ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4)

Upoważnienie Francji do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej pobieranej z lądu nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia wykorzystania takiej energii elektrycznej, ponieważ w większości przypadków wytwarzanie energii elektrycznej na pokładzie statku pozostanie bardziej konkurencyjną alternatywą. Z tego samego powodu oraz ze względu na obecny stosunkowo niski stopień rozpowszechnienia na rynku odpowiedniej technologii stosowanie tej obniżonej stawki opodakowania nie spowoduje prawdopodobnie, w okresie jej obowiązywania, istotnych zakłóceń konkurencji, a zatem nie będzie miało negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(5)

Ze względu na cel i skład grupy roboczej oraz jej stosunki ze specjalnym komitetem do spraw związanych z wdrożeniem Protokołu regulamin ten powinien być podobny do przewidzianego w załączniku VIII do umowy o wystąpieniu regulaminu specjalnych komitetów ustanowionych na mocy art. 165 ust. 1 umowy o wystąpieniu.
(4)

Zgodnie z art. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/2014 (3) Rada Stowarzyszenia przekazała Komitetowi Stowarzyszenia w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu uprawnienia do aktualizacji lub zmiany załączników do Układu, które dotyczą m.in. rozdziału 5 (Ułatwienia celne i handlowe) w tytule IV (Handel i zagadnienia związane z handlem) Układu, w zakresie w jakim w rozdziale 5 nie ma przepisów szczególnych odnoszących się do aktualizacji i zmiany tych załączników.
(6)

Pandemia COVID-19 negatywnie wpłynęła na operatorów statków powietrznych, producentów statków powietrznych i poddostawców dla producentów wyposażenia oraz opóźniła rozwój nowych systemów. Operatorzy statków powietrznych anulują lub odraczają dostawy statków powietrznych przewidziane na 2020 r. do 2021 r. Nowo wyprodukowany statek powietrzny skonfigurowany do celów dostawy w 2020 r., która została przesunięta na rok 2021, wymaga ponownej konfiguracji zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie po dniu 1 stycznia 2021 r. Operatorzy statków powietrznych i producenci statków powietrznych narażeni są na nieuzasadnione obciążenia finansowe w przypadku konieczności modernizacji tych statków powietrznych. W związku z tym Komisja jest w trakcie przyjmowania na szczeblu Unii przepisów umożliwiających odroczenie tego terminu, w drodze zmian do rozporządzenia (UE) nr 965/2012. Pokładowy rejestrator rozmów w kabinie pilota (CVR) jest wykorzystywany jako wsparcie przy dochodzeniach w sprawie wypadków i incydentów. Opóźnienie we wprowadzeniu w życie dwudziestopięciogodzinnych zapisów z CVR zamiast dwugodzinnych nie stwarza istotnego zagrożenia dla bezpieczeństwa, lecz dostosowuje korzyści dla bezpieczeństwa wynikające z dłuższego czasu rejestracji rozmów w kabinie pilota do obecnych realiów, z jakimi boryka się przemysł lotniczy. Unia zdecydowanie popiera starania ICAO na rzecz poprawy bezpieczeństwa lotniczego. Biorąc pod uwagę bezprecedensową sytuację spowodowaną pandemią COVID-19 i brak istotnego zagrożenia dla bezpieczeństwa, Unia powinna poprzeć wspomniane zmiany.
(3)

Art. 20 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich Europejskich Funduszy Rozwoju (EFR). Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej „10. EFR”) dla EBI oraz w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej „11. EFR”) dla Komisji.
DECYZJA KOMISJI (UE) 2020/1730

z dnia 18 listopada 2020 r.

potwierdzająca uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954 zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Protokół nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w szczególności jego art. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W piśmie do Komisji Europejskiej z dnia 29 lipca 2020 r. Irlandia powiadomiła o zamiarze przyjęcia i podlegania przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954 (1).

(2) Nie istnieją żadne szczegółowe warunki uczestnictwa Irlandii w tym rozporządzeniu i nie są potrzebne środki przejściowe.

(3) Obowiązywanie ujednoliconych wzorów dokumentów pobytowych i wspólnych norm dotyczących ich zabezpieczeń na obszarze Unii Europejskiej ułatwia przekraczanie granic i przyczynia się tym samym do właściwego funkcjonowania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

(4) Należy w związku z tym potwierdzić uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2017/1954.

