Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1602/2000

z dnia 24 lipca 2000 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] (zwany dalej "Kodeksem"), w szczególności jego art. 249,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W celu zapewnienia jednolitego traktowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) i poprawy związanego z nią bezpieczeństwa niezbędne jest wprowadzenie wspólnego formularza wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej.

(2) Zasady regulujące przyznanie towarom uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich rodzaj związane są z klasyfikacją taryfową takich towarów zgodnie z jednolitym tekstem znajdującym się w Nomenklaturze Scalonej; dlatego uchyla się dawne przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [4].

(3) Wspólnotowe reguły pochodzenia stosowane do ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) przewidują kumulację regionalną stosowaną między innymi wobec krajów będących członkami Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN); przepisy te, dotyczące kumulacji regionalnej, powinny być stosowane wobec Kambodży, która wstąpiła do ASEAN w dniu 30 kwietnia 1999 r.; kraje będące członkami Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia Współpracy Regionalnej (SAARC) powinny mieć możliwość korzystania z przepisów dotyczących kumulacji regionalnej, gdy tylko wypełnią wymagane przez Wspólnotę początkowe zobowiązania odnoszące się do współpracy administracyjnej.

(4) Z poszanowaniem specyfiki każdego zestawu ustaleń preferencyjnych należy doprowadzić do standaryzacji układu oraz odpowiednich kryteriów pochodzenia części I rozdział 2 tytuł IV sekcja 1 i 2 odnoszących się do GSP oraz państw-sukcesorów byłej Jugosławii.

(5) Wymienione wyżej przepisy nie powinny być dłużej stosowane wobec Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy, z uwagi na to, że terytoria te korzystają z konwencjonalnych preferencyjnych środków taryfowych.

(6) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1763/1999 [5] przyjęte zostały autonomiczne środki wobec Albanii.

(7) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2000 [6] przyjęte zostały środki odnoszące się do przywozu win pochodzących z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Republiki Słowenii.

(8) W celu zachowania przejrzystości, należy ponownie w całości opublikować tekst art. 66-123.

(9) Zastępuje się formularze przewidziane przez Powszechny Związek Pocztowy dla zgłoszeń przesyłek listowych lub paczek pocztowych.

(10) W ramach uproszczenia oraz racjonalizacji przepisów i procedur celnych należałoby zwiększyć elastyczność dozoru celnego przeznaczenia, aby odpowiedzieć na potrzeby różnicującego się rynku wewnętrznego i uczynić z niego przydatny instrument dla wielu sektorów. Elastyczność ta powinna zostać zrównoważona zwiększeniem skuteczności dozoru celnego w celu zapobiegania oszustwom oraz nadużyciom związanym z uprzywilejowanym traktowaniem taryfowym i stawkami celnymi obniżonymi ze względu na przeznaczenie niektórych towarów.

(11) Wymaga to, aby przepisy przewidziane w art. 82 Kodeksu były stosowane do uprzywilejowanego traktowania taryfowego udzielonego na mocy art. 21 Kodeksu. Przewidziany w niniejszym rozporządzeniu system dozoru celnego oparty jest na wydawanym przez organy celne zezwoleniu i stosuje się go do przeznaczenia towarów określonego w art. 82 Kodeksu, o ile obowiązujące przepisy wymagają takiego zezwolenia.

(12) Artykuł 463-470 nadają moc prawną art. 843 w przypadku korzystania z procedury tranzytu; w celu zachowania spójności należy zebrać wspólne przepisy na mocy art. 843.

(13) Przepisy dotyczące karty kontrolnej T5 określają procedurę, którą należy stosować do towarów, niezależnie od procedury celnej, którą są objęte, w przypadku gdy wymagają tego wspólnotowe przepisy celne lub inne przepisy; należy umieścić te przepisy w nowej części.

(14) Pożądane jest również doprowadzenie do zharmonizowania środków, które mają być stosowane w przypadku gdy przepisy wspólnotowe wykorzystujące taki system kontroli przewidują gwarancję i określają termin oraz w przypadku gdy określone użycie lub przeznaczenie nie jest w pełni przestrzegane.

(15) W celu poprawy kontroli opartych na użyciu karty kontrolnej T5 niektóre dane określające środki transportu należy podawać w sposób bardziej dokładny; z tego względu należy zmienić wzory przewidziane w załączniku 63, jak również uwagi dotyczące odpowiednich pól, przedstawione w załączniku 66. Nie wyklucza się możliwości równoczesnego wykorzystania, ale do innych celów, dwóch albo więcej kart kontrolnych T5.

