ZAŁĄCZNIK II

PRZEKAZYWANIE KOREKT I WYLICZANIE TRANSAKCJI W KONTEKŚCIE STATYSTYKI FI, IU, FE ORAZ PS

CZĘŚĆ 1

Ogólny opis procedury wyliczania transakcji

1. Transakcje finansowe oznaczają nabycie aktywów finansowych netto lub utworzenie pasywów netto dla każdego rodzaju instrumentu finansowego, tj. transakcji finansowych ogółem przeprowadzonych w danym okresie sprawozdawczym. Zasady ogólne wyliczania transakcji na potrzeby statystyki aktywów i pasywów FI, IU, FE oraz PS opierają się na Europejskim Systemie Rachunków Narodowych i Regionalnych (zwanym dalej „ESA 2010”) opublikowanym w załączniku A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 ( 1 ) . Gdy to konieczne, w niniejszym załączniku dopuszcza się odstępstwa od tego międzynarodowego standardu, zarówno w odniesieniu do zawartości danych, jak i nazw pojęć statystycznych. Niniejszy załącznik należy interpretować zgodnie z ESA 2010, o ile rozporządzenie (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38), rozporządzenie (UE) nr 1075/2013 (EBC/2013/40), rozporządzenie (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50), rozporządzenie (UE) 2018/231 (EBC/2018/2) lub niniejsze wytyczne nie stanowią inaczej.

2. W kontekście statystyki bilansowej FI, IU oraz FE EBC wylicza transakcje dla każdej pozycji aktywów i pasywów jako różnicę pomiędzy stanami na koniec okresów sprawozdawczych pomniejszoną o wpływ zmian niewynikających z transakcji („korekty”). Są one pogrupowane w dwie kategorie: „korekty z tytułu reklasyfikacji” i „korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen i kursów walut ( 2 ) ”. Krajowe banki centralne (KBC) przekazują EBC obie te kategorie, tak aby te zmiany nietransakcyjne mogły zostać wyeliminowane przy wyliczaniu transakcji.

3. W przypadku statystyki PS KBC przekazują EBC bezpośrednio transakcje, a nie korekty. Wyliczanie transakcji (bezpośrednio przez podmioty sprawozdające lub przez KBC) musi być zgodne z ogólnymi zasadami dotyczącymi korekt z tytułu reklasyfikacji i korekt z tytułu zmiany wyceny wynikających ze zmian cen i kursów walut określonymi w niniejszym załączniku.

4. Transakcje zasadniczo oblicza się w ujęciu netto, tzn. nie jest wymagane wykazywanie transakcji finansowych brutto lub obrotu. Wyjątek stanowi statystyka FI, w przypadku której rozporządzenie (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) wymaga odrębnego przekazywania danych o nowych emisjach i wykupach udziałów/jednostek uczestnictwa w FI w okresie sprawozdawczym.

5. Transakcje finansowe są zasadniczo wykazywane według wartości zawarcia transakcji – wartości nabycia/zbycia aktywów lub powstania, likwidacji lub zamiany zobowiązań – która nie musi być równa cenie kwotowanej na rynku lub wartości godziwej aktywu w chwili zawarcia transakcji. Wartość transakcji nie obejmuje kosztów obsługi, opłat, prowizji lub podobnych płatności za usługi.

6. W niniejszym załączniku określono metodologię wyliczania transakcji. Część 2 skupia się na obowiązkach sprawozdawczych KBC dotyczących korekt. Część 3 dotyczy korekt specjalnych dokonywanych w ramach sporządzania statystyki FI, IU, FE i PS.

CZĘŚĆ 2

Przekazywanie korekt

7. W kontekście statystyki FI, IU i FE KBC przekazują EBC „korekty z tytułu reklasyfikacji” oraz „korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen i kursów walut”.

8. W sekcji 1 opisano przekazywanie korekt z tytułu reklasyfikacji i przedstawiono przykłady przypadków korekt z tytułu reklasyfikacji. W sekcji 2 opisano przekazywanie korekt z tytułu zmiany wyceny wynikających ze zmian cen i kursów walut.

9. Korekty podlegają temu samemu systemowi podwójnego księgowania co stany. We wszystkich przypadkach korekty mają zapis przeciwstawny, który jest zależny od operacji lub lokalnych zasad rachunkowości.

Sekcja 1: Korekty z tytułu reklasyfikacji

Sekcja 1.1. Ogólny opis

1. „Korekty z tytułu reklasyfikacji” obejmują wszelkie zmiany w bilansie sektora sprawozdającego, które wynikają ze zmian składu i struktury populacji sprawozdawczej, zmian klasyfikacji instrumentów finansowych i partnerów transakcji, zmian definicji statystycznych oraz (częściowej) korekty błędów sprawozdawczych, co powoduje załamanie szeregów, a przez to wpływa na porównywalność stanów na koniec dwóch kolejnych okresów. Za szczególny przypadek reklasyfikacji można uznać rozszerzenie strefy euro.

