Dyrektywa Komisji 2000/32/WE

z dnia 19 maja 2000 r.

dostosowująca po raz dwudziesty szósty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1]

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/33/WE [3], w szczególności jej art. 28,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych, razem z danymi szczegółowymi dotyczącymi klasyfikacji oraz etykietowania każdej substancji. Obecny stan wiedzy naukowo-technicznej wskazał, że wykaz substancji niebezpiecznych zawarty w wyżej wymienionym załączniku powinien zostać dostosowany. Niektóre wersje językowe dyrektywy wymagają poprawek w sekcjach szczególnych przedmowy oraz w tabeli A załącznika I.

(2) Załącznik III do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz zwrotów określających charakter specjalnego zagrożenia, jakie stanowią substancje i preparaty. Załącznik IV do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz zwrotów określających warunki bezpiecznego stosowania niebezpiecznych substancji i preparatów. Załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera przewodnik po klasyfikacji i etykietowaniu niebezpiecznych substancji i preparatów. Niektóre wersje językowe wymagają dokonania sprostowania w szczególnych sekcjach załączników III, IV oraz VI.

(3) Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia metody określania właściwości fizyczno-chemicznych, toksyczności oraz ekotoksyczności substancji i preparatów. Niezbędne jest dostosowanie tego załącznika do postępu technicznego.

(4) Załącznik IX do dyrektywy 67/548/EWG zawiera przepisy odnoszące się do zamknięć zabezpieczających przed dostępem dzieci. Przepisy te powinny zostać dostosowane oraz zaktualizowane. Niezbędne jest rozszerzenie zakresu wykorzystania zamknięć zabezpieczających przed dostępem dzieci.

(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1. W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

a) Uwaga Q w załączniku 1A do niniejszej dyrektywy zastępuje odpowiadającą jej uwagę w przedmowie.

b) Wiersze w załączniku 1B do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im wiersze w Tabeli A.

c) Wpisy w załączniku 1C do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im wpisy.

d) Dodaje się wpisy z załącznika 1D do niniejszej dyrektywy.

2. Zwrot dotyczący zagrożenia w załączniku 2 do niniejszej dyrektywy zastępuje odpowiadający mu zwrot w załączniku III.

3. W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:

a) Zwroty dotyczące bezpieczeństwa w załączniku 3A do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im zwroty z załącznika IV.

b) Połączone zwroty dotyczące bezpieczeństwa w załączniku 3B do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im zwroty znajdujące się w załączniku IV.

4. W części B załącznika V wprowadza się następujące zmiany:

a) Tekst w załączniku 4A do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.10.

b) Tekst w załączniku 4B do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.11.

c) Tekst w załączniku 4C do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.12.

d) Tekst w załączniku 4D do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.13 oraz B.14.

e) Tekst w załączniku 4E do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.17.

f) Tekst w załączniku 4F do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.23. Zmienia się odpowiednio tytuł rozdziału B.23 w uwadze wyjaśniającej.

g) Dodaje się tekst w załączniku 4G do niniejszej dyrektywy.

5. W części C załącznika V skreśla się tiret czwarte ogólnego wprowadzenia.

6. Teksty w załączniku 5 do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im teksty w załączniku VI.

7. W załączniku IX wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem 6 do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 czerwca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób dokonane ma być takie odniesienie.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabelę korelacji między niniejszą dyrektywą, a przyjętymi przepisami krajowymi.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 19 maja 2000 r.

W imieniu Komisji

Margot Wallström

Członek Komisji

[1] Przyjęta po dwudziestym siódmym dostosowaniu.

[2] Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1.

[3] Dz.U. L 199 z 30.7.1999, str. 57.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 1A

PRZEDMOWA DO ZAŁĄCZNIKA I

Wyjaśnienie uwag odnoszących się do identyfikacji, klasyfikacji i etykietowania substancji

DA:

Note Q:

- en kortvarig biopersistensprøve ved inhalation har vist, at fibre, der er længere end 20 µm, har en vægtet halveringstid på mindre end 10 dage

- en kortvarig biopersistensprøve ved intratrakeal instillation har vist, at fibre, der er længere end 20 µm, har en vægtet halveringstid på mindre end 40 dage

- en egnet intra-peritoneal prøve ikke har vist kræftfremkaldende virkning, eller

- en egnet langvarig inhalationsprøve ikke har vist relevante sygdomsfremkaldende virkninger eller neoplastiske forandringer.

SV:

Note Q:

- ett korttidstest för att bestämma den biologiska beständigheten vid inhalation har visat att fibrer längre än 20 µm har en viktad halveringstid på mindre än 10 dagar

- ett korttidstest för att bestämma den biologiska beständigheten vid intratrakeal instillation har visat att fibrer längre än 20 µm har en viktad halveringstid på mindre än 40 dagar

- ett lämpligt intraperitonealt test har inte givit belägg för förhöjd cancerogenitet

- frånvaro av relevant patogenitet eller neoplastiska förändringar i ett lämpligt långtids inhalationstest.

(Nie dotyczy wersji ES)

(Nie dotyczy wersji DE)

(Nie dotyczy wersji EL)

(Nie dotyczy wersji EN)

(Nie dotyczy wersji FR)

(Nie dotyczy wersji IT)

(Nie dotyczy wersji NL)

(Nie dotyczy wersji PT)

(Nie dotyczy wersji FI)

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 1B

"TABELA A

Z | Symb. | ES | DA | DE | EL | EN | FI | FR | ΓΤ | NL | PT | SV |

18 | Ar | Argón | Argon | Argon | Αργό | Argon | Argon | Argon | Argon | Argon | Árgon | Argon |

64 | Gd | Gadolinio | Gadolinium | Gadolinium | Γαδολίνιο | Gadolinium | Gadolinium | Gadolinium | Gadolinio | Gadolinium | Gadolínio | Gadolinium" |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 1C

Nr indeksu | Nazwa związku chemicznego | Uwagi odnoszące się do substancji | Nr WE | Nr CAS | Klasyfikacja | Etykietowanie | Ograniczenia stężenia | Uwagi odnoszące się do preparatów |

006–011–00–7 | karbaryl (ISO) metylokabaminian 1-naftylu | | 200–555–0 | 63–25–2 | Rakotw. Kat. 3; R40 Xn; R22 N; R50 | Xn; N R: 22–40–50 S: (2-)22–24–36/37–46–61 | | |

006–013–00–8 | metam sodowy (ISO) metyloditiokarbaminian sodu | | 205–293–0 | 137–42–8 | Xn; R22 R31 C; R34 R43 N; R50–53 | C;N R: 22–31–34–43–50/53 S: (1/2-)26–36/37/39–45–60–61 | | |

006–015–00–9 | diuron (ISO) 3-(3,4-dichlorofenylo)-1,1-dimetylomocznik | | 206–354–4 | 330–54–1 | Rakotw. Kat. 3; R40 Muta. Kat. 3; R40 Xn; R22–48/22 N; R50–53 | Xn; N R: 22–40–48/22–50/53 S:(2-)13–22–23–37–46–60–61 | | |

006–016–00–4 | propoksur (ISO) 2-metylokarbaminian 2-izopropoksyfenylu | | 204–043–8 | 114–26–1 | T;R25 N; R50–53 | T;N R: 25–50/53 S: (1/2-)37–45–60–61 | | |

006–017–00-X | aldikarb (ISO) 0-(metylokarbamoilo) oksym-2-metylo-2-(metylosylfanylo)propa-nalu | | 204–123–2 | 116–06–3 | T+; R26/28 T; R24 N; R50–53 | T+;N R: 24–26/28–50/53 S: (1/2-)22–36/37–45–60–61 | | |

006–018–00–5 | aminokarb (ISO) metylokarbaminian 4-(dimetylamino)-3-tolilu | | 217–990–7 | 2032–59–9 | T; R24/25 N; R50–53 | T;N R: 24/25–50/53 S: (1/2-)28–36/37–45–60–61 | | |

006–019–00–0 | dialat (ISO) diizoprpylotiokarbaminian S-2,3-dichloroalilu | | 218–961–1 | 2303–16–4 | Rakotw. Kat. 3; R40 Xn; R22 N; R50–53 | Xn; N R: 22–40–50/53 S: (2-)25–36/37–60–61 | | |

006–020–00–6 | barban (ISO) (3-chlorofenylo) karbaminian 4-chlorbut-2-yn 1-ylu | | 202–930–4 | 101–27–9 | Xn; R22 R43 N; R50–53 | Xn; N R: 22–43–50/53 S: (2-)24–36/37–60–61 | | |

006–023–00–2 | merkaptodimetur (ISO) metiokarb N-metylokrabaminian 3,5-dimetylo-4-(metylotio)fenylu | | 217–991–2 | 2032–65–7 | T; R25 N; R50–53 | T; N R: 25–50/53 S: (1/2-)22–37–45–60–61 | | |

006–024–00–8 | proksan-sodowy (ISO) ditiokarbonian)-izoplopylu-S-sodu | | 205–443–5 | 140–93–2 | Xn; R22 Xi; R38 N; R51–53 | Xn; N R: 22–38–51/53 S:(2-)13-61 | | |

006–026–00–9 | karbofuran (ISO) N-metylokarbaminian 2, 2 -dimetylo- 2, 3-dihydrobenzofuran- 7-ylu | | 216–353–0 | 1563–66–2 | T+; R26/28 Ν; R50–53 | Τ+;Ν R: 26/28–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

006–028–00-X | dinobuton (ISO) węglan 2-sec-bytulo-4,6-dinitrofenylu-izopropylu | | 213–546–1 | 973–21–7 | Τ; R25 Ν; R50–53 | T; N R: 25–50/53 S: (1/2-)37–45–60–61 | | |

006–029–00–5 | dioksakarb (ISO) N-metylokarbaminian2-(l, 3-dioksolan-2-ylo)fenylu | | 230–253–4 | 6988–21–2 | Τ; R25 Ν; R51–53 | T; N R: 25–51/53 S: (1/2-)37–45–61 | | |

006–033–00–7 | metoksuron (ISO) 3-(3-chloro-4-methoksyfenylo)-l, 1-dimetylomocznik | | 243–433–2 | 19937–59–8 | Ν; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

006–034–00–2 | pebulat (ISO) butylo(etylo) tiokarbaminian S-propylu | | 214–215–4 | 1114–71–2 | Χn; R22 N; R51–53 | Xn; N R: 22–51/53 S: (2-)23-61 | | |

006–035–00–8 | pirymikarb (ISO) N, N-dimetylokarbaminian 5,6-dimetylo-2-(dimetyloamino)pyrimi dyn-4-yl | | 245–430–1 | 23103–98–2 | T; R25 Ν; R50–53 | T; N R: 25–50/53 S: (1/2)22–37–45–60–61 | | |

006–037–00–9 | promekarb (ISO) N, N-dimetylokarbaminian 3-izopropylo-5-metylofenylu | | 220–113–0 | 2631–37–0 | T; R25 Ν; R50–53 | T; N R: 25–50/53 S: (1/2-)24–37–45–60–61 | | |

006–038–00–4 | sulfalat (ISO) dietyloditiokarbaminian 2-chloroallilu | E | 202–388–9 | 95–06–7 | Rakotw. Kat. 2; R45 Χn; R22 Ν; R50–53 | T; N R: 45–22–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

006–039–00-X | trialat (ISO) diizopropylotiokarbaminian S-2,3,3-trichloroalilu | | 218–962–7 | 2303–17–5 | Χn; R22–48/22 R43 Ν; R50–53 | Χn; Ν R: 22–43–48/22–50/53 S: (2-)24-3 7–60–61 | | |

006–042–00–6 | monuron (ISO) 3-(4-chlorofenylo)-1,1 -dimetylomocznik | | 205–766–1 | 150–68–5 | Rakotw. Kat. 3; R40 Χn; R22 Ν; R50–53 | Χn; Ν R: 22–40–50/53 S: (2-)36/37–60–61 | | |

006–043–00–1 | monuron-TCA trichlorooctan 3-(4-chlorofenylo)-1,1 -dimetylomocznika | | — | 140–41–0 | Xi; R36/38 Rakotw. Kat. 3; R40 Ν; R50–53 | Χn; Ν R: 36/38–40–50/53 S: (2-)36/37–60–61 | | |

006–045–00–2 | metomyl (ISO) N-(metylokarbomoiloksy) acetoimidan metylu | | 240–815–0 | 16752–77–5 | T+; R28 N; R50–53 | T+;N R: 28–50/53 S: (1/2-)22–36/37–45–60–61 | | |

006–046–00–8 | bendiokarb (ISO) N- metylokarbaminian 2,2-dimetylobenzeno-l, 3-dioksol-4-ilu | | 245–216–8 | 22781–23–3 | T; R23/25 Xn; R21 N; R50–53 | T; N R: 21–23/25–50/53 S: (1/2-)22–36/37–45–60–61 | | |

006–047–00–3 | bufenokarb (ISO) mieszanina N-metylokabaminianu 3-(1-metylobutylo) fenylu i N-metylokarbaminianu 3-(1-etylopropylo) fenylu | | — | 8065–36–9 | T; R24/25 N; R50–53 | T; N R: 24/25–50/53 S: (1/2-)28–36/37–45–60–61 | | |

006–048–00–9 | etiofenokarb (ISO) N-metylokarbaminian 2-[(etetylosulfanylo) metylo] fenylu | | 249–981–9 | 29973–13–5 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn; N R: 22–50/53 S: (2-)60-61 | | |

006–050–00-X | Trichlorooctan fenuronu; fenuron-TCA; trichlorooctan 3-fenylo-1,1-dimetylomocznika | | — | 4482–55–7 | Xi; R38 N; R50–53 | Xi; N R: 38–50/53 S: (2-)60-61 | | |

006–053–00–6 | izoprokarb (ISO) N-metylokarbaminian 2-izopropylofenylu | | 220–114–6 | 2631–40–5 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn; N R: 22–50/53 S: (2-)60-61 | | |

006–054–00–1 | mekakarbat (ISO) N-metylokarbaminian -4-(dimetyloamino)-3,3-dimetylofenylu | | 206–249–3 | 315–18–4 | T+; R28 Xn; R21 N; R50–53 | T+;N R: 21–28–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

006–057–00–8 | nitrapiryna (ISO) 2-chloro-6-(trichlorometylo) pirydyna | | 217–682–2 | 1929–82–4 | Xn; R22 N; R51–53 | Xn; N R: 22–51/53 S: (2-)24-61 | | |

006–060–00–4 | oksykarboksyna (ISO) 4,4-ditlenek 2-metylo-5,6-dihydro-1,4-oksantiino-3-karboksyanilidu | | 226–066–2 | 5259–88–1 | Xn; R22 R52–53 | Xn R: 22–52/53 S: (2-)61 | | |

006–069–00–3 | tiofanat metylowy (ISO) l, 2-fenylenobis[4,4'-(3-tioksoallofanian)]dimetylu | | 245–740–7 | 23564–05–8 | Muta. Kat. 3; R40 N; R50–53 | Xn; N R: 40–50/53 S: (2-)36/37–60–61 | | |

006–070–00–9 | furmecycloks N-cycloheksylo-N-methoksy-2,5-dimetylo-3-furoamid | | 262–302–0 | 60568–05–0 | Rakotw. Kat. 3; R40 N; R50–53 | Xn; N R: 40–50/53 S: (2-)36/37–60–61 | | |

006–088–00–7 | benfurakarb (ISO) N-[2,2-dimetylo-2,3-dihydrobenzofuran-7-yloksykarbonylo-metylo)aminotio]-N-izopropylo -ß -alaninate | | — | 82560–54–1 | T; R23/25 N; R50–53 | T; N R: 23/25–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

007–012–00–5 | N, N-dimetylohydrazyna 1,1-dimetylohydrazyna | E | 200–316–0 | 57–14–7 | F; R11 Rakotw. Kat. 2; R45 T; R23/25 C; R34 N; R51–53 | F; T; N R: 45–11–23/25–34–51/53 S: 53–45–61 | | |

007–013–00–0 | N, N-dimetylohydrazyna 1,2-dimetylohydrazyna | E | — | 540–73–8 | Rakotw. Kat. 2; R45 T; R23/24/25 N; R51–53 | T; N R: 45–23/24/25–51/53 S: 53–45–61 | C ≥ 25 %:T;R45–23/24/25 3 % ≤ C ≤ 25 %:T; R45–20/21/22 0,01 % ≤ C ≤ 30 %:T;R45 | |

009–003–00–1 | Kwas fluorowodorowy… % | B | 231–634–8 | 7664–39–3 | T+; R26/27/28 C; R35 | T+;C R: 26/27/28–35 S: (1/2-)7/9–26–36/37–45 | C ≥ 7 %:T+;C; R26/27/28–35 1 % ≤ C ≤ 7 %:T; R23/24/25–34 0, l % ≤C ≤ l %:Xn; R20/21/22–36/37/38 | |