(16) W niektórych dziedzinach istnieją szczególne przepisy dotyczące obowiązków podmiotów gospodarczych oraz składania i zwalniania gwarancji, w szczególności w odniesieniu do wspólnej polityki rolnej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [8]. W celu uwzględnienia takich przypadków należy wprowadzić wyłączenia od zasad.

(17) Należy uaktualnić wykazy dotyczące wartości jednostkowych.

(18) Ze względów natury ekonomicznej należy rozszerzyć i również uaktualnić nr porządkowy 14 wykazu znajdującego się w załączniku 87.

(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:

1) artykuł 1a otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 1a

Do celów stosowania art. 291-300 kraje Unii Gospodarczej Beneluksu uważa się za jedno Państwo Członkowskie.";

2) w art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

"Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej sporządzane są z wykorzystaniem formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1B.";

3) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

"1. Kopia wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1B), kopia zawiadomienia (załącznik 1 formularz nr 2), jak również stan faktyczny (ten sam załącznik formularz nr 4) lub kopia przekazanej wiążącej informacji o pochodzeniu towaru oraz stan faktyczny są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego. Takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.";

4) w części I skreśla się tytuł III "Uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na rodzaj towaru" (art. 16-34);

5) w części I rozdział 2 tytuł IV (art. 66-123) otrzymuje brzmienie:

"ROZDZIAŁ 2

Preferencyjne pochodzenie

Artykuł 66

Do celów niniejszego rozdziału:

a) "wytwarzanie" oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia, łącznie z montażem i czynnościami szczególnymi;

b) "materiał" oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytworzenia produktu;

c) "produkt" oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;

d) "towary" oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

e) "wartość celna" oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);

f) "cena ex works" w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą za produkt ex works producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;

g) "wartość materiałów" w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 67 ust. 1 bądź w republice korzystającej w rozumieniu art. 98 ust. 1. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, niniejszą literę stosuje się mutatis mutandis;

h) "działy i pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;

i) "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;

j) "przesyłka" oznacza produkty, które są albo wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.

Sekcja 1

Ogólny system preferencji taryfowych

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 67

1. Do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.

2. Do celów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które zostały poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres określony w art. 70, uważane są za pochodzące z tego kraju korzystającego.

3. Do celów ustalenia pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.

4. W przypadku gdy Norwegia i Szwajcaria udzielają ogólnych preferencji taryfowych produktom pochodzącym z krajów korzystających, określonych w ust. 1, i stosują definicję pochodzenia odpowiadającą definicji określonej w niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres opisany w art. 70 uważa się za pochodzące z tego kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego stosuje się tylko w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii (zgodnie z regułami pochodzenia dotyczącymi danych preferencji taryfowych), które są wywożone bezpośrednio do kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do produktów objętych działami 1-24 Zharmonizowanego Systemu.

Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria C) datę, z którą przepisy akapitu pierwszego i drugiego są stosowane.

5. Przepisy ust. 4 stosuje się pod warunkiem takiego samego traktowania przez Norwegię i Szwajcarię, na zasadzie wzajemności, produktów wspólnotowych.

Artykuł 68

1. Za całkowicie uzyskane w krajach korzystających lub we Wspólnocie uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty otrzymane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza ich wodami terytorialnymi przez statki tego kraju;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają wyłączne prawa exploatacji;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcia "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:

- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju korzystającym lub w Państwie Członkowskim,

- pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,

- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym kraju lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do kraju korzystającego lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,

- których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, oraz

- których załoga składa się w co najmniej w 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.

3. Pojęcia "kraj korzystający" i "Wspólnota" obejmują także wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 69

Do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, których należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych przy wytwarzaniu i mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do takich materiałów.

Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.

Artykuł 70

1. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy zostały spełnione wymogi art. 69:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie opakowań,

ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, umocowanie na kartach lub planszach itd., oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) umieszczanie znaków, etykiet i innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;

e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji, umożliwiających uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego lub Wspólnoty;

f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;

g) połączenie dwóch lub więcej czynności określonych w lit. a)-f);

h) ubój zwierząt.

2. Wszystkie czynności przeprowadzone w kraju korzystającym lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie przy określaniu, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie, uważa się za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.

Artykuł 70a

1. Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.

A zatem:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przewdmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.

2. W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, jest ono traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.

Artykuł 71

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 69 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.

Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów akapitu pierwszego nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.

2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych działami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.