2. KBC przekazują informacje statystyczne dotyczące korekt z tytułu reklasyfikacji, zgodnie z niniejszymi wytycznymi, z wykorzystaniem danych przekazywanych bezpośrednio przez populację sprawozdawczą, informacji nadzorczych, kontroli poprawności, zapytań ad hoc (np. dotyczących wartości skrajnych), krajowych wymogów statystycznych, informacji o zmianach w populacji sprawozdawczej oraz na podstawie wszelkich innych dostępnych źródeł. KBC identyfikują zmiany stanów wynikające z reklasyfikacji i wykazują kwotę netto. Wzrost netto stanów spowodowany reklasyfikacjami jest wprowadzany ze znakiem dodatnim, a spadek netto ze znakiem ujemnym.

3. KBC mogą dokonywać szacunków korekt z tytułu reklasyfikacji, w szczególności gdy informacje statystyczne nie są łatwo dostępne lub są niskiej jakości. EBC zazwyczaj nie dokonuje korekt ex post , chyba że KBC zauważy znaczące zmiany w ostatecznych informacjach statystycznych wynikające z reklasyfikacji, które nie mogą zostać przez nie skorygowane z odpowiednim czasie. W takim przypadku EBC może dokonać korekt ex post w porozumieniu z właściwym KBC.

4. KBC przesyłają co najmniej wszystkie korekty z tytułu reklasyfikacji powyżej 50 mln EUR. Próg ten pomaga KBC w podejmowaniu decyzji o wyliczaniu korekt. Jednakże w sytuacjach, gdy zbierane są stosunkowo szczegółowe informacje bez względu na istnienie progu, próby zastosowania progu przez KBC mogą być bezcelowe. Elastyczność ta pozostaje bez uszczerbku dla wymogu spójności w ramach przekazywanych informacji statystycznych za okres sprawozdawczy oraz między danymi przekazywanymi z różną częstotliwością (tj. w przypadku FI między miesięcznymi i kwartalnymi informacjami statystycznymi).

5. W granicach określonych w art. 3 ust. 11, art. 6 ust. 6, art. 9 ust. 5, art. 12 ust. 5, art. 15 ust. 5 i art. 17 ust. 4 KBC korygują błędy sprawozdawcze w danych dotyczących stanów niezwłocznie po ich wykryciu. Najlepiej jeśli korekty te całkowicie usuwają błąd z danych, szczególnie gdy błąd dotyczy tylko jednego okresu lub ograniczonego przedziału czasowego. W takich przypadkach nie wystąpi załamanie szeregu. Jeżeli jednak błąd dotyczy danych historycznych, a dane te nie zostały poprawione lub poprawiono je w ograniczonym przedziale czasowym, nastąpi załamanie pomiędzy pierwszym okresem z poprawioną wartością a ostatnim okresem, zawierającym wartość niepoprawną. W takim przypadku KBC określają wielkość załamania i wprowadzają korektę w kategorii „korekty z tytułu reklasyfikacji”. Dotyczy to także zmian definicji statystycznych wpływających na przekazywane dane oraz załamań, które mogą być spowodowane wprowadzeniem metod uzupełniania danych do 100 % populacji, ich zmianą lub zaniechaniem ich stosowania.

Sekcja 1.2. Przypadki korekt z tytułu reklasyfikacji

Zmiany składu populacji sprawozdawczej

6. Zmiany składu populacji sprawozdawczej mogą powodować przenoszenie działalności gospodarczej z jednego sektora gospodarki do innego. Tego typu zmiany nie stanowią transakcji i dlatego są traktowane jako korekty w ramach „reklasyfikacji i innych korekt”.

7. Instytucja dołączająca do sektora sprawozdającego może przenieść swoją działalność do populacji sprawozdawczej, natomiast instytucja opuszczająca sektor sprawozdający może przenieść swoją działalność poza ten sektor. Jednakże w zakresie, w jakim instytucja dołączająca rozpoczyna od nowa swoją działalność po jej włączeniu do sektora sprawozdającego, jest to transakcja, której nie usuwa się z informacji statystycznych. Podobnie, jeśli instytucja opuszczająca zaprzestaje działalności przed opuszczeniem sektora sprawozdającego, w informacjach statystycznych jest to traktowane jako transakcja.

