ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(7)

Zgodnie z art. 19 lit. b) traktatu z Marrakeszu, w przypadku Unii data uzyskania statusu strony traktatu z Marrakeszu wynosi trzy miesiące od daty złożenia Dyrektorowi Generalnemu WIPO dokumentu ratyfikacji lub przystąpienia. Właściwe jest dostosowanie tej daty do daty, do której państwa członkowskie mają transponować dyrektywę (UE) 2017/1564 oraz do daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/1563. W związku z tym złożenie dokumentu ratyfikacji powinno nastąpić w terminie od trzech miesięcy przed datą, do której państwa członkowskie mają transponować dyrektywę (UE) 2017/1564 oraz przed datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) 2017/1563.
(7)

Wskazany środek, który powinien być stosowany w odniesieniu do lekkich pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej trzech ton, ma na celu uproszczenie wypełniania obowiązków dotyczących podatku VAT przez tych podatników, którzy okazjonalnie wykorzystują do celów prywatnych pojazdy zarejestrowane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym upraszczając procedurę poboru podatku VAT. Podatnik mógłby jednakże w dalszym ciągu wybrać rejestrację lekkiego pojazdu ciężarowego jako wykorzystywanego zarówno do celów prowadzenia działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych. W takim przypadku podatnik traciłby prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu kosztów zakupu pojazdu, ale nie byłby zobowiązany do uiszczania dziennej opłaty w związku z wykorzystywaniem pojazdu do celów prywatnych.
(2)

Obszary, w odniesieniu do których można opracować kodeksy sieci, określono w art. 8 ust. 6 odpowiednio rozporządzenia (WE) nr 714/2009 oraz rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Oprócz możliwości opracowania kodeksów sieci Komisja może również podjąć decyzję o opracowaniu wytycznych w obszarach określonych w art. 18 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 oraz w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009 Komisja powinna w pierwszej kolejności ustalić roczny wykaz priorytetów określający obszary, które należy uwzględnić przy opracowywaniu kodeksów sieci.
(6)

W celu ułatwienia zarządzania programem i skoordynowania go ze wsparciem udzielanym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (4) na obszarach otrzymujących pomoc na podstawie niniejszej decyzji należy uwzględnić te same jednostki gminne co te, które należą do obszaru wyznaczonego na podstawie art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w programie rozwoju obszarów wiejskich.
(9)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 88/97 od daty otrzymania przez Komisję wniosków stron wnioskujących o zwolnienie do czasu wydania decyzji co do ich zasadności płatność rozszerzonego cła w odniesieniu do wszelkiego przywozu podstawowych części rowerowych zgłaszanych do swobodnego obrotu przez te strony została zawieszona.
(3)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja ma na celu rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji, czy dokona jej transpozycji do swojego prawa krajowego.
(2)

Art. 5 Protokołu między Unią Europejską a Królestwem Maroka ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim (4), zwanego dalej „protokołem”, zatwierdzonego decyzją 2013/785/UE, upoważnia wspólny komitet do zmian uprawnień do połowów za obopólną zgodą, o ile celem tych zmian jest zagwarantowanie trwałości marokańskich zasobów rybnych.
(1)

Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, (1) (zwanej dalej „Umową”) ma zostać uzgadnione poprzez zawarcie protokołu do Umowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia do takiego przystąpienia ma być stosowana procedura uproszczona, zgodnie z którą zawierany jest protokół pomiędzy Radą, stanowiącą jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, a zainteresowanymi państwami trzecimi.
2.

FOM II składa się z optycznej sondy z nożem, urządzenia do pomiaru głębokości o odcinku pomiarowym wynoszącym od 0 do 125 milimetrów oraz panelu do gromadzenia i analizy danych. Przyrząd FOM II sam przelicza wyniki pomiarów na przybliżoną procentową zawartość chudego mięsa.
(10)

