ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1)

pkt 18.3 otrzymuje brzmienie: „18.3. Rośliny z gatunków stolonowych lub bulwiastych Solanum L. lub ich hybrydy, przeznaczone do sadzenia, inne niż bulwy Solanum tuberosum L. określone w pkt 18.1, 18.1.1 lub 18.2, inne niż materiały zabezpieczenia upraw przechowywane w banku genów lub w zbiorach genetycznych oraz inne niż nasiona Solanum tuberosum L. określone w pkt 18.3.1. a) Rośliny zostały poddane kwarantannie i po przeprowadzeniu testów w okresie tej kwarantanny zostały uznane za wolne od organizmów szkodliwych; b) testy podczas kwarantanny, określone w lit. a), powinny być: aa) nadzorowane przez urzędową organizację ochrony roślin danego państwa członkowskiego i przeprowadzane przez wyspecjalizowanych pracowników naukowych tej organizacji lub jakiegokolwiek innego urzędowo upoważnionego do tego organu; bb) przeprowadzane w miejscu posiadającym odpowiednią infrastrukturę dla przechowywania organizmów szkodliwych i materiału, łącznie z roślinami wskaźnikowymi, tak aby całkowicie wyeliminować zagrożenie rozprzestrzenienia się tych organizmów; cc) przeprowadzone w stosunku do każdej jednostki materiału, — poprzez wzrokowe badanie w regularnych odstępach czasu, prowadzone w pełnym okresie co najmniej jednego cyklu wegetacyjnego, z uwzględnieniem rodzaju materiału i jego stadium rozwoju w czasie programu badań, aby wykryć objawy chorób wywołanych przez jakiekolwiek organizmy szkodliwe, — poprzez serię badań prowadzonych z zastosowaniem właściwych metod, które zostają przedstawione Komitetowi, o którym mowa w art. 18: — w odniesieniu do całego materiału ziemniaka, co najmniej pod kątem: — andyjskiego utajonego wirusa ziemniaka, — wirusa B ziemniary, szczep z okry, — wirusa czarnej pierścieniowej plamistości ziemniaka, — wiroidu wrzecionowatości bulw ziemniaka, — wirusa T ziemniaka, — andyjskiego wirusa pstrości ziemniaka, — wspólnych wirusów ziemniaka A, M, S, V, X, Y (również Yo, Yn i Yc) i wirusa liściozwoju ziemniaka, — Clavibacter michiganensis ssp. sepedonicus (Spieckermann i Kotthoff) Davis et al., — Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi et al., — w przypadku nasion Solanum tuberosum L. innych niż określone w pkt 18.3.1 – co najmniej dla wirusów i wiroidów wymienionych powyżej; dd) poprzez odpowiednie badania dotyczące jakichkolwiek innych objawów stwierdzonych podczas badania wzrokowego, w celu zidentyfikowania organizmów szkodliwych, które wywołały tego rodzaju objawy; c) wszelki materiał, który nie został na podstawie badań określonych w lit. b) uznany za wolny od organizmów szkodliwych określonych w lit. b), powinien zostać bezzwłocznie zniszczony lub poddany zabiegom eliminującym te organizmy; d) każda organizacja lub jednostka badawcza posiadająca taki materiał powiadamia o tym urzędowe służby ochrony roślin zainteresowanego państwa członkowskiego.”
(11)