8. Wpływ netto instytucji dołączających do sektora sprawozdającego lub opuszczających sektor sprawozdający na jego zagregowane aktywa i pasywa oblicza się poprzez agregację pierwszych aktywów i pasywów przekazanych przez instytucje dołączające oraz ostatnich aktywów i pasywów przekazanych przez instytucje opuszczające sektor oraz obliczenie różnicy między nimi dla każdej pozycji. Ta różnica netto jest wykazywana w „korektach z tytułu reklasyfikacji”. Pewne sytuacje mogą mieć wpływ na sprawozdawczość partnerów transakcji, co również należy uwzględnić w korektach jako zmianę sektora.

Zmiany struktury sektora sprawozdającego

9. Zmiany struktury sektora sprawozdającego pojawiają się w kontekście reorganizacji wewnątrz grup lub w kontekście połączeń, przejęć i podziałów. Te operacje restrukturyzacji przedsiębiorstw prowadzą zwykle do zmian wyceny aktywów finansowych i zobowiązań. W celu odzwierciedlenia tych zmian wprowadzane są korekty z tytułu zmiany wyceny, co pozwala na prawidłowe wyliczenie transakcji. Ponadto operacje te prowadzą często do przeniesienia aktywów finansowych i zobowiązań z bilansu jednej instytucji do bilansu innej instytucji (zmiana własności). Kryterium traktowania przeniesienia aktywów jako transakcji jest istnienie dwóch odrębnych jednostek instytucjonalnych, które działają w oparciu o dwustronne porozumienie. Jeśli jednak przeniesienie nastąpi w wyniku utworzenia lub zniknięcia jednostki instytucjonalnej, należy je traktować jako „korekty z tytułu reklasyfikacji”. W szczególności, jeśli połączenie lub przejęcie prowadzi do zniknięcia jednej lub kilku jednostek instytucjonalnych, wszystkie pozycje wzajemne, które istniały pomiędzy łączącymi się instytucjami i zostały wysaldowane kiedy jednostki przestały istnieć, znikają z systemu i wymagana jest odpowiednia korekta z tytułu reklasyfikacji. Symetrycznie traktowane są podziały przedsiębiorstw.

Inne przypadki korekt z tytułu reklasyfikacji

10. Zmiany sektora lub siedziby partnerów operacji prowadzi do reklasyfikacji aktywów/pasywów w stosunku do tych partnerów operacji. Takie zmiany klasyfikacji mają wiele przyczyn, np. jednostka rządowa zmienia sektor gospodarki po prywatyzacji lub połączenie/podział powoduje zmianę podstawowej działalności przedsiębiorstw. Podobnie, może się zmienić klasyfikacja aktywów i pasywów według kategorii instrumentów, na przykład, kiedy kredyty i pożyczki staną się zbywalne i są wówczas uznawane, na potrzeby statystyczne, za dłużne papiery wartościowe. Ponieważ te reklasyfikacje powodują zmiany przekazywanych stanów, ale nie stanowią transakcji, należy wprowadzić korektę w celu usunięcia wpływu tych zmian na statystykę.

Szczególny przypadek statystyki funduszy inwestycyjnych – zmiany w polityce inwestycyjnej

11. Zmiany w sektorze sprawozdawczym FI wynikające ze zmian w polityce inwestycyjnej (np. zmiany funduszy akcyjnych w fundusze mieszane) stanowią transakcje finansowe, a nie przypadki reklasyfikacji. Wynika to z faktu, że wszelkie zmiany w polityce inwestycyjnej muszą zostać zaakceptowane przez inwestorów przed ich wprowadzeniem, a zatem są postrzegane jako aktywne decyzje inwestycyjne. KBC może odstąpić od tej domyślnej metody i wykazać korektę z tytułu reklasyfikacji tylko wówczas, gdy posiada informacje ex ante , że zmiana polityki nie była spowodowana świadomą decyzją podjętą przez inwestorów.

12. Takie podejście stosuje się również do podmiotów sprawozdających przechodzących z sektora sprawozdającego funduszy rynku pieniężnego (FRP) do sektora sprawozdającego FI i odwrotnie, w następstwie zmian w polityce inwestycyjnej.

Sekcja 2: Korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen i kursów walut

Sekcja 2.1. Ogólny opis

13. „Korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen i kursów walut” wykazywane w kontekście statystyki FI, IU i FE obejmują: (i) korekty wynikające z odpisów z tytułu całkowitej/częściowej utraty wartości kredytów i pożyczek; (ii) korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen; oraz (iii) korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian kursów walut.

14. Korekta związana z „odpisami z tytułu całkowitej/częściowej utraty wartości” dotyczy wpływu zmian wartości kredytów i pożyczek wykazanych w bilansie, które wynikają z zastosowania odpisów z tytułu całkowitej/częściowej utraty wartości kredytów i pożyczek.