015–039–00–9 | Azynfos metylowy (ISO) ditiofosforan Ο, Ο-dimetylu-S -(4-okso 3,4-dihydrobenzeno[d]- 1,2,3-triazyn-3-ylo)metylu | | 201–676–1 | 86–50–0 | T+; R26/28 T; R24 R43 N; R50–53 | T+;N R: 24–26/28–43–50/53 S: (1/2-)28–36/37–45–60–61 | | |

015–048–00–8 | fention (ISO) tiofosforan O, O-dimetylu-O, 3-metylo-4-(metylosulfanylo)metylu | | 200–231–9 | 55–38–9 | Muta. Kat. 3; R40 T; R23–48/25 Xn; R21/22 N; R50–53 | T; N R: 21/22–23–40–48/25–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

015–056–00–1 | azynfos etylowy (ISO) ditiofosforan O, Ο-dietylu-S-(4-okso-3,4-dihydrobenzo[d]- 1,2,3-triazyn-3-ylo)metylu | | 220–147–6 | 2642–71–9 | T+; R28 T; R24 N; R50–53 | T+;N R: 24–28–50/53 S: (1/2-)28–36/37–45–60–61 | | |

015–140–00–8 | triazofos (ISO) tiofosforan O, O-dietylu-O-1-fenylo- 1H-1,2,4-triazol-3-ilu | | 245–986–5 | 24017–47–8 | T; R23/25 Xn; R21 N; R50–53 | T; N R: 21–23/25–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

016–013–00-X | dichlorek siarki | | 234–129–0 | 10545–99–0 | R14 C; R34 N; R50 | C;N R: 14–34–50 S: (1/2-)26–36/37/39–45–61 | C ≥ 10 %:C;R34 5 % ≤ C ≤ 10 %: Xi; R36/37/38 | |

016–014–00–5 | tetrachlorek siarki | | — | 13451–08–6 | R14 C; R34 N; R50 | C; N R: 14–34–50 S: (1/2-)26–36/37/39–45–61 | C ≥ 10 %:C;R34 5 % ≤ C ≤ 10 %:Xi; R36/37/38 | |

016–023–00–4 | siarczan dimetylu | E | 201–058–1 | 77–78–1 | Rakotw. Kat. 2; R45 Muta. Kat. 3; R40 T+; R26 T; R25 C; R34 R43 | T+ R: 45–25–26–34–43 S: 53-45 | C ≥ 25 %:T+; R45–25–26–34–43 10 % ≤ C ≤ 25 %:T+; R45–22–26–34–43 7 % ≤ C ≤ 10 %:T+; R45–22–26–36/37/38–43 5 % ≤ C ≤ 7 %:T; R45–22–23–36/37/38–43 3 % ≤ C ≤ 5 %:T; R45–22–23–43 1 % ≤ C ≤ 3 %:T; R45–23–43 0,1 % ≤ C ≤ 1 %:T; R45–20 0,01 % ≤ C ≤ 0,1 %:T; R45 | |

016–024–00-X | dimeksan (ISO) ditiobis(tiomrówczan)-O, O-dimetylu | | 215–993–8 | 1468–37–7 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–50/53 S: (2-) 60-61 | | |

016–071–00–6 | 3-amino-6,13-dichloro-10-3-[4-chloro-6-(2-sulfofenyloamino)- 1,3,5-triazyn-2-yloamino]propyloamino | | 410–130–3 | 136248–03–8 | R43 | Xi R:43 S: (2-)22–24–37 | | |

022–001–00–5 | tetrachlorek tytanu | | 231–441–9 | 7550–45–0 | R14 C;R34 | C R: 14-34 S: (1/2-)7/8–26–36/37/39–45 | C ≥ 10 %: C; R34 5 % ≤ C ≤ 10 %:Xi; R36/37/38 | |

030–004–00–8 | dimetylocynk [1] dietylocynk [2] | | 208–884–1 [1] 209–161–3 [2] | 544–97–8 [1] 557–20–0 [2] | R14 F; R17 C; R34 N; R50–53 | F; C;N R: 14–17–34–50/53 S: (1/2-)16–43–45–60–61 | | |

050–002–00–0 | cyheksatyna (ISO) wodorotlenek tri(cykloheksylo)cyny | | 236–049–1 | 13121–70–5 | Xn; R20/21/22 N; R50–53 | Xn; N R: 20/21/22–50/53 S:(2-)l 3–60–61 | | |

050–012–00–5 | tetracykloheksylostannan [1] chlorotricykloheksylostan nan [2] butylotricykloheksylostannan [3] | | 215–910–5 [1] 221–437–5 [2] 230–358–5 [3] | 1449–55–4 [1] 3091–32–5 [2] 7067–44–9 [3] | Xn; R20/21/22 N; R50–53 | Xn; N R: 20/21/22–50/53 S: (2-)26–28–60–61 | C ≥ l %:Xn; R20/21/22 | 1 |

050–017–00–2 | fenbutacyny tlenek (ISO) tlenek bis[tris(2-fenylo-2-metylopropylo)cyny] | | 236–407–7 | 13356–08–6 | T+; R26 Xi; R36/38 N; R50/53 | T+;N R: 26–36/38–50/53 S: (1/2-)28–36/37–45–60–61 | | |

082–009–00-X | żółty sulfochromian ołowiu C. I. Pigment Yellow 34 [Substancja ta jest identyfikowana w Colour Index przez Colour IndexConstitution Number, C. I. 77603.] | | 215–693–7 | 1344–37–2 | Rakotw. Kat. 3; R40 Repr. Kat. 1; R61 Repr. Kat. 3; R62 R33 N; R50–53 | T; N R: 61–33–40–50/53–62 S: 53–45–60–61 | | 1 |

082–010–00–5 | czerwony chromian molibdenian siarczan ołowiu C. I. Pigment red 104. [Substancja ta jest identyfikowana w Colour Index przez Colour IndexConstitution Number, C. I. 77605.] | | 235–759–9 | 12656–85–8 | Rakotw. Kat. 3; R40 Repr. Kat. 1; R61 Repr. Kat. 3; R62 R33 N; R50–53 | T;N R: 61–33–40–50/53–62 S: 53–45–60–61 | | 1 |

601–024–00-X | kumen [1] propylobenzen [2] | | 202–704–5 [1] 203–132–9 [2] | 98–82–8 [1] 103–65–1 [2] | R10 Xn; R65 Xi; R37 N; R51–53 | Xn; N R: 10–37–51/53–65 S: (2-)24–37–61–62 | | 4 |

601–032–00–3 | benzo[a]pireni benzo[def]chryzen | | 200–028–5 | 50–32–8 | Rakotw. Kat. 2; R45 Muta. Kat. 2; R46 Repr. Kat. 2; R60–61 N; R50–53 | T;N R: 45–46–60–61–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

601–034–00–4 | benzo[e]acefenantrylen | | 205–911–9 | 205–99–2 | Rakotw. Kat. 2; R45 N; R50–53 | T; N R: 45–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

602–035–00–2 | 1,4-dichlorobenzen p-dichlorobenzen | | 203–400–5 | 106–46–7 | Xi; R36 N; R50–53 | Xi; N R: 36–50/53 S: (2-)24/25–46–60–61 | | |

602–054–00–6 | 3-jodopropen; jodek alilu | | 209–130–4 | 556–56–9 | R10 C; R34 | C R: 10-34 S: (1/2-)7–26–45 | | |

603–076–00–9 | but-2-yno-1,4-diol 2-butyne-1,4-diol | | 203–788–6 | 110–65–6 | T; R23/25 Xn; R21–48/22 C;R34 | T R: 21–23/25–34–48/22 S: (1/2-)26–36/37/39–45 | C ≥ 50 %:T; R21–23/25–34–48/22 25 % ≤ C ≤ 50 %:T; R21–23/25–36/38–48/22 10 % ≤ C ≤ 25 %:Xn; R20/22–48/22 3 % ≤ C ≤ 10 %:Xn; R20/22 | |

603–091–00–0 | egzo-4-izopropylo-1-metylo-1,4-epoksycykloheksan-2-ol; egzo-1-metylo-4-(1-metyloetylo)-7-oksabicyklo[2.2.1]heptan-2-ol | | 402–470–6 | 87172–89–2 | O;R8 Xn; R22 Xi; R36 | O;Xn R: 8–22–36 S: (2-) 26 | | |

603–093–00–1 | egzo-(+/-)-4-izopropylo-1-metylo-2-(2-metylobenzyloksy)- 1,4-epoksycykloheptan | | 402–410–9 | 87818–31–3 | Xn; R20 N; R51–53 | Xn; N R: 20–51/53 S: (2-) 2 3-61 | | |

603–097–00–3 | 1,1', l" - nitrylopropan-2-ol; triizopropanolamina | | 204–528–4 | 122–20–3 | Xi; R36 R52–53 | Xi R: 36–52/53 S: (2-)26-61 | | |

603–117–00–0 | propan-2-ol; alkohol izopropylowy; izopropanol | | 200–661–7 | 67–63–0 | F; R11 Xi; R36 R67 | F; Xi R: 11–36–67 S: (2-)7–16–24/25–26 | | 6 |

604–020–00–6 | bifenyl-2-ol; 2-hydroksybifenyl; 2-fenylofenol (ISO) | | 201–993–5 | 90–43–7 | Xi; R36/37/38 N; R50 | Xi; N R: 36/37/38–50 S: (2-)22-61 | | |

604–021–00–1 | 2- fenylofenolan sodu; bifenyl-2-olan sodu | | 205–055–6 | 132–27–4 | Xn; R22 Xi; R37/38–41 N; R50 | Xn;N R: 37/38–41–50 S: (2-)22–26–61 | | |

604–024–00–8 | 4,4' (4-metylopentano-2, 2-diylo)difenol; 4,4'-izobutyloetylideno difenol; 2,2-bis(4-hydroksyfenylo)-4-metylopentan | | 401–720–1 | 6807–17–6 | Repr. Kat. 2; R60 Xi; R36 N; R50–53 | T;N R: 60–36–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

604–041–00–0 | acifluorfen [1]; acifluorfen sodowy[2]; kwas 5-(2-chloro-4-(trifluormetylo)-fenoksy]-2-nitrobenzoesowy [1]; 5-[2-chloro-4-(trifluor ometylo)fenoksy]-2-nitrobenzoesan sodu [2] | | 256–634–5 [1] 263–560–7 [2] | 50594–66–6 [1] 62476–59–9 [2] | Xn; R22 Xi; R38–41 N; R50–53 | Xn;N R: 22–38–41–50/53 S: (2-)24–39–60–61 | | |

604–043–00–1 | eter benzylowo-4- hydroksyfenylowy; eter monobenzylowy hydrochinonu | | 203–083–3 | 103–16–2 | Xi; R36 R43 | Xi R: 36-43 S: (2-)24/25–26–37 | | |

604–044–00–7 | mequinol, 4- metoksyfenol; eter monometylowy hydrochinonu | | 205–769–8 | 150–76–5 | Xn; R22 Xi; R36 R43 | Xn R: 22–36–43 S: (2-)24/25–26–37/39–46 | | |

605–016–00–7 | glioksal… % etanodial… % | B | 203–474–9 | 107–22–2 | Muta. Kat. 3; R40 Xn; R20 Xi; R36/38 R43 | Xn R: 20–36/38–40–43 S: (2-) 3 6/3 7 | C ≥ 10 %:Xn; R20–36/38–40–43 1 % ≤ C ≤ 10 %:Xn; R40–43 | |

606–016–00-X | pindone (ISO); 2-piwaloiloindano– 1, 3-dion | | 201–462–8 | 83–26–1 | T; R2 5–48/25 N; R50–53 | T; N R: 25–48/25–50/53 S: (1/2-)37–45–60–61 | | |

606–018–00–0 | dichlon (ISO) 2, 3 -dichloro– 1,4-naftochinon | | 204–210–5 | 117–80–6 | Xn; R22 Xi; R36/38 N; R50–53 | Xn;N R: 22–36/38–50/53 S: (2-)26–60–61 | | |

606–019–00–6 | chlordekon (ISO); dekachloropentacyklo[5. 2.1.02,6.03,9.05,8]-dekan-4-on perchloropentacyklo[5.3.0.02,6.03,9.04,8]-dekan-5-on | | 205–601–3 | 143–50–0 | Rakotw. Kat. 3; R40 T; R24/25 N; R50–53 | T; N R: 24/25–40–50/53 S: (1/2-)22–36/37–45–60–61 | | |

606–034–00–8 | metrybuzyna (ISO); 4-amino-6-tert-butylo-3-metylotio-1,2,4-triazyn-5(4H)-on; 4-amino-6-(1,1-dimetyloetylo)-3-metylo-tio-4,5-dihydro-1,2,4-triazyn-5-on | | 244–209–7 | 21087–64–9 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–50/53 S: (2-)60-61 | | |

606–035–00–3 | chlorydazon (ISO) 5-amino-4-chloro-2-fenylopirydazyn-3(2H)-on | | 216–920–2 | 1698–60–8 | R43 N; R50–53 | Xi;N R: 43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

606–036–00–9 | chinometionat (ISO) 6-metylo-1,3-ditiolano[4,5-b] chinoksalin-2-on | | 219–455–3 | 2439–01–2 | Repr. Kat. 3; R62 Xn;R20/21/22–48/22 Xi; R36 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 20/21/22–36–43–48/22–50/ 53-62 S: (2-)24–37–60–61 | | |

606–037–00–4 | triadimefon (ISO); - (4-chlorofenoksy)-3,3-dimetylo-1-(1H-1,2,4-triazol-1-ilo)butan-2-on | | 256–103–8 | 43121–43–3 | Xn; R22 N;R51–53 | Xn;N R: 22–51/53 S: (2-)61 | | |

606–044–00–2 | 2,4,6-trimetylobenzofenon | | 403–150–9 | 954–16–5 | Xn; R22 Xi; R36 N; R50–53 | Xn;N R: 22–36–50/53 S: (2-)26–60–61 | | |

607–043–00-X | dikamba (ISO) kwas 2,5-dichloro-6-metoksyb enzoesowy; kwas 3,6-dichloro-2-metoksyb kwas 3,6-dichloro-o-anyżowy | | 217–635–6 | 1918–00–9 | Xn; R22 Xi; R41 R52–53 | Xn;N R: 22–41–52/53 S: (2-)26-61 | | |

607–057–00–6 | kumachlor (ISO) 3-[1-(4-chlorofenylo)-3-oksobutylo]-4-hydroksy kumaryna | | 201–378–1 | 81–82–3 | Xn; R48/22 R52–53 | Xn R: 48/22–52/53 S: (2-) 3 7-61 | | |

607–058–00–1 | kumafuryl (ISO) 3- [1-(4-chlorofenylo)-3-oksobutylo]-4-hydroksy - 2-okso-2H-chromen; 3-[1-(4-chlorofenylo)-3-oksobutylo]-4-hydroksy kumaryna | | 204–195–5 | 117–52–2 | T; R25–48/2 5 R52–53 | T R: 25–48/25–52/53 S: (1/2-)37–45–61 | | |

607–079–00–6 | 5-(1,2,4,5,6,7,8,8,9,10-dekachloro-3-hydroksyp entacyklo-[5.3.02,6.04,0.05,9]-dekan-3-ylo)-4-oksopentanian etylu; 5-(1,2,4,5,6,7,8,8,9,10-dekachloro-3-hydroksypentacyklo-[5.3.02,6.0 4,005,9]-dekan-3-ylo)-4-oksowalerian etylu | | — | 4234–79–1 | T; R24 Xn; R22 N;R51–53 | T;N R: 22–24–51/53 S: (1/2-)36/37–45–61 | | |

607–097–00–4 | 1,2-bezwodnik kwasu benzeno-1,2,4-trikarboksylowego; bezwodnik trimelitowy | | 209–008–0 | 552–30–7 | Xi; R37–41 R42/43 | Xn R: 37–41–42/43 S: (2-)22–26–36/37/39 | | |

607–143–00–3 | kwas walerianowy | | 203–677–2 | 109–52–4 | C;R34 R52–53 | C R: 34–52/53 S: (1/2-)26–36–45–61 | | |

607–152–00–2 | 2,3,6-TBA (ISO); kwas 2,3,6-trichlorobenzoesowy | | 200–026–4 | 50–31–7 | Xn; R22 N; R51–53 | Xn;N R: 22–51/53 S: (2-)61 | | |

607–153–00–8 | benazolina (ISO) kwas 4-chloro-2-okso-2,3-dihydrobenzotiazol-3-ilooctowy | | 223–297–0 | 3813–05–6 | Xi; R36/38 R52–53 | Xi R: 36/38–52/53 S: (2-)22-61 | | |

607–156–00–4 | chlorfenson (ISO); 4-chlorobenzenosulfonian 4-chlorofenylu | | 201–270–4 | 80–33–1 | Xn; R22 Xi; R38 N; R50–53 | Xn;N R: 22–38–50/53 S: (2-)37–60–61 | | |

