4)

art. 325i i art. 325j otrzymują brzmienie: „Artykuł 325i Sposób traktowania instrumentów indeksowych i innych instrumentów o wielu bazach 1. Instytucje stosują metodę pełnego przeglądu w odniesieniu do instrumentów indeksowych i innych instrumentów o wielu bazach zgodnie z następującymi zasadami: a) do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka zakrzywienia instytucje uznają, że utrzymują indywidualne pozycje bezpośrednio w bazowych składnikach indeksu lub instrumentów o wielu bazach, z wyjątkiem pozycji w indeksie włączonej do ACTP, dla której obliczają pojedynczy wskaźnik wrażliwości względem indeksu; b) instytucje mogą kompensować wskaźniki wrażliwości dla czynnika ryzyka danego składnika instrumentu indeksowego lub innego instrumentu o wielu bazach wskaźnikami wrażliwości dla tego samego czynnika ryzyka tego samego składnika instrumentu jednopodmiotowego, z wyjątkiem pozycji włączonych do ACTP; c) do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka vega instytucje mogą albo uznać, że bezpośrednio utrzymują indywidualne pozycje w bazowych składnikach indeksu lub innego instrumentu o wielu bazach, albo obliczyć pojedynczy wskaźnik wrażliwości względem bazy tego instrumentu. W tym drugim przypadku instytucje przypisują pojedynczy wskaźnik wrażliwości do odpowiedniego koszyka zgodnie z sekcją 6 podsekcja 1 w następujący sposób: (i) jeżeli po uwzględnieniu wag danego indeksu ponad 75 % składników w danym indeksie byłoby przyporządkowane do tego samego koszyka, instytucje przypisują wskaźnik wrażliwości do tego koszyka i traktują go jako jednopodmiotowy wskaźnik wrażliwości w tym koszyku; (ii) we wszystkich innych przypadkach instytucje przypisują wskaźnik wrażliwości do odpowiedniego koszyka indeksów. 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) instytucje mogą obliczyć pojedynczy wskaźnik wrażliwości na pozycję w notowanym indeksie akcji lub indeksie kredytowym do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka zakrzywienia pod warunkiem że notowany indeks akcji lub indeks kredytowy spełnia warunki określone w ust. 3. W takim przypadku instytucje przypisują pojedynczy wskaźnik wrażliwości do odpowiedniego koszyka zgodnie z sekcją 6 podsekcja 1 w następujący sposób: a) jeżeli po uwzględnieniu wag danego notowanego indeksu ponad 75 % składników w danym notowanym indeksie byłoby przyporządkowane do tego samego koszyka, przypisuje się ten wskaźnik wrażliwości do tego koszyka i traktuje się go jako jednopodmiotowy wskaźnik wrażliwości w tym koszyku; b) we wszystkich innych przypadkach instytucje przypisują wskaźnik wrażliwości do odpowiedniego koszyka notowanych indeksów. 3. Instytucje mogą stosować metodę określoną w ust. 2 w odniesieniu do instrumentów dotyczących notowanego indeksu akcji lub indeksu kredytowego w przypadku spełnienia wszystkich poniższych warunków: a) znane są składniki notowanego indeksu oraz odpowiadające im wagi w danym indeksie; b) notowany indeks zawiera co najmniej 20 składników; c) żaden pojedynczy składnik zawarty w notowanym indeksie nie stanowi ponad 25 % całkowitej kapitalizacji rynkowej danego indeksu; d) żaden zbiór, na który składa się jedna dziesiąta całkowitej liczby składników notowanego indeksu, w zaokrągleniu do kolejnej liczby całkowitej, nie stanowi ponad 60 % całkowitej kapitalizacji rynkowej danego indeksu; e) całkowita kapitalizacja rynkowa wszystkich składników notowanego indeksu wynosi nie mniej niż 40 mld EUR. 4. Instytucja stosuje, w sposób spójny w długim okresie, jedynie metodę określoną w ust. 1 lub metodę określoną w ust. 2 w odniesieniu do wszystkich instrumentów dotyczących notowanego indeksu akcji lub indeksu kredytowego, który spełnia kryteria określone w ust. 3. Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od właściwego organu zanim przejdzie z jednej metody na drugą. 5. W odniesieniu do indeksu lub instrumentu o wielu bazach dane wejściowe dotyczące wskaźników wrażliwości stosowane do obliczania ryzyka delta i ryzyka zakrzywienia muszą być spójne, niezależnie od metod stosowanych w odniesieniu do danego instrumentu. 6. Indeks lub instrument o wielu bazach obciążony innymi rodzajami ryzyka rezydualnego, o którym mowa w art. 325u ust. 5, jest przedmiotem narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego, o którym mowa w sekcji 4. Artykuł 325j Sposób traktowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania 1. Instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując jedną z następujących metod: a) jeżeli instytucja jest w stanie uzyskać wystarczające informacje na temat poszczególnych ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poprzez potraktowanie pozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, tak jakby pozycje te były bezpośrednio w posiadaniu instytucji; b) jeżeli instytucja nie jest w stanie uzyskać wystarczających informacji na temat poszczególnych ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, natomiast