Rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom Rady

z dnia 25 lipca 1967 r.

określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 6 oraz art. 20 i 21 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich [2],

a także mając na uwadze, co następuje:

Rada ustala uposażenia, dodatki i emerytury przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz wszelkie należności płatne zamiast wynagrodzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Członkowie Komisji i Trybunału, począwszy od dnia objęcia funkcji aż do ostatniego dnia miesiąca, w którym zaprzestają ich pełnienia, mają prawo do wynagrodzenia podstawowego, dodatków rodzinnych i innych dodatków.

Artykuł 2

1. Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Komisji wynosi:

przewodniczący | 111300 BEF, |

wiceprzewodniczący | 100550 BEF, |

inni członkowie | 89950 BEF |

2. Podstawowe miesięczne wynagrodzenie członków Trybunału wynosi:

prezes | 111300 BEF, |

sędzia lub rzecznik generalny. | 89950 BEF, |

sekretarz Trybunału | 80950 BEF. |

Artykuł 3

1. a) dodatek dla głowy rodziny, w wysokości 5 % wynagrodzenia podstawowego;

b) dodatek na dziecko na utrzymaniu, w wysokości 1100BEF miesięcznie na każde dziecko;

c) dodatek na kształcenie.

2. Za głowę rodziny uznaje się członka Komisji lub Trybunału, który pozostaje w związku małżeńskim lub ma dzieci na utrzymaniu. Jeżeli małżonek wykonuje pracę zarobkową, członek Komisji lub Trybunału nie jest uprawniony do dodatku dla głowy rodziny.

3. Za dziecko na utrzymaniu uznaje się dziecko pochodzące z małżeństwa, niepochodzące z małżeństwa lub przysposobione członka Komisji lub Trybunału, lub też jego małżonka, jeżeli faktycznie znajduje się ono na utrzymaniu członka Komisji lub Trybunału.

Dodatek jest przyznawany:

- na dziecko poniżej 18 roku życia,

- na dziecko w wieku 18–25 lat, które pobiera w pełnym wymiarze godzin kształcenie lub szkolenie zawodowe.

Jeżeli dziecko dotknięte jest poważną chorobą lub kalectwem, które uniemożliwiają mu samodzielne utrzymanie, wówczas prawo do przedłużenia okresu wypłaty dodatku zostaje przyznane bez ograniczeń wiekowych i na czas trwania choroby lub kalectwa.

4. Członek Komisji lub Trybunału ma ponadto prawo otrzymać, na każde dziecko na utrzymaniu, w rozumieniu ust. 3, regularnie i w pełnym wymiarze godzin uczęszczające do instytucji edukacyjnych, dodatek na kształcenie w wysokości równej poniesionym przez niego rzeczywistym kosztom kształcenia, nie przekraczający miesięcznie 1000 BEF.

Prawo do dodatku powstaje z pierwszym dniem miesiąca, w którym dziecko zaczyna uczęszczać do szkoły podstawowej i wygasa z końcem miesiąca, w którym dziecko osiąga wiek 25 lat.

Artykuł 4

1. Członkowie Komisji lub Trybunału mają prawo do dodatku na mieszkanie w wysokości 15 % wynagrodzenia podstawowego.

2. Członkowie Komisji otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny, który wynosi:

przewodniczący | 22100 BEF, |

wiceprzewodniczący | 14200 BEF, |

inni członkowie | 9475 BEF |

3. Członkowie Trybunału otrzymują miesięczny dodatek reprezentacyjny, który wynosi:

prezes | 22100 BEF, |

sędzia lub rzecznik generalny | 9475 BEF, |

sekretarz Trybunału | 8650 BEF. |

Sędziowie-prezesi izb Trybunału otrzymują ponadto, przez czas trwania ich mandatu, specjalny dodatek funkcyjny w wysokości 12625 BEF na miesiąc.

Artykuł 5

Przy obejmowaniu i przy zaprzestaniu pełnienia funkcji członkowie Komisji lub Trybunału mają prawo do:

a) dodatku z tytułu kosztów zagospodarowania. Wysokość dodatku przy obejmowaniu funkcji jest równa wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia podstawowego, a w przypadku zaprzestania pełnienia funkcji jest równa jednomiesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu;

b) zwrotu kosztów przeprowadzenia osobistego majątku ruchomego, w tym kosztów ubezpieczenia od ryzyka podstawowego (kradzież, uszkodzenie, pożar).