W odniesieniu do uwagi, że proponowana MCI usuwa szkodliwe skutki dumpingu, gdyż jest taka sama jak MCI zaproponowana przez Komisję na etapie dochodzenia, Komisja odnotowała, że ostatecznie rozwiązanie to zostało odrzucone. Przyczyny tego odrzucenia zostały podane między innymi w motywach 632 i 655 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, które podsumowano w motywie 7 powyżej. Uwaga dotycząca oparcia MCI na średnich ważonych cenach przywozu nie miała wpływu na wniosek, że odnośna MCI nie usuwa szkodliwych skutków dumpingu w odniesieniu do najdroższych rodzajów produktu. Komisja nie była w stanie znaleźć danych na poparcie twierdzenia, że odnośna MCI usuwałaby szkodliwe skutki dumpingu ze względu na rodzaje produktu wchodzące w skład wywozu w okresie objętym dochodzeniem. Wnioskodawca również nie przedstawił takich danych. Komisja uznała, że nawet gdyby dysponowała danymi na poparcie tego twierdzenia, nic nie stoi na przeszkodzie, by doszło do przesunięcia w składzie rodzajów produktu w kierunku rodzajów produktu o wyższym poziomie cen. Co więcej, samo zastosowanie odnośnej MCI mogłoby sprzyjać takiemu przesunięciu. Jeśli chodzi o uwagę, że odnośna MCI nie powinna być dostosowana w związku ze sprzedażą poprzez powiązane przedsiębiorstwo, Komisja może zgodzić się, że rzeczywiście uwzględniając okoliczności sprawy w okresie objętym dochodzeniem i w szczególności sposób ustalenia ceny eksportowej dla odnośnego producenta eksportującego w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, dostosowanie to nie byłoby uzasadnione. Nie ma jednak gwarancji, że okoliczności te nie ulegną zmianie, zwłaszcza że odnośne przedsiębiorstwa są powiązane. Ponadto, jeśli chodzi o zmianę propozycji i ryzyko wzajemnej kompensacji, Komisja odnotowała, że o ile zobowiązanie do powstrzymania się od odsprzedaży produktu objętego postępowaniem ograniczyłoby część ryzyka wzajemnej kompensacji, nadal pozostaje podstawowa kwestia, czyli odnośnej MCI stosowanej w odniesieniu do transakcji między powiązanymi podmiotami. Takie powiązanie między dwoma podmiotami stwarza wiele możliwości wzajemnej kompensacji, czego Komisja nie jest w stanie skutecznie monitorować. Nie wszystkie te możliwości byłyby wykazywane w sprawozdaniach rocznych, a w odniesieniu do tych, które byłyby, Komisja nie dysponowałaby właściwymi danymi porównawczymi umożliwiającymi jej ocenę, czy mają one charakter kompensacyjny. Zobowiązanie obejmujące powiązaną sprzedaż może być zaakceptowane jedynie, jeśli produkt objęty postępowaniem jest ostatecznie odsprzedawany niezależnemu klientowi i do tych transakcji można zastosować odnośną odpowiednio skorygowaną MCI. Nie jest to możliwe, jeśli produkt objęty postępowaniem jest przetwarzany na inny produkt.
(3)

W 2009 r. Komisja otrzymała skargi dotyczące kilku środków polityki budżetowej wprowadzonych na mocy ustawy 3755/2009 („ustawa”) na rzecz posiadacza koncesji związanej z częścią portu w Pireusie, spółki Cosco i jej spółki zależnej PCT (2). Zwolnienia te dotyczą pierwotnej koncesji przyznanej w 2008 r. Dnia 11 lipca 2012 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, wyrażając swoje wątpliwości dotyczące tych zwolnień podatkowych („decyzja o wszczęciu postępowania”) (3). W dniu 23 marca 2015 r. Komisja zakończyła formalne postępowanie wyjaśniające w tej sprawie i uznała, że następujące środki stanowią pomoc niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem (4): — zwolnienie z podatku dochodowego od naliczonych odsetek do dnia rozpoczęcia obsługi nabrzeża III, — prawo do zwrotu nadwyżki VAT niezależnie od etapu realizacji przedmiotu umowy; definicja pojęcia „dobra inwestycyjne” na potrzeby przepisów dotyczących VAT; prawo do naliczania odsetek za zwłokę od pierwszego dnia po zakończeniu 60-dniowego okresu od złożenia wniosku o zwrot VAT, — przeniesienie strat bez ograniczenia w czasie, — możliwość wyboru spośród trzech metod amortyzacji w odniesieniu do kosztów inwestycji związanych z przebudową nabrzeża II i budową nabrzeża III, — zwolnienie z opłat skarbowych w odniesieniu do umów pożyczek i wszelkich dodatkowych umów dotyczących finansowania odnośnego projektu, — zwolnienie z podatków, opłat skarbowych, składek i wszelkich praw przysługujących państwu lub osobom trzecim w odniesieniu do umów między wierzycielami umów pożyczek, na mocy których przenoszone są wynikające z nich obowiązki i prawa, — zwolnienie z opłat skarbowych w odniesieniu do wszelkich rekompensat wypłacanych przez spółkę Piraeus Port Authority („PPA”) na rzecz PCT w ramach umowy koncesji, które nie wchodzą w zakres kodeksu VAT, — ochrona w ramach specjalnego systemu dla inwestycji zagranicznych.
(1)

