ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3)

Zachęca się państwa członkowskie, aby uwzględniły następujące działania jako część programu badań strategicznych i planu realizacji: a) określenie i wymiana informacji na temat krajowych programów i badań naukowych; b) wzmocnienie wspólnego prognozowania i możliwości oceny technicznej, zwłaszcza w odniesieniu do wpływu zmian globalnych na dobra kultury oraz działań zapobiegawczych i ochronnych; c) wymiana informacji, zasobów, najlepszych praktyk, metodyk i wytycznych; d) określenie dziedzin lub badań naukowych, w których koordynacja, wspólne zaproszenia do składania wniosków lub łączenie zasobów byłyby korzystne; e) określenie warunków wspólnego podejmowania badań w dziedzinach, o których mowa w lit. d); f) uwzględnienie zmieniających się potrzeb zwiedzających i konsumentów przy wyznaczaniu celów programów badawczych dotyczących dziedzictwa kulturalnego; g) wspólne korzystanie – w odpowiednich przypadkach – z istniejącej infrastruktury badawczej lub tworzenie nowej infrastruktury w takich dziedzinach jak skoordynowane banki danych lub opracowanie modeli wykorzystywanych do badania procesów niszczenia; h) wspieranie lepszej współpracy między sektorem publicznym i prywatnym, a także swobodnej innowacji między różnymi działaniami badawczymi i sektorami gospodarki związanymi z dziedzictwem kulturalnym; może to obejmować turystykę, zrównoważoną konserwację, budowę lub przebudowę obiektów, budynków lub krajobrazów oraz powiązane usługi; i) eksport i rozpowszechnianie wiedzy, innowacji i międzydyscyplinarnych strategii metodycznych; j) tworzenie sieci kontaktów między ośrodkami prowadzącymi badania nad dziedzictwem kulturalnym.
(11)

Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na wydatki budżetowe jest znacznie wyższy niż średnia w Unii, co wynika głównie z bardzo dużego przewidywanego wzrostu udziału wydatków na emerytury w PKB w nadchodzących dekadach. Według dostępnych wskaźników, co potwierdza również sprawozdanie służb Komisji na temat długoterminowej stabilności finansów publicznych z roku 2009, stabilność finansów publicznych jest mocno zagrożona, czemu należy przeciwdziałać dokonując konsolidacji budżetowej oraz przeprowadzając reformy systemu emerytalnego i systemu opieki zdrowotnej. System emerytalny w Grecji boryka się z wieloma różnymi problemami, w tym z faktem, że nie obejmuje całej populacji. Mimo iż średni wskaźnik świadczeń w Grecji należy do najwyższych w całej Unii, co ma negatywny wpływ na zachęty do pracy i przyczynia się w szczególności do niskiego poziomu zatrudnienia wśród starszych pracowników, wskaźnik ubóstwa wśród osób starszych w Grecji również należy do najwyższych. Nie bez wad są również programy wcześniejszego przejścia na emeryturę, które stanowią alternatywną, choć kosztowną, ścieżkę uzyskania świadczeń. Również w systemie opieki zdrowotnej konieczne są reformy, w szczególności służące zwiększeniu wydajności i poprawie zarządzania, jako że czynniki te były w przeszłości przyczyną częstego przekraczania planowanych wydatków. Reformy rynku pracy powinny wspierać zwiększoną podaż pracy w celu zwiększenia podstawy poboru składek.
(14)

Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2009/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. zmieniającej dyrektywę Rady 87/372/EWG w sprawie pasm częstotliwości, które mają zostać zarezerwowane dla skoordynowanego wprowadzenia publicznej paneuropejskiej komórkowej cyfrowej naziemnej łączności ruchomej we Wspólnocie (4), państwa członkowskie powinny zbadać, czy istnienie praw do użytkowania pasma 900 MHz przyznanych konkurującym operatorom łączności ruchomej na ich terytorium może prowadzić do zakłócenia konkurencji na odpowiednich rynkach łączności ruchomej, a także powinny usunąć tego rodzaju zakłócenia konkurencji zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/20/WE. W razie potrzeby państwa członkowskie powinny rozważyć wykorzystanie tej okazji do zmiany wszelkich istniejących wyłącznych praw użytkowania przyznanych operatorom sieci naziemnych, tak by nie wykluczały one możliwości świadczenia usług MCV na odnośnych częstotliwościach.
(5)