15. Korekta z tytułu zmiany wyceny aktywów i pasywów dotyczy wahań wyceny aktywów i pasywów spowodowanych zmianą ceny, po jakiej aktywa i pasywa są wykazywane lub po jakiej są oferowane na rynku. Korekta ta uwzględnia zmiany zachodzące w czasie w wartości stanów na koniec okresu, wynikające ze zmian wartości podstawowej, według której aktywa i pasywa są wykazywane, tzn. zyski/straty z tytułu posiadanych aktywów. Może ona również uwzględniać zmiany wyceny wynikające z transakcji aktywami/pasywami, tj. zrealizowane zyski/straty, przy uwzględnieniu różnych praktyk krajowych.

16. Zmiany kursów walut względem euro, które zachodzą pomiędzy ostatnimi dniami kolejnych okresów sprawozdawczych, powodują zmiany wartości aktywów i pasywów w walutach obcych po ich przeliczeniu na euro. Z uwagi na to, że zmiany te stanowią zyski/straty z tytułu posiadanych aktywów i nie są transakcjami finansowymi, należy zidentyfikować wpływ wyceny w celu jego usunięcia z transakcji. Korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian kursów walut mogą również uwzględniać zmiany wyceny wynikające z transakcji aktywami/pasywami, tj. zrealizowane zyski/straty, przy uwzględnieniu różnych praktyk krajowych.

17. W celu przesłania informacji statystycznych do EBC, KBC zapewniają, aby pozycje aktywów i pasywów wyrażone w walutach obcych zostały przeliczone na euro po kursach rynkowych obowiązujących w dniu, którego dane dotyczą. Stosuje się referencyjne kursy walut EBC ( 3 )

Sekcja 2.2. Przekazywanie przez KBC korekt z tytułu zmiany wyceny

18. Rozporządzenie (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38), rozporządzenie (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50) i rozporządzenie (UE) 2018/231 (EBC/2018/2) są elastyczne w kwestii rodzaju informacji statystycznych potrzebnych do wyliczenia korekt z tytułu zmiany wyceny aktywów i pasywów, a także w kwestii formy, w jakiej dane te należy zbierać i opracowywać. Decyzja co do metody należy do KBC.

19. W celu spełnienia wymogów dotyczących FI, IU i FE odnoszących się do „korekt z tytułu zmiany wyceny wynikających ze zmian cen i kursów walut”, określonych w art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 2 niniejszych wytycznych, konieczne może być wyliczanie korekt przez KBC na podstawie informacji statystycznych przekazywanych przez populację sprawozdającą na zasadzie „papier po papierze” lub „pozycja po pozycji” lub na podstawie informacji statystycznych przekazywanych bezpośrednio na temat transakcji. Konieczne może być także oszacowywanie przez KBC korekt w odniesieniu do niektórych podziałów nieprzekazywanych przez populację sprawozdawczą, ponieważ nie są one uznawane za „wymogi minimum”, tj. w tabeli 3 części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) oraz w tabelach 3a i 3b w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50).

Informacje statystyczne przekazywane na zasadzie „papier po papierze” lub „pozycja po pozycji”

20. Istnieją dwa sposoby wyliczania korekt z tytułu zmiany wyceny, o których mowa w art. 3 ust. 6, art. 6 ust. 4 i art. 9 ust. 3, dla papierów wartościowych zbieranych na zasadzie „papier po papierze”: Opcja 1: podmioty sprawozdające przekazują KBC informacje statystyczne „papier po papierze”, które umożliwiają KBC wyliczanie korekt z tytułu zmiany wyceny wynikających ze zmian cen i kursów walut: — FI przekazują na zasadzie „papier po papierze” informacje statystyczne wymagane na mocy pkt 1, 2 i 4 w tabeli 2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38); — IU przekazują na zasadzie „papier po papierze” informacje statystyczne wymagane na mocy pkt 1, 2 i 4 w tabelach 2.1 i 2.2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50); — FE przekazują na zasadzie „papier po papierze” informacje statystyczne wymagane na mocy pkt 1, 2 i 4 w tabelach 2.1 i 2.2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 2018/231 (EBC/2018/2). Informacje te umożliwiają KBC uzyskanie dokładnych informacji dotyczących „korekt z tytułu zmiany wyceny wynikających ze zmian cen i kursów walut”, które mają być przesłane do EBC. Wskazówki dotyczące sposobu wyliczania przybliżonych wartości zgodnie z art. 3 ust. 7, art. 6 ust. 4 i art. 9 ust. 3 niniejszych wytycznych są dostępne w dokumencie pt. „Manual on investment fund statistics” opublikowanym na stronie internetowej EBC. Opcja 2: podmioty sprawozdające przekazują KBC dane o transakcjach (tj. zbiorcze dane dotyczące wartości zakupów i sprzedaży papierów wartościowych) zgodnie z metodą „papier po papierze” w następujący sposób: — FI przekazują KBC informacje wymagane na mocy pkt 1 i 3 w tabeli 2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38); — IU przekazują KBC informacje wymagane na mocy pkt 1 i 3 w tabelach 2.1 i 2.2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1374/2014 (EBC/2014/50); — FE przekazują KBC informacje wymagane na mocy pkt 1 i 3 w tabelach 2.1 i 2.2 w części 3 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 2018/231 (EBC/2018/2). KBC obliczają korekty z tytułu zmiany wyceny, biorąc pod uwagę różnicę między stanami na koniec okresu oraz wyłączając transakcje i ewentualne korekty z tytułu reklasyfikacji, o których mowa w sekcji 1 części 2 niniejszego załącznika. KBC przekazują EBC korekty z tytułu zmiany wyceny zgodnie z niniejszymi wytycznymi.