(5) Aby umożliwić Irlandii jak najszybsze stosowanie przepisów rozporządzenia (UE) 2017/1954, niniejsza decyzja powinna wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Potwierdza się uczestnictwo Irlandii w rozporządzeniu (UE) 2017/1954.

Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 18 listopada 2020 r. W imieniu Komisji Ursula VON DER LEYEN Przewodnicząca

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1954 z dnia 25 października 2017 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 286 z 1.11.2017, s. 9).
(3)

W dniu 1 lutego 2020 r. weszła w życie Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (5) („umowa o wystąpieniu”). Zgodnie z art. 127 umowy o wystąpieniu dyrektywa 2003/87/WE ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium do dnia 31 grudnia 2020 r., kiedy to zakończy się okres przejściowy ustanowiony w art. 126 umowy o wystąpieniu. Od końca okresu przejściowego zastosowanie ma ponadto protokół do umowy o wystąpieniu dotyczący Irlandii/Irlandii Północnej. Zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej i załącznikiem 4 do protokołu dyrektywa 2003/87/WE ma nadal zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej w Irlandii Północnej. W rezultacie po zakończeniu okresu przejściowego emisje pochodzące z wytwarzania energii elektrycznej w Irlandii Północnej nadal podlegają dyrektywie w sprawie ETS.
(2)

W dniu 2 października 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/1392 w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. oraz uchylenia i zastąpienia decyzji Rady w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. przyjętej w dniu 18 września 2020 r. (2). W dniu 22 października 2020 r. i 30 października 2020 r. Rada przyjęła dwie kolejne decyzje w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r. (3). Jedno miejsce przypadające Republice Francuskiej i jedno miejsce przypadające Republice Słowackiej w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym pozostały wolne i muszą zostać obsadzone w drodze kolejnej decyzji o mianowaniu, mającej zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 21 września 2020 r.
(1)

Zgodnie z procedurą określoną w art. 19–22 rozporządzenia Rady (UE) 2018/1877 (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym mającym zastosowanie do 11. EFR”) Komisja do dnia 15 października 2020 r. przedstawia wniosek określający: a) pułap rocznej kwoty wkładów na 2022 r.; b) roczną kwotę wkładów na 2021 r.; c) kwotę pierwszej raty wkładów na 2021 r.; oraz d) indykatywną, niewiążącą prognozę dotyczącą spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2023–2024.
(9)

Aby nie opóźniać nadmiernie korzyści płynących z nowego protokołu, w nowym protokole przewidziano jego wejście w życie w odniesieniu do Umawiających się Stron, które go podpisały i zatwierdziły lub ratyfikowały, gdy zostanie on podpisany i zatwierdzony lub ratyfikowany przez trzy Umawiające się Strony, w tym Unię.
(5)

Upoważnienie Szwecji do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej pobieranej z lądu nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia wykorzystania takiej energii elektrycznej, ponieważ w większości przypadków wytwarzanie energii elektrycznej na pokładzie statku pozostanie bardziej konkurencyjną alternatywą. Z tego samego powodu oraz ze względu na obecny stosunkowo niski stopień rozpowszechnienia na rynku odpowiedniej technologii stosowanie tej obniżonej stawki opodatkowania nie spowoduje prawdopodobnie, w okresie jej obowiązywania, istotnych zakłóceń konkurencji, a zatem nie będzie miało negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(8)

Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2018/1807 właściwy organ, który otrzymuje wniosek o dostęp do danych, jest zobowiązany do przekazania żądanych danych lub musi poinformować organ występujący z wnioskiem, że uważa, iż warunki uzasadniające wniosek o pomoc nie są spełnione. W celu przeprowadzenia wymiany danych państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno przekazać państwu członkowskiemu występującemu z wnioskiem szczegółowe informacje niezbędne do uzyskania dostępu do żądanych danych lub szczegółowe informacje dotyczące sposobu i momentu dokonania transferu danych Państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, może również dostarczyć żądane dane bezpośrednio w odpowiedzi na wniosek, jeżeli zostanie to uznane za najskuteczniejszy sposób postępowania.
DECYZJA RADY (UE) 2020/1658

z dnia 6 listopada 2020 r.

dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek (IOC) w odniesieniu do warunków przystąpienia rządu Republiki Uzbekistanu do Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Na podstawie art. 29 umowy Rada Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek (zwana dalej „Radą Członków”) ma określić warunki przystąpienia rządu do umowy.

