ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Gmina Campione d’Italia jest eksklawą Włoch w Szwajcarii o bardzo ograniczonym zasięgu geograficznym i małej populacji. Obszar ten jest terenem górzystym, co ogranicza rozwój miast, działalność przemysłową i ogólną dostępność. Ze względu na położenie geograficzne, brak dostępu do sieci gazu ziemnego i trudne warunki klimatyczne koszty dostaw produktów energetycznych do Campione d’Italia są wysokie, niezależnie od tego, czy są one dostarczane ze Szwajcarii czy z Włoch. Ponadto włączenie Campione d’Italia do obszaru celnego Unii w dniu 1 stycznia 2020 r. doprowadziło do wzrostu kosztów energii dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw. Co więcej, Campione d’Italia doświadcza poważnego kryzysu gospodarczego, który pogłębił się w związku z pandemią COVID-19.
g)

dążyć do uwzględnienia trudności związanych z połowami wszystkich stad w połowach wielogatunkowych na poziomie MSY w tym samym czasie, a w szczególności tam, gdzie bardzo trudno jest uniknąć zjawiska gatunków dławiących, w tym TAC gatunków, co do których doradzany jest połów zerowy gatunków docelowych lub TAC przyłowu; Unia powinna dążyć, tam gdzie jest to stosowne w ramach planów wieloletnich, do uzupełnienia poziomu TAC środkami naprawczymi w odpowiednich basenach morskich;
(8)

W dniu 8 maja 2021 r. na szczycie dotyczącym spraw społecznych w Porto, szefowie państw lub rządów uznali Europejski filar praw socjalnych za podstawowy element odbudowy, zauważając, że jego wdrożenie wzmocni dążenie Unii do cyfrowej, zielonej i sprawiedliwej transformacji oraz przyczyni się do osiągnięcia pozytywnej konwergencji społecznej i gospodarczej oraz sprostania wyzwaniom demograficznym. Podkreślili oni, że podstawę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności stanowią wymiar socjalny, dialog społeczny i aktywne zaangażowanie partnerów społecznych. Uznali oni, że plan działania zawiera przydatne wskazówki dotyczące wdrażania Europejskiego filaru praw socjalnych, w tym w obszarach zatrudnienia, umiejętności, zdrowia i ochrony socjalnej. Z zadowoleniem przyjęli nowe główne cele Unii na 2030 r. w zakresie zatrudnienia (78 % ludności w wieku 20–64 lat powinno mieć zatrudnienie), umiejętności (60 % wszystkich dorosłych powinno co roku uczestniczyć w szkoleniach) i ograniczania ubóstwa (o co najmniej 15 mln osób, w tym pięć milionów dzieci), a także zmienioną tablicę wskaźników społecznych służącą monitorowaniu postępów we wdrażaniu zasad Europejskiego filaru praw socjalnych jako części ram koordynacji polityki w kontekście europejskiego semestru. Szefowie państw lub rządów zauważyli ponadto, że w miarę stopniowego wychodzenia Europy z pandemii COVID-19, priorytetowo tratowane będzie przechodzenie od ochrony miejsc pracy do ich tworzenia i do podnoszenia ich jakości; podkreślili oni także, iż wdrożenie zasad Europejskiego filaru praw socjalnych będzie miało zasadnicze znaczenie dla zapewnienia, aby w ramach ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu powstawało więcej lepszych miejsc pracy dla wszystkich. Podkreślili oni swoje zobowiązanie na rzecz jedności i solidarności, które oznacza również zapewnienie równych szans dla wszystkich i niepozostawianie nikogo samemu sobie. Potwierdzili oni swoją determinację, jak zapisano w programie strategicznym Rady Europejskiej na lata 2019–2024, by dalej pogłębiać wdrażanie Europejskiego filaru praw socjalnych na szczeblu unijnym i krajowym, z należytym uwzględnieniem stosownych kompetencji i zasad pomocniczości i proporcjonalności. I wreszcie, podkreślili oni znaczenie ścisłego monitorowania, w tym na najwyższym szczeblu, postępów osiąganych we wdrażaniu Europejskiego filaru praw socjalnych i głównych celów Unii na 2030 r.
(6)

