PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 258/24

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/1795

z dnia 5 października 2017 r.

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy oraz kończące dochodzenie dotyczące przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Unii Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 4,

po konsultacji z państwami członkowskimi,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

1.1. Wszczęcie postępowania

(1) W dniu 7 lipca 2016 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 („rozporządzenie podstawowe”) Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji, Serbii i Ukrainy („państwa, których dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).

(2) Dochodzenie zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej dnia 23 maja 2016 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Hutnictwa Stali („Eurofer” lub „skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 90 % całkowitej produkcji unijnej niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej.

1.2. Zainteresowane strony

(3) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących, władze państw, których dotyczy postępowanie, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu postępowania i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(4) Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

1.3. Kontrola wyrywkowa

(5) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać doboru próby zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

a) Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego zakresu geograficznego. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w sprawie wstępnie dobranej próby, lecz nie otrzymała żadnych uwag.

(7) W rezultacie na ostateczną próbę złożyło się sześciu producentów unijnych z pięciu różnych państw członkowskich. Producenci ci odpowiadają za ponad 45 % wielkości produkcji unijnej.

b) Kontrola wyrywkowa niepowiązanych importerów

(8) Aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeżeli tak, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Wszystkich siedmiu importerów, którzy się zgłosili, należy do konsorcjum o nazwie „Consortium for Imports of Hot-Rolled Flats” (konsorcjum importerów wyrobów płaskich walcowanych na gorąco; „konsorcjum”). Konsorcjum zostało powołane doraźnie do celów dochodzenia przez ponad 30 użytkowników i niepowiązanych importerów, którzy w większości posiadali siedziby głównie, ale nie tylko, we Włoszech. Obejmuje głównie MŚP.

(9) Przedsiębiorstwo Stemcor London Ltd, członek konsorcjum, podjął dobrowolną współpracę, udzielając odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ten niepowiązany importer posiadał siedzibę w Londynie w Zjednoczonym Królestwie i prowadził handel produktem objętym postępowaniem o wartości przekraczającej 30 mln GBP w okresie objętym dochodzeniem. Przeprowadzono wizytę na miejscu u tego niepowiązanego importera.

c) Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących

(10) Ze względu na małą liczbę znanych producentów eksportujących w Iranie, Rosji, Serbii i na Ukrainie nie przewidziano żadnych kontroli wyrywkowych w odniesieniu do tych państw.

(11) Mając na uwadze potencjalnie dużą liczbę producentów eksportujących w Brazylii, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w Brazylii o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, aby zdecydować, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeżeli tak, aby dokonać doboru próby. Ponadto Komisja zwróciła się do przedstawicielstwa Brazylii przy Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(12) Pięciu producentów udzieliło informacji i zgodziło się na włączenie ich do próby. Komisja stwierdziła, że dwa z tych przedsiębiorstw są ze sobą powiązane, w związku z czym potraktowała je jako jedną (grupę) producentów eksportujących.

(13) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących, opierając się na największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących i władz Brazylii w kwestii doboru próby. Nie otrzymano żadnych uwag.

(14) Wybrana próba obejmuje 97,3 % całkowitego wywozu z Brazylii do Unii zgłoszonego przez czterech współpracujących producentów eksportujących.

1.4. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

(15) Komisja przesłała kwestionariusze skarżącemu, wszystkim producentom unijnym objętym próbą, wszystkim znanym producentom eksportującym w Iranie, Rosji, Serbii i na Ukrainie oraz trzem producentom objętym próbą w Brazylii, a także użytkownikom i importerom, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(16) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od stowarzyszenia Eurofer, sześciu producentów unijnych objętych próbą i ich powiązanych centrów usług stalowych, jednego użytkownika odpowiadającego w imieniu konsorcjum, jednego importera niepowiązanego objętego próbą i dziewięciu grup producentów eksportujących z państw, których dotyczy postępowanie.

(17) Ponadto konsorcjum przekazało uwagi po wszczęciu przedmiotowego postępowania. Ponadto po wszczęciu postępowania uwagi przekazało również kilku innych użytkowników, głównie z Polski i z państw bałtyckich, Łotewskiej Konfederacji Pracodawców i Łotewskiego Stowarzyszenia Inżynierii Mechanicznej i Przemysłu Metalowego.

1.5. Wizyty weryfikacyjne

(18) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu stwierdzenia istnienia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne przeprowadzone na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego miały miejsce na terenie następujących przedsiębiorstw: producenci unijni: — ThyssenKrupp Steel Europe AG, Duisburg, Niemcy — Tata Steel IJmuiden BV, Velsen-Noord, Niderlandy — Tata Steel UK Limited, Port Talbot, South Wales, Zjednoczone Królestwo — ArcelorMittal Mediterranee SAS, Fos-sur-Mer, Francja — ArcelorMittal Atlantique Et Lorraine, Dunkierka, France — ArcelorMittal España SA, Gozón, Hiszpania Użytkownik: — Marcegaglia Carbon Steel Spa, Gazoldo degli Ippoliti, Włochy Niepowiązany importer: — Stemcor London Ltd, Londyn, Zjednoczone Królestwo producent eksportujący w Iranie: — Mobarakeh Steel Company, Mobarake, Isfahan, Iran Powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Unii: — Primex Steel Trading GmbH, Düsseldorf, Niemcy Producenci eksportujący w Rosji: — Public Joint Stock Company Magnitogorsk Iron & Steel Works („PJSC MMK” lub „MMK”), Magnitogorsk — Novolipetsk Steel (zwany dalej również „NLMK”), Lipieck — PAO Severstal („Severstal”), Czerepowiec. Powiązane centrum usług stalowych/przedsiębiorstwo handlowe/importer w Unii: — SIA Severstal Distribution, Riga, Łotwa Powiązane przedsiębiorstwa handlowe/importerzy spoza Unii: — NOVEX Trading (Swiss) SA („Novex”), Lugano, Szwajcaria — MMK Steel Trade AG, Lugano, Szwajcaria — Severstal Export GmbH („SSE”), Lugano, Szwajcaria Producent eksportujący w Serbii: — Zelezara Smederevo d.o.o., Smederevo, Serbia Importer powiązany w Unii: — Pikaro, s.r.o., Koszyce, Słowacja Producenci eksportujący na Ukrainie: grupa Metinvest — Integrated Iron and Steel Works „Zaporizhstal”, PJSC, Zaporoże, Ukraina — Ilyich Iron and Steel Works of Mariupol, PJSC, Mariupol, Ukraina (zweryfikowany zdalnie z biura Metinvest International SA, Genewa, Szwajcaria) Powiązane przedsiębiorstwo handlowe na Ukrainie: — Limited Liability Company Metinvest-SMC, LLC, Kijów, Ukraina Powiązane przedsiębiorstwo handlowe spoza Unii: — Metinvest International SA, Genewa, Szwajcaria Importer powiązany w Unii: — Ferriera Valsider S.p.A, Vallese di Oppeano VR, Włochy Producenci eksportujący w Brazylii: — ArcelorMittal Brasil S.A, Serra, Brazylia — Companhia Siderúrgica Nacional, São Paulo, Brazylia — Usinas Siderúrgicas de Minas Gerais S.A., Belo Horizonte, Brazylia Powiązane centrum usług stalowych/przedsiębiorstwo handlowe/importer w Unii: — Lusosider Aços Planos S.A, Lizbona, Portugalia.

1.6. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

(19) Dochodzenie w sprawie dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

1.7. Rejestracja przywozu

(20) W dniu 11 października 2016 r. skarżący złożył wniosek o rejestrację przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej z państw, których dotyczy postępowanie, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W dniu 21 listopada 2016 r. skarżący przedstawił zaktualizowane dane dotyczące przywozu, które odnosiły się do jego wniosku o rejestrację. Po wnikliwej analizie wniosku i danych potwierdzających Komisja stwierdziła, że warunki rejestracji spełniono jedynie w odniesieniu do przywozu z Brazylii i Rosji.

(21) W związku z tym w dniu 6 stycznia 2017 r. Komisja opublikowała rozporządzenie wykonawcze Komisji poddające rejestracji przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco, z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej pochodzących z Rosji i Brazylii (3) od dnia 6 stycznia 2017 r.

1.8. Dalsze postępowanie

(22) W dniu 4 kwietnia 2017 r. Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony za pośrednictwem dokumentu informacyjnego („dokument informacyjny”), że będzie kontynuować dochodzenie bez wprowadzania środków tymczasowych w odniesieniu do przywozu do Unii produktów objętych postępowaniem i pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie. Dokument informacyjny zawierał istotne fakty i okoliczności, na podstawie których Komisja podjęła decyzję o kontynuowaniu dochodzenia bez wprowadzania środków tymczasowych.

(23) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego zainteresowane strony złożyły pisemne oświadczenia, w których zawarły uwagi dotyczące ujawnionych informacji i ustaleń. Ponadto zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, uzyskały taką możliwość.

(24) W dniu 4 maja 2017 r. odbyło się przesłuchanie skarżącego w obecności rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu. W dniu 15 maja 2017 r. odbyły się przesłuchania dwóch rosyjskich producentów eksportujących, a mianowicie MMK i PAO Severstal. W dniu 1 czerwca 2017 r. odbyło się przesłuchanie konsorcjum. W dniu 8 czerwca 2017 r. odbyło się drugie przesłuchanie skarżącego. Ponadto w dniu 13 czerwca 2017 r. odbyło się przesłuchanie ukraińskiego producenta eksportującego, grupy Metinvest.

(25) Przed przyjęciem ostatecznych ustaleń Komisja przeanalizowała wszystkie uwagi dotyczące dokumentu informacyjnego, złożone ustnie i na piśmie przez zainteresowane strony. Do uwag tych odniesiono się w niniejszym rozporządzeniu.

(26) Ponadto Komisja zwróciła się do użytkowników, którzy zgłosili się na etapie wszczęcia postępowania, o przekazanie większej ilości danych na temat sektora inżynierii mechanicznej i innych sektorów, aby mogła dokładniej ocenić potencjalny wpływ środków na sektory niższego szczebla inne niż sektor rur i przewodów rurowych. Zwróciła się również do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii, jeżeli takie mają, w sprawie właściwej formy środków.

(27) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego zgłosiło się 18 kolejnych użytkowników, którzy zwrócili się o zarejestrowanie ich jako zainteresowane strony. Rejestrację jako zainteresowanej strony umożliwiono 17 z 18 użytkowników. Siedmiu spośród 18 użytkowników zwróciło się o zachowanie anonimowości, ponieważ obawiali się odwetu. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie w przypadku sześciu spośród siedmiu użytkowników. Użytkownik, którego wniosek został odrzucony, nie został zarejestrowany jako zainteresowana strona, ponieważ nie uzasadnił wniosku o zachowanie anonimowości mimo szeregu monitów.

(28) Ponadto Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. W tym celu wysłała dodatkowe kwestionariusze w okresie następującym po okresie objętym dochodzeniem („okres po OD”) do sześciu producentów unijnych objętych próbą, 74 użytkowników (w tym członków konsorcjum) i 12 stowarzyszeń użytkowników.

(29) Otrzymano odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach z okresu następującego po okresie objętym dochodzeniem od wszystkich sześciu producentów unijnych i 23 użytkowników. Ponadto dwa spośród 12 stowarzyszeń użytkowników przekazało dodatkowe informacje. Ponadto skarżący, jeden producent unijny (4) i wybrani użytkownicy (wybrani głównie (5) pod względem zasięgu geograficznego) zostali poinformowani, że służby Komisji złożą wizytę na miejscu, aby zweryfikować istotne dane.