607–158–00–5 | sól sodowa kwasu chlorooctowego; chlorooctan sodowy | | 223–498–3 | 3926–62–3 | T;R25 Xi; R38 N; R50 | T;N R: 25–38–50 S: (1/2-)22–37–45–61 | | |

607–159–00–0 | chlorobenzylat (ISO); bis (4-chlorofenylo)hydroksy octan etylu; 4,4'-dichlorobenzilan etylu | | 208–110–2 | 510–15–6 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–50/53 S: (2-) 60-61 | | |

607–176–00–3 | mieszanina: α-3-[3-(2H-benzotriazol-2-ilo)-5-tert-butylo-4-hydroksyfenylo]propionylo-ω-hydroksypoli(oksy etylenu) i α-3-[3-(2H-benzotriazol-2-ilo)-5-tert-butylo-4-hydroksyfenylo]-propionylo-ω-3-[3-(2H-benzotriazol-2-ilo)-5-tert-butylo-4-hydroksyfenylo]propionyloksypoli (oksyetylenu) | | 400–830–7 | — | R43 N;R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-) 3 6/3 7-61 | | |

607–188–00–9 | wodoro-3-[N-(2-karboksylanoetylo)-N-oktadek-9-enylokarbamoilo]-akrylan sodu | | 402–970–4 | — | R43 N; R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-) 24/3 7-61 | | |

607–209–00–1 | mieszanina pentatio)bistiomrówczanu, (tetratio)bistiomrówczanu i (tritio)bis-tiomrówczanu O, O'-diizopropylu(O, O'-di(1-melyloetylu)) | | 403–030–6 | — | Xn; R22 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 22–43–50/53 S: (2-) 3 6/3 7–60–61 | | |

607–213–00–3 | 3,3-bis[(1,1-dimetylopr opylo)peroksy]-butanian etylu | | 403–320–2 | 67567–23–1 | E; R2 O; R7 R10 N; R51–53 | E; N R: 2–7–10–51/53 S: (2-)3/7–14–33–36/37/39–61 | | |

607–217–00–5 | 2-(4-(2,6-diokso-7-fenylo-2,6-dihydro - 1,5-dioksaindacen-3-ylo)fenoksy]octan 2-etoksyetylu | | 403–960–2 | — | R43 R53 | Xi R: 43-53 S: (2-)24–37–61 | | |

607–243–00–7 | 3,6-dichloro-2-metoksybenzoesan sodu[1]; kwas 3,6-dichloro-2-metoksybenzoesowy 3,6-dichloro-o-anyżowy), związek z 2,2'-iminodietanolem (1:1)[2]; kwas 3,6-dichloro-2-metoksybenzoesowy(3,6-dichloro-o-anyżowy), związek z 2-aminoetanolem (1:1) [3] | | 217–846–3 [1] 246–590–5 [2] 258–527–9 [3] | 1982–69–0 [1] 25059–78–3 [2] 53404–28–7 [3] | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

607–248–00–4 | naptalam-sodowy; N-1-naftyloftalamian sodu; sól sodowa kwasu N-1-naftyloftalamowego | | 205–073–4 | 132–67–2 | Xn; R22 | Xn R: 22 S:(2) | | |

607–249–00-X | diakrylan (1-metyloetano-1,2-diylo)-bis[oksy(metyloetano-2,1-diylu)]; diakrylan glikolu tripropylenowego; TPGDA | | 256–032–2 | 42978–66–5 | Xi; R36/37/38 R43 N; R51–53 | Xi;N R: 36/37/38–43–51/53 S: (2-)24–37–61 | C ≥ 10 %:Xi; R36/37/38–43 1% ≤ C ≤ 10 %:Xi; R43 | |

607–252–00–6 | lambda-cyhalotryna (ISO); mieszanina 1:1 (1RS, 3RS, a SR) i (1RS, 3RS, a RS) (Z)-(1RS, 3RS)-3-(2-chloro-3,3,3-tifluoro-propenylo)- 2,2-dimetylocyklopropanokarboksylanu(SR)-a-cyjano-3-fenoksy-benzylu | | 415–130–7 | 91465–08–6 | T+; R26 T;R25 Χn; R21 Ν; R50–53 | T+;N R: 21–25–26–50/53 S: (1/2-)28–36/37/39–38–45–60–61 | | |

607–255–00–2 | fluroksypyr (ISO); kwas 4-amino-3,5-dichloro-6-fluoro-2-pirydyloksyoctowy | | — | 69377–81–7 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

608–003–00–4 | akrylonitryl | D E | 203–466–5 | 107–13–1 | F; R11 Rakotw. Kat. 2; R45 T; R23/24/25 Xi; R37/38–41 R43 Ν; R51–53 | F;T;N R: 45–11–23-/24/25–37/38–41–43–51/53 S: 9–16–53–45–61 | C ≥ 20 %:T; R45-23/24/25–37/38-41-43 10 % ≤ C ≤ 20 %:T; R45–23/24/25–41–43 5 % ≤ C ≤ 10 %:T; R45–23/24/25–36–43 1 % ≤ C< 5 %:T; R45–23/24/25–43 0,2 % ≤ C ≤ 1 %:T; R45–20/21/22 0,1 % ≤ C ≤ 0,2 %: T;R45 | |

608–016–00–5 | 1,4-dicyjano-2, 3, 5, 6-tetra-chlorobenzen | | 401–550–8 | 1897–41–2 | R43 Ν; R50–53 | Xi;N R: 43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

609–030–00–4 | dinoterb (ISO); 2-tert-butylo-4,6-dinitrofenol | E | 215–813–8 | 1420–07–1 | Repr. Kat. 2; R61 Τ+; R28 T;R24 R44 Ν; R50–53 | T+;N R: 61–24–28–44–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

609–040–00–9 | nitrofen (ISO); eter 2,4-dichlorofenylowo-4-nitrofenylowy | E | 217–406–0 | 1836–75–5 | Rakotw. Kat. 2; R45 Repr. Kat. 2; R61 Xn; R22 N; R50–53 | T;N R: 45–61–22–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

609–044–00–0 | tecnazen (ISO); 1,2,4,5-tetrachloro-3-nitrobenzen | | 204–178–2 | 117–18–0 | Xn; R22 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 22–43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

611–008–00–4 | 4-aminoazobenzen 4-fenyloazoanilina | | 200–453–6 | 60–09–3 | Rakotw. Kat. 2; R45 N; R50–53 | T; N R: 45–50/53 S: 53–45–60–61 | | |

611–013–00–1 | 1-hydroksy-7-(3-sulfonianoanilino)- 2–3-metylo-4-[2-metoksy-4-(3-sulfonianofenyloazo) fenyloazo]fenyloazonaftaleno-3-sulfonian trilitu | | 403–650–7 | 117409–78–6 | E;R2 N;R51–53 | E; N R: 2–51/53 S: (2-) 3 5-61 | | |

611–031–00-X | C. I. Basic Red 9; Czerwień zasadowa 9; chlorowodorek 4,4'-(4-iminocykloheksa-2,5-dienylidenometyleno)dianiliny | | 209–321–2 | 569–61–9 | Rakotw. Kat. 2; R45 | T R: 45 S: 53-45 | | |

612–035–00–4 | 2- metoksyanilina; o-anizydyna | E | 201–963–1 | 90–04–0 | Rakotw. Kat. 2; R45 Muta. Kat. 3; R40 T; R23/24/25 | T R: 45–23/24/25 S: 53-45 | | |

612–042–00–2 | benzydyna; bifenylo-4,4'-diamina; bifenyl-4,4'-ylenodiamina; 4,4'-diaminobifenyl | E | 202–199–1 | 92–87–5 | Rakotw. Kat. 1; R45 Xn; R22 N; R50–53 | T; N R: 45–22–50/53 S: 53–45–60–61 | C ≥ 25 %:T; R45–22 0,01 % ≤ C ≤ 25 %:T; R45 | |

612–051–00–1 | 4,4'-metylenodianilina; 4,4'-diaminodifenylometan | E | 202–974–4 | 101–77–9 | Rakotw. Kat. 2; R45 Muta. Kat. 3; R40 T; R3 9/2 3/24/2 5Xn; R48/20/21/22 R43 N; R51–53 | T; N R: 45–39/23/24/25–43–48/20/21/22–51/53 S: 53–45–61 | | |

612–081–00–5 | sole 4,4'-bi-o-toluidyny; sole 3,3'-dimetylobenzydyny; sole o-tolidyny | A E | 210–322–5 265–294–7 277–985–0 | 612–82–8 64969–36–4 74753–18–7 | Rakotw. Kat. 2; R45 Xn; R22 N; R51–53 | T; N R: 45–22–51/53 S: 53–45–61 | | |

612–099–00–3 | 4-metylo-1,3-fenylenodiamina; tolueno-2,4-diamina | E | 202–453–1 | 95–80–7 | Rakotw. Kat. 2; R45 T; R25 Xn; R21 Xi; R36 R43 N; R51–53 | T; N R: 45–21–25–36–43–51/53 S: 53–45–61 | | |

612–105–00–4 | 1-(2-aminoetylo)piperaz yna; | | 205–411–0 | 140–31–8 | Xn, R21/22 C;R34 R43 R52–53 | C R: 21/22–34–43–52/53 S: (1/2-)26–36/37/39–45–61 | | |

612–111–00–7 | 2-metylo-1,3-fenylenodi amina;2-metylo-m-fenylenodiamina; tolueno-2,6-diamina | | 212–513–9 | 823–40–5 | Muta. Kat. 3; R40 Xn; R21/22 R43 N; R51–53 | Xn;N R: 21/22–40–43–51/53 S: (2-)24–36/37–61 | | |

612–125–00–3 | 2-metylo-1,4-fenylenodi amina; tolueno-2,5-diamina | | 202–442–1 | 95–70–5 | T; R25 Xn; R20/21 R43 N; R51–53 | T;N R: 20/21–25–43–51/53 S: (1/2-)24–37–45–61 | | |

612–144–00–7 | flumetralina (ISO); N-(2-chloro-6-fluorobenzylo)-N-etylo-2,6-dinitro-4-trifluorometyloanilina | | — | 62924–70–3 | Xi; R36/38 R43 N; R50–53 | Xi;N R: 36/38–43–50/53 S: (2-) 3 6/3 7–60–61 | | |

612–151–00–5 | diaminotoluen | E | 246–910–3 | 25376–45–8 | Rakotw. Kat. 2; R45 T;R25 Xn; R20/21 Xi; R36 R43 N;R51–53 | T;N R: 45–20/21–25–36–43–51/53 S: 53–45–61 | | |

613–018–00–4 | morfamkwat (ISO); 1,1'-bis(3,5-dimetylomorfolinokarbonylometylo) - 4,4'-bipirydynium | | — | 7411–47–4 | Xn; R22 Xi; R36/37/38 R52–53 | Xn R: 22–36/37/38–52/53 S: (2-)22–36–61 | | |

613–031–00–5 | kwas trichloroizocyjanurowy; 1,3,5-trichloro-1,3,5-triazinano-2,4,6-trion; symklozen | | 201–782–8 | 87–90–1 | O;R8 Xn; R22 R31 Xi; R36/37 N; R50–53 | O; Xn; N R: 8–22–31–36/37–50/53 S: (2-)8–26–41–60–61 | | |

613–038–00–3 | 6-fenylo-1,3,5-triazyno 2,4-diamina; 6-fenylo-1,3,5-triazyno- 2,4-diylodiamina; 2,4-diamino-6-fenylo-s-triazyna; | | 202–095–6 | 91–76–9 | Xn; R22 R52–53 | Xn R: 22–52/53 S: (2-)61 | | |

613–042–00–5 | imazalil (ISO) 1-[2-alliloksy-2-(2,4-d ichlorofenylo)etylo]-1H-imidazol N; | | 252–615–0 | 35554–44–0 | Xn; R20/22 N; R41 N; R50–53 | Xn;N R: 20/22–41–50/53 S: (2-)26–39–60–61 | | |

613–043–00–0 | wodosiarczan(VI) imazalilu [1]; wodorosiarczan(VI) 1-[2-(alliloksy)-2-(2,4-dichlorofenylo)]- 1H-imidazolium [1]; wodorosiarczan(VI) (+/-)-1-[2-alliloksy-2–(2,4-dichlorofenylo)etylo]-1H-imidazolium [2] | | 261–351–5 [1] 281–291–3 [2] | 58594–72–2 [1] 83918–57–4 [2] | Xn; R20/22 Xi; R41 N; R50–53 | Xn;N R: 20/22–41–50/53 S: (2-)26–39–60–61 | | |

613–066–00–6 | terbumeton (ISO); 2-tert-butyloamino-4-etyloamino-6-metoksy-1,3,5-triazyna | | 251–637–8 | 33693–04–8 | Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–50/53 S: (2-)60-61 | | |

613–091–00–2 | dichlorek morfamakwatu [1], siarczan(VI) morfamakwatu [2] | | 225–062–8 [1] | 4636–83–3 [1] 29873–36–7 [2] | Xn; R22 Xi; R36/37/38 R52–53 | Xn; R: 22–36/37/38–52/53 S: (2-)22–36–61 | | |

613–098–00–0 | N-(n-oktylo)-2-pirolidon | | 403–700–8 | 2687–94–7 | C;R34 N;R51–53 | C;N R: 34–51/53 S: (1/2-)23–26–36/37/39–45–61 | | |

613–130–00–3 | Heksakonazol (R, S) (ISO), (R, S)-2-(2,4-dichlorofenylo)-1-(1H-1,2,4-triazol-1 -ilo) heksan-2-ol | | — | 79983–71–4 | R43 N;R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

613–131–00–9 | pyroxhilon (ISO); l, 2,5,6-tetrahydropyirolo[3,2, l-ij]chinolin-4-on | | — | 57369–32–1 | Xn; R22 R52–53 | Xn R: 22–52/53 S: (2-)61 | | |

613–134–00–5 | mychlobutanil (ISO); 2-(4-chlorofenyl)-2-(lH-l, 2,4-triazol-1 -ilometylo)hexanonitryl | | — | 88671–89–0 | Repr. Kat. 3; R63 Xn; R22 Xi; R36 N; R51–53 | Xn;N R: 22–36–51/53–63 S: (2-)36/37–46–61 | | |

613–137–00–1 | metabenzotiazuron (ISO); 1-(1,3-benzotiazol-2-ilo)-1,3-dimetylomocznik | | 242–505–0 | 18691–97–9 | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

613–139–00–2 | metsulfuron-metylowy; methyl 2-(4-metoksy-6-metylo-1,3,5-triazyn-2-ylokarbamoilsulfamoilo)benzoesan metylu | | — | 74223–64–6 | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

614–001–00–4 | nicotyna (ISO) 3-(N-metylopirolidyn-2- ylo)pirydyna; | | 200–193–3 | | | | | |

| | | | 54–11–5 | T+; R27 T; R25 N; R51–53 | T+;N R: 25–27–51/53 S: (1/2-)36/37–45–61 | | |

614–006–00–1 | brucyna; 2,3-2,3-dimetoksystrychnina | | 206–614–7 | 357–57–3 | T+; R26/28 R52–53 | T+ R: 26/28–52/53 S:(1/2-)l 3–45–61 | | |

614–007–00–7 | siarczan(VI) brucyny[1], azotan(V) brucyny[2], 2,3-dimetoksystrychnidyn-10-on, związek zbenzeno-1,2-dikarboksylanem(R)-mono(1-metyloheptylu)[3]; 2,3-dimetoksystrychnidy n-10-on, związek zbenzeno-1,2-dikarboksylanem(S)-mono(1-metyloheptylu) (1:1) [4] | | 225–432–9 [1] 227–317–9 [2] 269–439–5 [3] 269–710–8 [4] | 4845–99–2 [1] 5786–97–0 [2] 68239–26–9 [3] 68310–42–9 [4] | T+; R26/28 R52–53 | T+ R: 26/28–52/53 S:(1/2-)l 3–45–61 | | |

615–006–00–4 | diizocyjanian tolueno-2,6-diylu[1]; diizocyjanian 2-metylo-diizocyjaniantolueno-2,4-diylu[2];m-fenylenu[1], diizocyjanian 4-metylo-m-fenylenu[2],toluilenodiizocyjanian[3]; TDI[3];diizocyjanian toluenu [3] | C | 202–039–0 [1] 209–544–5 [2] 247–722–4 [3] 91–08–7 | [1] 584–84–9 [2] 26471–62–5 [3] | Rakotw. Kat. 3; R40 T+; R26 Xi; R36/37/38 R42/43 R52–53 | T+ R: 26–36/37/38–40–42/43–52/53 S: (1/2-)23–36/37–45–61 | C ≥ 20 %:T+; R26–36/37/38–40–42/43 7 % ≤ C ≤ 20 %:T+; R26–40–42/43 1 % ≤ C ≤ 7 %:T; R23–40–42/430, l % ≤ C ≤ l %:Xn; R20–42 | 2 |