Artykuł 72

1. W drodze odstępstwa od art. 67, w celu określenia, czy produkt wytworzony w kraju korzystającym, będącym członkiem ugrupowania regionalnego, pochodzi z tego kraju w rozumieniu tego artykułu, produkty pochodzące z jakiegokolwiek kraju z tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane do dalszego wytwarzania w innym kraju ugrupowania, traktowane są jak pochodzące z kraju, w którym nastąpiło dalsze wytwarzanie (kumulacja regionalna).

2. Kraj pochodzenia produktu końcowego ustala się zgodnie z art. 72a.

3. Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do czterech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych:

a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (Brunei-Darussalam, Kambodża [9], Indonezja, Laos, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam);

b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM) (Kostaryka, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Panama [10], Salwador);

c) Grupy Andyjskiej (Boliwia, Ekwador, Kolumbia, Peru, Wenezuela);

d) Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia Współpracy Regionalnej (SAARC) (Bangladesz, Bhutan, Indie, Malediwy, Nepal, Pakistan, Sri Lanka) [11].

4. Termin "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM, Grupę Andyjską lub SAARC.

Artykuł 72a

1. Jeżeli towary, pochodzące z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego, są przetwarzane lub poddane obróbce w innym kraju tego samego ugrupowania regionalnego, to krajem pochodzenia jest ten kraj ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:

a) wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego; oraz

b) obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 70, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określone w załączniku 16.

2. Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) nie są spełnione, to produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.

3. Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.

4. Dowód pochodzenia towarów wywożonych z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, w celu wykorzystania do dalszej obróbki lub przetworzeniu, bądź też ponownego wywiezienia, jeżeli nie ma miejsca dalsza obróbka lub przetwarzanie, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A, wystawione w pierwszym kraju.

5. Dowód statusu pochodzenia, nabyty lub zachowany, zgodnie z art. 72, niniejszym artykułem i art. 72b, towarów wywożonych z jednego kraju ugrupowania regionalnego do Wspólnoty, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze, wystawione w tym kraju na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionym zgodnie z przepisami ust. 4.

6. Kraj pochodzenia zostaje wskazany w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w deklaracji na fakturze. Krajem tym jest:

- w przypadku wywozu produktów bez poddawania ich dalszej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu ust. 4, kraj wytworzenia,

- w przypadku produktów wywożonych po poddaniu ich dalszej obróbce lub przetworzeniu, kraj pochodzenia, ustalony zgodnie z ust. 1.

Artykuł 72b

1. Przepisy art. 72 i 72a stosuje się jedynie, jeżeli:

a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej, między krajami ugrupowania regionalnego, są identyczne z przepisami określonymi w niniejszej sekcji;

b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z warunkami niniejszej sekcji oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie, jak i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego, do zapewnienia właściwego wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze.

Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego.

Sekretariatami są:

- sekretariat generalny ASEAN,

- Secretaria de Integración Económica Centroamericana (SIECA),

- Junta del Acuerdo de Cartagena,

- Sekretariat SAARC,

w zależności od przypadku.

2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.

3. Artykuł 78 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania do produktów pochodzących z jakiegokolwiek kraju ugrupowania regionalnego, jeżeli są przewożone przez terytorium jakiegokolwiek innego kraju tego ugrupowania regionalnego, nawet jeżeli dokonuje się tam dalszej obróbki lub przetworzenia.

Artykuł 73

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 74

Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.

Artykuł 75

W celu określenia, czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:

a) energia i paliwo;

b) fabryka i wyposażenie;

c) maszyny i narzędzia;

d) towary, które nie wchodzą i których wejście w końcowy skład produktu nie jest planowane.

Artykuł 76

1. Odstępstwa od przepisów niniejszej sekcji mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia. Najmniej rozwinięte kraje korzystające wymienione są w rozporządzeniach Rady (WE) i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania systemu ogólnych preferencji taryfowych. W tym celu dany kraj występuje do Wspólnoty z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.

2. Przy rozpatrywaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:

a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których to stosowanie mogłoby doprowadzić do zaprzestania działalności;

b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu obowiązujących reguł pochodzenia, i w których odstępstwa sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;

c) skutki ekonomiczne i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia w krajach korzystających i we Wspólnocie.

3. W celu ułatwienia rozpatrywania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:

- opis produktu gotowego,

- rodzaj i ilość materiałów pochodzących z państwa trzeciego,

- proces produkcyjny,

- wartość dodaną,

- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,

- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,

- inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce,

- uzasadnienie wnioskowanego okresu obowiązywania odstępstwa,

- inne uwagi.

