ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(2)

Wniosek dotyczy również wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasza zawierających bawełnę 281-24-236x3006-210-23 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna bawełna, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączono dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (2), a także informacje i wnioski dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Wniosek zawiera również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.
(1)

W dyrektywie 2009/158/WE określono warunki zdrowotne zwierząt regulujące handel wewnątrzunijny i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych. W załączniku II do tej dyrektywy ustanowiono przepisy dotyczące zatwierdzania zakładów do celów wewnątrzunijnego handlu tymi produktami oraz zasady dotyczące planowanych programów nadzoru niektórych chorób u różnych gatunków drobiu. W załączniku IV do dyrektywy 2009/158/WE określono wzory świadectw weterynaryjnych w odniesieniu do handlu w obrębie Unii produktami drobiowymi objętymi tą dyrektywą.
(8)

Decyzja Komisji 2004/595/WE z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie wprowadzenia wzoru świadectwa zdrowia w celu przywozu do Wspólnoty psów, kotów i fretek w celach handlowych (4) stanowi, że dopuszcza się przywóz tych zwierząt z państw trzecich wymienionych w części B sekcja 2 lub w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 lub w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 206/2010 z dnia 12 marca 2010 r. ustanawiającego wykazy krajów trzecich, ich terytoriów lub części, upoważnionych do wprowadzania do Unii Europejskiej niektórych zwierząt oraz świeżego mięsa, a także wymogi dotyczące świadectw weterynaryjnych (5). Decyzja 2004/595/WE stanowi także, iż zwierzęta te muszą posiadać świadectwo zgodne ze wzorem podanym w załączniku do tej decyzji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343/123

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 21 grudnia 2011 r.

ustanawiająca wykaz inspektorów Unii na podstawie art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009

(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 9701)

(2011/883/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (1), w szczególności jego art. 79 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 ustanawia wspólnotowy system kontroli, inspekcji i egzekwowania przepisów w celu zapewnienia zgodności z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa. Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 stanowi, że bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności nadbrzeżnego państwa członkowskiego, inspektorzy Unii mogą przeprowadzać inspekcje zgodnie z tym rozporządzeniem na wodach Unii i na unijnych statkach rybackich poza wodami Unii. Należy sporządzić wykaz inspektorów Unii zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 1224/2009.

(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (2) ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące stosowania systemu kontroli Unii Europejskiej ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1224/2009.

(3) Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 404/2011 stanowi, że wykaz inspektorów Unii należy przyjąć na podstawie zgłoszeń państw członkowskich i Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa.

(4) Na podstawie zgłoszeń otrzymanych od państw członkowskich należy zatem ustanowić w załączniku do niniejszej decyzji wykaz inspektorów Unii.

(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Wykaz inspektorów Unii ustanowiony na podstawie art. 79 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 jest zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 grudnia 2011 r. W imieniu Komisji Maria DAMANAKI Członek Komisji

(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(2) Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.
(2)

Rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (2) ustanowiono ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych. Zasady te obejmują wymagania w zakresie higieny, których celem jest sprawienie, by przywożona żywność spełniała co najmniej te same normy higieniczne, co żywność produkowana w Unii, lub by spełniała równoważne normy.
(3)

Komisja dokonała przeglądu zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła, uwzględniwszy dostarczone przez państwa członkowskie dane z eksploatacji w rzeczywistych warunkach. Rozwój najlepszych dostępnych i uzasadnionych ekonomicznie technologii odnotowany w objętym przeglądem okresie lat 2006–2011 wskazuje, iż w przypadku zharmonizowanych wartości referencyjnych sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej rozróżnienie sformułowane w decyzji 2007/74/WE odnośnie do roku zbudowania jednostki kogeneracji nie powinno obowiązywać w odniesieniu do elektrowni zbudowanych po dniu 1 stycznia 2006 r. Jednakże w przypadku jednostek kogeneracji zbudowanych w 2005 r. lub wcześniej należy nadal stosować wartości referencyjne uwzględniające rok ich zbudowania, tak aby uwzględnić zmiany odnotowane w zakresie najlepszych dostępnych i uzasadnionych ekonomicznie technologii. Ponadto na podstawie najnowszych doświadczeń i badań w przeglądzie wykazano, że nadal należy stosować współczynniki korekcyjne związane z warunkami klimatycznymi. Również współczynniki korekcyjne związane z uniknięciem strat sieciowych powinny być nadal stosowane, ponieważ poziom strat sieciowych nie zmienił się w ciągu ostatnich lat. Co więcej, współczynniki korekcyjne związane z uniknięciem strat sieciowych należy stosować również w przypadku elektrowni, które stosują paliwo drzewne i biogaz.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 343/121