616–010–00–9 | chloroamina T (sól sodowa) | | 204–854–7 | 127–65–1 | Xn; R22 R31 C;R34 R42 | C R: 22–31–34–42 S: (1/2-)7–22–26–36/37/39–45 | | |

616–034–00-X | pirakarbolid (ISO); 6-metylo-3,4-dihydro-2H-pirano-5-karboksyanilid | | 246–419–4 | 24691–76–7 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

616–035–00–5 | cymoxanil 2-cyano-N-[(ethylamino)carbonyl]-2-(methoxyimino)acetamide | | 261–043–0 | 57966–95–7 | Xn; R22 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 22–43–50/53 S: (2-)36/37–60–61 | | |

617–004–00–9 | hydronadtlenek 1,2,3,4-tetrahydro-1-naftylu; | | 212–230–0 | 771–29–9 | O;R7 Xn; R22 C;R34 N; R50–53 | O;C;N R: 7–22–34–50/53 S: (1/2-)3/7–14–26–36/37/39–45–60–61 | C ≥ 25 %:C; R22–34 10 % ≤ C ≤ 25 %:C; R34 5 % ≤ C ≤ 10 %:Xi; R36/37/38 | |

617–006–00-X | nadtlenek bis(α, α-dimetylobenzylowy); | | 201–279–3 | 80–43–3 | O;R7 Xi; R36/38 N;R51–53 | O; Xi; N R: 7–36/38–51/53 S: (2-)3/7–14–36/37/39–61 | | |

617–008–00–0 | nadtlenek dibenzoilowy nadtlenek benzoilowy | | 202–327–6 | 94–36–0 | E; R2 Xi; R36 R43 | E; Xi; R: 2–36–43 S: (2-)3/7–14–36/37/39 | | |

650–007–00–3 | chlordimeform (PN); N2 - (4-chloro-2-metylofenylo)-N1,N-dimetyloformamidyna | | 228–200–5 | 6164–98–3 | Rakotw. Kat. 3; R40 Xn; R21/22 N; R50–53 | Xn;N R: 21/22–40–50/53 S: (2-)22–36/37–60–61 | | |

650–008–00–9 | drazoksolon (PN); 4-(2-chlorofenylohydrazono)-3-metylo-izoksazol-5-on | | 227–197–8 | 5707–69–7 | T; R25 N; R50–53 | T;N R: 25–50/53 S: (1/2-)22–24–36/37–45–60–61 | | |

650–009–00–4 | chlorowodorek chlordimeformu; chlorowodorek (monochlorowodorek) N2 - (4-chloro-2-metylofenylo) N1, N1 - dimetyloform amidyny | | 243–269–1 | 19750–95–9 | Rakotw. Kat. 3; R40 Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–40–50/53 S: (2-)22–36/37–60–61 | | |

650–033–00–5 | esfenwalerat (PN); (S)-2-(4-chlorofenylo)-3-metylobutanian(S)-a-cyjano-3-fenoksybenzylu; (S)-2-(4-chlorofenylo)-3-metylobutanian | | — | 66230–04–4 | T; R23/25 R43 N; R50–53 | T;N R: 23/25–43–50/53 S: (1/2-)24–36/37/39–45–60–61 | | |

650–041–00–9 | triasulfuron (PN); 1-[2-(2-chloroetoksy)fenylosulfonylo]-3-(4-metoksy-6-metylo-1,3,5-triazyn-2-ylo)mocznik | | — | 82097–50–5 | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 1D

Nr indeksu | Nazwa chemiczna | Uwagi odnoszące się do substancji | Nr WE | Nr CAS | Klasyfikacja | Etykietowanie | Ograniczenia stężenia | Uwagi odnoszące się do preparatów |

006–090–00–8 | 2-(3-jodoprop-2-yn-1-yloksy)etylu; fenylokarbamian2-(3-jodoprop-2-yn-1-yloksy)etylu | | 408–010–0 | 88558–41–2 | Xn; R20 Xi; R41 R52–53 | Xn R: 20–41–52/53 S: (2-)22–26–39–61 | | |

014–016–00–0 | mieszanina 1,3-di(heks-5-en– 1-ylo)- 1,1,3,3-tetramety lodisiloksanu i 1,3-di(heks-n-en-1-ylo)- 1,1,3,3-tetra-metylodi siloksanu | | 406–490–6 | — | N; R51–53 | Ν R: 51/53 S: 61 | | |

015–164–00–9 | P, P'(1-hydroksyetyleno) bis(wodorofosfonian) wapnia - dihydrat | | 400–480–5 | 36669–85–9 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

015–165–00–4 | mieszanina bis[heksafluorofosforanu(V)]tiobis(4,1-(fenyleno)-S, S, S', S'-tetrafenylo-disulfonium I heksafluorofosforanu(V)difenylu-(4-fenylotiofenylo)sulfonium | | 404–986–7 | — | Xi; R41 N; R50–53 | Xi; N R: 41–50/53 S:(2-)15–26–39–60–61 | | |

015–166–00-X | 3,9-bis(2,6-di-tert-butylo-4-metylo-fenoksy)- 2,4,8,10-tetraoksa-3,9-difosfa-spiro[5.5]undekan | | 410–290–4 | 80693–00–1 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

015–167–00–5 | kwas 3-(hydroksyfenylofosfinylo)-propanowy | | 411–200–6 | 14657–64–8 | Xi; R41 | Xi R: 41 S: (2-)26-39 | | |

601–050–00–1 | benzen, pochodne C10-13- alkilów | | 267–051–0 | 67774–74–7 | N; R50 | N R: 50 S: 61 | | |

601–051–00–7 | 4-fenylobut-1-en | | 405–980–7 | 768–56–9 | Xi; R38 N; R51–53 | Xi; N R: 38–51/53 S: (2-) 3 7-61 | | |

602–083–00–4 | pochodne pentabromowe eteru difenylowego; eter pentabromodifenylowy | | 251–084–2 | 32534–81–9 | Xn; R48/21/22 R64 N; R50–53 | Xn; N R: 48/21/22–50/53–64 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

602–084–00-X | 1,1-dichloro-1-fluoroetan | | 404–080–1 | 1717–00–6 | N; R52–53–59 | N R: 52/53–59 S: 59-61 | | |

603–128–00–0 | 2-(fenylometoksy)nafalen | | 405–490–3 | 613–62–7 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

603–129–00–6 | l-tert-butoksypropan-2-ol | | 406–180–0 | 57018–52–7 | R1O Xi; R41 | Xi R: 10-41 S: (2-) 26-3 9 | | |

603–130–00–1 | mieszanina izomerów α-[(dimelylo)-bifenylo]-ω-hydroksypoli(oksyetylenu) | | 406–325–8 | — | Xn; R22 R52–53 | Xn R: 22–52/53 S: (2-) 3 9-61 | | |

603–131–00–7 | mieszanina 1-dezoksy-1-[metylo(1-okso-dodecylo)amino)-D-glucitolu i 1-dezoksy-1-[metylo(1-oksotetradecylo)amino]-D-glucitolu (3:1) | | 407–290–1 | — | Xi; R41 | Xi R:41 S: (2-) 26-3 9 | | |

603–132–00–2 | 2-hydroksymetylo-9-metylo-6-(1-metyloetylo)- 1,4-dioksa-spiro[4.5]dekan | | 408–200–3 | 63187–91–7 | Xi; R38–41 R52–53 | Xi R: 38–41–52/53 S: (2-)26–37/39–61 | | |

603–133–00–8 | mieszanina 3-[(4-amino-2-chloro-5-nitrofenylo)amino)propano-1,2-diolu i 3,3-(2-chloro-5-nitro-1,4-fenyleno-diimino)bis (propano-1,2-diolu) | | 408–240–1 | — | Xn; R22 R52–53 | Xn R: 22–52/53 S: (2-)22–36–61 | | |

603–134–00–3 | mieszanina podstawionych dodecylem i/lub tetradecylem eterów difenylowych Produkt reakcji Friedela Craftsa. Katalizator jest usuwany z produktu. Eter difenylowy jest podstawiony grupami alkilowymi C1-C10. Grupy alkilowe są rozłożone losowo między węgle C1 iC6. Stosuje się grupy o prostym łańcuchu węglowym zawierające 12 i 14 atomów węgla w stosunku 50/50. | | 410–450–3 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

603–135–00–9 | bis[2,2', 2″- nitrylotris (etanolano)]-1-N, Obis[2-(2-metoksyetoksy)etoksy)-tytan | | 410–500–4 | — | Xi; R41 N; R51–53 | Xi;N R: 41–51/53 S: (2-)26–39–61 | | |

603–136–00–4 | 3-(4-[bis(2-hydroksyety lo)amino]-2-nitrofenylo amino)pfopan-1-ol | | 410–910–3 | 104226–19–9 | R43 R52–53 | Xi R: 43–52/53 S: (2-)24–37–61 | | |

603–137–00-X | mieszanina 1-dezoksy-1-[metylo-1-oksoheksadecylo)amino] -D-glucitolu i 1-deoksy-1-(metylo-(1-oksooktadecylo)-amino]-D-glucitolu | | 411–130–6 | — | Xi; R41 | Xi R:41 S: (2-)26-39 | | |

603–138–00–5 | 3-(2,2-dimetylo-3-hydroksypropylo)toluen; 2,2-dimetylo-3-(3-metyl ofenylo)propan-1-ol | | 403–140–4 | 103694–68–4 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

604–050–00-X | 4-chloro-o-krezol 4-chloro-2-metylofenol | | 216–381–3 | 1570–64–5 | T;R23 C;R35 N;R50 | T;C;N R: 23–35–50 S: (1/2-)26–36/37/39–45–61 | C ≥ 25 %:T;C;R23–35 10 % ≤ C < 25 %:C; R20–35 5 % ≤ C < 10 %:C; R20–34 3 % ≤ C < 5 %:Xn; R20–36/37/38 1 % ≤ C < 3 %: Xi; R36/37/38 | |

604–051–00–5 | 3,5-bis(3,5-di-tert-butylo-4-hydroksy-benzylo) - 2,4,6-trimetylofenol | | 401–110–5 | 87113–78–8 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

604–052–00–0 | 2,2'-metylenobis[6-(2H- benzotriazol-2-ilo)-4-(1,1,3,3-tetrametylobutylo)fenol] | | 403–800–1 | 103597–45–1 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

604–053–00–6 | 2-metylo-4-tert-butylo-6-(1-metylo-pentadecylo)fenol; | | 410–760–9 | 157661–93–3 | Xi; R38 R43 N; R50–53 | Xi;N R: 38–43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

604–054–00–1 | mieszanina 2-metoksy-4-(4-metylideno-tetrahydro-2H-piran-2-ylo)fenolu i 4-(4-metylo-3,6-dihydro-2H-piran-2-ylo)-2-metoksyfenolu | | 412–020–0 | — | R43 R52–53 | Xi R: 43–52/53 S: (2-)24–37–61 | | |

604–055–00–7 | 2,2'-[(3,3', 5,5'-tetram etylo-1,1'-bifenylo-4,4'-diylo)bis(oksymetyleno)]bisoksiran | | 413–900–7 | 85954–11–6 | Muta. Kat.3; R40 | Xn R: 40 S: (2-)22–36–37 | | |

605–027–00–7 | mieszanina 3a, 4,5,6,7,7a-heksahydro-4,7-metano-1H-indeno-6-karboaldehydu i 3a, 4,5,6,7,7a-heksahydro-4,7-metano-1H-indeno-5-karboaldehydu | | 410–480–7 | — | R43 N; R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

606–051–00–0 | 4-pentylocykloheksanon | | 406–670–4 | 61203–83–6 | N;R51–53 | N R: 51/53 S: 61 | | |

606–052–00–6 | 4-(N, N-dibutylamino)-2- hydroksy-2'-karboksybenzofenon | | 410–410–5 | 54574–82–2 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

607–272–00–5 | fluroksypyr meptylowy (PN) [1]; 4-amino-3,5-dichloro-6-fluoro-2-pirydyloksy)octan metyloheptylu [1]; fluroksypyrbutometylowy (PN)[2]; (4-amino-3,5-dichloro-6-fluoro-2-pyridyloksy)octan 2-butoksy-1-metyloetylu [2] | | 279–752–9 [1] — | 81406–37–3 [1] 154486–27–8 [2] | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

607–273–00–0 | 7-[2,6-dimetylo-8-(2,2- dimetylobutyryl-oksy)- 1,2,6,7,8,8a-heksahydro-1-naftylo]- 3,5-dihydrok syheptanian amonium | | 404–520–2 | — | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

607–274–00–6 | 3-aminobut-2-enian 2-(N-benzylo-N-metyloamino)etylu | | 405–350–1 | 54527–73–0 | R43 N;R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

607–275–00–1 | benzoiloksybenzeno-4-sulfonian sodu | | 405–450–5 | 66531–87–1 | R43 | Xi R:43 S: (2-)24-37 | | |

607–276–00–7 | bis[(1-metyloimidazolo)-(2-etyloheksaniano)]cynk | | 405–635–0 | — | Xi; R38–41 N; R50–53 | Xi;N R: 38–41–50/53 S: (2-)26–37/39–60–61 | | |

607–277–00–2 | mieszanina chlorowodorku 2-(heksylosulfanylo) etyloaminy(2-(heksylotio)etyloaminy) i propionianu sodu | | 405–720–2 | — | Xn; R22 Xi; R41 R43 N;R51–53 | Xn;N R: 22–41–43–51/53 S: (2-)24–26–37/39–61 | | |

607–278–00–8 | mieszanina izomerów fenetylonaftaleno-sulfonianu sodu i naftyloetylobenzeno-sulfonianu sodu | | 405–760–0 | — | Xi; R41 R43 R52–53 | Xi R: 41–43–52/53 S: (2-)24–26–37/39–61 | | |

607–279–00–3 | mieszanina bis(wodoromaleinianu)oktadecyloaminodietylu i wodoromaleinianu wodoroftalanu oktadecyloaminodietylu | | 405–960–8 | — | R43 N; R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

607–280–00–9 | 4-chloro-1-hydroksybutano-1-sulfonian sodu | | 406–190–5 | 54322–20–2 | Xn; R22 Xi; R36 R43 | Xn R: 22–36–43 S: (2-)22–26–36/37 | | |

607–281–00–4 | mieszanina 3-[3-(2H -benzotriazol-2-ilo)-5- (1,1-dimetyloetylo)-4-hydroksyfenylo]-propanianów (C7–9)alkili(rozgałęzionych i nierozgałęzionych) | | 407–000–3 | 127519–17–9 | N;R51–53 | N R: 51/53 S: 61 | | |

607–282–00-X | octan 2-acetoksymetylo-4-benz yloksybutylu | | 407–140–5 | 131266–10–9 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

607–283–00–5 | (E)-4-okso-4-fenylobut-2-enian etylu | | 408–040–4 | 15121–89–8 | Xn; R21/22 Xi; R38–41 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 21/22–38–41–43–50/53 S: (2-)26–36/37/39–60–61 | | |

607–284–00–0 | mieszanina 3,3'-[1,4-fenylenobis (karbonyloiminopropano–3,1-diyloimino)]bis-(10-amino-6,13-dichloro)trifenodioksazyno-4,11-disulfonianu) sodu i litu (9:1) | | 410–040–4 | 136213–76–8 | N; R51–53 | N R: 51/53 S: 61 | | |

607–285–00–6 | mieszanina kwasu 7-[(3-aminofenylo)sulfonyloamino]naftaleno-1,3-disulfonowego; 7-[(3-aminofenylo)sulfonyloamino]naftaleno-1,3-disulfonianu sodu i 7-[(3-aminofenylo)sulfo nyloamino]-naftaleno-1,3-disulfonianu potasu | | 410–065–0 | — | R43 | Xi R: 43 S: (2-)22–24–37 | | |

607–286–00–1 | mieszanina 7–3-[4-(2-hydroksynafty loazo)fenyloazo)fenylosulfonyloamino-naftaleno-1,3-disulfonianów sodu/potasu | | 410–070–8 | 141880–36–6 | R43 R52–53 | Xi R: 43–52/53 S: (2-)22–24–37–61 | | |

607–287–00–7 | 1,2,3,6-tetrahydroftala n (1-metylo-2-metakryloksyetylu)-metylu | | 410–140–8 | — | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

607–288–00–2 | c-[3-(1–3-[e, 6-dichloro -5-cyjanopirymidyn-f-ylo(metylo)amino]propylo-2-hydroksy-4-metylo-6-okso-1,6-dihydro-3-pirydylazo)-4-sulfonianofenylosulfamoilo)ftalocyjanino-a, b, d-trisulfoniano(6-)]niklan(II) tetrasodu, gdzie: a = 1, 2, 3 lub 4; b =8, 9, 10 lub 11; c =15, 16, 17 lub 18; d =22, 23, 24 lub 25; e if są odpowiednio 2 i 4lub 4 i 2 | | 410–160–7 | 148732–74–5 | Xi; R36 R43 R52–53 | Xi R: 36–43–52/53 S: (2-)22–26–36/37–61 | | |

