ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2018/1681

z dnia 5 listopada 2018 r.

ustanawiające zakaz połowów ostroboka peruwiańskiego na obszarze objętym konwencją SPRFMO przez statki pływające pod banderą Niderlandów

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 36 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W rozporządzeniu Rady (UE) 2018/120 (2) określono kwoty na rok 2018.

(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2018 r.

(3) Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Wyczerpanie kwoty Kwotę połowową przyznaną na 2018 r. państwu członkowskiemu, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do stada w nim określonego, uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2 Zakazy Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się działalności połowowej w odniesieniu do stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. W szczególności po tym terminie zakazuje się zatrzymywania na burcie, przemieszczania, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki.

Artykuł 3 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 5 listopada 2018 r. W imieniu Komisji, za Przewodniczącego, João AGUIAR MACHADO Dyrektor Generalny Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa

(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalające uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniające rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. L 27 z 31.1.2018, s. 1).
(4)

Wyniki kontroli urzędowych przeprowadzonych przez państwa członkowskie w ramach rozporządzenia (WE) nr 669/2009 wskazują, że częstotliwość przypadków niezgodności owocu pitahaya (smoczego owocu) z Wietnamu z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów, określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 396/2005, jest wysoka. Ponadto w wyniku audytu przeprowadzonego przez Komisję w Wietnamie w marcu 2017 r. w celu oceny kontroli pestycydów w żywności pochodzenia roślinnego przeznaczonej do wywozu do Unii Europejskiej stwierdzono, że nie istnieje skuteczny urzędowy system kontroli pestycydów w żywności wywożonej do Unii oraz że odpowiednie organy nie potrafią zapewnić zgodności produktów wietnamskich z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1661

z dnia 7 listopada 2018 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 (1), w szczególności jego art. 11 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz instytucji publicznych, korporacji i agend oraz osób fizycznych i prawnych, podmiotów byłego rządu Iraku objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych znajdujących się poza Irakiem w dniu 22 maja 2003 r. zgodnie z tym rozporządzeniem.

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(10)

W dniu 27 czerwca 2018 r. Urząd przyjął opinię naukową dotyczącą bezpieczeństwa ksylooligosacharydów jako nowej żywności zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/2283„ („Scientific Opinion on the safety of xylo-oligosaccharides as a novel food pursuant to Regulation (EU) 2015/2283”) (4). Opinia ta jest zgodna z wymogami określonymi w art. 11 rozporządzenia (UE) 2015/2283.
(11)

W dniu 27 czerwca 2018 r. Urząd przyjął opinię naukową dotyczącą bezpieczeństwa hydrolizatu błony pergaminowej jaja jako nowej żywności zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/2283„ („Scientific Opinion on the safety of egg membrane hydrolysate as a novel food pursuant to Regulation (EU) 2015/2283”) (12). Opinia ta jest zgodna z wymogami określonymi w art. 11 rozporządzenia (UE) 2015/2283.
(9)

Ponadto art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429 stanowi, że rozporządzenie to stosuje się do chorób przenośnych, w tym do chorób odzwierzęcych, bez uszczerbku dla przepisów określonych w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE (30), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 (31), dyrektywie 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (32) i rozporządzeniu (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (33). Ponieważ choroby objęte przepisami ustanowionymi w powyższych aktach, a mianowicie listerioza, salmoneloza (salmonella odzwierzęca), włośnica, werotoksyczne szczepy E. coli i przenośne encefalopatie gąbczaste (TSE), są już objęte przepisami sektorowymi, należy je usunąć z wykazu ustanowionego w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2016/429.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2018/1835

z dnia 19 listopada 2018 r.

ustanawiające zakaz połowów rai bruzdowanej w wodach Unii obszaru 9 przez statki pływające pod banderą Hiszpanii

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1), w szczególności jego art. 36 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W rozporządzeniu Rady (UE) 2018/120 (2) określono kwoty na rok 2018.

(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2018 r.

(3) Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Wyczerpanie kwoty Kwotę połowową przyznaną na 2018 r. państwu członkowskiemu, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do stada w nim określonego, uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.

Artykuł 2 Zakazy Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się działalności połowowej w odniesieniu do stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim. W szczególności po tym terminie zakazuje się zatrzymywania na burcie, przemieszczania, przeładunku i wyładunku ryb pochodzących z tego stada złowionych przez te statki.