(30) W związku z tym w dniach od 29 maja do 9 czerwca 2017 r. przeprowadzono pięć dodatkowych wizyt weryfikacyjnych w siedzibach następujących zainteresowanych stron w Unii Europejskiej: — ThyssenKrupp Steel Europe AG, Duisburg, Niemcy (producent unijny); — HUS Ltd, Płowdiw, Bułgaria (użytkownik, członek konsorcjum, jak wskazano w motywie (8)); — Technotubi SpA, Alfianello, Włochy (użytkownik, członek konsorcjum); — włoski użytkownik, który nie jest członkiem konsorcjum i wniósł o zachowanie anonimowości; — Eurofer.

(31) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja zamierzała wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ostatecznym ujawnieniem ustaleń.

(32) Po ostatecznym ujawnieniu w dniu 17 lipca 2017 r. („ostateczne ujawnienie”) przeprowadzono kolejne przesłuchanie skarżącego w obecności rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu w dniu 27 lipca 2017 r. Podczas tego przesłuchania Eurofer zwrócił uwagę na kilka kwestii formalnych i merytorycznych.

(33) Jeżeli chodzi o kwestie formalne, Eurofer twierdził, że Komisja nie zastosowała zaleceń rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu, które wydał on po przesłuchaniu w dniu 4 maja 2017 r. (zob. motyw (24)). W sprawozdaniu z dnia 23 czerwca 2017 r. rzecznik praw stron stwierdził, że służby powinny ujawnić marginesy dumpingu i szkody, zanim przeprowadzone zostanie badanie interesu Unii „bez stosowania rzeczywistych danych w obliczeniach” (6). Ponadto wezwał służby Komisji „do terminowego ujawnienia zainteresowanym stronom ostatecznego dokumentu, dając im wystarczająco dużo czasu na sformułowanie uwag, tj. 30 dni zamiast standardowego okresu 10 dni” (7).

(34) Komisja zwróciła uwagę, że otrzymała zalecenia rzecznika praw stron w dniu 23 czerwca 2017 r., tj. w terminie bliskim daty ostatecznego ujawnienia (17 lipca 2017 r.). Jeżeli chodzi o margines szkody, Komisja uznała, że wprowadzenie dodatkowego etapu, jakim jest ujawnienie pierwotnych danych liczbowych pod koniec czerwca niczemu by nie służyło w sytuacji gdy zainteresowane strony i tak miały otrzymać w najbliższym czasie pełne obliczenia marginesu szkody wraz ze wszystkimi ostatecznymi ustaleniami w ramach ostatecznego ujawnienia. Podczas przesłuchania w dniu 27 lipca 2017 r. Eurofer rzeczywiście potwierdził, że wraz z dokumentem zawierającym ujawnienie ogólnych ustaleń otrzymał wyczerpujące informacje na temat marginesu szkody, a podniesiona przezeń kwestia przestała być istotna. Jeżeli chodzi o termin składania uwag po ostatecznym ujawnieniu ustaleń, w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przewidziano, że oświadczenia złożone po dokonaniu ostatecznego ujawnienia uwzględnia się wyłącznie w przypadku, gdy zostaną one przekazane „w terminie określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym”. Ustalenia zostały ostatecznie ujawnione zainteresowanym stronom w dniu 17 lipca 2017 r.; strony otrzymały termin na składanie uwag do dnia 7 sierpnia 2017 r., a więc miały na to trzy tygodnie. Chociaż termin ten jest krótszy niż okres 30 dni zalecany przez rzecznika praw stron, był on dwa razy dłuższy niż minimalny termin wymagany w przepisach. W związku z tym Komisja uważa, że wdrożyła istotę zalecenia rzecznika praw stron, tj. zapewniła „wystarczający” czas, aby strony mogły przedstawić wartościowe uwagi na temat dokumentu, który w dużej mierze zawierał informacje przekazane już stronom przez Komisję w dokumencie informacyjnym z dnia 4 kwietnia (zob. motyw (22)).

(35) Jeżeli chodzi o kwestie merytoryczne poruszone w obecności rzecznika praw stron, Komisja podjęła decyzję, aby odnieść się do nich poniżej w odpowiednich częściach niniejszego rozporządzenia, ponieważ poruszono je ponownie w uwagach pisemnych otrzymanych po ostatecznym ujawnieniu.

(36) W dniu 3 sierpnia 2017 r. odbyło się przesłuchanie irańskiego producenta eksportującego, tj. przedsiębiorstwa Mobarakeh Steel Company. Podczas przesłuchania irański producent eksportujący poruszył kwestię błędu pisarskiego, który popełniono w obliczeniach jego dumpingu. Producent eksportujący wyjaśnił, że niektóre wartości zostały błędnie zaokrąglone, prawdopodobnie ze względu na ich długość.

(37) Komisja przeanalizowała ten zarzut i stwierdziła, że rzeczywiście w obliczeniu dumpingu w odniesieniu do irańskiego producenta eksportującego popełniono błąd pisarski, który należy poprawić. W związku z tym dumping i opierające się na nim wartości musiały zostać ponownie obliczone, co dało następujący wynik: skorygowany margines dumpingu i stawka cła antydumpingowego dla przedsiębiorstwa Mobarakeh Steel Company wynosiły 17,9 %, a zatem skorygowana minimalna cena importowa dostosowana do wzrostu cen surowca wyniosła 468,49 EUR/t.

(38) Wszystkie strony zostały odpowiednio poinformowane o tej zmianie za pośrednictwem dodatkowego ostatecznego ujawnienia w dniu 4 sierpnia 2017 r. i zostały zaproszone do składania uwag.

(39) Przed przyjęciem ostatecznych ustaleń Komisja przeanalizowała wszystkie uwagi, które zainteresowane strony złożyły ustnie i na piśmie, dotyczące ostatecznego ujawnienia i dodatkowego ostatecznego ujawnienia. Do uwag tych odniesiono się w niniejszym rozporządzeniu i w stosownych przypadkach zmieniono przedstawione w nim ustalenia, na które te uwagi miały wpływ.

2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

2.1. Produkt objęty postępowaniem

(40) Płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco wytwarzane są metodą walcowania na gorąco; jest to proces obróbki plastycznej metalu, podczas którego gorący metal jest poddawany naciskowi co najmniej jednej pary gorących walców w celu zmniejszenia grubości i jej ujednolicenia, przy czym temperatura metalu jest wyższa niż temperatura rekrystalizacji. Wyroby te można dostarczać w różnej formie: w zwojach (naoliwionych lub nienaoliwionych, poddanych lub niepoddanych trawieniu), jako cięte na wymiar (arkusze) lub taśmy.

(41) Płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco mają dwa główne zastosowania. Po pierwsze stanowią główny materiał do produkcji różnych produktów ze stali na dalszych poziomach łańcucha produkcyjnego tworzącego wartość dodaną, takich jak walcowane na zimno wyroby płaskie ze stali i stali powleczonej (8). Po drugie są one wyrobami przemysłowymi kupowanymi przez użytkowników końcowych w różnych celach, m.in. w sektorze budowlanym (produkcja rur stalowych), przemyśle stoczniowym, przy produkcji zbiorników na gaz, samochodów, zbiorników ciśnieniowych czy rurociągów energetycznych.

(42) Komisja wyłączyła stal narzędziową i szybkotnącą z zakresu produktów objętego postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (9).

(43) Ponieważ w ramach tego konkretnego dochodzenia nie zgłoszono żadnych uwag co do zakresu definicji produktu i produktu podobnego, oraz aby zachować ten sam zakres definicji produktu w różnych postępowaniach dotyczących niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu stali narzędziowej i szybkotnącej z zakresu definicji produktu również w przedmiotowej sprawie.

(44) Zainteresowane strony zostały poinformowane o tym wyłączeniu za pośrednictwem dokumentu informacyjnego. Komisja nie otrzymała żadnych uwag w tym względzie.

(45) Zatem produkty objęte postępowaniem („płaskie wyroby ze stali walcowane na gorąco”) zdefiniowano jako niektóre wyroby walcowane płaskie z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, nawet w zwojach (w tym wyroby cięte na wymiar i taśmy), niepoddane innej obróbce niż walcowanie na gorąco, nieplaterowane, niepowleczone ani niepokryte, pochodzące z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy. Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się: — wyroby ze stali nierdzewnej i ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych, — wyroby ze stali narzędziowej i szybkotnącej, — wyroby, nie w zwojach, bez wypukłych wzorów o grubości przekraczającej 10 mm i szerokości co najmniej 600 mm, — wyroby, nie w zwojach, bez wypukłych wzorów o grubości 4,75 mm do 10 mm i szerokości co najmniej 2 050 mm. Produkty objęte postępowaniem to wyroby obecnie objęte kodami CN 7208 10 00, 7208 25 00, 7208 26 00, 7208 27 00, 7208 36 00, 7208 37 00, 7208 38 00, 7208 39 00, 7208 40 00, 7208 52 10, 7208 52 99, 7208 53 10, 7208 53 90, 7208 54 00, 7211 13 00, 7211 14 00, 7211 19 00, ex 7225 19 10, 7225 30 90, ex 7225 40 60, 7225 40 90, ex 7226 19 10, 7226 91 91 i 7226 91 99.

2.2. Produkt podobny

(46) W ramach dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają te same podstawowe cechy fizyczne, a także te same podstawowe zastosowania: a) produkt objęty postępowaniem, b) produkt wytwarzany i sprzedawany na rynkach krajowych państw, których dotyczy postępowanie; c) produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny.

(47) W związku z brakiem uwag Komisja potwierdziła, że produkt objęty postępowaniem wytwarzany i sprzedawany w państwach, których dotyczy postępowanie, oraz produkt wytwarzany i sprzedawany przez przedsiębiorstwa unijne są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3. DUMPING

3.1. Ogólna metodyka

(48) W niniejszej sekcji Komisja przedstawiła ogólną metodykę, którą zastosowała do obliczeń dumpingu. W uzasadnionych przypadkach wszystkie kwestie związane z konkretnym państwem lub przedsiębiorstwem, istotne z punktu widzenia przedmiotowych obliczeń, zostały omówione w poniższych częściach poświęconych konkretnym państwom.

3.1.1. Wartość normalna

(49) Komisja przeanalizowała najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej w przypadku każdego współpracującego producenta eksportującego jest reprezentatywna, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom na rynku krajowym przypadająca na jednego producenta eksportującego stanowi co najmniej 5 % jego całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Wartość normalna dla niereprezentatywnych rodzajów (tj. tych, których sprzedaż na rynku krajowym stanowiła mniej niż 5 % sprzedaży eksportowej do Unii lub które nie były w ogóle sprzedawane na rynku krajowym) została obliczona na podstawie kosztu wytworzenia przypadającego na rodzaj produktu, powiększonego o koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz o zyski. W przypadku sprzedaży krajowej prowadzonej w zwykłym obrocie handlowym zastosowano zysk przypadający na rodzaj produktu w odniesieniu do rodzajów produktu objętych postępowaniem. W przypadku pozostałych transakcji, których nie przeprowadzono w zwykłym obrocie handlowym, zastosowano średni zysk. Następnie Komisja określiła te rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z rodzajami produktu sprzedawanymi na wywóz do Unii, i przeanalizowała, czy sprzedaż krajowa dokonywana przez każdego współpracującego producenta eksportującego w odniesieniu do każdego rodzaju produktu była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu jest reprezentatywna, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowi co najmniej 5 % całkowitej sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu do Unii.

(50) Następnie w odniesieniu do każdego rodzaju produktu Komisja określiła udział sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, by zdecydować, czy do obliczenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy zastosować rzeczywiste ceny sprzedaży krajowej.

(51) Za wartość normalną została przyjęta rzeczywista cena krajowa każdego rodzaju produktu niezależnie od tego, czy sprzedaż przynosiła zysk czy nie, jeżeli: a) wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu; oraz b) średnia ważona cena sprzedaży tego rodzaju produktu jest równa jednostkowym kosztom produkcji lub od nich wyższa.