607–288–00–8 | 3-(3-(4-(2,4-bis(l, l-dimetylopropylo)fen-oksy)butylaminokarbonylo-4-hydroksy− 1 -naftalenylo)tio) kwas propanowy | | 410–370–9 | 105488–33–3 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

607–290–00–3 | mieszanina 1-(C14–18)alkiloksykarbonylo-2-(3-alliloksy-2-hydroksypropoksykarbonylo)etano-1-sulfonianu amonium i 2-(C14–18)alkiloksykarbonylo-1-(3-alliloksy-2-hydroksypropoksykarbonylo)etano-1-sulfonianu amonium (proporcja; nieznana) | | 410–540–2 | — | Xi; R38 R43 N; R50–53 | Xi; N R: 38–43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

607–291–00–9 | ω-(C5/C6-cykloalkilo)alkanokarboksylan dodecylu | | 410–630–1 | 104051–92–5 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

607–292–00–4 | mieszanina kwasu[1-(metoksymetylo)2-(C12-alkoksy)etoksy]octowego i kwasu [1-(metoksymetylo)-2-(C14-alkoksy)etoksy]octowego | | 410–640–6 | — | Xi; R38–41 N; R50–53 | Xi;N R: 38–41–50/53 S: (2-)26–37/39–60–61 | | |

607–293–00-X | Mieszanina disulfonianu eteru mono-2,4,6-trimetylononylodifenylowego N-aminoetylopiperazonium i disulfonianu eterudi-2,4,6-trimetylononyl odifenylowego N-aminoetylopiperazonium | | 410–650–0 | — | Xi; R41 R43 N;R51–53 | Xi;N R: 4i_43_5i/53 S: (2-)26–36/37/39–61 | | |

607–294–00–5 | 2-benzoiloksy-1-hydroksyetanosulfonian sodu | | 410–680–4 | — | R43 | Xi R:43 S: (2-)24-37 | | |

607–295–00–0 | mieszanina fosfonoetano-1,2-dikarboksylanu tetrasodu i fosfonobutano-1,2,3,4-tetrakarboksylanu heksasodu | | 410–800–5 | — | R43 N; R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

607–296–00–6 | mieszanina tetraestrów pentaerytrytolu z kwasem heptanowym i kwasem 2-etyloheksanowym | | 410–830–9 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

607–297–00–1 | (E, E)- 3,3'-(1,4-fenylenodimetylideno)-bis (kwas 2-oksobornano-10-sulfonowy) | | 410–960–6 | 92761–26–7 | Xi; R41 | Xi R:41 S: (2-)26-39 | | |

607–298–00–7 | 2-(trimetyloamonium)etoksykarboksybenzeno-4-sulfonian | | 411–010–3 | — | R43 | Xi R: 43 S: (2-)22–36/37 | | |

607–299–00–2 | 3-(acetylosulfanylo)-2- metylopropanian metylu; | | 411–040–7 | 97101–46–7 | Xn; R22 R43 N; R50–53 | Xn;N R: 22–43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

607–300–00–6 | [2-(5-chloro-2,6-difluoropirymidyn-4-ylo-amino)-5-(b-sulfamoilo-c, d-sulfonianoftalocjanin-a-ylo-K4, N29, N30, N31, N32-sulfonyloamino)benzoesano(5-)]-miedzian(II)trisodu, gdzie a = 1,2, 3, 4; b = 8, 9, 10,11; c = 15, 16, 17, 18; d = 22, 23, 24, 25 | | 411–430–7 | — | R43 | Xi R:43 S: (2-)22–24–37 | | |

607–301–00–1 | mieszanina kwasu dodekanowego i poli(1-7)mleczanowych estrów kwasu dodekanowego | | 411–860–5 | — | Xi; R 38-41 R43 N;R51–53 | Xi;N R: 38–41–43–51/53 S: (2-)24–26–37/39–61 | | |

607–302–00–7 | mieszanina kwasu tetradekanowego i poli(1-7)mleczanowych estrów kwasu tetradekanowego | | 411–910–6 | — | Xi; R38–41 R43 N;R51–53 | Xi;N R: 38–41–43–51/53 S: (2-)24–26–37/39–61 | | |

607–303–00–2 | kwas 1-cyklopropylo-6,7-difl uoro-4-okso-1,4-dihydrochinolino-3-karboksylowy | | 413–760–7 | 93107–30–3 | Repr. Kat.3; R62 R52–53 | Xn R: 62–52/53 S: (2-)22–36/37–61 | | |

608–023–00–3 | 4-(4-chlorofenylo)-2-fe nylo-2-[(1H-1,2,4-triazol-1-ilo)metylo]-butanonitryl | | 406–140–2 | 114369–43–6 | N; R50–53 | Ν R: 50/53 S: 60-61 | | |

608–024–00–9 | 2-[4-(N-butylo-N-fenetyloamino)fenylo]-etyleno-1,1,2-trikarbonitryl | | 407–650–8 | 97460–76–9 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

608–025–00–4 | 2-nitro-4,5-bis(benzyloksy)fenylo-acetonitryl | | 410–970–0 | 117568–27–1 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

609–053–00-X | hydrazynotrinitrometan | | 414–850–9 | — | E; R3 O;R8 Rakotw. Kat. 2; R45 T; R23/25 R43 | E;T R: 45–3–8–23/25–43 S: 53-45 | | |

610–010–00–2 | 2-bromo-1-(2-furylo)-2- nitroeten, 2-bromo-1-(2-furylo)- 2 -nitroetylen R34 22–34–43–48/22–50/5 | | 406–110–9 | 35950–52–8 | Xn; R22–48/22 C;R34 R43 N; R50–53 | C;N R: 22–34–43–48/22–50/53 S: (1/2-)22–26–36/37/39–45–60–61 | | |

611–043–00–5 | mieszanina (2:1:1): N(1')-N(2):N(1')-N(2)-h-6-[2-amino-4-(lub6)-hydroksy(lub4-amino-2-hydroksy)fenyloazo]- 6- (1-karboniloilo-2-hydroksyprop-1-enyloazo)- 5', 5-disulfamoilo-3,3- disulfonianobis(naftaleno-2,1'-azobenzeno-1,2'-diolano-O(1), O(2)-chromianu trisodu, N(1')-N(2):N(1')-N(2)-h-6,6'- bis(1-karboniloilo-2-hydroksyprop-1-enyloazo)- 5', 5″- disulfamoilo-3,3 - disulfonianobis(naftaleno-2,1'-azobenzeno-1,2'-diolano-O(1), O(2')-chromianu trisodu oraz N(1)-N(2):N(1)-N(2')-h-6,6 - bis-[2-amino-4-(lub 6)-hydroksy-(lub 4-amino-2-hydroksy)fenyloazo]- 5', 5-disulfamoilo-3,3'- disulfonianobis(naftaleno-2,1'-azobenzeno-1,2'-diolano-O(1), O(2)-chromianu trisodu | | 402–850–1 | | Xi; R41 52-53 | Xi R: 41–52/53 S: (2-)26–39–61 | | |

611–044–00–0 | mieszanina soli tert-alkilo(C12–14)-amoniowych:bis1-[(2-hydroksy-5-nitrofenylo)azo]- 2-naftalenolano(2-)-chromianu(1-), bis1-[(2-hydroksy-4-nitrofenylo)azo]-2-naftalenolano(2-)]-chromianu(1-), bis[1-[5-(1,1-dimetylopropylo)-2-hydroksy-3-nitrofenylo]azo-2-naftalenolano(2-)]-chromianu(1-), (1-[(2-hydroksy-3-nitrofenylo)azo]-2-naftalenolano(2-)-1-[(2-hydroksy-5-nitrofenylo)azo]-2-naftalenolano(2-)]-chromianu(1-), [1-[5-(1,1-dimetylopropylo)-2-hydroksy-3-nitrofenylo]azo-2-naftalenolano(2-)]- chromianu(1-), 1-[4(lub5)-nitro-2-oksydofenyloazo]-2-naftolano[1-(3-nitro-2-oksydo-5-pentylofenyloazo)-2-naftolano]-chromianu(1-) | | 403–720–7 | 117527–94–3 | N; R51–53 | N R: 51/53 S: 61 | | |

611–045–00–6 | 2-4-[N-(4-acetoksybutylo)-N-etylo]-amino-2-metylofenyloazo-3-acetylo-5-nitrotiofen | | 404–830–8 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

611–046–00–1 | 4,4'-diamino-2-metyloazobenzen | | 407–590–2 | 43151–99–1 | T;R25 Xn; R48/22 R43 N; R50–53 | T; N R: 25–43–48/22–50/53 S: (1/2-)22–28–36/37–45–60–61 | | |

611–047–00–7 | mieszanina 2-(4-[N-etylo-N-(2-acetoksyetylo)amino] fenyloazo)- 5,6-dichloro-benzotiazolu i 2-(4-[N-etylo-N-(2-acetoksyetylo)amino]fenyloazo)- 6,7-dichlorobenzotiazolu (1:1) | | 407–890–3 | 111381–11–4 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

611–048–00–2 | mieszanina 2-(4-[bis(2-acetoksyetylo)-amino]fenyloazo)- 5,6-dichlorobenzotiazolu i 2-(4-[bis(2-acetoksyetylo)amino]-fenyloazo)- 6,7-dichlorobenzotiazolu (1:1) | | 407–900–6 | 111381–12–5 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

611–049–00–8 | mieszanina 7-[4-(3-dietyloaminopropyloamino)-6-(3-dietyloamoniopropyloamino)- 1,3,5-triazyn-2-yloamino]-4-hydroksy-3-(4-fenyloazofenyloazo)-naftaleno-2-sulfonianu, kwasuoctowego i kwasu mlekowego (2:1:1) | | 408–000–6 | 118658–98–3 | Xn; R48/22 R43 R52–53 | Xn R: 43–48/22–52/53 S: (2-(22–36/37–61 | | |

611–051–00–9 | chlorek 2–4-[N-etylo-N-(2-hydroksy-etylo)amino]-2-metylofenyloazo-6-metoksy-3 -metylobenzotiazolium | | 411–110–7 | 136213–74–6 | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

611–052–00–4 | akwa-[5-(2,4-dihydroksy -5-[(2-hydroksy-3,5-dinitrofenylo)azo] fenyloazo)-naftaleno-2-sulfonian] monosodu, kompleks z żelazem | | 400–720–9 | — | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

612–156–00–2 | mieszanina chlorku triheksadecylometyloamonium i chlorku diheksadecylodimetyloamonium | | 405–620–9 | — | Xi; R41 N; R50–53 | Xi; N R: 41–50/53 S: (2-)26–39–60–61 | | |

612–157–00–8 | chlorowodorek oksymu(Z)-1-benzo[b]-2-tienyloetanonu | | 410–780–8 | — | Xn; R22–48/22 Xi; R41 R43 N; R51–53 | Xn;N R: 22–41–43–48/22–51/53 S: (2-)22–26–36/37/39–61 | | |

612–158–00–3 | mieszanina bis[oksymianu(5-dodecylo-2-hydroksybenzaldehydu)]miedzi(II)(C12-alkil jestrozgałęziony) i oksymu4-dodecylosalicyloaldehydu (oksymu(4-dodecylo-2-hydroksyfenylo)-formaldehydu) | | 410–820–4 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

612–159–00–9 | produkty reakcji trimetyloheksametylenodiaminy (mieszaniny 2,2,4-trimetyloheksano-1,6-diaminy i 2,4,4-trimetylo-heksano-1,6-diaminy) z Epoksydem 8(pochodnymi mono[(C10–16alkiloksy)-metylo]oksiranu) i z kwasem p-toluenosulfonowym | | 410–880–1 | — | Xn; R22 C;R34 N; R50–53 | C;N R: 22–34–50/53 S: (1/2-)23–26–36/37/39–45–60–61 | | |

613–149–00–7 | 2-tert-butylo-5-(4-tert -butylobenzylotio)-4-chloropirydazyn-3(2H)-on | | 405–700–3 | 96489–71–3 | T; R23/25 N; R50–53 | T; N R: 23/25–50/53 S: (1/2-)36/37–45–60–61 | | |

613–150–00–2 | 2,2'-[3,3'-(piperazyno− 1,4-diylo)dipropylo]bis (1H-benzoimidazo[2,1-b]benzo[l, m, n][3,8]fenantrolino-1,3,6-trion) | | 406–295–6 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

613–151–00–8 | 1-(3-mesyloksy-5-trytyloksymetylo-2-D-treo-furylo)tymina; | | 1-(3-metylosulfonyloksy-5-trytyloksymetylo-2-D-treo-furylo)tymina406–360–9 | 104218–44–2 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

613–152–00–3 | N-(4,6-dimetoksypirymidyn-2-ylo)karbaminian fenylu | | 406–600–2 | 89392–03–0 | R43 N;R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

613–153–00–9 | 2,3,5-trichloropirydyna | | 407–270–2 | 16063–70–0 | R52–53 | R: 52/53 S: 61 | | |

613–154–00–4 | 2-amino-4-chloro-6-metoksypirymidyna | | 410–050–9 | 5734–64–5 | Xn; R22 | Xn R: 22 S: (2-)22 | | |

613–155–00-X | 5-chloro-2,3-difluoro piydyna | | 410–090–7 | 89402–43–7 | R10 Xn; R22 R52–53 | Xn R: 10–22–52/53 S: (2-)23–36–61 | | |

613–156–00–5 | 2-butylo-4-chloro-5-formyloimidazol | | 410–260–0 | 83857–96–9 | R43 N;R51–53 | Xi;N R: 43–51/53 S: (2-)24–37–61 | | |

613–157–00–0 | 2,4-diamino-5-metoksymetylopirymidyna | | 410–330–0 | 54236–98–5 | Xn; R22–48/22 Xi; R36 | Xn R: 22–36–48/22 S: (2-)22–26–36 | | |

613–158–00–6 | 2,3-dichloro-5-trifluorometylopirydyna | | 410–340–5 | 69045–84–7 | Xn; R20/22 Xi; R41 R43 N;R51–53 | Xn;N R: 20/22–41–43–51/53 S: (2-)24–26–37/39–61 | | |

613–159–00–1 | 4–2-[4-(1,1-dimetyloety lo)fenylo]etoksychinazolina | | 410–580–0 | 120928–09–8 | T;R25 Xn; R20 N; R50–53 | T;N R: 20–25–50/53 S: (1/2-)37–45–60–61 | | |

613–160–00–7 | dibromowodorek (1S)-2-metylo-2,5-diazo bicyklo[2.2.1]heptanu | | 411–000–9 | 125224–62–6 | R43 | Xi R: 43 S: (2-)24-37 | | |

615–022–00–1 | 3-(izocyjanianosulfonylo) tiofeno-2-karboksylan metylu | | 410–550–7 | 79277–18–2 | E;R2 R14 Xn; R48/22 R42/43 | E;Xn R: 2–14–42/43–48/22 S: (2-)22–30–35–36/37 | | |

615–023–00–7 | 2-(izocyjanianosulfonylometylo)benzoesan metylu; ester metylowy kwasu2-(izocyjanianosulfonylometylo)benzoesowego R20–48/22 S: | | 410–900–9 | 83056–32–0 | R10 R14 Muta. Kat. 3; R40 Xn; R20–48/22 Xi; R41 R42 | Xn R: 10— 14–20–40–41–42–48/22 S: (2-)23–26–36/37/39 | | |

616–044–00–4 | N-(3,5-dichloro-4-etylo -2-hydroksy-fenylo)-2-(3-pentadecylofenoksy)-b utanoamid | | 402–510–2 | — | N;R51–53 | N R: 51/53 S: 61 | | |

616–045–00-X | 2'-(4-chloro-3-cyjano - formylo-2-tienyloazo)-5'-dietyloamino-2-metoksyacetanilid | | 405–190–2 | 122371–93–1 | R43 R53 | Xi R: 43-53 S: (2-)22–24–37–61 | | |

616–046–00–5 | N-[2-(6-chloro-7-metylo pirazolo-(1,5-b][1,2,4) triazol-4-ilo)propylo]-2-(2,4-di-tert-pentylofenoksy)-oktanoamid | | 406–390–2 | — | N; R50–53 | N R: 50/53 S: 60-61 | | |

616–047–00–0 | mieszanina 2,2', 2″, 2′″- etylenodini trilo-tetrakis-N, N-di(C16)alkiloacetamidu i 2,2', 2″, 2′″- etylenodinitrilotetrakis-N, N-di(C18)alkiloacetamidu | | 406–640–0 | — | R43 | Xi R:43 S: (2-)24-37 | | |

616–048–00–6 | 3'-trifluorometyloizobu tyranilid | | 406–740–4 | 1939–27–1 | Xn; R48/22 N; R51–53 | Xn;N R: 48/22–51/53 S: (2-)22–36–61 | | |

616–049–00–1 | 2-[2,4-bis(1,1-dimetyloetylo)fenoksy)-N-(3,5-dichloro-4-etylo-2-hydroksyfenylo)-heksanoamid | | 408–150–2 | 99141–89–6 | R53 | R: 53 S: 61 | | |

616–050–00–7 | N-[2,5-dichloro-4-(1,1, 2,3,3,3-heksa-fluoropropoksy)fenyloaminokarbonylo]- 2,6-difluorobenzamid | | 410–690–9 | 103055–07–8 | R43 N; R50–53 | Xi; N R: 43–50/53 S: (2-)24–37–60–61 | | |

616–051–00–2 | mieszanina 2,4 -bis[N'-(4-metylofenylo)-ureido]toluenu i 2,6-bis[N'-(4-metylo-fenylo)ureido]toluenu | | 411–070–0 | — | R53 | R: 53 S: 61 | | |

617–015–00–9 | nadtlenek bis(4-metylobenzoilowy) | | 407–950–9 | 895–85–2 | E; R2 O; R7 N; R50–53 | E;N R: 2–7–50/53 S: (2-)7–14–36/37/39–47–60–61 | | |

650–032–00-X | cyprokonazol (PN); (2RS, 3RS)-i(2RS, 3SR)-2-(4-chlorofenylo)-3-cyklopropylo-1-(1H-1,2,4-triazol-1-ilo)butan-2-ol | | — | 94361–06–5 | Repr. Kat. 3; R63 Xn; R22 N; R50–53 | Xn;N R: 22–50/53–63 S: (2-) 3 6/3 7–60–61 | | |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 2

Zob.: Dyrektywa Komisji 2001/59/WE z 21.8.2001, str. 1.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 3A

Zob.: Dyrektywa Komisji 2001/59/WE z 21.8.2001, str. 1.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 3B

Zob.: Dyrektywa Komisji 2001/59/WE z 21.8.2001, str. 1.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 4A

"B.10. MUTAGENNOŚĆ — BADANIE ABERRACJI CHROMOSOMOWEJ SSAKÓW IN VITRO

1. METODA

Metoda ta jest powtórzeniem OECD TG 473, metody badania aberracji chromosomowej ssaków in vitro (1997).