Rząd Republiki Uzbekistanu złożył formalny wniosek o przystąpienie do umowy. Rada Członków powinna zatem zostać poproszona, podczas jednego z jej przyszłych posiedzeń lub w ramach procedury przyjęcia decyzji przez Radę Członków w drodze wymiany korespondencji, o ustanowienie warunków przystąpienia Republiki Uzbekistanu w odniesieniu do udziałów w IOC oraz terminu złożenia dokumentu przystąpienia.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek podczas jednego z jej przyszłych posiedzeń lub w ramach procedury przyjmowania decyzji przez Radę Członków w drodze wymiany korespondencji, w odniesieniu do warunków przystąpienia do umowy rządu Republiki Uzbekistanu polega na poparciu przystąpienia rządu Republiki Uzbekistanu do umowy, pod warunkiem że:

a) udziały Republiki Uzbekistanu oblicza się zgodnie ze wzorem określonym w art. 11 umowy; oraz
(1)

Decyzją nr 940/2014/UE (2) władze francuskie zostały uprawnione do stosowania zwolnień lub obniżek podatku od dokowania we francuskich regionach najbardziej oddalonych w odniesieniu do wymienionych w załączniku do tej decyzji produktów wytwarzanych lokalnie w tych regionach najbardziej oddalonych. W zależności od produktów i danego departamentu zamorskiego maksymalne dopuszczone zróżnicowanie stawek opodatkowania wynosi 10, 20 lub 30 punktów procentowych. Decyzję nr 940/2014/UE stosuje się do dnia 31 grudnia 2020 r.
(2)

Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy Umowy o partnerstwie AKP–UE we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE (zwanej dalej „nową umową”). Ponieważ nowa umowa nie będzie gotowa, by można ją było stosować od dnia 31 grudnia 2020 r., czyli daty wygaśnięcia obecnych ram prawnych, między innymi ze względu na opóźnienia spowodowane pandemią COVID-19, konieczna jest zmiana decyzji w sprawie środków przejściowych w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień Umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r.
(11)

Ponieważ korzyść podatkowa nie wykracza ponad to, co jest konieczne do wyrównania dodatkowych kosztów, a przedmiotowe ilości pozostają niewielkie, zaś korzyść podatkowa ogranicza się do spożycia we Francji metropolitalnej, środek nie podważa integralności i spójności porządku prawnego Unii.
(10)

Decyzją Rady 2002/546/WE (2) przyjętą zgodnie z art. 299 Traktatu WE, Hiszpania została wstępnie upoważniona do stosowania do dnia 31 grudnia 2011 r. zwolnień z podatku AIEM lub obniżek tego podatku w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do wyżej wymienionej decyzji zawierał wykaz produktów, których mogły dotyczyć zwolnienia lub obniżki podatku. W zależności od produktu różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami nie może przekraczać 5, 15 lub 25 punktów procentowych.
(2)

Jedno stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu, na podstawie którego zaproponowano kandydaturę Raita PIHELGASA (Representative of a local or regional body with political accountability to an elected Assembly: Järva Rural Municipality Council),
(3)

Biobor JF zawiera 2,2’-(1-metylotrimetylenodioksy)bis-(4-metylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 2665-13-6) i 2,2’-oksybis (4,4,6-trimetylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 14697-50-8), substancje czynne do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6 jako środki do konserwacji produktów podczas przechowywania, jak określono w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Ponieważ te substancje czynne nie są objęte programem prac (3) polegających na systematycznej ocenie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012, muszą one zostać poddane ocenie i zatwierdzone przed wydaniem pozwolenia na produkty biobójcze zawierające te substancje na poziomie krajowym lub unijnym.
DECYZJA RADY (UE) 2020/1786

z dnia 27 listopada 2020 r.

w sprawie zawarcia Protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje,

Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2019/1925 (2) Protokół wykonawczy do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu (zwany dalej „protokołem”) został podpisany w dniu 18 listopada 2019 r.