Konwencja Sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO) zobowiązuje strony Konwencji do monitorowania zawartości TZO, ich substytutów i potencjalnych TZO, a także włączyła PFOS, ich sole oraz fluorek sulfonylu perfluorooktanu (PFOSF) do załącznika B do Konwencji do grupy substancji będących przedmiotem ograniczeń w zakresie produkcji i stosowania,
(3)

Za odpowiednie narzędzie do realizacji zaleceń EFSA uznano Kodeks praktyk w celu ograniczenia zanieczyszczenia okowit z owoców pestkowych i okowit z wytłoków z owoców pestkowych karbaminianem etylu i zapobiegania temu zanieczyszczeniu. Kodeks ten zaleca dobre praktyki wytwarzania (ang. Good Manufacturing Practices – GMP); dowiedziono bowiem, że stosowanie takich praktyk przyczynia się do obniżenia poziomu karbaminianu etylu. Docelowy poziom karbaminianu etylu wynoszący 1 mg/l w okowicie gotowej do spożycia jest realistyczny i możliwy do osiągnięcia przy zastosowaniu dobrych praktyk.
(7)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny stanowiący podstawę prognoz budżetowych jest wiarygodny z wyjątkiem roku 2012, dla którego to okresu wydaje się on zbyt optymistyczny w porównaniu z prognozą służb Komisji sformułowaną wiosną 2011 r. Przedstawiona w zaktualizowanym programie konwergencji strategia budżetowa jest odpowiednia, ponieważ przyczyni się do realizacji średniookresowego celu budżetowego Szwecji, jakim jest nadwyżka w wysokości 1 % PKB w ciągu całego cyklu. Zapewniłoby to pewien margines na wypadek naruszenia wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB w razie ewentualnego pogorszenia koniunktury w przyszłości. w programie przewiduje się, że nadwyżka sektora instytucji rządowych i samorządowych powiększy się z 0,6 % PKB w 2011 r. do 3,7 % PKB w roku 2014, czyli w ostatnim roku objętym programem. Poprawa ta wynikać ma z zakładanej wysokiej dynamiki wzrostu gospodarczego, ponieważ w programie nie przewidziano na te lata żadnych działań konsolidacyjnych. Zagrożenia dla realizacji celów budżetowych są zasadniczo zrównoważone. Ponieważ przedstawiona w programie prognoza przychodów jest nieco ostrożna w odniesieniu do 2011 r., wyniki budżetowe w tym roku mogą okazać się nieco lepsze, natomiast w kolejnych latach począwszy od 2012 r. realizacja prognoz budżetowych jest obarczona pewnym ryzykiem w związku z optymistycznymi założeniami makroekonomicznymi. Rząd zasygnalizował, że – o ile pozwoli na to sytuacja budżetu – począwszy od 2012 r. mogą zostać wdrożone dalsze ekspansywne środki polityki budżetowej przewidziane w ustawie budżetowej na 2011 r. (w tym piąty próg kredytu podatkowego związanego z zatrudnieniem dla pracowników, dalsze podniesienie progu opodatkowania państwowym podatkiem dochodowym, niższa stawka podatku VAT na usługi restauracyjne oraz niższe opodatkowanie emerytur); oznacza to ryzyko przyjęcia procyklicznego kursu polityki budżetowej. Biorąc także pod uwagę perspektywy demograficzne, ważne jest utrzymanie polityki budżetowej tak, aby zapewnić realizację średniookresowego celu budżetwoego. Zgodnie z ostatnią oceną Komisji, ryzyko związane z zachowaniem stabilności finansów publicznych w długim okresie, wydaje się być niskie.
(6)