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 21 grudnia 2011 r.

zezwalająca na wprowadzenie do obrotu nowej bazy gumy do żucia jako nowego składnika żywności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady

(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 9680)

(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)

(2011/882/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności (1), w szczególności jego art. 7,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 10 października 2007 r. przedsiębiorstwo Revolymer Ltd. zwróciło się do właściwych organów Niderlandów z wnioskiem o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu nowej bazy gumy do żucia jako nowego składnika żywności.

(2) W dniu 23 kwietnia 2009 r. właściwy organ ds. oceny żywności w Niderlandach wydał sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny. W sprawozdaniu tym stwierdzono, że nowa baza gumy do żucia może być bezpiecznie stosowana jako składnik żywności.

(3) W dniu 30 kwietnia 2009 r. Komisja przekazała sprawozdanie dotyczące wstępnej oceny wszystkim państwom członkowskim.

(4) Przed upływem okresu 60 dni określonego w art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 258/97 zgłoszono uzasadniony sprzeciw wobec wprowadzenia do obrotu danego produktu zgodnie z przepisami wspomnianego artykułu.

(5) W związku z tym w dniu 2 lipca 2010 r. skonsultowano się z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).

(6) W dniu 25 marca 2011 r. EFSA w swojej opinii naukowej dotyczącej bezpieczeństwa „nowej bazy gumy do żucia (REV-7)” jako nowego składnika żywności [„Scientific Opinion on the safety of a »novel chewing gum base (REV-7)« as a novel food ingredient”] (2) stwierdził, że nowa baza gumy do żucia jest bezpieczna w proponowanych warunkach stosowania i przy zachowaniu proponowanych poziomów pobrania.

(7) Nowa baza gumy do żucia spełnia kryteria określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 258/97.

(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zezwala się na wprowadzenie do obrotu w Unii nowej bazy gumy do żucia zgodnej ze specyfikacją w załączniku jako nowego składnika żywności do stosowania w gumach do żucia do maksymalnej zawartości wynoszącej 8 %.

Artykuł 2

Nowa baza gumy do żucia dopuszczona do obrotu niniejszą decyzją jest oznaczana na etykiecie zawierających ją środków spożywczych jako „baza gumy do żucia (1, 3-butadien, 2-metyl-homopolimer, maleinowany, estry z eterem monometylowym glikolu polietylenowego”.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do: Revolymer Ltd., 1, NewTech Square, Deeside Industrial Park, Deeside, Flintshire, CH5 2NT, Zjednoczone Królestwo.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 grudnia 2011 r. W imieniu Komisji John DALLI Członek Komisji

(1) Dz.U. L 43 z 14.2.1997, s. 1.

(2) Dziennik EFSA 2011; 9(4):2127.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 336/74

DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 15 grudnia 2011 r.

przedłużająca okres obowiązywania odstępstwa, podczas którego Rumunia może wnosić sprzeciw wobec przemieszczania do Rumunii niektórych odpadów do odzysku zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów

(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 9191)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2011/854/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1), w szczególności jego art. 63 ust. 5 akapit trzeci i piąty,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 63 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 do dnia 31 grudnia 2011 r. Rumunia może wnieść sprzeciw wobec przemieszczania niektórych odpadów do odzysku.

(2) Pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. Rumunia wniosła o przedłużenie tego okresu do dnia 31 grudnia 2015 r.

