ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
DECYZJA RADY (UE) 2021/2043

z dnia 18 listopada 2021 r.

dotycząca zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską, z jednej strony, a Rządem Grenlandii i Rządem Danii, z drugiej strony, oraz protokołu wykonawczego do tej umowy

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 w związku z jego art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

W dniu 9 grudnia 2019 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Rządem Grenlandii i Rządem Danii w celu zawarcia nowej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów oraz nowego protokołu wykonawczego do tej umowy.

Negocjacje zostały pomyślnie zakończone parafowaniem w dniu 11 stycznia 2021 r. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską, z jednej strony, a Rządem Grenlandii i Rządem Danii, z drugiej strony (zwanej dalej „umową o partnerstwie”), oraz protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską, z jednej strony, a Rządem Grenlandii i Rządem Danii, z drugiej strony (zwanego dalej „protokołem”).

W art. 12 umowy o partnerstwie ustanawia się wspólny komitet odpowiedzialny za monitorowanie jej wykonania. Ponadto, zgodnie z tym artykułem oraz z art. 4 i 7 protokołu, wspólny komitet może przyjmować niektóre zmiany do protokołu. W celu ułatwienia zatwierdzenia takich zmian należy upoważnić Komisję do ich zatwierdzania, w imieniu Unii, przy zastosowaniu procedury uproszczonej, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków merytorycznych i formalnych.

Stanowisko Unii w sprawie zaproponowanych zmian do protokołu powinno być ustalane przez Radę. Zaproponowane zmiany powinny być zatwierdzane, chyba że sprzeciwi się im mniejszość blokująca państw członkowskich zgodnie z art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską, z jednej strony, a Rządem Grenlandii i Rządem Danii, z drugiej strony (zwana dalej „umową o partnerstwie”), oraz protokół wykonawczy do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską, z jednej strony, a Rządem Grenlandii i Rządem Danii, z drugiej strony (zwany dalej „protokołem”) zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii (4) .

Artykuł 3

Zgodnie z procedurą i warunkami określonymi w załączniku do niniejszej decyzji Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zatwierdzenia, w imieniu Unii, zmian do protokołu przyjętych przez wspólny komitet powołany zgodnie z art. 12 umowy o partnerstwie.
(5)

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2021 r. skierowanym do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) minister spraw zagranicznych Republiki Mozambiku zwróciła się do Unii o zapewnienie nieśmiercionośnego sprzętu i zaopatrzenia wszystkim kompaniom sił zbrojnych Mozambiku, które mają być szkolone w ramach misji EUTM Mozambique.
(5)

Decyzja, którą ma przyjąć Rada Członków, dotyczy zmian parametrów chemicznych oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek: włączenia schematu podejmowania decyzji do limitu kwasu linolenowego między 1,00 a 1,40 %, przeglądu schematu podejmowania decyzji dotyczącego rafinowanej oliwy z oliwek i oliwy z oliwek oraz przeglądu schematu podejmowania decyzji w odniesieniu do surowej i rafinowanej oliwy z wytłoczyn z oliwek. Decyzja zmieniająca została szczegółowo omówiona przez ekspertów naukowych i technicznych Komisji i państw członkowskich w dziedzinie oliwy z oliwek. Decyzja zmieniająca przyczyni się do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących oliwy z oliwek oraz ustanowi ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora oliwy z oliwek. Należy zatem poprzeć decyzję zmieniającą, która ma być przyjęta przez Radę Członków.
(2)

Decyzją wykonawczą Rady 2014/797/UE (2) upoważniono Estonię do ograniczenia do 50 % prawa do odliczenia VAT od zakupu, leasingu, wewnątrzwspólnotowego nabycia i przywozu niektórych samochodów osobowych, a także do zwolnienia podatnika z obowiązku rozliczania się z VAT w przypadku wykorzystywania pojazdów objętych ograniczeniem do celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, do dnia 31 grudnia 2017 r.
(2)

W części I załącznika II do dyrektywy 2009/48/WE określono szczegółowe wymagania dotyczące właściwości fizycznych i mechanicznych (w tym przepisy mające na celu zapewnienie, że zabawki są tak wytworzone, że korzystanie z nich nie prowadzi do oparzeń lub innego typu obrażeń fizycznych), a w części II załącznika II do tej dyrektywy – szczegółowe wymagania mające na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa zabawek w odniesieniu do zagrożeń związanych z palnością. W części III załącznika II do dyrektywy 2009/48/WE ustanowiono również wymagania szczegółowe mające na celu zagwarantowanie, że podczas używania zabawek nie występuje ryzyko niekorzystnych skutków dla zdrowia ludzkiego związane z narażeniem na działanie substancji lub mieszanin chemicznych, z których zabawki się składają lub które zawierają. Ponadto w art. 10 ust. 2 ustanowiono ogólne wymagania bezpieczeństwa, w art. 11 ust. 2 ustanowiono wymogi dotyczące ostrzeżeń dotyczących zabawek, a w załączniku V do dyrektywy 2009/48/WE ustanowiono ostrzeżenia dla zabawek, w tym szczegółowe ostrzeżenia dotyczące zabawek chemicznych.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Serbii. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Serbii obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Nową Zelandię. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Nową Zelandię obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Gruzję. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności mają również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Gruzję obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytoriach państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Mołdawii. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Mołdawii obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(6)