W dniu 25 marca 2011 r. Rada Europejska wezwała także państwa członkowskie uczestniczące w pakcie euro plus, by przedstawiły swoje zobowiązania w ramach tego paktu, tak by mogły zostać włączone do ich programów stabilności lub konwergencji oraz krajowych programów reform. Łotewski program konwergencji oraz krajowy program reform zawiera ogólne odniesienie do paktu euro plus. List przesłany do Rady Europejskiej dnia 17 maja 2011 r. podkreśla szczególne zobowiązania i działania na rok 2011 zawarte w programach, które są zgodne z celami paktu euro plus.
(9)

Biorąc pod uwagę bardzo wysoki dług sektora instytucji rządowych i samorządowych, wynoszący w 2011 r. ok. 120 % PKB, dążenie do trwałej i wiarygodnej konsolidacji oraz przyjęcie środków strukturalnych służących pobudzeniu wzrostu należą do głównych priorytetów Włoch. Zgodnie z najnowszymi ocenami Komisji, zagrożenia dla długoterminowej stabilności finansów publicznych wydają się być średnie. W okresie do 2012 r. osiągnięcie celów w zakresie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych wyznaczonych w programie stabilności, a więc również korekta nadmiernego deficytu do 2012 r., zależy od pełnego wdrożenia przyjętych już środków. Dodatkowe działania byłyby konieczne w przypadku, gdy na przykład dochody wynikające z lepszego przestrzegania przepisów podatkowych okazałyby się niższe niż te zaplanowane w budżecie lub w przypadku pojawienia się trudności związanych z planowanym ograniczaniem wydatków kapitałowych. Na lata 2013–2014 w nowych trzyletnich ramach budżetowych zaplanowano przyjęcie do października 2011 r. konkretnych środków wspierających działania konsolidacyjne. Choć w ciągu ostatnich lat ramy budżetowe zostały znacznie wzmocnione, wprowadzenie egzekwowalnych pułapów wydatków oraz dalszych usprawnień kontroli budżetowej we wszystkich podsektorach sektora instytucji rządowych i samorządowych ma doprowadzić do zwiększenia dyscypliny budżetowej i podniesienia wiarygodności średniookresowej strategii budżetowej.
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu stabilności na mocy rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą zawartych w dokumencie prognoz budżetowych jest nieco optymistyczny, zwłaszcza w końcowych latach okresu objętego programem stabilności. W programie stabilności zaplanowano ograniczenie do roku 2011 deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych z poziomu 3,6 % PKB w 2010 r. do poziomu poniżej wartości referencyjnej przewidzianej w Traktacie. Następnie program zakłada stopniowy postęp w realizacji średniookresowego celu budżetowego, jakim jest utrzymanie równowagi budżetowej w kategoriach strukturalnych, której osiągnięciu służyć ma zobowiązanie do przeprowadzenia trwałej konsolidacji opartej w dużej mierze na środkach po stronie wydatków. Program stabilności nie przewiduje jednak osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem. stabilności. Szacuje się, że dodatnie i nadal rosnące saldo pierwotne doprowadzi do spadku wskaźnika zadłużenia z najwyższego poziomu 68 % PKB w 2010 r. do 63,7 % w 2014 r. Obliczona przez Komisję średnia roczna korekta strukturalna w latach 2012–2014 jest zasadniczo zgodna z paktem stabilności i wzrostu. Wyniki budżetowe mogą się jednak okazać gorsze niż założono ze względu na możliwość przekroczenia wydatków oraz brak informacji na temat środków stanowiących podstawę działań konsolidacyjnych po 2011 r.
(8)

