ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Średniookresowym celem budżetowym jest utrzymanie sytuacji zbliżonej do równowagi w budżecie sektora instytucji rządowych i samorządowych w kategoriach strukturalnych (tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe). Zgodnie z programem oznacza to deficyt strukturalny w wysokości 0–0,5 % PKB. Nie oczekuje się osiągnięcia celu średniookresowego w okresie objętym programem. W 2010 r. deficyt ma wprawdzie osiągnąć maksymalną wartość 4 % PKB, a więc przekroczy wartość referencyjną określoną w Traktacie, jednak wraz ze spadkiem deficytu do poziomu 3 % PKB w roku 2011 i 2,5 % PKB w roku 2012, nastąpi powrót na ścieżkę konsolidacji budżetowej. Prognozy zawarte w styczniowym uzupełnieniu programu oparte są na założeniu kontynuacji dotychczasowej polityki i przewidują, że po roku 2010 konsolidacja nastąpi głównie po stronie wydatków. Oczekuje się, że w okresie 2008–2010 wskaźnik relacji dochodów do PKB spadnie o 1,5 punktu procentowego do 42,5 %, utrzyma się na tym poziomie w roku 2011, a w 2012 r. wzrośnie o 0,5 punktu procentowego. Wskaźnik relacji wydatków do PKB wzrośnie o 2,5 punktu procentowego w okresie 2008–2010, a następnie spadnie o 1 punkt procentowy.

Zmiany po stronie dochodów i wydatków w roku 2010 wynikają głównie z budżetowych środków stymulacyjnych przyjętych w reakcji na kryzys. Nie sprecyzowano środków, które mają przyczynić się do konsolidacji budżetowej po roku 2010. W wysiłkach na rzecz konsolidacji pomocne może być zarówno wygaśnięcie niektórych środków stymulacyjnych, jak i zamknięcie funduszu spłaty zadłużenia. Rosnące deficyty, osłabienie nominalnego wzrostu PKB oraz korekty przepływów kapitału w 2008 r., które odzwierciedlają przede wszystkim operacje ratowania banków, prowadzą w okresie objętym programem do wzrostu długu w relacji do PKB o 7 punktów procentowych do poziomu 72,5 % PKB.
(6)

Celem przedstawionej w programie strategii budżetowej jest zmniejszenie deficytu strukturalnego z 4,5 % PKB w roku 2008 do 4,3 % PKB w roku 2009 i 2,2 % do roku 2011, natomiast w okresie objętym programem nie przewiduje się osiągnięcia celu średniookresowego, którym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych (tj. salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe). Zakłada się, że deficyt nominalny po osiągnięciu w roku 2009 poziomu docelowego 3,7 % PKB spadnie w okresie objętym programem do 3,2 % PKB w roku 2010 i 2,6 % PKB w roku 2011. Podobnie saldo pierwotne do roku 2011 wykaże nadwyżkę wynoszącą 1,7 % PKB, wobec 0,8 % w roku 2009. W kategoriach strukturalnych oznaczałoby to wzrost o średnio 0,75 punktu procentowego PKB. Konsolidacja budżetowa w latach 2010–2011 opiera się głównie na ambitnym ograniczeniu wydatków, za czym nie stoją jednak konkretne działania. Przewiduje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, szacowany na 94,6 % PKB w roku 2008, przekroczy wartość 96 % PKB w latach 2009 i 2010, a następnie obniży się do poziomu 94,75 % PKB w roku 2011. Do wzrostu wskaźnika zadłużenia w roku 2009 — oprócz zwiększenia deficytu i spadku tempa wzrostu PKB — przyczyni się również znacząca korekta przepływów kapitału.
(6)

