ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(75)

W szczególności perspektywy dla przemysłu Unii dotyczące okresu po okresie analizy nie są zbyt pozytywne. Liczba napływających zamówień na produkt objęty postępowaniem spadła o 12 % w okresie analizy w porównaniu z pierwszym półroczem 2021 r. i o 2 % w porównaniu z OD (kiedy to stwierdzono, że przemysł Unii znajduje się w szkodliwej sytuacji). W związku z tym w przeciwieństwie do ustaleń przedstawionych w motywie 49 decyzji o zawieszeniu potencjał przemysłu Unii nie zostanie w pełni wykorzystany w nadchodzących miesiącach, a jego przyszły poziom działalności nie jest zagwarantowany. Konsumpcja osiągnęła najwyższy poziom w pierwszym półroczu 2021 r., a następnie zmniejszyła się o 13,5 % w okresie analizy. Świadczy o tym spadek liczby napływających zamówień, a także znaczne skrócenie czasu realizacji. W najbliższych miesiącach nie należy spodziewać się wzrostu popytu z uwagi na niepewność dotyczącą popytu w sektorze produkcji samochodów i w sektorze budowlanym w połączeniu z oczekiwanym dalszym wzrostem kosztów głównych czynników produkcji. Ponadto w kontekście poprawy równowagi między podażą a popytem przemysł Unii miałby mniejszą siłę przetargową przy ustalaniu cen, co miałoby tym samym negatywny wpływ na jego wyniki gospodarcze.
(3)

Dnia 21 grudnia 2021 r. Grecja złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami pracowników w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 27 statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej („NACE”) (4) Rev. 2 (Produkcja urządzeń elektrycznych), w regionie Attyka (EL30) w Grecji, zaliczanym do poziomu 2 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) (5). Wniosek został uzupełniony o dodatkowe informacje złożone zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2021/691. Wniosek ten spełnia warunki przyznania wkładu finansowego z EFG, ustanowione w art. 13 rozporządzenia (UE) 2021/691.
(6)

Należy zatem zezwolić występującym z wnioskiem państwom członkowskim na przyznanie zwolnienia z należności celnych przywozowych pobieranych od towarów przywożonych do celów określonych w art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 oraz zwolnienia z VAT należnego od towarów przywożonych do celów określonych w art. 51 dyrektywy 2009/132/WE przez organizacje państwowe, organizacje charytatywne lub organizacje dobroczynne zatwierdzone przez właściwe organy występujących z wnioskiem państw członkowskich lub w imieniu tych organizacji. Biorąc pod uwagę bezprecedensową sytuację i potrzebę szybkiego reagowania, należy zezwolić występującym z wnioskiem państwom członkowskim na przyznanie zwolnienia z należności celnych i zwolnienia z VAT od towarów przeznaczonych na pomoc humanitarną, które są przywożone w celu dopuszczenia ich do obrotu również przez organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne lub dobroczynne zatwierdzone i prowadzące podobną działalność w innym występującym z wnioskiem państwie członkowskim, w którym towary te mają być wykorzystywane. Aby odpowiedzieć na wnioski państw członkowskich o udzielenie pomocy osobom, które pozostały w Ukrainie i zostały poważnie dotknięte wojną, należy również zezwolić na dalsze przekazywanie tych towarów ukraińskim organizacjom państwowym lub organizacjom charytatywnym lub dobroczynnym zatwierdzonym przez właściwe organy Ukrainy z przeznaczeniem do nieodpłatnej dystrybucji wśród osób potrzebujących w Ukrainie. Ponadto należy zezwolić występującym z wnioskiem państwom członkowskim na przyznanie zwolnienia z należności celnych przywozowych pobieranych od towarów przywożonych do celów określonych w art. 74 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 oraz zwolnienia z VAT należnego od towarów przywożonych do celów określonych w art. 51 dyrektywy 2009/132/WE, jeżeli są one przywożone w celu dopuszczenia ich do obrotu przez agencje niosące pomoc w sytuacjach kryzysowych lub w imieniu tych agencji w celu zaspokojenia ich potrzeb w trakcie udzielania pomocy w sytuacji kryzysowej osobom uciekającym przed wojną w Ukrainie.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Madagaskaru. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Madagaskaru obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Ekwadoru. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Ekwadoru obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Królestwo Bahrajnu. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Królestwo Bahrajnu obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Kosowo. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 wydawanych przez Kosowo obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(4)

Republika Korei poinformowała też Komisję, że obecnie nie obowiązują żadne związane z COVID-19 ograniczenia podróży do Republiki Korei dotyczące wjazdu i pobytu. Gdyby zaszła potrzeba ponownego wprowadzenia wymogów związanych z podróżowaniem, Republika Korei potwierdza, że w takim przypadku będzie uznawać zaświadczenia o szczepieniu i zaświadczenia o wyniku testu wydane przez państwa członkowskie i kraje EOG zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953. Jeżeli chodzi o zaświadczenia o szczepieniu, Republika Korei poinformowała Komisję, że zaświadczenia wskazujące szczepionki, dla których wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w całej UE, będą uznawane tylko pod warunkiem, że w odniesieniu do tych szczepionek przeprowadzono procedurę WHO dotyczącą nadzwyczajnego pozwolenia na stosowanie. Jeżeli chodzi o uznawanie w szczególności zaświadczeń o powrocie do zdrowia, to w przypadku potrzeby ponownego wprowadzenia ograniczeń związanych z podróżą, Republika Korei potwierdza, że nie będzie ich uznawać.
(5)