4. Komisja przedstawia Komitetowi wniosek o odstępstwo. Decyzja odnośnie do wniosku podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 249 Kodeksu.

5. W przypadku zastosowania odstępstwa w polu 4 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub na deklaracji na fakturze przewidzianej w art. 90 należy umieścić następujący wpis:

Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr…/…

6. Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wszelkich nr.… edłużeń.

Artykuł 77

Warunki wymienione w niniejszej sekcji, dotyczące nabywania statusu pochodzenia, muszą być zawsze spełnione w kraju korzystającym lub we Wspólnocie.

Jeżeli produkty pochodzące wywożone z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty do innego kraju powracają tam, to muszą być uważane za niepochodzące, chyba że można wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające produkty są tymi samymi, które zostały wywiezione oraz

- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub były wywożone.

Artykuł 78

1. Za przewożone bezpośrednio z kraju korzystającego do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:

a) produkty, których przewóz nie odbywa się przez terytorium innego kraju, z wyjątkiem terytorium innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, do którego ma zastosowanie art. 72;

b) produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę, których przewóz odbywa się przez terytorium innych krajów niż kraj korzystający lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku albo składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane produkty pozostaną pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;

c) produkty przewożone przez terytorium Norwegii lub Szwajcarii, a następnie, w całości albo w części, ponownie wywiezione do Wspólnoty lub kraju korzystającego, pod warunkiem że będą pozostawać pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;

d) produkty, których przewóz odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium eksportującego kraju korzystającego lub Wspólnoty.

2. Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty:

a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis produktów,

- wskazującego daty rozładunku i ponownego załadunku produktów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu, oraz

- poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu;

c) bądź, w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów uzupełniających.

Artykuł 79

1. Produkty pochodzące wysłane z kraju korzystającego na wystawę w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają, w przywozie, z preferencji taryfowych określonych w art. 67, o ile spełniają warunki określone w niniejszej sekcji, umożliwiające uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:

a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z kraju korzystającego do kraju, w którym organizowana jest wystawa i tam je wystawił;

b) produkty te zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera na rzecz osoby we Wspólnocie;

c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w trakcie wystawy lub bezpośrednio po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedkłada się na zwykłych warunkach organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie. Musi być w nim wpisana nazwa i adres wystawy. W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.

3. Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

Artykuł 80

Produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67 po przedłożeniu:

a) świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17; albo

b) w przypadkach określonych w art. 89 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 18, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").

a) ŚWIADECTWO POCHODZENIA NA FORMULARZU A

Artykuł 81

1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten:

- przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz

- pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 67.

3. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.

5. Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1. Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.

6. W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwe organy rządowe mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważają za właściwą.

7. Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego.

8. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne. Pole 12 należycie wypełnia się, wpisując "Wspólnota Europejska" lub jedno z Państw Członkowskich.

9. Datę wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A wpisuje się w polu 11. Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych wydających świadectwo, jest podpisem odręcznym.

Artykuł 82

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 lub 9406 Zharmonizowanego Systemu, są przywożone partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej części przesyłki.

Artykuł 83

Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych deklaracji umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.

Artykuł 84

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym importującego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu. Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.

Artykuł 85

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 81 ust. 5 świadectwo pochodzenia na formularzu A może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:

a) nie zostało wystawione przy wywozie z powodu pomyłki lub nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub

b) właściwe organy rządowe zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.

2. Właściwe organy rządowe mogą wystawić świadectwo z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu i że świadectwo pochodzenia na formularzu A zgodne z przepisamininiejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.

3. Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną muszą być opatrzone, umieszczonym w polu 4, wpisem

lub

.

Artykuł 86

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwych organów rządowych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu. Na wystawionym w ten sposób duplikacie musi być umieszczony w polu 4 wpis

lub

oraz data wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.

2. Do celów art. 90b duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.

Artykuł 87

1. Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym albo większą liczbą świadectw pochodzenia na formularzu A, do celów wysłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie lub do Szwajcarii bądź Norwegii. Zastępcze świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

2. Świadectwo zastępcze wystawione z zastosowaniem ust. 1 lub art. 88 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów. To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.

3. Świadectwo zastępcze wskazuje, w prawym górnym polu, nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.

Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów:

lub

, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.

Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana jest w polu 1.

Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona w polu 2.

Wszystkie dane dotyczące produktów ponownie wywiezionych znajdujące się w oryginalnym świadectwie przenosi się do pól 3-9.