(3) Istnieje potrzeba zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska w całej Unii, w szczególności w przypadku gdy państwo przeznaczenia nie posiada możliwości odzysku niektórych rodzajów odpadów lub jeżeli możliwości te nie są wystarczające. Rumunia powinna zachować możliwość wniesienia sprzeciwu wobec planowanego przemieszczania na jej terytorium niektórych niepożądanych odpadów przeznaczonych do odzysku. Odstępstwo mające zastosowanie do Rumunii należy zatem przedłużyć do dnia 31 grudnia 2015 r.

(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 39 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz zgodnie z podstawami do sprzeciwu określonymi w art. 11 wspomnianego rozporządzenia okres, w którym właściwe organy Rumunii mogą wnosić sprzeciw wobec przemieszczania do Rumunii w celu odzysku odpadów wymienionych w art. 63 ust. 5 akapit drugi i czwarty wspomnianego rozporządzenia, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2015 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2011 r. W imieniu Komisji Janez POTOČNIK Członek Komisji

(1) Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

(2) Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.
2.

Na końcu załącznika do decyzji 2002/364/WE dodaje się tabelę w brzmieniu: „Tabela 11 Testy do badań przesiewowych krwi w kierunku wariantu choroby Creutzfeldta-Jakoba (vCJD) Materiał Liczba próbek Kryteria akceptacji Czułość analityczna Próbki osocza ludzkiego z dodatkiem tkanki mózgu zakażonej vCJD (nr ref. WHO NHBY0/0003) 24 powtórzenia oznaczenia każdego z trzech rozcieńczeń materiału WHO nr ref. NHBY0/0003 (1×104, 1×105, 1×106) 23 z 24 powtórzeń oznaczenia wykrywanych przy rozcieńczeniu 1×104 Próbki osocza ludzkiego z dodatkiem tkanki śledziony zakażonej vCJD (10 % homogenat śledziony – nr ref. NIBSC NHSY0/0009) 24 powtórzenia oznaczenia każdego z trzech rozcieńczeń materiału NIBSC nr ref. NHSY0/0009 (1×10, 1×102, 1×103) 23 z 24 powtórzeń oznaczenia wykrywanych przy rozcieńczeniu 1×10 Czułość diagnostyczna A) Próbki z odpowiednich wzorców zwierzęcych Możliwie jak najwięcej próbek, w rozsądnych granicach, ale co najmniej 10 próbek 90 % B) Próbki od osób z rozpoznanym klinicznie vCJD Możliwie jak najwięcej próbek, w rozsądnych granicach, ale co najmniej 10 próbek 90 % Tylko jeżeli nie uda się zebrać 10 próbek: — liczba próbek badanych wynosi od 6 do 9 — wszystkie dostępne próbki poddawane są badaniu nie więcej niż jeden wynik fałszywie ujemny Swoistość analityczna Próbki krwi potencjalnie reagujące krzyżowo 100 Swoistość diagnostyczna Zwykłe próbki osocza ludzkiego z obszaru o niskim narażeniu na BSE 5 000 co najmniej 99,5 %”
(166)