Kryzys doprowadził do skorygowania w znacznym stopniu poważnych zaburzeń równowagi, do których doszło podczas wcześniejszego okresu wysokiej koniunktury. W latach 2007–2010 realny PKB zmniejszył się o 12 %, stopa zatrudnienia o niemal 13 %, a stopa bezrobocia wzrosła z 4,6 % w 2007 r. do 13,6 % w 2010 r. Kryzys spowodował także dramatyczne pogorszenie się stanu finansów publicznych – w latach 2008 i 2009 wskaźnik deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnął poziom dwucyfrowy. W 2010 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych osiągnął poziom 32,4 % PKB, do czego przyczyniły się m.in. środki wsparcia sektora finansowego odpowiadające 20,5 % PKB. Relacja długu do PKB wzrosła z 25 % w 2007 r. do 96 % w 2010 r.
(10)

Intensywność wykorzystania zasobów w Estonii należy do najwyższych w UE. Jest to częściowo wynikiem struktury produkcji, która skoncentrowana jest w energochłonnych sektorach i gałęziach przemysłu. Innym czynnikiem, który o tym decyduje, jest niska efektywność energetyczna na poziomie sektorowym. W krajowym programie reform Estonia wyznaczyła krajowy cel w zakresie oszczędności energii w wysokości 9 % w roku 2016 w porównaniu do prognoz (16 % do roku 2020). Ponadto niewiele jest informacji na temat sposobu i terminów realizacji środków oraz oczekiwanych wyników. Tym samym istnieje potencjał dalszej poprawy efektywności energetycznej. Poprawa efektywności energetycznej może mieć pozytywny wpływ na środowisko naturalne i na bezpieczeństwo dostaw energii, ale również może przyczynić się do ograniczenia presji inflacyjnej oraz do poprawy konkurencyjności pod względem kosztów.
(12)

Francuski deficyt obrotów bieżących ulegał stopniowemu pogorszeniu w ciągu ostatnich dziesięciu lat, który to trend odzwierciedlał spadek salda obrotów towarowych z zagranicą, wynikający częściowo ze spadku konkurencyjności pod względem kosztów pracy po przywróceniu w latach 2003–2005 jednolitego minimalnego wynagrodzenia za pracę (poprzednia reforma polegająca na skróceniu tygodnia pracy do 35 godzin spowodowała, że obowiązywało pięć różnych wysokości minimalnego wynagrodzenia). Wprowadzono pewne ulepszenia w systemie indeksacji (utworzenie komisji doradczej składającej się z niezależnych ekspertów, wyeliminowanie uznaniowych podwyżek), co ograniczyło wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji odsetek pracowników otrzymujących minimalne wynagrodzenie znacznie się zmniejszył, co prowadzi do korzystniejszego zróżnicowania płacowego. Minimalne wynagrodzenie za pracę we Francji jest jednak nadal jednym z najwyższych w UE w porównaniu do mediany wynagrodzenia, nawet jeśli klin podatkowy jest znacznie niższy niż przypadku średniego wynagrodzenia ze względu na cięcia w składkach na ubezpieczenia społeczne ponoszonych przez pracodawców.
(7)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą zawartych w programie konwergencji prognoz budżetowych jest realny. Scenariusz ten jest wprawdzie oparty na nieco bardziej optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w 2012 r. i w kolejnych latach, jest jednak zasadniczo zgodny z najnowszą prognozą służb Komisji sformułowaną wiosną 2011 r. Strategia budżetowa określona w programie konwergencji zakłada obniżenie deficytu do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % do 2013 r., zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 13 lipca 2010 r. oraz po pierwsze osiągnięcie zaktualizowanego średniookresowego celu budżetowego przewidującego zapewnienie do 2015 r. strukturalnego salda budżetowego na poziomie nie niższym niż – 0,5 % PKB i po drugie osiągnięcie równowagi budżetowej do 2020 r. Ścieżka korekty budżetowej prowadząca do tego celu jest właściwa. Środki przewidziane w programie konwergencji i przyjęte przez Parlament wiosną 2010 r. należy uznać za wystarczające do osiągnięcia celów budżetowych. Środki te odzwierciedlałyby roczny wysiłek fiskalny rzędu 1 % PKB w latach 2011–2013. Dania zrealizuje swój zaktualizowany średniookresowy cel budżetowy w okresie objętym programem konwergencji. Zagrożenia dla realizacji celów budżetowych są zasadniczo zrównoważone.
(8)

