 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Księstwem Andory w sprawie zmiany Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiającej środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (1), w celu dostosowania jej do ostatnich zmian na szczeblu światowym; w trakcie negocjacji postanowiono wspierać automatyczną wymianę informacji jako standard międzynarodowy.
(3)

Decyzję wykonawczą 2012/117/UE przyjęto na podstawie przepisów art. 12 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 683/2008 (3), które to rozporządzenie zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1285/2013. Aby zapewnić ciągłość programu i uwzględnić ograniczenia i nowe potrzeby powstałe w trakcie jego rozwoju, należy ponownie określić lokalizację infrastruktury naziemnej systemu ustanowionego w ramach programu Galileo i ustanowić środki konieczne do zapewnienia jego prawidłowego funkcjonowania. Należy przypomnieć, że przy wyborze liczby i lokalizacji centrów i stacji, o których mowa w decyzji wykonawczej 2012/117/UE, bierze się pod uwagę ograniczenia geograficzne i techniczne związane z ich optymalnym rozmieszczeniem na całej Ziemi oraz ewentualne istnienie wcześniejszych instalacji i urządzeń przystosowanych do realizacji wyznaczonych zadań, a także przestrzeganie wymogów bezpieczeństwa właściwych dla każdego centrum i każdej stacji i wymogów bezpieczeństwa narodowego każdego państwa członkowskiego.
(1)

W dniu 12 lutego 2014 r. przedsiębiorstwo Viasolde AB, które wytwarza urządzenia do poddawania działaniu promieniowania UV, zwróciło się do właściwych organów Finlandii z wnioskiem dotyczącym wprowadzenia do obrotu chleba poddanego działaniu promieniowania ultrafioletowego (UV) jako nowej żywności w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 258/97. Poddanie działaniu promieniowania UV ma na celu zwiększenie zawartości witaminy D w chlebie, co oznacza, że wartość odżywcza takiego chleba będzie się znacznie różnić od wartości odżywczej chleba wypiekanego w sposób tradycyjny.
(3)

W myśl sekcji 1.2.4.3 załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE (Zatrzymanie awaryjne) maszyna musi być wyposażona w co najmniej jedno urządzenie do zatrzymywania awaryjnego, umożliwiające zapobieżenie istniejącemu lub zagrażającemu niebezpieczeństwu. Obowiązują następujące wyjątki: a) maszyny, w których urządzenie do zatrzymywania awaryjnego nie obniżyłoby ryzyka, ponieważ albo nie skróciłoby czasu zatrzymania albo nie umożliwiłoby podjęcia szczególnych środków, niezbędnych do przeciwdziałania ryzyku; b) maszyny przenośne trzymane w ręku lub prowadzone ręcznie. Mimo że odizolowywacz do kabli nie podlegał żadnemu wyjątkowi, nie posiada przełącznika do zatrzymywania awaryjnego.
(10)

W dyrektywie Komisji 96/8/WE (4) ustanowiono wymogi dotyczące żywności przeznaczonej do użycia w dietach o obniżonej energetyczności. W dyrektywie Komisji 1999/21/WE (5) ustanowiono wymogi dotyczące dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego. W dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) ustanowiono wymogi dotyczące suplementów diety. W dyrektywie Komisji 2006/125/WE (7) ustanowiono wymogi dotyczące przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci. W dyrektywie Komisji 2006/141/WE (8) ustanowiono wymogi dotyczące preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt. W rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (9) ustanowiono wymogi dotyczące dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 41/2009 (10) ustanowiono wymogi dotyczące składu i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu. W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 828/2014 (11) ustanowiono wymogi dotyczące przekazywania konsumentom informacji na temat nieobecności lub zmniejszonej zawartości glutenu w żywności. Bez uszczerbku dla wymogów określonych w tych aktach prawnych należy zezwolić na stosowanie lakto-N-neotetraozy.
(10)