W przypadku odnowienia mandatu członek nie ma prawa do jakiegokolwiek dodatku określonego w niniejszym artykule. Tak samo jest w przypadku mianowania go na członka innej instytucji Wspólnot, jeżeli tymczasowa siedziba tej instytucji znajduje się w mieście, w którym członek ten był wcześniej zobowiązany mieszkać w związku z pełnioną funkcją oraz jeżeli przed kolejnym mianowaniem nie dokonał on ponownej przeprowadzki.

Artykuł 6

Członek Komisji lub Trybunału, który w ramach pełnienia swoich funkcji zostaje wezwany do wyjazdu poza tymczasową siedzibę swojej instytucji ma prawo do:

a) zwrotu kosztów podróży;

b) zwrotu wydatków hotelowych (pokój hotelowy, obsługa i opłaty, za wyłączeniem wszystkich pozostałych kosztów);

c) dodatku na koszty utrzymania w wysokości 750 BEF na każdy dzień wyjazdu; w przypadku wyjazdu poza Europę dodatek zostaje podwyższony do 1250 BEF.

Artykuł 7

1. Przez okres trzech lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestał on pełnienia funkcji, były członek Komisji lub Trybunału otrzymuje przejściowy dodatek miesięczny w wysokości 40 % wynagrodzenia podstawowego, jakie otrzymywał w dniu zaprzestania pełnienia funkcji, jeżeli okres pełnienia funkcji był krótszy niż dwa lata, 45 % tego wynagrodzenia, jeżeli okres pełnienia funkcji był dłuższy niż dwa lata i krótszy niż trzy lata, oraz 50 % w pozostałych przypadkach.

2. Prawo do dodatku ustaje w przypadku uzyskania przez byłego członka Komisji lub Trybunału mandatu w jednej z instytucji Wspólnot lub z chwilą jego śmierci. W przypadku uzyskania mandatu dodatek jest wypłacany do dnia objęcia funkcji; w przypadku śmierci ostatnia wypłata jest dokonywana za miesiąc, w którym nastąpiła śmierć.

3. Jeżeli w trakcie tego trzyletniego okresu dana osoba podejmuje nową działalność zarobkową, wówczas kwota, o którą jego miesięczne wynagrodzenie brutto (tzn. przed odjęciem podatku) wraz z dodatkiem określonym w ust. 1, przekracza wynagrodzenie, przed odjęciem podatku, jakie otrzymywała ona jako członek Komisji lub Trybunału z na mocy art. 2, 3 i 4 ust. 1, odejmowana jest od dodatku. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu nowej działalności uwzględnia się wszystkie formy wynagrodzenia, z wyjątkiem tych, które stanowią zwrot kosztów.

4. Członek Komisji lub Trybunału, z chwilą ustania jego funkcji, 1 stycznia każdego roku, a także przy każdej zmianie sytuacji majątkowej, składa przewodniczącemu instytucji, w której był zatrudniony, deklarację obejmującą wszystkie elementy otrzymywanego wynagrodzenia o pochodzeniu zawodowym, z wyjątkiem elementów, które stanowią zwrot kosztów.

Od dodatku przejściowego nie odejmuje się dochodów, które były pełnoprawnie otrzymywane przez byłego członka podczas pełnienia funkcji członka Komisji lub Trybunału.

Niniejsza deklaracja musi zostać sporządzona w dobrej wierze i ma charakter poufny. Zawarte w niej informacje nie mogą zostać użyte do celów innych, niż przewidziane niniejszym rozporządzeniem, ani być przekazywane osobom trzecim.

Artykuł 8

1. Członkowie Komisji lub Trybunału po zakończeniu pełnienia ich funkcji mają prawo do dożywotniej emerytury, płatnej począwszy od dnia, w którym osiągną wiek 65 lat.

2. Jednakże mogą oni zwrócić się o uzyskanie emerytury od 60 roku życia. W takim przypadku emerytura zostaje wyliczona przy użyciu mnożnika określonego zgodnie z poniższą tabelą:

Wiek | Mnożnik |

60 lat | 0,64271 |

61 lat | 0,69762 |

62 lat | 0,75985 |

63 lat | 0,82157 |

64 lat | 0,90554. |

Artykuł 9

Za każdy pełny rok pełnienia funkcji emerytura wynosi 4,50 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego oraz 1/12 tej kwoty za każdy pozostały pełny miesiąc. Maksymalna kwota tak określonej emerytury wynosi 50 % ostatnio pobranego wynagrodzenia podstawowego.