(52) W tym przypadku wartość normalna była średnią ważoną cen całej sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem.

(53) Za wartość normalną została przyjęta rzeczywista cena krajowa każdego rodzaju produktu wyłącznie w krajowej sprzedaży z zyskiem tych rodzajów produktów w okresie objętym dochodzeniem, jeżeli: a) wielkość sprzedaży z zyskiem tego rodzaju produktu odpowiada nie więcej niż 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju; lub b) średnia ważona cena tego rodzaju produktu jest niższa od jednostkowych kosztów produkcji.

(54) W przypadkach, w których sprzedaż danego rodzaju produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym nie miała miejsca lub była niedostateczna, bądź gdy danego rodzaju produktu nie sprzedawano w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, Komisja konstruowała wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.

(55) Wartość normalną skonstruowano, dodając do średniego kosztu produkcji produktu podobnego wytwarzanego przez każdego współpracującego producenta eksportującego w okresie objętym dochodzeniem następując elementy: a) średnią ważoną kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez każdego współpracującego producenta eksportującego przy sprzedaży krajowej produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem; oraz b) średnią ważoną zysku osiąganego przez każdego współpracującego producenta eksportującego z tytułu sprzedaży krajowej produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym w okresie objętym dochodzeniem.

3.1.2. Cena eksportowa

(56) Producenci eksportujący prowadzili wywóz do Unii albo bezpośrednio do niezależnych klientów, albo za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych działających jako przedsiębiorstwa handlowe lub importerzy.

(57) Jeżeli producent eksportujący dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, w tym za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych, cena eksportowa została ustalona na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem przy jego wywozie do Unii zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(58) Jeżeli producenci eksportujący dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego działającego jako importer, cena eksportowa została skonstruowana na podstawie ceny, po której produkt przywieziony został po raz pierwszy odsprzedany niezależnym klientom w Unii, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym samym artykułem cena eksportowa została także skonstruowana, jeżeli produkt objęty postępowaniem nie został odsprzedany w stanie, w jakim został przywieziony. W takich przypadkach dokonano dostosowań ceny w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, w tym kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, oraz w odniesieniu do osiągniętych zysków.

3.1.3. Porównanie

(59) Komisja porównała wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących na podstawie ceny ex-works.

(60) W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia rzetelnego porównania Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na ceny i ich porównywalność, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

3.2. Brazylia

(61) W okresie objętym dochodzeniem w Brazylii istniało pięciu producentów eksportujących. Po wybraniu próby jedno z przedsiębiorstw eksportujących, Aperam Inox América do Sul S.A., wyjaśniło Komisji, że mylnie zgłosiło produkty sprzedawane do Afryki, które były jedynie przewożone tranzytem przez terytorium Unii, jako sprzedaż eksportową do Unii. W związku z tym w okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwo to nie wywoziło do Unii produktu objętego postępowaniem. Wyjaśniło również, że posiada powiązanie kapitałowe z przedsiębiorstwem ArcelorMittal Brasil S.A („AMB”). Na tej podstawie Komisja podjęła decyzję o traktowaniu tych dwóch przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw powiązanych. Przedsiębiorstwa Usinas Siderúrgicas de Minas Gerais S.A. („Usiminas”) i Companhia Siderúrgica Nacional („CSN”) również mają powiązania kapitałowe. Przedsiębiorstwo Usiminas stwierdziło, że powyższe przedsiębiorstwa należy traktować jako przedsiębiorstwa niepowiązane, ponieważ obecnie brazylijski organ ochrony konkurencji prowadzi postępowanie, które uniemożliwia przedsiębiorstwu CSN wykonywanie jakichkolwiek praw w odniesieniu do przedsiębiorstwa Usiminas. Komisja zweryfikowała argument przedsiębiorstwa Usiminas i przedstawione przez nie dowody i stwierdziła, że przedsiębiorstwo CSN nie mogło wykonywać swoich praw w odniesieniu do przedsiębiorstwa Usiminas. Komisja przyjęła ten argument i potraktowała te przedsiębiorstwa jako niepowiązane. Oba przedsiębiorstwa nie wyraziły sprzeciwu, kiedy Komisja przedstawiła swoją decyzję w dokumencie informującym przedsiębiorstwa o niewprowadzaniu środków tymczasowych. Decyzja o traktowaniu tych dwóch przedsiębiorstw jako powiązanych lub niepowiązanych może zostać zmieniona w kolejnych przeglądach, jeżeli w przyszłości brazylijski organ ochrony konkurencji orzeknie inaczej.

(62) Na rynku krajowym wszyscy producenci eksportujący sprzedawali produkt podobny bezpośrednio oraz za pośrednictwem powiązanych i niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych. Większość sprzedanego produktu podobnego była następnie przetwarzana na produkt, który pozostawał produktem podobnym lub stawał się innym produktem przetworzonym.

(63) Przedsiębiorstwo Usiminas prowadziło wywóz produktu objętego postępowaniem do Unii bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów. Dwóch pozostałych producentów eksportujących prowadziło wywóz do Unii głównie nieprzetworzonych (niepociętych) zwojów, które były odsprzedawane albo poddawane dalszej obróbce przez ich przedsiębiorstwo powiązane w Unii.

3.2.1. Wartość normalna

(64) Wartość normalna w odniesieniu do trzech producentów eksportujących została ustalona zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.1 powyżej.

(65) W przypadku trzech producentów eksportujących wartość normalną ustalono w oparciu o cenę krajową w odniesieniu do odpowiednio 14 %, 35 % i 91 % rodzajów produktu wywożonego do Unii, które odpowiadały odpowiednio 54 %, 78 % i 99 % wielkości sprzedaży eksportowej do Unii. Sposób konstruowania wartości normalnej pozostałych rodzajów produktu przedstawiono w motywach (54) i (55).

(66) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo Usiminas stwierdziło, że nie obliczono kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na poziomie ceny ex-works i że niektóre koszty nie dotyczyły produktu objętego postępowaniem, w związku z czym należało je wyłączyć z kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych.

(67) Komisja przyjęła ten argument i odpowiednio skorygowała kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych.

(68) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo CSN stwierdziło, że aby określić kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, należało skorzystać z najnowszej wersji tabeli kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych przedstawionej podczas wizyty weryfikacyjnej. Ta wersja byłaby dokładniejsza, ponieważ niektóre koszty związane z wywozem przypisano tylko do sprzedaży eksportowej, a nie do sprzedaży krajowej.

(69) Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ nie można było zweryfikować metody alokacji zastosowanej w najnowszej wersji tabeli kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, którą przedstawiło przedsiębiorstwo, ponieważ została ona przekazana pod koniec wizyty weryfikacyjnej. Zamiast tego Komisja obliczyła kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych w oparciu o poprzednią wersję, którą przekazano podczas wizyty weryfikacyjnej i którą można było zweryfikować. Wersja ta zawierała jednak pewne błędy, które Komisja ręcznie skorygowała i przedstawiła przedsiębiorstwu CSN. Przedsiębiorstwo CSN nie przedstawiło dalszych uwag na temat przedstawionych błędów. Dokonując obliczeń, Komisja nie przypisała kosztów wywozu do sprzedaży krajowej. Przedsiębiorstwo CSN nie zakwestionowało metody alokacji zastosowanej przez Komisję.

3.2.2. Cena eksportowa

(70) Cenę eksportową w odniesieniu do trzech producentów eksportujących ustalono zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.2 powyżej.

(71) W przypadku przedsiębiorstwa Usiminas, które sprzedaje produkty objęte postępowaniem w Unii bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów, cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(72) Dwóch pozostałych producentów eksportujących sprzedawało produkt objęty postępowaniem w Unii za pośrednictwem stron powiązanych. Cena eksportowa została jednak ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego również w przypadku tych producentów eksportujących, ponieważ Komisja mogła zweryfikować, czy ceny stosowane między stronami powiązanymi były zgodne z zasadą pełnej konkurencji i odzwierciedlały ceny rynkowe

3.2.3. Porównanie

(73) Komisja porównała wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących na podstawie ceny ex-works.

(74) W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia obiektywnego porównania Komisja korygowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych (w zakresie 3,4–4,6 %, wyrażonych jako przychody netto ze sprzedaży), bonifikat, rabatów i ilości (w zakresie 0,2–3,5 %, wyrażonych jako przychody netto ze sprzedaży) oraz kosztów kredytu (w zakresie 1,8–2,3 %, wyrażonych jako przychody netto ze sprzedaży).

(75) Wszyscy producenci eksportujący wystąpili o dostosowanie z tytułu zwrotu ceł na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że istnienie systemu zwrotu ceł od niektórych surowców oznacza, że w odróżnieniu od sprzedaży eksportowej w skład cen całej ich sprzedaży krajowej wchodzi podatek pośredni.

(76) Producenci eksportujący nie byli jednak w stanie wykazać, że sam fakt istnienia systemu zwrotu ceł ma wpływ na porównywalność cen. Ponadto w trakcie wizyty weryfikacyjnej producenci eksportujący potwierdzili, że system zwrotu ceł nie wpływa na cenę sprzedaży. Argument ten nie mógł zatem zostać przyjęty.

(77) Przedsiębiorstwo Usiminas wystąpiło o dostosowanie poziomu handlu na podstawie art. 2 ust. 10 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że jego cała sprzedaż krajowa prowadzona była na rzecz użytkowników końcowych, natomiast jego cała sprzedaż eksportowa do Unii prowadzona była na rzecz powiązanych lub niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych.

(78) Producent eksportujący nie był jednak w stanie wykazać żadnych spójnych i wyraźnych różnic w cenach dla różnych poziomów handlu na rynku krajowym lub eksportowym. Argument ten nie mógł zatem zostać przyjęty.

(79) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo Usiminas stwierdziło, że konstruując wartość normalną, należy odliczyć również dostosowanie kosztów kredytu.

(80) Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ dostosowanie kosztów kredytu jest dostosowaniem, którego dokonuje się w odniesieniu do rzeczywistych cen, aby odzwierciedlić uzgodniony okres kredytowania bez względu na rzeczywistą datę płatności. Jest to wyłącznie dostosowanie ceny, które nie jest uzasadnione przy konstruowaniu wartości normalnej.

3.2.4. Margines dumpingu

(81) W przypadku producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(82) W uwagach do ostatecznego ujawnienia przedsiębiorstwo CSN stwierdziło, że zmienione wartości CIF, które zastosowano w obliczeniu marginesu zaniżania cen, powinny zostać użyte również w obliczeniu marginesu dumpingu. Argument ten został przyjęty, a obliczenie dumpingu zostało odpowiednio dostosowane.

(83) Średni ważony margines dumpingu w przypadku producentów współpracujących nieobjętych próbą został obliczony zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten określono na podstawie marginesów określonych w odniesieniu do trzech producentów eksportujących objętych próbą.

(84) Poziom współpracy w Brazylii jest wysoki, ponieważ wywóz współpracujących producentów eksportujących stanowił prawie 100 % całego wywozu z Brazylii do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja postanowiła ustalić ogólnokrajowy margines dumpingu, który ma zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, na poziomie ustalonym dla przedsiębiorstwa objętego próbą, które miało najwyższy margines dumpingu, tj. przedsiębiorstwa Usiminas.

(85) Marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Przedsiębiorstwo Margines dumpingu ArcelorMittal Brasil S.A 16,3 % Aperam Inox América do Sul S.A. 16,3 % Companhia Siderúrgica Nacional 73,0 % Usinas Siderúrgicas de Minas Gerais S.A. 65,9 % Inne przedsiębiorstwo współpracujące (Gerdau Açominas S.A.) 49,3 % Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 73,0 %

3.3. Iran

(86) W Iranie istnieje tylko jeden producent eksportujący produkt objęty postępowaniem, który w pełni współpracował w ramach tego dochodzenia. Większość jego sprzedaży do Unii stanowi sprzedaż bezpośrednią na rzecz niezależnych nabywców, jednak część tej sprzedaży prowadzono za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego z siedzibą w Niemczech.