1.1. WPROWADZENIE

Celem badania chromosomowej aberracji u ssaków jest zidentyfikowanie czynników, które powodują strukturalne chromosomowe aberracje w hodowanych komórkach ssaków. (1) (2) (3). Strukturalne aberracje mogą występować w dwóch typach, chromosomowym lub chromatydowym. W przypadku mutagenów chemicznych większość wywołanych aberracji jest typu chromatydowego, ale mogą się pojawiać aberracje typu chromosomowego. Wzrost poliploidalności może wskazywać, że substancja chemiczna ma potencjał do wywoływania aberracji liczbowej. Jednakże metoda ta nie jest wykorzystywana do pomiarów aberracji liczbowych i nie jest rutynowo wykorzystywana do tego celu. Mutacje chromosomowe oraz powiązane z nimi zdarzenia są przyczyną wielu chorób genetycznych u ludzi oraz istnieje dowód na to, że mutacje chromosomowe oraz związane z nimi zdarzenia powodujące zmiany w onkogenach oraz genach hamowania nowotworów komórek somatycznych są odpowiedzialne za wywoływanie raka u ludzi oraz zwierząt doświadczalnych.

Aberracja chromosomowa in vitro może wykorzystywać ustanowione linie komórkowe, łańcuchy komórkowe lub pierwotne hodowle komórek. Wykorzystane komórki są wybierane na podstawie możliwości wzrostu hodowli, stabilności kariotypu, liczby chromosomów, zróżnicowania chromosomów oraz spontanicznych częstotliwości aberracji.

Badania przeprowadzane in vitro wymagają wykorzystania źródła egzogennego aktywacji metabolicznej. Ten system aktywacji metabolicznej nie może imitować w całości warunków in vivo w odniesieniu do ssaków. Powinna zostać zachowana ostrożność w celu uniknięcia warunków, które mogłyby prowadzić do pozytywnych wyników, które nie odzwierciedlają wewnętrznej mutagenności oraz mogą wynikać ze zmian w pH, stężeniu osmolalnym lub wysokich poziomów cytotoksyczności (4) (5).

Badanie to jest wykorzystywane w celu sprawdzenia możliwych czynników mutagennych oraz rakotwórczych dla ssaków. Wiele związków, które mają charakter dodatni w tym badaniu, są czynnikami rakotwórczymi dla ssaków, jednakże nie istnieje idealne powiązanie między tym badaniem a rakotwórczością. Powiązanie zależne jest od klasy chemicznej oraz jest coraz więcej dowodów na to, że istnieją czynniki rakotwórcze, które nie są wykrywane w drodze tego badania, ponieważ wydaje się, iż działają one poprzez mechanizmy inne niż bezpośrednie niszczenie DNA.

Patrz również: Ogólne wprowadzenie do części B.

1.2. DEFINICJE

Aberracja typu chromatydowego : strukturalne uszkodzenie chromosomu, wyrażone jako pękanie pojedynczych chromatydów lub pękanie oraz ponowne łączenie między chromatydami.

Aberracja typu chromosomowego : strukturalne uszkodzenie chromosomu, wyrażone jako pękanie pojedynczych chromatydów lub pękanie oraz ponowne łączenie obu chromatydów w identycznej lokalizacji.

Endoreduplikacja : proces, w którym po okresie replikacji DNA jądro nie ulega mitozie, ale rozpoczyna nowy okres S. Wynikiem są chromosomy o 4, 8, 16,… chromatydach.

Szczelina : achromatyczne uszkodzenie mniejsze niż szerokość chromatydu, powodujące minimalne wypaczenie chromatydu.

Indeks mitotyczny : stosunek komórek w metafazie podzielony przez całkowitą liczba komórek zaobserwowany w populacji komórek; wskazanie stopnia proliferacji tej populacji.

Aberracja liczbowa : zmiana w ilości chromosomów w odniesieniu do normalnej ilości charakterystycznej dla wykorzystywanych komórek.

Poliploidalność : wielokrotność ilości chromosomów haploidalnych (n) inna niż liczba diploidalna (np. 3 n, 4 n itd.).

Aberracja strukturalna : zmiana w strukturze chromosomu, wykrywalna przez badanie mikroskopowe etapu metafazy podziału komórek, zaobserwowana jako usunięcia oraz fragmenty, zmiany (zachodzące — wewnątrz oraz między chromosomami)

1.3. ZASADA METODY BADAWCZEJ

Hodowle komórek są poddane działaniu substancji badanej zarówno z aktywacją, jak i bez aktywacji metabolicznej. Substancje są poddawane działaniu metafazy zatrzymującej (np. Colcemid® lub kolchicyna) substancje we wcześniej określonych odstępach czasu po poddaniu hodowli komórek działaniu substancji badanej, komórki pobrane, zabarwione oraz komórki metafazy są analizowane mikroskopowo na obecność aberracji chromosomowych.

1.4. OPIS METODY BADAWCZEJ

1.4.1. Preparaty

1.4.1.1. Komórki

Wykorzystywane mogą być rozmaite linie komórkowe, łańcuchy lub pierwotne hodowle komórek łącznie z komórkami ludzkimi (np. fibroblasty chomika chińskiego, limfocyty krwi obwodowej ludzi lub ssaków).

1.4.1.2. Warunki dotyczące podłoża hodowli i hodowli

W utrzymywaniu hodowli powinny być stosowane odpowiednie warunki podłoża hodowli oraz inkubacji (naczynia do hodowli, stężenie CO2, temperatura oraz wilgotność). Ustanowione linie komórkowe oraz szczepy powinny być rutynowo sprawdzane pod kątem stabilności zmiennej ilości chromosomów oraz nieobecności zanieczyszczenia mykoplazmą oraz nie powinny być wykorzystywane, jeżeli są zanieczyszczone. Normalny czas cyklów komórkowych oraz wykorzystywane warunki dotyczące hodowli powinny być znane.

1.4.1.3. Preparaty hodowli

Ustanowione linie komórkowe oraz łańcuchy: komórki są rozmnażane z hodowli podstawowej, siane na podłożu hodowli w takiej gęstości, że hodowle nie osiągną zrastania się przed czasem pobierania oraz są inkubowane w temperaturze 37 °C.

Limfocyty: krew pełna jest poddawana działaniu antykoagulantu (np. heparyny) lub oddzielone limfocyty uzyskane ze zdrowych przedmiotów są dodawane do podłoża hodowli zawierającego mitogen (np. phytohaemagglutinin) oraz inkubowane w temperaturze 37 °C.

1.4.1.4. Aktywacja metaboliczna

Komórki powinny zostać poddane działaniu substancji badanej zarówno w obecności, jak i w nieobecności odpowiedniego systemu aktywacji metabolicznej. Najpowszechniej wykorzystywanym systemem jest frakcja przesączu znad mitochondriów uzupełniona o kofaktor, przygotowana z wątroby gryzoni poddanej działaniu substancji, czynnikami pobudzającymi enzymy, takimi jak Aroklor 1254 (6) (7) (8) (9) lub mieszanina fanobarbitonu oraz β-naftoflawonu (10) (11) (12).

Frakcja przesączu znad mitochondriów jest zazwyczaj wykorzystywana w stężeniach w zakresie 1-10 % objętościowo w końcowym nośniku badania. Warunki systemu aktywacji metabolicznej mogą być uzależnione od klasy badanej substancji chemicznej. W niektórych przypadkach właściwe może być wykorzystanie więcej niż jednego stężenia frakcji przesączu znad mitochondriów.

Pewna liczba ulepszeń, w tym konstrukcja genetycznie modyfikowanych linii komórkowych wyrażających szczególne enzymy aktywujące, mogą zapewnić możliwość aktywacji endogenicznej. Wybór wykorzystanych linii komórkowych powinien być uzasadniony naukowo (np. przez znaczenie izoenzymu cyto-chromowego P450 dla metabolizmu substancji).

1.4.1.5. Substancja badana/przygotowanie

Stała substancja badana powinna zostać rozpuszczona lub zawieszona w odpowiednich rozpuszczalnikach lub nośnikach oraz rozcieńczona, jeżeli jest to odpowiednie, przed poddaniem jej działaniu komórek. Płynne substancje badane mogą być dodawane bezpośrednio do systemu badawczego i/lub rozcieńczane przed poddaniem ich działaniu komórek. Powinny zostać wykorzystane świeżo przygotowywane substancje, chyba że dane dotyczące stabilności wskazują, iż dopuszczalne jest składowanie substancji.

1.4.2. Warunki badania

1.4.2.1. Rozpuszczalnik/nośnik

Rozpuszczalnik/nośnik nie powinien mieć możliwości reagowania chemicznego z substancją badaną oraz powinien być zgodny z przeżywaniem komórek oraz aktywnością S9. Jeśli inne niż dobrze znane rozpuszczalniki/nośniki są wykorzystywane, ich włączenie do badania powinno być wsparte danymi wskazującymi ich zgodność. Zaleca się, o ile to możliwe, aby w pierwszej kolejności rozważone zostało wykorzystanie wodnych rozpuszczalników/nośników. Badając substancje nietrwałe w wodzie, wykorzystane rozpuszczalniki organiczne powinny być wolne od wody. Woda może zostać usunięta przez zastosowanie sita molekularnego.

1.4.2.2. Stężenia poddania działaniu substancji

Wśród kryteriów, które mają zostać uwzględnione przy określaniu najwyższego stężenia, znajduje się cytotoksyczność, rozpuszczalność w systemie oraz zmiany pH lub osmolalność.

Cytotoksyczność powinna zostać określona z aktywacją lub bez aktywacji metabolicznej w ramach głównego doświadczenia, przy wykorzystaniu odpowiedniego wskazania dotyczącego integralności komórki oraz wzrostu, takiego, jak stopień zrastania się, liczba komórek zdolnych do życia lub indeksy mitotyczne. Może to być użyteczne do oznaczenia cytotoksyczności oraz rozpuszczalności w doświadczeniu wstępnym.

Powinny zostać wykorzystane co najmniej trzy nadające się do analizy stężenia. W przypadku gdy pojawia się cytotoksyczność, stężenia te powinny obejmować zakres od najwyższej do małej toksyczności lub jej braku; będzie to zazwyczaj oznaczać, że stężenia powinny zostać rozdzielone przez nie więcej niż jeden czynnik między 2 a √10. W czasie pobierania wyhodowanych komórek najwyższe stężenia powinny wskazywać znaczące zmniejszenie w stopniu zrastania się, liczbie komórek lub indeksie mitotycznym (wszystkie wyższe niż 50 %). Indeks mitotyczny jest jedynie bezpośrednią miarą skutków cytotoksycznych/cytostatycznych oraz jest zależny od czasu po poddaniu działaniu substancji. Jednakże indeks mitotyczny jest dopuszczalny w odniesieniu do hodowli zawiesinowych, w których inne pomiary toksyczności mogą być niewygodne i niepraktyczne. Informacje w sprawie kinetyki komórek, takie jak średnie czasy tworzenia się (AGT), mogą być wykorzystywane jako informacje dodatkowe. Jednakże AGT jest ogólną średnią, która nie zawsze ujawnia istnienie opóźnionych podpopulacji, a nawet delikatne wzrosty średnich czasów tworzenia się mogą być związane z bardzo zasadniczym opóźnieniem w czasie optymalnych wydajności aberracji.

W odniesieniu do substancji względnie niecytotoksycznych, maksymalne stężenie badawcze powinno wykosić 5μl/ml, 5 mg/ml lub 0,01 M, w zależności od tego, które z nich jest najniższe.

W odniesieniu do substancji względnie nierozpuszczalnych, które nie są toksyczne w stężeniach niższych niż stężenia nierozpuszczalne, najwyższa wykorzystana dawka powinna być stężeniem powyżej limitu rozpuszczalności w końcowym podłożu hodowli na koniec okresu poddawania działaniu substancji. W niektórych przypadkach (np. kiedy toksyczność pojawia się wyłącznie przy wyższym, niż najniższe stężeniu nierozpuszczalnym) słuszne jest przeprowadzenie badania na jednym większym stężeniu z widocznym strącaniem się. Użyteczna może być ocena rozpuszczalności na początku oraz na końcu poddawania działaniu substancji, ze względu na to, że rozpuszczalność może zmieniać się w trakcie trwania poddania działaniu substancji w systemie badawczym spowodowana obecnością komórek, surowicy S9 itp. Nierozpuszczalność może zostać wykryta okiem nieuzbrojonym. Stężanie nie powinno zakłócać oceny.

1.4.2.3. Kontrole pozytywne i negatywne

Równoległe kontrole pozytywne i negatywne (rozpuszczalnik lub nośnik), zarówno z aktywacją metaboliczną, jak i bez niej, powinny zostać objęte każdym doświadczeniem. Kiedy wykorzystywana jest aktywacja metaboliczna, pozytywna kontrolna substancja chemiczna jest substancją, która wymaga aktywacji w celu wywołania reakcji mutagennej.

Pozytywne kontrole powinny wykorzystywać znany elastogen przy poziomie poddania działaniu substancji, od którego oczekuje się wytworzenia odtwarzalnego oraz wykrywalnego wzrostu poza tło, które wskazuje czułość systemu.

Stężenia pozytywnych kontroli powinny zostać wybrane tak, aby były jasne, ale by badającemu nie ujawniały bezpośrednio tożsamości zakodowanych szkiełek laboratoryjnych. Przykłady pozytywnych substancji kontrolnych obejmują:

Warunki aktywacji metabolicznej | Substancja | Nr CAS | Nr Einecs |

Nieobecność egzogenicznej aktywacji metabolicznej | metanosulfonat metylu | 66–27–3 | 200–625–0 |

metanosulfonat etylu | 62–50–0 | 200–536–7 |

nitrozomocznik etylu | 759–73–9 | 212–072–2 |

mitomycyna C | 50–07–7 | 200–008–6 |

N-tlenek-4-nitrokwinolinu | 56–57–5 | 200–281–1 |

Obecność egzogenicznej aktywacji metabolicznej | benzo[a]piren | 50–32–8 | 200–028–5 |

cyklofosfamid | 50–18–0 | 200–015–4 |

cyklofosfamid monohydrat | 6055–19–2 | |

Mogą być wykorzystane inne właściwe substancje kontroli pozytywnych. Wykorzystanie substancji chemicznej z klasy powiązanej z kontrolą pozytywną powinno zostać rozważone, jeżeli jest dostępne.