Na drugim etapie procedury Komisja oceniła kwalifikujących się wnioskodawców i ustaliła ranking na podstawie kryteriów wyboru. Komisja rozpatrzyła wnioski i sporządziła kartę oceny zawierającą indywidualne oceny każdego z wniosków. Jakość wniosków oceniono, zgodnie z sekcją 3.2 zaproszenia, biorąc pod uwagę zaproponowaną jakość usług, odpowiedni poziomem zasobów ludzkich i technicznych zaproponowanych do realizacji zadań Rejestru oraz zdolność finansową i zdolność do przestrzegania przepisów zaproponowaną do realizacji zadań Rejestru. Podczas analizy wniosków Komisja otrzymała wsparcie od niezależnych ekspertów zewnętrznych.
(3)

Ramy środków na rzecz włączenia powinny uwzględniać obszary interwencji na rzecz zaradzenia wyzwaniom ogólnoświatowym określone w pkt 4 załącznika III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/947 (6), a także plan prac Unii Europejskiej w dziedzinie sportu na lata 2021–2024. Organizacje, takie jak podmioty otrzymujące dotacje w ramach programów, mają do odegrania kluczową rolę pod względem urzeczywistnienia włączenia, w szczególności pod względem rozwoju organizacyjnego, nabywania i budowania większej zdolności w zakresie realizacji projektów dotyczących włączenia i wymagań dotyczących dostępności, promowania włączenia w całej organizacji, a także pod względem działań informacyjnych i wsparcia skierowanych do uczestników przed rozpoczęciem projektu, w czasie jego realizacji i po jego zakończeniu.
(9)

Aby zapewnić dalsze stosowanie decyzji nr 1/2016 i nr 1/2018, konieczne jest powiązanie ich z regułami przejściowymi, które mają zastosowanie od dnia 1 września 2021 r. Wymaga to przyjęcia decyzji w sprawie zmiany Protokołu 3 poprzed dodanie do niego dodatku B w celu utrzymania rozwiązań, o których mowa w decyzjach nr 1/2016 i nr 1/2018. Rada Stowarzyszenia przyjmie taką decyzję zmieniającą. Należy zatem określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w Radzie Stowarzyszenia w odniesieniu do zmiany Protokołu 3.
(2)

Art. 164 ust. 5 lit. d) umowy o wystąpieniu uprawnia Wspólny Komitet do przyjmowania decyzji zmieniających tę umowę, pod warunkiem że takie zmiany są konieczne, by poprawić błędy, uzupełnić brakujące informacje lub skorygować inne niedociągnięcia, lub zaradzić sytuacjom nieprzewidzianym w chwili podpisywania umowy, oraz z zastrzeżeniem że takie decyzje nie zmieniają istotnych elementów umowy. Zgodnie z art. 166 ust. 2 umowy o wystąpieniu decyzje przyjmowane przez Wspólny Komitet są wiążące dla Unii i Zjednoczonego Królestwa; Unia i Zjednoczone Królestwo są zobowiązane wykonywać te decyzje, które wywierają takie same skutki prawne, co umowa o wystąpieniu.
(4)

Rząd Hiszpanii zaproponował następujących przedstawicieli wspólnot regionalnych, którzy są odpowiedzialni politycznie przed wybranym zgromadzeniem, na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.: José Francisco HERRERA ANTONAYA, Director General de Cooperación con el Estado y la Unión Europea, Comunidad de Madrid (dyrektor generalny ds. współpracy z Państwem i Unią Europejską, Wspólnota Autonomiczna Madrytu) i Sergio PÉREZ GARCÍA, Director General de Acción Exterior, Gobierno de Navarra (dyrektor generalny do spraw zagranicznych, Rząd Nawarry),
a)

na stanowiska członka: — Guido CASTELLI, Assessore della Regione Marche (minister regionalny regionu Marche), do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r., — Michele EMILIANO, Presidente della Regione Puglia (prezydent regionu Apulia), do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r., — Eugenio GIANI, Presidente della Regione Toscana (prezydent regionu Toskania), do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r., — Arno KOMPATSCHER, Consigliere della Provincia autonoma di Bolzano – Presidente della Regione Trentino Alto-Adige e della Provincia autonoma di Bolzano (radca Prowincji Bolzano – prezydent Regionu Autonomicznego Trydent–Górna Adyga i Prowincji Bolzano), (zmiana mandatu), do dnia 31 października 2023 r., — Donatella TESEI, Presidente della Regione Umbria (prezydent regionu Umbria), do dnia 31 października 2024 r., — Nicola ZINGARETTI, Presidente della Regione Lazio (prezydent regionu Lacjum), do dnia 31 marca 2023 r., oraz
Artykuł 6

Proces wyboru członków

Zaproszenie do zgłaszania kandydatur jasno określa kryteria wyboru członków, w tym wymaganą wiedzę fachową oraz interesy, które mają być reprezentowane w ramach wykonywanej pracy. Minimalny termin na zgłaszanie kandydatur wynosi cztery tygodnie.