3.3.1. Wartość normalna

(87) Wartość normalna w odniesieniu do jedynego producenta eksportującego została ustalona zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.1 powyżej. W rezultacie wartość normalną w przypadku 61 % rodzajów produktu, które stanowiły 67 % wielkości wywozu producenta eksportującego do Unii, ustalono w oparciu o cenę krajową w zwykłym obrocie handlowym. Wartość normalna dla pozostałych rodzajów produktu została skonstruowana. Jeżeli jednak średnia cena ważona danego rodzaju produktu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalną konstruowano zgodnie z metodyką określoną w motywie (55) powyżej.

(88) Producent eksportujący twierdził również, że przeprowadzając badanie zwykłego obrotu handlowego i konstruując wartość normalną, Komisja wykorzystała błędny wskaźnik kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Był to w rzeczywistości błąd zaokrąglenia, który został następnie skorygowany. Zmiana ta nie miała żadnego wpływu na marginesy dumpingu ustalone w motywie (98).

3.3.2. Cena eksportowa

(89) Cenę eksportową ustalono zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.2 powyżej i w szczególności z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

3.3.3. Porównanie

(90) Komisja porównała wartość normalną z ceną eksportową jedynego producenta eksportującego na podstawie ceny ex-works.

(91) W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia obiektywnego porównania Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych (w zakresie 1–3 %), pakowania (w zakresie 0–1 %), kosztów kredytu (w zakresie 1–3 %), prowizji (w zakresie 0,1–2 %), innych bonifikat (w zakresie 0–0,5 %) oraz innych czynników (w zakresie 0–1 %). Dokonano również dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 ppkt (i) w odniesieniu do sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego prowadzącego działalność w Unii (w zakresie 2–6 %).

(92) W uwagach do ostatecznego ujawnienia skarżący twierdził, że dostosowania te wydają się wysokie, i zwrócił się do Komisji o przedstawienie dalszych wyjaśnień tych dostosowań. Komisja nie może udzielić dalszych szczegółowych informacji na temat tych dostosowań, nie ujawniając poufnych informacji handlowych. Komisja przeanalizowała i zweryfikowała wszystkie te dostosowania zgodnie z jej obowiązkiem wynikającym z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(93) W uwagach do dokumentu informacyjnego producent eksportujący twierdził, że konstruując wartość normalną, Komisja nie odliczyła odpisów związanych z kosztami. To stwierdzenie jest błędne pod względem faktycznym, ponieważ w rzeczywistości Komisja odliczyła te odpisy. Producent eksportujący podtrzymał ten argument w uwagach do ostatecznego ujawnienia. Komisja wyjaśniła producentowi eksportującemu metodykę, którą zastosowała w tym przypadku, i nie otrzymała żadnych dalszych uwag.

(94) Oceniając różnicę, Komisja przeanalizowała dowody dotyczące dostosowania, którego dokonano w oparciu o system zwrotu ceł. Z dowodów, będących w posiadaniu Komisji, wynikało, że chociaż producent eksportujący otrzymał – jak twierdzi – zwrot ceł, nic nie przemawia za tym, że wcześniej zapłacił jakiekolwiek cło, ponieważ z informacji przekazanych przez producenta eksportującego wynika, że wszystkie surowce były pochodzenia krajowego. Cło nie było zatem naliczane od „fizycznych składników [produktu]” w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, co stanowi warunek wstępny dostosowania. W związku z tym nie dokonano takiego dostosowania.

3.3.4. Margines dumpingu

(95) Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(96) W uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący wskazał błąd pisarski w obliczeniu dumpingu. Komisja poprawiła błąd pisarski, który wynikał ze zbędnego zaokrąglenia pewnych długich liczb, oraz odpowiednio poprawiła swoje obliczenie. Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o tej zmianie w ramach dodatkowego ostatecznego ujawnienia.

(97) Poziom współpracy w przypadku Iranu był bardzo wysoki, ponieważ wywóz prowadzony przez współpracującego producenta eksportującego stanowił około 100 % całego wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja ustaliła ogólnokrajowy margines dumpingu na tym samym poziomie co w przypadku jedynego producenta eksportującego.

(98) Marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Przedsiębiorstwo Margines dumpingu Mobarakeh Steel Company 17,9 % Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 17,9 %

(99) W uwagach do dokumentu informacyjnego skarżący stwierdził, że margines dumpingu obliczony na podstawie zgromadzonych przez niego danych był znacznie wyższy. Zainteresowana strona zwróciła się do Komisji o przekazanie dalszych szczegółowych informacji na temat sposobu, w jaki obliczono margines dumpingu w odniesieniu do Iranu.

(100) Komisja oparła swoje obliczenie na prawdziwych danych przedsiębiorstwa, które zweryfikowano na miejscu. Zainteresowana strona, która zwróciła się o informacje, nie miała dostępu do tego poziomu informacji, co może tłumaczyć rozbieżność. Komisja nie może przedstawić więcej szczegółowych informacji dotyczących obliczenia, nie ujawniając poufnych informacji handlowych producenta eksportującego.

(101) W uwagach do dodatkowego ostatecznego ujawnienia skarżący zwrócił się o dalsze informacje na temat wspomnianego błędu pisarskiego w zaokrągleniu, wskazując, że jest mało prawdopodobne, aby obniżenie poziomu marginesu dumpingu o 5 punktów procentowych stanowiło błąd zaokrąglenia.

(102) Komisja nie może ujawnić szczegółowego obliczenia dumpingu innym osobom niż zainteresowana strona, której te obliczenie bezpośrednio dotyczy, ponieważ oznaczałoby to ujawnienie poufnych informacji handlowych. Jak wyjaśniono w motywie (96) powyżej, przedmiotowy błąd polegał na zbędnym zaokrągleniu niektórych długich liczb zawierających ponad 13 cyfr (np. 112 769 871 468,69 zostało błędnie zaokrąglone w obliczeniu do 1,13). Takie długie liczby odnosiły się do najważniejszych transakcji eksportowych przeliczonych na lokalną irańską walutę w ramach obliczenia dumpingu. To tłumaczy obniżenie marginesu dumpingu o 5,1 punktów procentowych.

3.4. Rosja

(103) W Rosji istnieje trzech producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem, którzy w pełni współpracowali w ramach tego dochodzenia. Odpowiadają za prawie cały przywóz produktu objętego postępowaniem z Rosji do Unii, który nastąpił w okresie objętym dochodzeniem.

3.4.1. Wartość normalna

(104) Wartość normalna w odniesieniu do wszystkich trzech producentów eksportujących została ustalona zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.1 powyżej. W rezultacie w odniesieniu do wszystkich trzech producentów eksportujących wartość normalną w przypadku większości rodzajów produktu wywożonych do Unii ustalono na podstawie ceny krajowej (odpowiednio 76 % stanowi 98,9 % wielkości wywozu, 49 % stanowi 86,7 % wielkości wywozu i 73 % stanowi 96,6 % wielkości wywozu).

(105) Wartość normalną dla pozostałych rodzajów skonstruowano zgodnie z metodyką opisaną powyżej w motywach (54) i (55), ponieważ nie istniała sprzedaż krajowa lub wielkość sprzedaży na rynku krajowym była zbyt mała, aby uznać ją za reprezentatywną (mniej niż 75 Mt na rodzaj produktu).

3.4.2. Cena eksportowa

(106) Producenci eksportujący prowadzili wywóz do Unii bezpośrednio, za pośrednictwem powiązanych importerów w Unii albo za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych/importerów z siedzibą w Szwajcarii. Przedsiębiorstwa powiązane w Szwajcarii nabywały produkt objęty postępowaniem od producentów eksportujących, a następnie sprzedawały go do Unii i innych państw.

(107) Cena eksportowa została ustalona z zastosowaniem ogólnej metodyki określonej w sekcji 3.1.2 powyżej.

(108) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo Severstal zakwestionowało zastosowanie dostosowań względem kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do sprzedaży, którą prowadziło za pośrednictwem swojego szwajcarskiego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego/importera, przedsiębiorstwa SSE.

(109) Jego zdaniem dostosowania są zasadne tylko w odniesieniu do konkretnych transakcji, w których warunki sprzedaży wymagają, by produkt był dostarczony po odprawie celnej, tj. transakcji, w których strona powiązana działa jako importer. W przypadku większości sprzedaży prowadzonej za pośrednictwem jego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego/importera w Szwajcarii warunki dostawy nie nakładają jednak na przedsiębiorstwo handlowe/importera w Szwajcarii obowiązku odprawy celnej towarów. Równocześnie przedsiębiorstwo Severstal stwierdziło, że jego powiązane przedsiębiorstwa handlowe/importerzy w Szwajcarii powinni być traktowani jako część sieci wywozu producenta, a nie jako importerzy.

(110) Komisja odrzuciła ten argument. W toku dochodzenia ustalono, że przedsiębiorstwo SSE rzeczywiście pełniło funkcje importera w odniesieniu do sprzedaży produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem. Stosowanie różnych międzynarodowych terminów handlowych (CIF, CFR, FOB lub DAP) nie zmienia faktu, że przedsiębiorstwo SSE działało jako powiązany importer na rynek unijny. Wobec faktu, że przedsiębiorstwo handlowe/importer są powiązane z producentem eksportującym, z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wynika, że dane takiego przedsiębiorstwa handlowego/importera są niewiarygodne, w związku z czym dostosowanie było uzasadnione.

(111) Komisja stwierdziła następnie, że przedsiębiorstwo SSE nie może być traktowane jako część sieci wywozu producenta. Między spółką dominującą a spółką zależną w Szwajcarii nie istnieje żaden stosunek wyłączności, jeżeli chodzi o sprzedaż do UE. W toku dochodzenia ustalono, że w grupie istniały również inne działy sprzedaży, które zajmowały się wywozem do UE. W szczególności spółka dominująca w Rosji posiadała trzy różne kanały wywozu produktu objętego postępowaniem do UE, tj. sprzedaż bezpośrednią, sprzedaż za pośrednictwem powiązanego centrum usług na Łotwie oraz sprzedaż za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego/importera w Szwajcarii.

(112) Komisja stwierdziła zatem, że zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego należy zastosować dostosowania w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz do zysków w przypadku wszystkich rodzajów transakcji sprzedaży za pośrednictwem szwajcarskiego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego/powiązanego importera.

(113) Po ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo Severstal podtrzymało swój zdecydowany sprzeciw wobec zastosowania przez Komisję przepisów art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Ponadto zarzuciło Komisji niespójne traktowanie w porównaniu z innymi producentami eksportującymi, którzy posiadali powiązanych importerów/powiązane przedsiębiorstwa handlowe w Unii albo poza Unią.

(114) Komisja potwierdziła swoje podejście, zgodnie z którym można traktować powiązane przedsiębiorstwa handlowe/powiązanych importerów zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jeżeli pełnią oni funkcje importera, nawet jeżeli znajdują się poza Unią. Jak stwierdzono w motywie (110), tak było w przypadku przedsiębiorstwa SSE, zaś powiązane przedsiębiorstwa handlowe/powiązani importerzy innych producentów eksportujących byli w odmiennej sytuacji, w zależności od różnych funkcji każdego przedsiębiorstwa.