Nakreślonym w programie celem strategii budżetowej Francji w perspektywie średnioterminowej jest osiągnięcie celu średniookresowego, czyli stanu równowagi budżetowej w kategoriach strukturalnych, w roku 2012. Zgodnie z przewidywaniami programu, skorygowanymi w wyżej wymienionym piśmie z dnia 6 lutego, oczekuje się, że deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych gwałtownie wzrośnie w roku 2009 do poziomu 4,4 % PKB (wobec 3,9 % PKB), a następnie spadnie do 3,1 % PKB w 2010 roku (wobec 2,7 %), kiedy wpływ planu naprawy gospodarczej na budżet przestanie być odczuwalny. Dla porównania, w śródokresowej prognozie służb Komisji przewiduje się, że w 2009 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie do 5,4 % PKB, a następnie w 2010 roku osiągnie poziom 5,0 %. Zgodnie z przewidywaniami programu, skorygowanymi w wyżej wymienionym piśmie, deficyt będzie nadal kurczyć się po roku 2010, aby osiągnąć poziom 1,5 % PKB w roku 2012. Podobnie kształtować się będzie saldo pierwotne. Oczekuje się, że deficyt strukturalny spadnie do poziomu 3 % PKB w roku 2009, a następnie zmniejszy się o ok. 1 % PKB w roku 2010 i o 0,5 % PKB rocznie w końcowych latach okresu objętego programem. Poza wygasaniem wpływu planu naprawy gospodarczej, rezultat ten miałby zostać osiągnięty poprzez w pełni sprecyzowane ograniczenia wydatków. W zaktualizowanym programie przewiduje się, że zadłużenie w relacji do PKB wzrośnie do 69,1 % w roku 2009 i zasadniczo ustabilizuje się na poziomie 69,4 % w roku 2010, a następnie nieznacznie spadnie w dwóch kolejnych latach. Poza kursem polityki budżetowej prognozy te uwzględniają wpływ operacji dokapitalizowania banków i udziału w Strategicznym Funduszu Inwestycyjnym (6), który wynosi ok. 0,75 % PKB, nie uwzględniają natomiast potencjalnych zobowiązań warunkowych wynikających z systemu gwarantowania depozytów. Zgodnie ze śródokresową prognozą służb Komisji wskaźnik zadłużenia osiągnąłby 72,4 % PKB w roku 2009 i 76 % PKB w roku 2010, a różnica w stosunku do zaktualizowanego programu stabilności wynika z rozbieżnych danych dotyczących wzrostu gospodarczego i deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(6)

W roku 2010 przewiduje się dalsze pogorszenie salda nominalnego, częściowo w wyniku działania automatycznych stabilizatorów, ale w głównej mierze na skutek kolejnego zaplanowanego jednorazowego transferu kapitałowego na rzecz gospodarstw domowych w ramach dokonanej w roku 2007 reformy opodatkowania zysków funduszy emerytalnych. W programie założono, że do roku 2010 w dalszym ciągu będzie osiągany cel średniookresowy, jakim jest to, aby nadwyżka strukturalna, tj. po zastosowaniu ujęcia uwzględniającego zmiany cykliczne po skorygowaniu o działania jednorazowe i inne działania tymczasowe, mieściła się w przedziale 0,75 % — 1,75 % PKB. Po roku 2010 Dania zamierza skorygować w dół swój cel średniookresowy do poziomu co najmniej salda strukturalnego; poziom ten zamierza utrzymać do roku 2015. Wyznaczony cel średniookresowy odpowiada minimalnej wartości odniesienia deficytu w wysokości około 0,5 % PKB i należycie uwzględnia wskaźnik zadłużenia i średni potencjalny wzrost w perspektywie długoterminowej. Uznaje się zatem, że nowy cel jest właściwy i zgodny z paktem stabilności i wzrostu. W programie zakłada się, że w roku 2011 saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych ponownie osiągnie niewielką nadwyżkę. Wynika to głównie z technicznego założenia, że w roku 2012 dojdzie do zamknięcia luki produktowej i luki bezrobocia, co doprowadzi do uwarunkowanego cyklicznie wzrostu dochodów. Wyznaczone cele opierają się na scenariuszu, który wymaga przeprowadzenia niesprecyzowanych dotychczas reform strukturalnych prowadzących do trwałej poprawy salda sektora instytucji rządowych i samorządowych o 0,7 % PKB do roku 2015, tak by zgodnie z krajową metodyką zapewnić długoterminową stabilność finansów publicznych. W okresie objętym programem nadwyżka strukturalna obliczona zgodnie z powszechnie przyjętą metodyką powinna zmniejszyć się o około 3,5 punktu procentowego PKB, ale nie zamieni się w deficyt strukturalny. Oprócz środków służących stabilizacji sektora finansowego, które uchwalono jesienią roku 2008 i przedstawiono w zaktualizowanej wersji programu konwergencji, pakiet kredytowy przyjęty w dniu 18 stycznia 2009 r. obejmuje tymczasowe dokapitalizowanie hybrydowymi instrumentami kapitałowymi w wysokości do 100 mld DKK (5,5 % PKB) począwszy od połowy roku 2009, które wpłynie bezpośrednio na zmiany wskaźnika zadłużenia w zaktualizowanym programie, a może mieć również wpływ na saldo sektora instytucji rządowych i samorządowych w okresie objętym programem.
(12)