Pismem, które wpłynęło do Komisji w dniu 27 września 2017 r., Włochy wystąpiły z wnioskiem o upoważnienie do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 218 i 232 dyrektywy 2006/112/WE oraz do wprowadzenia obowiązku fakturowania elektronicznego w odniesieniu do wszystkich podatników mających siedzibę na terytorium Włoch, z wyjątkiem podatników korzystających ze zwolnień dla małych przedsiębiorstw, o których mowa w art. 282 niniejszej dyrektywy, oraz do przekazywania faktur za pośrednictwem systemu „Sistema di Interscambio” (zwanego dalej „SdI”) zarządzanego przez włoskie organy podatkowe.
(2)

W dniu 15 grudnia 2016 r. komitet państw członkowskich Agencji (MSC) przyjął opinię (2) w sprawie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV. Mimo że większość członków MSC uznała, że TMA spełnia warunki dotyczące identyfikacji jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy zgodnie z art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, to jednak MSC nie osiągnęło jednomyślnego porozumienia. Trzech członków wstrzymało się od głosu. Trzech członków było zdania, że nie istnieją wystarczające dowody naukowe na występowanie prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzi spowodowanych przez TMA, dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. Ci trzej członkowie wyrazili wątpliwości co do rodzaju, wagi, nieodwracalności i opóźnienia występowania skutków zdrowotnych wywołanych przez TMA, co do problemów społecznych związanych z tymi skutkami oraz co do niemożności uzyskania bezpiecznego poziomu narażenia na TMA.
(183)

Jak wskazano w motywach od 146 do 150 powyżej (zob. również załącznik do niniejszej decyzji) Komisja stwierdza, że w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. całkowita kwota pomocy wynosiła 894 956 888,88 PLN (70) brutto (71). Proces odzyskiwania powinien objąć okres od dnia odniesienia korzyści przez beneficjenta, to jest od dnia przekazania mu pomocy, aż do dnia jej skutecznego odzyskania. W związku z tym do całkowitej kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu dolicza się odsetki za cały okres, począwszy od chwili, w której dokonano każdej z miesięcznych wypłat, o których mowa w motywach od 146 do 150 oraz w załączniku do niniejszej decyzji, aż do momentu jej zwrotu.
(6)

Zgodnie z art. 218 ust. 7 Traktatu Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzania zmian do załączników do Porozumienia o współpracy NAT-I-9406A oraz do dodatków do tych załączników, jak również do przyjmowania dodatkowych załączników i dodatków, pod warunkiem przeprowadzonych w odpowiednim czasie uprzednich konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę,
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 90/36

DECYZJA RADY (UE) 2018/539

z dnia 20 marca 2018 r.

w sprawie zawarcia Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 w związku z jego art. 218 ust. 6,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z decyzją Rady (UE) 2017/1792 (2) Umowa dwustronna pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (zwana dalej „Umową”) została podpisana dnia 22 września 2017 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie.

(2) Zawarcie Umowy doprowadzi do zwiększenia pewności regulacyjnej przy stosowaniu ram regulacyjnych ubezpieczeń i reasekuracji dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji prowadzących działalność w Unii i Stanach Zjednoczonych Ameryki, a także poprawi ochronę ubezpieczających i innych konsumentów poprzez współpracę między organami nadzoru w zakresie wymiany informacji.

(3) Umowę należy zatwierdzić,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Umowa dwustronna pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii (3).

Artykuł 2

Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Unii powiadomienia przewidzianego w art. 8 Umowy (4).

Artykuł 3

Komisja reprezentuje Unię we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 7 Umowy po wysłuchaniu opinii Grupy Roboczej Rady ds. Usług Finansowych oraz informuje tę grupę roboczą w stosownych przypadkach, co najmniej raz do roku, o postępach we wdrażaniu Umowy.