1. Selekcja organizacji zrzeszających zainteresowane strony odbywa się w następstwie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów („rejestr grup ekspertów”). Zaproszenie do zgłaszania kandydatur może ponadto zostać opublikowane za pośrednictwem innych środków, np. na odpowiednich stronach internetowych.

2. Rejestracja w obowiązkowym rejestrze służącym przejrzystości jest wymagana do powołania organizacji zrzeszających zainteresowane strony.

4. Organizacje zrzeszające zainteresowane strony są powoływane na członków grupy przez dyrektora generalnego DG AGRI, po wcześniejszym uzgodnieniu z DG MARE oraz DG SANTE, spośród wnioskodawców, którzy mają wiedzę ekspercką w dziedzinach określonych w art. 4 ust. 1 lit. c) i którzy odpowiedzieli na zaproszenie do zgłaszania kandydatur.

5. Organizacje zainteresowanych stron są powoływane na pięcioletnią kadencję. Kadencja jest odnawialna. Pełnią oni swoje funkcje do końca kadencji lub do czasu zastąpienia, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
(2)

W 2007 r. opracowano elektroniczny mechanizm sprawozdawania danych dotyczących hałasu w celu spełnienia wymogów sprawozdawczych wynikających z dyrektywy 2002/49/WE, a mianowicie infrastrukturę Europejskiej Agencji Środowiska służącą do wspomagania i ulepszania przepływu danych i informacji („Reportnet”). Reportnet został zaktualizowany i udoskonalony przez Komisję, wspomaganą przez Europejską Agencję Środowiska, we współpracy z państwami członkowskimi. Powinien on być częścią europejskiej infrastruktury danych przestrzennych, która umożliwi wspólne korzystanie z informacji przestrzennych dotyczących środowiska naturalnego przez organizacje sektora publicznego, ułatwi publiczny dostęp do informacji przestrzennych w całej Europie i pomoże w tworzeniu polityki ponad granicami. Ma on zastosowanie do wszystkich danych przestrzennych objętych zakresem dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), w której ustanowiono wymogi dotyczące sprawozdawczości i wspólnego korzystania z danych przez organy publiczne za pomocą odpowiedniej infrastruktury. W związku z powyższym Reportnet udoskonalono, aby spełnić również takie wymagania.
(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/788 Komisja poinformowała w dniu 10 sierpnia 2021 r. grupę organizatorów o swojej ocenie, że wymogi rejestracji określone w art. 6 ust. 3 lit. a), d) i e) tego rozporządzenia zostały spełnione oraz że wymóg określony w art. 6 ust. 3 lit. b) nie ma zastosowania. Jednak Komisja wskazała również, że tekst inicjatywy sformułowany we wniosku z dnia 11 lipca 2021 r. nie pozwala jej stwierdzić, że inicjatywa spełnia w całości wymóg określony w art. 6 ust. 3 lit. c). Komisja została poproszona o „ogłoszenie kryzysu środowiskowego i tym samym zachęcenie obywateli do wyjścia ze strefy komfortu i dążenia do zmian w polityce w celu dostosowania poszczególnych obszarów polityki przy bardziej kompleksowym uwzględnieniu czynników środowiskowych i społecznych”, przy czym nie sprecyzowano, jakie akty prawne Unii Komisja miałaby zaproponować. Komisja zwróciła się do organizatorów o zmianę tekstu inicjatywy oraz wskazanie, jaki akt prawny Unii Komisja miałaby zaproponować, oraz wyjaśnienie, jaka miałaby być treść takiego aktu prawnego lub takich aktów prawnych.
Artykuł 5

Procedura wyboru członków platformy

2. Wybór organizacji będących członkami platformy, o których mowa w art. 4 ust. 1, odbywa się w drodze otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w rejestrze grup ekspertów Komisji i podobnych zespołów („rejestr grup ekspertów”). Zaproszenie do zgłaszania kandydatur może ponadto zostać opublikowane za pośrednictwem innych środków, np. na odpowiednich stronach internetowych (6). Zaproszenie do zgłaszania kandydatur jasno określa kryteria wyboru członków, w tym wymaganą wiedzę fachową, interesy, które mają być reprezentowane w ramach wykonywanej pracy, oraz czas trwania ich kadencji. Minimalny okres zgłaszania kandydatur wynosi cztery tygodnie.
DECYZJA RADY (UE) 2021/1954

z dnia 9 listopada 2021 r.

w sprawie mianowania członka Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zaproponowanego przez Królestwo Belgii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 302,

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2019/853 z dnia 21 maja 2019 r. ustalającą skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając propozycję rządu Belgii,

po konsultacji z Komisją Europejską,

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 2 października 2020 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2020/1392 (2) w sprawie mianowania członków Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres od dnia 21 września 2020 r. do dnia 20 września 2025 r.