21. KBC zbierające informacje statystyczne „pozycja po pozycji” mogą stosować podobne podejście w odniesieniu do aktywów innych niż papiery wartościowe.

Informacje statystyczne przekazywane w formie zagregowanej

22. W przypadku danych o aktywach i pasywach zbieranych w formie zagregowanej istnieją następujące trzy sposoby wyliczania korekt z tytułu zmiany wyceny wynikającej ze zmian cen i kursów walut: Opcja 1: podmioty sprawozdające przekazują zagregowane korekty z tytułu zmiany wyceny (4) KBC, które wybiorą tę metodę, agregują korekty z tytułu zmiany wyceny przekazane przez podmioty sprawozdające w celu ich przesłania do EBC. Opcja 2: podmioty sprawozdające przekazują zagregowane dane o transakcjach. Podmioty sprawozdające zbierają dane o transakcjach w okresie sprawozdawczym i przekazują KBC dane o wartości zakupów i sprzedaży: KBC, które otrzymują informacje statystyczne o transakcjach, obliczają korekty z tytułu zmiany wyceny, biorąc pod uwagę różnicę między stanami na koniec okresu oraz wyłączając transakcje i ewentualne korekty z tytułu reklasyfikacji, o których mowa w sekcji 1 części 2 niniejszego załącznika. KBC przekazują EBC korekty z tytułu zmiany wyceny zgodnie z niniejszymi wytycznymi. Opcja 3: KBC wyliczają przybliżone wartości w oparciu o dane przekazane przez podmioty sprawozdające.

CZĘŚĆ 3

Reguły specjalne i adaptacje

23. Odsetki od depozytów, kredytów i pożyczek oraz dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych i znajdujących się w portfelu wykazywane są na zasadzie memoriałowej oraz wykazywane są jako transakcje, dopóki nie zostaną zapłacone. Wskazówki dotyczące instrumentu, w odniesieniu do którego naliczone odsetki są wykazywane w informacjach statystycznych przekazywanych przez KBC do EBC, różnią się jednak w przypadku statystyki FI, IU, FE i PS.

24. W przypadku statystyki FI naliczone odsetki od depozytów/kredytów i pożyczek są wykazywane odpowiednio w „pozostałych aktywach” lub „pozostałych pasywach”. Odsetki naliczone od utrzymywanych dłużnych papierów wartościowych wykazuje się wraz z danym instrumentem. Wyemitowane dłużne papiery wartościowe nie są rejestrowane jako odrębna pozycja i są uwzględniane w pozostałych pasywach.

25. W przypadku statystyki IU naliczone odsetki są we wszystkich przypadkach wykazywane wraz z danym instrumentem.

26. W przypadku statystyki FE naliczone odsetki są we wszystkich przypadkach wykazywane, na zasadzie najlepszych szacunków, wraz z danym instrumentem.

27. W przypadku statystyki PS naliczone odsetki są we wszystkich przypadkach wykazywane w pozycji „pozostałe aktywa” lub „pozostałe pasywa”, stosownie do przypadku.

GLOSARIUSZ

Akceptowana reasekuracja (Accepted reinsurance) – kwota kapitału utrzymywana przez IU na zaspokojenie przyszłych świadczeń wynikających z jej zobowiązań z tytułu reasekuracji.

Domy maklerskie (Security and derivative dealers (SDDs)) – zaliczane do kategorii pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego, są przedsiębiorstwami finansowymi uprawnionymi do świadczenia osobom trzecim usług inwestycyjnych poprzez inwestowanie w instrumenty finansowe na rachunek własny w ramach prowadzonej działalności oraz których podstawowa działalność obejmuje poniższe rodzaje pośrednictwa finansowego:

a) obrót na własny rachunek lub na własne ryzyko, jako „domy maklerskie”, nowymi lub istniejącymi instrumentami finansowymi poprzez zakup i sprzedaż tych instrumentów finansowych wyłącznie w celu skorzystania z marży między ceną kupna i sprzedaży. Działalność ta obejmuje również czynności animatora rynku (market-making);

b) gwarantowanie emisji instrumentów finansowych lub subemisji instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji;

c) pomoc firmom przy emitowaniu nowych instrumentów finansowych poprzez wprowadzanie nowych instrumentów finansowych na podstawie umowy o subemisję inwestycyjną lub usługową z emitentami nowych emisji.

