PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 60/52

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 168/2013

z dnia 15 stycznia 2013 r.

w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym należy zapewnić swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. W tym celu, w drodze dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych (3) ustanowiono kompleksowy system homologacji typu WE dla takich pojazdów. Zasady te powinny nadal mieć zastosowanie do niniejszego rozporządzenia oraz aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

(2) Rynek wewnętrzny powinien opierać się na przejrzystych, prostych i spójnych przepisach zapewniających pewność prawa i przejrzystość, z których mogą czerpać korzyści zarówno przedsiębiorstwa, jak i konsumenci.

(3) W celu uproszczenia i przyspieszenia przyjęcia ustawodawstwa w zakresie homologacji typu, do ustawodawstwa w zakresie homologacji typu UE pojazdów wprowadzono nowe podejście regulacyjne, zgodnie z którym ustawodawca w drodze zwykłej procedury ustawodawczej ustanawia tylko podstawowe przepisy i zasady, natomiast ustanowienie dalszych szczegółów technicznych deleguje na Komisję. W odniesieniu do istotnych wymogów niniejsze rozporządzenie powinno zatem określać jedynie podstawowe przepisy w zakresie bezpieczeństwa funkcjonalnego i efektywności środowiskowej i powierzyć Komisji uprawnienia do określenia specyfikacji technicznych.

(4) Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać przyjętych na poziomie krajowym lub unijnym środków dotyczących korzystania z pojazdów kategorii L na drogach, takich jak szczegółowe wymogi dotyczące z prawa jazdy, ograniczenia prędkości maksymalnej czy środki regulujące wjazd na niektóre drogi.

(5) Nadzór rynku w sektorze motoryzacyjnym, w szczególności w sektorze pojazdów kategorii L, powinien zostać usprawniony poprzez wzmocnienie przepisów dotyczących zgodności produkcji i określających obowiązki podmiotów gospodarczych w łańcuchu dostaw. W szczególności należy doprecyzować rolę i obowiązki organów w państwach członkowskich odpowiedzialnych za homologację typu i nadzór rynku oraz zwiększyć wymogi dotyczące kompetencji, obowiązków i funkcjonowania służb technicznych przeprowadzających badania w odniesieniu do homologacji typu pojazdu. Zapewnienie przestrzegania wymogów dotyczących zgodności z homologacją typu i zgodności produkcji zawartych w ustawodawstwie dotyczącym sektora motoryzacyjnego powinno pozostać kluczową kompetencją organów udzielających homologacji, natomiast nadzór rynku może być kompetencją dzieloną między różnymi organami krajowymi. Należy wprowadzić skuteczną koordynację i skuteczne monitorowanie na szczeblu Unii i szczeblu krajowym, aby zapewnić skuteczne stosowanie nowych środków przez organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku.

(6) Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące nadzoru rynku, ustanawiające obowiązki organów krajowych, są przepisami szczególnymi w stosunku do odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 765/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu (4).

(7) Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać istotne wymogi dotyczące ochrony środowiska i bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdów. Główne elementy odpowiednich wymogów niniejszego rozporządzenia są oparte na wynikach oceny skutków z dnia 4 października 2010 r. przeprowadzonej przez Komisję, zawierającej analizę różnych opcji przez przedstawienie ewentualnych zalet i wad pod względem aspektów gospodarczych, środowiskowych, aspektów związanych z bezpieczeństwem i aspektów społecznych. W analizie tej uwzględniono zarówno aspekty jakościowe, jak i ilościowe. Po porównaniu różnych opcji opcje preferowane zostały zidentyfikowane i wybrane do stworzenia podstaw dla niniejszego rozporządzenia.

(8) Niniejsze rozporządzenie ma na celu ustanowienie zharmonizowanych przepisów dotyczących homologacji typu pojazdów kategorii L, aby zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Pojazdy kategorii L to pojazdy dwu-, trzy- lub czterokołowe, takie jak dwukołowe pojazdy silnikowe, pojazdy trzykołowe i czterokołowce. Ponadto celami niniejszego rozporządzenia są: uproszczenie istniejących ram prawnych, ograniczenie emisji z pojazdów kategorii L skutkujące bardziej proporcjonalnym udziałem emisji z pojazdów kategorii L w emisjach z transportu drogowego ogółem, zwiększenie ogólnego poziomu bezpieczeństwa, dostosowanie do postępu technicznego i wzmocnienie przepisów dotyczących nadzoru rynku.

(9) Aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdów, bezpieczeństwa pracy i ochrony środowiska należy zharmonizować wymagania techniczne i normy środowiskowe mające zastosowanie do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych w odniesieniu do homologacji typu.

(10) Na cele niniejszego rozporządzenia nie powinien mieć wpływu montaż niektórych układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych po wprowadzeniu do obrotu, rejestracji lub dopuszczeniu pojazdów. Należy zatem przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które mogą być zamontowane w pojazdach i które mogą znacząco zakłócić funkcjonowanie układów istotnych ze względu na ochronę środowiska lub bezpieczeństwo funkcjonalne, podlegały uprzedniej kontroli przez organ udzielający homologacji, zanim zostaną wprowadzone do obrotu, zarejestrowane lub dopuszczone.

(11) Dyrektywa 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 lutego 1995 r. w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (5) dała państwom członkowskim opcję odmowy wstępnej rejestracji i każdej późniejszej rejestracji na swoim terytorium pojazdów o maksymalnej mocy netto silnika wynoszącej więcej niż 74 kW. Badania naukowe nie potwierdziły przewidywanej korelacji między bezpieczeństwem a bezwzględnym ograniczeniem mocy. Z tego względu, aby znieść wewnętrzne bariery w handlu na rynku unijnym, opcja ta nie powinna być dłużej utrzymywana. Należy wprowadzić inne, skuteczniejsze środki bezpieczeństwa w celu zmniejszenia wysokiej liczby ofiar wypadków drogowych, w tym śmiertelnych, wśród kierowców dwukołowych pojazdów silnikowych w Unii.

(12) Niniejsze rozporządzenie określa wymogi środowiskowe dotyczące dwóch etapów, przy czym drugi etap (Euro 5) jest obowiązkowy dla nowych typów pojazdów od dnia 1 stycznia 2020 r., zapewniając tym samym producentom pojazdów i sektorowi dostaw przewidywalność długoterminowego planowania. W oparciu o przyszłe dostępne dane badanie efektywności środowiskowej wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia powinno dostarczyć dodatkowych podstaw poprzez analizę modelowania, wykonalności technicznej i opłacalności opartą na najnowszych dostępnych danych. Ponadto w badaniu powinna między innymi zostać dokonana ocena wykonalności i opłacalności wymogów w zakresie badania zgodności pojazdu użytkowanego, wymogów dla emisji poza cyklem badania oraz dopuszczalnej wartości emisji cząstek stałych dla niektórych (pod-)kategorii. Na podstawie wyników badania Komisja powinna rozważyć przedstawienie wniosku wprowadzającego te nowe elementy do przyszłego ustawodawstwa dotyczącego homologacji typu, mającego zastosowanie po etapach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

(13) System homologacji typu UE ma na celu umożliwienie każdemu z państw członkowskich potwierdzenia, że każdy typ pojazdu został poddany kontrolom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, a producent pojazdu uzyskał świadectwo homologacji typu. Zobowiązuje on także producentów do wydania świadectwa zgodności dla każdego pojazdu wyprodukowanego zgodnie z homologacją typu. Gdy pojazd posiada takie świadectwo, należy zezwolić na udostępnianie na rynku i rejestrowanie go w celu użytkowania w całej Unii.

(14) Aby zapewnić właściwe wykonywanie i prawidłowe funkcjonowanie procedury monitorowania zgodności produkcji, która jest jedną z podstaw systemu homologacji typu UE, producenci powinni być regularnie kontrolowani przez właściwy organ lub odpowiednio wykwalifikowaną służbę techniczną wyznaczoną do tego celu.

(15) Niniejsze rozporządzenie zawiera zestaw szczególnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Istotne jest zatem ustanowienie przepisów zapewniających wprowadzenie przez producenta lub inny podmiot gospodarczy w łańcuchu dostaw, w przypadkach gdy pojazd stanowi poważne zagrożenie dla użytkowników lub środowiska, skutecznych środków ochronnych, łącznie z wycofaniem pojazdu od użytkowników, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008. Organy udzielające homologacji powinny zatem mieć możliwość oceny, czy środki te są wystarczające.

(16) W niektórych ograniczonych przypadkach należy zezwolić na krajową homologację typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach. Aby zapobiec nieprawidłowościom, stosowanie uproszczonej procedury w przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach powinno dotyczyć jedynie bardzo ograniczonej produkcji. Niezbędne jest zatem precyzyjne zdefiniowanie pojęcia małych serii przez podanie liczby produkowanych pojazdów.

(17) Unia jest stroną Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.”) (6). Aby uprościć ustawodawstwo dotyczące homologacji typu zgodnie z zaleceniami zawartymi w opublikowanym w 2006 r. przez Komisję sprawozdaniu zatytułowanym „CARS 21: Konkurencyjny system regulacji rynku samochodowego dla XXI wieku”, należy uchylić wszystkie dyrektywy szczegółowe, nie obniżając poziomu ochrony. Wymogi określone w tych dyrektywach należy przenieść do niniejszego rozporządzenia lub do aktów delegowanych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, a w stosownych przypadkach zastąpić je odniesieniami do odpowiednich regulaminów Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, za przyjęciem których Unia głosowała lub do których Unia przystąpiła i które załączono do Zrewidowanego Porozumienia z 1958 r. Aby ograniczyć obciążenie administracyjne związane z procesem homologacji typu, należy zezwolić producentom pojazdów na ubieganie się o homologację typu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w stosownych przypadkach bezpośrednio poprzez uzyskanie homologacji na podstawie odpowiednich regulaminów EKG ONZ, o których mowa w załącznikach do niniejszego rozporządzenia lub w aktach delegowanych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

(18) W związku z tym regulaminy EKG ONZ i poprawki do nich, za których przyjęciem Unia głosowała na podstawie decyzji 97/836/WE, należy włączyć do ustawodawstwa dotyczącego homologacji typu UE. Należy zatem przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia niezbędnych dostosowań załączników do niniejszego rozporządzenia lub do aktów delegowanych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

(19) Nieograniczony dostęp do informacji dotyczących naprawy pojazdów w znormalizowanym formacie umożliwiającym wyszukanie informacji technicznych, a także efektywna konkurencja na rynku usług w zakresie informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów są niezbędne dla poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, szczególnie w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług. Duża część takich informacji dotyczy pokładowych układów diagnostycznych oraz ich współdziałania z innymi układami pojazdu. Należy określić specyfikacje techniczne, którym powinny odpowiadać strony internetowe producentów, a także ukierunkowane środki mające na celu zapewnienie odpowiedniego dostępu małym i średnim przedsiębiorstwom.

(20) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (7).

(21) W celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o dalsze szczegóły techniczne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wymogów w zakresie efektywności środowiskowej i osiągów napędu pojazdu, bezpieczeństwa funkcjonalnego i konstrukcji pojazdów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(22) Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, a także zapewnić ich wdrożenie. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(23) Aby móc dokonać oceny i podjąć decyzję w sprawie rozszerzenia obowiązkowego montażu określonych zaawansowanych układów hamulcowych na dodatkowe kategorie motocykli, Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie między innymi na podstawie danych o wypadkach drogowych dostarczonych przez państwa członkowskie.