W art. 7 umowy ustanawia się Wspólny Komitet, który jest odpowiedzialny za kontrolę jej stosowania. Ponadto Wspólny Komitet może przyjmować określone zmiany do protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzenia tych zmian należy upoważnić Komisję do zatwierdzania, w imieniu Unii, zmian przy zastosowaniu procedury uproszczonej, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków merytorycznych i formalnych.

Stanowisko Unii w sprawie planowanych zmian do protokołu powinno zostać ustalone przez Radę. Należy zatwierdzić zaproponowane zmiany, chyba że sprzeciwi się temu mniejszość blokująca państw członkowskich, zgodnie z art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Protokół wykonawczy do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Senegalu (3) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Unii.

Artykuł 2

Zgodnie z przepisami i procedurą określonymi w załączniku do niniejszej decyzji Komisja Europejska jest upoważniona do zatwierdzenia, w imieniu Unii, zmian do protokołu przyjętych przez Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 7 umowy.
a)

do dnia 24 maja 2021 r. do rumu określonego w pkt 1 załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (4) posiadającego oznaczenie geograficzne „Rum da Madeira”, o którym mowa w pkt 1 załącznika III do tego rozporządzenia, a od dnia 25 maja 2021 r. do rumu określonego w pkt 1 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 (5), posiadającego oznaczenie geograficzne „Rum da Madeira”;
(3)

BIOBOR JF zawiera 2,2’-(1-metylotrimetylenodioksy)bis-(4-metylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 2665-13-6) i 2,2’-oksybis (4,4,6-trimetylo-1,3,2-dioksaborinan) (numer CAS 14697-50-8), substancje czynne do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 6 jako środki do konserwacji produktów podczas przechowywania, jak określono w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Ponieważ te substancje czynne nie są objęte programem prac (2) polegających na systematycznej ocenie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012, muszą one zostać poddane ocenie i zatwierdzone przed wydaniem pozwolenia na produkty biobójcze zawierające te substancje na poziomie krajowym lub unijnym.
(2)

Chlorofen został oceniony pod kątem stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 2 (środki dezynfekcyjne lub glonobójcze nieprzeznaczone do bezpośredniego stosowania wobec ludzi ani zwierząt) opisanej w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 528/2012.
(14)

Z uwagi na znaczenie stosowaniu dorobku Schengen w sposób spójny i znaczenie SIS jako środka kompensacyjnego w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz z uwagi na fakt, że niektóre przepisy dorobku Schengen, w których Irlandia uczestniczy, powinny być stosowane tymczasowo, a oceny zostaną przeprowadzone dopiero na późniejszym etapie, powinien zostać wprowadzony mechanizm cofnięcia dostępu operacyjnego Irlandii do SIS (zwany dalej „mechanizmem cofnięcia dostępu operacyjnego Irlandii do SIS”), w razie gdyby w ocenach tych stwierdzone, że warunki stosowania przez Irlandię przepisów związanych z funkcjonowaniem SIS nie zostały spełnione. Ten sam mechanizm powinien mieć zastosowanie, gdyby w ocenach stwierdzono, że Irlandia nie spełniła warunków stosowania przepisów dorobku Schengen związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości, współpracą antynarkotykową, współpracą policyjną oraz z art. 26 konwencji z Schengen, które są konieczne do właściwego funkcjonowania SIS. W obu tych przypadkach Irlandia powinna przestać być uprawniona do dostępu operacyjnego do SIS. W tym zakresie Rada powinna, w drodze decyzji wykonawczej, ustalić termin, od którego przepisy związane z funkcjonowaniem SIS mają przestać mieć zastosowanie do Irlandii, i przyjąć ustalenia przejściowe niezbędne do wymiany informacji uzupełniających do wpisów wprowadzonych do SIS przed tym terminem. eu-LISA powinna poczynić niezbędne przygotowania w celu odłączenia Irlandii od SIS.
DECYZJA RADY (UE) 2020/1747

z dnia 20 listopada 2020 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C dotyczącego pojazdów silnikowych i części do nich

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Umowa o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (1) (zwana dalej „Umową”) weszła w życie z dniem 1 lutego 2019 r.