W wyżej wymienionych oświadczeniach skierowanych do Parlamentu Komisja udzieliła specjalnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień o takim charakterze, iż beneficjenci przedmiotowego środka żywili uzasadnione nadzieje, że system amortyzacji wartości firmy jest zgodny z prawem w takim znaczeniu, że nie podlega zakresowi stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa (117), oraz że wszelkie korzyści z niego wynikające nie mogą być przedmiotem późniejszej procedury odzyskania. Chociaż powyższe oświadczenia nie były równoważne z formalną decyzją Komisji stwierdzającą, że system amortyzacji nie stanowi pomocy państwa, ich skutek był równoważny z punktu widzenia powstania uzasadnionego oczekiwania, szczególnie w świetle faktu, że mające zastosowanie procedury zapewniające poszanowanie zasady kolegialności zostały w tej sprawie przeprowadzone. Ponieważ pojęcie pomocy państwa jest obiektywne (118), a Komisja nie dysponuje swobodą uznania w odniesieniu do jego wykładni – w przeciwieństwie do tego, co dzieje się przy ocenie zgodności – wszelkie konkretne i bezwarunkowe oświadczenia w imieniu Komisji, że danego środka krajowego nie należy uznawać za pomoc państwa, będą oczywiście rozumiane w taki sposób, że środek od początku nie jest pomocą (tj. również przed wydaniem takiego oświadczenia). Każde przedsiębiorstwo, które wcześniej nie miało pewności, czy będzie w przyszłości musiało na podstawie przepisów dotyczących pomocy państwa zwrócić korzyści uzyskane w związku z systemem amortyzacji wartości firmy wynikającej z transakcji przeprowadzonych przed oświadczeniami Komisji, mogło później wywnioskować, że taki brak pewności jest nieuzasadniony, ponieważ nie można od niego oczekiwać wykazania się w tej kwestii większą dbałością niż Komisja. W tych szczególnych okolicznościach oraz mając na uwadze, że prawo wspólnotowe nie wymaga dowiedzenia związku przyczynowego między zapewnieniami instytucji wspólnotowych a zachowaniem obywateli lub przedsiębiorstw, do których te zapewnienia się odnoszą (119), każdy wykazujący należytą dbałość przedsiębiorca mógł racjonalnie oczekiwać, że Komisja nie przystąpi w konsekwencji do odzyskania (120) w odniesieniu do środków, które sama wcześniej uznała w oświadczeniu skierowanym do innej instytucji wspólnotowej za niestanowiące pomocy, bez względu na to, kiedy transakcja objęta środkiem pomocowym została przeprowadzona.
(5)

W sprawozdaniu stwierdzono, że brazylijski system nieautomatycznego licencjonowania przywozu stosowany wraz z wymogiem ceny minimalnej stanowi złamanie: a) art. 1, 3 i 5 Porozumienia WTO w sprawie licencjonowania przywozu, gdyż: a) jego stosowanie nie było neutralne; b) nie był zarządzany w uczciwy i sprawiedliwy sposób; c) nie wprowadzał ograniczeń zgodnych z przepisami WTO, jego zakres i czas nie były zatem ograniczone do wprowadzanych środków; oraz d) skutkował dodatkowo ograniczeniem handlu i zakłóceniami przywozu. Ponadto wykaz produktów podlegających nieautomatycznemu licencjonowaniu nie został opublikowany, a wnioski o licencje na przywóz po minimalnych cenach przez wiele miesięcy pozostawały bez odpowiedzi; b) art. X.1 i X.3 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT (1994)), gdyż informacja o systemie nieautomatycznego licencjonowania przywozu nie została podana do publicznej wiadomości, a system nie był zarządzany w sposób jednolity, bezstronny i racjonalny; c) art. XI.1 GATT (1994), gdyż system cen minimalnych był ograniczeniem innym niż cła, podatki lub inne opłaty realizowane poprzez licencje na przywóz w odniesieniu do przywozu jakiegokolwiek produktu z obszaru każdej umawiającej się strony bez jakiegokolwiek uzasadnienia zgodnego z regułami WTO.
(75)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Hiszpanię, w art. 41 ust. 3 ustawy 7/2010 (33) ustanowiono procedurę w tym zakresie i powierzono sprawowanie kontroli, obejmującej konsultacje publiczne z zainteresowanymi stronami, publikację wyników konsultacji oraz ocenę całokształtu wpływu każdej nowej usługi na rynek, niezależnemu hiszpańskiemu organowi Consejo Estatal de Medios Audiovisuales. Ustawa ta nie zawiera jednak definicji tego, co stanowi istotną nową usługę. Państwa członkowskie powinny same określić odpowiednie kryteria (34). Hiszpania jednak wskazała, że zamierza podpisać, najpóźniej do dnia 1 listopada 2010 r., umowę programową (contrato-programa) z RTVE, w której to umowie zawarta będzie taka definicja. Według projektu umowy programowej istotna nowa usługa będzie oznaczać nową ofertę usługową wyraźnie odróżniającą się od już istniejących usług, klasyfikujących się jako odnośny rynek produktów, która może wpływać na rynek, w szczególności na popyt.
(1)