(24) Chociaż przepisy niniejszego rozporządzenia nie uniemożliwiają państwom członkowskim dalszego stosowania ich poszczególnych systemów homologacji, Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z funkcjonowania tych systemów krajowych, w oparciu o informacje przekazywane przez państwa członkowskie, w celu ponownego rozważenia kwestii przedłożenia wniosku ustawodawczego dotyczącego harmonizacji poszczególnych systemów homologacji na poziomie Unii.

(25) W kontekście przeglądu dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (8), rozgraniczenie między niniejszym rozporządzeniem a dyrektywą 2007/46/WE należy rozpatrywać w świetle doświadczeń zebranych przez państwa członkowskie podczas stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w celu zapewnienia uczciwej konkurencji między kategoriami pojazdów.

(26) W interesie przejrzystości, przewidywalności, racjonalności i uproszczenia oraz w celu zmniejszenia obciążeń dla producentów pojazdów niniejsze rozporządzenie powinno zawierać jedynie ograniczoną liczbę etapów wykonania wprowadzenia nowych poziomów emisji i wymogów bezpieczeństwa. Należy zapewnić sektorowi wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do nowych przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz do specyfikacji technicznych i przepisów administracyjnych określonych w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia. Terminowe określenie wymogów ma istotne znaczenie dla zapewnienia producentom wystarczającego czasu początkowego na opracowanie, sprawdzenie i wdrożenie rozwiązań technicznych w zakresie produkcji seryjnej pojazdów, a producentom i organom udzielającym homologacji w państwach członkowskich – na wprowadzenie niezbędnych systemów administracyjnych.

(27) Dyrektywa 2002/24/WE i dyrektywy szczegółowe w niej wymienione zostały kilkakrotnie zmienione w istotny sposób. Mając na uwadze przejrzystość, racjonalność i uproszczenie dyrektywa 2002/24/WE oraz dyrektywy szczegółowe w niej wymienione należy uchylić i zastąpić jednym rozporządzeniem oraz niewielką liczbą aktów delegowanych i wykonawczych. Przyjęcie rozporządzenia zapewnia bezpośrednie stosowanie odnośnych przepisów oraz znacznie szybsze i skuteczniejsze ich aktualizowanie w celu lepszego uwzględnienia postępu technicznego.

(28) Należy uchylić następujące dyrektywy: — dyrektywę 2002/24/WE, — dyrektywę Rady 93/14/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie hamowania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (9), — dyrektywę Rady 93/30/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych dla dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (10), — dyrektywę Rady 93/33/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie urządzeń zabezpieczających dwu- lub trzykołowe pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem (11), — dyrektywę Rady 93/93/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie mas i wymiarów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (12), — dyrektywę 95/1/WE, — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (13), — dyrektywę 2000/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie prędkościomierzy do dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (14), — dyrektywę 2002/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zmniejszenia poziomu emisji substancji zanieczyszczających środowisko z silnikowych pojazdów dwu- i trzykołowych (15), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/62/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie miejsca montażu tylnej tablicy rejestracyjnej dwu- i trzykołowych pojazdów silnikowych (16), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/67/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych (17), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/78/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie podpórek dwukołowych pojazdów silnikowych (18), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/79/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie uchwytów ręcznych dla pasażerów dwukołowych pojazdów silnikowych (19), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/80/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników pojazdów silnikowych dwu- i trzykołowych (20), — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/139/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (21).

(29) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie zharmonizowanych przepisów dotyczących wymogów administracyjnych i wymagań technicznych w zakresie homologacji typu i nadzoru rynku pojazdów kategorii L, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi administracyjne i wymagania techniczne w zakresie homologacji typu wszystkich nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1.

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do homologacji pojedynczych pojazdów. Jednakże państwa członkowskie udzielające takich indywidualnych homologacje uznają wszelkie homologacje typu pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych udzielone na mocy niniejszego rozporządzenia zamiast homologacji udzielonych na mocy odpowiednich przepisów krajowych.

2. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące nadzoru rynku pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które podlegają homologacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Niniejsze rozporządzenie ustanawia również wymogi dotyczące nadzoru rynku części i wyposażenia dla takich pojazdów.

3. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania ustawodawstwa w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców sklasyfikowanych w art. 4 i załączniku I („pojazdy kategorii L”), które przeznaczone są do jazdy po drogach publicznych, łącznie z tymi zaprojektowanymi i skonstruowanymi na jednym lub kilku etapach, oraz do układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, a także części i wyposażenia, zaprojektowanych i skonstruowanych dla takich pojazdów.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się również do motocykli enduro (L3e-AxE (x = 1, 2 lub 3)), motocykli trialowych (L3e-AxT (x = 1, 2 lub 3)) oraz ciężkich czterokołowców terenowych (L7e-B) sklasyfikowanych w art. 4 i załączniku I.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do następujących pojazdów:

a) pojazdów o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 6 km/h;

b) pojazdów przeznaczonych wyłącznie do użytku przez osoby niepełnosprawne fizycznie;

c) pojazdów przeznaczonych wyłącznie do obsługiwania przez pieszego;

d) pojazdów przeznaczonych wyłącznie do używania w zawodach sportowych;

e) pojazdów zaprojektowanych i skonstruowanych do użytku przez służby zbrojne, służby obrony cywilnej, straż pożarną, służby odpowiedzialne za utrzymanie porządku publicznego i służby pogotowia medycznego;

f) pojazdów rolniczych lub leśnych objętych zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (22), maszyn objętych zakresem dyrektywy 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (23) i dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn (24) oraz pojazdów silnikowych objętych zakresem dyrektywy 2007/46/WE;

g) pojazdów przeznaczonych przede wszystkim do użytku poza drogami i zaprojektowanych do jazdy po powierzchniach nieutwardzonych;

h) rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny o maksymalnej ciągłej mocy znamionowej mniejszej lub równej 250 W, którego moc wyjściowa spada do zera, jeżeli rowerzysta przestanie pedałować, a w każdym razie zmniejsza się stopniowo i w końcu spada do zera, zanim prędkość pojazdu wyniesie 25 km/h;

i) pojazdów samoczynnie utrzymujących równowagę;

j) pojazdów niewyposażonych w przynajmniej jedno miejsce siedzące;

k) pojazdów wyposażonych w dowolny rodzaj miejsca kierowcy, w których punkt R znajduje się na wysokości ≤ 540 mm w przypadku kategorii L1e, L3e i L4e lub ≤ 400 mm w przypadku kategorii L2e, L5e, L6e i L7e.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia i aktów wymienionych w załączniku II, o ile w tych aktach nie przewidziano inaczej, stosuje się następujące definicje:

1) „homologacja typu” oznacza procedurę, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

2) „świadectwo homologacji typu” oznacza dokument, w którym organ udzielający homologacji oficjalnie zaświadcza, że udzielono homologacji typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego;

3) „homologacja typu całego pojazdu” oznacza homologację typu, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że niekompletny, kompletny lub skompletowany typ pojazdu jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

4) „homologacja typu UE” oznacza procedurę, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi zawartymi w niniejszym rozporządzeniu;

5) „świadectwo homologacji typu UE” oznacza świadectwo zgodnie ze wzorem określonym w akcie wykonawczym przyjętym na mocy niniejszego rozporządzenia lub formularzem informacyjnym określonym w odpowiednich regulaminach EKG ONZ, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach delegowanych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia;

6) „homologacja typu układu” oznacza homologację typu, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że układ wbudowany w pojazd określonego typu jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

7) „homologacja typu oddzielnego zespołu technicznego” oznacza homologację typu, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że oddzielny zespół techniczny jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi w odniesieniu do jednego lub większej liczby określonych typów pojazdów;

8) „homologacja typu komponentu” oznacza homologację typu, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że komponent, niezależnie od pojazdu, jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

9) „krajowa homologacja typu” oznacza procedurę homologacji typu ustanowioną na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego, przy czym ważność takiej homologacji jest ograniczona do terytorium tego państwa członkowskiego;

10) „świadectwo zgodności” oznacza dokument wydany przez producenta, w którym zaświadcza się, że wyprodukowany pojazd jest zgodny z homologowanym typem pojazdu;

11) „pojazd podstawowy” oznacza każdy pojazd, który jest używany w początkowym etapie procesu wielostopniowej homologacji typu;

12) „pojazd niekompletny” oznacza każdy pojazd, który w celu spełnienia odpowiednich wymagań technicznych niniejszego rozporządzenia wymaga skompletowania w przynajmniej jednym dalszym etapie;

13) „pojazd skompletowany” oznacza pojazd, który w rezultacie procesu wielostopniowej homologacji typu spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszego rozporządzenia;

14) „pojazd kompletny” oznacza każdy pojazd, który nie musi być skompletowany w celu spełnienia odpowiednich wymagań technicznych niniejszego rozporządzenia;

15) „układ” oznacza zbiór urządzeń połączonych w celu pełnienia jednej lub kilku konkretnych funkcji w pojeździe i który podlega wymogom zawartym w niniejszym rozporządzeniu lub w jakimkolwiek akcie delegowanym lub wykonawczym przyjętym na mocy niniejszego rozporządzenia;

16) „komponent” oznacza urządzenie podlegające wymogom zawartym w niniejszym rozporządzeniu lub jakimkolwiek akcie delegowanym lub akcie wykonawczym przyjętym na mocy niniejszego rozporządzenia, które jest przewidziane jako część pojazdu i które może uzyskać homologacje typu niezależnie od pojazdu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz aktami delegowanymi lub wykonawczymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia, jeżeli akty te wyraźnie to przewidują;

17) „oddzielny zespół techniczny” oznacza urządzenie podlegające wymogom zawartym w niniejszym rozporządzeniu lub jakimkolwiek akcie delegowanym lub wykonawczym przyjętym na mocy niniejszego rozporządzenia, przewidziane jako część pojazdu, które może uzyskać homologację typu oddzielnie, ale tylko w odniesieniu do jednego lub większej liczby określonych typów pojazdów, jeżeli akty te wyraźnie to przewidują;

18) „części” oznaczają produkty wykorzystane do montażu pojazdu, jak również części zamienne;

19) „wyposażenie” oznacza wszelkie produkty inne niż części, które mogą zostać dodane do pojazdu lub na nim zainstalowane;

20) „oryginalne części lub wyposażenie” oznaczają części lub wyposażenie, które wyprodukowano zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi przez producenta pojazdów dla produkcji części lub wyposażenia do montażu danego pojazdu; obejmuje to części i wyposażenie, które wyprodukowano na tej samej linii produkcyjnej co te części i wyposażenie; zakłada się, chyba że wykazano inaczej, że części lub wyposażenie są oryginalnymi częściami lub wyposażeniem, jeżeli, producent zaświadczy, że te części lub wyposażenie odpowiada jakością częściom używanym do montażu pojazdu, którego to dotyczy i że zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi producenta pojazdu;

21) „części zamienne” oznaczają produkty przeznaczone do zainstalowania w lub na pojeździe w celu zastąpienia oryginalnych części tego pojazdu, w tym takie produkty jak smary, które są niezbędne do korzystania z pojazdu, z wyjątkiem paliw;

22) „bezpieczeństwo funkcjonalne” oznacza brak niedopuszczalnego ryzyka fizycznego urazu lub uszczerbku dla zdrowia ludzi lub dla mienia wskutek zagrożeń spowodowanych przez wadliwe funkcjonowanie mechanicznych, hydraulicznych, pneumatycznych, elektrycznych lub elektronicznych układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych;

23) „zaawansowany układ hamulcowy” oznacza przeciwblokujący układ hamulcowy, kombinowany układ hamulcowy lub oba te układy;

24) „przeciwblokujący układ hamulcowy” oznacza układ, który wyczuwa poślizg kół i automatycznie moduluje ciśnienie, wytwarzając siły hamowania przy kołach, które ograniczają stopień poślizgu;

25) „kombinowany układ hamulcowy” oznacza: a) w pojazdach kategorii L1e i L3e: roboczy układ hamulcowy, w którym za pomocą pojedynczego organu sterującego uruchamiane są przynajmniej dwa hamulce na dwóch różnych kołach; b) w pojazdach kategorii L4e: roboczy układ hamulcowy, w którym za pomocą pojedynczego organu sterującego uruchamiane są przynajmniej hamulce na przednim i tylnym kole (jeżeli ten sam układ hamulcowy działa na koło tylne i koło wózka bocznego, traktowany jest on jako hamulec tylny); c) w pojazdach kategorii L2e, L5e, L6e i L7e: roboczy układ hamulcowy, w którym za pomocą pojedynczego organu sterującego uruchamiane są hamulce na wszystkich kołach;

26) „automatyczne włączanie się oświetlenia” oznacza układ oświetleniowy, który zostaje włączony, kiedy włącznik zapłonu lub włącznik silnika jest w pozycji włączonej;

27) „urządzenie kontrolujące emisję zanieczyszczeń” oznacza te komponenty pojazdu, które regulują lub redukują poziom emisji z rury wydechowej lub emisji oparów;

28) „zamienne urządzenie kontrolujące emisję zanieczyszczeń” oznacza urządzenie kontrolujące emisję zanieczyszczeń lub zespół takich urządzeń służący do zastąpienia oryginalnego urządzenia kontrolującego emisję zanieczyszczeń, które może uzyskać homologację jako oddzielny zespół techniczny;

29) „miejsce siedzące” oznacza: a) siodło mieszczące kierowcę albo pasażera, przeznaczone do siadania okrakiem; lub b) każde siedzenie mogące pomieścić co najmniej osobę wielkości manekina męskiego 50-percentylowego w przypadku kierowcy;

30) „silnik z zapłonem samoczynnym” lub „silnik CI” oznacza silnik spalinowy pracujący zgodnie z zasadami cyklu „Diesla”;

31) „silnik z zapłonem iskrowym” lub „silnik PI” oznacza silnik spalinowy pracujący zgodnie z zasadami cyklu „Otto”;

32) „pojazd hybrydowy” oznacza pojazd z napędem wyposażony w co najmniej dwa różne przetworniki energii i dwa różne zbiorniki energii (w pojeździe) służące do napędzania pojazdu;

33) „hybrydowy pojazd elektryczny” oznacza pojazd, który do celów mechanicznego napędzania pobiera energię z obu następujących źródeł zmagazynowanej energii elektrycznej/mocy znajdujących się w pojeździe: a) zużywalne paliwo; b) akumulator, kondensator, koło zamachowe/prądnica lub inne urządzenia do magazynowania energii elektrycznej lub mocy. Niniejsza definicja obejmuje również pojazdy pobierające energię ze zużywalnego paliwa jedynie dla celów ładowania urządzenia służącego do magazynowania energii elektrycznej/mocy;

34) „napęd” oznacza silnik spalinowy, silnik elektryczny, jakąkolwiek instalację hybrydową lub kombinację tych rodzajów silnika lub jakikolwiek inny rodzaj silnika;

35) „maksymalna ciągła moc znamionowa” oznacza maksymalną moc po 30 minutach na wale wyjściowym silnika elektrycznego, jak określono w regulaminie EKG ONZ nr 85;

36) „maksymalna moc netto” oznacza maksymalną moc silnika spalinowego osiąganą podczas testu na końcu wału korbowego lub innego równoważnego komponentu;

37) „urządzenie ograniczające skuteczność działania” oznacza każdy element konstrukcyjny, mierzący temperaturę, prędkość pojazdu, prędkość obrotową lub obciążenie silnika, przełożenie skrzyni biegów, podciśnienie w kolektorze lub wszelkie inne parametry w celu włączenia, przetwarzania, opóźnienia lub przerwania działania jakiejkolwiek części układu kontroli emisji zanieczyszczeń i układu oczyszczania spalin, który zmniejsza skuteczność działania urządzenia kontrolującego emisję zanieczyszczeń w warunkach, jakich można w sposób racjonalny spodziewać się podczas normalnego działania i użytkowania pojazdu;

38) „trwałość” oznacza zdolność komponentów i układów do trwania tak długo, że nadal spełniają one wymogi efektywności środowiskowej określonej w art. 23 i załączniku V po przebiegu określonym w załączniku VII i że zapewnione jest bezpieczeństwo funkcjonalne, gdy pojazd jest używany w normalnych lub zamierzonych warunkach i serwisowany zgodnie z zaleceniami producenta;

39) „pojemność silnika” oznacza: a) dla silników z tłokami wykonującymi ruch posuwisto-zwrotny – nominalną pojemność skokową silnika; b) dla silników z tłokiem obrotowym (Wankla) – dwukrotność nominalnej pojemności skokowej silnika;

40) „emisje oparów” oznaczają opary węglowodorów uwalniające się z układu paliwowego pojazdu silnikowego niebędące emisjami z rury wydechowej;

41) „badanie SHED” oznacza badanie pojazdu w szczelnej komorze do określenia ilości oparów, w której przeprowadza się specjalne badanie emisji oparów;

42) „układ paliwa gazowego” oznacza układ składający się z obiektu przechowywania paliwa gazowego i zasilania w paliwo gazowe, komponentów pomiarowych i sterujących, zamontowany w pojeździe w celu umożliwienia napędzania pojazdu gazem LPG, CNG lub wodorem jako instalacja jedno-, dwu- lub wielopaliwowa;

43) „zanieczyszczenie gazowe” oznacza gazową emisję w spalinach tlenku węgla (CO), tlenków azotu (NOx) wyrażonych w równoważnej ilości dwutlenku azotu (NO2) oraz węglowodorów (HC);

44) „emisje z rury wydechowej” oznaczają emisje zanieczyszczeń gazowych i pyłów z rury wydechowej pojazdu;

45) „pyły” oznaczają składniki gazu spalinowego usuwane z rozcieńczonego gazu spalinowego przy maksymalnej temperaturze 325 K (52 °C) poprzez filtry opisane w procedurze badania średniej emisji z rury wydechowej;

46) „Światowy Zharmonizowany Cykl Badań Motocykli” lub „WMTC” oznacza światowy zharmonizowany cykl badań laboratoryjnych nad emisjami WMTC określony w Światowym Regulaminie Technicznym EKG ONZ nr 2;

47) „producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty homologacji typu lub proces udzielania zezwolenia, za zapewnienie zgodności produkcji, a także odpowiedzialną za kwestie nadzoru rynku w odniesieniu do wyprodukowanych pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, niezależnie od tego, czy ta osoba fizyczna lub prawna bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach projektowania i konstruowania pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego podlegających homologacji;

48) „przedstawiciel producenta” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, należycie wyznaczoną przez producenta w celu reprezentowania go wobec organu udzielającego homologacji typu lub organu nadzoru rynku oraz występowania w jego imieniu w sprawach objętych zakresem niniejszego rozporządzenia;

49) „importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie z państwa trzeciego;

50) „dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż producent lub importer, która udostępnia na rynku pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie;

51) „podmiot gospodarczy” oznacza producenta, przedstawiciela producenta, importera lub dystrybutora;

52) „rejestracja” oznacza administracyjne zezwolenie na dopuszczenie pojazdu, w tym do ruchu drogowego, obejmujące identyfikację pojazdu i nadanie mu numeru seryjnego, znanego jako numer rejestracyjny, na stałe, czasowo lub na krótki okres;

53) „dopuszczenie” oznacza pierwsze wykorzystanie w Unii pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia zgodnie z ich przeznaczeniem;

54) „wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia po raz pierwszy w Unii;

55) „udostępnienie na rynku” oznacza każde dostarczenie pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia w celu jego dystrybucji lub używania na rynku w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

56) „organ udzielający homologacji” oznacza organ państwa członkowskiego powołany lub wyznaczony przez państwo członkowskie i zgłoszony Komisji przez państwo członkowskie, do którego kompetencji należą wszystkie aspekty homologacji typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, proces wydawania zezwolenia, wydawanie, a w stosownych przypadkach – cofnięcie lub odmowa wydania świadectw homologacji, działanie jako punkt kontaktowy dla organów pozostałych państw członkowskich udzielających homologacji, wyznaczanie służb technicznych i zapewnianie, aby producent wypełniał swoje obowiązki dotyczące zgodności produkcji;

57) „organ nadzoru rynku” oznacza organ państwa członkowskiego odpowiedzialny za wykonywanie nadzoru rynku na terytorium tego państwa członkowskiego;

58) „nadzór rynku” oznacza działania i środki podejmowane przez organy krajowe w celu zapewnienia, aby pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne udostępniane na rynku spełniały wymogi określone w odpowiednich przepisach unijnych dotyczących harmonizacji oraz aby nie zagrażały one zdrowiu, bezpieczeństwu ani żadnemu innemu aspektowi ochrony interesu publicznego;

59) „organ krajowy” oznacza organ udzielający homologacji lub każdy inny organ uczestniczący w nadzorze rynku, kontroli granicznej lub rejestracji i odpowiedzialny za te czynności w państwie członkowskim w odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia;

60) „służba techniczna” oznacza organizację lub podmiot wyznaczony przez organ udzielający homologacji państwa członkowskiego jako laboratorium badawcze w celu prowadzenia badań lub jako organ oceny zgodności w celu przeprowadzania oceny początkowej i innych badań lub kontroli w imieniu organu udzielającego homologacji; przy czym funkcję tę może również pełnić sam organ udzielający homologacji;

61) „samotestowanie” oznacza przeprowadzanie badań we własnych obiektach, zapis wyników badań i złożenie organowi udzielającemu homologacji sprawozdania obejmującego wnioski przez producenta wyznaczonego jako służba techniczna w celu oceny zgodności z określonymi wymogami;

62) „wirtualna metoda testowania” oznacza symulacje komputerowe, w tym obliczenia wykazujące, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny spełniają wymagania techniczne zawarte w akcie delegowanym przyjętym na mocy art. 32 ust. 6, bez konieczności użycia fizycznego pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego;

63) „pokładowy układ diagnostyczny” lub „układ OBD” oznacza układ pozwalający na zidentyfikowanie przypuszczalnego miejsca nieprawidłowego działania za pomocą kodów błędów przechowywanych w pamięci komputera;

64) „informacje dotyczące naprawy i konserwacji pojazdów” oznaczają wszelkie informacje niezbędne do przeprowadzenia diagnostyki, obsługi, sprawdzenia, okresowego przeglądu, naprawy, przeprogramowania lub przywrócenia ustawień pojazdu, które producent przekazuje autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi, w tym wszelkie późniejsze zmiany i informacje uzupełniające do tych informacji. Informacje te obejmują wszystkie informacje niezbędne do montażu części i wyposażenia w pojazdach;

65) „niezależny podmiot” oznacza podmioty inne niż autoryzowane punkty sprzedaży lub autoryzowane stacje obsługi, które bezpośrednio lub pośrednio zajmują się naprawą i konserwacją pojazdów, w szczególności stacje obsługi, producentów lub dystrybutorów narzędzi lub sprzętu do napraw lub części zamiennych, wydawców informacji technicznych, stowarzyszenia motoryzacyjne, pomoc drogową, stacje kontroli i badania pojazdów oraz ośrodki szkoleniowe dla instalatorów, producentów i mechaników wyposażenia pojazdów zasilanych paliwem alternatywnym;

66) „autoryzowana stacja obsługi” oznacza usługodawcę świadczącego usługi naprawy i konserwacji pojazdów, który działa w systemie dystrybucji utworzonym przez dostawcę pojazdów;

67) „pojazd z końcowej partii produkcji” oznacza każdy pojazd będący częścią zapasów, który nie może być udostępniony na rynku lub nie może być dłużej udostępniany na rynku, zarejestrowany lub dopuszczony z powodu wejścia w życie nowych wymagań technicznych, których nie obejmowała jego homologacja;

68) „dwukołowy pojazd silnikowy” oznacz dwukołowy pojazd silnikowy, w tym dwukołowe rowery z napędem, dwukołowe motorowery i dwukołowe motocykle;

69) „trzykołowy pojazd silnikowy” oznacza pojazd trzykołowy z napędem spełniający kryteria klasyfikacji dla pojazdów kategorii L5e;

70) „czterokołowiec” oznacza pojazd czterokołowy spełniający kryteria klasyfikacji dla pojazdów kategorii L6e lub L7e;

71) „pojazd samoczynnie utrzymujący równowagę” oznacza rodzaj konstrukcji pojazdu, która jest oparta na wbudowanej chwiejnej równowadze i potrzebuje dodatkowego układu sterowania do utrzymania równowagi; kategoria ta obejmuje jednokołowe pojazdy silnikowe i dwukołowe, dwuśladowe pojazdy silnikowe;

72) „koła bliźniacze” oznaczają dwa koła umieszczone na tej samej osi, uważane za jedno koło, przy czym odległość między środkami ich powierzchni styku z nawierzchnią jest równa lub mniejsza niż 460 mm;

73) „typ pojazdu” oznacza grupę pojazdów, łącznie z wariantami i wersjami poszczególnych kategorii, które nie różnią się od siebie co najmniej pod względem następujących istotnych cech: a) kategorii i podkategorii; b) producenta; c) podwozia, ramy, ramy pomocniczej, płyty podłogowej lub konstrukcji, do której przymocowane są główne komponenty; d) oznaczenia typu określonego przez producenta;

74) „wariant” oznacza pojazdy tego samego typu, w przypadku których: a) główne cechy kształtu nadwozia są takie same; b) napęd i konfiguracja napędu są takie same; c) jeżeli częścią napędu jest silnik spalinowy, cykl operacyjny silnika jest taki sam; d) liczba i rozmieszczenie cylindrów są takie same; e) typ skrzyni biegów jest taki sam; f) różnica masy w stanie gotowym do jazdy między najmniejszą i największą wartością nie przekracza 20 % wartości najmniejszej; g) różnica w maksymalnej dopuszczalnej masie między najmniejszą i największą wartością nie przekracza 20 % wartości najmniejszej; h) różnica w pojemności skokowej silnika lub zespołu napędowego (w przypadku zespołu spalinowego) między najmniejszą i największą wartością nie przekracza 30 % wartości najmniejszej; oraz i) różnica w mocy wyjściowej silnika między najniższą i najwyższą wartością nie przekracza 30 % wartości najniższej;

75) „wersja w ramach wariantu” oznacza pojazd będący kombinacją elementów określonych w pakiecie informacyjnym, o którym mowa w art. 29 ust. 10;

76) „silnik spalinowy o spalaniu zewnętrznym” oznacza silnik cieplny, w którym komora spalania i komora rozprężeniowa są fizycznie oddzielone i w którym wewnętrzny płyn roboczy jest podgrzewany w wyniku spalania w źródle zewnętrznym; ciepło z zewnętrznego spalania powoduje rozprężenie wewnętrznego płynu roboczego, który rozszerzając się i działając na mechanizm silnika, wytwarza ruch i dostarcza siłę napędową;

77) „mechanizm napędowy” oznacza komponenty i układy pojazdu, które wytwarzają energię i przekazują ją na powierzchnię drogi, w tym silniki, układy sterowania silnika lub dowolny inny moduł sterowania, urządzenia ochrony środowiska kontrolujące emisję zanieczyszczeń, w tym systemy redukcji emisji zanieczyszczeń i redukcji hałasu, przeniesienie napędu i jego sterowanie, wał napędowy lub napęd pasowy lub napęd łańcuchowy, mechanizmy różnicowe, końcowe przełożenie i oponę napędzanego koła (promień);

78) „pojazd jednopaliwowy” oznacza pojazd, który jest zaprojektowany przede wszystkim do stałego zasilania jednym rodzajem paliwa;

79) „pojazd jednopaliwowy na gaz” oznacza pojazd jednopaliwowy, który jest przede wszystkim zasilany LPG, NG/biometanem lub wodorem, ale który może też posiadać instalację benzynową wbudowaną wyłącznie dla celów awaryjnych lub dla celów uruchamiania pojazdu i w którym zbiornik benzyny mieści nie więcej niż 5 l benzyny;

80) „E5” oznacza mieszankę paliwową 5 % bezwodnego etanolu i 95 % benzyny;

81) „LPG” oznacza skroplony gaz węglowodorowy składający się z propanu i butanu, przechowywany w stanie ciekłym w zbiornikach pod ciśnieniem;

82) „NG” oznacza gaz ziemny o bardzo wysokiej zawartości metanu;

83) „biometan” oznacza odnawialny gaz ziemny wytwarzany ze źródeł organicznych, który początkowo ma charakter „biogazu”, a następnie jest oczyszczany w procesie przetworzenia biogazu na biometan, w którym usuwa się zanieczyszczenia biogazu takie jak dwutlenek węgla, siloksany i siarkowodory (H2S);

84) „pojazd dwupaliwowy” oznacza pojazd o dwóch oddzielnych układach przechowywania paliwa, który może być zasilany zamiennie dwoma różnymi paliwami i który jest przeznaczony do zasilania tylko jednym paliwem jednocześnie;

85) „pojazd dwupaliwowy na gaz” oznacza pojazd dwupaliwowy, który może być zasilany benzyną, jak również LPG, NG/biometanem albo wodorem;

86) „pojazd z zasilaniem flex fuel” oznacza pojazd o jednym układzie przechowywania paliwa, który może być zasilany różnymi mieszankami dwóch lub więcej paliw;

87) „E85” oznacza mieszankę paliwową 85 % bezwodnego etanolu i 15 % benzyny;

88) „pojazd z zasilaniem flex fuel na etanol” oznacza pojazd z zasilaniem flex fuel, który może być zasilany benzyną lub mieszanką benzyny i etanolu do 85 % zawartości etanolu w mieszance;

89) „H2NG” oznacza mieszankę paliwową wodoru i gazu ziemnego;

90) „pojazd z zasilaniem flex fuel na H2NG” oznacza pojazd z zasilaniem flex fuel, który może być zasilany różnymi mieszankami wodoru i NG/biometanu;

91) „pojazd z zasilaniem flex fuel na paliwo ekologiczne” oznacza pojazd z zasilaniem flex fuel, który może być zasilany mineralnym olejem napędowym lub mieszanką mineralnego oleju napędowego i paliwa ekologicznego;

92) „B5” oznacza mieszankę paliwową zawierającą do 5 % paliwa ekologicznego i 95 % oleju napędowego pochodzenia naftowego;

93) „paliwo ekologiczne” oznacza olej napędowy na bazie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego złożony z długołańcuchowych estrów alkilowych, pochodzący ze zrównoważonej produkcji;

94) „pojazd elektryczny” oznacza pojazd napędzany układem składającym się z: a) jednego lub większej liczby urządzeń do magazynowania energii elektrycznej, jednego lub większej liczby kondycjonerów energii elektrycznej oraz jednego lub większej liczby maszyn elektrycznych, które przekształcają zmagazynowaną energię elektryczną w energię mechaniczną do kół w celu napędzania pojazdu; b) pomocniczego napędu elektryczny umocowanego do pojazdu z pedałami;

95) „pojazd zasilany wodorowymi ogniwami paliwowymi” oznacza pojazd zasilany ogniwami paliwowymi, które przekształcają energię chemiczną wodoru w energię elektryczną napędzającą pojazd;

96) „punkt R” lub „punkt odniesienia miejsca siedzącego” oznacza punkt konstrukcyjny określony przez producenta pojazdu dla każdej pozycji miejsca siedzącego i ustanowiony w odniesieniu do trójwymiarowego układu odniesienia.

Zawarte w niniejszym rozporządzeniu odesłania do wymogów, procedur lub uzgodnień określonych w niniejszym rozporządzeniu odczytuje się jako odesłania do wymogów, procedur lub uzgodnień określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

Kategorie pojazdu

1. Pojazdy kategorii L obejmują dwu-, trzy- i czterokołowe pojazdy silnikowe skategoryzowane w niniejszym artykule i załączniku I, łącznie z rowerami z napędem, dwu- i trzykołowymi motorowerami, dwu- i trzykołowymi motocyklami, motocyklami z wózkami bocznymi, lekkimi i ciężkimi czterokołowcami drogowymi oraz lekkimi i ciężkimi czterokołowcami.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące kategorie i podkategorie pojazdu, opisane w załączniku I:

a) pojazd kategorii L1e (lekki dwukołowy pojazd silnikowy) w podziale na następujące podkategorie: (i) pojazd L1eA (rower z napędem); (ii) pojazd L1eB (dwukołowy motorower);

b) pojazd kategorii L2e (trzykołowy motorower) w podziale na następujące podkategorie: (i) pojazd L2e-P (trzykołowy motorower przeznaczony do przewozu pasażerów); (ii) pojazd L2e-U (trzykołowy motorower przeznaczony do celów użytkowych);

c) pojazd kategorii L3e (dwukołowy motocykl) w podziale na następujące podkategorie: (i) według osiągów motocykla (25), w podziale na następujące podkategorie: — pojazd L3e-A1 (motocykl o niskich osiągach); — pojazd L3e-A2 (motocykl o średnich osiągach); — pojazd L3e-A3 (motocykl o wysokich osiągach); (ii) użytek specjalny: — motocykl enduro podkategorii L3e-A1E, L3e-A2E lub L3e-A3E, — motocykl trialowy podkategorii L3e-A1T, L3e-A2T lub L3e-A3T;

d) pojazd kategorii L4e (dwukołowy motocykl z bocznym wózkiem);

e) pojazd kategorii L5e (trzykołowy pojazd silnikowy), w podziale na następujące podkategorie: (i) pojazd podkategorii L5e-A (trzykołowy): pojazd przeznaczony głównie do przewozu pasażerów; (ii) pojazd podkategorii L5e-B (użytkowy pojazd trzykołowy): trzykołowy pojazd użytkowy przeznaczony wyłącznie do transportu towarów;

f) pojazd kategorii L6e (lekki czterokołowiec), w podziale na następujące podkategorie: (i) pojazd L6eA (lekki czterokołowiec drogowy); (ii) pojazd L6eB (lekki czterokołowiec), w podziale na następujące podkategorie: — pojazd L6eBU (lekki pojazd czterokołowy do celów użytkowych): pojazd użytkowy przeznaczony wyłącznie do transportu towarów, — pojazd L6eBP (lekki pojazd czterokołowy do przewozu pasażerów): pojazd głównie przeznaczony do przewozu pasażerów;

g) pojazd kategorii L7e (czterokołowiec), w podziale na następujące podkategorie: (i) pojazd L7e-A (ciężki czterokołowiec drogowy), w podziale na następujące podkategorie: — L7e-A1: czterokołowiec drogowy A1, — L7e-A2: czterokołowiec drogowy A2; (ii) pojazd L7e-B (ciężki czterokołowiec terenowy), w podziale na następujące podkategorie: — L7e-B1: czterokołowiec terenowy, — L7e-B2: pojazd typu side-by-side buggy; (iii) pojazd L7e-C (ciężki czterokołowiec), w podziale na następujące podkategorie: — pojazd L7e-CU: (ciężki czterokołowiec do celów użytkowych) pojazd użytkowy przeznaczony wyłącznie do transportu towarów, — pojazd L7e-CP: (ciężki czterokołowiec do przewozu pasażerów) pojazd głównie przeznaczony do przewozu pasażerów.

3. Pojazdy kategorii L wymienione w ust. 2 są dalej sklasyfikowane według napędu pojazdu:

a) pojazdy napędzane silnikiem spalinowym o spalaniu wewnętrznym: — z zapłonem samoczynnym (CI), — z zapłonem iskrowym (PI);

b) pojazdy napędzane silnikiem spalinowym o spalaniu zewnętrznym, turbiną lub silnikiem z tłokiem obrotowym; przy czym, do celów zgodności z wymogami w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa funkcjonalnego, pojazd wyposażony w taki napęd uznawany jest za taki sam jak pojazd z silnikiem spalinowym PI o spalaniu wewnętrznym;

c) pojazdy z silnikiem napędzanym wstępnie sprężanym powietrzem, który nie emituje wyższych poziomów zanieczyszczeń lub gazów obojętnych niż poziomy obecne w otaczającym powietrzu; przy czym, w odniesieniu do wymogów w zakresie bezpieczeństwa funkcjonalnego oraz przechowywania paliwa i zasilania w nie, pojazdy takie uważa się za pojazdy z napędem na paliwo gazowe;

d) pojazdy napędzane silnikiem elektrycznym;

e) pojazdy hybrydowe z konfiguracją dowolnych napędów, o których mowa w lit. a), b), c) lub d) niniejszego ustępu lub dowolną kombinacją tych konfiguracji napędu, w tym wieloma silnikami spalinowymi lub elektrycznymi.

4. W odniesieniu do klasyfikacji pojazdów kategorii L w ust. 2, pojazd, którego nie można przyporządkować do danej kategorii, gdyż przekracza przynajmniej jedno z kryteriów przewidzianych dla tej kategorii, należy do kolejnej kategorii, której kryteria spełnia. Ma to zastosowanie do następujących grup kategorii i podkategorii:

a) kategoria L1e z podkategoriami L1e-A i L1e-B oraz kategoria L3e z podkategoriami L3e-A1, L3e-A2 i L3e-A3;

b) kategoria L2e i kategoria L5e z podkategoriami L5e-A i L5e-B;

c) kategoria L6e z podkategoriami L6e-A i L6e-B oraz kategoria L7e z podkategoriami L7e-A, L7e-B i L7e-C;

d) każda inna logiczna kolejność kategorii i podkategorii zaproponowana przez producenta i zatwierdzona przez organ udzielający homologacji.

5. Niezależnie od kryteriów podziału na (pod-)kategorie określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu oraz w załączniku I zastosowanie mają dodatkowe podkategorie określone w załączniku V w celu harmonizacji procedur badań środowiskowych na poziomie międzynarodowym poprzez odesłanie do regulaminów EKG ONZ i światowych regulaminów technicznych EKG ONZ.

Artykuł 5

Określenie masy pojazdu w stanie gotowym do jazdy

1. Masa pojazdu kategorii L w stanie gotowym do jazdy jest określana za pomocą pomiaru masy własnej pojazdu gotowego do normalnego użytkowania i obejmuje masę:

a) płynów;

b) standardowego wyposażenia zgodnie ze specyfikacjami producenta;

c) „paliwa” w zbiornikach paliwa napełnionych w co najmniej 90 % objętości. Na potrzeby niniejszej litery: (i) jeśli pojazd jest napędzany „paliwem płynnym”, uważa się je za „paliwo”; (ii) jeśli pojazd jest napędzany płynną „mieszanką paliwowo-olejową”: — jeśli paliwo napędzające pojazd i olej smarny są wstępnie mieszane, tę „wstępną mieszaninę” uważa się za „paliwo”, — jeśli paliwo napędzające pojazd i olej smarny są przechowywane osobno, za „paliwo” uważa się wyłącznie „paliwo” napędzające pojazd; lub (iii) jeśli pojazd jest napędzany paliwem gazowym, płynnym paliwem gazowym lub działa pod wpływem sprężonego powietrza, masa „paliwa” w zbiornikach płynnego paliwa gazowego może być ustalona na 0 kg;

d) nadwozia, kabiny, drzwi; oraz

e) szyb, urządzeń sprzęgających, kół zapasowych, a także masę narzędzi.

2. Masa pojazdu kategorii L w stanie gotowym do jazdy nie obejmuje masy:

a) kierowcy (75 kg) i pasażera (65 kg);

b) maszyn lub wyposażenia zainstalowanego przy skrzyni ładunkowej;

c) w przypadku pojazdów hybrydowych lub pojazdów elektrycznych – masy akumulatorów napędowych;

d) w przypadku pojazdu lub pojazdów jedno-, dwu- lub wielopaliwowych – masy układu paliwa gazowego oraz masy zbiorników paliwa gazowego; oraz

e) w przypadku pojazdów napędzanych wstępnie sprężonym powietrzem – masy zbiorników sprężonego powietrza.

ROZDZIAŁ II

OGÓLNE OBOWIĄZKI

Artykuł 6

Obowiązki państw członkowskich

1. Państwa członkowskie powołują lub wyznaczają organy udzielające homologacji właściwe w sprawach dotyczących homologacji oraz organy nadzoru rynku właściwe w sprawach dotyczących nadzoru rynku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o powołaniu i wyznaczeniu takich organów.

Powiadomienie dotyczące organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku zawiera ich nazwę, adres, w tym adres elektroniczny, oraz zakres odpowiedzialności. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykaz organów udzielających homologacji i szczegółowe informacje ich dotyczące.

2. Państwa członkowskie zezwalają na wprowadzanie do obrotu, rejestrację lub dopuszczenie tylko takich pojazdów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.

3. Państwa członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu, rejestracji ani dopuszczenia pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych z powodów dotyczących aspektów ich budowy i funkcjonowania objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, jeśli spełniają one jego wymogi.

4. Państwa członkowskie organizują i prowadzą nadzór rynku i kontrole pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wprowadzanych do obrotu zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 7

Obowiązki organów udzielających homologacji

1. Organy udzielające homologacji zapewniają wypełnianie przez producentów występujących o homologację obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

2. Organy udzielające homologacji udzielają homologacji tylko takim pojazdom, układom, komponentom lub oddzielnym zespołom technicznym, które spełniają wymogi zawarte w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 8

Środki nadzoru rynku

1. W odniesieniu do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych posiadających homologację typu organy nadzoru rynku prowadzą na odpowiednią skalę stosowne kontrole dokumentacji, uwzględniając ustalone zasady oceny ryzyka, skargi i inne informacje.

Organy nadzoru rynku mogą wymagać od podmiotów gospodarczych udostępnienia takiej dokumentacji i dostępnych informacji, jakie uznają za niezbędne do wykonywania swojej działalności.

W przypadku gdy podmioty gospodarcze przedstawiają świadectwa zgodności, organy nadzoru rynku należycie je uwzględniają.

2. Do części i wyposażenia innych niż objęte zakresem ust. 1 niniejszego artykułu zastosowanie ma w całości art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 9

Obowiązki producentów

1. Gdy ich pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne są wprowadzane do obrotu lub dopuszczane producenci zapewniają, aby były one produkowane i homologowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

2. W przypadku homologacji wielostopniowej każdy z producentów jest odpowiedzialny za homologację i zgodność produkcji układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych dodanych na etapie dokonywanej przez niego kompletacji pojazdu. Każdy producent zmieniający komponenty lub układy, które zostały już homologowane na wcześniejszych etapach, jest odpowiedzialny za homologację i zgodność produkcji zmienionych komponentów i układów.

3. Producenci zmieniający pojazd niekompletny w sposób prowadzący do zakwalifikowania go do innej kategorii pojazdu, w wyniku czego zmieniają się wymogi prawne, zgodność z którymi oceniono już na poprzednim etapie homologacji, są również odpowiedzialni za zgodność z wymogami mającymi zastosowanie do kategorii pojazdów, do której kwalifikuje się zmieniony pojazd.

4. Do celów homologacji pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych objętych zakresem niniejszego rozporządzenia producenci mający siedzibę poza Unią wyznaczają jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów reprezentowania ich przed organem udzielającym homologacji.

5. Producenci mający siedzibę poza Unią ponadto wyznaczają ponadto jednego przedstawiciela mającego siedzibę w Unii do celów nadzoru rynku, przy czym może to być przedstawiciel, o którym mowa w ust. 4, lub dodatkowy przedstawiciel.

6. Producenci są odpowiedzialni przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji, niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczą oni we wszystkich etapach konstruowania pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.

7. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz aktami delegowanymi i wykonawczymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia producenci zapewniają stosowanie procedur mających na celu zapewnienie zgodności produkcji seryjnej z homologowanym typem. Zgodnie z rozdziałem VI uwzględnia się zmiany w projekcie lub charakterystyce pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego oraz zmiany w wymogach, w odniesieniu do których wydano oświadczenie o zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.

8. Oprócz oznaczenia wymaganego przepisami i znaków homologacji przymocowanych do pojazdów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych zgodnie z art. 39, producenci podają swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres w Unii, pod którym można się z nimi kontaktować, na ich pojazdach, komponentach lub oddzielnych zespołach technicznych udostępnionych na rynku, lub – w przypadku gdy nie jest to możliwe – na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego.

9. Producenci zapewniają, aby w czasie, gdy ponoszą oni odpowiedzialność za pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, warunki ich przechowywania i przewożenia nie wpływały negatywnie na ich zgodność z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 10

Obowiązki producentów w odniesieniu do produkowanych przez nich produktów niezgodnych z wymogami lub stanowiących poważne zagrożenie

1. Producenci, którzy sądzą lub mają powody, aby sądzić, że ich pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, które zostały wprowadzone do obrotu lub dopuszczone, nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub z aktami delegowanymi i wykonawczymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie podejmują środki naprawcze niezbędne do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności.

Producent niezwłocznie informuje organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji, podając szczegółowe informacje, dotyczące w szczególności niezgodności oraz wszelkich podjętych środków naprawczych.

2. W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, producenci niezwłocznie informują o tym organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których pojazd, układ, część, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie zostało udostępnione na rynku lub dopuszczone, podając szczegółowe informacje, dotyczące w szczególności niezgodności oraz wszelkich podjętych środków naprawczych.

3. Producenci przechowują pakiet informacyjny, o którym mowa w art. 29 ust. 10, ponadto producent pojazdu przechowuje kopie świadectw zgodności, o których mowa w art. 38, do wglądu organów udzielających homologacji przez okres 10 lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat od chwili jego wprowadzenia do obrotu.

4. Na uzasadnione żądanie organu krajowego producenci przekazują mu za pośrednictwem organu udzielającego homologacji, kopię świadectwa homologacji typu UE lub zezwolenie, o którym mowa w art. 51 ust. 1, wykazujące zgodność pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Producenci współpracują z organem krajowym we wszelkich działaniach podejmowanych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 w celu usunięcia zagrożeń, jakie stwarzają ich pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które zostały wprowadzone do obrotu, zarejestrowane lub dopuszczone.

Artykuł 11

Obowiązki przedstawicieli producenta w zakresie nadzoru rynku

Przedstawiciel producenta do spraw nadzoru rynku wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie udzielonym mu przez producenta. Pełnomocnictwo to umożliwia przedstawicielowi przynajmniej:

a) dostęp do folderu informacyjnego, o którym mowa w art. 27, oraz do świadectw zgodności, o których mowa w art. 38, tak aby można było je okazać do wglądu organom udzielającym homologacji przez okres 10 lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu, a w przypadku układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego – przez okres pięciu lat od chwili jego wprowadzenia do obrotu;

b) na uzasadnione żądanie organu udzielającego homologacji, – dostarczanie mu wszystkich informacji i dokumentacji niezbędnych do ustalenia zgodności z wymogami produkcji pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego;

c) na żądanie organu udzielającego homologacji lub organu nadzoru rynku – współpracę z nim we wszelkich działaniach podejmowanych w celu usunięcia poważnych zagrożeń, jakie stwarzają pojazdy, układy, komponenty, oddzielne zespoły techniczne, części lub wyposażenie objęte zakresem udzielonego im pełnomocnictwa.

Artykuł 12

Obowiązki importerów

1. Importerzy wprowadzają do obrotu tylko pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, które są zgodne z wymogami i które otrzymały homologację typu UE albo spełniają wymogi homologacji krajowej, lub części lub wyposażenie podlegające w całości wymogom zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008.

2. Przed wprowadzeniem do obrotu posiadających homologację typu pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych importerzy zapewniają pakiet informacyjny zgodny z art. 29 ust. 10 oraz umieszczenie na układzie, komponencie lub oddzielnym zespole technicznym wymaganego znaku homologacji typu i jego zgodność z art. 9 ust. 8. W przypadku pojazdu importer sprawdza, czy pojazdowi towarzyszy wymagane świadectwo zgodności.

3. W przypadku gdy importer sądzi lub ma powody, aby sądzić, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie nie jest zgodne z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności że nie odpowiada homologowanemu typowi, nie wprowadzają do obrotu, nie zezwalają na dopuszczenie ani nie rejestrują pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia ich zgodności. Ponadto jeżeli sądzą oni lub mają powody, aby uważać, że pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, informują o tym producenta i organy nadzoru rynku. W przypadku pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które uzyskały homologację typu, importerzy informują o tym również organ udzielający homologacji, który udzielił homologacji.

4. Importerzy podają na pojeździe, układzie, komponencie lub oddzielnym zespole technicznym, części lub wyposażeniu swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres, pod którym można się z nimi kontaktować, lub – jeżeli nie jest to możliwe – podają te informacje na opakowaniu lub w dokumencie dołączonym do układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia.

5. Importerzy zapewniają dołączenie do pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego instrukcji i informacji wymaganych zgodnie z art. 55 w języku lub językach urzędowych danych państw członkowskich.

6. Importerzy zapewniają, aby w czasie, gdy ponoszą oni odpowiedzialność za pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, warunki ich przechowywania i przewożenia nie wpływały negatywnie na ich zgodność z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

7. W celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, we wszystkich przypadkach uznanych za stosowne ze względu na poważne zagrożenia, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, importerzy prowadzą dochodzenie, a w razie konieczności prowadzą ewidencję skarg i przypadków wycofania pojazdów, układów, komponentów, oddzielnych zespołów technicznych, części lub wyposażenia od użytkowników, a także informuje dystrybutorów o tego rodzaju monitorowaniu.

Artykuł 13

Obowiązki importerów w odniesieniu do przywożonych przez nich produktów niezgodnych z wymogami lub stanowiących poważne zagrożenie

1. Importerzy, którzy sądzą lub mają powody, aby sądzić, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, który wprowadzili do obrotu, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie podejmują środki naprawcze niezbędne do zapewnienia zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, ich wycofania z obrotu lub od użytkowników, stosownie do okoliczności.

2. W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, importerzy niezwłocznie informują o tym producenta, organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których wprowadzili go do obrotu. Importerzy informują ich również o wszelkich podjętych działaniach oraz podają szczegółowe informacje dotyczące w szczególności poważnego zagrożenia i wszelkich środków naprawczych podjętych przez producenta.

3. Przez okres 10 lat od chwili wprowadzenia pojazdu do obrotu i przez okres pięciu lat od chwili wprowadzenia do obrotu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego importerzy przechowują kopię świadectwa zgodności do wglądu organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku oraz zapewniają możliwość udostępnienia tym organom na ich żądanie pakietu informacyjnego, o którym mowa w art. 29 ust. 10.

4. Na uzasadnione żądanie organu krajowego importerzy dostarczają mu wszystkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu importerzy współpracują z nim we wszelkich działaniach mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które wprowadzili do obrotu.

Artykuł 14

Obowiązki dystrybutorów

1. Udostępniając na rynku pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, dystrybutorzy zachowują należytą staranność w odniesieniu do wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Przed udostępnieniem na rynku, rejestracją lub dopuszczeniem pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego dystrybutorzy sprawdzają, czy pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest opatrzony oznaczeniem wymaganym przepisami lub znakiem homologacji typu i czy towarzyszą mu wymagane dokumenty oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny ma zostać udostępniony na rynku, a także czy importer i producent spełnili wymogi określone w art. 12 ust. 2 i 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2.

3. Dystrybutorzy zapewniają, aby w czasie, gdy ponoszą odpowiedzialność za pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, warunki jego przechowywania i przewożenia nie wpływały negatywnie na jego zgodność z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 15

Obowiązki dystrybutorów w odniesieniu do dystrybuowanych przez nich produktów niezgodnych z wymogami lub stanowiących poważne zagrożenie

1. W przypadku gdy dystrybutorzy sądzą lub mają powody, aby sądzić, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny nie jest zgodny z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają na rynku, nie rejestrują ani nie dopuszczają pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego do czasu zapewnienia zgodności.

2. Dystrybutorzy, którzy sądzą lub mają powody, aby sądzić, że pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny, które udostępnili na rynku, zarejestrowali lub za które są odpowiedzialni w zakresie dopuszczenia, nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, informują o tym producenta lub przedstawiciela producenta, aby zapewnić przyjęcie środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia zgodności pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych lub ich wycofania od użytkowników, stosownie do okoliczności, zgodnie z art. 10 ust. 1 lub art. 13 ust. 1.

3. W przypadku gdy pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie stwarza poważne zagrożenie, dystrybutorzy niezwłocznie informują o tym producenta, importera oraz organy udzielające homologacji i organy nadzoru rynku w państwach członkowskich, w których został on udostępniony na rynku. Dystrybutor informuje ich również o wszelkich podjętych działaniach oraz podaje szczegółowe informacje dotyczące w szczególności poważnego zagrożenia oraz podjętych przez producenta środków naprawczych.

4. Na uzasadnione żądanie organu krajowego, dystrybutorzy zapewniają udzielenie przez producenta krajowemu organowi informacji określonych w art. 10 ust. 4 lub udzielenie przez importera organowi krajowemu informacji określonych w art. 13 ust. 3. Na żądanie tego organu dystrybutorzy współpracują z nim we wszelkich działaniach podjętych zgodnie z art. 20 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 mających na celu usunięcie zagrożeń, jakie stwarza pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie, które zostały udostępnione na rynku.

Artykuł 16

Przypadki, w których obowiązki producentów mają zastosowanie do importerów i dystrybutorów

Importer lub dystrybutor uważany jest do celów niniejszego rozporządzenia za producenta i podlega obowiązkom producenta zgodnie z art. 9–11, w przypadku gdy importer lub dystrybutor udostępnia na rynku lub rejestruje pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne lub jest odpowiedzialny za ich dopuszczenie pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub modyfikuje pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny w sposób, który może mieć wpływ na zgodność z mającymi zastosowanie wymogami.

Artykuł 17

Identyfikacja podmiotów gospodarczych

Na żądanie organów udzielających homologacji i organów nadzoru rynku przez okres 10 lat w przypadku pojazdu i przez okres pięciu lat w przypadku układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia podmioty gospodarcze identyfikują:

a) każdy podmiot gospodarczy, który dostarczył im pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie;

b) każdy podmiot gospodarczy, któremu dostarczyły one pojazd, układ, komponent, oddzielny zespół techniczny, część lub wyposażenie.

ROZDZIAŁ III

ISTOTNE WYMOGI

Artykuł 18

Ogólne istotne wymogi

1. Pojazdy kategorii L oraz układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne przeznaczone do takich pojazdów muszą spełniać wymogi wymienione w załącznikach II–VIII mające zastosowanie do odnośnych (pod-)kategorii pojazdów.

2. Pojazdy kategorii L lub ich układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne, których kompatybilność elektromagnetyczna jest objęta zakresem aktów delegowanych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, dotyczących konstrukcji pojazdu, oraz aktów wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dyrektywie 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (26).

3. Aby uzupełnić określone w niniejszym rozporządzeniu wymogi dla homologacji typu pojazdów kategorii L, Komisja przyjmuje akty delegowane dotyczące szczegółowych wymagań technicznych i procedur badań, zgodnie z podsumowaniem w załączniku II część A, B i C, zapewniając tym samym wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska, jak określono w odpowiednich przepisach niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 75. Pierwsze takie akty delegowane przyjmuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

Artykuł 19

Zakaz urządzeń ograniczających skuteczność działania

Zakazuje się stosowania urządzeń, które obniżają skuteczność systemów bezpieczeństwa, kompatybilności elektromagnetycznej, systemu diagnostyki pokładowej, systemu redukcji hałasu lub systemu redukcji emisji zanieczyszczeń. Elementu konstrukcji nie uznaje się za urządzenie niesprawne, jeśli spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

a) urządzenie jest niezbędne dla zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią oraz dla zapewniania bezpiecznej eksploatacji pojazdu;

b) urządzenie nie działa poza fazą rozruchu silnika;

c) warunki działania są uwzględnione w znacznym stopniu w procedurach badań sprawdzających, czy pojazd spełnia wymogi zawarte w niniejszym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 20

Środki obowiązujące producentów w odniesieniu do modyfikacji mechanizmu napędowego pojazdów

1. Producenci pojazdów wyposażają pojazdy kategorii L, z wyjątkiem podkategorii L3e-A3 i L4e-A3, w wyznaczone elementy zapobiegające manipulowaniu mechanizmem napędowym pojazdu, określając szereg wymagań i specyfikacji technicznych w celu:

a) zapobiegania modyfikacjom, które mogą zagrażać bezpieczeństwu, w szczególności poprzez zwiększenie osiągów pojazdu w drodze manipulowania mechanizmem napędowym w celu zwiększenia maksymalnego momentu obrotowego lub mocy lub maksymalnej konstrukcyjnej prędkości pojazdu, które należycie ustalono w procedurze homologacji typu przestrzeganej przez producenta pojazdu; lub

b) zapobiegania szkodom dla środowiska.

2. Komisja przyjmuje akty delegowane dotyczące szczególnych wymogów odnoszących się do środków, o których mowa w ust. 1, i w celu ułatwienia zgodności z ust. 4 niniejszego artykułu, zgodnie z art. 75. Pierwsze takie akty delegowane przyjmuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

3. Po modyfikacji mechanizmu napędowego pojazd musi spełniać wymagania techniczne początkowej kategorii lub podkategorii pojazdu lub, w stosownych przypadkach, nowej kategorii lub podkategorii pojazdu, które obowiązywały, gdy oryginalny pojazd był wprowadzany do obrotu, rejestrowany lub dopuszczany, z uwzględnieniem ostatnich poprawek do wymagań.

W przypadku gdy producent pojazdu projektuje mechanizm napędowy typu pojazdu w sposób umożliwiający jego modyfikację, tak że pojazd nie jest już zgodny z homologowanym typem, ale odpowiadałby dodatkowemu wariantowi lub wersji, producent pojazdu umieszcza odpowiednie informacje dotyczące każdego tworzonego w ten sposób wariantu lub wersji we wniosku, a każdy wariant lub wersja musi uzyskać wyraźną homologację typu. Jeżeli zmodyfikowany pojazd należy do nowej kategorii lub podkategorii, występuje się z wnioskiem o nową homologację typu.

4. Bez uszczerbku dla ust. 1, aby uniknąć modyfikacji lub dostosowań mających niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo funkcjonalne lub efektywność środowiskową pojazdu, producent stara się – poprzez wykorzystywanie najlepszej praktyki inżynierskiej – zapobiec technicznej możliwości dokonywania takich modyfikacji lub dostosowań, chyba że takie modyfikacje lub dostosowania zostaną wyraźnie zgłoszone i zawarte w folderze informacyjnym, a tym samym objęte zakresem homologacji typu.

Artykuł 21

Ogólne wymogi dotyczące układów diagnostyki pokładowej

1. Pojazdy kategorii L są wyposażone w układ OBD zgodny z wymogami funkcjonalnymi i procedurami badań określonymi w aktach delegowanych przyjętych na mocy ust. 5 i począwszy od dat rozpoczęcia stosowania określonych w załączniku IV.

2. Począwszy od dat określonych w pkt 1.8.1 załącznika IV, (pod-)kategorie pojazdów L3e, L4e, L5e-A, L6e-A i L7e-A wyposaża się w układ OBD etapu I, który monitoruje wszelkie awarie obwodu elektrycznego i elektroniki w układzie kontroli emisji i sygnalizuje te awarie, których skutkiem jest przekroczenie wartości progowych emisji określonych w części B1 załącznika VI.

3. Począwszy od dat określonych w pkt 1.8.2 załącznika IV, (pod-)kategorie pojazdów L3e do L7e wyposaża się w układ OBD etapu I, który monitoruje wszelkie awarie obwodu elektrycznego i elektroniki w systemie kontroli emisji i jest uruchamiany przy przekroczeniu wartości progowych emisji określonych w części B2 załącznika VI. W przypadku tych (pod-)kategorii pojazdów układy OBD etapu I sygnalizują również uruchomienie wszelkich trybów działania, które znacząco zmniejszają wartość momentu obrotowego silnika.

4. Począwszy od dat określonych w pkt 1.8.3 załącznika IV i z zastrzeżeniem art. 23 ust. 5, (pod-)kategorie pojazdów L3e, L5e-A L6e-A i L7e-A wyposaża się dodatkowo w układ OBD etapu II, który monitoruje oraz sygnalizuje awarie i pogorszenie się stanu systemu kontroli emisji, których skutkiem jest przekroczenie wartości progowych emisji OBD określonych w części B2 załącznika VI.

5. Aby zharmonizować sygnalizowanie przez układ OBD błędów w zakresie bezpieczeństwa funkcjonalnego lub systemu kontroli emisji i ułatwić sprawną i skuteczną naprawę samochodu, przyznaje się Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących szczegółowych wymagań technicznych w odniesieniu do diagnostyki pokładowej, łącznie z wymogami dotyczącymi funkcjonalnej OBD i procedur badań zagadnień wymienionych w ust. 1–4 i o których mowa w części C 11 załącznika II oraz badań typu VIII, o których mowa w załączniku V, zgodnie z art. 75.

Artykuł 22

Wymogi dotyczące bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdów

1. Producenci zapewniają, aby pojazdy były projektowane, konstruowane i montowane w sposób minimalizujący ryzyko urazów u osób znajdujących się w pojeździe i u innych użytkowników dróg.

2. Producent zapewnia, aby bezpieczeństwo funkcjonalne pojazdu było zachowane przez cały normalny okres użytkowania pojazdu, w normalnych warunkach użytkowania i jeżeli jest on serwisowany zgodnie z zaleceniami producenta. Producent umieszcza w folderze informacyjnym oświadczenie potwierdzające, że wytrzymałość układów, części i wyposażenia kluczowych dla bezpieczeństwa funkcjonalnego jest zapewniona poprzez odpowiednie badania i wykorzystanie najlepszej praktyki inżynierskiej.

3. Producenci zapewniają, aby pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne spełniały odpowiednie wymogi określone w załącznikach II i VIII, były zgodne z procedurami badań i spełniały wymogi w zakresie osiągów, określone w akcie delegowanym, przyjętym na mocy ust. 5.

4. Komponenty pojazdów, których zagrożenia elektryczne obje są zakresem aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dyrektywie 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (27).

5. Aby zapewnić osiągnięcie wysokiego poziomu bezpieczeństwa funkcjonalnego, Komisja przyjmuje akty delegowane dotyczące szczegółowych wymogów wymienionych w części B załącznika II odnoszących się do bezpieczeństwa funkcjonalnego pojazdów, a w stosownych przypadkach opiera się na zaostrzonych wymogach w zakresie bezpieczeństwa funkcjonalnego, ustanowionych w załączniku VIII, zgodnie z art. 75. Pierwsze takie akty delegowane przyjmuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

6. Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przyjmuje w drugim etapie akt delegowany w celu zharmonizowania wymogów w zakresie normalnego okresu użytkowania i badań zapewniających integralność konstrukcji pojazdu, zgodnie z wykazem w części B17 załącznika II, zgodnie z art. 75.

7. Komisja może przyjąć akty wykonawcze w celu określenia wzoru oświadczenia producenta. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 73 ust. 2.

Artykuł 23

Wymogi dotyczące efektywności środowiskowej

1. Producenci zapewniają, aby pojazdy były projektowane, konstruowane i montowane w sposób minimalizujący wpływ na środowisko. Producenci zapewniają, aby pojazdy, którym udzielono homologacji typu, spełniały wymogi efektywności środowiskowej określone w załącznikach II, V i VI, w granicach trwałości wyrażonej w kilometrach określonej w załączniku VII.

2. Producenci zapewniają, aby pojazdy, układy, komponenty i oddzielne zespoły techniczne były zgodne z procedurami i wymogami badań określonymi w załączniku V, w granicach dat rozpoczęcia stosowania określonych w załączniku IV, jakie zostaną określone w akcie delegowanym przyjętym na mocy ust. 12 niniejszego artykułu.

3. Producenci zapewniają, aby spełnione były wymogi w zakresie homologacji typu w odniesieniu do sprawdzania wymogów dotyczących trwałości. W zależności od wyboru producenta stosuje się jedną z procedur badania trwałości w celu przedstawienia organowi udzielającemu homologacji dowodów, że efektywność środowiskowa homologowanego pojazdu jest trwała:

a) faktyczne badanie trwałości przy pełnym przebiegu: Pojazdy testowe fizycznie wykonują pełen przebieg określony w części A załącznika VII i są badane zgodnie z procedurą określoną dla badania typu V, jak określono w akcie delegowanym przyjętym na mocy ust. 12 niniejszego artykułu. Wyniki badań emisji przed osiągnięciem pełnego kilometrażu i przy pełnym kilometrażu określonym w części A załącznika VII muszą być niższe od progów środowiskowych określonych w części A załącznika VI;

b) faktyczne badanie trwałości przy niepełnym przebiegu: Pojazdy testowe fizycznie wykonują co najmniej 50 % pełnego przebiegu określonego w części A załącznika VII i są badane zgodnie z procedurą określoną dla badania typu V, jak określono w akcie delegowanym przyjętym na mocy ust. 12 niniejszego artykułu. Jak określono w tym akcie, wyniki badania są ekstrapolowane na pełen kilometraż określony w części A załącznika VII. Zarówno wyniki badania, jak i ekstrapolowane wyniki muszą być niższe od dopuszczalnych wartości środowiskowych określonych w części A załącznika VI;

c) matematyczna procedura dotycząca trwałości: Dla każdego składnika emisji iloczyn współczynnika pogorszenia jakości określonego w części B załącznika VII i wyniku badania środowiskowego pojazdu, który po pierwszym uruchomieniu na końcu linii produkcyjnej wykonał przebieg ponad 100 km, musi być niższy niż dopuszczalna wartość środowiskowa określona w części A załącznika VI.

4. Do dnia 1 stycznia 2016 r. Komisja przeprowadza kompleksowe badania wpływu na środowisko. W badaniu ocenie zostaje poddana jakość powietrza i udział zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów kategorii L oraz uwzględnione są wymogi badań typu I, IV, V, VII i VIII wymienionych w załączniku V.

W ramach tego badania zostaną zgromadzone i ocenione najnowsze dane naukowe, ustalenia badań naukowych, modelowania i opłacalności w celu ustalenia ostatecznych środków polityki przez potwierdzenie i ostateczne ustanowienie wprowadzenia w życie poziomu Euro 5 określonego w załączniku IV oraz wymogów środowiskowych dotyczących poziomu Euro 5 określonych w załączniku V, w częściach A2, B2 i C2 załącznika VI i w załączniku VII dotyczącym trwałości wyrażonej przebiegiem pojazdu w kilometrach i współczynników pogorszenia jakości dla poziomu Euro 5.

5. W oparciu o ustalenia, o których mowa w ust. 4, do dnia 31 grudnia 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat następujących kwestii:

a) terminów wprowadzenia w życie poziomu Euro 5, o których mowa w załączniku IV;

b) dopuszczalne wartości emisji Euro 5, o których mowa w części A2 załącznika VI, oraz wartości progowe OBD, o których mowa w części B2 załącznika VI;

c) tego, że wszystkie nowe typy pojazdów (pod-)kategorii L3e, L5e, L6e-A i L7e-A oprócz OBD etap I są także wyposażone w OBD etap II na poziomie Euro 5;

d) trwałość wyrażona przebiegiem pojazdu w kilometrach dla poziomu Euro 5, o których mowa w części A załącznika VII oraz współczynników pogorszenia jakości dla poziomu Euro 5, o których mowa w części B załącznika VII.

W świetle tego sprawozdania Komisja przedstawia wszelkie odpowiednie wnioski ustawodawcze.

6. W oparciu o wyniki badania wpływu na środowisko Komisja przyjmuje akt delegowany określający, które spośród (pod-)kategorii L1e-A, L1e-B, L2e, L5e-B, L6e-B, L7e-B i L7e-C dla poziomu Euro 5 powinny być poddane badaniom SHED lub badaniom przepuszczalności zbiornika paliwa i przewodów układu paliwowego, przy ograniczeniach badań wymienionych w części C2 załącznika VI, zgodnie z art. 75.

7. Producenci zapewniają, aby pojazdy kategorii L spełniały mające zastosowanie wymogi badań dotyczące efektywności środowiskowej w przypadku homologacji lub jej rozszerzeń, jak określono w części A załącznika V.

8. W odniesieniu do badania typu I odnośna dopuszczalna wartość emisji w przypadku motocykli L3e-AxE (enduro, x = 1, 2 lub 3) i L3e-AxT (trialowe, x = 1, 2 lub 3) stanowi sumę L2 (THC) i L3 (NOx) z załącznika VI część A. Wyniki badań emisji (NOx + THC) muszą być mniejsze lub równe tej dopuszczalnej wartości (L2 + L3).

9. Pojazdy kategorii L4e muszą spełniać wymogi środowiskowe określone w załączniku V dla pojazdów kategorii L3e, przy czym dla badań typu I, IV, VII i VIII określonych w załączniku V badany jest kompletny zestaw pojazdu podstawowego, z zamontowanym wózkiem bocznym, albo tylko pojazd podstawowy, bez zamontowanego wózka bocznego, stosownie do okoliczności.

10. Producenci zapewniają, aby wszystkie zamienne urządzenia kontrolujące emisję wprowadzane do obrotu lub dopuszczane w Unii uzyskiwały homologację typu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

11. Wymogi, o których mowa w ust. 1–10, mają zastosowanie do pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych zgodnie z załącznikiem II.

12. Aby zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących szczegółowych specyfikacji technicznych w zakresie wymogów środowiskowych dotyczących zagadnień, o których mowa w ust. 1, 2, 3, 6 i 7 niniejszego artykułu, włącznie z procedurami badań, zgodnie z art. 75.

Artykuł 24

Dodatkowe wymogi środowiskowe w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych, zużycia paliwa i zużycia energii elektrycznej oraz zasięgu pojazdu elektrycznego

1. Emisje CO2 (dwutlenku węgla) określane są przez producenta w mającym zastosowanie cyklu laboratoryjnych badań emisji i zgłaszane przez producenta organowi udzielającemu homologacji. Zużycie paliwa lub zużycie energii elektrycznej i zasięg pojazdu elektrycznego jest obliczane na podstawie wyników laboratoryjnych badań emisji w ramach homologacji typu albo jest mierzone i poświadczane przez służbę techniczną oraz zgłaszane organowi udzielającemu homologacji.

2. Wyniki pomiarów emisji CO2, obliczone lub zmierzone zużycie paliwa, zużycie energii elektrycznej i zasięg pojazdu korzystającego wyłącznie z silnika elektrycznego umieszcza się w folderze informacyjnym określonym w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 27 ust. 4, a odpowiednie informacje podaje się również na świadectwie zgodności.

Oprócz umieszczenia na świadectwie zgodności, producenci zapewniają, aby dane dotyczące emisji CO2, zużycia paliwa, zużycia energii elektrycznej i zasięgu pojazdu korzystającego wyłącznie z silnika elektrycznego były dostarczone nabywcy w chwili zakupu nowego pojazdu w formie, którą uznają za stosowną.

3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących wymogów procedury badania typu VII w odniesieniu do pomiaru emisji CO2, obliczania zużycia paliwa, zużycia energii elektrycznej i zasięgu pojazdu korzystającego wyłącznie z silnika elektrycznego i metod pomiaru, zgodnie z art. 75.

ROZDZIAŁ IV

PROCEDURY HOMOLOGACJI TYPU UE

Artykuł 25

Procedury homologacji typu UE

1. Składając wniosek o przyznanie homologacji typu całego pojazdu, producent może wybrać jedną z następujących procedur:

a) homologację typu krok po kroku;

b) jednostopniową homologację typu;

c) mieszaną homologację typu.

Ponadto producent pojazdów kategorii określonych w ust. 5 może wybrać wielostopniową homologację typu.

Do homologacji typu układów, komponentów części lub oddzielnych zespołów technicznych zastosowanie ma wyłącznie procedura jednostopniowej homologacji typu.

2. Homologacja typu krok po kroku polega na zebraniu krok po kroku całego zestawu świadectw homologacji typu UE układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych wchodzących w skład pojazdu, co w ostatnim etapie prowadzi do homologacji typu całego pojazdu.

3. Jednostopniowa homologacja typu polega na homologowaniu całego pojazdu w jednym etapie.

4. Mieszana homologacja typu jest procedurą homologacji typu krok po kroku, podczas której na ostatnim etapie homologacji całego pojazdu uzyskuje się homologację jednego lub większej liczby układów, bez konieczności wydawania świadectw homologacji typu UE dla tych układów.

5. W procedurze homologacji wielostopniowej jeden lub większa liczba organów udzielających homologacji zaświadcza, że w zależności od stanu kompletacji, niekompletny lub skompletowany typ pojazdu jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.

Wielostopniowej homologacji typu udziela się w odniesieniu do typu pojazdu niekompletnego lub skompletowanego, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym przewidzianym w art. 27 i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiednich aktach wymienionych w załączniku II, przy uwzględnieniu stanu kompletacji pojazdu.

6. Homologacji typu w odniesieniu do ostatniego etapu kompletacji udziela się dopiero po sprawdzeniu przez organ udzielający homologacji, czy pojazd, któremu udzielono homologacji typu, na ostatnim etapie spełnia w danej chwili wszystkie mające zastosowanie wymagania techniczne. Obejmuje to sprawdzenie dokumentacji pod względem wszystkich wymogów objętych zakresem homologacji typu w odniesieniu do pojazdu niekompletnego udzielonej w ramach procedury wielostopniowej, nawet jeśli udzielono jej dla innej (pod-)kategorii pojazdu.

Wielostopniowa homologacja typu, o której mowa w ust. 1 akapit drugi, ma zastosowanie jedynie do pojazdów podkategorii L2e-U, L4e, L5e-B, L6e-BU i L7e-CU.

7. Wybór procedury homologacji nie wpływa na mające zastosowanie istotne wymogi, z którymi homologowany typ pojazdu musi być zgodny w chwili udzielenia homologacji typu całego pojazdu.

8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w odniesieniu do szczegółowych uzgodnień w odniesieniu do procedur homologacji typu, zgodnie z art. 75. Pierwsze takie akty delegowane przyjmuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

Artykuł 26

Wniosek o homologację typu

1. Producent składa wniosek o udzielenie homologacji typu do organu udzielającego homologacji.

2. W odniesieniu do konkretnego typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego można złożyć tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim.

3. Dla każdego typu podlegającego homologacji składany jest odrębny wniosek.

Artykuł 27

Folder informacyjny

1. Wnioskodawca przedstawia organowi udzielającemu homologacji folder informacyjny.

2. Informacje zawarte w folderze obejmują:

a) dokument informacyjny;

b) wszystkie dane, rysunki, fotografie i inne informacje;

c) w przypadku pojazdów – wskazanie procedury lub procedur wybranych zgodnie z art. 25 ust. 1;

d) wszelkie dodatkowe informacje wymagane przez organ udzielający homologacji w ramach procedury rozpatrywania wniosku.

3. Folder informacyjny można przekazać w formie papierowej lub elektronicznej, która jest akceptowana przez służby techniczne i przez organ udzielający homologacji.

4. Komisja określa wzory dokumentu informacyjnego i folderu informacyjnego w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 73 ust. 2. Pierwsze takie akty wykonawcze przyjmuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.

Artykuł 28

Szczegółowe wymogi dotyczące informacji, które należy zawrzeć we wniosku o homologację typu przy zastosowaniu różnych procedur

1. Do wniosku o udzielenie homologacji typu krok po kroku dołącza się folder informacyjny zgodnie z art. 27 oraz kompletny zestaw świadectw homologacji typu wymaganych zgodnie z każdym z mających zastosowanie aktów wymienionych w załączniku II.

W przypadku homologacji typu układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego zgodnie z mającymi zastosowanie aktami wymienionym w załączniku II organ udzielający homologacji ma dostęp do folderu informacyjnego do czasu udzielenia homologacji lub wydania odmowy jej udzielenia.

2. Do wniosku o udzielenie jednostopniowej homologacji typu dołącza się folder informacyjny zgodnie z art. 27, zawierający odpowiednie informacje zgodnie z aktami wykonawczymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do tych mających zastosowanie aktów.

3. W przypadku procedury mieszanej homologacji typu do folderu informacyjnego dołącza się jedno lub większą liczbę świadectw homologacji typu wymaganych zgodnie z każdym z mających zastosowanie aktów wymienionych w załączniku II, a jeżeli nie przedstawiono żadnego świadectwa homologacji typu, folder informacyjny zawiera odpowiednie informacje zgodnie z aktami wykonawczymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do tych mających zastosowanie aktów.

4. Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3 do celów wielostopniowej homologacji typu dostarcza się następujące informacje:

a) na pierwszym etapie – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE, które są istotne dla stanu kompletacji pojazdu podstawowego;

b) na etapie drugim i kolejnych – te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu UE, są istotne dla bieżącego stanu wytworzenia, wraz z kopią świadectwa homologacji typu UE pojazdu wydanego na poprzednim etapie wytworzenia oraz pełnymi danymi dotyczącymi wszelkich zmian i uzupełnień dokonanych przez producenta w pojeździe.

Informacje wymienione w akapicie pierwszym lit. a) i b) niniejszego ustępu mogą zostać dostarczone zgodnie z ust. 3.

5. Organ udzielający homologacji może w uzasadnionym wniosku wymagać od producenta dostarczenia wszelkich dodatkowych informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie wymaganych badań lub do ułatwienia przeprowadzenia tych badań.

ROZDZIAŁ V

PRZEBIEG PROCEDUR HOMOLOGACJI TYPU UE

Artykuł 29

Przepisy ogólne

1. Organy udzielające homologacji udzielają homologacji typu dopiero po sprawdzeniu działań dotyczących zgodności produkcji, o których mowa w art. 33, oraz zgodności typu pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego z mającymi zastosowanie wymogami.

2. Homologacji typu UE udziela się zgodnie z niniejszym rozdziałem.

3. Organ udzielający homologacji może odmówić udzielenia homologacji typu UE, jeśli stwierdzi, że typ pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego, mimo że jest zgodny z wymaganymi przepisami, stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub poważnie szkodzi środowisku naturalnemu lub zdrowiu publicznemu. W takim przypadku niezwłocznie przesyła on organom pozostałych państw członkowskich udzielającym homologacji oraz Komisji szczegółową dokumentację wyjaśniającą powody jego decyzji i zawierającą dowody potwierdzające jego ustalenia.

4. Świadectwa homologacji typu UE otrzymują numerację zgodnie ze zharmonizowanym systemem określonym przez Komisję w drodze aktów wykonawczych. Te