DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 marca 2007 r.

w sprawie badania chronicznej wyniszczającej choroby u jeleniowatych

(notyfikowana jako dokument nr C(2007) 860)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2007/182/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (1), w szczególności jego art. 6 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zakres

Niniejsza decyzja ustanawia przepisy dotyczące badania wykrywającego chroniczną chorobę wyniszczającą (CWD) u zwierzyny płowej, tzn. u jeleniowatych („badanie”).

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej decyzji zastosowanie mają definicje określone w załączniku I.

Artykuł 3

Zakres badania

1. Państwa członkowskie przeprowadzają badania wykrywające CWD u jeleniowatych zgodnie z minimalnymi wymogami określonymi w załączniku II.

2. Państwa członkowskie są zobowiązane zakończyć badanie najpóźniej z końcem sezonu łowieckiego 2007 r.

Artykuł 4

Środki, jakie mają podjąć państwa członkowskie po przeprowadzeniu badań wykrywających CWD

Po przeprowadzeniu badań wykrywających CWD, państwa członkowskie stosują środki określone w załączniku III.

Artykuł 5

Sprawozdania przekazywane Komisji przez państwa członkowskie

Państwa członkowskie przedkładają Komisji następujące sprawozdania:

Artykuł 6

Streszczenie sprawozdań przedstawianych państwom członkowskim przez Komisję

Komisja przedstawia państwom członkowskim streszczenie sprawozdań, o których mowa w art. 5.

Artykuł 7

Adresaci

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 147 z 31.5.2001, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1923/2006 (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, str. 1).

ZAŁĄCZNIK II

Minimalne wymogi dotyczące badania wykrywającego chroniczną chorobę wyniszczającą u jeleniowatych

1. Pobieranie próbek gatunków docelowych przez docelowe państwa członkowskie

a) Docelowe państwa członkowskie pobierają próbki do badania wykrywającego chroniczną chorobę wyniszczającą (CWD) zgodnie z tabelą 1 od występujących w nich populacji dzikiego jelenia europejskiego i jelenia wirginijskiego, oraz zgodnie z tabelą 2 od występujących w nich populacji hodowlanego jelenia europejskiego. Próbki te mogą zostać pobrane od wszystkich grup docelowych w docelowych państwach członkowskich.

b) Właściwe organy docelowych państw członkowskich, podejmując decyzję dotyczącą pobierania próbek od gatunków docelowych, uwzględniają następujące kryteria: i) wszystkie jeleniowate muszą mieć ponad 18 miesięcy; wiek zwierząt ocenia się na podstawie uzębienia, oczywistych oznak dojrzałości lub na podstawie innych wiarygodnych informacji; ii) w przypadku zdrowych zastrzelonych jeleniowatych, próbki należy pobierać przede wszystkim od samców; iii) w przypadku zdrowych jeleniowatych poddanych ubojowi próbki należy pobierać przede wszystkim od starszych samców i samic.

c) Właściwe organy docelowych państw członkowskich, podejmując decyzję dotyczącą pobierania próbek od gatunków docelowych, uwzględniają narażenie na następujące potencjalne czynniki ryzyka, jeśli takie występują: i) obszary, na których występują duże stada jeleni; ii) wysoka częstotliwość występowania trzęsawki; iii) wysoka częstotliwość występowania BSE; iv) jeleniowate, które spożyły paszę potencjalnie zakażoną TSE; v) jeleniowate przebywające w gospodarstwach lub w regionach, w których w przeszłości dokonywano przywozu jeleniowatych lub produktów pochodzących z nich z regionów dotkniętych CWD.

d) Właściwe organy docelowych państw członkowskich stosują losowy dobór próby w celu wyboru gatunków docelowych, od których pobrane zostaną próbki.

2. Pobieranie próbek do badania wykrywającego CWD u wszystkich gatunków jeleniowatych przez wszystkie państwa członkowskie

Wszystkie państwa członkowskie pobierają próbki do badania wykrywającego CWD przede wszystkim od jeleniowatych, u których występują objawy kliniczne/chorych i jeleniowatych padłych lub zabitych, jak również od jeleniowatych rannych lub zabitych w wypadkach drogowych wszystkich gatunków jeleniowatych. Właściwe organy państw członkowskich czynią starania w celu zwiększenia świadomości na temat tych jeleniowatych w celu zagwarantowania, że jak najwięcej spośród nich zostanie przebadanych na obecność CWD.

Tabela 1

Dziki jeleń europejski (Cervus elaphus) i jeleń wirginijski (Odocoileus virginianus)

Populacja gatunków docelowych Wielkość próby Republika Czeska 25 000 598 Niemcy 150 000 598 Hiszpania od 220 000 do 290 000 598 Francja 100 000 598 Włochy 44 000 598 Łotwa 28 000 598 Węgry 74 000 598 Austria 150 000 598 Polska 600 000 598 Słowacja 38 260 598 Finlandia 30 000 598 Zjednoczone Królestwo 382 500 598





Tabela 2

Hodowlany jeleń europejski (Cervus elaphus elaphus)

Populacja gatunków docelowych Wielkość próby Republika Czeska > 9 000 576 Niemcy 11 500 598 Francja 17 000 598 Irlandia 10 000 581 Austria 10 000 581 Zjednoczone Królestwo 28 000 598

3. Pobieranie próbek oraz badanie laboratoryjne

Należy pobrać i zbadać próbkę obexu od każdego z jeleniowatych, o których mowa w pkt 1 i 2 niniejszego załącznika. Przynajmniej część każdej próbki należy przechowywać w stanie świeżym lub zamrożonym aż do uzyskania wyniku ujemnego, w przypadku gdy wymagana jest próba biologiczna.

Właściwe organy państw członkowskich są zobowiązane skorzystać ze wskazówek dotyczących metod i protokołów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001, załącznik X, rozdział C, pkt 3.

Szybkie testy, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001, załącznik X, rozdział C pkt 4, stosowane w odniesieniu do wykrywania pasażowalnej encefalopatii gąbczastej (TSE) w obex bydła lub małych przeżuwaczy uważa się za odpowiednie do wykorzystania przy pobieraniu próbek, o którym mowa w pkt 1 i 2 niniejszego załącznika. Państwa członkowskie mogą również zastosować technikę immunohistochemii do celów wykrywania, jednak wówczas muszą one przejść pomyślnie test biegłości wspólnotowego laboratorium referencyjnego. W przypadku gdy państwo członkowskie nie jest w stanie potwierdzić dodatniego wyniku szybkiego testu, powinno ono przesłać daną tkankę do wspólnotowego laboratorium referencyjnego w celu potwierdzenia. W przypadku dodatniego wyniku badania wykrywającego TSE stosuje się protokół, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001, załącznik X, rozdział C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) oraz ii).

4. Określanie genotypów

W przypadku każdego dodatniego wyniku badania wykrywającego TSE u jeleniowatych należy określić genotyp białka prionowego zgodnie ze wskazówkami wspólnotowego laboratorium referencyjnego w zakresie TSE.