Artykuł 4

Stanowiska, które mają być wyrażone w imieniu Unii, są przyjmowane zgodnie z Traktatami czyli przez Radę zgodnie z art. 16 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 218 ust. 9 Trakatatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 20 marca 2018 r. W imieniu Rady E. ZAHARIEVA Przewodniczący

(1) Zgoda z dnia 1 marca 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(2) Decyzja Rady (UE) 2017/1792 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy dwustronnej pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie środków ostrożnościowych odnoszących się do ubezpieczeń i reasekuracji (Dz.U. L 258 z 6.10.2017, s. 1).

(3) Umowa została opublikowana w Dz.U. L 258 z 6.10.2017, s. 4 wraz z decyzją w sprawie jej podpisania i tymczasowego stosowania.

(4) Data wejścia w życie Umowy zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przez Sekretariat Generalny Rady.
(2)

Zgodnie z wymogiem określonym w art. 26 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) sporządził i regularnie aktualizuje publiczny wykaz wszystkich rodzajów instrumentów, które w każdym państwie członkowskim kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I. Włączenie danego rodzaju instrumentu do wykazu EUNB oznacza, że spełnia on kryteria kwalifikacji określone w art. 28 lub, w odpowiednich przypadkach, art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Uwzględniając kontrolę poszczególnych rodzajów instrumentów przez właściwe organy oraz, po dniu 28 czerwca 2013 r., przez EUNB, a także publiczny charakter oraz regularne aktualizacje wykazu EUNB, uzasadnione jest wykorzystanie tego wykazu do wyznaczenia zakresu przekazania uprawnień decyzyjnych zgodnie z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
3.

W celu wykonania swoich zadań EU-OPENSCREEN ERIC podejmuje i koordynuje działania, takie jak: a) utworzenie, rozwijanie i utrzymywanie Europejskiej Biblioteki Związków w dziedzinie Biologii Chemicznej; b) utworzenie, rozwijanie i utrzymywanie centralnej bazy danych dotyczących wyników badań przesiewowych; c) utworzenie i utrzymywanie centralnego biura ds. koordynacji działań; d) organizowanie i koordynowanie wysokiej jakości usług infrastrukturalnych opierających się na zharmonizowanych procedurach i standardach jakości; e) przyznawanie naukowcom rzeczywistego dostępu do zasobów i usług EU-OPENSCREEN ERIC i jego placówek partnerskich zgodnie z przepisami niniejszego statutu; f) ustanowienie współpracy z innymi europejskimi i międzynarodowymi infrastrukturami badawczymi, aby służyć społeczności naukowej w badaniach interdyscyplinarnych; g) rozpowszechnianie narzędzi i danych do użytku publicznego; h) angażowanie się w wymianę z odpowiednimi sektorami przemysłu, bez naruszania art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 723/2009.
(4)

Z przedstawionej w liście intencyjnym analizy rynku transportowego wynika, że przedłużenie korytarza powinno spowodować zwiększenie wielkości międzynarodowego transportu kolejowego i spowodować przejście z transportu drogowego na kolejowy dzięki zapewnieniu krótszej trasy do i z portów śródziemnomorskich we Francji dla towarów i surowców wwożonych do Szwajcarii lub z niej wywożonych, co zapewni znaczne korzyści społeczno-gospodarcze w związku ze zmniejszeniem emisji dwutlenku węgla i zatorów komunikacyjnych.
(3)

Zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 391/2013 Komisja ocenia stawki jednostkowe w strefach pobierania opłat na rok 2015, przedłożone jej przez państwa członkowskie do dnia 1 czerwca 2014 r., oraz stawki jednostkowe w strefach pobierania opłat na rok 2016, przedłożone jej do dnia 1 czerwca 2015 r., zgodnie z wymogami określonymi w art. 9 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia. Ocena ta dotyczy zgodności stawek jednostkowych z przepisami rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 390/2013 i (UE) nr 391/2013.
(3)

Wymogi techniczne mające zastosowanie do przewoźnych urządzeń ciśnieniowych zawarte są w załącznikach do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Zgodnie ze szczegółowymi wymogami pkt 6.2.4.1 w sekcjach I.1 załącznika I oraz II.1 załącznika II do dyrektywy 2008/68/WE jeżeli w odniesieniu do stosowania takich samych wymogów przywoływana jest więcej niż jedna norma europejska, stosuje się tylko jedną z nich, za to w pełnym zakresie, o ile nie wskazano inaczej. Dlatego też świadectwa homologacji typu nie należy wydawać zgodnie z dwiema różnymi normami.
(4)