W dyrektywie Komisji 96/8/WE (4) ustanowiono wymogi dotyczące żywności przeznaczonej do użycia w dietach o obniżonej energetyczności. W dyrektywie Komisji 1999/21/WE (5) ustanowiono wymogi dotyczące dietetycznych środków spożywczych specjalnego przeznaczenia medycznego. W dyrektywie 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) ustanowiono wymogi dotyczące suplementów diety. W dyrektywie Komisji 2006/125/WE (7) ustanowiono wymogi dotyczące przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci. W dyrektywie Komisji 2006/141/WE (8) ustanowiono wymogi dotyczące preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt. W rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (9) ustanowiono wymogi dotyczące dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 41/2009 (10) ustanowiono wymogi dotyczące składu i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu. W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 828/2014 (11) ustanowiono wymogi dotyczące przekazywania konsumentom informacji na temat nieobecności lub zmniejszonej zawartości glutenu w żywności. Bez uszczerbku dla wymogów określonych w tych aktach prawnych należy zezwolić na stosowanie 2′-O-fukozylolaktozy.
(3)

Zgodnie z art. 12 ust. 4 Umowy i decyzją w sprawie jej podpisania (3) Unia, w odniesieniu do kwestii wchodzących w zakres jej kompetencji, i Królestwo Norwegii stosują Umowę tymczasowo do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej zawarcia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 65/63

DECYZJA RADY (UE) 2016/351

z dnia 4 marca 2016 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie wniosku Jordanii o przyznanie przez WTO zawieszenia dotyczącego okresu przejściowego na zniesienie programu subsydiów wywozowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Art. IX ust. 3 i 4 Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (zwanego dalej „Porozumieniem ustanawiającym WTO”) określa procedury stosowane przy przyznawaniu zawieszenia obowiązków dotyczących wielostronnych porozumień handlowych zawartych w załącznikach 1A, 1B lub 1C Porozumienia ustanawiającego WTO i w załącznikach do nich.

(2) W dniu 27 lipca 2007 r. przedłużono na rzecz Jordanii przewidziany w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (zwanym dalej „Porozumieniem w sprawie subsydiów”) okres przejściowy na zniesienie programów subsydiów wywozowych mających postać całkowitego lub częściowego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków uzyskanych z wywozu niektórych produktów. Przedłużenie to przyznano do dnia 31 grudnia 2013 r., wraz z okresem stopniowego wygaszania kończącym się w dniu 31 grudnia 2015 r., zgodnie z procedurą utrzymywania przedłużenia – na podstawie art. 27 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów – okresu przejściowego przewidzianego w art. 27 ust. 2 lit. b) tego Porozumienia na rzecz niektórych krajów rozwijających się.

(3) Na podstawie art. IX ust. 3 Porozumienia ustanawiającego WTO Jordania złożyła wniosek o zawieszenie do dnia 31 grudnia 2018 r. obowiązku stopniowego wygaszania, określonego w art. 27 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów w stosunku do programu subsydiów wywozowych.

(4) Przyznanie tego zawieszenia nie wpłynie negatywnie na gospodarkę ani interesy handlowe Unii, a jednocześnie pozwoli udzielić wsparcia Jordanii w jej zmaganiach z wyzwaniami gospodarczymi wynikającymi z trudnej i niestabilnej sytuacji politycznej w regionie.

(5) Należy zatem ustalić stanowisko, jakie powinno zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Generalnej WTO na poparcie złożonego przez Jordanię wniosku o zawieszenie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Generalnej Światowej Organizacji Handlu, to poparcie wniosku Jordanii o przyznanie zawieszenia dotyczącego przedłużenia okresu przejściowego na zniesienie programu subsydiów wywozowych do dnia 31 grudnia 2018 r., na warunkach określonych we wniosku o zawieszenie.

Niniejsze stanowisko zostaje przedstawione przez Komisję.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
(2)

W lipcu 2004 r. Monsanto zgłosiło materiał siewny kukurydzy MON 810 do celów uprawy jako „istniejący produkt” na podstawie przepisów przejściowych określonych w art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (4). W rezultacie mogą one w dalszym ciągu być wprowadzane do obrotu na podstawie systemu „istniejących produktów” na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003.