Artykuł 10

Członek Komisji lub Trybunału dotknięty inwalidztwem uznanym za całkowite lub powodującym niemożność pełnienia funkcji, który z tego powodu rezygnuje lub zostaje zmuszony do rezygnacji z funkcji, jest objęty następującym systemem, licząc od dnia rezygnacji:

a) jeżeli inwalidztwo jest uznane za trwałe, ma on prawo do dożywotniej emerytury wyliczonej zgodnie z art. 9, przy gwarantowanym minimum w wysokości 25 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego. Ma prawo do maksymalnej emerytury, jeżeli niezdolność wynika z kalectwa lub choroby nabytej w ramach pełnienia swoich funkcji;

b) jeżeli inwalidztwo jest czasowe, do czasu wyzdrowienia ma on prawo do renty w wysokości 50 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli kalectwo lub choroba zostały nabyte w ramach pełnienia funkcji lub też w wysokości 25 % w pozostałych przypadkach. Renta zostaje zastąpiona dożywotnią emeryturą wyliczoną na warunkach przedstawionych w art. 9, jeżeli beneficjent renty ukończył 65 rok życia lub jeżeli minęło siedem lat od przyznania renty.

Artykuł 11

Członek Komisji lub Trybunału korzysta z systemu zabezpieczenia społecznego przewidzianego w regulaminie pracowniczym Wspólnot Europejskich i obejmującego ryzyko choroby, choroby zawodowej i wypadków, a także świadczenia z tytułu narodzin lub śmierci.

Artykuł 12

Jeżeli przyczyna inwalidztwa lub śmierci członka jest przypisana osobie trzeciej, Wspólnoty, w ramach zobowiązań, jakie nakłada na nie system emerytur, pełnoprawnie zastępują członka Komisji lub Trybunału, bądź osoby uprawnione, w działaniach przeciw odpowiedzialnej osobie trzeciej.

Artykuł 13

Dodatek przejściowy przewidziany w art. 7, emerytura przewidziana w art. 8 oraz emerytury i renty przewidziane w art. 10 nie mogą być kumulowane. Jeżeli członek Komisji lub Trybunału na prawo jednocześnie ubiegać się o korzystanie z jednego lub wielu przedstawionych powyżej przepisów, stosuje się wyłącznie przepis najbardziej dla niego korzystny.

Artykuł 14

W przypadku śmierci członka Komisji lub Trybunału przed wygaśnięciem mandatu, jego małżonek pozostający przy życiu lub dzieci będące na utrzymaniu otrzymują do końca trzeciego miesiąca po miesiącu śmierci wynagrodzenie, do którego członek Komisji lub Trybunału miałby prawo na mocy przepisów art. 2, 3 i art. 4 ust. 1.

Artykuł 15

1. Wdowa i pozostające na utrzymaniu dzieci członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału, który w chwili śmierci posiadał prawo do emerytury, korzystają z renty rodzinnej.

Renta ta wynosi:

dla wdowy | 50 % |

dla każdej półsieroty bez ojca | 10 % |

dla każdej sieroty bez ojca i matki | 20 % |

emerytury nabytej w zastosowaniu art. 9 przez członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału na dzień jego śmierci. Jednakże jeżeli członek Komisji lub Trybunału zmarł podczas sprawowania mandatu, renta rodzinna jest wyliczana na podstawie emerytury równej 50 % podstawowego wynagrodzenia otrzymywanego w chwili śmierci.

Jeżeli członek Komisji lub Trybunału zmarły podczas sprawowania mandatu osiągnął maksymalny poziom emerytury przewidzianej w art. 9, wówczas renta rodzinna dla wdowy wynosić będzie 30 % wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego w chwili śmierci. 2. Całkowita kwota tych rent rodzinnych nie może przekroczyć wysokości emerytury członka lub byłego członka Komisji lub Trybunału, na podstawie której są one wyliczone. Maksymalna kwota rent rodzinnych płatnych jest rozdzielana między beneficjentów proporcjonalnie do podanych powyżej wartości procentowych.

3. Renty rodzinne są przyznawane począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po śmierci; jednakże w przypadku zastosowania przepisów przewidzianych w art. 14, korzystanie z rent zostaje odroczone do pierwszego dnia czwartego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.