Odniesienie do faktury reeksportera umieszcza się w polu 10.

Poświadczenie organów celnych, które wystawiły świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tych organów ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane umieszczone w polu 12 dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia pochodzą z oryginalnego świadectwa. Pole to jest podpisywane przez reeksportera. Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na oryginalnym świadectwie.

4. Urząd celny mający dokonać czynności, określonej w ust. 1, zaznacza na oryginalnym świadectwie masę, numery i rodzaj wysyłanych produktów oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez urząd celny przez okres co najmniej trzech lat.

5. Fotokopię oryginalnego świadectwa można dołączyć do świadectwa zastępczego.

6. W przypadku produktów, które korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, na zasadzie odstępstwa przyznanego zgodnie z przepisami art. 76, procedurę przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się tylko do produktów przeznaczonych dla Wspólnoty.

Artykuł 88

Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, po przedstawieniu zastępczego świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii, na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że warunki określone w art. 78 zostały spełnione i z zastrzeżeniem, że Norwegia lub Szwajcaria udzielą Wspólnocie pomocy, pozwalając jej organom celnym na ustalenie autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw. Procedurę kontroli określoną w art. 94 stosuje się mutatis mutandis. Termin określony w art. 94 ust. 3 przedłużony jest do ośmiu miesięcy.

b) DEKLARACJA NA FAKTURZE

Artykuł 89

1. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:

a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego w rozumieniu art. 90; lub

b) przez eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000EUR i pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 81 ust. 1 stosuje się do tej procedury.

2. Deklaracja na fakturze może być sporządzona, jeśli dane produkty, których dotyczy, można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub z kraju korzystającego i jeśli spełniają pozostałe wymogi niniejszej sekcji.

3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie, na żądanie właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów, a także spełnienie pozostałych wymogów niniejszej sekcji.

4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze, w języku francuskim albo angielskim, wpisując, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 18. Jeżeli deklaracja jest sporządzona odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.

5. Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera. Jednakże upoważniony eksporter w rozumieniu art. 90, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, pod warunkiem że przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.

6. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b), wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:

a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;

b) jeżeli towary zawarte w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji poprzez odniesienie do pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej weryfikacji w deklaracji na fakturze.

Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksporterów od spełnienia pozostałych formalności wymaganych na postawie przepisów celnych lub pocztowych.

Artykuł 90

1. Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek produktów pochodzących ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 67 ust. 2 i który przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.

2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3. Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który umieszcza się na deklaracji na fakturze.

4. Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.

5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie. Dokonują tego, jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.

Artykuł 90a

1. Dowód pochodzenia produktów ze Wspólnoty w rozumieniu art. 67 ust. 2 dostarczany jest poprzez:

a) przedłożenie świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21; lub

b) przedłożenie deklaracji określonej w art. 89.

2. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 wpis "GSP beneficiary countries" i "CE" lub "Pays bénéficiaires du SPG" i "CE".

3. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, wykorzystania i następnie weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do świadectw przewozowych EUR1 i, z wyjątkiem przepisów dotyczących ich wystawiania, do deklaracji na fakturze.

Artykuł 90b

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od dnia wystawienia w kraju wywozu i przedkłada się go organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.

2. Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia z opóźnieniem, organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedłożone przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.

4. Na wniosek importera i z uwzględnieniem warunków określonych przez organy celne importującego Państwa Członkowskiego, jeden dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary:

a) przywożone są w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;

b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w kraju wywozu lub we Wspólnocie;

c) klasyfikowane są w ramach tego samego kodu (ośmiocyfrowego) Nomenklatury Scalonej;

d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wjeździe w tym samym urzędzie celnym Wspólnoty.

Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne. Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.

Artykuł 90c

1. Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, bez wymogu przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości, co do prawdziwości tej deklaracji.

2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR, w przypadku małych paczek, lub 1200 EUR, w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 91

1. W przypadku stosowania art. 67 ust. 2, 3 lub 4, właściwe organy rządowe kraju korzystającego, wyznaczone do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, w których wytwarzaniu używa się materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii, opierają się na świadectwie przewozowym EUR1 lub, w miarę potrzeby, na deklaracji na fakturze.

2. W polu 4 świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych w przypadkach wymienionych w ust. 1, umieszcza się wpisy "CE cumulation", "Norway cumulation", "Switzerland cumulation" lub "Cumul CE", "Cumul Norvège", "Cumul Suisse".