W ciągu ostatniej dekady wzrost gospodarczy w Grecji miał niezrównoważone podstawy: znacznemu ożywieniu konsumpcji oraz inwestycji w nieruchomości mieszkaniowe towarzyszył wysoki wzrost płac realnych i szybki wzrost akcji kredytowej, a niski poziom realnych stóp procentowych związany z przyjęciem euro i liberalizacją rynków finansowych przyczyniał się do utrwalenia tej sytuacji. Światowy kryzys gospodarczo-finansowy w latach 2008–2009 ujawnił greckie słabości, w tym: niezrównoważoną politykę budżetową, częściowo skrywaną przez niewiarygodne statystyki i okresowo wysokie dochody; nieelastyczne rynki produktowe i rynek pracy; utratę konkurencyjności oraz rosnące zadłużenie zagraniczne. Kryzys gospodarczy i kryzys zaufania dotknęły również sektor bankowy, choć nie stanowił on źródła problemów. Stopień pogorszenia sytuacji budżetowej stał się widoczny późno ze względu na istotne braki w greckich systemach statystyki i rachunków narodowych. Opóźniło to wdrożenie środków naprawczych. Na początku 2010 r., gdy pojawiły się obawy co do stabilności finansów publicznych Grecji, a jednocześnie awersja do ryzyka na światowych rynkach finansowych osiągnęła rekordowy poziom, nastroje rynkowe w stosunku do Grecji uległy gwałtownemu pogorszeniu. W kwietniu 2010 r. władze Grecji zwróciły się o międzynarodową pomoc finansową, gdyż w sytuacji znacznych potrzeb w zakresie finansowania były pozbawione dostępu do międzynarodowych rynków kapitałowych.
(7)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu konwergencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że założenia makroekonomiczne stanowiące podstawę programu konwergencji są realistyczne dla pierwszych dwóch lat i optymistyczne dla późniejszego okresu, w porównaniu z średnioterminowymi prognozami Komisji dotyczącymi potencjalnych wyników i opartymi na wspólnie uzgodnionej metodologii. Program konwergencji jest oparty na prognozach zakładających niższy wzrost w 2012 r. w porównaniu z wiosenną prognozą służb Komisji z 2011 r., głównie ze względu na dalsze trwałe ograniczenie rzeczywistych wydatków na spożycie publiczne, które nie zostało uwzględnione w prognozie służb Komisji na 2012 r. opartej na założeniu niezmiennego kursu polityki. W programie konwergencji przewidziano zmniejszenie deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do poziomu poniżej 3 % PKB w 2013 r., a następnie do 1,9 % PKB w 2014 r. Planowana konsolidacja opiera się głównie na ograniczeniu wydatków. Proponowane środki są ogólnie wystarczające do osiągnięcia celu do 2013 r. zgodnie z zaleceniem Rady, ale istnieją zagrożenia dla rzeczywistych wyników budżetowych środków przedstawionych w programie konwergencji. Ponadto osiągnięcie celów określonych dla końcowych lat okresu objętego programem konwergencji wydaje się zależeć w dużym stopniu od korzystnych warunków koniunkturalnych i dalszego wzrostu wydajności administracji publicznej, co może okazać się coraz trudniejsze do osiągnięcia. Przewiduje się, że średnioterminowy cel budżetowy zostanie osiągnięty po zakończeniu okresu objętego programem konwergencji. Średnia roczna konsolidacja fiskalna w latach 2010–2013 wynosi nieco poniżej 1 % PKB, zgodnie z zaleceniem Rady w ramach procedury nadmiernego deficytu z dnia 2 grudnia 2009 r.
(12)

