ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Przed wprowadzeniem do obrotu wyrobów, do których ma zastosowanie system UDI, producent jest zobowiązany do nadania wyrobowi oraz – w stosownych przypadkach – wszystkim wyższym poziomom opakowania niepowtarzalnego kodu identyfikacyjnego wyrobu (UDI). UDI musi być kodem utworzonym zgodnie z zasadami podmiotu wydającego wyznaczonego przez Komisję do prowadzenia systemu nadawania kodów UDI. Producenci mogą używać jedynie standardów kodowania przygotowanych przez podmioty wydające wyznaczone przez Komisję.
DECYZJA RADY (UE) 2019/854

z dnia 15 kwietnia 2019 r.

w sprawie zawarcia umowy o dobrowolnym partnerstwie dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 akapit pierwszy i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

W maju 2003 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany: „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działań UE”, w którym wezwano do podjęcia środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna poprzez opracowanie dobrowolnych umów o partnerstwie z krajami produkującymi drewno (zwany dalej „planem działań UE”). Rada przyjęła konkluzje dotyczące planu działań UE w październiku 2003 r. (2) , a Parlament Europejski przyjął rezolucję w tej sprawie w dniu 7 lipca 2005 r. (3) .

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 4

Do celów zmiany załączników do umowy – zgodnie z art. 24 umowy – Komisja zostaje upoważniona – zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 (6), do zatwierdzenia wszelkich takich zmian w imieniu Unii.
(2)

Szwecja podjęła ten środek, ponieważ uznała, że wspomniany podnośnik nożycowy do pojazdów nie spełnia zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, określonych w sekcji 4.1.2.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 2006/42/WE. Zgodnie z tym przepisem maszyny muszą być zaprojektowane i wykonane tak, aby ładunki nie mogły przesuwać się w sposób stwarzający niebezpieczeństwo lub nieoczekiwanie spadać, nawet w przypadku częściowego lub całkowitego odcięcia zasilania, lub kiedy operator przestaje kierować maszyną. Szwecja uzasadniła podjęty przez siebie środek tym, że zawór zabezpieczający przed skutkami pęknięcia przewodów nie działa prawidłowo, co wpływa na bezpieczeństwo funkcjonowania mechanizmu ładującego i w związku z tym może powodować potencjalnie poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Szwecja twierdziła ponadto, że niektóre zabezpieczenia (a mianowicie zawory ciśnieniowe, ang. pressure-sensing valves) były zablokowane, kiedy podnośnik był opuszczany za pomocą przycisku „całkowite opuszczenie”, co mogłoby spowodować, że szyny jezdne znajdą się na różnej wysokości.
(2)

Komisja Administracyjna jest zatem zdania, że w celu ułatwienia jednolitego stosowania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy ustanowić jednolitą procedurę wykonania wspomnianego artykułu w odniesieniu do porównania kwot przewidzianych przez co najmniej dwa odnośne ustawodawstwa oraz w odniesieniu do ustalenia wysokości dodatku dyferencyjnego, który może być płatny przez instytucję zainteresowaną. Działając zgodnie z warunkami określonymi w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004,
(12)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te dwa państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej decyzji i nie są nią związane ani jej nie stosują.
(65)

Jak wyjaśniono w motywach 19, 20, 21 i 41, przedsiębiorstwo Energinet.dk wymagało w DK2 usług pomocniczych w ilości 600 MW na podstawie utrzymywania na łączu transmisyjnym w cieśninie Wielki Bełt rezerwy mocy do przesyłu usług pomocniczych między DK1 a DK2, która to rezerwa miała zmniejszyć ogólne zapotrzebowanie na usługi pomocnicze w Danii jednocześnie ograniczając zakłócenia w handlu między DK1 a DK2. Stowarzyszenie BRD stwierdziło, że wielkość umowy podpisanej z DONG Energy była konsekwencją decyzji Energinet.dk, by utrzymywać rezerwę mocy na łączu transmisyjnym w cieśninie Wielki Bełt w celu przesyłania mocy z DK2 do DK1, co zostało zatwierdzone przez państwo duńskie w ramach wniosku o budowę połączenia. Stowarzyszenie stwierdziło również, że utrzymywanie rezerwy mocy można było zrealizować w przeciwnym kierunku (by przesyłać moc z DK1 do DK2) lub w obu kierunkach i że spowodowałoby to obniżenie kosztów usług pomocniczych przez zwiększenie konkurencji.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie indoksakarbu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 prawdopodobnie wygaśnie, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia indoksakarbu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność zatwierdzenia do dnia 30 czerwca 2022 r.
(6)