(115) Ponadto przedsiębiorstwo Severstal podważyło ustalenia Komisji, jakoby przedsiębiorstwo SSE nie mogło być traktowane jako część jego sieci wywozu. Komisja uważa jednak, że argumenty uzasadniające przedstawione przez przedsiębiorstwo Severstal, np. fakt, że przedsiębiorstwo SSE jest w pełni kontrolowane przez spółkę dominującą, której przypisywane są zyski i straty, nie przeważają nad czynnikami przedstawionymi w motywie (111), które wskazują na odmienną sytuację. W związku z tym nie można traktować przedsiębiorstwa SSE jako wewnętrzny dział eksportu przedsiębiorstwa Severstal.

(116) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego producent eksportujący NLMK również zakwestionował zastosowanie dostosowań względem kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do sprzedaży, której dokonywał za pośrednictwem jego szwajcarskiej spółki zależnej Novex.

(117) Stwierdził, że przedsiębiorstwo Novex nie działało jako powiązany importer, ponieważ nie prowadziło przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii. W zakresie, w jakim wynika ze stosowania art. 2 ust. 9, że strona powiązana musi działać jako importer, nie można dokonać żadnego dostosowania na podstawie art. 2 ust. 9 względem ceny eksportowej przedsiębiorstwa Novex.

(118) Na poparcie tego argumentu przedsiębiorstwo NLMK stwierdziło, że prowadzi regularną sprzedaż wyrobów z żelaza i stali na rynkach eksportowych za pośrednictwem dwóch powiązanych przedsiębiorstw handlowych, tj. przedsiębiorstw Novex w Szwajcarii i Novexco (Cyprus) Limited na Cyprze. Przedsiębiorstwo Novex odpowiada za sprzedaż eksportową do Unii, zaś przedsiębiorstwo Novexco prowadzi sprzedaż do różnych innych państw. Przedsiębiorstwa te działają jako dział sprzedaży eksportowej przedsiębiorstwa NLMK, zaś w obrębie grupy NLMK nie istnieje żadna inna funkcja lub dział, które odpowiadałyby za prowadzenie takiej sprzedaży eksportowej. Przedsiębiorstwo NLMK nie prowadzi bezpośredniej sprzedaży eksportowej wyrobów z żelaza i stali.

(119) Przedsiębiorstwa Novex i Novexco są spółkami zależnymi w 100 % od przedsiębiorstwa NLMK, którym powierzyło ono funkcję prowadzenia sprzedaży eksportowej nie tylko produktu objętego postępowaniem, ale także całego asortymentu produktów przedsiębiorstwa NLMK. Te dwa przedsiębiorstwa powiązane działają pod kontrolą gospodarczą przedsiębiorstwa NLMK zarówno z racji struktury kapitałowej grupy NLMK, jak i perspektywy gospodarczej. Co ważne, przedsiębiorstwa Novex i Novexco prowadzą handel wyłącznie produktami pochodzącymi z ich przedsiębiorstw powiązanych w obrębie grupy NLMK. W związku z tym nie prowadzą żadnej samodzielnej działalności gospodarczej, którą mogłyby prowadzić niezależnie poza grupą NLMK.

(120) Chociaż przedsiębiorstwo NLMK prowadzi całą swoją sprzedaż eksportową wyrobów z żelaza i stali za pośrednictwem przedsiębiorstw Novex i Novexco, te przedsiębiorstwa powiązane zazwyczaj nie działają jako importerzy tych produktów do UE lub do innych miejsc, z wyjątkiem wyrobów z stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych, które są sprzedawane na warunkach dostawy DDP. Cała pozostała sprzedaż eksportowa prowadzona przez przedsiębiorstwa Novex i Novexco odbywa się na warunkach dostawy, które nie łączą ich działalności z działalnością importerów w odniesieniu do odpowiednich wyrobów z żelaza i stali.

(121) Przedsiębiorstwo NLMK uznało zatem, że przedsiębiorstwa Novex nie można sklasyfikować jako „importera” danych produktów, ponieważ nie przeprowadza odprawy celnej towarów ani nie odpowiada za żadne inne funkcje pełnione przez importera.

(122) Ponadto przedsiębiorstwo Novex twierdziło, że pracownicy przedsiębiorstwa Novex uczestniczą w komitecie planowania strategii sprzedaży grupy NLMK i wnoszą wkład do planowania i ustalania cen sprzedaży grupy na podstawie swojej wiedzy na temat rynków wywozowych. W związku z tym przedsiębiorstwo NLMK nie tylko jest świadome, jaką cenę stosuje przedsiębiorstwo Novex w transakcjach z pierwszym niepowiązanym klientem, ale ta cena jest ustalana wspólnie przez współpracujących ze sobą pracowników przedsiębiorstw NLMK i Novex. Równocześnie w sektorze produktu objętego postępowaniem głównymi klientami – przynajmniej w przypadku wywozu przedsiębiorstwa NLMK do Unii – są przedsiębiorstwa handlowe, które wolą same dokonywać odprawy celnej, aby zoptymalizować koszty. Ponadto nabycie produktu objętego postępowaniem na warunkach FOB, port wywozu, lub na warunkach CIF umożliwia przedsiębiorstwom handlowym szybką sprzedaż ładunku do dowolnego miejsca przeznaczenia, które oferuje najlepszą cenę i które niekoniecznie musi znajdować się w Unii. W związku z tym dokonanie odprawy celnej produktu przez dostawcę do Unii oznacza znikomą wartość dla przedsiębiorstw handlowych.

(123) Podsumowując, przedsiębiorstwo NLMK stwierdziło, że o ile wyroby ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych dostarcza się najczęściej bezpośrednio do przetwórców, to inne wyroby z żelaza i stali najczęściej dostarcza się do niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych w Unii. Różnice związane z rodzajami klientów powodują, że różne są również warunki Incoterms i odnośne role przedsiębiorstw Novex i Novexco. W efekcie – jak twierdzi przedsiębiorstwo NLMK – sytuacja ustalona w toku dochodzenia w odniesieniu do wyrobów z stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych nie jest reprezentatywna dla rzeczywistej roli przedsiębiorstwa Novex pełnionej w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem lub innych wyrobów z żelaza i stali. Przedsiębiorstwo NLMK stwierdziło, że przedsiębiorstwo Novex należy traktować jako wewnętrzny dział sprzedaży przedsiębiorstwa NLMK.

(124) Komisja przypomniała, że oceniając, czy dany producent i powiązane przedsiębiorstwo handlowe powinni być traktowani jako jeden podmiot gospodarczy i czy powiązane przedsiębiorstwo handlowe powinno być traktowane jako wewnętrzny dział sprzedaży producenta, należy wziąć pod uwagę ogólne funkcje powiązanego przedsiębiorstwa handlowego, a zatem również operacje księgowania dotyczące produktów innych niż produkt objęty postępowaniem (10).

(125) Chociaż w toku dochodzenia potwierdzono, że przedsiębiorstwo Novex nie pełniło funkcji importera w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, należy zwrócić uwagę na następujące kwestię w odniesieniu do klasyfikacji przedsiębiorstwa Novex do celów przedmiotowej sprawy. Przedsiębiorstwo Novex zostało zarejestrowane jako przedsiębiorstwo handlowe na podstawie prawa szwajcarskiego (11). Zgodnie ze statutem jego celem jest nabywanie, sprzedaż i dystrybucja wyrobów ze stali i surowców oraz handel nimi w Szwajcarii i za granicą. Nie określono formalnych ograniczeń pod względem dostawców produktów, które mają być przedmiotem handlu. Ponadto przedsiębiorstwa NLMK i Novex podpisały kompleksowe umowy ramowe regulujące transakcje sprzedaży i kupna między stronami. Przykładowo w umowach tych ustalono szczegółowe procedury zgłaszania niezgodnych towarów, a także przewidziano kary za opóźnienia w płatnościach lub w dostawie towarów oraz arbitraż przez osobę trzecią w razie sporu. Komisja zauważyła ponadto, że zgodnie ze sprawozdaniem finansowym przedsiębiorstwa Novex za 2015 r. jego główna działalność polegała na handlu stalą, w tym na działalności generującej przychody odsetkowe, i że duża część kupowanej przez nie stali pochodzi z przedsiębiorstw, które wchodzą w skład grupy NLMK.

(126) Ponadto samo przedsiębiorstwo NLMK przyznało w przekazanych przez siebie informacjach z dnia 7 czerwca 2017 r., że w odniesieniu do wyrobów ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych przedsiębiorstwo Novex działa jako powiązany importer, co stoi w sprzeczności ze stwierdzeniem, że przedsiębiorstwo Novex nie przypomina wewnętrznego działu sprzedaży przedsiębiorstwa NLMK.

(127) W związku z tym Komisja stwierdziła, że powiązanie między przedsiębiorstwami Novex i NLMK nie polegało na zintegrowanym i wewnętrznym dziale sprzedaży, dzięki czemu dwa podmioty prawne mogłyby stanowić jeden podmiot gospodarczy, i uznała je za równoważne powiązaniu o charakterze pośrednika działającego na zasadzie prowizji w rozumieniu art. 2 ust. 10 ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.

(128) Po ostatecznym ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo NLMK podtrzymało argument, że ono samo i jego powiązane przedsiębiorstwo handlowe, przedsiębiorstwo Novex, stanowią jeden podmiot gospodarczy. Jego zdaniem Komisja nie uwzględniła rzeczywistości gospodarczej, która charakteryzowała powiązanie tych dwóch podmiotów. W szczególności przedsiębiorstwo NLMK skrytykowało Komisję, twierdząc, że jej podejście do kwestii przedsiębiorstwa Novex jest formalistyczne i teoretyczne. Przedsiębiorstwo Novex nie było zarejestrowane jako przedsiębiorstwo handlowe, w związku z czym brak formalnego ograniczenia jest nieistotny, ponieważ w rzeczywistości nie pozyskiwało produktów z innych źródeł. Co więcej, nawet gdyby przedsiębiorstwa NLMK i Novex zawarły umowę, w rzeczywistości istniałaby między nimi solidarność. Wyniki przedsiębiorstwa Novex zostały rzekomo w pełni skonsolidowane w księgach rachunkowych grupy.

(129) Komisja odrzuciła te argumenty. Aby ocenić powiązanie przedsiębiorstw Novex i NLMK, nie można potraktować istnienia umowy ramowej, która reguluje transakcje sprzedaży i kupna między tymi dwoma podmiotami, jako umowy teoretycznej lub formalnej. Wskazuje ona raczej, że oba podmioty pełnią różne funkcje, w związku z czym nie ma między nimi stosunku podległości. Co więcej, jest rzeczą rzadką, aby wewnętrzny dział sprzedaży pełnił funkcje importera, co miało miejsce w przypadku przedsiębiorstwa Novex w odniesieniu do co najmniej jednego wyrobu ze stali (wyrobów ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych). Ponadto przedsiębiorstwo Novex mogło w dowolnej chwili podjąć decyzję o nabyciu płaskich wyrobów ze stali walcowanych na gorąco z innych źródeł, czego nie mógłby zrobić zintegrowany dział sprzedaży eksportowej. Z tego względu Komisja podtrzymuje swoje stanowisko, że dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 ppkt (i) rozporządzenia podstawowego było uzasadnione.

(130) Po dokonaniu ostatecznego ujawnienia również przedsiębiorstwo MMK zakwestionowało po raz pierwszy zastosowanie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jego powiązanego przedsiębiorstwa handlowego MMK Trade Steel AG. Przywołując opinię prawną przedsiębiorstwa Severstal, przedsiębiorstwo MMK również utrzymywało, że pełna kontrola sprawowana przez spółkę dominującą i przypisanie zysków i strat rosyjskiej spółce dominującej wskazuje, że przedsiębiorstwo MMK Trade Steel AG było częścią jednej sieci wywozu.

(131) Komisja podtrzymała swoją opinię prawną, że kwestię powiązanych przedsiębiorstw handlowych/powiązanych importerów można rozpatrywać na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jeżeli pełnią oni funkcje importera, nawet jeżeli znajdują się poza Unią. Jak ustalono już w toku dochodzenia dotyczącego płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno z Chińskiej Republiki Ludowej, przedsiębiorstwo MMK Trade Steel AG należało do tej kategorii (12).