W rezultacie, z przyczyn pozostających poza kontrolą wnioskodawcy, zatwierdzenie N,N-dietylo-meta-toluamidu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 19 prawdopodobnie utraci ważność, zanim zostanie podjęta decyzja w sprawie jego odnowienia. Należy zatem przedłużyć ważność zatwierdzenia N,N-dietylo-meta-toluamidu do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 19 na okres wystarczający do rozpatrzenia wniosku. Biorąc pod uwagę terminy przewidziane na dokonanie oceny przez właściwy organ oceniający oraz na przygotowanie i przedstawienie opinii przez Agencję, należy przedłużyć ważność tego zatwierdzenia do dnia 31 stycznia 2025 r.
(4)

W swoim piśmie z dnia 28 października 2021 r. skierowanym do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) minister spraw zagranicznych i minister obrony Ukrainy zwrócili się do Unii, zgodnie z art. 59 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2021/509, o wsparcie dla ukraińskich sił zbrojnych w zakresie wojskowych służb medycznych, inżynieryjnych (rozminowywania) transportowych oraz logistycznych oraz cyberobrony.
(5)

W swoim piśmie z dnia 28 października 2021 t. skierowanym do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) minister spraw zagranicznych Gruzji zwrócił się do Unii, zgodnie z art. 59 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2021/509, o przekazanie sprzętu medycznego i inżynieryjnego, a także cywilnych środków transportu.
(6)

Rząd Republiki Mołdawii jest zaangażowany we wdrażanie reform, w tym w sektorze bezpieczeństwa i obrony, co pociąga za sobą znaczne wydatki finansowe i materialne. Aby wspierać te wysiłki, Unia pragnie przyczynić się do wzmocnienia stwierdzonych zdolności wojskowych sił zbrojnych Republiki Mołdawii.
b)

właściwego i efektywnego wykorzystania wszelkich aktywów dostarczonych w ramach środka pomocy do celów, do których zostały one dostarczone, przez jednostki i personel przeszkolony pod nadzorem EUTM lub któremu towarzyszą siły międzynarodowe, które są partnerami UE i w odniesieniu do których nie wniesiono zgłoszenia, że dopuściły się nadużyć lub przemocy jako dopuszczające się nadużyć lub przemocy;
(17)

W art. 16 ust. 5 i art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725 przewidziano wyjątki od określonych praw przysługujących osobom, których dane dotyczą, mianowicie prawa do informacji i prawa do usunięcia danych, w odniesieniu do przetwarzania danych do celów archiwalnych w interesie publicznym. Prawa te nie powinny mieć co do zasady zastosowania w szczególnym kontekście historycznych materiałów archiwalnych Komisji, biorąc pod uwagę wielkość instytucji i jej zapisów oraz charakter archiwizacji w interesie publicznym. W szczególności usunięcie danych osobowych zawartych w takich zapisach naruszyłoby ważność, integralność i autentyczność materiałów archiwalnych Komisji, a zatem prawdopodobnie poważnie utrudniłoby realizację celów archiwizacji w interesie publicznym.
DECYZJA RADY (UE) 2021/2120

z dnia 25 listopada 2021 r.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE w odniesieniu do zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 217, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (1) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP–UE”) została podpisana w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. i weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2003 r. Zgodnie z decyzją nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE (2) (zwaną dalej „decyzją w sprawie środków przejściowych”) umowa ma być stosowana do dnia 30 listopada 2021 r.

Zgodnie z art. 95 ust. 4 akapit pierwszy umowy o partnerstwie AKP–UE we wrześniu 2018 r. rozpoczęto negocjacje w sprawie nowej umowy o partnerstwie AKP–UE (zwanej dalej „nową umową”). Nowa umowa nie będzie przygotowana w formie pozwalającej na jej stosowanie do dnia 30 listopada 2021 r., przed datą wygaśnięcia obecnych ram prawnych. W związku z tym należy zmienić decyzję w sprawie środków przejściowych w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE.

Art. 95 ust. 4 akapit drugi umowy o partnerstwie AKP–UE stanowi, że Rada Ministrów AKP-UE przyjmuje wszelkie środki przejściowe, które mogą być niezbędne do momentu wejścia w życie nowej umowy.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE w dniu 23 maja 2019 r. Rada Ministrów AKP–UE przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP–UE uprawnienia do przyjmowania środków przejściowych (3) . W związku z tym Komitet Ambasadorów AKP-UE powinien zmienić środki przejściowe zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE.