Artykuł 3 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r. W imieniu Komisji, za Przewodniczącego, João AGUIAR MACHADO Dyrektor Generalny Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa

(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2) Rozporządzenie Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalające uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniające rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. L 27 z 31.1.2018, s. 1).
(1)

W art. 39 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 (2) przewiduje się, że dodatkowa należność celna przywozowa, o której mowa w art. 182 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, może być stosowana w odniesieniu do produktów oraz w okresach wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892. Dodatkową należność przywozową stosuje się, jeśli ilość dowolnych produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu w dowolnym okresie obowiązywania określonym w tym załączniku przekracza wielkość progową przywozu dla tego produktu w danym roku. Nie nakłada się dodatkowych należności celnych przywozowych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku Unii lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.
(2)

Dnia 19 listopada 2018 r. Komitet Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych podjął decyzję o dodaniu jednego wpisu do wykazu osób, grup i podmiotów, w odniesieniu do których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002.
(1)

W art. 12 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/220 (2) określono łączną liczbę należycie wypełnionych i przekazanych sprawozdań z gospodarstw rolnych na państwo członkowskie, które kwalifikują się do płatności opłaty standardowej. W art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1217/2009 przewidziano obniżenie opłaty standardowej do 80 %, jeżeli łączna liczba należycie wypełnionych i dostarczonych sprawozdań z gospodarstw rolnych dla danego okręgu FADN lub państwa członkowskiego wynosi mniej niż 80 % liczby gospodarstw przekazujących dane, określonej dla danego okręgu FADN lub dla danego państwa członkowskiego. W celu zapewnienia sprawiedliwego stosowania tego przepisu, nie powinno być możliwe udzielenie rekompensaty za niedostarczone sprawozdania z gospodarstw rolnych w danym okręgu FADN, w odniesieniu do którego państwo członkowskie przekazało dane dla mniej niż 80 % liczby gospodarstw przekazujących dane, określonej dla tego okręgu FADN.
(55)

Niniejsze rozporządzenie powinno określać najważniejsze funkcje narzędzi technicznych wspomagających funkcjonowanie Portalu, w szczególności wspólnego interfejsu użytkownika, repozytorium linków oraz wspólnej wyszukiwarki usług wsparcia. Wspólny interfejs użytkownika powinien zapewniać, aby użytkownicy mogli łatwo znaleźć informacje, procedury oraz usługi wsparcia i rozwiązywania problemów na stronach internetowych na poziomie krajowym i na poziomie Unii. Państwa członkowskie oraz Komisja powinny dążyć do podawania linków do jednego źródła informacji wymaganych dla Portalu, aby uniknąć dezorientacji wśród użytkowników wynikającej z podania różnych lub całkowicie lub częściowo powielających się źródeł tych samych informacji. Nie powinno to uniemożliwiać podawania linków do tych samych informacji oferowanych przez lokalne lub regionalne właściwe organy, a dotyczących różnych obszarów geograficznych. Nie powinno to również uniemożliwiać powielania pewnych informacji, w przypadku gdy jest to nieuniknione lub pożądane, na przykład w przypadku gdy na krajowych stronach internetowych przypomina się lub opisuje niektóre unijne prawa, obowiązki i przepisy, aby poprawić łatwość obsługi. Aby zminimalizować ręczną obsługę przy aktualizacji linków, które mają być wykorzystywane przez wspólny interfejs użytkownika, należy tam, gdzie jest to technicznie możliwe, wprowadzić bezpośrednie połączenie między odpowiednimi systemami technicznymi państw członkowskich i repozytorium linków. Wspólne wspomagające narzędzia ICT mogłyby korzystać ze słownika podstawowych usług publicznych (zwanego dalej „CPSV”), aby ułatwić interoperacyjność z krajowymi katalogami usług i z semantyką krajową. Państwa członkowskie należy zachęcać do stosowania CPSV, ale mogą one zdecydować się na stosowanie rozwiązań krajowych. Informacje zawarte w repozytorium linków powinny być publicznie dostępne w otwartym, powszechnie używanym i nadającym się do odczytu maszynowego formacie danych, na przykład za pomocą interfejsów programowania aplikacji (API), aby umożliwić ich ponowne wykorzystanie.
W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi – w zakresie, w jakim odnosi się ono do systemów SIS II i VIS, do EES oraz do ETIAS – rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (40), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A, B i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (41).