(132) Wynika stąd, że Komisja mogła również nie przyjąć argumentu, że przedsiębiorstwa MMK i MMK Trade Steel AG stanowią jeden podmiot gospodarczy. W każdym razie przedsiębiorstwo MMK prowadziło również swój własny dział eksportu w Rosji i sprzedawało część swojej stali bezpośrednio do Europy. W związku z tym nie można uznać, że przedsiębiorstwo MMK Trade Steel AG jest wewnętrznym działem eksportu przedsiębiorstwa MMK.

3.4.3. Porównanie

(133) Komisja porównała wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących na podstawie ceny ex-works.

(134) W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia obiektywnego porównania Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano dostosowań w odniesieniu do cech fizycznych (w zakresie 0–2 %), kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych (w zakresie 1–8 %), pakowania (w zakresie 0–1 %), kosztów kredytu (w zakresie 0–2 %), prowizji (w zakresie 0–4 %), oraz innych czynników (w zakresie 0–1 %).

(135) Po ujawnieniu dokumentu informacyjnego przedsiębiorstwo Severstal stwierdziło, że niektóre dostosowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, mianowicie przychodów finansowych i kosztów transportu, zostały wykonane w sposób błędny.

(136) Zdaniem przedsiębiorstwa w ustalaniu wartości procentowych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych należało uwzględnić przychody finansowe. Ponadto, jak przedstawiono w tabeli G-PL w jego odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, te przychody w przypadku powiązanej spółki zależnej w Szwajcarii stanowiły jednocześnie wydatek dla przedsiębiorstwa Severstal, co zostało z kolei uwzględnione podczas ustaleń, czy sprzedaż na rynku krajowym odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.

(137) Komisja odrzuciła ten argument. Przedsiębiorstwo Severstal produkuje i sprzedaje szeroki asortyment produktów i nie było w stanie wykazać, że omawiane przychody finansowe, które stanowią ogólną pożyczkę udzieloną przez szwajcarską spółkę zależną na rzecz spółki dominującej, mają związek z produktem objętym postępowaniem.

(138) Po ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo Severstal powtórzyło swój argument i stwierdziło, że wspomniane przychody finansowe stanowią „odsetki od pożyczek udzielonych w celu sfinansowania produktów o długim cyklu produkcyjnym wytwarzanych przez przedsiębiorstwo Severstal, do których należy produkt objęty postępowaniem”. Ponadto zwróciło się o przypisanie właściwej kwoty wyłącznie do produktu objętego postępowaniem. Komisja uważa jednak, że nie można uznać tego argumentu, ponieważ brakuje szczegółowych informacji potwierdzających, dlaczego ogólna pożyczka udzielona na potrzeby „produktów o długim cyklu produkcyjnym” ma związek również z produktem objętym postępowaniem.

(139) Jeżeli chodzi o dostosowanie w zakresie kosztów transportu, przedsiębiorstwo Severstal stwierdziło, że Komisja odliczyła złą kwotę kosztów transportu jako część kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych.

(140) Komisja przyjęła argument przedsiębiorstwa Severstal dotyczący kosztów transportu i zastosowała w obliczeniach rzeczywiste koszty transportu zgłoszone przez przedsiębiorstwo. Aby nie liczyć ich dwa razy, ustalono ich wartość na zero, ponieważ zostały już uwzględnione w obliczeniach różnic.

3.4.4. Margines dumpingu

(141) W przypadku producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(142) Poziom współpracy w Rosji jest wysoki, ponieważ wywóz współpracujących producentów eksportujących stanowił 100 % całego wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym Komisja postanowiła ustalić ogólnokrajowy margines dumpingu, który ma zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, na poziomie ustalonym dla przedsiębiorstwa o najwyższym marginesie dumpingu, tj. dla grupy Public Joint Stock Company Magnitogorsk Iron & Steel Works (PJSC MMK).

(143) Marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Przedsiębiorstwo Margines dumpingu Public Joint Stock Company Magnitogorsk Iron Steel Works (PJSC MMK) 33,0 % PAO Severstal 5,3 % Novolipetsk Steel 15,0 % Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 33,0 %

3.5. Serbia

(144) W Serbii istnieje tylko jeden producent eksportujący produkt objęty postępowaniem, który w pełni współpracował w tego ramach dochodzenia. Większość jego sprzedaży do Unii stanowi sprzedaż bezpośrednia na rzecz niezależnych nabywców, jednak część tej sprzedaży prowadzono za pośrednictwem powiązanego importera z siedzibą na Słowacji.

3.5.1. Wartość normalna

(145) Wartość normalna w odniesieniu do jedynego producenta eksportującego została ustalona zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.1 powyżej. W rezultacie wartość normalną w przypadku 23 % rodzajów produktu, które stanowiły 71 % wielkości wywozu producenta eksportującego do Unii, ustalono w oparciu o cenę krajową w zwykłym obrocie handlowym. Za każdym razem gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej danego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowiła mniej niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu przywożonego do Unii, wartość normalną tego rodzaju produktu konstruowano w oparciu o koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski dla tego rodzaju, a nie o średnią ważoną kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków. Jeżeli jednak średnia ważona cena danego rodzaju produktu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalną konstruowano zgodnie z metodyką określoną w motywie (55) powyżej.

3.5.2. Cena eksportowa

(146) Cenę eksportową ustalono zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.2 powyżej, w szczególności z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W przypadku sprzedaży za pośrednictwem powiązanego importera cena eksportowa została skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

3.5.3. Porównanie

(147) Komisja porównała wartość normalną z ceną eksportową jedynego producenta eksportującego na podstawie ceny ex-works.

(148) W przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia obiektywnego porównania Komisja dostosowała wartość normalną lub cenę eksportową, uwzględniając różnice mające wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych (w zakresie 5–9 %), kosztów kredytu (w zakresie 0–1,5 %), opłat bankowych (w zakresie 0–1 %) i prowizji (w zakresie 0,5–2 %).

3.5.4. Margines dumpingu

(149) Komisja porównała średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(150) Poziom współpracy w przypadku Serbii był wysoki, ponieważ przywóz od współpracującego producenta eksportującego stanowił około 100 % całego wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja ustaliła ogólnokrajowy margines dumpingu na tym samym poziomie co w przypadku jedynego producenta eksportującego.

(151) Marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Przedsiębiorstwo Margines dumpingu Zelezara Smederevo d.o.o. 38,7 % Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa 38,7 %

3.6. Ukraina

(152) Na Ukrainie istnieje jedna grupa trzech powiązanych producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem (zwanych dalej w tej sekcji łącznie „producentem eksportującym”), którzy w pełni współpracowali w ramach niniejszego dochodzenia. Dwa zakłady produkcyjne znajdują się w Mariupolu w obwodzie donieckim, który podczas dochodzenia był rejonem konfliktu. W następstwie wniosku złożonego przez producenta eksportującego Komisja podjęła decyzję o wyłączeniu z tych obliczeń jednego ze wspomnianych zakładów, którego wielkość wywozu do Unii była nieznaczna.

(153) W uwagach do dokumentu informacyjnego skarżący zwrócił się do Komisji o wyjaśnienie jej decyzji o wyłączeniu jednego z ukraińskich przedsiębiorstw z obliczenia marginesu dumpingu.

(154) Komisja wyłączyła przedsiębiorstwo, ponieważ niewielki udział jego sprzedaży w stosunku do sprzedaży grupy nie wpłynąłby na wysokość marginesu dumpingu. Ponadto weryfikacja danych była niemożliwa ze względu na działania wojenne prowadzone na tym obszarze. Komisja uznała, że ta sytuacja stanowi siłę wyższą.

(155) Na rynku krajowym producent eksportujący sprzedawał produkt podobny bezpośrednio oraz za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.

(156) Cała sprzedaż prowadzona przez producenta eksportującego do Unii odbywała się za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Szwajcarii. Przedsiębiorstwo handlowe sprzedawało produkt objęty postępowaniem zarówno powiązanym, jak i niepowiązanym importerom w Unii.

3.6.1. Wartość normalna

(157) Wartość normalna w odniesieniu do producenta eksportującego została ustalona zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.1 powyżej. Wartość normalną w odniesieniu do jednego z zakładów produkcyjnych ustalono wyłącznie na podstawie cen krajowych w zwykłym obrocie handlowym. Wartość normalną w odniesieniu do drugiego zakładu produkcyjnego częściowo ustalono na podstawie cen krajowych w zwykłym obrocie handlowym (w odniesieniu do 38 % rodzajów produktu, które stanowiły 12 % całkowitej wielkości wywozu do Unii z tego zakładu), a częściowo skonstruowano. Za każdym razem gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej danego rodzaju produktu niezależnym klientom w okresie objętym dochodzeniem stanowiła mniej niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej identycznego lub porównywalnego rodzaju produktu przywożonego do Unii, wartość normalną tego rodzaju produktu konstruowano w oparciu o koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski dla tego rodzaju, a nie o średnią ważoną kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków. Jeżeli jednak średnia cena ważona danego rodzaju produktu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalną konstruowano zgodnie z metodyką określoną w motywie (55) powyżej.

(158) Producent eksportujący wystąpił o dostosowanie kosztów produkcji ponoszonych przez jeden z zakładów produkcyjnych, które znajdowały się w rejonie konfliktu, tj. zakład Ilyich Iron and Steel Works of Mariupol („Ilyich”), z tytułu anormalnych kosztów produkcji, które wynikały bezpośrednio i pośrednio z działań wojennych prowadzonych na tym obszarze. Producent eksportujący zaproponował, aby ustalić poziom dostosowania w oparciu o porównanie zmian kosztu jednostkowego w zakładzie Ilyich ze zmianą kosztu jednostkowego w zakładzie produkcyjnym, który nie odniósł szkód w wyniku konfliktu, tj. w zakładzie Integrated Iron and Steel Works Zaporizhstal („Zaporizhstal”). Aby ustalić, do czego odnosił się producent eksportujący, stosując termin „kosztu jednostkowego”, producent eksportujący ustalił koszty wszystkich sprzedanych towarów i podzielił je przez wielkość produkcji wyrobów ze stali walcowanych na gorąco wyprodukowanych w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do każdego zakładu produkcyjnego. Producent eksportujący zastosował ten sam schemat w obliczeniach dotyczących okresu od 2013 r. (okres przed konfliktem) do 2015 r. i na tej podstawie zaproponował, aby dostosować koszty zakładu Ilyich, korygując je w dół o określoną wartość procentową.

(159) Po uważnej analizie Komisja uznała, że zaproponowana metoda kwantyfikacji dostosowania jest niewłaściwa. Po pierwsze, koszt, który nazwano „kosztem jednostkowym”, nie był kosztem jednostki wyrobu ze stali walcowanego na gorąco, ponieważ obejmował koszty wszystkich sprzedanych towarów, w tym innych wyrobów. Te inne wyroby stanowiły istotną część produkcji w zakładzie Zaporizhstal i jeszcze większą część produkcji w zakładzie Ilyich. W metodzie kwantyfikacji dostosowania całkowicie zignorowano wyniki dla innych produktów i zmiany w kosztach. Produkcja i koszty dotyczące innych produktów nie były stałe w okresie, którego zastosowanie w ramach metody zaproponował producent eksportujący. Producent eksportujący rzeczywiście przyznał w przekazanych przez siebie informacjach, że w zakładzie Ilyich odnotowano znaczny wzrost produkcji niektórych innych wyrobów w latach 2012–2016. W ramach metody kwantyfikacji dostosowania te zwiększone koszty przypisano do spadających wyników dotyczących wyrobów ze stali walcowanych na gorąco, zaniżając tym samym – prawdopodobnie w znacznym stopniu – wzrost tzw. kosztu jednostkowego. Po drugie, nawet jeżeli koszty, których zastosowanie zaproponował producent eksportujący, były rzeczywistymi kosztami produkcji wyrobów ze stali walcowanych na gorąco, producent zaproponował porównanie wielkości produkcji z kosztem sprzedaży, ignorując zmiany zapasów. Producent eksportujący powinien porównać albo wielkość produkcji z kosztami produkcji, albo wielkość sprzedaży z kosztami sprzedaży. Po trzecie, w ramach metody kwantyfikacji dostosowania porównano tendencje do roku kalendarzowego 2015 i zaproponowano zastosowanie wyników tego obliczenia – tj. obniżenie – do danych z okresu objętego dochodzeniem (od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r.). Ta propozycja jest niewłaściwa, ponieważ w ramach metody należało porównać tendencje występujące do okresu objętego dochodzeniem.

