1.

W przypadku wyładunków: a) zadaniem państwa członkowskiego, na którego terytorium odbywa się pierwsza sprzedaż, jest zapewnienie, aby pobieranie prób biologicznych odbywało się zgodnie ze standardami określonymi w niniejszym programie wspólnotowym. W razie konieczności państwa członkowskie współpracują z władzami krajów trzecich nienależących do UE celem stworzenia programów pobierania prób biologicznych dla wyładunków dokonywanych przez statki pływające pod banderą kraju trzeciego; b) przy pobieraniu prób należy uwzględniać jedynie największe metier. Aby określić, które metier mają być uwzględnione przy pobieraniu próby, państwa członkowskie stosują następujący system klasyfikujący na poziomie 6 macierzy określonej w dodatku IV (1 do 5), na podstawie krajowej, stosując jako odniesienie średnie wartości dla dwóch poprzednich lat oraz: — komórki metier należy najpierw uszeregować według ich udziału w wyładunkach przemysłowych ogółem. Udziały należy następnie dodawać, począwszy od największego, aż do osiągnięcia poziomu 90 %. Wszystkie metier należące do górnych 90 % zostaną uwzględnione przy pobieraniu próby, — procedura jest następnie powtarzana dla kryterium całkowitej wartości wyładunków przemysłowych, a po raz trzeci dla kryterium całkowitego nakładu połowowego wyrażonego w liczbie dni na morzu. Do wybranej grupy dodawane są metier należące do górnych 90 %, a nienależące do poprzednich górnych 90 %, — STECF może dodać do wybranej grupy metier niewybrane przy zastosowaniu systemu klasyfikującego, lecz mające szczególne znaczenie ze względu na zarządzanie; c) jednostką doboru próby jest rejs połowowy, a liczba rejsów połowowych dobierana do próby powinna zapewnić dobre pokrycie danego metier; d) wartości precyzji i system klasyfikujący znajdują się na tym samym poziomie co programy pobierania prób, tzn. na poziomie metier krajowych dla danych gromadzonych w ramach programów krajowych oraz na poziomie metier regionalnych dla danych gromadzonych w ramach regionalnie koordynowanych programów pobierania prób; e) częstotliwość pobierania prób badawczych jest proporcjonalna do względnych nakładów połowowych i zróżnicowania połowów w danym metier. Minimalna liczba rejsów połowowych, które należy uwzględnić w próbie, nigdy nie może być mniejsza niż jeden rejs połowowy miesięcznie w okresie połowowym dla rejsów połowowych trwających poniżej 2 tygodni, a w pozostałych przypadkach — jeden rejs na kwartał; f) przy doborze rejsów połowowych do próby należy dokonywać równoczesnego poboru próby gatunków w następujący sposób: — każdy gatunek w ramach regionu zdefiniowanego w dodatku II powinien być klasyfikowany do grupy zgodnie z następującymi zasadami: — grupa 1: gatunki podlegające międzynarodowemu procesowi zarządzania, w tym gatunki objęte planami zarządzania UE lub planami odbudowy UE bądź wieloletnimi długofalowymi planami UE lub planami działania UE na rzecz ochrony i zarządzania w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (3), — grupa 2: inne gatunki podlegające regulacjom międzynarodowym oraz najważniejsze gatunki przyłowu podlegające regulacjom niemającym charakteru międzynarodowego; — grupa 3: wszystkie pozostałe gatunki przyłowu (ryby i skorupiaki). Wykaz gatunków należących do grupy 3 zostanie ustanowiony na poziomie regionalnym przez strony odpowiedniego spotkania ds. koordynacji regionalnej i zatwierdzony przez STECF; g) sposób zaliczania gatunków do grupy 1 i 2 określono w dodatku VII. Wybór schematu próbkowania zależy od różnorodności gatunków, z których ma być pobrana próba, oraz od warunków operacyjnych, w których odbywa się próbkowanie. Plan pobierania prób do badań na metier uwzględnia zarówno okresowość pobrań próby, jak i schemat pobierania prób, który należy zastosować. Możliwe schematy pobierania prób opisane w poniższej tabeli obejmują: — schemat 1: pobieranie kompleksowej próby wszystkich gatunków; — schemat 2: w każdym przedziale czasu czynności pobierania próby są podzielone na dwa etapy. Jeden etap pobrań próby (× %) stanowi pobieranie próby wszystkich gatunków na brzegu, podczas gdy na drugi etap pobrań próby (100 — × %) składa się jedynie pobieranie próby ze wszystkich gatunków z grupy 1; — schemat 3: w każdym przedziale czasu czynności pobrania próby są podzielone na dwa etapy. Jeden etap pobrań próby (× %) stanowi pobieranie próby na brzegu ze wszystkich gatunków z grupy 1 i 2, podczas gdy na drugi etap pobrań próby (100 — × %) składa się jedynie pobieranie próby z gatunków z grupy 1. W tym schemacie próbę z gatunków z grupy 3 pobiera się na morzu. Tabela 1 Streszczenie schematów, które należy stosować do równoczesnego pobierania próby Schemat pobierania próby Częstotliwość Grupa 1 Grupa 2 Grupa 3 Schemat 1 Każde pobranie próby Schemat 2 x % pobrań próby (100 — x) % pobrań próby Schemat 3 x % pobrań próby Pobieranie próby na morzu (100 — x) % pobrań próby h) dla dowolnej próby schemat pobierania próby jest zapisywany (tabela 1) wraz z informacją o sposobie realizacji pobrania próby: — przy pobieraniu próby gatunku liczba osobników podlegających pomiarowi musi zapewniać jakość i prawidłowość otrzymywanych częstotliwości występowania określonych długości. Liczbę klas długości w ramach danej próby można szacować na podstawie przybliżonego zakresu długości w jej obrębie, a na tej podstawie liczba mierzonych ryb mieści się między 3-krotną liczbą klas długości a 5-krotną liczbą klas długości, co jest pierwszym przybliżeniem przy braku statystycznej optymalizacji planu pobierania próby; i) inne procedury pobierania prób mogą być stosowane pod warunkiem istnienia dowodów naukowych potwierdzających, że procedury te prowadzą do osiągnięcia tych samych celów jak cele opisane w pkt 3.1 lit. g); j) streszczenie protokołów pobierania prób przez państwa członkowskie dla każdego metier uwzględnionego przy pobieraniu prób jest udostępniane Komitetowi Naukowo-Technicznemu i Ekonomicznemu ds. Rybołówstwa (STECF) za pośrednictwem programów krajowych.