Artykuł 92

Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów, nie oznacza tym samym, że świadectwo lub deklaracja jest nieważna, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument ten odpowiada przedkładanym produktom.

Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 93

1. Kraje korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze. Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci. Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich. Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe krajów korzystających. Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie.

2. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria "C") datę, z którą nowe kraje korzystające określone w art. 97 wypełniły zobowiązania przewidziane w ust. 1.

3. Komisja przekazuje krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich w celu wystawienia świadectw przewozowych EUR1.

Artykuł 93a

Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi pochodzenia produktów, wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania deklaracji na fakturze i metod współpracy administracyjnej.

Artykuł 94

1. Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszej sekcji.

2. Do celów stosowania przepisów ust. 1 organy celne Wspólnoty zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom rządowym w korzystającym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszystkie dokumenty i uzyskane informacje sugerujące, że dane informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe przekazuje się na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 67, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem środków ostrożności, uznanych za niezbędne.

3. Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają określenie, czy dany dowód pochodzenia stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy można uważać je za produkty pochodzące z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty.

4. W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91, odpowiedzi zawiera odniesienie do kopii świadectw(-a) przewozowych(-ego) EUR1 lub, w miarę potrzeby, odpowiednich(-ej) deklaracji na fakturze.

5. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy, określonym w ust. 3, lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyjątkiem wystąpienia szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych.

Przepisy pierwszego akapitu stosuje się między krajami tego samego ugrupowania regionalnego do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z niniejszą sekcją.

6. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, korzystający kraj wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom. W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.

7. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane, przez co najmniej trzy lata przez właściwe organy rządowe korzystającego kraju wywozu.

Artykuł 95

Przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 stosuje się jedynie w takim zakresie, w ramach preferencji taryfowych udzielonych przez Norwegię i Szwajcarię, dla niektórych produktówpochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspólnotowych.

Komisja powiadamia organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu przez Norwegię i Szwajcarię tych przepisów i o dacie, od której stosuje się przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 oraz podobnych przepisów przyjętych przez Norwegię i Szwajcarię.

Przepisy te stosuje się pod warunkiem, że Wspólnota, Norwegia i Szwajcaria zawarły umowę przewidującą, między innymi, że będą sobie udzielały wzajemnej pomocy w sprawach współpracy administracyjnej.

Podsekcja 4

Ceuta i Melilla

Artykuł 96

1. Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli. Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

2. Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia, czy produkty mogą być uważane za pochodzące z kraju wywozu korzystającego z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli lub za pochodzące z Ceuty i Melilli.

3. Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.

4. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawienia, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

5. Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.

Podsekcja 5

Przepisy końcowe

Artykuł 97

Jeżeli kraj lub terytorium jest dopuszczone lub ponownie dopuszczone jako kraj korzystający w odniesieniu do produktów określonych w odpowiednich rozporządzeniach Rady lub decyzji EWWiS, to towary pochodzące z tego kraju lub terytorium mogą korzystać z ogólnego systemu preferencji taryfowych, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju lub terytorium korzystającego w dniu albo po dniu, określonym w art. 93 ust. 2.

Sekcja 2

Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji; była Jugosłowiańska Republika Macedonii (dla niektórych win), Republika Słowenii (dla niektórych win)

Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 98

1. Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z Republik Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (dla niektórych win) i Republiki Słowenii (dla niektórych win) zwanych dalej "republikami korzystającymi", następujące produkty uważa się za produkty pochodzące z republiki korzystającej:

a) produkty całkowicie uzyskane w republice korzystającej, w rozumieniu art. 99;

b) produkty uzyskane w tej republice korzystającej, przy których wytworzeniu użyto produktów innych niż te określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.

2. Do celów niniejszej sekcji produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które poddano w republice korzystającej obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza obróbkę lub przetworzenie określone w art. 101, uważa się za pochodzące z tej republiki korzystającej.

3. Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do celów określania pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie.

Artykuł 99

1. Za całkowicie uzyskane w republice korzystającej lub we Wspólnocie uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju poza ich wodami terytorialnymi;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziem pod dnem;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcia "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:

- zarejestrowanych lub zgłoszonych w republice korzystającej lub w Państwie Członkowskim,

- pływających pod banderą republiki korzystającej lub Państwa Członkowskiego,

- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli republiki korzystającej lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tej republice lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor bądź dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami republiki korzystającej lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do republiki korzystającej lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danej republiki korzystającej lub obywateli Państw Członkowskich,

- których kapitan i oficerowie są obywatelami republiki korzystającej lub Państw Członkowskich, oraz

- których załoga składa się co najmniej w 75 % z obywateli republiki korzystającej lub Państw Członkowskich.