Oczekuje się, że kurs polityki budżetowej będzie miał charakter restrykcyjny w latach 2009–2011, a w roku 2012 stanie się umiarkowanie ekspansywny. Margines bezpieczeństwa chroniący przed normalnymi wahaniami cyklicznymi jest wprawdzie zapewniony we wszystkich latach począwszy od roku 2009, jednak ze względu na gwałtowne załamanie koniunktury może on okazać się niewystarczający do tego, aby zapobiec naruszeniu progu deficytu wynoszącego 3 % PKB w latach 2009 i 2010. Jednak ryzyko nieosiagnięcia planowanego wyniku budżetowego zostało zmniejszone dzięki przyjęciu restrykcyjnego budżetu uzupełniającego w lutym 2009 roku. Również ze względu na istniejące zagrożenia zaplanowany w programie powrót do nadwyżki może nie nastąpić w 2011 roku. Ponadto korekta powinna zostać wsparta odpowiednimi środkami. W kontekście członkostwa Estonii w ERM II oraz konieczności poprawy konkurencyjności kosztów gospodarki uzasadniona byłaby korekta uprzedniego znacznego wzrostu płac.
(2)

W ostatnich latach na Cyprze odnotowano silny wzrost gospodarczy na poziomie średnio ok. 4 %, któremu towarzyszyły prawie pełne zatrudnienie i niska inflacja. Według śródokresowej prognozy służb Komisji ze stycznia 2009 r. w 2008 r. tempo wzrostu PKB nieznacznie spadło do poziomu 3,7 %. W wyniku słabnącego popytu zewnętrznego, w 2009 r. oczekuje się wyhamowania tempa wzrostu PKB do niewiele ponad 1 %, a w roku kolejnym PKB pozostanie dodatni, lecz poniżej wartości potencjalnej. Od końca 2008 r. władze Cypru przyjęły szereg różnych środków budżetowych służących ożywieniu aktywności gospodarczej, których wartość wynosi ok. 1,5 % PKB w 2009 r. zgodnie z europejskim planem naprawy gospodarczej. Poza tymi środkami uznaniowymi spowolnienie gospodarcze w połączeniu ze strukturą wzrostu gospodarczego, do którego w mniejszym stopniu przyczyniają się składniki prowadzące do wysokich wpływów z podatków, stanie się źródłem presji na finanse publiczne. Wyzwaniem dla Cypru jest również wysoka stopa zadłużenia netto w stosunku do reszty świata, co odzwierciedla nie tylko niewielkie oszczędności netto w sektorze prywatnym, ale także pogorszenie sytuacji budżetowej netto sektora instytucji rządowych i samorządowych. Wyzwaniem dla Cypru jest zatem pobudzenie wzrostu w okresie poważnego i przedłużającego się spowolnienia koniunktury gospodarczej na świecie, a także przeciwdziałanie istniejącym zaburzeniom równowagi makroekonomicznej poprzez kontynuowanie ostrożnej polityki budżetowej. W perspektywie długoterminowej Cypr stoi wobec konieczności wzmocnienia stabilności finansów publicznych w obliczu zjawiska starzenia się społeczeństwa.
4.

W przypadku nieplanowanego uwolnienia zanieczyszczeń promieniotwórczych, będącego następstwem wypadku o charakterze i skali przewidzianych w pierwotnych danych ogólnych, planowane zmiany w systemie gospodarowania paliwem nie powinny mieć wpływu na stan zdrowia ludności w innym państwie członkowskim. Jednakże w przypadku poważniejszej awarii, dawki, na które narażona będzie ludność, mogą osiągnąć poziom wymagający podjęcia środków zaradczych przez właściwe organy. Bliskość terytorium Belgii wymaga, aby właściwe organy belgijskie otrzymywały, w sposób równie szybki i wyczerpujący, co organy francuskie, szczegółowe dane niezbędne do informowania i ochrony ludności. Komisja odnotowuje zawarcie w dniu 8 września 1998 r. specjalnego dwustronnego porozumienia o współpracy w razie wypadku lub awarii pomiędzy rządami Francji i Belgii, co jest zgodne z odpowiednim zaleceniem przedstawionym w pierwotnej opinii Komisji z 1994 r.
(1)