Kontrole negatywne składające się z rozpuszczalników lub samego nośnika w podłożu poddania działaniu substancji, oraz poddanie działaniu substancji w ten sam sposób, co hodowle poddane działaniu substancji, powinny zostać włączone w ramy każdego okresu pobierania hodowli. Dodatkowo wykorzystywane powinny być kontrole, w ramach których nie poddaje się działaniu substancji, chyba że istnieją dane historyczne dotyczące kontroli wskazujące na to, że inne skutki szkodliwe lub mutagenne są wywołane wybranym rozpuszczalnikiem.

1.4.3. Procedura

1.4.3.1. Poddanie działaniu substancji badanej

Komórki rozmnażające się wegetatywnie są poddawane działaniu wykorzystując substancję badaną w obecności oraz nieobecności systemu aktywacji metabolicznej. Przetwarzanie limfocytów powinno następować w około 48 godzin po stymulacji mitogenicznej.

1.4.3.2. Hodowle reprodukcyjne powinny normalnie być wykorzystywane przy każdym stężeniu, oraz są one silnie zalecane w odniesieniu do negatywnych/rozpuszczalnikowych hodowli kontrolnych. W przypadku gdy na podstawie danych historycznych mogą zostać przedstawione minimalne zmiany między hodowlami reprodukcyjnymi (13) (14), dopuszczalne może być, aby pojedyncze hodowle miały być wykorzystywane przy każdym badaniu.

Substancje gazowe lub lotne powinny być badane odpowiednia metodą, taką jak badanie w szczelnie zamkniętych naczyniach do hodowli (15) (16).

1.4.3.3. Czas pobierania hodowli

W pierwszym doświadczeniu komórka powinna być poddana działaniu substancji badanej, zarówno z aktywacja metaboliczną, jak i bez niej, przez 3-6 godzin, oraz próbki powinny zostać pobrane w czasie równoważnym długości około 1,5 cyklu komórkowego po rozpoczęciu poddawania działaniu substancji (12). Jeżeli ten protokół daje negatywne wyniki, zarówno z aktywacją, jak i bez niej, powinno zostać przeprowadzone dodatkowe doświadczenie, z ciągłym poddawaniem działaniu substancji badanej do momentu pobrania próbek w czasie równoważnym długości 1,5 cyklu komórkowego. Niektóre substancje chemiczne mogą być wykryte z mniejszym trudem przez czasy poddawania działaniu substancji badanej/pobierania próbek dłuższe niż długości 1,5 cyklu. Wyniki negatywne z metaboliczną aktywacją muszą zostać ustalone na zasadzie jednostkowych przypadków. W tych przypadkach, gdy potwierdzenie negatywnych wyników nie jest uznawane za niezbędne, powinno zostać zapewnione uzasadnienie.

1.4.3.4. Preparaty chromosomów

Hodowle komórek są poddawane działaniu Colcemidu® lub kolchicyny zazwyczaj przez 1-3 godzin przed pobraniem hodowli. Każda hodowla komórek jest pobierana oraz poddawana działaniu substancji oddzielnie w celu przygotowania chromosomów. Przygotowanie chromosomów obejmuje hipotoniczne przetwarzanie komórek, wiązanie oraz barwienie.

1.4.3.5. Analiza

Wszystkie szkiełka mikroskopowe, włącznie z tymi dotyczącymi pozytywnych oraz negatywnych kontroli powinny zostać odpowiednio zakodowane przed analizą mikroskopową. Ze względu na to, że procedury wiązania, utrwalania barwnika często skutkują przerwaniem stosunku komórek metafazy do straty chromosomów, oceniane komórki powinny z tego względu zawierać liczbę centromerów równą zmiennej liczbie ≠ 2 dla wszystkich rodzajów komórek. Powinno zostać ocenione przynajmniej 200 dobrze rozciągniętych metafaz na stężenie oraz kontrole, równo podzielonych między wtórniki, jeżeli ma to zastosowanie. Liczba ta może zostać zredukowana, jeśli zaobserwowana jest wysoka liczba aberracji.

Chociaż celem badania jest wykrycie strukturalnych aberracji chromosomowych, ważne jest odnotowanie poliploidalności oraz endoreduplikacji, jeśli zaobserwowane są te zdarzenia.

2. DANE

2.1. PRZETWARZANIE WYNIKÓW

Jednostką doświadczalną jest komórka, a z tego względu udział procentowy komórek ze strukturalną aberracją chromosomową powinien zostać poddany ocenie. Różne typy strukturalnej aberracji chromosomowej powinny zostać wymienione wraz z ich ilościami oraz częstotliwościami w odniesieniu do hodowli doświadczalnych oraz kontrolnych. Szczeliny są oddzielnie odnotowywane oraz zgłaszane, ale ogólnie nie są włączane do częstotliwości aberracji ogółem.

Równoległe pomiary cytotoksyczności w odniesieniu do wszystkich przetwarzanych oraz negatywnych hodowli kontrolnych w ramach głównych doświadczeń aberracji, powinny również zostać odnotowane.

Powinny zostać dostarczone dane dotyczące poszczególnych hodowli. Dodatkowo wszelkie dane powinny zostać podsumowane w formie tabelarycznej.

Nie istnieje wymóg jasnej reakcji pozytywnej w odniesieniu do weryfikacji. Niejednoznaczne wyniki powinny zostać wyjaśnione w drodze dalszych badań, w szczególności z wykorzystaniem modyfikacji warunków doświadczalnych. Potrzeba potwierdzenia wyników negatywnych została omówiona w ppkt. 1.4.3.3. Modyfikacje parametrów badawczych w celu poszerzenia zakresu ocenionych warunków powinna zostać rozważona w dalszych doświadczeniach. Parametry badawcze, które mogą być zmodyfikowane obejmują zakres stężenia oraz warunki aktywacji metabolicznej.

2.2. OCENA ORAZ INTERPRETACJA WYNIKÓW

Istnieją liczne kryteria oznaczania wyników pozytywnych, takie jak związany ze stężeniem wzrost odtwarzalności w pewnej ilości komórek z aberracjami chromosomowymi. Biologiczne znaczenie wyników powinno zostać wzięte pod uwagę w pierwszej kolejności. Metody statystyczne mogą zostać wykorzystane jako metody pomocnicze w przeprowadzaniu oceny wyników (3) (13). Znaczenie statystyczne nie powinno być jedynym czynnikiem określającym w odniesieniu do reakcji pozytywnej.

Wzrost ilości komórek poliploidalnych może wskazywać, że substancja badana ma potencjał do wstrzymywania procesów mitotycznych oraz pobudzania liczbowych aberracji chromosomowych. Wzrost liczby komórek z endoreduplikowanymi chromosomami może wskazywać, że substancje badane mają potencjał wstrzymywania postępowania cyklu komórkowego (17) (18).

Substancja badana, w odniesieniu do której wyniki nie spełniają powyższych kryteriów uważana jest za niemutagenną w tym systemie.

Chociaż większość doświadczeń będzie dawało w jasny sposób pozytywne lub negatywne wyniki, w rzadkich przypadkach zestaw danych będzie uniemożliwiał dokonanie ostatecznej oceny dotyczącej aktywności substancji badanej. Wyniki mogą pozostać niejednoznaczne lub sporne, niezależnie od tego, ile razy doświadczenia były powtarzane.

Wyniki pozytywne z badania chromosomowej aberracji in vitro wskazują, że substancja badana wywołuje aberracje. Wyniki negatywne wskazują, że w warunkach badawczych, substancja badana nie wywołuje aberracji chromosomowej hodowanych komórek somatycznych ssaków.

3. SPRAWOZDAWCZOŚĆ

SPRAWOZDANIE Z BADANIA

Sprawozdanie z badania musi zawierać następujące informacje:

Rozpuszczalnik/nośnik:

- uzasadnienie wyboru nośnika,

- rozpuszczalność oraz stabilność substancji w rozpuszczalniku/nośniku, jeżeli jest znana.

Komórki:

- rodzaj i źródło komórek,

- cechy kariotyczne oraz odpowiedniość wykorzystanych komórek,

- nieobecność mykoplazmy, jeżeli ma zastosowanie,

- informacja w sprawie długości cyklu komórkowego,

- płeć dawcy krwi, krew całkowita lub oddzielone limfocyty, wykorzystany mitogen,

- liczba przejść, jeżeli ma zastosowanie,

- metoda utrzymania hodowli komórek, jeżeli ma zastosowanie,

- zmienna liczba chromosomów.

Warunki badania:

- tożsamość metafazy zatrzymującej substancję, jej stężenie oraz czas trwania poddania działania substancji,

- racjonalne uzasadnienie wyboru stężeń oraz liczby hodowli, w tym np. dane dotyczące cytotoksyczności oraz ograniczeń rozpuszczalności, jeżeli są dostępne,

- skład podłoża, stężenie CO2, jeżeli ma zastosowanie,

- stężenie substancji badanej,

- objętość nośnika oraz dodanej substancji badanej,

- temperatura inkubacji,

- czas inkubacji,

- czas trwania poddania działaniu substancji,

- gęstość komórki w czasie osadzania, jeżeli właściwe,

- typ oraz skład systemu aktywacji metabolicznej włącznie z kryteriami dopuszczalności,

- kontrole pozytywne i negatywne,

- metody przygotowania szkiełek mikroskopowych,

- kryteria w odniesieniu do oceniającej aberracji,

- liczba przeanalizowanych metafaz,

- metody pomiarów toksyczności,

- kryteria uznawania badań za pozytywne, negatywne lub niejednoznaczne,

Wyniki:

- oznaki toksyczności, np. stopień zrastania się strumieni, dane dotyczące cyklu komórkowego, obliczenia liczby komórek, indeks mitotyczny,

- oznaki strącania,

- dane dotyczące pH oraz osmolalności podłoża poddania działaniu substancji, jeżeli są określone,

- definicje aberracji, w tym szczelin,

- liczba komórek z aberracjami chromosomowymi oraz typ aberracji chromosomowej podane osobno w odniesieniu do każdej poddanej działaniu substancji badanej oraz kontrolnej hodowli,

- zmiany poliploidalności, jeżeli są znane,

- relacja miedzy dawką a reakcją, w miarę możliwości,

- analizy statystyczne, jeżeli istnieją,

- dane dotyczące równoległych negatywnych (rozpuszczalnik/nośnik) oraz pozytywnych kontroli,

- historyczne dane dotyczące negatywnych (rozpuszczalnik/nośnik) oraz pozytywnych kontroli, ze średnimi oraz standardowymi odchyleniami.

Omówienie wyników.

Wnioski.

4. ODNIESIENIA

(1) Evans, H. J. (1976), Cytological Methods for Detecting Chemical Mutagens, w: Chemical mutagens, Principles and Methods for their Detection, Vol. 4, Hollaender, A. (ed) Plenum Press, New York and London, pp. 1-29.

(2) Ishidate, M. Jr. and Sofumi, T. (1985), The In vitro Chromosomal Aberration Test Using Chinese Hamster Lung (CHL) Fibroblast Cells in Culture, in: Progress in Mutation Research, Vol. 5, Ashby, J. et al., (eds) Elsevier Science Publishers, Amsterdam–New York–Oxford, pp. 427-432.

(3) Galloway, S. M., Armstrong, M. J., Reuben, C., Colman, S., Brown, B., Cannon, C., Bloom, A. D., Nakamura, F., Ahmed, M., Duk, S., Rimpo, J., Margolin, G. H., Resnick, M. A., Anderson, G. and Zeiger E. (1978), Chromosome aberration and sister chromatic exchanges in Chinese hamster ovary cellS: Evaluation of 108 chemicals, Environs, Molec. Mutagen 10 (suppl.10), pp. 1-175.

(4) Scott, D., Galloway, S. M., Marshall, R. R., Ishidate, M. Jr., Brusick, D., Ashby, J. and Myhr, B. C. (1991), Genotoxicity under Extreme Culture Conditions. A report from ICPEMC Task Group 9, Mutation Res., 257, pp. 147-204.

(5) Morita, T., Nagaki, T., Fukuda, I. and Okumura, K., (1992), Clastogenicity of low pH to Various Cultured Mammalian Cells, Mutation Res., 268, pp. 297-305.

(6) Ames, B. N., McCann, J. and Yamasaki, E. (1975), Methods for Detecting Carcinogens and Mutagens with the Salmonella/Mammalian Microsome Mutagenicity Test, Mutation Res., 31, pp. 347-364.

(7) Maron, D. M. and Ames, B. N. (1983), Revised Methods for the Salmonella Mutagenicity Test, Mutation Res., 113, pp. 173-215.

(8) Natarajan, A. T., Tates, A. D., van Buul, P. P. W., Meijers, M. and de Vogel, N. (1976), Cytogenetic Effects of Mutagen/Carcinogens after Activation in a Mircrosomal System In vitro, I. Induction of Chromosome Aberrations and Sister Chromatid Exchange by Diethylnitrosamine (DEN) and Dimethylnitrosamine (DMN) in CHO Cells in the Presence of Rat-Liver Microsomes, Mutation Res., 37, pp. 83-90.

(9) Matsuoka, A., Hayashi, M. and Ishidate, M. Jr. (1979), Chromosomal Aberration Tests on 29 Chemicals Combined with S9 Mix In vitro, Mutation Res., 66, pp. 277-290.

(10) Elliot, B. M., Combes, R. D., Elcombe, C. R., Gatehouse, D. G., Gibson, G. G., Mackay, J. M. and Wolf, R. C. (1992), Report of UK Environmental Mutagen Society Working Party. Alternative to Aroclor 1254-induced S9 in In vitro Genotoxicity Assays, Mutagenesis, 7, pp. 175-177.

(11) Matsushima, T., Sawamura, M., Hara, K. and Sugimura, T. (1976), A. Safe Substitute for Polychlorinated Biphenyls as an Inducer of Metabolic Activation Systems, in: de Serres, F. J. Fouts, J. R. Bend, J. R. and Philpot, R. M. (eds), In vitro Metabolic Activation in Mutagenesis Testing, Elsevier, North-Holland, pp. 85-88.

(12) Galloway, S. M., Aardema, M. J., Ishidate, M. Jr., Ivett, J. L., Kirkland, D. J. Morita, T., Mosesso, P., Sofumi, T. (1994), Report from Working Group on in In vitro Tests for Chromosomal Aberrations, Mutation Res., 312, pp. 241-261.

(13) Richardson, C., Williams, D. A., Allen, J. A., Amphlett, G., Chanter, D. O. and Phillips, B. (1989), Analysis of Data from In vitro Cytogenetic Assays, w: Statistical Evaluation of Mutagenicity Test Data, Kirkland, D. J., (cd) Cambridge University Press, Cambridge, pp. 141-154.

(14) Soper, K. A. and Galloway, S. M. (1994), Replicate Flasks are not Necessary for In vitro Chromosome Aberration Assays in CHO Cells, Mutation Res., 312, pp. 139-149.

(15) Krahn, D. F., Barsky, F. C. and McCooey, K. T. (1982), CHO/HGPRT Mutation Assay: Evaluation of Gases and Volatile Liquids, in: Tice, R. R., Costa, D. L., Schaich, K. M. (eds), Genotoxic Effects of Airborne Agents, New York, Plenum, pp. 91-103.

(16) Zamora, P. O., Benson, J. M., Li, A. P. and Brooks, A. L. (1983), Evaluation of an Exposure System Using Cells Grown on Collagen Gels for Detecting Highly Volatile Mutagens in the CHO/HGPRT Mutation Assay, Environmental Mutagenesis, 5, pp. 795-801.

(17) Locke-Huhle, C. (1983), Endoreduplication in Chinese hamster cells during alpha-radiation induced G2 arrest, Mutation Res., 119, pp. 403-413.

(18) Huang, Y., Change, C. and Trosko, J. E. (1983), Aphidicolin-induced endoreduplication in Chinese hamster cells, Cancer Res., 43, pp. 1362-1364."

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK 4B

"B.11. MUTAGENNOŚĆ — BADANIE ABERRACJI CHROMOSOMOWEJ SZPIKU KOSTNEGO IN VIVO

1. METODA

Metoda ta jest powtórzeniem OECD TG 475, Metody Badania Aberracji Chromosomowej Szpiku Kostnego (1997).

1.1. WPROWADZENIE

Badanie aberracji chromosomowej ssaków in vivo jest wykorzystywane w celu wykrycia strukturalnych aberracji chromosomowych komórek szpiku kostnego zwierząt, zwykle gryzoni, wywołanych przez substancje badane (1) (2) (3) (4). Strukturalne aberracje mogą występować w dwóch typach, chromosomowym lub chromatydowym. Wzrost poliploidalności może wskazywać, że substancja chemiczna ma potencjał do wywoływania aberracji liczbowej. W przypadku mutagenów chemicznych większość wywołanych aberracji jest typu chromatydowego, ale mogą pojawiać się również aberracje typu chromosomowego. Mutacje chromosomowe oraz powiązane z nimi zdarzenia są przyczyną wielu ludzkich chorób genetycznych oraz istnieje dowód na to, że mutacje chromosomowe oraz związane z nimi zdarzenia powodujące zmiany w onkogenach oraz genach hamowania nowotworów komórek somatycznych, są odpowiedzialne za wywoływanie raka u ludzi oraz zwierząt doświadczalnych.