Fundusze akcyjne (Equity funds) – fundusze inwestycyjne inwestujące głównie w udziały kapitałowe. Kryteria klasyfikacji funduszy inwestycyjnych jako funduszy akcyjnych pochodzą z prospektu informacyjnego, regulaminu funduszu, dokumentów założycielskich, statutu, dokumentów subskrypcyjnych lub umów inwestycyjnych, materiałów marketingowych lub innych dokumentów o podobnych skutkach.

Fundusze funduszy (Funds of funds) – fundusze inwestycyjne inwestujące głównie w udziały/jednostki uczestnictwa innych funduszy inwestycyjnych. Kryteria klasyfikacji funduszy inwestycyjnych jako funduszy funduszy pochodzą z prospektu informacyjnego, regulaminu funduszu, dokumentów założycielskich, statutów,, dokumentów subskrypcyjnych lub umów inwestycyjnych, materiałów marketingowych lub innych dokumentów o podobnych skutkach. Należy je klasyfikować w kategorii funduszy, w które głównie inwestują.

Fundusze hedgingowe (Hedge funds) – dla potrzeb niniejszych wytycznych, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania niezależnie od ich formy prawnej na podstawie prawa krajowego, które stosują stosunkowo swobodne strategie inwestycyjne w celu osiągnięcia dodatnich zysków całkowitych i których kadra zarządzająca, obok pensji za zarządzanie, jest wynagradzana w zależności od wyników funduszu. W tym celu fundusze hedgingowe zobowiązane są do przestrzegania niewielkiej liczby ograniczeń dotyczących rodzaju instrumentów finansowych, w które mogą inwestować, i dlatego też elastycznie wykorzystują szeroki zakres technik finansowych, w tym dźwignię finansową, krótką sprzedaż i techniki innego rodzaju. Definicja ta obejmuje również fundusze inwestujące, w części lub w całości, w inne fundusze hedgingowe, pod warunkiem, że odpowiadają definicji w pozostałym zakresie. Kryteria klasyfikacji funduszu hedgingowego oparte są o prospekt informacyjny, a także regulamin funduszu, dokumenty założycielskie, statut, dokumenty subskrypcyjne lub umowy inwestycyjne, materiały marketingowe lub inne dokumenty o podobnych skutkach w odniesieniu do funduszu.

Fundusze inwestycyjne otwarte (Open-end investment funds) – fundusze inwestycyjne, których udziały/jednostki uczestnictwa są na żądanie ich posiadaczy odkupywane lub umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów danego podmiotu.

Fundusze inwestycyjne zamknięte (Closed-end investment funds) – fundusze inwestycyjne o określonej liczbie wyemitowanych jednostek uczestnictwa, których udziałowcy muszą nabyć lub sprzedać istniejące jednostki uczestnictwa, aby przystąpić do funduszu lub go opuścić.

Fundusze mieszane (Mixed funds) – fundusze inwestycyjne inwestujące zarówno w udziały kapitałowe, jak i w obligacje, przy braku przeważającej polityki faworyzującej jeden lub drugi instrument. Kryteria klasyfikacji funduszy inwestycyjnych jako funduszy mieszanych pochodzą z prospektu informacyjnego, regulaminu funduszu, dokumentów założycielskich, statutu, dokumentów subskrypcyjnych lub umów inwestycyjnych, materiałów marketingowych lub innych dokumentów o podobnych skutkach.

Fundusze nieruchomości (Real estate funds) – fundusze inwestycyjne inwestujące głównie w nieruchomości. Kryteria klasyfikacji funduszy inwestycyjnych jako funduszy nieruchomości pochodzą z prospektu informacyjnego, regulaminu funduszu, dokumentów założycielskich, statutu, dokumentów subskrypcyjnych lub umów inwestycyjnych, materiałów marketingowych lub innych dokumentów o podobnych skutkach.

Fundusze obligacyjne (Bond funds) – fundusze inwestycyjne inwestujące głównie w dłużne papiery wartościowe. Kryteria klasyfikacji funduszy inwestycyjnych jako funduszy obligacyjnych pochodzą z prospektów emisyjnych, regulaminów funduszy, dokumentów założycielskich, statutów, dokumentów subskrypcyjnych lub umów inwestycyjnych, materiałów marketingowych lub innych dokumentów o podobnych skutkach.