W opinii z dnia 7 stycznia 2008 r. Komisja uznała, że notyfikowane Komisji przez rząd Danii pismem z dnia 27 lutego 2004 r. środki tymczasowe w odniesieniu do zaworów modelu HPV, produkowanych przez Se-won Ind Co. w Republice Korei, są uzasadnione i zaleciła, aby państwa członkowskie zapewniły wycofanie tych zaworów ze swoich rynków do czasu wydania nowego świadectwa badania typu w pełni zgodnego z wymogami dyrektywy.
6)

Przewidziana w programie strategia średniookresowa polega na obniżaniu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w całym okresie objętym programem, z poziomu nieznacznie przekraczającego 5 % PKB w 2009 r. do 3,4 % PKB w roku 2011, przy czym korekta skoncentrowana jest w początkowych latach tego okresu. Deficyt pierwotny ma spadać nieco szybciej w związku z przewidywanym wzrostem obciążenia odsetkami. W programie potwierdzono, że średniookresowym celem budżetowym Słowenii jest deficyt strukturalny w wysokości 1 % PKB, jednak choć zamierza się dążyć do tego celu począwszy od 2010 r., to nie przewiduje się jego osiągnięcia w okresie objętym programem. Odzwierciedlając zamiar wycofania budżetowych środków stymulacyjnych wraz z poprawą sytuacji gospodarczej w 2011 r., przewidywana konsolidacja ma miejsce przede wszystkim po stronie wydatków, a jej centralnym elementem jest obniżenie subsydiów o 1 punkt procentowy PKB w latach 2009–2011. Program dopłat do wynagrodzeń powinien zostać wycofany w 2010 r., a pozostałe środki stymulacyjne po stronie wydatków – w roku 2011. Przewidywany wzrost obciążenia odsetkami o 0,25 punktu procentowego PKB w okresie objętym programem jest zasadniczo skompensowany spadkiem kosztów pracy jako odsetka PKB. Planuje się zamrożenie puli środków na transfery społeczne do końca 2010 r. (na poziomie osiągniętym w pierwszej połowie 2009 r.). Przewiduje się wzrost dochodów o 0,5 punktu procentowego PKB w 2010 r. Przewiduje się, że dług brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych, szacowany na 22,8 % PKB w 2008 r., zwiększy się o 13,5 punktu procentowego w okresie objętym programem. Ponad połowa wzrostu wskaźnika zadłużenia wynika ze znacznego wzrostu deficytu pierwotnego, ale przyczyniają się do niego również efekt kuli śnieżnej oraz znacząca korekta przepływów kapitału w 2009 r., będąca następstwem operacji dokapitalizowania i zastrzyków płynności w ramach wsparcia sektora finansowego.
3)

Napromieniowane elementy paliwowe oraz stałe odpady promieniotwórcze, których nie można usunąć na krajowe składowisko odpadów nisko- i średnioaktywnych El Cabril, będą tymczasowo przechowywane na miejscu w specjalnie w tym celu wybudowanym obiekcie suchego składowania do czasu oddania do eksploatacji planowanego długoterminowego składowiska. Stałe odpady niepromieniotwórcze oraz odpady resztkowe, które są zwolnione z mechanizmów kontrolnych, będą usuwane jako zwykłe odpady lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu, zgodnie z kryteriami określonymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa 96/29/Euratom).
2)