Decyzje, które mają być przyjęte przez Radę Członków, dotyczą zmiany tytułu, marginesów precyzji, chromatogramów, wartości precyzji i odniesień do innych dokumentów. Decyzje te zostały szczegółowo omówione przez naukowców i ekspertów technicznych ds. oliwy z oliwek reprezentujących Komisję i państwa członkowskie. Przyczynią się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących oliwy z oliwek oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora oliwy z oliwek. Z tego powodu należy te decyzje poprzeć i związku z tym będą wymagane zmiany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2568/91 (4).
(2)

W dniu 4 grudnia 2018 r. Rada, w drodze decyzji (UE) 2018/2020 (4), stwierdziła, że Rumunia nie podjęła skutecznych działań w odpowiedzi na jej zalecenie z dnia 22 czerwca 2018 r. Na tej podstawie Rada wydała w dniu 4 grudnia 2018 r. zmienione zalecenie (5) skierowane do Rumunii, w którym zaleciła jej podjęcie środków niezbędnych do zapewnienia, aby stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto nie przekroczyła 4,5 % w 2019 r., co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1 % produktu krajowego brutto (PKB). Rada zaleciła również Rumunii, aby wszelkie nieoczekiwane zyski przeznaczyła na redukcję deficytu oraz aby postanowiła, że środki konsolidacji budżetowej powinny zapewnić trwałą poprawę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych w sposób sprzyjający wzrostowi. Rada wyznaczyła Rumunii termin na dzień 15 kwietnia 2019 r. na przedstawienie sprawozdania dotyczącego działań podjętych w odpowiedzi na zalecenie z dnia 4 grudnia 2018 r.
(7)

Prowadzi to do wniosku, że odpowiedź Węgier na zalecenie Rady z dnia 4 grudnia 2018 r. jest niewystarczająca. Wysiłek fiskalny nie wystarcza do zapewnienia, aby stopa wzrostu nominalnego publicznych wydatków pierwotnych netto w 2019 r. nie przekroczyła 3,3 %, co odpowiadałoby rocznej korekcie strukturalnej wynoszącej 1 % PKB,
(9)

Ponieważ przywóz bananów z Nikaragui jest niewielki, nie miał on wpływu na unijną cenę rynkową bananów. Nic nie wskazuje zatem, by stabilność rynku unijnego została zakłócona przez przekraczający określoną roczną wielkość progową przywóz świeżych bananów z Nikaragui, ani by ta przekroczona wielkość progowa miała jakikolwiek istotny wpływ na sytuację producentów unijnych.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie etofenproksu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 8 prawdopodobnie wygaśnie, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia etofenproksu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 8 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność zatwierdzenia do dnia 31 października 2022 r.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2019/974

z dnia 12 czerwca 2019 r.

zatwierdzająca krajowe programy na rzecz poprawy produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich, przedłożone przez państwa członkowskie na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013

(notyfikowana jako dokument nr C(2019) 4177)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 57 akapit pierwszy lit. c),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Na podstawie art. 55 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wszystkie państwa członkowskie przesłały Komisji swoje trzyletnie krajowe programy produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich na lata pszczelarskie 2020, 2021 i 2022.

(2) 28 programów jest zgodnych z celami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i zawiera informacje wymagane na podstawie art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1368 (2).

(3) Decyzję o wkładzie finansowym Unii w poszczególne programy krajowe podejmuje się zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/1366 (3).

(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1 Niniejszym zatwierdza się krajowe programy produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelich na lata pszczelarskie 2020, 2021 i 2022 przedstawione przez Belgię, Bułgarię, Czechy, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Chorwację, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo.

Artykuł 2 Wkład Unii w programy krajowe, o których mowa w art. 1, nie przekracza maksymalnych kwot określonych w załączniku dla lat pszczelarskich 2020, 2021 i 2022.

Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 czerwca 2019 r. W imieniu Komisji Phil HOGAN Członek Komisji

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1368 z dnia 6 sierpnia 2015 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do pomocy w sektorze pszczelarskim (Dz.U. L 211 z 8.8.2015, s. 9).