W odniesieniu do Eurodac i DubliNet niniejsze rozporządzenie stanowi nowy środek w rozumieniu Protokołu między Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii (42). W związku z tym, z zastrzeżeniem decyzji Księstwa Liechtensteinu o włączeniu rozporządzenia do jego krajowego porządku prawnego, delegacja Księstwa Liechtensteinu powinna uczestniczyć w zarządzie Agencji. W celu określenia dalszych szczegółowych zasad pozwalających na uczestnictwo Księstwa Liechtensteinu w działaniach Agencji należy dokonać dalszych ustaleń między Unią a Księstwem Liechtensteinu,
(7)

Uwzględniając cel art. 17 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, jeżeli z powodu braku spełnienia kryteriów zatwierdzenia Komisja zamierza przyjąć rozporządzenie o nieodnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej, wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia, wyznacza datę wygaśnięcia na późniejszy z następujących terminów: albo na termin obowiązujący przed niniejszym rozporządzeniem albo na dzień wejścia w życie rozporządzenia stanowiącego o nieodnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej. Jeżeli natomiast Komisja zamierza przyjąć rozporządzenie odnawiające zatwierdzenie substancji czynnej, wymienionej w załączniku do niniejszego rozporządzenia, wyznacza – stosownie do okoliczności – najwcześniejszą możliwą datę stosowania.
2)

art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie mogą nakładać na rolników indywidualny obowiązek nieprzekształcania trwałych użytków zielonych w tym, w przypadku gdy stosują art. 4 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, niewykonywania orki bez uprzedniego indywidualnego zezwolenia. Rolnicy są informowani o tym obowiązku bezzwłocznie i w każdym przypadku przed dniem 15 listopada roku, w którym zainteresowane państwo członkowskie podejmuje taką decyzję. Obowiązek ten stosuje się jedynie do rolników, wobec których mają zastosowanie obowiązki zgodnie z tytułem III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do trwałych użytków zielonych nieobjętych przepisami art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Przy wydawaniu zezwoleń można stosować obiektywne i niedyskryminujące kryteria, w tym kryteria środowiskowe. Jeśli w odniesieniu do zezwolenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, ma zastosowanie warunek, zgodnie z którym należy wyznaczyć inny obszar o takiej samej liczbie hektarów jako trwałe użytki zielone lub w przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 4 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z którym wyznacza się inny lub ten sam obszar jako trwałe użytki zielone, to – na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 – obszar taki należy uważać za trwałe użytki zielone od pierwszego dnia po przekształceniu, w tym zaoraniu. Obszary te wykorzystuje się do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych przynajmniej przez okres pięciu kolejnych lat po dacie przekształcenia, w tym zaorania. Jednak o ile tak zdecyduje państwo członkowskie, w przypadku gdy rolnicy przekształcają obszary, które już wcześniej były wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych w trwałe użytki zielone, takie obszary wykorzystuje się do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych przez pozostałą liczbę lat koniecznych do osiągnięcia pięciu kolejnych lat.”;
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/1781

z dnia 16 listopada 2018 r.

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 (1), w szczególności jego art. 11 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz instytucji publicznych, korporacji i agend oraz osób fizycznych i prawnych, podmiotów byłego rządu Iraku objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych znajdujących się poza Irakiem w dniu 22 maja 2003 r. zgodnie z tym rozporządzeniem.

Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
„Artykuł 71a

Siedziba Agencji mieści się w Amsterdamie (Niderlandy).

Właściwe władze Niderlandów podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, aby Agencja mogła przenieść się do tymczasowej lokalizacji nie później niż 1 stycznia 2019 r. i do stałej lokalizacji najpóźniej do dnia 16 listopada 2019 r.

Właściwe władze Niderlandów składają Parlamentowi Europejskiemu i Radzie pisemne sprawozdanie z postępów w dostosowywaniu tymczasowych pomieszczeń oraz budowy stałego budynku do dnia 17 lutego 2019 r., a następnie co trzy miesiące do czasu przeniesienia się przez Agencję do stałej lokalizacji.”.
(6)

Ze względu na konieczność pilnej zmiany programów, z których wspiera się Inisjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, należy zastosować wyjątek od terminu ośmiu tygodni, o którym mowa w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej, do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
(2)