Wzrost PKB w Rumunii w latach 2002-2008 wyniósł średnio 6,3 % rocznie. Okres ożywienia, napędzany bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi i napływem kapitału z innych źródeł, doprowadził do przegrzania gospodarki i przejściowych zaburzeń równowagi. Deficyt na rachunku obrotów bieżących osiągnął maksymalną wartość 13,5 % PKB w 2007 r., a w roku 2008 tylko nieznacznie spadł do poziomu 12,3 % PKB. Wysokie zadłużenie zagraniczne było również wynikiem procyklicznej polityki budżetowej przy ponad dwukrotnym zwiększeniu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych, z 2,5 % PKB w roku 2007 do 5,4 % PKB w roku 2008. W pierwszej połowie 2008 r. polityka pieniężna została znacznie zaostrzona, a stopy procentowe zostały stopniowo podwyższone do 10,25 % w lipcu, co stanowiło reakcję na nadmierny popyt wewnętrzny, osłabienie waluty i niekorzystne zaburzenia w podaży. Od początku 2009 r. bank centralny prowadził ostrożną politykę pieniężną, obniżając swoje oprocentowanie od lutego 2009 r. w dwóch etapach łącznie o 75 punktów bazowych, po tym jak osłabła presja popytowa i zmniejszyła się presja inflacyjna. Światowe pogorszenie koniunktury gospodarczej i zwiększona niechęć do podejmowania ryzyka przez inwestorów wobec wewnętrznych słabości doprowadziły do znacznego zmniejszenia napływu kapitału do Rumunii. To z kolei doprowadziło do ostrego zahamowania tempa wzrostu PKB w IV kwartale 2008 r., a następnie do jego spadku o 6,25 % w ujęciu rok do roku w I kwartale 2009 r. Zwiększyły się również presje na kurs wymiany leja rumuńskiego (RON), który w styczniu 2009 r., po 10-procentowym spadku wartości w 2008 r., osłabł o 7 %. W celu złagodzenia wpływu ostrego spadku napływu kapitału prywatnego i w celu umożliwienia dokonania odpowiedniej korekty deficytu bilansu płatniczego Rumunia otrzymała z UE, MFW, Banku Światowego, EBI i EBOR znaczny (20 mld EUR) pakiet międzynarodowej pomocy finansowej (2). Kluczowym elementem założeń polityki gospodarczej w ramach pakietu jest konsolidacja budżetowa mająca na celu stopniowe ograniczenie deficytu budżetowego z 5,4 % PKB w 2008 r. do 5,1 % w 2009 r., 4,1 % w 2010 r. i do poziomu poniżej 3 % w 2011 r. Ponadto rząd Rumunii zobowiązał się po podjęcia konkretnych środków ukierunkowanych na poprawę kontroli wydatków i ładu budżetowego, w tym do restrukturyzacji i ujednolicenia systemu wynagradzania pracowników sektora publicznego, reformy państwowego systemu emerytalnego, wprowadzenia wiążących średniookresowych ram budżetowych i powołania niezależnej rady budżetowej. Podjęte zostaną również środki służące poprawie nadzoru sektora finansowego i przyspieszeniu reformy strukturalnej.
Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że wzrost realnego PKB obniży się z poziomu 6,4 % w 2008 roku do 2,4 % w roku 2009, a następnie stopniowo umocni się do 4,5 % do 2011 roku. Biorąc pod uwagę szacunki dotyczące PKB w pierwszym kwartale 2009 roku, zgodnie z którymi PKB skurczył się o 5,6 % w ujęciu rok do roku, wydaje się, że scenariusz ten oparty jest na wyraźnie optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego (2). Służby Komisji przewidują, że w 2009 roku spadek wyniesie 2,6 %, a w roku 2010 zanotowany zostanie niewielki wzrost o 0,7 %. W związku z szybkim pogarszaniem się w ostatnich miesiącach perspektyw ekonomicznych dla głównych partnerów handlowych Słowacji przewiduje się znacznie poważniejszy spadek eksportu, a jego odbicie będzie prawdopodobnie znacznie mniej wyraźne niż prognozuje się to w programie. Ponadto przewidywana w programie poprawa sytuacji gospodarczej w 2010 roku opiera się na założeniu, że obecne pogorszenie koniunktury nie będzie miało wpływu na potencjalny wzrost, co wydaje się mało prawdopodobne w związku ze spodziewanym spadkiem inwestycji trwałych.

W programie przewiduje się, że w 2009 roku inflacja spadnie do poziomu 2,2 %, a następnie wzrośnie do 3,6 % w 2010 roku i do 4,1 % w roku 2011. Wydaje się, że prognozy te są realistyczne, ale nie są w pełni spójne z założeniami programu dotyczącymi szybszego wzrostu w 2009 roku.
(6)

Średniookresowym celem budżetowym Austrii jest doprowadzenie do zrównoważenia budżetu, co stanowi element większej, trójfilarowej strategii budżetowej, obejmującej także programy inwestycji publicznych i reformy strukturalne w administracji publicznej. W aktualizacji programu przewiduje się, że w 2010 roku deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrośnie dalej do 4,7 % PKB i pozostanie na tym poziomie do roku 2012. W 2013 roku oczekuje się nieznacznego spadku deficytu do poziomu 3,9 % PKB. Wynika stąd, że średniookresowy cel budżetowy nie zostanie osiągnięty w okresie objętym programem. W latach 2008–2010 wydatki w relacji do PKB wzrosną o 2,6 punktu procentowego za sprawą budżetowych środków stymulacyjnych przyjętych w reakcji na kryzys. W tym samym okresie dochody w relacji do PKB mają spaść o 1,7 punktu procentowego w następstwie uznaniowych cięć podatków oraz cyklicznej erozji podstaw opodatkowania. Przewiduje się, że deficyt strukturalny (tj. saldo w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i inne działania tymczasowe, przeliczone przez służby Komisji na podstawie informacji zawartych w programie, zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką) wzrośnie do 3 % PKB w 2009 roku i dalej do około 4 % w latach 2010–2012. Znaczna część środków zawartych w programie naprawy gospodarczej będzie miała charakter trwały, a zatem nie jest zapewniona odwracalność środków uchwalonych w reakcji na kryzys. Przewiduje się, że dług publiczny brutto, który w 2008 roku wyniósł 62,5 % PKB, do roku 2013 zwiększy się o 16 punktów procentowych. Do wzrostu wskaźnika długu – oprócz zwiększenia deficytu publicznego i zmniejszenia wzrostu PKB – przyczyni się również znacząca korekta przepływów kapitału, odzwierciedlająca przede wszystkim środki na rzecz stabilizacji sektora finansowego.
(7)