instytucja zna zakres uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i możliwe jest uzyskanie codziennych notowań jednostek przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, stosując jedną z następujących metod: (i) instytucja może uznać pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania za pojedynczą pozycję kapitałową przypisaną do koszyka »pozostałe sektory« w art. 325ap ust. 1 tabela 8; (ii) za zgodą właściwego organu instytucja może obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w granicach pułapów określonych w zakresie uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz w odpowiednich przepisach prawa; c) jeżeli instytucja nie spełnia warunków określonych w lit. a) ani w lit. b), instytucja przypisuje przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania do portfela niehandlowego. Instytucja stosująca jedną z metod określonych w lit. b) stosuje wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania określony w sekcji 5 niniejszego rozdziału oraz narzut z tytułu ryzyka rezydualnego określony w sekcji 4 niniejszego rozdziału w przypadku, gdy z zakresu uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynika, że niektóre ekspozycje w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania podlegają tym wymogom w zakresie funduszy własnych. Instytucja stosująca metodę określoną w lit. b) ppkt (ii) może obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego kontrahenta oraz wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka korekty wyceny kredytowej pozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w instrumentach pochodnych przy użyciu metody uproszczonej określonej w art. 132a ust. 3. 2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli instytucja posiada pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, które odwzorowuje indeks odniesienia, tak że na przestrzeni ostatnich 12 miesięcy różnica w zwrocie w ujęciu rocznym między przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania a odwzorowywanym indeksem odniesienia kształtuje się na poziomie poniżej 1 % w wartościach bezwzględnych, z pominięciem opłat i prowizji, instytucja może traktować tę pozycję jako pozycję w odwzorowywanym indeksie odniesienia. Instytucja sprawdza zgodność z tym wymogiem w momencie otworzenia pozycji przez instytucję, a następnie co najmniej raz w roku. Jeżeli jednak dane za ostatnie 12 miesięcy nie są w pełni dostępne, instytucja może, za zgodą właściwego organu, któremu podlega, wykorzystać różnicę w wysokości zwrotu w ujęciu rocznym za okres krótszy niż 12 miesięcy. 3. Instytucja może zastosować połączenie metod, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), w odniesieniu do swoich pozycji w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. Instytucja stosuje jednak tylko jedną z tych metod w odniesieniu do wszystkich pozycji w tym samym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania. 4. Do celów ust. 1 lit. b) instytucja przeprowadza obliczenia zgodnie z następującymi przepisami: a) do celów obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych według metody opartej na wskaźnikach wrażliwości określonej w sekcji 2 niniejszego rozdziału przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności zajmuje pozycję – w największym zakresie dozwolonym na podstawie jego uprawnień lub odpowiednich przepisów prawa – w ekspozycjach, które wiążą się z najwyższymi wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w tej sekcji, następnie zaś kontynuuje zajmowanie pozycji w porządku malejącym aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu strat; b) do celów obliczania wymogów w zakresie funduszy dla ryzyka niewykonania zobowiązania określonych w sekcji 5 niniejszego rozdziału przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności zajmuje pozycję – w największym zakresie dozwolonym na podstawie jego uprawnień lub odpowiednich przepisów prawa – w ekspozycjach, które wiążą się z najwyższymi wymogami w zakresie funduszy własnych określonymi w tej sekcji, następnie zaś kontynuuje zajmowanie pozycji w porządku malejącym aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu strat; c) przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania stosuje, w stosownych przypadkach, dźwignię finansową w największym zakresie dozwolonym na podstawie jego uprawnień lub odpowiednich przepisów prawa. Wymogi w zakresie funduszy własnych dla wszystkich pozycji w tym samym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, w odniesieniu do których stosuje się obliczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, oblicza się niezależnie jako oddzielny portfel, stosując metodę określoną w niniejszym rozdziale. 5. Instytucja może stosować metody, o których mowa w ust. 1 lit. a) lub b), tylko wówczas, gdy przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania spełnia wszystkie warunki określone w art. 132 ust. 3 i art. 132 ust. 4 lit. a).”;