(3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1366 z dnia 11 maja 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do pomocy w sektorze pszczelarskim (Dz.U. L 211 z 8.8.2015, s. 3).
2.

Dostęp pracowników EBC innych niż koordynator wspólnego zespołu nadzorczego i administrator procesu do informacji zwrotnych zapisywanych w narzędziu systemowym wykorzystywanym do zarządzania procesem przekazywania informacji zwrotnych może być udzielany na zasadzie wiedzy koniecznej ( need to know ) zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725.
(10)

W związku z tym do celów zautomatyzowanego przeszukiwania danych DNA Zjednoczone Królestwo powinno być uprawnione do otrzymywania i dostarczania danych osobowych na podstawie art. 3 i 4 decyzji 2008/615/WSiSW. Mając jednak na względzie praktyczne i operacyjne znaczenie, jakie dla bezpieczeństwa publicznego – zwłaszcza dla zwalczania terroryzmu i przestępczości transgranicznej – ma włączenie profili osób podejrzanych do automatycznej wymiany danych DNA, Zjednoczone Królestwo powinno dokonać przeglądu swojej polityki dotyczącej wymiany profili osób podejrzanych. Jeżeli doświadczenie operacyjne w dziedzinie wymiany danych DNA na mocy decyzji dotyczących konwencji z Prüm nabyte w pierwszych 12 miesiącach nie doprowadzi do powiadomienia Rady przez Zjednoczone Królestwo o fakcie dokonania przez nie przeglądu jego polityki, Rada powinna ponownie ocenić sytuację pod kątem kontynuowania lub zakończenia automatycznej wymiany ze Zjednoczonym Królestwem danych DNA na mocy decyzji dotyczących konwencji z Prüm.
(8)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczyła w przyjęciu rozporządzenia (UE) 2017/2226 i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Jednak ze względu na to, że rozporządzenie (UE) 2018/1240 opiera się na dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania powiadomiła w dniu 21 grudnia 2018 r. o swojej decyzji w sprawie wdrożenia rozporządzenia (UE) 2018/1240 do swojego prawa krajowego.
(6)

Pod względem operacyjnym przedłużenie okresu do dnia 31 grudnia 2019 r. uwzględnia kontynuację programu pracy i podstawowych usług IPEEC dla członków IPEEC. Obejmuje to m.in. prace związane z poprawą efektywności energetycznej w ramach G-20, które w tym roku obejmą wydarzenia zaplanowane po upływie okresu obowiązywania obecnego zakresu zadań IPEEC w dniu 24 maja 2019 r. Pod uwagę brana jest również dostępność środków finansowych na działania w okresie przedłużenia, ponieważ Sekretariat IPEEC otrzymuje obecnie składki za pełny rok kalendarzowy 2019, a działania, pozostały personel i ewentualne zasoby mogłyby zostać przeniesione do nowego centrum efektywności energetycznej.
(105)

Słowacja za pośrednictwem przedsiębiorstwa MHI sprzedała grupie JLR 185 hektarów gruntów nadających się pod budowę do wykorzystania komercyjnego, określanych jako obszar JLR po cenie 15,83 EUR za metr kwadratowy lub niespełna 30 mln EUR za całość. W pkt 40 i 41 decyzji Komisji SA.36346 określono, że nabywcy końcowego gruntów przekształconych nie można traktować jako beneficjenta w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do środka na rzecz zagospodarowania terenu, jeżeli ten nabywca końcowy płaci cenę rynkową za przekształcony grunt. Komisja zauważa w tym względzie, że ostateczną cenę zakupu na terenie grupy JLR ustalono jako średnią z trzech niezależnych sprawozdań z wyceny sporządzonych przez ekspertów uznanych w skali międzynarodowej, którzy stosują standardy wyceny zawodowej oraz metody Royal Institution of Chartered Surveyors (Królewskiego Instytutu Rzeczoznawców od Wyceny Nieruchomości). Wszystkie trzy sprawozdania oceniające zawierają oświadczenie o niezależności, zostały udostępnione Komisji i mają zastosowanie do terenu, który przeznaczono na cele przemysłowe, dla którego punkty podłączenia do infrastruktury publicznej są dostępne na granicy terenu, który przygotowano i wyrównano, a także w przypadku którego nie ma dalszych kosztów wynikających z przekształcenia gruntów rolnych w grunty przemysłowe. W sprawozdaniach zakłada się również przeniesienie całości istniejącej infrastruktury publicznej i linii kolejowych na teren strefy przemysłowej, a na terenie parku utworzenie sieci dróg i parkingów publicznych. W trzech sprawozdaniach do oszacowania ceny zastosowano metodę porównawczą, porównując grunty z innymi działkami na Słowacji (31), które sprzedano lub które są dostępne w sprzedaży, i korygując te ceny sprzedaży lub ceny ofertowe na podstawie takich czynników, jak wielkość działki, lokalizacja, dostępna infrastruktura, data, kształt, widoczność. Ponadto w sprawozdaniu […] zastosowano metodę zdyskontowanych przepływów pieniężnych (32). W omawianych trzech sprawozdaniach oszacowano, że wartość metra kwadratowego terenu grupy JLR wynosi odpowiednio 15,5 EUR, 15,0 EUR i 17,0 EUR.
(3)

Zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 376/2014 dostęp do zgłoszeń zdarzeń przechowywanych w centralnym archiwum europejskim jest ograniczony ze względu na ich poufny charakter. Występuje jednak prawnie uzasadniony interes w zapewnieniu publicznego dostępu do wszystkich zaleceń w zakresie bezpieczeństwa, a także do odpowiedzi otrzymanych w związku z nimi ze względu na nadrzędny cel rozporządzenia (UE) nr 996/2010 i rozporządzenia (UE) nr 376/2014 polegający na zmniejszeniu liczby wypadków i promowaniu rozpowszechniania ustaleń dotyczących incydentów związanych z bezpieczeństwem. Istnienie takiego prawnie uzasadnionego interesu dodatkowo potwierdza fakt, że sprawozdania z dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, które często obejmują zalecenia w zakresie bezpieczeństwa, mają być udostępniane publicznie zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 996/2010.
d)

kanał Sekwana–Europa Północna, od Compiègne do Aubencheul-au-Bac: budowa i oddanie do użytku w ramach klasy ECMT Vb oraz umożliwienie transportu trzech warstw kontenerów do grudnia 2028 r.; 1) sektor 1 od Compiègne do Passel, w tym budowa śluzy w Montmacq: — planowanie przestrzenne do września 2020 r., — jednolite pozwolenie środowiskowe do września 2020 r., — rozpoczęcie głównych prac do października 2020 r., — zakończenie prac do grudnia 2026 r., — oddanie do użytku do czerwca 2027 r.; 2) sektor 2 od Passel do Allaines (49 km), przebiegający przez 33 gminy, sektor 3 od Allaines do Etricourt-Manancourt (11 km), przebiegający przez 3 gminy, i sektor 4 od Etricourt-Manancourt do Aubencheul-au-Bac (30 km), przebiegający przez 11 gmin, w tym budowa śluz w Noyon, Campagne, Allaines, Marquion-Bourlon, Oisy-Le-Verger i Moislains (śluzy na skrzyżowaniu z Canal du Nord), zbiornika w Louette oraz mostu kanałowego (pont-canal) o długości 1,33 km, przecinającego dolinę Somme: — planowanie przestrzenne do grudnia 2022 r., — jednolite pozwolenie środowiskowe do października 2022 r., — rozpoczęcie głównych prac do grudnia 2023 r., — zakończenie prac do czerwca 2028 r., — oddanie do użytku do grudnia 2028 r.;
(60)

W toku dochodzenia ustalono jednak, że w odniesieniu do sprzedaży do Unii między przedsiębiorstwem dominującym a przedsiębiorstwem handlowym w Szwajcarii nie istniały żadne wyłączne stosunki, a w grupie znajdowały się inne podmioty zajmujące się wywozem do Unii, w tym sam producent eksportujący, który sprzedawał również towary bezpośrednio. Jak wspomniano w motywie 52, spółka dominująca w Rosji wykorzystywała trzy różne kanały wywozu do Unii w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. Z tych powodów Komisja stwierdziła, że związek między producentem eksportującym a jego przedsiębiorstwem powiązanym w Szwajcarii nie miał charakteru zintegrowanego i wewnętrznego działu sprzedaży, dzięki któremu oba podmioty prawne stanowiłyby jeden podmiot gospodarczy. Komisja uznała, że związek ten odpowiada funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym twierdzenie, zgodnie z którym producent eksportujący i jego powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii stanowią jeden podmiot gospodarczy, zostało odrzucone. W rezultacie cena eksportowa została dostosowana zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego przez odliczenie prowizji. Obliczenia dotyczące prowizji opierały się na kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa handlowego oraz na uzasadnionej marży zysku, jak określono w motywie 55, na podstawie informacji dostarczonych przez niepowiązanych importerów w Unii.
(3)