(160) W uwagach do dokumentu informacyjnego producent eksportujący nie odniósł się do omówionych poniżej uchybień w metodzie kwantyfikacji dostosowania. Porównał natomiast koszt produkcji każdego rodzaju produktu ponoszony w obu zakładach w okresie objętym dochodzeniem, twierdząc, że wyniki tego obliczenia są zbliżone do wyników metody kwantyfikacji dostosowania. Producent eksportujący zignorował jednak fakt, że podstawową przyczyną, dla której opracowano metodę kwantyfikacji dostosowania, jest to, że nie można po prostu porównać kosztów obu zakładów w danym roku, przede wszystkim dlatego, że były one różne przed konfliktem. Zgodnie z danymi zastosowanymi w metodzie kwantyfikacji „koszt jednostkowy” w 2013 r. w zakładzie Ilyich był rzeczywiście znacznie wyższy niż koszt jednostkowy w zakładzie Zaporizhstal. Ta różnica, wyrażona jako współczynnik, jest większa niż różnica kosztu wytwarzania każdego rodzaju produktu ponoszonego w obu zakładach w okresie objętym dochodzeniem, który producent eksportujący chciał zastosować, aby uzasadnić metodę.

(161) W uwagach do ostatecznego ujawnienia ustaleń producent eksportujący stwierdził, że Komisja nie włączyła się w konstruktywny dialog z producentem eksportującym, ponieważ nie zwróciła się o przekazanie dodatkowych informacji, które mogła uznać za niezbędne do właściwej oceny wniosku, ani nie określiła takich informacji. Zdaniem producenta eksportującego Komisja zwróciła się do niego tylko jeden raz, w ostatecznym ujawnieniu w dniu 17 lipca 2017 r., określając informacje i metodykę, jakie były niezbędne do właściwej oceny wniosku.

(162) Komisja odnotowała, że ten argument jest błędny pod względem faktycznym. Szczegółowe wyjaśnienie uchybień w zaproponowanej metodzie dostosowania zostały przekazane producentowi eksportującemu w dniu 4 kwietnia 2017 r. w załączniku 4 do dokumentu informacyjnego. Zawarcie tego szczegółowego opisu miało na celu umożliwienie producentowi eksportującemu wyeliminowanie tych uchybień i zapewnienie mu wystarczającej ilości czasu. Jak wspomniano w motywie (160) powyżej, producent eksportujący nie podjął takich czynności.

(163) W uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący stwierdził, że towary inne niż wyroby ze stali walcowane na gorąco, o których mowa w motywie (159) powyżej, nie stanowiły istotnej części produkcji w zakładach Zaporizhstal i Ilyich. Na poparcie tego argumentu producent eksportujący odniósł się do danych dotyczących wielkości produkcji w zakładzie Ilyich, które przekazał Komisji w dniu 16 lutego 2017 r.

(164) W tej kwestii Komisja zwróciła uwagę, że dane, o których mówił producent eksportujący, zostały przekazane już po wizycie weryfikacyjnej, w związku z czym nie można było ich zweryfikować. Ponadto dane dotyczą wielkości produkcji w tonach, a nie jej kosztów lub wartości. Wielkość produkcji nie odzwierciedla kosztów produkcji, zwłaszcza jeżeli uwzględni się, że w przypadku pozostałych produktów wartość dodana jest większa, w związku z czym są one produktami generującymi dodatkowe koszty, np. stal walcowana na zimno i galwanizowana. Jeżeli chodzi o dane, które Komisja wykorzystała w swoich ustaleniach, wraz z odpowiedzią na pytania zawarte w kwestionariuszu antydumpingowym producent eksportujący przedstawił dane dotyczące obrotu osiągniętego przez cały zakład, obrotu osiągniętego przez dany dział zakładu oraz obrotu wytworzonego przez produkt objęty postępowaniem. Te dane dotyczące obrotu zostały zweryfikowane przez Komisję w trakcie wizyty i wykorzystane jako wskaźnik zastępczy dla kosztów, który wskazał, że wyroby ze stali niewalcowane na gorąco stanowiły istotną część produkcji zakładu Ilyich.

(165) W dalszych uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący nie zgodził się z uwagą Komisji przedstawioną w motywie (159) powyżej, że wzrost produkcji wyrobów ze stali niewalcowanych na gorąco spowodował nieuzasadnione zaniżenie „kosztu jednostkowego” zastosowanego w metodzie. Producent eksportujący stwierdził, że ogólny wzrost całkowitych kosztów towarów sprzedawanych przez zakład Ilyich stanowi zaprzeczenie logiki Komisji, że wyniki innych produktów mogły doprowadzić do zaniżenia „kosztu jednostkowego” obliczonego w odniesieniu do wyrobów ze stali walcowanych na gorąco.

(166) Komisja nie zgodziła się z tą uwagą. Jak wskazano powyżej, producent eksportujący ustalił „koszt jednostkowy”, dzieląc całkowite koszty sprzedanych towarów (w tym wyrobów ze stali niewalcowanych na gorąco) przez liczbę wyrobów ze stali walcowanych na gorąco wyprodukowanych przez zakład w odnośnych okresach. Jak przyznał producent eksportujący, w okresie, który uwzględniono w zastosowaniu metody, ilość niektórych wyrobów ze stali walcowanych na gorąco znacznie wzrosła. Zgodnie z metodą zaproponowaną przed producenta eksportującego wynikające stąd zwiększone koszty produkcji tych wyrobów przypisano do wyrobów ze stali walcowanych na gorąco, zaniżając tym samym „koszty jednostkowe” (tj. dodając do zwiększonych „kosztów jednostkowych” w danym okresie), które – zgodnie z propozycją producenta eksportującego – miały stanowić podstawę dostosowania kosztów w zakładzie Ilyich. Taka sytuacja ma miejsce bez względu na to, czy ogólne koszty towarów sprzedanych przez zakład wzrosły, spadły czy utrzymały się na tym samym poziomie.

(167) Jeżeli chodzi o uwagę Komisji przedstawioną w motywie (159), zgodnie z którą w metodzie należało uwzględnić tendencje występujące do okresu objętego dochodzeniem, producent eksportujący stwierdził w swoich uwagach do ostatecznego ujawnienia, że nie mógł zapewnić danych z okresu objętego dochodzeniem, aby zastosować je w metodzie, ponieważ dopiero niedawno udostępniono poddane audytowi sprawozdanie za 2016 r.

(168) W tej kwestii Komisja zwróciła uwagę, że producent eksportujący był w stanie przekazać znaczną ilość danych z okresu objętego dochodzeniem, aby wypełnić kwestionariusz antydumpingowy. Niejasne jest zatem, dlaczego producent eksportujący nie był w stanie przedstawić danych za okres objęty dochodzeniem do celów uzasadnienia zaproponowanej metody. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że producent eksportujący miał okazję i czas, aby podjąć takie czynności, jak wspomniano w motywie (162) powyżej.

(169) Co więcej, w uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący podkreślił, że różnica w kosztach produkcji każdego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem między dwoma zakładami produkcyjnymi, którą omówiono w motywie (160) powyżej, uzasadnia metodę dostosowania, ponieważ różnica jest podobna do tej uzyskanej w ramach metody.

(170) Komisja nie zgodziła się z tą uwagą. W swoich uwagach producent eksportujący nie odniósł się do faktu, że zgodnie z danymi wykorzystanymi w metodzie kwantyfikacji, „koszt jednostkowy” w 2013 r. (tj. w normalnych warunkach przed konfliktem) w zakładzie Ilyich był znacznie wyższy niż „koszt jednostkowy” w zakładzie Zaporizhstal. Ta różnica, wyrażona jako współczynnik, jest większa niż różnica kosztu produkcji każdego rodzaju produktu ponoszonego w obu zakładach w okresie objętym dochodzeniem. Oznacza to, że albo różnica między kosztami jednostkowymi w zakładach Ilyich i Zaporizhstal uległa zmniejszeniu w okresie od 2013 r. do okresu objętego dochodzeniem (tj. koszt jednostkowy w zakładzie Ilyich spadł w stosunku do kosztów jednostkowych w zakładzie Zaporizhstal), albo „koszt jednostkowy” zastosowany w metodzie jest zupełnie niewiarygodny. Jak wyjaśniono w motywie (159) powyżej, co najmniej ta druga sytuacja jest prawdziwa, ponieważ „koszty jednostkowe” zastosowane w metodzie zostały zniekształcone w wyniku włączenia kosztów sprzedaży innych produktów, które w odnośnym okresie zmieniały się w inny sposób w obu zakładach. Wynika z tego, że różnica w kosztach produkcji każdego rodzaju produktu w okresie objętym dochodzeniem nie potwierdza dokładności metody, którą zaproponował producent eksportujący.

(171) Argument ten został odrzucony z przyczyn wymienionych powyżej.

(172) W swoim sprawozdaniu finansowym zakład Zaporizhstal ujawnił znaczne straty z tytułu różnic kursowych wynikających z przeliczania transakcji niedenominowanych w ukraińskich hrywnach. Producent eksportujący stwierdził, że te wydatki nie zostały poniesione w zwykłym obrocie handlowym, w związku z tym należało je ustalić na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego i ograniczyć do poziomu, który odzwierciedla normalne warunki działalności przedsiębiorstwa.

(173) Komisja nie zgodziła się z tym argumentem. Straty te zostały należycie zaksięgowane przez przedsiębiorstwo i zostały poniesione w okresie objętym dochodzeniem. Komisja odrzuciła zatem ten argument, uznając przedmiotowe straty za część kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa związane z jego funkcjonowaniem i uwzględniła je w obliczeniach wartości normalnej.

(174) W uwagach do dokumentu informacyjnego producent eksportujący przyznał, że wydatki finansowe wykorzystane w obliczeniach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych zakładu Zaporizhstal zostały należycie zaksięgowane przez przedsiębiorstwo i poniesione w okresie objętym dochodzeniem. Następnie producent eksportujący podtrzymał swój argument, zgodnie z którym przedmiotowe koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powinny zostać ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, ponieważ niektóre wydatki finansowe nie miały związku z produkcją lub sprzedażą produktów. Na poparcie tego argumentu producent eksportujący przekazał nowy zbiór danych, co nastąpiło znacznie później w stosunku do wizyty weryfikacyjnej i przedstawienia pierwotnego wniosku. Ponadto producent eksportujący zwrócił uwagę na kilka przepisów rozporządzenia podstawowego, które regulują konstruowanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zawierają wymóg, aby takie konstruowanie było „uzasadnione”.