4. W przypadku śmierci osoby uprawnionej prawo do renty rodzinnej wygasa z końcem miesiąca, w którym nastąpiła śmierć. Ponadto prawo sieroty do renty wygasa z końcem miesiąca, w którym osiągnie ona wiek 21 lat. Prawo to zostaje przedłużone na czas trwania jej szkolenia zawodowego, najpóźniej do końca miesiąca, w którym osoba ta ukończy 25 rok życia.

Renta pozostaje płatna sierocie, która z powodu choroby lub kalectwa nie może samodzielnie się utrzymywać.

5. Prawa do renty rodzinnej nie przyznaje się osobie, która poślubiła byłego członka Komisji lub Trybunału posiadającego w chwili ślubu prawa do emerytury na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, ani też dzieciom narodzonym w tym związku, chyba że śmierć członka Komisji lub Trybunału nastąpi po pięciu latach małżeństwa.

6. Wdowa ponownie wstępująca w związek małżeński traci prawo do renty rodzinnej. Otrzymuje wówczas jednorazową kwotę równą podwójnej kwocie rocznej renty rodzinnej.

Artykuł 16

Członek Komisji lub Trybunału, który został zwolniony z funkcji z powodu poważnego uchybienia traci wszelkie prawo do dodatku przejściowego i do dodatku z tytułu wysługi lat; jednakże skutki tego przepisu nie mogą zostać rozciągnięte na pozostałe uprawnione osoby.

Artykuł 17

Jeżeli Rada postanowi o podwyższeniu wynagrodzenia podstawowego jednocześnie podjęta zostanie decyzja o odpowiednim podwyższeniu nabytych emerytur.

Artykuł 18

Wypłata świadczeń przewidzianych niniejszym systemem emerytur i rent obciąża budżet Wspólnot. Państwa Członkowskie wspólnie gwarantują wypłatę tych świadczeń zgodnie z kluczem repartycyjnym określonym dla finansowania takich wydatków.

Artykuł 19

1. Płatność należnych sum na mocy art. 2, 3, 4, 5, 11 i 14 są dokonywana jest w walucie kraju tymczasowej siedziby danej instytucji.

2. Sumy należne na mocy art. 7, 8, 10 i 15 są wypłacane zgodnie z wolą beneficjenta, w walucie kraju pochodzenia lub w walucie kraju pobytu, bądź też w walucie kraju tymczasowej siedziby instytucji, której ona podlega, przy czym dokonany wybór pozostaje ważny przez co najmniej dwa lata.

Jeżeli ani pierwszy, ani drugi z tych krajów nie jest Państwem Członkowskim Wspólnot, należne kwoty są wypłacane w walucie kraju miejsca pracy instytucji, której dana osoba podlega.

Artykuł 20

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do byłych członków Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Wysokiej Władzy lub Trybunału Sprawiedliwości, a także do osób uprawnionych, które w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są objęte przepisami rozporządzenia Rady nr 63 (EWG) [3], rozporządzenia Rady nr 14 (Euratom) [4], decyzji specjalnej Rady Ministrów (EWWiS) z dnia 22 maja 1962 r. [5] lub rozporządzenia Rady nr 62 (EWG) i rozporządzenia Rady nr 13 (Euratom) [6].

Artykuł 21

Rozporządzenie określające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot stosuje się do członków Komisji i Trybunału. Do czasu wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie nr 32 (EWG) i rozporządzenia nr 12 (Euratom) [7].

Artykuł 22

Niniejsze rozporządzenia wchodzi w życie dnia 6 lipca 1967 r.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 63, rozporządzenie Rady (Euratom) nr 14, decyzja specjalna Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 22 maja 1962 r. oraz rozporządzenie Rady nr 62 (EWG) oraz rozporządzenie Rady nr 13 (Euratom), z wyjątkiem art. 20, tracą moc.

Decyzja specjalna Rady Ministrów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z dnia 13 i 14 października 1958 r. pozostaje w mocy.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 25 lipca 1967 r.

W imieniu Rady

Fr. Neef

Przewodniczący

[1] Dz.U. 152 z 13.7.1967, str. 2.

[2] Dz.U. 152 z 13.7.1967, str. 13.

[3] Dz.U. 62 z 19.7.1962, str. 1724/62.

[4] Dz.U. 62 z 19.7.1962, str. 1730/62.

[5] Dz.U. 62 z 19.7.1962, str. 1734/62.

[6] Dz.U. 62 z 19.7.1962, str. 1713/62.

[7] Dz.U. 45 z 14.6.1962, str. 1461/62.

--------------------------------------------------