3. Określenia "republika korzystająca" i "Wspólnota" obejmują również wody terytorialne tej republiki lub Państw Członkowskich.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami-przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium republiki korzystającej lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 100

Do celów art. 98 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w republice korzystającej lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

Warunki te określają, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, którego należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych do wytworzenia i mają zastosowanie wyłącznie w stosunku do takich materiałów.

Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, spełniając warunki określone w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.

Artykuł 101

1. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy zostały spełnione wymogi art. 100:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;

c) i) zmiany opakowania oraz dzielenie i łączenie opakowań,

ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzyniach, pudełkach, umocowywanie na kartach lub planszach itd., oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

d) przymocowywanie znaków, etykiet i innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;

e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji, umożliwiających uznanie ich za pochodzące z republiki korzystającej lub Wspólnoty;

f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;

g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);

h) ubój zwierząt.

2. Wszystkie czynności przeprowadzone w republice korzystającej lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie w celu ustalenia, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie mają być uznane za niewystarczające w rozumieniu ust.

Artykuł 101a

1. Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.

A zatem:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przedmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.

2. W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być również traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.

Artykuł 102

1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 100 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.

Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów pierwszego akapitu nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.

2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych rozdziałami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.

Artykuł 103

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważa się za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 104

Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.

Artykuł 105

W celu określenia czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:

a) energia i paliwo;

b) fabryka i wyposażenie;

c) maszyny i narzędzia;

d) towary, które nie wchodzą i które nie są planowane do wejścia w końcowy skład produktu.

Artykuł 106

Warunki dotyczące nabywania wymienione w niniejszej sekcji, statusu pochodzenia muszą być zawsze wypełnione w republice korzystającej lub we Wspólnocie.

Jeżeli produkty pochodzące wywożone z republiki korzystającej lub ze Wspólnoty do innego kraju powracają tam, to muszą być uważane je za niepochodzące, chyba że można wykazać zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

- powracające produkty, są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz

- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub były wywożone.

Artykuł 107

1. Za przewożone bezpośrednio z republiki korzystającej do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:

a) produkty, których przewóz nie odbywa się przez terytorium innego kraju;

b) produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę, których przewóz odbywa się przez terytorium innych krajów niż republika korzystająca lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku albo składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane produkty pozostaną pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynnościom niż mająca na celu zachowanie ich w dobrym stanie;

c) produkty, których przewóz odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium wywożącej republiki korzystającej lub Wspólnoty.

2. Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty:

a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:

- podającego dokładny opis produktów,

- wskazującego daty rozładunku i ponownego załadunku produktów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu, oraz

- poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu;

c) bądź, w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów uzupełniających.

Artykuł 108

1. Produkty pochodzące wysłane z republiki korzystającej na wystawę w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają, w przywozie, z preferencji taryfowych określonych w art. 98, o ile spełniają warunki określone w niniejszej sekcji umożliwiające uznanie ich za pochodzące z republiki korzystającej i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:

a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z republiki korzystającej do kraju, w którym organizowana jest wystawa i tam je wystawił;

b) produkty te zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;

c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w trakcie wystawy lub bezpośrednio po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.

2. Świadectwo przewozowe EUR1 przedkłada się organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie. Musi być w nim podana nazwa i adres wystawy. W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.

3. Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.

Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

Artykuł 109

Produkty pochodzące z republik korzystających z preferencji taryfowych, określonych w art. 98 po przedłożeniu:

a) świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21, albo

b) w przypadkach, określonych w art. 116 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 22, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").

a) ŚWIADECTWO PRZEWOZOWE EUR1

Artykuł 110

1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 98, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio, w rozumieniu art. 107, po przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR1 wystawionego przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub Słowenii, pod warunkiem że te republiki korzystające:

- przekazały Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 121, oraz

- wspierają Wspólnotę pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację wymaganą do celów preferencji taryfowych określonych w art. 98.

3. Świadectwo przewozowe EUR1 wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela. Wniosek ten sporządzany jest na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21, wypełnianym zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.

Wnioski w sprawie świadectw przewozowych EUR1 przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat przez właściwe organy wywożącej republiki korzystającej lub eksportującego Państwa Członkowskiego.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada wraz z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR1.