W dniu 26 grudnia 2017 r. Komisja otrzymała uzasadniony wniosek francuskich organów o przedłużenie działania zgodnie z art. 55 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Uzasadniony wniosek złożono w związku z obawami, że korowódka śródziemnomorska może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt ze względu na jej oddziaływanie na zdrowie ludzi i zwierząt mające często poważne skutki oraz na szacowaną liczebność zagrożonej populacji. W opinii francuskich organów alternatywne metody zwalczania korowódki śródziemnomorskiej dostępne we Francji (mechaniczne metody zwalczania, tj. ręczne niszczenie gniazd lub mechaniczne wyłapywanie, chemiczne metody zwalczania oraz biologiczne metody zwalczania, tj. instalacja dużej liczby budek lęgowych dla sikorek) nie są wystarczająco skuteczne, aby poradzić sobie z bardzo dużą populacją korowódki śródziemnomorskiej we Francji. Ponadto żadna z tych metod nie jest odpowiednia do stosowania na obszarach takich jak parki miejskie lub lasy i tereny zalesione zarządzane przez władze lokalne i regionalne. Dlatego też francuskie organy są zdania, że produkt biobójczy Phéro-Ball Pin jest nadal niezbędny do zwalczania korowódki śródziemnomorskiej i zapobiegania zagrożeniu, jakie gąsienica ta stanowi dla zdrowia ludzi i zwierząt.
(78)

Zgodnie z umową w rozkładzie lotniczym IATA na sezon zimowy 2009/2010 r. spółka Air Berlin była zobowiązana do obsługi przewozów lotniczych od 4 do 7 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Kolonia (minimum 4 przewozy i maksimum 7 przewozów tygodniowo, zależnie od decyzji Air Berlin), od 5 do 6 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Berlin, dwa razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Hanower oraz od 5 do 6 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Hamburg, co miało przełożyć się na co najmniej 31 000 odlatujących pasażerów w odnośnym sezonie letnim. W rozkładzie lotniczym IATA na sezon letni 2010 r. spółka Air Berlin była zobowiązana do obsługi przewozów lotniczych od 5 do 6 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Kolonia, od 4 do 5 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Berlin, 2 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Hanower oraz od 3 do 4 razy w tygodniu na trasie Klagenfurt–Hamburg, co miało przełożyć się na co najmniej 42 000 odlatujących pasażerów w odnośnym sezonie zimowym.
3.

W wyniku sześciu spotkań (od września 2010 r. do lipca 2011 r.) zakończonych porozumieniem w formie protokołu w dniu 11 lipca 2011 r., Strony uzgodniły zniesienie w protokole nr 2 do Układu o stowarzyszeniu 25 podpozycji preferencyjnych dla produktów rolnych i w protokole nr 5 do Układu o stowarzyszeniu dwóch podpozycji dla przetworzonych produktów rolnych w odniesieniu do wywozu z Unii do Algierii i rekompensatę dla Unii o skutku równoważnym pod względem utraty wpływów z ceł dla podmiotów unijnych poprzez podniesienie ceł na dwie inne podpozycje preferencyjne dla produktów rolnych: bydło żywe – zwierzęta hodowlane czystorasowe i pszenicę zwyczajną, inną niż przeznaczoną do siewu. Szczegóły tych zmian znajdują się w niniejszym załączniku.
(2)

Szczególne środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej określonego organizmu określono w części A sekcja I pkt 27.2 załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE. Środki te obejmują szczególne wymogi dotyczące wprowadzania do Unii roślin Dendranthema (DC.) Des Moul., Dianthus L. i Pelargonium l'Hérit. ex Ait., które mogą być żywicielami organizmu szkodliwego.
(1)

Zgodnie z art. 59 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w dniu 17 lutego 2016 r. Szwecja przedłożyła Europejskiej Agencji Chemikaliów („Agencja”) dokumentację zgodną z załącznikiem XV do rozporządzenia („dokumentacja zgodna z załącznikiem XV”) w celu identyfikacji ftalanu dicykloheksylu (DCHP) (nr WE 201-545-9, nr CAS 84-61-7) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy zgodnie z art. 57 lit. c) i f) tego rozporządzenia, ze względu na zaklasyfikowanie jej jako substancji działającej szkodliwie na rozrodczość kategorii 1B na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (2) oraz ze względu na jej właściwości zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego, w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e).