Art. 20 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR stanowi, że wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują kwoty określone dla poprzednich EFR. Należy zatem wezwać do wniesienia wkładów w ramach 10. EFR dla EBI oraz w ramach 11. EFR dla Komisji.
(10)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 88/97 od daty otrzymania przez Komisję odpowiednich wniosków stron wnioskujących o zwolnienie do czasu wydania decyzji co do ich zasadności płatność rozszerzonego cła w odniesieniu do wszelkiego przywozu podstawowych części rowerowych zgłaszanych do swobodnego obrotu przez te strony wymienione w tabelach 1 i 3 została zawieszona.
(3)

Wnioskowi nie towarzyszyło uzasadnione i poparte dowodami stanowisko przyjęte przez niezależny organ krajowy właściwy dla przedmiotowych działań, który dokładnie analizuje warunki zastosowania art. 34 ust. 1 dyrektywy 2014/25/UE do danej działalności zgodnie z ust. 2 i 3 tego artykułu. Zgodnie z pkt 1 załącznika IV do dyrektywy 2014/25/UE Komisja musi przyjąć decyzję wykonawczą w sprawie wniosku w terminie 105 dni roboczych. Pierwotny termin upływa w dniu 23 maja 2019 r. (3) Po uzgodnieniu z wnioskodawcą Komisja przedłużyła ten termin do dnia 4 lipca 2019 r., a następnie dalej go zawiesiła, zgodnie z ust. 2 załącznika IV do dyrektywy 2014/25/UE, do dnia 12 lipca 2019 r.
(9)

Ponieważ przywóz bananów z Gwatemali jest niewielki, nie miał on wpływu na unijną cenę rynkową bananów. Nic nie wskazuje zatem, by stabilność rynku unijnego została zakłócona przez przekraczający określoną roczną wielkość progową przywóz świeżych bananów z Gwatemali, ani by ta przekroczona wielkość progowa miała jakikolwiek istotny wpływ na sytuację producentów unijnych.
(2)

W dniu 15 grudnia 2016 r. komitet państw członkowskich Agencji (MSC) przyjął opinię (2) w sprawie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV. Mimo że większość członków MSC uznała, że PTBP powinien zostać zidentyfikowany jako substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy zgodnie z art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, to jednak MSC nie osiągnął jednomyślnego porozumienia. Dwóch członków wyraziło wątpliwości co do wiarygodności kluczowego badania naukowego (3) i było zdania, że dostępne dowody nie pozwalają na stwierdzenie, że istnieją powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006. Trzeci członek, który poparł wprawdzie identyfikację PTBP jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, również wyraził wątpliwości co do wiarygodności kluczowego badania. Komisja nie zgadza się z wątpliwościami co do wiarygodności kluczowego badania naukowego.
(7)

Należy podpisać umowę oraz zatwierdzić dołączoną do niej deklarację. Należy tymczasowo stosować niektóre postanowienia umowy do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie,
(7)

Decyzją Rady Europejskiej (UE) 2019/476 (3) z dnia 22 marca 2019 r., w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem, okres przewidziany w art. 50 ust. 3 TUE zostałby przedłużony do dnia 22 maja 2019 r. w przypadku, gdyby Izba Gmin zatwierdziła umowę o wystąpieniu do dnia 29 marca 2019 r. lub, gdyby tak nie było, do dnia 12 kwietnia 2019 r. Izba Gmin nie zatwierdziła umowy o wystąpieniu do dnia 29 marca 2019 r. W dniu 11 kwietnia 2019 r. decyzją Rady Europejskiej (UE) 2019/584 (4), w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem, okres przewidziany w art. 50 ust. 3 TUE ponownie przedłużono do dnia 31 października 2019 r. Na wniosek Zjednoczonego Królestwa okres ten może zostać dodatkowo przedłużony w drodze jednomyślnej decyzji Rady Europejskiej przyjętej w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem. Zjednoczone Królestwo może ponadto w każdej chwili odwołać swoją notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii.