ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(152)

Zamiana długu na kapitał własny dokonana przez głównych wierzycieli doprowadzi do redukcji wierzytelności o 60 %. W rezultacie całkowite zobowiązania finansowe Cimos zmniejszą się z kwoty 422 mln EUR w 2013 r. do 184 mln EUR w 2017 r. Stosunek kapitału obcego do kapitału własnego obniży się z wartości 17,7 w 2012 r. (ostatni rok, w którym kapitał własny był dodatni) do wartości 3 w 2017 r., czyli do znacznie bardziej zrównoważonego poziomu. Ponadto pozostałe 40 % długu należące do wierzycieli uczestniczących w postępowaniu naprawczym ma zostać spłacone na korzystnych warunkach, obejmujących wydłużenie okresu spłaty i dwuletnie wakacje kredytowe. Ograniczy to jeszcze bardziej aktualne i przyszłe obciążenie spłatą. Przewiduje się, że wartość stosunku wyniku finansowego przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją do odsetek, za pomocą którego mierzy się zdolność przedsiębiorstwa do obsługi długu, zwiększy się z wartości 1 w 2013 r. do wartości 5,4 w 2017 r.
Ostrzeżenie: Korzystając z niniejszej publikacji, należy przestrzegać określonych warunków odnoszących się do odstępu oddzielającego urządzenie od ciała, odzwierciedlających praktyczny sposób codziennego używania i zapewniających bezpieczne korzystanie z doręcznych i montowanych na ciele urządzeń komunikacji bezprzewodowej używanych przez ogół ludności (30 MHz–6 GHz), na potrzeby realizacji celów w zakresie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 1999/5/WE w związku z załącznikiem I do dyrektywy 2006/95/WE. Przykładowo, do pomiarów SAR dla kończyn (wartość graniczna 4 W/kg) nie można uwzględniać odstępu oddzielającego urządzenie od ciała (urządzenie w kontakcie z ciałem); do pomiarów SAR dla tułowia (wartość graniczna 2 W/kg) można uwzględniać odstęp oddzielający urządzenie od ciała nie większy niż kilka milimetrów.
(1)

Zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/42/WE Niemcy powiadomiły Komisję o podjęciu środka zakazującego wprowadzania do obrotu agregatu prądotwórczego typu Rotenbach FO-65/LB2600 produkowanego przez Zhejiang Lingben Machinery and Electronics Co. Ltd, Chiny i wprowadzanego do obrotu przez przedsiębiorstwo FRINGO GmbH & Co. KG, Niemcy.
(195)

Francja uważa, że pozycja Kem One na najważniejszych rynkach, na których jest ono obecne, jest zdecydowanie gorsza od pozycji przedsiębiorstw INEOS i Solvay. Przypomina ona w tym względzie, że Komisja stwierdziła w decyzji INEOS/Solvay/JV, że „INEOS is the largest supplier of commodity S-PVC in NWE with merchant market shares in 2012 of [30–40] %” („INEOS jest największym dostawcą zwykłego PVC-S w Europie Północno-Zachodniej, przy udziale w rynku wynoszącym [30–40] % w 2012 r.”) oraz że „Solvay is the second largest player in the NWE market for commodity S-PVC” („Solvay jest drugim co do wielkości podmiotem na rynku zwykłego PVC-S w Europie Północno-Zachodniej”). Jeżeli chodzi o Kem One, Komisja stwierdziła, że „Kem One is currently the number five player by sales volume and number three by capacity in NWE ([5–10]* % and [10–20]* % market shares, respectively)” (Kem One jest obecnie piątym podmiotem pod względem wielkości sprzedaży i trzecim pod względem zdolności produkcyjnej w regionie Europy Północno-Zachodniej (z udziałem w rynku wynoszącym odpowiednio [5–10]* % i [10–20]* %). Ponadto przedsiębiorstwa INEOS i Solvay jako jedyne prowadzą działalność tak silnie skoncentrowaną na rynku Północno-Zachodniej Europy, w odróżnieniu od Kem One.
(5)

Trzy osoby ze wspomnianej listy należy zatem mianować sędziami Sądu do spraw Służby Publicznej, zapewniając stworzenie zrównoważonego składu Sądu do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do obywateli państw członkowskich pochodzących z możliwie najszerszego obszaru geograficznego oraz w odniesieniu do reprezentowanych krajowych systemów sądowniczych. Trzy osoby na tej liście, o najbardziej odpowiednim doświadczeniu na najwyższym poziomie, to: Sean VAN RAEPENBUSCH, João SANT'ANNA oraz Alexander KORNEZOV. João SANT'ANNA i Alexander KORNEZOV powinni zostać mianowani ze skutkiem od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji. Ponieważ Sean VAN RAEPENBUSCH był już sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej do dnia 30 września 2014 r. i nadal pełnił swoją funkcję w oczekiwaniu na decyzję Rady zgodnie z art. 5 Protokołu nr 3, należy mianować go na nową kadencję ze skutkiem od dnia następującego po dniu zakończenia jego poprzedniego mandatu.
(1)

Unia formalnie przystąpiła do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) decyzją Rady 98/392/WE (1) w odniesieniu do tych kwestii objętych UNCLOS, do których kompetencje zostały jej przekazane przez państwa członkowskie; Unia pozostaje jak dotąd jedyną organizacją międzynarodową, która jest stroną tej Konwencji w rozumieniu art. 305 ust. 1 lit. f) UNCLOS i art. 1 załącznika IX do niej.
(4)

Decyzja EBC/2013/13 (3) wprowadziła nadzwyczajny środek w postaci tymczasowego zawieszenia stosowania minimalnych wymogów Eurosystemu w zakresie jakości kredytowej do rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Cypryjską. Po zakończeniu przez Republikę Cypryjską realizacji działań w zakresie zarządzania długiem oraz po potwierdzeniu spełniania przez Republikę Cypryjską warunków programu dostosowań ekonomicznych i finansowych, do którego przystąpiła, na mocy decyzji EBC/2013/22 (4) ponownie przywrócono rynkowym instrumentom dłużnym emitowanym lub w pełni gwarantowanym przez Republikę Cypryjską status kwalifikowanego zabezpieczenia operacji polityki pieniężnej Eurosystemu z zastrzeżeniem, że do instrumentów tych będą stosowane określone redukcje wartości, oraz pod warunkiem że Republikę Cypryjską uważać się będzie za państwo członkowskie strefy euro realizujące program Unii Europejskiej/Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 (1) przeniosło odniesienie do Republiki Peru z załącznika I do załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 (2).
(4)

Należy podpisać umowę i zatwierdzić deklaracje dołączone do umowy, w imieniu Unii. Należy tymczasowo stosować umowę od trzeciego dnia następującego po dniu jej podpisania, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej formalnego zawarcia.
(1)

Decyzją 2000/258/WE wyznaczono Agence française de sécurité sanitaire des aliments (AFSSA) w Nancy we Francji jako specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepionek przeciw wściekliźnie. Laboratorium AFSSA jest obecnie częścią Agence nationale de sécurité sanitaire de l'alimentation, de l'environnement et du travail (ANSES) we Francji.
(6)

Dane Eurostatu potwierdzają zaistnienie gwałtownego wzrostu liczby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w Austrii. Liczba wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową wzrosła o ponad 230 %, od 23 835 wnioskodawców w okresie od 1 stycznia do 30 listopada 2014 r. do 80 880 wnioskodawców w okresie od 1 stycznia do 30 listopada 2015 r., osiągając liczbę ponad 10 000 wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową miesięcznie od września 2015 r. Mimo iż dane przekazywane przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) wskazują na spadek liczby wnioskodawców w grudniu 2015 r. i w styczniu 2016 r. w porównaniu do poprzednich miesiący, liczba wnioskodawców nadal pozostaje wysoka.
(25)

Ramy prawne Trynidadu i Tobago, w tym środki egzekucyjne, nie spełniają podstawowych wymogów określonych w art. 61, 62 i 117–119 UNCLOS oraz art. 5–23 UNFSA. Stan faktyczny przedstawiony w motywach (21)–(23) wskazuje, że Trynidad i Tobago nie spełnia warunków określonych w art. 94 UNCLOS, który stanowi, że państwo bandery obejmuje swoją jurysdykcją zgodnie z prawem krajowym każdy statek pływający pod jego banderą oraz jego kapitana, oficerów i załogę. Opisany sposób postępowania Trynidadu i Tobago w odniesieniu do jego statków jest także sprzeczny z art. 18 ust. 3 UNFSA, w którym określono środki, jakie państwo musi stosować wobec statków pływających pod jego banderą. Ponadto Trynidad i Tobago nie wypełnia obowiązków w zakresie zgodności z prawem i egzekwowania go, spoczywających na nim jako na państwie bandery zgodnie z art. 19 porozumienia UNFSA, ponieważ nie zdołał wykazać, że działa zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w tym artykule. W szczególności wydaje się, że system sankcji nie jest zgodny z art. 19 ust. 2 UNFSA, który stanowi, że sankcje stosowane w związku z naruszeniami prawa mają być odpowiednio surowe w celu zapewnienia skuteczności przestrzegania prawa i zniechęcać do naruszania go bez względu na to, gdzie to ma miejsce, oraz pozbawiać sprawców korzyści płynących z ich sprzecznej z prawem działalności. Trynidad i Tobago nie uwzględnił również zaleceń zawartych w punkcie 24 MPD-NNN, w którym zaleca się państwom bandery, aby zapewniły kompleksowe i skuteczne monitorowanie, kontrolę i nadzór, poczynając od połowów, przez miejsce wyładunku, po ostateczne miejsce przeznaczenia, w tym za pomocą stosowania VMS zgodnie z właściwymi normami krajowymi, regionalnymi i międzynarodowymi.
(20)

Kiribati było jak dotąd raczej niechętne do współpracy z Komisją w celu poprawy przejrzystości systemu handlu dniami połowowymi dla statków (VDS) w celu zarządzania połowami przy użyciu okrężnicy w regionie zachodniego i środkowego Pacyfiku. Komisja wystosowała szereg pism, zarówno do państw nadbrzeżnych, jak również do państw bandery, domagając się, aby te drugie miały dostęp do informacji o nakładzie połowowym wykorzystywanym przez ich statki rybackie w ramach VDS. W tym celu do władz Kiribati skierowano trzy pisma w dniach 18 listopada 2014 r., 19 grudnia 2014 r. i 27 kwietnia 2015 r. Na żaden z tych trzech wniosków Komisja nie otrzymała odpowiedzi przed wizytą na Kiribati. Chociaż władze Kiribati zadeklarowały w czasie wizyty w listopadzie 2015 r., że byłyby skłonne wymieniać informacje na temat VDS, do chwili obecnej nie dostarczyły jednak żadnych dowodów na istnienie uzgodnień dotyczących zapewnienia dostępu organom zainteresowanego państwa bandery.
(7)

W odniesieniu do kluczowego obszaru skuteczności działania dotyczącego przepustowości zgodność zmienionych celów przedstawionych przez państwa członkowskie w odniesieniu do opóźnień w zarządzaniu przepływem ruchu lotniczego na trasie oceniono zgodnie z zasadami zawartymi w pkt 4 załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 390/2013, to jest w oparciu o wartości odniesienia w zakresie przepustowości, obliczone dla danego FAB przez menedżera sieci i ujęte w planie operacyjnym sieci (2014–2018/2019), w jego najnowszej wersji z czerwca 2014 r. („plan operacyjny sieci”), które to wartości, jeżeli są stosowane, zapewniają osiągnięcie na szczeblu Unii ogólnounijnych parametrów docelowych skuteczności działania. Ocena ta wykazała, że zmienione cele przedłożone przez Austrię, Chorwację, Republikę Czeską, Węgry, Słowację i Słowenię w odniesieniu do bloku FABCE, Portugalię i Hiszpanię w odniesieniu do bloku SW FAB, Bułgarię i Rumunię w odniesieniu do bloku Dunajski FAB są zgodne ze stosownymi ogólnounijnymi parametrami docelowymi skuteczności działania.
(2)

Porozumienie określa między innymi cel długoterminowy zgodny z dążeniem do utrzymania światowego wzrostu temperatury znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków na rzecz utrzymania tego wzrostu na poziomie 1,5 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Aby osiągnąć ten cel, strony będą przygotowywać, ogłaszać i utrzymywać kolejne ustalane na szczeblu krajowym wkłady.
(2)

Dnia 11 grudnia 2009 r. przedsiębiorstwo Aker BioMarine Antarctic AS powiadomiło Komisję o zamiarze wprowadzenia do obrotu ekstraktu lipidowego z kryla antarktycznego (Euphausia superba) na podstawie opinii wydanej przez właściwy organ ds. oceny żywności w Finlandii co do istotnej równorzędności z ekstraktem lipidowym z kryla antarktycznego (Euphausia superba) dopuszczonym decyzją 2009/752/WE.
a)

wymaga korzystania z pojemnika zapasowego posiadającego bezpiecznie zamocowaną końcówkę o długości co najmniej 9 mm, która jest węższa od otworu w zbiorniku papierosa elektronicznego i pasuje do otworu takiego zbiornika, a także posiadającego mechanizm kontroli napływu, który w położeniu pionowym, tylko pod ciśnieniem atmosferycznym i w temperaturze 20 °C ± 5 °C, wydziela nie więcej niż 20 kropli płynu do napełniania na minutę;
(8)

Zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA), we współpracy z państwami członkowskimi i Komisją, jest odpowiedzialna za techniczne wdrożenie unijnego systemu wymiany informacji morskiej w kontekście wspierania państw członkowskich we wdrażaniu dyrektywy 2010/65/UE, w szczególności poprzez ułatwianie elektronicznej transmisji danych za pośrednictwem systemu SafeSeaNet zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającym Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego (5); Agencja ta powinna zatem zostać na stałe zaangażowana w prace grupy sterującej wysokiego szczebla.
(1)

W art. 10 Porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim (2), zwanym dalej „porozumieniem”, zatwierdzonym rozporządzeniem Rady (WE) nr 764/2006 (3) ustanowiono wspólny komitet odpowiedzialny za kontrolę przedmiotowego porozumienia, w szczególności za nadzór nad jego wykonaniem, interpretacją i sprawnym stosowaniem. Artykułem 5 Protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, zwanego dalej „protokołem”, zatwierdzonym decyzją 2013/785/UE, upoważnia się wspólny komitet do przyjmowania zmian do protokołu.
(9)

Państwa członkowskie strefy euro oświadczyły, że zobowiązują się do wspólnego i szybkiego przekazania każdemu państwu członkowskiemu nienależącemu do strefy euro – za pośrednictwem specjalnego mechanizmu – kwoty, jaką to państwo nienależące do strefy euro wpłaciło z tytułu zasobów własnych, odpowiadającej wykorzystaniu środków z budżetu ogólnego Unii w przypadku strat wynikających z udzielenia przez Unię pomocy finansowej państwu członkowskiemu należącemu do strefy euro na mocy rozporządzenia (UE) nr 407/2010. Zostaną również ustanowione odpowiednie mechanizmy, aby nie dopuścić do nadmiernej rekompensaty na rzecz państw członkowskich nienależących do strefy euro, w sytuacji gdy zostały uruchomione instrumenty służące ochronie budżetu ogólnego Unii, w tym odzyskiwanie długu, w razie potrzeby poprzez rozłożone w czasie kompensowanie kwot należności i płatności.
(9)

Artykuł 10 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 472/2013 stanowi również, że w przypadku gdy państwo członkowskie objęte programem dostosowań makroekonomicznych, na mocy art. 7 tego rozporządzenia, jest również adresatem decyzji na mocy art. 126 ust. 9 TFUE dotyczącej korekty nadmiernego deficytu, roczne cele budżetowe w jego programie dostosowań makroekonomicznych włącza się do decyzji w sprawie wezwania zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (7); ponadto do decyzji w sprawie wezwania zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 włącza się również środki prowadzące do osiągnięcia tych celów budżetowych określone w programie dostosowań makroekonomicznych. Artykuł 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 472/2013 stanowi także, że państwo członkowskie jest zwolnione z obowiązku przedkładania sprawozdań na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1467/97. Wreszcie art. 10 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 472/2013 stanowi, że prowadzi się monitorowanie przewidziane w art. 7 ust. 4 tego rozporządzenia, a państwo członkowskie jest zwolnione z obowiązku podlegania monitorowaniu na mocy art. 10 ust. 1 oraz art. 10a rozporządzenia (WE) nr 1467/97 oraz monitorowaniu stanowiącemu podstawę wszelkich decyzji na mocy art. 6 ust. 2 tego rozporządzenia.
2.

W przypadku gdy co najmniej dwie Strony kierują do arbitrażu tę samą proponowaną modyfikację przed powołaniem wszystkich arbitrów, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu obejmującego wszystkie sprzeciwy wobec tej samej proponowanej modyfikacji. Jeżeli po powołaniu wszystkich arbitrów dokonywane są dodatkowe skierowania do arbitrażu dotyczące tej samej proponowanej modyfikacji, Strona dokonująca modyfikacji i wszystkie Strony sprzeciwiające się porozumiewają się co do jednego arbitrażu, gdy tylko jest to możliwe.
(1)

Na podstawie art. 55 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Niderlandy przyjęły w dniu 7 października 2015 r. decyzję o tymczasowym pozwoleniu na udostępnianie na rynku i stosowanie produktów VectoBacWG i Aqua-K-Othrine do zwalczania przez certyfikowane podmioty larw i dorosłych osobników inwazyjnych egzotycznych komarów Aedes albopictus i Aedes japonicus (zwanych dalej „komarami”) na okres do dnia 1 listopada 2015 r. Ze względu na koniec sezonu występowania komarów nie było powodu, by utrzymywać to pozwolenie w okresie zimowym. Zgodnie z art. 55 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Niderlandy bezzwłocznie poinformowały Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tym działaniu oraz o jego uzasadnieniu.
(29)

Jest to zmiana obowiązujących zasad podziału ruchu lotniczego w rozumieniu art. 19 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008. Zgodnie z warunkami w nim określonymi przepis ten nie ogranicza się do ruchu na terytorium UE lub (z uwagi na włączenie tego rozporządzenia do Porozumienia EOG) w EOG. Ponadto w ramach szeregu umów z niektórymi państwami trzecimi, które obecnie obowiązują, np. z Konfederacją Szwajcarską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, unijni przewoźnicy lotniczy i przewoźnicy lotniczy z tych państw trzecich są uprawnieni do wykonywania przewozów między dowolnymi punktami w Unii a terytorium danego państwa trzeciego. Wreszcie przewoźnicy z dowolnego państwa członkowskiego posiadający oddział w innym państwie członkowskim są uprawnieni do korzystania bez ograniczeń z praw wynikających z umów dwustronnych zawartych przez to ostatnie państwo członkowskie, zgodnie z orzecznictwem Trybunału (9).
(2)

W przypadku gdy biopaliwa i biopłyny mają zostać uwzględnione do celów, o których mowa w art. 7a dyrektywy 98/70/WE oraz w art. 17 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2009/28/WE, państwa członkowskie powinny zobowiązać podmioty gospodarcze do wykazania zgodności biopaliw i biopłynów z kryteriami zrównoważonego rozwoju określonymi odpowiednio w art. 7b ust. 2–5 dyrektywy 98/70/WE oraz art. 17 ust. 2–5 dyrektywy 2009/28/WE. W tym celu podmioty gospodarcze mogą dostarczyć dowody lub dane uzyskane między innymi zgodnie z dobrowolnym systemem krajowym lub międzynarodowym lub zgodnie z systemem krajowym.
(95)

Odnosząc się do wysuniętego przez Niderlandy argumentu, zgodnie z którym podjęcie działań mających na celu objęcie portów podatkiem od osób prawnych mogłoby przekształcić się w złożony i długotrwały proces, Komisja pragnie zauważyć, że – jak się wydaje – działalność prowadzona przez porty nie różni się zasadniczo od działalności prowadzonej przez porty lotnicze oraz że port lotniczy Amsterdam-Schiphol został objęty podatkiem od osób prawnych sześć miesięcy po przyjęciu decyzji Komisji, w której przedstawiła ona propozycję właściwych środków (28). W każdym razie nawet w przypadku, gdyby szczególny charakter aktywów znajdujących się w posiadaniu portów oraz złożoność struktury własności tych aktywów utrudniały sporządzanie początkowego bilansu do celów podatkowych, kwestie te mogłyby zostać omówione z organami podatkowymi już po nałożeniu podatku na odpowiednie podmioty. Co więcej, biorąc pod uwagę fakt, że w przypadku portów morskich w Niderlandach, których dotyczy przedmiotowe postępowanie, kolejny rok podatkowy rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2017 r., porty te będą miały dostateczną ilość czasu na przygotowanie się do nowej sytuacji. Dlatego też Komisja stwierdza, że przedstawione przez Niderlandy argumenty dotyczące trudności administracyjnych związanych z zarządzaniem nowym systemem podatkowym nie uzasadniają przyznania zainteresowanym portom morskim okresu przejściowego.
(78)

W związku z tym Komisja przedstawia poniższe uwagi. Jak wskazano w motywie 30 powyżej, w omawianej sprawie nie kwestionuje się tego, że prace budowlane w Damplein, których rozpoczęcie zaplanowano pierwotnie na listopad 2005 r., opóźniły się, ponieważ wydanie niezbędnych pozwoleń na budowę było możliwe dopiero w listopadzie 2008 r. ze względu na kilka postępowań przed sądami krajowymi. W tych okolicznościach SJB nie było już skłonne do wykonania postanowień umowy o współpracy z 2004 r. na pierwotnie uzgodnionych warunkach i, powołując się na postanowienia umowne, zwróciło się do gminy z wnioskiem o przeprowadzenie ponownych negocjacji w odniesieniu do pierwotnych ustaleń.
(6)

W chwili przyjęcia niniejszej decyzji Komisji kilku dostawców usług zaufania już oferuje rozwiązania w zakresie zarządzania w imieniu klientów danymi służącymi do składania podpisu elektronicznego. Certyfikacja produktów obecnie ogranicza się do sprzętowych modułów bezpieczeństwa certyfikowanych na podstawie różnych norm. Moduły te nie są jednak jeszcze certyfikowane konkretnie w odniesieniu do wymogów dotyczących kwalifikowanych urządzeń do składania podpisu i pieczęci. Niemniej jednak nie istnieją jeszcze opublikowane normy, takie jak EN 419 211 (właściwa dla podpisów elektronicznych tworzonych w środowisku zarządzanym w pełni, ale niekoniecznie wyłącznie, przez użytkownika), które miałyby zastosowanie do równie ważnego rynku certyfikowanych produktów zdalnych. Ponieważ trwają prace nad normami, które mogą być odpowiednie do takich celów, Komisja uzupełni niniejszą decyzję, gdy takie normy będą dostępne i zostaną ocenione jako zgodne z wymogami określonymi w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 910/2014. Do czasu gdy zostanie ustanowiony wykaz takich norm, do oceny zgodności takich produktów można stosować alternatywną procedurę na warunkach określonych w art. 30 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 910/2014.
(134)

Zgodnie z pkt 39 wytycznych takie środki mogą polegać na zbyciu aktywów, ograniczeniu zdolności produkcyjnych lub udziału w rynku oraz ograniczeniu barier wejścia na dane rynki. Tego rodzaju środki nie mogą prowadzić do pogorszenia struktury rynku, na przykład przez pośredni wpływ na powstanie monopolu lub ścisłego oligopolu. Zgodnie z pkt 40 wytycznych środki muszą być proporcjonalne do zakłócających skutków pomocy oraz w szczególności do wielkości i względnego znaczenia przedsiębiorstwa na rynku lub rynkach. Należy zauważyć, że zgodnie z pkt 56 wytycznych warunki zezwolenia na pomoc na restrukturyzację mogą być mniej rygorystyczne w odniesieniu do wdrożenia środków wyrównawczych w odniesieniu do przedsiębiorstwa mającego siedzibę na obszarze objętym pomocą. Jak wspomniano powyżej, CSK istotnie ma siedzibę na obszarze objętym pomocą w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
(40)

Biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte w odniesieniu do niewywiązania się przez Sierra Leone z obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nabrzeżnym lub państwie zbytu oraz w odniesieniu do niepodjęcia działań w celu zapobiegania połowom NNN oraz ich powstrzymywania i eliminowania, zgodnie z art. 32 rozporządzenia w sprawie połowów NNN państwo to należy powiadomić o możliwości uznania go przez Komisję za niewspółpracujące państwo trzecie w zakresie zwalczania połowów NNN.