Rząd Belgii zaproponował Mirandę ULENS, Secrétaire générale de l’ABVV-FGTB, Federację Générale du Travail de Belgique (sekretarz generalną związku zawodowego ABVV-FGTB), na stanowisko członkini Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na pozostały okres kadencji, czyli do dnia 20 września 2025 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Miranda ULENS, Secrétaire générale de la Fédération Générale du Travail de Belgique (FGTB) (sekretarz generalna związku zawodowego ABVV-FGTB) zostaje niniejszym mianowana członkinią Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na okres pozostały do końca obecnej kadencji, to znaczy do 20 września 2025 r.
96)

Zgodnie z ustawą o upadłości sąd upadłościowy miał co do zasady możliwość odmowy wydania proponowanego polecenia syndykowi masy upadłościowej. W zależności od indywidualnej sytuacji faktycznej i uzasadnionych interesów zainteresowanych wierzycieli oraz stanowisk złożonych przez tych wierzycieli i innych członków właściwego organu sąd upadłościowy miał co do zasady możliwość niezatwierdzenia polecenia i podjęcia samodzielnej decyzji co do sposobu postępowania. Jednakże w sytuacji, w której wszyscy wierzyciele reprezentowani we właściwym organie uznali, że w ich najlepszym interesie ekonomicznym leży umożliwienie NCHZ kontynuowania działalności i takie zdanie wyrazili oraz taki sam pogląd został przedstawiony przez syndyka, podzielanie przez sąd powyższego stanowiska nie stanowi o możliwości przypisania tej decyzji państwu wyłącznie z tego powodu, że postanowienie sądu upadłościowego miało charakter wiążący. W niniejszej sprawie istnieją wystarczające dowody, w tym pozytywne opinie wszystkich innych zainteresowanych podmiotów, świadczące o tym, że wierzyciele postrzegali kontynuowanie działalności NCHZ jako leżące w ich najlepszym interesie i oczywiste jest, że wykonując swoją rolę, sąd upadłościowy był zobowiązany działać w interesie wierzycieli NCHZ. Z drugiej strony nic nie wskazuje na to, by sąd upadłościowy, wydając orzeczenie, dążył do osiągnięcia jakiegokolwiek celu Republiki Słowackiej.
(8)

W piśmie z dnia 8 stycznia 2020 r. skierowanym do dowódcy EUFOR, minister obrony Bośni i Hercegowiny zwrócił się o pilne wsparcie dla AFBiH w postaci kluczowego sprzętu do rozminowywania, wskazując iż obecnie używany sprzęt jest bardzo przestarzały, co uniemożliwia osiągnięcie wyznaczonego celu, jakim jest całkowite rozminowywanie kraju do 2027 r.
(4)

Należy ustanowić procedurę, która ma być stosowana w odniesieniu do stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu przyjmowanych na podstawie art. 15 ust. 3 lit. a) Umowy dotyczących włączenia prawodawstwa Unii do załącznika I do Umowy,
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Armenii. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Armenii obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(9)

Nazwy „Jambon sec de l’Île de Beauté”, „Lonzo de l’Île de Beauté” oraz „Coppa de l’Île de Beauté”, używane w handlu od 2015 r., odnoszą się do tego samego obszaru geograficznego co wyżej wymienione ChNP, a mianowicie do wyspy Korsyki. Powszechnie wiadomo też, że nazwa „Île de Beauté” (fr. Wyspa Piękna) stanowi zwyczajową peryfrazę określającą jednoznacznie Korsykę w oczach francuskiego konsumenta. Użycie terminu „Île de Beauté” w odniesieniu do Korsyki jest szeroko stosowane na internetowych stronach dotyczących turystyki, w tym również innych niż francuskie, a bogata bibliografia potwierdza, żew świadomości konsumentów oba terminy są uważane za synonimy, co oznacza, że „Île de Beauté” kojarzy się z Korsyką i odwrotnie.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Singapuru. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Singapuru obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Togijską. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Togijską obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.