W dniu 7 marca 2022 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) wydał pozytywną opinię (4) zgodnie z art. 6 i 18 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. Uznał on, że genetycznie zmodyfikowana kukurydza DP4114 × MON 810 × MIR604 × NK603, zgodna z opisem we wniosku, jest równie bezpieczna jak niezmodyfikowany genetycznie organizm porównawczy i przebadane niezmodyfikowane genetycznie odmiany referencyjne pod względem potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko. Urząd stwierdził również, że spożywanie genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy DP4114 × MON 810 × MIR604 × NK603 nie budzi obaw żywieniowych. W odniesieniu do uprzednio ocenionej subkombinacji nie stwierdzono żadnych nowych obaw co do bezpieczeństwa, a zatem wcześniejsze wnioski dotyczące genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 × NK603 zachowują ważność. W odniesieniu do 9 pozostałych subkombinacji Urząd stwierdził, że oczekuje się, iż będą one równie bezpieczne i odżywcze jak pojedyncze modyfikacje genetyczne DP4114, MON 810, MIR604 i NK603, jak uprzednio oceniona subkombinacja i jak genetycznie zmodyfikowana kukurydza uzyskana metodą skrzyżowania czterech odmian genetycznie zmodyfikowanych DP4114 × MON 810 × MIR604 × NK603.
(7)

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2022 r. skierowanym do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) wicepremier oraz minister spraw zagranicznych i integracji europejskiej Republiki Mołdawii zwrócili się do Unii, zgodnie z art. 59 ust. 1 decyzji (WPZiB) 2021/509, o zapewnienie wsparcia dla sił zbrojnych Republiki Mołdawii poprzez wzmocnienie zdolności w zakresie logistyki, mobilności, dowodzenia i kontroli, cyberobrony, systemów rozpoznania z wykorzystaniem bezzałogowych statków powietrznych oraz usług łączności taktycznej.
(4)

Umowa zapewnia pełne poszanowanie praw podstawowych Unii, w szczególności prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa do ochrony danych osobowych oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, które zostały zapisane odpowiednio w art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2).
(5)

Rada sprawdziła, czy właściwe władze, o których mowa w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, podjęły decyzje w odniesieniu do wszystkich osób, grup i podmiotów umieszczonych na liście, w których stwierdza się uczestnictwo tych osób, grup i podmiotów w aktach terrorystycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB. Ponadto Rada uznała, że osoby, grupy i podmioty, do których mają zastosowanie art. 2, 3, i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB, powinny nadal być objęte szczególnymi środkami ograniczającymi przewidzianymi we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB.
(4)

W piśmie z dnia 25 marca 2022 r. skierowanym do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) Ministerstwo Spraw Zagranicznych Nigru zwróciło się do Unii o zapewnienie wsparcia dla nigerskich sił zbrojnych (Forces armées nigeriennes – FAN) w jednym z priorytetowych obszarów, w miarę możliwości w połączeniu z rozmieszczeniem unijnej misji w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) uprawnionej do prowadzenia prac w Nigrze.
(11)

Biorąc pod uwagę, że art. 14 ust. 3 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR stanowi, że umowa ta pozostaje w mocy tak długo, jak będzie to konieczne do całkowitego wykonania wszelkich operacji finansowanych na podstawie umowy o partnerstwie AKP–UE, przepis ten interpretuje się w taki sposób, że obejmuje on obecne nadzwyczajne uruchomienie umorzonych środków z 10. i 11. EFR w celu finansowania działań podejmowanych w związku z kryzysem bezpieczeństwa żywnościowego i wstrząsem gospodarczym w państwach AKP w następstwie prowadzonej przez Rosję wojny napastniczej przeciwko Ukrainie.
„3

W przypadku rejestracji międzynarodowej odnoszącej się do obszaru geograficznego znajdującego się w kraju najsłabiej rozwiniętym (LDC), zgodnie z wykazami ustanowionymi przez Organizację Narodów Zjednoczonych, opłata jest obniżana do 50 % wymaganej kwoty (zaokrąglonej do najbliższej pełnej liczby). W takim przypadku opłata będzie wynosić 500 franków szwajcarskich za rejestrację międzynarodową odnoszącą się do obszaru geograficznego pochodzenia znajdującego się w kraju najsłabiej rozwiniętym, 250 franków szwajcarskich za jedną zmianę rejestracji międzynarodowej odnoszącej się do obszaru geograficznego pochodzenia znajdującego się w krajach najsłabiej rozwiniętych oraz 150 franków szwajcarskich za opłatę uzupełniającą za dodatkowe zmiany przedłożone w tym samym wniosku. Te obniżki opłat będą miały zastosowanie trzy lata po wejściu w życie aktu genewskiego.”.
(2)