Zważywszy na wspólne sprawozdanie negocjatorów Unii Europejskiej i rządu Zjednoczonego Królestwa z dnia 8 grudnia 2017 r. z postępów poczynionych w trakcie pierwszego etapu negocjacji prowadzonych na mocy art. 50 TUE w sprawie uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, w szczególności jego rozdział dotyczący porozumienia finansowego, oraz na zobowiązanie Zjednoczonego Królestwa do wniesienia wkładu do budżetu ogólnego Unii na lata budżetowe 2019 i 2020, tak jak gdyby pozostawało ono w Unii, jak i do wniesienia stosownego wkładu w finansowanie zobowiązań pozostających do spłaty do dnia 31 grudnia 2020 r., koszty przeniesienia siedziby Urzędu wynikające z decyzji Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii mają ponieść wszyscy podatnicy unijni poprzez budżet ogólny Unii. Zjednoczone Królestwo zaproponowało, że omówi z agencjami Unii mającymi siedzibę w Londynie sposoby obniżenia ich kosztów związanych z tym wystąpieniem.
(2)

W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 206/2009 zawarto wymóg zobowiązujący państwa członkowskie do dopilnowania, aby we wszystkich punktach wprowadzenia na terytorium Unii zwracano uwagę podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich na warunki weterynaryjne mające zastosowanie w odniesieniu do osobistych przesyłek wprowadzanych do Unii. Informacje, które mają być przekazywane podróżnym, muszą zawierać co najmniej informacje zawarte na jednym z plakatów przedstawionych w załączniku III do tego rozporządzenia.
(2)

Następnie, po przeprowadzeniu na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 przeglądu okresowego dotyczącego zakresu produktu, rozporządzeniem Rady (WE) nr 945/2005 (6) nałożono ostateczne cło antydumpingowe w wysokości od 41,42 EUR za tonę do 47,07 EUR za tonę na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, obecnie objętych kodami CN 3102 30 90, 3102 40 90, ex 3102 29 00, ex 3102 60 00, ex 3102 90 00, ex 3105 10 00, ex 3105 20 10, ex 3105 51 00, ex 3105 59 00 i ex 3105 90 20 i pochodzących z Rosji.
Artykuł 2

1. Załącznik IV do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1013 powinien zostać zmieniony w odniesieniu do grup produktów 8 i 9 pochodzących z Republiki Południowej Afryki w celu odzwierciedlenia przepisów art. 1. Załącznik IV do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1013 dotyczący Republiki Południowej Afryki otrzymuje brzmienie:
(6)

W odpowiedzi na przesłany przez Komisję kwestionariusz przedsiębiorstwo Pyrotek India Pvt. Ltd wskazało, że prowadziło wywóz produktu objętego postępowaniem w okresie dochodzenia w sprawie obejścia środków, które to dochodzenie doprowadziło do rozszerzenia środków na Indie, to jest w okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 31 marca 2013 r. Przedsiębiorstwo Pyrotek India Pvt. Ltd nie spełniało zatem warunków określonych w art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. We wniosku zawarto jednak dowody wystarczające do uzasadnienia wszczęcia częściowego przeglądu okresowego środków rozszerzonych na Indie na podstawie art. 11 ust. 3 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(7)

Pogłębienie spójności gospodarczej i społecznej dzięki reformom strukturalnym korzystnym dla Unii oraz zgodnym z zasadami i wartościami Unii ma kluczowe znaczenie dla ugruntowania odporności gospodarczej, jak również pomyślnego uczestnictwa i większej rzeczywistej konwergencji w unii gospodarczej i walutowej, co zapewni Unii długoterminową stabilność i dobrobyt. Jest to równie ważne dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro, w ich przygotowaniach do przystąpienia do strefy euro, jak i dla państw członkowskich strefy euro.
(4)

Dyrektywa 2007/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) stanowi, że napoje spirytusowe pakowane w opakowania jednostkowe mogą być wprowadzane do obrotu w Unii jedynie wtedy, gdy są pakowane w opakowania jednostkowe o ilościach nominalnych wymienionych w pkt 1 załącznika do tej dyrektywy. W odniesieniu do napojów spirytusowych w pkt 1 załącznika do dyrektywy 2007/45/WE wskazano dziewięć ilości nominalnych mieszczących się w przedziale od 100 ml do 2 000 ml. Wskazane ilości nominalne nie obejmują ilości 720 ml i 1 800 ml, czyli ilości nominalnych, w jakich poddany pojedynczej destylacji shochu produkowany przy użyciu aparatu destylacyjnego kotłowego jest butelkowany i wprowadzany do obrotu w Japonii.