Fundusze private equity (Private equity funds (PEFs)) – fundusze inwestycyjne niestosujące dźwigni finansowej, które inwestują głównie w instrumenty kapitałowe i instrumenty o ekonomicznej charakterystyce zbliżonej do instrumentów kapitałowych wyemitowane przez spółki nienotowane. Podkategorią funduszy private equity są fundusze venture capital, które inwestują w spółki rozpoczynające działalność. Fundusze private equity (w tym fundusze venture capital) tworzone są zwykle jako fundusze zamknięte lub spółki osobowe zarządzane przez spółkę private equity lub, w przypadku funduszy venture capital, przez spółkę venture capital. Chociaż fundusze private equity (w tym fundusze venture capital) zaliczane są, zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38), do funduszy inwestycyjnych, to spółki private equity i spółki venture capital klasyfikowane są jako pomocnicze instytucje finansowe (kategoria ESA 2010 S.126), jeśli wyłącznie zarządzają aktywami funduszy private equity i funduszy venture capital, oraz jako pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego (kategoria ESA 2010 S.125), jeśli inwestują w finansowanie kapitału na własny rachunek.

Fundusze typu ETF (ETF-y) (Exchange traded funds (ETFs)) – „UCITS typu ETF” w rozumieniu pkt 3 akapit czwarty wytycznych ESMA z dnia 18 grudnia 2012 r. dotyczących funduszy typu ETF i innych kwestii związanych z UCITS (ESMA/2012/832). ESMA definiuje UCITS typu ETF jako UCITS, którego co najmniej jedna kategoria jednostek lub udziałów jest przez cały dzień przedmiotem obrotu na co najmniej jednym rynku regulowanym lub wielostronnej platformie obrotu (MTF) z co najmniej jednym animatorem rynku, który podejmuje działania w celu zagwarantowania, żeby wartość giełdowa jego jednostek lub udziałów nie odbiegała znacznie od wartości jego aktywów netto oraz, w stosownych przypadkach, od jego orientacyjnej wartości aktywów netto. Na potrzeby niniejszych wytycznych do kategorii tej zalicza się fundusze niebędące UCITS, spełniające kryteria definicji funduszy typu ETF określonej przez ESMA.

Instytucje finansowe zajmujące się kredytowaniem (Financial corporations engaged in lending (FCLs)) – zaliczane do sektora pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego przedsiębiorstwa finansowe specjalizujące się głównie w finansowaniu aktywów dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw niefinansowych. Do kategorii tej zalicza się przedsiębiorstwa specjalizujące się w leasingu finansowym, factoringu, udzielaniu kredytów i pożyczek hipotecznych oraz konsumpcyjnych. Takie przedsiębiorstwa finansowe mogą przybierać formę prawną towarzystwa budowlanego, komunalnej instytucji kredytowej itp.

Instytucje reasekuracyjne (Reinsurance corporations) – instytucje ubezpieczeniowe, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności reasekuracyjnej, ale nie otrzymały zezwolenia na prowadzenie żadnej bezpośredniej działalności ubezpieczeniowej. Działalność reasekuracyjna może obejmować działalność reasekuracyjną w zakresie ubezpieczeń na życie, działalność reasekuracyjną w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie lub stanowić połączenie działalności reasekuracyjnej w zakresie ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie.

Instytucje rządowe na szczeblu centralnym (Central government) – instytucje rządowe na szczeblu centralnym (podsektor S.1311) w rozumieniu pkt 2.114 załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013.

Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w różnych działach ubezpieczeń (Composite insurance corporations) – instytucje ubezpieczeniowe, które otrzymały zezwolenie na prowadzenie działalności zarówno w zakresie bezpośrednich ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie. W przypadku instytucji ubezpieczeniowych podlegających dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (5) powyższa definicja obejmuje instytucje ubezpieczeniowe objęte zakresem art. 73 ust. 2 i 5 tej dyrektywy. Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w różnych działach ubezpieczeń mogą ponadto posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności reasekuracyjnej (tj. działalności reasekuracyjnej w zakresie ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie, w zależności od prawa krajowego).

Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w zakresie ubezpieczeń na życie (Life insurance corporations) – instytucje ubezpieczeniowe, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie bezpośredniej działalności w zakresie ubezpieczeń na życie, ale nie otrzymały zezwolenia na prowadzenie bezpośredniej działalności w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie. Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w zakresie ubezpieczeń na życie mogą ponadto posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności reasekuracyjnej (tj. działalności reasekuracyjnej w zakresie ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie, w zależności od prawa krajowego).

Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie (Non-life insurance corporations) – instytucje ubezpieczeniowe, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie bezpośredniej działalności w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie, ale nie otrzymały zezwolenia na prowadzenie bezpośredniej działalności w zakresie ubezpieczeń na życie. Instytucje ubezpieczeniowe prowadzące działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie mogą także posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności reasekuracyjnej (tj. działalności reasekuracyjnej w zakresie ubezpieczeń na życie lub ubezpieczeń innych niż na życie, w zależności od prawa krajowego).

Jednostki zależne (Subsidiaries) – odrębne, posiadające osobowość prawną podmioty, w których inny podmiot posiada większość lub całość udziałów.

Leasing finansowy (Financial leases) – umowa, na mocy której prawny właściciel środków trwałych (dalej zwany „leasingodawcą”) przekazuje je osobie trzeciej (dalej zwanej „leasingobiorcą”) na większość okresu ekonomicznej użyteczności tego środka trwałego lub na cały ten okres w zamian za płatności ratalne pokrywające koszt danego aktywa plus naliczone odsetki. Z założenia leasingobiorca czerpie wszelkie korzyści wynikające z użytkowania danego środka trwałego oraz ponosi koszty i ryzyka wynikające z jego własności.

Oddziały (Branches) – jednostki, które nie posiadają odrębnej osobowości prawnej i stanowią w całości własność jednostki dominującej.

Pozostałe fundusze (Other funds) – fundusze inwestycyjne inne niż fundusze obligacyjne, akcyjne, mieszane, nieruchomości czy hedgingowe.

Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Undertakings for Collective Investments in Transferable Securities (UCITS)) – fundusze inwestycyjne utworzone zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (6).

Rezerwy uzgodnieniowe (Reconciliation reserves) – rezerwy (takie jak zyski zatrzymane) w rozumieniu załącznika II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2450 (7). Wynikają głównie z różnic między wyceną księgową a wyceną, o której mowa w art. 75 dyrektywy 2009/138/WE.

Sekurytyzacje powiązane z ubezpieczeniami (Insurance-linked securitisations) – sekurytyzacje, w których następuje przeniesienie polis ubezpieczeniowych poprzez przeniesienie tytułu prawnego lub prawa do pobierania korzyści majątkowych na podmiot sekurytyzacyjny albo przeniesienie ryzyka ubezpieczenia z instytucji ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej na podmiot sekurytyzacyjny, który finansuje swoją ekspozycję na takie ryzyka w całości poprzez emisję instrumentów finansujących, a prawa do uczestniczenia w podziale majątku inwestorów w te instrumenty finansujące podporządkowane są zobowiązaniom reasekuracyjnym podmiotu sekurytyzacyjnego.

Sekurytyzacje syntetyczne (Synthetic securitisations) – sekurytyzacje, w ramach których przeniesienie ryzyka kredytowego z tytułu aktywa lub puli aktywów odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych, gwarancji lub podobnych mechanizmów.

Sekurytyzacje tradycyjne (Traditional securitisations) – sekurytyzacje, w ramach których przeniesienie ryzyka kredytowego z tytułu aktywa lub puli aktywów odbywa się w drodze przeniesienia własności lub prawa do pobierania korzyści majątkowych z sekurytyzowanych aktywów albo poprzez subpartycypację.

Specjalistyczne instytucje finansowe (kategoria w ramach podsektora S.125) (Specialised financial corporations (subdivision of subsewctor S.125)) – „specjalistyczne instytucje finansowe” w rozumieniu pkt 2.93 załącznika A do rozporządzenia (UE) nr 549/2013.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174 z 26.6.2013, s. 1).

(2) Kategoria „korekty z tytułu zmiany wyceny wynikające ze zmian cen i kursów walut” obejmuje odpisy z tytułu całkowitej/częściowej utraty wartości kredytów i pożyczek.

(3) Zob. informacja prasowa EBC z dnia 8 lipca 1998 r. pt. „Setting-up of common market standards”, dostępna na stronie internetowej EBC www.ecb.europa.eu.

(4) W przypadku statystyki FI oraz zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (UE) nr 1073/2013 (EBC/2013/38) KBC albo zbierają dane dotyczące korekt z tytułu zmiany wyceny wynikającej ze zmian cen i kursów walut od FI, albo zbierają tylko dane dotyczące korekt z tytułu zmiany wyceny wynikającej ze zmian cen oraz niezbędne dane, obejmujące co najmniej podział walutowy na funty szterlingi, dolary amerykańskie, jeny japońskie oraz franki szwajcarskie, w celu wyliczenia zmian wyceny spowodowanych zmianami kursów walut.

(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).

(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).

(7) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2450 z dnia 2 grudnia 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do wzorów formularzy na potrzeby przekazywania informacji organom nadzoru zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (Dz.U. L 347 z 31.12.2015, s. 1)