Należy zapewnić, aby kopie w dostępnych formatach wykonane w jednym państwie członkowskim mogły być udostępniane we wszystkich państwach członkowskich w celu zapewnienia ich większej dostępności na całym rynku wewnętrznym. Pozwoliłoby to ograniczyć zapotrzebowanie na powielanie pracy przy wykonywaniu kopii tego samego utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną w dostępnych formatach na terytorium całej Unii, co zapewniłoby oszczędności i zwiększenie efektywności. Niniejsza dyrektywa powinna zatem zapewnić, aby kopie w dostępnych formatach wykonane przez upoważnione podmioty w którymkolwiek z państw członkowskich mogły być rozprowadzane i dostępne dla beneficjentów i upoważnionych podmiotów w całej Unii. W celu wspierania takiej wymiany transgranicznej oraz w celu ułatwienia upoważnionym podmiotom wzajemnej identyfikacji i współpracy należy zachęcać do dobrowolnej wymiany informacji dotyczących nazw i danych kontaktowych upoważnionych podmiotów mających siedzibę w Unii, w tym również dostępnych stron internetowych. Państwa członkowskie powinny zatem przekazywać Komisji informacje otrzymane od upoważnionych podmiotów. Nie powinno to oznaczać, że państwa członkowskie są zobowiązane do sprawdzenia kompletności i dokładności takich informacji lub ich zgodności z prawem krajowym transponującym niniejszą dyrektywę. Komisja powinna udostępniać takie informacje online w centralnym punkcie informacyjnym na poziomie Unii. Mogłoby to także pomóc upoważnionym podmiotom, jak również beneficjentom i podmiotom uprawnionym, w nawiązaniu kontaktu z upoważnionymi podmiotami w celu uzyskania dalszych informacji, zgodnie z przepisami zawartymi w niniejszej dyrektywie i w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1563 (10). Wspomniany centralny punkt informacyjny powinien mieć charakter uzupełniający w stosunku do punktu informacyjnego, który ma zostać stworzony przez Biuro Międzynarodowe Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), jak przewidziano w traktacie z Marrakeszu, w celu ułatwienia identyfikacji upoważnionych podmiotów i współpracy między nimi na szczeblu międzynarodowym.
(4)

W przypadkach gdy znalezienie substytutów było stosunkowo proste, nastąpiło ono już i substytuty takie są wykorzystywane. W odniesieniu do pozostałych zastosowań alternatywy nie są jeszcze dostępne. W związku ogólnie z tym substytucja w pełnym zakresie stosowania nie jest możliwa. Dlatego też ołów w przezroczystym szkle wykorzystywanym w zastosowaniach optycznych powinien być objęty wyłączeniem do dnia 21 lipca 2021 r. w odniesieniu do kategorii 1–7 i 10. Biorąc pod uwagę cykle innowacji dla tego typu zastosowań optycznych, czas trwania tego wyłączenia nie powinien mieć negatywnego wpływu na innowacje.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 153/23

DYREKTYWA DELEGOWANA KOMISJI (UE) 2017/1010

z dnia 13 marca 2017 r.

zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia dla ołowiu w panewkach i tulejach łożysk niektórych sprężarek zawierających czynnik chłodniczy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa 2011/65/UE wprowadza zakaz stosowania ołowiu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wprowadzanym do obrotu.

(2) Ołów stosowany jest w łożyskach hermetycznie zamkniętych sprężarek zawierających czynnik chłodniczy, aby zapobiegać wyciekowi czynnika chłodniczego. Ołów zapewnia niski współczynnik tarcia w łożysku, pełniąc rolę smaru w stanie stałym w przypadku nieodpowiedniego smarowania.

(3) Chociaż łożyska bezołowiowych są opłacalne, nadal nie mogą w sposób niezawodny zastąpić łożysk z ołowiu w sprężarkach zawierających czynnik chłodniczy o znamionowej mocy wejściowej w wysokości 9 kW lub niższej.

(4) Dlatego też ołów w panewkach i tulejach łożysk hermetycznych sprężarek spiralnych o znamionowej mocy wejściowej w wysokości 9 kW lub niższej, zawierających czynnik chłodniczy do zastosowań w zakresie ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji i chłodnictwa powinien być objęty wyłączeniem do dnia 21 lipca 2019 r. Biorąc pod uwagę cykle innowacji dla zastosowań w zakresie ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji i chłodnictwa, czas trwania tego wyłączenia nie powinien mieć negatywnego wpływu na innowacje.