(175) Komisja nie zgodziła się z tą analizą. Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne należy ustalić w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży. Art. 2 ust. 6 lit. c) można zastosować tylko wtedy, gdy takich kwot nie można ustalić. Jak przyznał producent eksportujący, faktyczne koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne, które obejmują przedmiotowe wydatki finansowe, są dostępne w księgach rachunkowych. Należy odrzucić argument, że niektóre wydatki finansowe nie odnoszą się do produkcji lub sprzedaży produktów. Po pierwsze, na tym etapie dochodzenia nie można zweryfikować danych przekazanych przez producenta eksportującego na poparcie tego stwierdzenia. Producent eksportujący miał wiele czasu i został uprzednio poinformowany, aby przekazać te informacje, kiedy przeprowadzano weryfikacje, ale nie skorzystał z tej możliwości. Po drugie, zakład Zaporizhstal zajmuje się wyłącznie produkcją i sprzedażą swoich produktów. Producent eksportujący nie przedstawił żadnych przeciwnych dowodów. Odniesienie do wymogu, zgodnie z którym konstruowanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych musi być uzasadnione, jest niesłuszne, ponieważ Komisja nie skonstruowała przedmiotowych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, ale ustaliła je zgodnie z wymogami art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Argument ten został zatem odrzucony.

(176) W uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący podniósł, że przedmiotowe wydatki miały związek z ogólną działalnością gospodarczą prowadzoną w zakładzie, ale nie miały związku z działalnością dotyczącą produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem. Producent eksportujący stwierdził również, że Komisja nie odniosła się do dowodów dotyczących jego wniosku o wyłączenie tych wydatków. Producent eksportujący stwierdził następnie, że Komisja zignorowała nawet sam fakt, że w ogóle przedstawiono jakiekolwiek dowody na poparcie wniosku, stwierdzając, że nie przedstawiono żadnych dowodów na zaprzeczenie działalności zakładu Zaporizhstal wyłącznie w obszarze produkcji i sprzedaży. Ponadto w odniesieniu do uwagi Komisji, która dotyczyła nowego zbioru danych przekazanego w celu uzasadnienia wyłączenia niektórych wydatków finansowych, producent eksportujący stwierdził, że sam wniosek został złożony w odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, a właściwe dane zostały zawarte w poddanym audytowi sprawozdaniu, które przekazano wraz z tą odpowiedzią.

(177) W odpowiedzi na powyższe stwierdzenie Komisja zauważyła, że producent eksportujący złożył dwa wnioski w powiązaniu z tym argumentem. Pierwszy wniosek, złożony w odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy, a następnie uzasadniony w powiadomieniu z dnia 5 stycznia 2017 r., dotyczył dostosowania wydatków finansowych zakładu Zaporizhstal do historycznego poziomu odnotowanego w normalnych warunkach działalności. Drugi wniosek, złożony po raz pierwszy w uwagach do dokumentu informacyjnego w dniu 2 maja 2017 r. po weryfikacjach w zakładzie Zaporizhstal, dotyczył dostosowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, wyłączając wydatki, które rzekomo nie były związane z produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem.

(178) Jak wyjaśniono w motywie (175) powyżej, Komisja nie może dostosować wydatków finansowych zakładu Zaporizhstal do historycznego poziomu w normalnych warunkach działalności, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne należy ustalić w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży. Komisja miała dostęp do tych danych i wykorzystała je we odpowiednich obliczeniach. W uwagach producenta eksportującego do ostatecznego ujawnienia nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w tej kwestii, w związku z tym dalsze wyjaśnienia są zbędne.

(179) Jeżeli chodzi o drugi wniosek, tj. wniosek dotyczący dostosowania wartości normalnej dla zakładu Zaporizhstal, aby wyłączyć wydatki, które rzekomo nie miały związku z produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem, Komisja zauważyła, że z uwag do dokumentu informacyjnego nie wynika jasno, że wydatki te nie mają bezpośredniego lub pośredniego związku z produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem. Jak wskazano powyżej, zgodnie z wiedzą Komisji działalność zakładu Zaporizhstal ogranicza się do produkcji i sprzedaży jego produktu. W związku z tym w normalnych warunkach jego wydatki finansowe byłyby w taki czy inny sposób związane z tą działalnością. Pozycje, które producent eksportujący wymienił w uwagach do dokumentu informacyjnego jako niezwiązane z produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem, obejmują inwestycje związane z przepływem środków pieniężnych, pożyczki na rzecz spółek zależnych wytwarzających surowce lub zobowiązania wynikające ze świadczeń pracowniczych. Wydaje się, że wydatki te są co najmniej pośrednio związane z produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem.

(180) Dalsza weryfikacja tej kwestii była niemożliwa, ponieważ wniosek ten złożono dopiero w dniu 2 maja 2017 r., a więc długo po terminie odnośnej wizyty weryfikacyjnej (która miała miejsce w dniu 24 listopada 2016 r.). W powiadomieniu z dnia 5 stycznia 2017 r., które zostało również przekazane po odnośnej wizycie weryfikacyjnej, producent eksportujący wspomniał, że niektóre wydatki finansowe związane z pożyczkami zostały ujęte w celach ogólnych i nie dotyczą produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem. W tym czasie nie przedstawiono żadnych dalszych szczegółów w tej kwestii, ponieważ producent eksportujący nie wniósł o wyłączenie tych pożyczek, lecz utrzymał wniosek o dostosowanie wydatków finansowych zakładu Zaporizhstal do historycznego poziomu w normalnych warunkach działalności.

(181) W tej kwestii producent eksportujący stwierdził w uwagach do ostatecznego ujawnienia, że w trakcie wizyty weryfikacyjnej w zakładzie Zaporizhstal Komisja otrzymała „kompletną i kompleksową wersję sprawozdania audytorów, w których wyraźnie poruszono kwestię dodatkowych wydatków finansowych poniesionych przez zakład, które nie miały związku z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem”. Producent eksportujący stwierdził następnie, że Komisja mogła skorzystać z tej okazji, aby dokonać weryfikacji i w razie konieczności zwrócić się o wszelkie dodatkowe wyjaśnienia dotyczące dowodów, które przekazał zakład Zaporizhstal.

(182) Komisja zauważyła w pierwszej kolejności, że – jak wskazał producent eksportujący – kompletne roczne sprawozdania zakładu Zaporizhstal zostały przekazane dopiero podczas wizyty weryfikacyjnej, mimo że zwracano się o to w kwestionariuszu antydumpingowym. Następnie Komisja zauważyła, że jak poinformował producent eksportujący w piśmie poprzedzającym wizytę weryfikacyjną z dnia 27 października 2016 r., celem wizyty była weryfikacja informacji przekazanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu poprzez uzgodnienie zawartych w nim danych z dokumentami źródłowymi, zapisami księgowymi dotyczącymi kosztów i finansów oraz poddanymi audytowi sprawozdaniami finansowymi. Kwestię niektórych wydatków finansowych zakładu Zaporizhstal, które rzekomo nie miały związku z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem, podniesiono dopiero w dniu 2 maja 2017 r. i jedynie wspomniano o niej pokrótce w powiadomieniu z dnia 5 stycznia 2017 r. Oba te zdarzenia miały miejsce po odbyciu wizyt weryfikacyjnych na terenie zakładu Zaporizhstal. W związku z tym program prac Komisji dotyczący tej wizyty nie obejmował i nie mógł obejmować zbadania tej kwestii i weryfikacji przedmiotowych wydatków. Twierdzenie, że kwestię wydatków finansowych niezwiązanych z produkcją lub sprzedażą poruszono po prostu z racji uwzględnienia tych wydatków w poddanych audytowi sprawozdaniach, nie uwzględnia celu wizyty weryfikacyjnej i roli Komisji w tym procesie, o których producent eksportujący został poinformowany w piśmie poprzedzającym wizytę weryfikacyjną. W zestawieniu z faktem, że kompletne poddane audytowi sprawozdania przekazano dopiero podczas wizyty weryfikacyjnej i że – jak wspomniano powyżej – nie wskazywały one jasno, że przedmiotowe wydatki nie mają związku z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem, należy odrzucić tę część wniosku.

(183) Argument ten został odrzucony z przyczyn wymienionych powyżej.

3.6.2. Cena eksportowa

(184) Cenę eksportową ustalono zgodnie z ogólną metodyką określoną w sekcji 3.1.2 powyżej, w szczególności z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W przypadku sprzedaży za pośrednictwem powiązanych importerów cena eksportowa została skonstruowana na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(185) Producent eksportujący twierdził, że szwajcarskie przedsiębiorstwo handlowe – Metinvest International SA („MISA”) – działało jedynie jako dział eksportu obsługujący zakłady produkcyjne, ponieważ nie zajmowało się odprawą celną towarów dostarczanych do Unii. Ponadto producent eksportujący stwierdził, że nie należało dokonać żadnych odliczeń w odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków (lub nominalnej prowizji), ponieważ przepisy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie wobec faktu, że przedsiębiorstwo handlowe nie znajduje się w Unii.

(186) Komisja nie skonstruowała ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do sprzedaży eksportowej na rzecz niezależnych nabywców za pośrednictwem szwajcarskiego przedsiębiorstwa handlowego. Nawet jeżeli obowiązek odprawy celnej spoczywa na nabywcy, nie zmienia to jednak faktu, że sprzedaży dokonuje powiązane przedsiębiorstwo handlowe, które ponosi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i które normalnie chce osiągnąć zysk z tytułu swoich usług. Z tego względu, jak przedstawiono w motywie (194), Komisja uznała, że dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 ppkt (i) rozporządzenia podstawowego jest uzasadnione.

(187) W uwagach do dokumentu informacyjnego producent eksportujący twierdził, że przedsiębiorstwo MISA nie jest przedsiębiorstwem handlowym nastawionym na zysk, ale przedsiębiorstwem powiązanym, któremu powierzono zadania należące zwykle do obowiązków działu sprzedaży eksportowej.

(188) W świetle dostępnych dowodów Komisja nie zgodziła się z tym argumentem. Przedsiębiorstwo MISA jest przedsiębiorstwem nastawionym na zysk, które opisuje się jako przedsiębiorstwo dążące do osiągnięcia właściwej równowagi między rentownością, satysfakcją klienta i zarządzaniem ryzykiem. Działalność MISA nie ogranicza się do sprzedaży produktów grupy Metinvest. Przedsiębiorstwo MISA i zakłady produkcyjne mają różnych właścicieli. Ponadto przedsiębiorstwo MISA podpisało z zakładami produkcyjnymi szczegółowe umowy sprzedaży i kupna. W umowach tych przewidziano klauzule i kary za niewywiązanie się z obowiązków poszczególnych stron lub ich nienależyte wykonanie, oraz postanowienia o rozstrzyganiu sporów przez osobę trzecią, co jest częściej stosowane w umowach między niezależnymi przedsiębiorstwami handlowymi niż w umowach między działami produkcji i sprzedaży jednego przedsiębiorstwa. Na podstawie tych dowodów Komisja stwierdza, że powiązanie przedsiębiorstwa MISA z dwoma zakładami produkcyjnymi w większym stopniu polega na roli pośrednika niż zintegrowanego działu sprzedaży. Jak wyjaśniono w motywie (194), przedmiotowe dostosowanie jest uzasadnione bez względu na to, czy przedsiębiorstwo MISA uczestniczy w transakcji.

(189) W swoich uwagach do ostatecznego ujawnienia producent eksportujący wywnioskował z zastosowania art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej przez przedsiębiorstwo MISA, że Komisja przyjęła, że przedsiębiorstwo MISA funkcjonuje jako dział sprzedaży eksportowej grupy. Producent eksportujący ponownie nie zgodził się z zastosowaniem art. 2 ust. 10 ppkt (i) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że przedsiębiorstwo MISA nie funkcjonuje jako pośrednik ani przedsiębiorstwo handlowe. Aby podkreślić tę kwestię, producent eksportujący stwierdził, że przedsiębiorstwo MISA sprzedaje jedynie nieznaczący i niszowy odsete