(2) Załącznik 2-C do Umowy, dotyczący pojazdów silnikowych i części do nich, zawiera w dodatku 2-C-1 wykaz regulaminów ONZ stosowanych przez obie Strony, a w dodatku 2-C-2 wykaz regulaminów ONZ stosowanych przez jedną ze Stron i jeszcze nieuwzględnionych przez drugą Stronę.

(3) Od czasu podpisania Umowy, w wyniku postępów poczynionych w pracach regulacyjnych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), obie Strony obecnie stosują dwa dodatkowe regulaminy ONZ, które nie były wymienione w dodatku 2-C-1. Ponadto dwa regulaminy ONZ, które były wymienione w dodatku 2-C-2 są obecnie stosowane przez obie strony i mają zostać przeniesione do dodatku 2-C-1. Dodatki 2-C-1 i 2-C-2 powinny zatem zostać zaktualizowane zgodnie z art. 9 załącznika 2-C do Umowy. Taka aktualizacja zwiększy pewność prawa dla podmiotów gospodarczych w odniesieniu do ram regulacyjnych preferencyjnych stosunków handlowych między Stronami.

(4) Zgodnie z art. 23.2 ust. 3 i art. 23.2 ust. 4 lit. b) Umowy, zgodnie z odpowiednimi krajowymi procedurami prawnymi Stron, Wspólny Komitet może przyjmować decyzje w sprawie zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy.

(5) Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu, ponieważ proponowana decyzja Wspólnego Komitetu będzie dla Unii wiążąca.

(6) Stanowisko Unii w ramach Wspólnego Komitetu powinno w związku z tym opierać się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią w odniesieniu do zmiany dodatków 2-C-1 i 2-C-2 do załącznika 2-C do Umowy, jest oparte na projekcie decyzji tego Wspólnego Komitetu (2).

Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 20 listopada 2020 r. W imieniu Rady M. ROTH Przewodniczący

(1) Dz.U. L 330 z 27.12.2018, s. 3.

(2) Zob. dokument ST 12431/20 na stronie http://register.consilium.europa.eu.
(7)

W wyniku dyskusji na temat zmiany konwencji sformułowano nowy zestaw zmodernizowanych i bardziej elastycznych reguł pochodzenia, które mają zostać włączone do konwencji. Do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji Unia i Republika Czarnogóry wyraziły zgodę na możliwie jak najszybsze rozpoczęcie stosowania alternatywnego zestawu reguł pochodzenia opartych na regułach zmienionej konwencji, które mogą być stosowane dwustronnie jako alternatywne reguły pochodzenia w stosunku do tych zawaratych w konwencji (zwane dalej „regułami przejściowymi”). W tym celu decyzja będzie także zawierać reguły przejściowe.
(4)

Ustawa z 2020 r. o środkach nadzwyczajnych w interesie publicznym (COVID-19) (art. 28) „Tymczasowy program dofinansowania wynagrodzeń w związku z COVID-19”, o której mowa we wniosku Irlandii z dnia 27 października 2020 r., wprowadziła dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń ponoszonych przez pracodawcę, w sytuacji gdy jego przedsiębiorstwo zostało dotknięte ograniczeniami wprowadzonymi w wyniku kryzysu związanego z COVID-19. Program jest dostępny dla pracodawców, którzy nie zwalniają pracowników, oraz ma na celu wspieranie rentowności przedsiębiorstw i utrzymanie stosunku pracy między pracodawcą a pracownikiem. Program funkcjonował od dnia 26 marca 2020 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. Początkowo, do dnia 3 maja 2020 r., w ramach programu pracodawcom zwracano maksymalnie 410 EUR tygodniowo na każdego kwalifikującego się pracownika. Od dnia 4 maja 2020 r. program dofinansowań przekształcono w system opierający się na poprzednim tygodniowym wynagrodzeniu netto każdego pracownika: pracodawca otrzymywał zwrot od 70 % do 85 % zarobków netto pracownika, do maksymalnej wysokości 350 EUR lub 410 EUR tygodniowo, w zależności od poziomu wynagrodzenia.