(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/65/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W załączniku III do dyrektywy 2011/65/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 6 lipca 2018 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 6 lipca 2018 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2017 r. W imieniu Komisji Jean-Claude JUNCKER Przewodniczący

(1) Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 88.
(1)

W dyrektywie 2009/48/WE ustanawia się pewne wymagania dotyczące substancji chemicznych, które są sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (2). W dodatku C do załącznika II do dyrektywy 2009/48/WE ustanowiono określone stężenia graniczne substancji chemicznych stosowanych w zabawkach przeznaczonych dla dzieci w wieku poniżej 36 miesięcy lub w innych zabawkach przeznaczonych do wkładania do ust.
(4)

Przegląd załącznika III do dyrektywy 2008/56/WE jest konieczny, aby dopełnić przegląd decyzji 2010/477/UE. Ponadto powiązanie pomiędzy załącznikiem III do dyrektywy 2008/56/WE i wskaźnikami jakości dotyczącymi określania dobrego stanu środowiska, wymienionymi w załączniku I do wspomnianej dyrektywy, jest jedynie domniemane we wspomnianej dyrektywie, a tym samym nie jest wystarczająco jasne. W dokumencie roboczym służb Komisji z 2011 r. (4) Komisja wyjaśniła powiązania między wskaźnikami jakości wymienionymi w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE, elementami określonymi w załączniku III do tej dyrektywy, oraz kryteriami i wskaźnikami określonymi w decyzji 2010/477/UE, jednak ze względu na istotę treści mogła przedstawić tylko częściowo zadowalającą odpowiedź. Zmiana załącznika III do dyrektywy 2008/56/WE jest konieczna, aby doprecyzować te powiązania oraz ułatwić wdrażanie i zapewnić lepsze powiązanie elementów ekosystemu, presji antropogenicznych i oddziaływań wywieranych na środowisko morskie ze wskaźnikami jakości w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE oraz wynikami przeglądu decyzji 2010/477/UE.
(3)

Ponieważ dzieci są również narażone na działanie ołowiu ze źródeł innych niż zabawki, zabawkom należy przydzielić jedynie pewien procent toksykologicznej wartości referencyjnej. W opinii „Assessment of the bioavailability of certain elements in toys” (Ocena biodostępności niektórych pierwiastków w zabawkach) przyjętej dnia 22 czerwca 2004 r. Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska zalecił, by w przypadku ołowiu przydzielać zabawkom jedynie 10 % maksymalnego tolerowanego pobrania. W opinii „Evaluation of the Migration Limits for Chemical Elements in Toys” (Ocena limitów migracji dotyczących pierwiastków chemicznych w zabawkach) przyjętej dnia 1 lipca 2010 r. Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) przychylił się do tego stanowiska, stwierdzając, że pobranie z zabawek ołowiu nie powinno przekraczać 10 % toksykologicznej wartości referencyjnej. Ponadto ze względu na to, że ołów jest uważany za wyjątkowo toksyczny, wysokość jego limitów została ustalona w dyrektywie 2009/48/WE jako połowa wysokości limitu uznanego za bezpieczny zgodnie z kryteriami odpowiedniego komitetu naukowego, tak aby zapewnić obecność tylko ilości śladowych ołowiu zgodnych z zasadami dobrej praktyki wytwarzania. W związku z tym w dyrektywie tej przewidziano, że limity ołowiu mają wysokość 5 % tolerowanego dziennego pobrania, określonego jako migracja ołowiu z zabawek.
(17)

Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (7), którego opinii zasięgnięto zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 98/24/WE, stwierdził, że istnieją obawy co do technicznej wykonalności proponowanych wartości IOELV dla monotlenku azotu i dwutlenku azotu w sektorze górnictwa podziemnego i budowy tuneli oraz dla tlenku węgla w górnictwie podziemnym. Komitet ten stwierdził również, że istnieją obecnie wyzwania związane z dostępnością metod pomiaru, które mogłyby być wykorzystane do wykazania zgodności z proponowanymi dopuszczalnymi wartościami dla dwutlenku azotu w sektorze górnictwa podziemnego i budowy tuneli. W przypadku wdrażania w sektorze górnictwa podziemnego i budowy tuneli należy zatem umożliwić państwom członkowskim skorzystanie z okresu przejściowego w odniesieniu do wartości dopuszczalnych monotlenku azotu, dwutlenku azotu i tlenku węgla określonych w załączniku do niniejszej dyrektywy, a Komisji umożliwić przegląd powyższych kwestii przed końcem okresu przejściowego. W tym okresie przejściowym państwa członkowskie mogą nadal stosować dotychczasowe dopuszczalne wartości zamiast wartości określonych w załączniku do niniejszej dyrektywy.
(10)