Potencjał wzrostu i konkurencyjność strukturalna niemieckiej gospodarki zależą w dużej mierze od dobrze wykształconej i wykwalifikowanej siły roboczej, a mając na uwadze sytuację demograficzną, niedobór rąk do pracy może stać się pilnym problemem. Pokazuje to, jak ważne jest pełne wykorzystanie potencjału siły roboczej poprzez likwidowanie przeszkód w dostępie do rynku pracy dla określonych grup społecznych (starsi pracownicy, kobiety, pracownicy o niskich kwalifikacjach, obywatele państw nienależących do UE) i dalszy rozwój kapitału ludzkiego. Rozwiązanie problemu klina podatkowego, który pozostaje wysoki w szczególności w przypadku osób uzyskujących niskie i średnie dochody, stanowiłoby zwiększoną zachętę do podejmowania pracy i jednocześnie pozwoliłoby na to, by wzrost płac prowadził w większym stopniu do zwiększenia dochodów i wzrostu popytu krajowego. Graniczne stawki podatku dochodowego dla osób będących drugim żywicielem rodziny, które są wysokie ze względu na wspólne opodatkowanie małżonków, stanowi element zniechęcający do podejmowania pracy. Wprowadzony w 2009 r. mechanizm „Faktorverfahren” pozwala na zindywidualizowane obciążenie podatkowe w skali miesięcznej odzwierciedlające dochody osobiste poszczególnych osób, podczas gdy obciążenie podatkowe w skali całego roku pozostaje niezmienione. Należy monitorować skutki tej reformy dla uczestnictwa w rynku pracy. W tym kontekście, mogą być konieczne dalsze środki służące ograniczeniu ewentualnych nadal istniejących elementów zniechęcających do podjęcia pracy. Dalsze zwiększenie dostępności placówek opieki nad dziećmi przyczyniłoby się również w szczególności do zwiększenia wciąż jeszcze niskiego odsetka kobiet zatrudnionych na pełny etat. Ponadto perspektywy na rynku pracy dla pracowników nisko wykwalifikowanych mogłyby się poprawić poprzez zwiększenie liczby osób posiadających uprawnienia zawodowe.
(5)

W dniu 25 marca 2011 r. Rada Europejska wezwała także państwa członkowskie uczestniczące w pakcie euro plus, by przedstawiły swoje zobowiązania w ramach tego paktu odpowiednio wcześnie, tak by mogły zostać włączone do ich programów stabilności lub konwergencji oraz krajowych programów reform.
(8)

Na podstawie oceny zaktualizowanego programu stabilności na mocy rozporządzenia (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że scenariusz makroekonomiczny będący podstawą zawartych w dokumencie prognoz budżetowych jest zbyt optymistyczny w latach 2011 i 2012. W programie stabilności zaplanowano sprowadzenie deficytu budżetowego do poziomu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % do 2013 r., zgodnie z zaleceniami Rady z kwietnia 2009 r., oraz dalsze ograniczenie deficytu do poziomu 2,1 % PKB w 2014 r. Program stabilności nie przewiduje osiągnięcia w okresie objętym programem stabilności celu średniookresowego, jakim jest zrównoważenie budżetu. Ta ścieżka korekty jest właściwa. Średnia roczna poprawa salda strukturalnego wyniesie średnio 1,5 % PKB w latach 2010–2013, zgodnie z zaleceniem Rady, i dodatkowo 0,3 % PKB w 2014 r. Szacuje się, że relacja długu do PKB wzrośnie z 60,1 % PKB w 2010 r. do 69,3 % w 2013 r. i spadnie nieznacznie w 2014 r. Ścieżka konsolidacji jest obarczona ryzykiem związanym z leżącymi u jej podstaw założeniami makroekonomicznymi oraz w zakresie realizacji celów budżetowych na szczeblu regionalnym. Regiony mają wysoki udział w łącznych wydatkach publicznych i w 2010 r. 9 spośród 17 przekroczyło swoje cele budżetowe. Wzmocniono już mechanizmy kontroli długu rządów regionalnych i rząd Hiszpanii zobowiązał się do podjęcia dodatkowych środków, gdyby okazały się one konieczne dla osiągnięcia celów budżetowych.