Decyzją Rady 2002/546/WE (2) Hiszpania została upoważniona do stosowania do dnia 31 grudnia 2011 r. zwolnień lub obniżek z podatku znanego jako „Arbitrio sobre las Importaciones y Entregas de Mercancías en las islas Canarias” (zwanego dalej „podatkiem AIEM”) w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych lokalnie na Wyspach Kanaryjskich. Załącznik do tej decyzji zawiera wykaz produktów, do których mogą mieć zastosowanie zwolnienia z lub obniżki podatku AIEM. W zależności od produktu różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami nie może przekraczać 5, 15 lub 25 %.
(1)

Decyzja Rady 2007/659/WE z dnia 9 października 2007 r. upoważniająca Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum tradycyjny produkowany we francuskich departamentach zamorskich (2) upoważnia Francję do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego na rum „tradycyjny” produkowany we francuskich departamentach zamorskich i sprzedawany na terytorium Francji metropolitalnej, która to stawka może być niższa od minimalnej stawki podatku akcyzowego od alkoholu przewidzianej w dyrektywie Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (3), ale nie niższa o więcej niż 50 % od podstawowej krajowej stawki podatku akcyzowego od alkoholu. Rum „tradycyjny”, do którego ma zastosowanie obniżona stawka podatku akcyzowego, jest obecnie zdefiniowany w pkt 1 lit. f) załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (4). Obniżona stawka podatku akcyzowego jest ograniczona do rocznego kontyngentu w wysokości 108 000 hektolitrów czystego alkoholu. Odstępstwo wygasa w dniu 31 grudnia 2012 r.
3)

art. 5 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 5 1. Bułgaria przekazuje Komisji roczne sprawozdania dotyczące postępów w dostosowaniu do wymagań rozporządzenia (WE) nr 853/2004: a) gospodarstw produkujących mleko niespełniające wymagań UE; b) systemu odbioru i transportu mleka niespełniającego wymagań UE. Pierwsze sprawozdanie roczne przedkładane jest Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r., a drugie sprawozdanie roczne najpóźniej do dnia 31 października 2013 r. Sprawozdania składane są na formularzu określonym w załączniku III. 2. Komisja dokładnie monitoruje postępy w egzekwowaniu przestrzegania wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 odnoszących się do mleka surowego przetwarzanego w zakładach wymienionych w załącznikach I i II. Jeśli, na podstawie sprawozdań przedłożonych przez Bułgarię, Komisja stwierdzi, że wymagania prawdopodobnie nie zostaną spełnione do dnia 31 grudnia 2013 r., wówczas Komisja zaproponuje odpowiednie środki zaradcze.”;
(1)

Art. 3 ust. 3 akapity pierwszy i czwarty Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych stanowi, że – do dnia 31 października 2014 r. – jeżeli akt ma zostać przyjęty przez Radę większością kwalifikowaną, na wniosek członka Rady sprawdza się, czy państwa członkowskie stanowiące tę większość reprezentują co najmniej 62 % ogółu ludności Unii, co oblicza się na podstawie danych liczbowych dotyczących liczby ludności podanych w art. 1 załącznika III do regulaminu wewnętrznego Rady (zwanego dalej „regulaminem wewnętrznym”).
(2)

Wniosek dotyczy również wprowadzenia do obrotu produktów innych niż żywność i pasza zawierających kukurydzę MIR604xGA21 lub składających się z niej, do takich samych zastosowań jak każda inna kukurydza, z wyjątkiem uprawy. Dlatego też do wniosku, zgodnie art. 5 ust. 5 i art. 17 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, załączono dane i informacje wymagane na podstawie załączników III i IV do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (2), a także informacje i wnioski dotyczące oceny ryzyka przeprowadzonej według zasad określonych w załączniku II do dyrektywy 2001/18/WE. Wniosek zawiera również plan monitorowania skutków dla środowiska zgodny z załącznikiem VII do dyrektywy 2001/18/WE.
(5)

Decyzja Rady 2002/309/WE, Euratom i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską (2) określa wewnętrzną procedurę przyjmowania przez Unię stanowiska w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot decyzji wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 6 ust. 3 umowy rolnej. Należy określić wewnętrzną procedurę przyjmowania przez Unię stanowiska w odniesieniu do zagadnień związanych z załącznikiem 12 do umowy rolnej.