Zmiany w załączniku III do dyrektywy 2004/37/WE przewidziane w niniejszej dyrektywie są pierwszym krokiem w dłuższym procesie jego aktualizacji. Jako następny etap tego procesu Komisja przekazała wniosek dotyczący ustalenia wartości dopuszczalnych lub notacji „skóra” w odniesieniu do siedmiu kolejnych czynników rakotwórczych. Ponadto Komisja stwierdziła w swoim komunikacie z dnia 10 stycznia 2017 r. pt. „Bezpieczniejsze i zdrowsze warunki pracy dla wszystkich – nowelizacja przepisów i polityki UE w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy”, że są przewidziane kolejne zmiany dyrektywy 2004/37/WE. Komisja powinna stale prowadzić prace nad przyszłymi aktualizacjami załącznika III do dyrektywy 2004/37/WE zgodnie z art. 16 tej dyrektywy i ustaloną praktyką. Prace te powinny prowadzić, w stosownych przypadkach, do przedstawiania wniosków dotyczących przyszłych zmian wartości dopuszczalnych określonych w dyrektywie 2004/37/WE i w niniejszej dyrektywie, a także wniosków dotyczących dodatkowych wartości dopuszczalnych.
(10)

W celu ograniczenia do minimum kosztów spełnienia wymogu podporządkowania oraz ewentualnego negatywnego wpływu na koszty finansowania, niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać państwom członkowskim utrzymanie, w stosownych przypadkach, istniejącej kategorii zwykłego niezabezpieczonego długu uprzywilejowanego, którego emisja jest dla instytucji mniej kosztowna niż emisja wszelkich innych zobowiązań podporządkowanych. Aby zwiększyć możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, niniejsza dyrektywa powinna jednak zobowiązywać państwa członkowskie do utworzenia nowej kategorii podrzędnego długu uprzywilejowanego, który w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym powinien znajdować się powyżej instrumentów funduszy własnych oraz zobowiązań podporządkowanych, które nie kwalifikują się jako instrumenty funduszy własnych, lecz poniżej innych zobowiązań uprzywilejowanych. Instytucje powinny zachować swobodę emitowania długu należącego zarówno do kategorii długu uprzywilejowanego, jak i kategorii podrzędnego długu uprzywilejowanego. Z tych dwu kategorii, i bez uszczerbku dla innych możliwości i wyłączeń przewidzianych w standardzie TLAC na potrzeby spełnienia wymogu podporządkowania, wyłącznie kategoria podrzędnego długu uprzywilejowanego powinna kwalifikować się do celów spełnienia wymogu podporządkowania. Ma to na celu umożliwienie instytucjom stosowania mniej kosztownego zwykłego długu uprzywilejowanego do celów finansowania lub do wszelkich innych celów operacyjnych, i emitowania długu należącego do nowej kategorii podrzędnego długu uprzywilejowanego w celu uzyskania finansowania, przy spełnieniu wymogu podporządkowania. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość utworzenia kilku kategorii dla innych zwykłych niezabezpieczonych zobowiązań, pod warunkiem że zapewnią – bez uszczerbku dla innych możliwości i wyłączeń przewidzianych w standardzie TLAC – by jedynie instrumenty dłużne należące do kategorii podrzędnego długu uprzywilejowanego kwalifikowały się do spełnienia wymogu podporządkowania.
6)