W programie nie przedstawiono uzasadnionej średniookresowej strategii budżetowej; nie spełnia on również wymogów określonych w pakcie stabilności i wzrostu. W szczególności art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 stanowi, że program zawierać ma „szczegółową i ilościową ocenę przyjmowanych środków polityki budżetowej i innych przyjmowanych środków polityki gospodarczej”. Ponadto w kodeksie postępowania wyraźnie mowa o konieczności podania informacji „o wskaźniku wydatków i wskaźniku dochodów oraz o ich oddzielnie zidentyfikowanych składnikach”, a także „[w rozbiciu] na podsektory instytucji rządowych i samorządowych”. Informacji tych nie przekazano. Program zawiera ścieżkę budżetową charakteryzującą się malejącym deficytem nominalnym począwszy od 2011 roku, ale nie zawiera informacji na temat przewidywanych środków realizacji celów ani na temat planowanego kształtowania się ogólnych składników dochodów i wydatków oraz celów dla poszczególnych szczebli administracji. Zakłada się, że w 2010 roku deficyt nominalny wzrośnie dalej do 4 %, a następnie spadnie do 1,5 % do końca okresu objętego programem. Zasadniczo podobnie kształtuje się saldo pierwotne. Z przeliczenia wynika, że w 2010 roku deficyt strukturalny ma wzrosnąć o dalsze 0,2 punktu procentowego, a następnie stopniowo się zmniejszyć, zwłaszcza w latach 2012 i 2013. W programie nie przewiduje się osiągnięcia celu średniookresowego (tj. nadwyżki w wysokości 0,5 % PKB w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe) w objętym programem okresie. Zgodnie z programem osiągnięcie tych celów w zakresie deficytu wymagać będzie podjęcia działań korygujących, zwłaszcza w związku z faktem, że środki przyjęte w poprzednich latach oraz pakiet budżetowych środków stymulacyjnych wiążą się z ekspansją przez większość okresu objętego programem. W aktualizacji programu szacuje się, że w 2008 roku dług sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniósł 89,6 % PKB, wobec 84 % w roku 2007. Do wzrostu wskaźnika zadłużenia – oprócz zwiększenia deficytu i spadku dynamiki wzrostu PKB – przyczyni się również znacząca korekta przepływów kapitału, związana głównie z operacjami ratowania banków (6 % PKB). W programie przewiduje się, że dług w relacji do PKB wzrośnie do poziomu 95 % w 2010 roku, po czym w roku 2011 ustabilizuje się, a następnie nieznacznie spadnie w kolejnych latach. Zgodnie z prognozą służb Komisji z wiosny 2009 roku wskaźnik zadłużenia miałby osiągnąć około 96 % PKB w 2009 roku i nieznacznie przekroczyć 100 % PKB w roku 2010, a różnica w stosunku do aktualizacji programu wynika z rozbieżnych wartości wzrostu i deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych.
3)

Napromieniowane elementy paliwowe i stałe odpady o niskim poziomie radioaktywności są składowane na terenie elektrowni przed transportem – w celu ponownego przetworzenia odpadów – do koncesjonowanych zakładów na terenie Zjednoczonego Królestwa. Stałe odpady o średnim poziomie radioaktywności będą składowane na miejscu do czasu wydania decyzji rządu dotyczącej wyboru długoterminowego rozwiązania w zakresie składowania. Stałe odpady niepromieniotwórcze oraz odpady resztkowe, które są zwolnione z mechanizmów kontrolnych, będą usuwane jako zwykłe odpady lub zostaną przeznaczone do ponownego wykorzystania bądź recyklingu, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w podstawowych normach bezpieczeństwa (dyrektywa Rady 96/29/Euratom).