Postanowienia umowy o partnerstwie AKP–UE będą nadal stosowane w celu utrzymania ciągłości w stosunkach między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwami AKP z drugiej strony. W związku z tym zmieniane środki przejściowe nie mają na celu wprowadzenia zmian do umowy o partnerstwie AKP–UE, o którym mowa w jej art. 95 ust. 3,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP–UE, zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, polega na poparciu zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP-UE w celu przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 czerwca 2022 r. lub do dnia wejścia w życie nowej umowy lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy między Unią a państwami AKP, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Postanowienia umowy o partnerstwie AKP–UE są stosowane zgodnie z celem i zamierzeniem art. 95 ust. 4 tej umowy.
ZAŁĄCZNIK II

STANOWISKO UNII W RAMACH SPECJALNEGO KOMITETU DS. RYBOŁÓWSTWA W ODNIESIENIU DO PRZYJĘCIA REGULAMINU GRUPY ROBOCZEJ DS. RYBOŁÓWSTWA

Unia dąży do zapewnienia, by regulamin Grupy Roboczej ds. Rybołówstwa opierał się na regulaminie Rady Partnerstwa i Komitetów, zawartym w załączniku 1 do umowy o handlu i współpracy, przewidując jednocześnie dostosowania, które mają zostać zatwierdzone przez Radę na podstawie stanowisk przedkładanych przez Komisję. Regulamin Grupy Roboczej ds. Rybołówstwa może również dopuszczać różne konfiguracje tematyczne.

Zanim Grupa Robocza ds. Rybołówstwa przyjmie swój regulamin, Komisja przekazuje Radzie z wystarczającym wyprzedzeniem przed każdym posiedzeniem Grupy Roboczej ds. Rybołówstwa lub przed procedurą pisemną w grupie roboczej, a w każdym razie nie później niż osiem dni roboczych przed tym posiedzeniem lub zastosowaniem procedury pisemnej, pisemny dokument zawierający proponowane doprecyzowanie stanowiska Unii do dyskusji i w celu zatwierdzenia szczegółów stanowiska, które ma być wyrażone w imieniu Unii.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Salwadoru. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Salwadoru obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(4)

Należy ustanowić procedurę, która ma być stosowana w odniesieniu do stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu na mocy art. 27 ust. 7 Umowy dotyczącego włączenia prawodawstwa Unii do załącznika II do Umowy,
(4)

Upoważnienie Włoch do stosowania obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej pobieranej z lądu nie wykracza poza to, co jest konieczne do zwiększenia wykorzystania takiej energii elektrycznej, ponieważ w większości przypadków wytwarzanie energii elektrycznej na pokładzie statku pozostanie bardziej konkurencyjną alternatywą. Z tego samego powodu oraz ze względu na obecny stosunkowo niski stopień rozpowszechnienia na rynku tej technologii, stosowanie obniżonej stawki opodatkowania energii elektrycznej pobieranej z lądu nie spowoduje prawdopodobnie, w okresie jej obowiązywania, istotnych zakłóceń konkurencji, a zatem nie będzie miała negatywnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(2)

Art. 8 ust. 3 decyzji (WPZiB) 2020/472 stanowi, że niezależnie od tego okresu upoważnienie do prowadzenia operacji ma być potwierdzane co cztery miesiące, oraz że Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa przedłuża tę operację, chyba że rozmieszczenie zasobów morskich operacji wywołuje efekt przyciągania migracji, co potwierdzają udokumentowane dowody zgromadzone zgodnie z kryteriami określonymi w planie operacji.
(3)

Zaproponowane uzgodnione warunki umożliwiłyby publicznym kupującym w krajach o niskich i średnich dochodach, którzy kupują towary i usługi objęte oficjalnym wsparciem kredytów eksportowych, dokonywanie wpłat zaliczek w wysokości minimum 5 % wartości umowy eksportowej przez okres 12 miesięcy zamiast 15 % zgodnie z wymogami art. 11 lit. a) porozumienia. Oznaczałoby to z kolei zwiększenie limitu maksymalnego oficjalnego wsparcia, które uczestnicy mogą zapewnić na podstawie art. 11 lit. c) porozumienia, z pułapu wynoszącego 85 % do 95 % wartości umowy eksportowej przez ten sam okres.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2) państwa członkowskie muszą stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Zjednoczone Emiraty Arabskie. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu i o wyniku testu w związku z COVID-19 wydawanych przez Zjednoczone Emiraty Arabskie obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(46)

„Uprawnienia w zakresie zarządzania” (obejmujące uprawnienia w zakresie wydawania poleceń oraz instrukcji) mają zastosowanie do podmiotów stanowiących część centralnej administracji państwowej i hierarchicznie podporządkowanych rządowi. „Uprawnienia w zakresie nadzoru” (uprawnienia kierownicze, które obejmują uprawnienia do wydawania dyrektyw i zaleceń) są wykonywane w stosunku do podmiotów wchodzących w skład tzw. administracji pośredniej, takich jak instytuty publiczne. „Uprawnienia w zakresie kontroli” (obejmujące funkcje kontroli administracyjnej) są wykonywane w odniesieniu do podmiotów tworzących tzw. „autonomiczny sektor publiczny”, do którego zalicza się „sektor przedsiębiorstw państwowych”.