art. 8 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 8 1. Każda kompania odpowiedzialna za eksploatację statku pasażerskiego wyznacza, gdy jest to wymagane na podstawie art. 4 i 5 niniejszej dyrektywy, rejestratora pasażerów odpowiedzialnego za przekazywanie informacji, o których mowa w tych przepisach, do pojedynczego punktu kontaktowego ustanowionego na podstawie art. 5 dyrektywy 2010/65/UE lub do wyznaczonego organu za pomocą systemu automatycznej identyfikacji. 2. Dane osobowe gromadzone zgodnie z art. 5 niniejszej dyrektywy mogą być przechowywane przez kompanię przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do celów niniejszej dyrektywy, a w każdym razie tylko do momentu, w którym rejs danego statku zostanie bezpiecznie ukończony, a dane zostały przekazane do pojedynczego punktu kontaktowego ustanowionego zgodnie z art. 5 dyrektywy 2010/65/UE. Bez uszczerbku dla innych szczególnych obowiązków prawnych wynikających z prawa unijnego lub krajowego, w tym do celów statystycznych, gdy informacje nie są już dłużej potrzebne do tego celu, zostają one automatycznie i bez zbędnej zwłoki usunięte. 3. Każda kompania zapewnia, aby informacje dotyczące pasażerów, którzy zadeklarowali, że wymagają szczególnej opieki lub pomocy w nagłym wypadku, były odpowiednio rejestrowane i przekazane kapitanowi przed wypłynięciem statku pasażerskiego.”;
i.

sterowane urządzenia otwierające lub automatyczne systemy pilotujące przeznaczone do ładunków zrzucanych na spadochronach. Uwaga 1 Podpunkt ML10.a. nie ma zastosowania do „statków powietrznych” lub „statków powietrznych lżejszych od powietrza” lub wariantów tych „statków powietrznych” specjalnie zaprojektowanych do celów wojskowych, które charakteryzują się wszystkimi niżej wymienionymi cechami: a. nie są bojowymi „statkami powietrznymi”; b. nie są skonfigurowane do celów wojskowych i nie są wyposażone w sprzęt specjalnie zaprojektowany lub zmodyfikowany do celów wojskowych; oraz c. są certyfikowane do użytku do celów cywilnych przez organy lotnictwa cywilnego w co najmniej jednym państwie członkowskim UE lub państwie uczestniczącym w porozumieniu z Wassenaar. Uwaga 2 Podpunkt ML10.d. nie ma zastosowania do: a. silników lotniczych zaprojektowanych lub zmodyfikowanych do celów wojskowych, które zostały dopuszczone do użytku przez organy lotnictwa cywilnego w co najmniej jednym państwie członkowskim UE lub państwie uczestniczącym w porozumieniu z Wassenaar do użytku w „cywilnych statkach powietrznych”, lub specjalnie zaprojektowanych dla nich elementów składowych; b. silników tłokowych lub specjalnie zaprojektowanych do nich elementów składowych, z wyjątkiem specjalnie zaprojektowanych dla bezzałogowych statków powietrznych (UAV). Uwaga 3 Do celów podpunktów ML10.a. oraz ML10.d. pojęcie specjalnie zaprojektowanych elementów składowych i sprzętu pokrewnego dla niewojskowych „statków powietrznych” lub silników lotniczych zmodyfikowanych do celów wojskowych ma zastosowanie tylko do tych wojskowych elementów składowych i sprzętu pokrewnego, które są wymagane w celu modyfikacji do celów wojskowych. Uwaga 4 Do celów podpunktu ML10.a. zastosowania wojskowe obejmują: walkę, zwiad wojskowy, szturm, szkolenie wojskowe, wsparcie logistyczne oraz transport i zrzuty z powietrza żołnierzy lub sprzętu wojskowego. Uwaga 5 Podpunkt ML10.a. nie ma zastosowania do „statków powietrznych” spełniających wszystkie z poniższych kryteriów: a. zostały wyprodukowane po raz pierwszy przed rokiem 1946; b. w ich skład nie wchodzą elementy wyszczególnione we wspólnych wykazach uzbrojenia UE, z wyłączeniem przypadków, w których elementy te są wymagane, aby spełnić normy bezpieczeństwa lub zdatności do lotu wprowadzone przez organy lotnictwa cywilnego w co najmniej jednym państwie członkowskim UE lub państwie uczestniczącym w porozumieniu z Wassenaar; oraz c. w ich skład nie wchodzi broń wyszczególniona we wspólnych wykazach uzbrojenia UE, chyba że broń taka jest niezdatna do użytku i nie można jej przywrócić do stanu użytecznego.
„12. Każde państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu zobowiązania pośredników i właściwych podatników do przekazywania informacji na temat podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego, w odniesieniu do którego dokonano pierwszej czynności służącej jego wdrożeniu w okresie między dniem wejścia w życie a datą rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy. Pośrednicy i właściwi podatnicy, w stosownym przypadkach, przekazują informacje o tych podlegających zgłoszeniu uzgodnieniach transgranicznych do dnia 31 sierpnia 2020 r.”,
Sprostowanie do dyrektywy Rady (UE) 2018/1713 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do stawek podatku od wartości dodanej stosowanego do książek, gazet i czasopism