Decyzją 2000/427/WE (6) Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2001 r. Decyzją 2006/495/WE (7) Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2007 r. Decyzją 2007/503/WE (8) i decyzją 2007/504/WE (9) Rada zdecydowała, że Cypr i Malta spełniły warunki konieczne do przyjęcia euro z dniem 1 stycznia 2008 r. Decyzją 2008/608/WE (10) Rada zdecydowała, że Słowacja spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro. Decyzją 2010/416/UE (11) Rada zdecydowała, że Estonia spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro. Decyzją 2013/387/UE Rada (12) zdecydowała, że Łotwa spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro. Decyzją 2014/509/UE (13) Rada zdecydowała, że Litwa spełniła warunki konieczne do przyjęcia euro.
(11)

W sprawach dotyczących najmu lub dzierżawy nieruchomości do celów innych niż mieszkalne, w rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012 przyznano właściwość wyłączną sądom państwa członkowskiego, w którym położona jest dana nieruchomość. W Konwencji nie zawarto takich zasad dotyczących właściwości wyłącznej w odniesieniu do najmu lub dzierżawy nieruchomości do celów innych niż mieszkalne. W chwili przystąpienia do Konwencji Unia powinna zgodnie z art. 18 Konwencji złożyć oświadczenie, że nie będzie stosować Konwencji do najmu i dzierżawy nieruchomości położonych w Unii do celów innych niż mieszkalne.
(6)

Rząd niemiecki zaproponował następujących przedstawicieli wspólnot regionalnych posiadających mandat wyborczy społeczności regionalnej na stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów do końca bieżącej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2025 r.: Damhat SISAMCI, Mitglied des Landtages des Saarlandes (poseł do parlamentu regionalnego kraju Saary) i Roland THEIS, Mitglied des Landtages des Saarlandes (poseł do parlamentu regionalnego kraju Saary),
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Filipin. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu w związku z COVID-19 wydawanych przez Republikę Filipin obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Sułtanat Omanu. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych przez Sułtanat Omanu obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(2)

Rozporządzenie (UE) 2021/953 umożliwia uznawanie zaświadczeń COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez państwa trzecie, jeżeli Komisja stwierdzi, że takie zaświadczenia COVID-19 są wydawane zgodnie z normami, które należy uznać za równoważne normom ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 (2), państwa członkowskie mają stosować przepisy określone w rozporządzeniu (UE) 2021/953 do obywateli państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia, ale którzy legalnie przebywają lub zamieszkują na ich terytorium i są uprawnieni do podróżowania do innych państw członkowskich zgodnie z prawem Unii. W związku z tym wszelkie ustalenia dotyczące równoważności określone w niniejszej decyzji powinny mieć zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin przez Republikę Peru. Podobnie na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/954 takie ustalenia dotyczące równoważności powinny mieć również zastosowanie do zaświadczeń o szczepieniu przeciwko COVID-19 wydawanych przez Republikę Peru obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytorium państw członkowskich UE na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.
(1)

W dniu 10 grudnia 2021 r. władze Francji przedłożyły Komisji, zgodnie z art. 7 ust. 4 dyrektywy (UE) 2016/797, wniosek o niestosowanie niektórych przepisów technicznych specyfikacji interoperacyjności („TSI”), tj. TSI określonej w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1302/2014 (2) („TSI LOC&AS”), TSI określonej w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1300/2014 (3) („TSI PRM”) oraz TSI określonej w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1304/2014 (4) („TSI NOI”), do projektu modernizacji taboru kolejowego w odniesieniu do 19 pociągów zespołowych przeznaczonych do eksploatacji we francuskiej sieci kolejowej.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2022/1298

z dnia 22 lipca 2022 r.

w sprawie równoważności systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich właściwych organów w Stanach Zjednoczonych Ameryki zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2022) 5118)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającą dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), w szczególności jej art. 46 ust. 2 akapit pierwszy,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Do celów art. 46 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczące biegłych rewidentów i jednostek audytorskich Komisji Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Ameryki (Securities and Exchange Commission of the United States of America) oraz Rady ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych Stanów Zjednoczonych Ameryki (Public Company Accounting Oversight Board of the United States of America) uznaje się za spełniające wymogi równoważne z wymogami określonymi w art. 29, 30 i 32 tej dyrektywy.
(1)

Decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/1156 (2) Komisja uznała, że właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki, a mianowicie Rada ds. Nadzoru nad Rachunkowością Spółek Publicznych (Public Company Accounting Oversight Board of the United States of America) oraz Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (Securities and Exchange Commission of the United States of America), spełniają wymogi, które są adekwatne do celów art. 47 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/43/WE. Wspomniana decyzja wykonawcza przestaje mieć zastosowanie dnia 31 lipca 2022 r. Należy zatem stwierdzić, czy właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki nadal spełniają wymogi, które są adekwatne do celów przekazywania im dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich oraz sprawozdań z inspekcji lub dochodzeń.