Rutynowo w badaniach tych wykorzystuje się gryzonie. Docelową komórką w tym badaniu jest szpik kostny, ze względu na to, że jest on wysoce unaczynioną tkanką oraz zawiera populacje komórek o szybkich cyklach, które mogą być bez trudu wyizolowane oraz poddane działaniu substancji. Inne gatunki oraz tkanki docelowe nie są przedmiotem wykorzystania tej metody.

To badanie chromosomowej aberracji ma szczególne znaczenie w odniesieniu do oceny zagrożenia mutagennego, w związku z czym pozwala ono na wykorzystanie stężenia czynników metabolizmu in vivo, farmakokinetyków oraz procesów naprawy DNA, chociaż mogą one różnić się od siebie w zależności od gatunku oraz tkanek. Badanie in vivo jest również użyteczne w odniesieniu do dalszych badań wyników mutagennych wykrytych w badaniu in vitro.

Jeżeli istnieje dowód na to, że substancja badana lub metabolit reakcyjny nie dotrze do tkanki docelowej, niewłaściwe jest wykorzystanie tej metody.

Patrz również: Ogólne wprowadzenie do Części B.

1.2. DEFINICJE

Aberracja typu chromatydowego : strukturalne uszkodzenie chromosomu, wyrażone jako pękanie pojedynczych chromatydów lub pękanie oraz ponowne łączenie między chromatydami.

Aberracja typu chromosomowego : strukturalne uszkodzenie chromosomu, wyrażone jako pękanie pojedynczych chromatydów lub pękanie oraz ponowne łączenie obu chromatydów w identycznej lokalizacji.

Endoreduplikacja : proces, w którym po okresie replikacji DNA jądro nie ulega mitozie, ale rozpoczyna nowy okres S. Wynikiem są chromosomy o 4, 8, 16… chromatydach.

Szczelina : achromatyczne uszkodzenie mniejsze niż szerokość chromatydu, powodująca minimalne wypaczeniu chromatydu(-ów).

Aberracja liczbowa : zmiana w ilości chromosomów w odniesieniu do normalnej ilości charakterystycznej dla wykorzystywanych komórek.

Poliploidalność : wielokrotność ilości chromosomów haploidalnych (n) inna niż liczba diploidalna (np. 3 n, 4 n itd.).

Aberracja strukturalna : zmiana w strukturze chromosomu, wykrywalna przez badanie mikroskopowe etapu metafazy podziału komórek, zaobserwowana jako usunięcia oraz fragmenty, zmiany (zachodzące — wewnątrz oraz między chromosomami)

1.3. ZASADA METODY BADAWCZEJ

Zwierzęta są poddane działaniu substancji badanej odpowiednią drogą oraz są uśmiercane w odpowiednim czasie po badaniu. Przed uśmierceniem, zwierzęta są poddane działaniu metafazy zatrzymującej substancje (np. Colcemid® lub kolchicyna). Następnie dokonuje się przygotowania chromosomu ze szpiku kostnego oraz zabarwienia, a komórki metafazy są analizowane w odniesieniu do aberracji chromosomowej.

1.4. OPIS METODY BADAWCZEJ

1.4.1. Preparaty

1.4.1.1. Wybór gatunku zwierząt

Szczury, myszy i chomiki chińskie są powszechnie wykorzystywane, chociaż może zostać wykorzystany każdy odpowiedni gatunek ssaków. Powszechnie wykorzystywane laboratoryjne szczepy młodych zdrowych dorosłych zwierząt powinny zostać wykorzystane w badaniu. W czasie przeprowadzania badania różnice w masie zwierząt powinny być minimalne oraz nie powinny przekraczać ± 20 % średniej masy każdej płci.

1.4.1.2. Warunki pobytu i karmienia

Ogólne warunki określone w ogólnym wprowadzeniu do Części B mają zastosowanie, chociaż celem w odniesieniu do wilgotności powinien być poziom wilgotności 50-60 %.

1.4.1.3. Preparaty zwierzęce

Zdrowe młode dorosłe osobniki zwierząt są losowo przypisane do grup kontrolnych oraz grup poddanych działaniu substancji. Klatki powinny zostać przygotowane w sposób minimalizujący możliwe skutki negatywne wynikające z umieszczenia w klatce. Zwierzęta są identyfikowane oraz aklimatyzowane do warunków laboratoryjnych przynajmniej przez okres pięciu dni.

1.4.1.4. Przygotowanie dawek

Substancje badane stałe powinny zostać rozpuszczone lub zawieszone w odpowiednich rozpuszczalnikach lub nośnikach oraz rozcieńczone, jeżeli stosowne, przed dozowaniem zwierzętom. Substancje badane płynne mogą być dawkowane bezpośrednio lub mogą zostać rozpuszczone przed dawkowaniem. Powinny zostać wykorzystane świeżo przygotowane substancje, chyba że dane dotyczące stabilności wskazują, iż dopuszczalne jest składowanie substancji.

1.4.2. Warunki badania

1.4.2.1. Rozpuszczalnik/nośnik

Rozpuszczalnik/nośnik nie powinien wywoływać skutków toksycznych przy wykorzystywanych dawkach oraz nie powinien mieć możliwości reagowania chemicznego z substancją badaną. Jeśli inne niż dobrze znane rozpuszczalniki/nośniki są wykorzystywane, ich włączenie do doświadczenia powinno być wsparte danymi wskazującymi ich zgodność. Zaleca się, o ile to możliwe, aby w pierwszej kolejności rozważone zostało wykorzystanie wodnych rozpuszczalników/nośników.

1.4.2.2. Kontrole

Równoległe kontrole pozytywne i negatywne (rozpuszczalnik/nośnik) powinny zostać przeprowadzone w odniesieniu do każdej płci w ramach każdego badania. Z wyjątkiem poddawania działaniu substancji badanej zwierzęta w grupie kontrolnej powinny być przedmiotem identycznych działań w porównaniu ze zwierzętami w grupie poddanej działaniu substancji.

Kontrole pozytywne powinny wywoływać strukturalne aberracje in vivo przy poziomie poddania działaniu substancji, w odniesieniu do którego oczekuje się wykrywalnego wzrostu powyżej tło. Dawki kontroli pozytywnych powinny zostać dobrane tak, aby wyniki były jasne, ale by badającemu nie ujawniały bezpośrednio tożsamości sporządzonych szkiełek mikroskopowych. Dopuszczalne jest, aby pozytywne kontrole podawane były inną drogą niż substancje badane oraz aby ich próbki pobierane były tylko jeden raz. Wykorzystanie substancji chemicznych kontroli pozytywnych powiązanych z klasą chemiczną może być brane pod uwagę, jeżeli są one dostępne. Przykłady substancji pozytywnych kontroli obejmują:

Substancja | Nr CAS | Nr Einecs |

metanosulfonat etylu | 62–50–0 | 200–536–7 |

nitrozomocznik etylu | 759–73–9 | 212–072–2 |

mitomycyna C | 50–07–7 | 200–008–6 |

cyklofosfamid | 50–18–0 | 200–015–4 |

cyklofosfamid monohydrat | 6055–19–2 | |

trietylenomelamina | 51–18–3 | 200–083–5 |

Negatywne kontrole z poddaniem działaniu samego rozpuszczalnika lub nośnika, a w innych przypadkach poddanie działaniu w ten sam sposób jak grupy poddane działaniu substancji, powinny zostać objęte każdorazowym pobieraniem próbek, chyba że zmienność oraz częstotliwości komórek z aberracjami chromosomowymi są dostępne w historycznych danych dotyczących kontroli. Jeżeli stosowane jest jednokrotne pobieranie próbek w odniesieniu do negatywnych kontroli, najbardziej odpowiednim czasem jest pierwsze pobranie próbek. Dodatkowo kontrole bez poddania działaniu substancji powinny być również wykorzystywane, chyba że istnieją historyczne lub opublikowane dane dotyczące kontroli wykazujące, że wybrany rozpuszczalnik/nośnik nie wywołuje żadnych skutków szkodliwych lub mutagennych.

1.5. PROCEDURA

1.5.1. Liczba oraz płeć zwierząt

Każda z poddanych działaniu substancji oraz kontrolnych grup obejmuje przynajmniej pięć nadających się do poddania analizie zwierząt każdej płci. Jeżeli w czasie badania istnieją dostępne dane z badań naukowych dotyczących tego samego gatunku oraz z wykorzystaniem tej samej drogi poddania działania substancji, które wykazują, że nie istnieją zasadnicze różnice w toksyczności między płciami, wówczas badanie na jednej płci będzie wystarczające. W przypadku gdy poddanie człowieka działaniu substancji chemicznej może być zależne od płci, jak na przykład w odniesieniu do niektórych czynników środków farmaceutycznych, badanie powinno zostać przeprowadzone na zwierzętach odpowiedniej płci.

1.5.2. Harmonogram poddawania działaniu substancji

Substancje badane są podawane przede wszystkim jako pojedynczy zabieg. Substancje badane mogą być również podawane jako dawka rozbita na części, np. dwa zabiegi, tego samego dnia w odstępie nie dłuższym niż kilku godzin, w celu ułatwienia podawania jako duża objętość substancji. Inne reżimy dawki powinny zostać naukowo uzasadnione.

Próbki powinny być pobierane dwukrotnie w ciągu jednego dnia po poddaniu działaniu substancji. W odniesieniu do gryzoni pierwszy odstęp czasu między pobieraniem trwa 1,5 długości normalnego cyklu komórkowego (ten ostatni trwa przeciętnie 12-18 godzin) po poddaniu działaniu substancji. Ze względu na to, że czas wymagany na pobór oraz przemianę materii substancji badanej, jak również jej skutki na kinetykę cyklu komórkowego może wpływać na optymalny czas wykrywania aberracji chromosomowej, zalecane jest późniejsze pobieranie próbek w 24 godziny po pobraniu pierwszej próbki. Jeżeli wykorzystywane są reżimy dawki większe niż jeden dzień, zastosowany powinien zostać jeden okres pobierania próbek w czasie 1,5 długości trwania normalnego cyklu komórkowego po przeprowadzeniu końcowego poddania działaniu substancji.

Przed uśmierceniem zwierzętom wstrzykuje się wewnątrzotrzewnowo odpowiednią dawkę czynnika zatrzymującego metafazę (np. Colcemid® lub kolchicyna). W następnej kolejności pobiera się próbki od zwierząt w odpowiednich odstępach czasu. W odniesieniu do myszy odstęp czasu między pobieraniem próbek wynosi 3-5 godzin; w odniesieniu do chomików ten odstęp czasu wynosi 4-5 godzin. Komórki są pobierane ze szpiku kostnego oraz analizowane pod kątem występowania aberracji chromosomowych.

1.5.3. Poziomy dawek

Jeżeli zakres badań jest przeprowadzanych ze względu na to, że nie istnieją dostępne odpowiednie dane, powinny być one prowadzone w tym samym laboratorium, wykorzystując ten sam reżim gatunku, szczepu, płci oraz poddawania działaniu substancji, który ma zostać zastosowany do głównego badania (5). Jeżeli istnieje toksyczność, trzy poziomy dawek są stosowane w odniesieniu do pierwszego okresu pobierania próbek. Trzy poziomy dawek powinny objąć zakres od maksimum do niskiej toksyczności lub do jej braku. W trakcie późniejszego okresu pobierania próbek muszą zostać wykorzystane jedynie najwyższe dawki. Najwyższa dawka jest określona jako dawka wywołująca oznaki toksyczności, a wyższe poziomy dawek oparte na tym samym reżimie dawkowania mogłyby być śmiertelne. Substancje o szczególnej aktywności biologicznej przy niskich nietoksycznych dawkach (takie jak hormony i mitogeny) mogą stanowić wyjątek w odniesieniu do kryteriów ustalania dawki i powinny być oceniane na zasadzie jednostkowych przypadków. Najwyższa dawka może być również określona jako dawka, która wywołuje pewne wskazania toksyczności w szpiku kostnym (np. wyższa niż 50 % redukcja indeksu mitotycznego).

1.5.4. Badanie ograniczone

Jeżeli badanie w oparciu o jeden poziom dawek o przynajmniej 2000 mg/kg masy ciała wykorzystujące pojedyncze poddanie działaniu substancji, lub jak dwa zabiegi poddania działaniu substancji tego samego dnia, nie daje dostrzegalnych wyników toksycznych, oraz jeżeli nie podejrzewa się genotoksyczności w oparciu o dane dotyczące substancji powiązanych strukturalnie, wówczas przeprowadzenie pełnego badania może nie być konieczne. W odniesieniu do badań o dłuższym czasie trwania, ograniczenie dawki wynosi 2000 mg/kg/masa ciała/dzień w odniesieniu do poddawania działaniu substancji trwającego do 14 dni, oraz 1000 mg/kg/masa ciała/dzień w odniesieniu do poddawania działaniu substancji trwającego dłużej niż 14 dni. Spodziewa się, iż poddanie człowieka działaniu substancji może wykazać potrzebę wykorzystania większej dawki w badaniu ograniczonym.

1.5.5. Dawkowanie

Substancja badana jest zazwyczaj podawana przez zgłębnik żołądkowy lub odpowiednią rurkę intubacyjną, lub przez wstrzyknięcie wewnątrzotrzewnowe. Inne drogi poddania działaniu substancji mogą być dopuszczalne w przypadku gdy ich wykorzystanie jest uzasadnione. Maksymalna objętość płynu, jaka może być podana przez zgłębnik lub wstrzyknięta jednorazowo zależy od wielkości badanego zwierzęcia. Objętość nie powinna przekraczać 2 ml/100g masy ciała. Wykorzystanie objętości wyższych niż te musi być uzasadnione. Z wyjątkiem podrażniających lub żrących substancji, które zazwyczaj ujawniają zwiększone skutki o dużym stężeniu, zmienności w objętości substancji badanej powinny zostać zminimalizowane przez dostosowanie stężenia w celu zapewnienia stałej objętości przy wszystkich poziomach dawek.

1.5.6. Preparaty chromosomów

Zaraz po uśmierceniu zwierzęcia, uzyskuje się szpik kostny, poddany działaniu roztworu hipotonicznego oraz ustabilizowany. Komórki są następnie rozmieszczane na szkiełku mikroskopu i barwione.

1.5.7. Analiza

Indeks mitotyczny powinien zostać oznaczony jako miara cytotoksyczności w przynajmniej 1000 komórek na zwierzę w odniesieniu do wszystkich poddanych działaniu substancji zwierząt (łącznie z pozytywnymi kontrolami) lub kontrolowanych zwierząt, które nie zostały poddane działaniu substancji.

Przynajmniej 100 komórek powinno zostać poddane analizie w odniesieniu do każdego zwierzęcia. Liczba ta może zostać zmniejszona, jeśli zaobserwowano dużą liczbę aberracji. Wszystkie szkiełka mikroskopowe, w tym dotyczące negatywnych i pozytywnych kontroli, powinny być niezależnie zakodowane przed analizą mikroskopową. Ponieważ procedury przygotowania szkiełka mikroskopowego często skutkują przerwaniem proporcji między metafazą ze stratą chromosomów, oceniane komórki powinny z tego względu zawierać pewną liczbę centromerów równą 2n ± 2.

2. DANE

2.1. PRZETWARZANIE WYNIKÓW

Dane dotyczące poszczególnych zwierząt powinny zostać przedstawione w formie tabelarycznej. Jednostką doświadczalną jest zwierzę. W odniesieniu do każdego zwierzęcia ocenione powinny zostać: liczba ocenionych komórek, liczba aberracji przypadających na komórkę oraz udział procentowy komórek ze strukturalnymi aberracjami chromosomowymi. Różne typy strukturalnej aberracji chromosomowej powinny być wymienione wraz z ich ilościami oraz częstotliwościami w odniesieniu do grupy poddanej działaniu substancji oraz kontrolnej. Szczeliny są oddzielnie odnotowywane oraz zgłaszane, ale ogólnie nie są włączane do częstotliwości aberracji ogółem. Jeżeli nie ma dowodu na różnicę między płciami, dane dotyczące obu płci mogą zostać połączone dla przeprowadzenia analizy statystycznej.

2.2. OCENA ORAZ INTERPRETACJA WYNIKÓW

Istnieją liczne kryteria oznaczania wyników pozytywnych, takie jak związany z dawką wzrost odpowiedniej ilości komórek z aberracjami chromosomowymi lub wyraźny wzrost w ilości komórek z aberracjami w grupie pojedynczej dawki przy jednym okresie pobierania próbek. Biologiczne znaczenie wyników powinno zostać wzięte