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 286 z dnia 14 listopada 2018 r. )

Strona 21, art. 1 pkt 3 – załącznik III pkt 6 dyrektywy 2006/112/WE:

zamiast:

„3. (…) materiałami drukowanymi, albumami, książeczkami do rysowania lub kolorowania dla dzieci …”,

powinno być:
Sprostowanie do dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2018/736 z dnia 27 lutego 2018 r. zmieniającej, w celu dostosowania do postępu naukowego i technicznego, załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE w odniesieniu do wyłączenia niektórych komponentów elektrycznych i elektronicznych zawierających ołów w szkle lub ceramice

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 123 z dnia 18 maja 2018 r. )

Strona 96, załącznik – załącznik III pkt 7c)-I, tabela, druga kolumna:

zamiast:

„Komponenty elektryczne i elektroniczne zawierające ołów w szklanych lub ceramicznych, innych niż dielektryczne, elementach kondensatorów, np. w urządzeniach piezoelektrycznych lub w szklanych bądź ceramicznych składnikach matryc”,

powinno być:
(2)

Pkt 24 załącznika III do dyrektywy 2011/65/UE przewiduje wyłączenie stosowania ołowiu w lutach do lutowania dotyczącego wielowarstwowych kondensatorów ceramicznych z matrycą dyskową i planarną z otworami przelotowymi do dnia 21 lipca 2016 r. Komisja otrzymała wniosek o przedłużenie tego wyłączenia w odniesieniu do kategorii 1–7 i 10 przed dniem 21 stycznia 2015 r. zgodnie z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2011/65/UE.
b)

przez dwa lata przed wprowadzeniem do obrotu był uprawiany na terenie leżącym w obrębie Unii, na którym występuje całkowita ochrona fizyczna przed wprowadzeniem organizmu Rhynchophorus ferrugineus (Olivier), lub na terenie leżącym w obrębie Unii, na którym zastosowano odpowiednie zabiegi zapobiegawcze w odniesieniu do przedmiotowego organizmu szkodliwego. Podlega on inspekcjom wzrokowym przeprowadzanym co najmniej raz na cztery miesiące w celu potwierdzenia, że materiał ten jest wolny od organizmu Rhynchophorus ferrugineus (Olivier).
(4)

W swoich decyzjach o niewnoszeniu sprzeciwu do rozporządzeń delegowanych (UE) 2017/2358 i (UE) 2017/2359, Parlament Europejski wezwał Komisję do przyjęcia wniosku ustawodawczego ustalającego datę rozpoczęcia stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy (UE) 2016/97 na dzień 1 października 2018 r., zamiast dnia 23 lutego 2018 r. Parlament Europejski uzasadnił ten wniosek potrzebą dania zakładom ubezpieczeń i dystrybutorom ubezpieczeń więcej czasu na lepsze przygotowanie się na prawidłowe i skuteczne wykonanie dyrektywy (UE) 2016/97 oraz na wdrożenie niezbędnych zmian technicznych i organizacyjnych w celu wykonania rozporządzeń delegowanych (UE) 2017/2358 i (UE) 2017/2359.
(1)

Dyrektywy Komisji 2003/90/WE (3) i 2003/91/WE (4) zostały przyjęte w celu zapewnienia, by odmiany wpisane do krajowych katalogów państw członkowskich były zgodne z protokołami ustanowionymi przez Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem poszczególnych gatunków oraz minimalnych warunków badania odmian, o ile odnośne protokoły zostały ustanowione. W odniesieniu do gatunków nieobjętych protokołami CPVO dyrektywy te stanowią, że zastosowanie mają wytyczne Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).