2.

postanawia, że Komisja śledcza będzie miała za zadanie: — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2005/60/WE, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia dyrektywy (UE) 2015/849; — zbadanie zarzutów niezastosowania przez organy państw członkowskich sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych wobec instytucji, co do których stwierdzono, że dopuściły się one poważnego naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE, jak stanowią przepisy dyrektywy 2013/36/UE; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz nieskutecznego wdrożenia przez organy państw członkowskich dyrektywy 2011/16/UE, w szczególności jej art. 9 ust. 1 dotyczącego spontanicznego przekazywania innemu państwu członkowskiemu informacji na temat podatków w przypadkach, gdy istnieją podstawy, aby przypuszczać, że może dojść do strat podatkowych, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia i egzekwowania dyrektywy 2014/107/UE; w tym celu i do celów prowadzenia, w oparciu o inne podstawy prawne, postępowań w sprawie zarzucanych naruszeń prawa i niewłaściwego administrowania, o którym mowa powyżej, korzystanie z dostępu do wszystkich odnośnych dokumentów, w tym wszystkich odnośnych dokumentów Grupy ds. Kodeksu Postępowania, które zostały pozyskane przez komisje specjalne TAXE 1 i TAXE 2; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez państwa członkowskie postanowień art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, istotnych dla zakresu postępowania, o którym mowa w niniejszej decyzji; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2014/91/UE; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2011/61/UE i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieegzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2009/138/WE; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2006/43/WE, przy uwzględnieniu obowiązku terminowego i skutecznego wdrożenia rozporządzenia (UE) nr 537/2014 i dyrektywy 2014/56/UE; — zbadanie zarzutów braku transpozycji przez państwa członkowskie dyrektywy 2013/34/UE; — zbadanie zarzutów nieegzekwowania przez Komisję oraz niewdrożenia i nieskutecznego egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2012/17/UE; — zbadanie potencjalnego niedopełnienia przez dowolne państwo członkowskie oraz jego terytoria stowarzyszone i zależne obowiązku lojalnej współpracy zapisanego w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w stopniu, w jakim jest to istotne dla zakresu postępowania, o którym mowa w niniejszej decyzji; w tym celu dokonanie oceny w szczególności tego, czy jakikolwiek przypadek takiego niedopełnienia obowiązku może wynikać z zarzucanego zaniechania przyjęcia właściwych środków w celu niedopuszczenia do funkcjonowania instrumentów i działania innych pośredników, prawników i podmiotów świadczących usługi na rzecz powiernictw lub spółek, które umożliwiają swoim ostatecznym beneficjentom rzeczywistym ukrywanie się przed instytucjami finansowymi lub do funkcjonowania wszelkich innych instrumentów i pośredników umożliwiających ułatwianie prania pieniędzy, a także uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania w innych państwach członkowskich (w tym przyjrzenie się roli powiernictw, jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i walut wirtualnych), przy jednoczesnym uwzględnieniu obecnie realizowanych na szczeblu państw członkowskich programów roboczych, które mają na celu zajęcie się tymi problemami i zminimalizowanie ich skutków; — opracowanie wszelkich zaleceń, jakie uzna w tej kwestii za niezbędne, w tym w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie wspomnianych wyżej zaleceń Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie środków mających na celu zachęcenie państw trzecich do stosowania minimalnych norm dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania oraz w sprawie agresywnego planowania podatkowego, jak też dokonanie oceny ostatnich zmian w strategii zewnętrznej Komisji na rzecz efektywnego opodatkowania, a także dokonanie oceny powiązań między ramami prawnymi Unii i państw członkowskich a systemami podatkowymi w państwach trzecich (np. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i umowy o wymianie informacji, umowy o wolnym handlu) oraz oceny wysiłków podejmowanych w celu wspierania na szczeblu międzynarodowym (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, G-20, Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Organizacja Narodów Zjednoczonych) przejrzystości w zakresie informowania o beneficjentach rzeczywistych;