Eksporter zobowiązuje się do przedłożenia, na żądanie właściwych organów, wszelkich dokumentów dowodowych, które mogą być wymagane w celu określenia prawidłowości statusu pochodzenia produktów spełniających warunki do zastosowania preferencji taryfowych oraz do wyrażenia zgody na przeprowadzenie jakiejkolwiek kontroli księgowości oraz wszelkich innych kontroli dokonywanych przez te organy odnośnie do warunków, w których produkty te zostały uzyskane.

5. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub przez organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.

6. Ponieważ świadectwo przewozowe EUR1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 98, właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.

7. W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uważają za właściwą.

8. Właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za należyte stosowanie formularzy określonych w ust. 1.

9. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 wpisuje się w części tego świadectwa przeznaczonej dla organów celnych.

10. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają właściwe organy republiki korzystającej lub przez organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego przy wywozie produktów, których ono dotyczy. Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.

Artykuł 111

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 Zharmonizowanego Systemu, przywożone są partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej części przesyłki.

Artykuł 112

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym importującego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu. Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.

Artykuł 113

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 110 ust. 10 świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:

a) nie zostało ono wystawione przy wywozie z powodu pomyłki lub nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub

b) właściwe organy zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo przewozowe EUR1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.

2. Właściwe organy mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym dokumentach dotyczących wywozu, i że świadectwo przewozowe EUR1 zgodne z przepisami niniejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.

3. Świadectwa przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- .

4. Wyrazy, określone w ust. 3, należy umieścić w polu "Uwagi" na świadectwie przewozowym EUR1.

Artykuł 114

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1 eksporter może wystąpić do właściwych organów, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu.

2. Duplikat wystawiony w ten sposób opatrzony jest jednym z następujących wpisów:

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- ,

- .

3. Wpisy, określone w ust. 2, umieszcza się w polu "Uwagi" na świadectwie przewozowym EUR1.

4. Duplikat, na którym umieszcza się dzień wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR1, ważny jest od tego dnia.

Artykuł 115

Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym albo większą liczbą świadectw przewozowych EUR1, do celów przesłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie. Zastępcze świadectwo(-a) przewozowe EUR1 wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

b) DEKLARACJA NA FAKTURZE

Artykuł 116

1. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:

a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego, w rozumieniu art. 117; lub

b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000 EUR i pod warunkiem że pomoc określona w art. 110 ust. 1 stosuje się do tej procedury.

2. Deklaracja na fakturze może być sporządzona, jeśli dane produkty, których dotyczy, można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub republiki korzystającej, i jeśli spełniają pozostałe wymogi niniejszej sekcji.

3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedstawienia, w dowolnym momencie, na żądanie organów celnych lub innych właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów a także spełnienie pozostałych wymogów niniejszej sekcji.

4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze wpisując, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 22, używając jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa krajowego kraju wywozu. Jeżeli deklaracja jest sporządzona odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.

5. Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera. Jednakże upoważniony eksporter w rozumieniu art. 117, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, o ile przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.

6. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:

a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;

b) jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji poprzez odniesienie do pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej weryfikacji w deklaracji na fakturze.

Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksporterów od spełnienia pozostałych formalności przewidzianych w przepisach celnych lub pocztowych.

Artykuł 117

1. Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek produktów pochodzących ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 98 ust. 2, i który przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.

2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jaki uznają za właściwe.

3. Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który umieszcza się na deklaracji na fakturze.

4. Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.

5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie. Dokonują tego jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.

Artykuł 118

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od dnia wystawienia w kraju wywozu i przedkłada się go organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.

2. Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia z opóźnieniem organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedłożone przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.

4. Na wniosek importera i z uwzględnieniem warunków określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu jeden dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary:

a) przywożone są w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;

b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w kraju wywozu lub we Wspólnocie;

c) klasyfikowane są w ramach tego samego kodu (ośmiocyfrowego) Nomenklatury Scalonej;

d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wjeździe w tym samym urzędzie celnym Wspólnoty.

Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne. Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.

Artykuł 119

1. Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 98, bez wymogu przedstawiania świadectwa przewozowego EUR1 lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tej deklaracji.

2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych, lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR, w przypadku małych paczek, lub 1200 EUR, w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 120

Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów, nie oznacza tym samym, że dowód pochodzenia jest nieważny, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument ten odpowiada przedkładanym produktom.

Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.

Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 121

1. Republiki korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw przewozowych EUR1, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze. Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci. Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich. Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe republik korzystających. Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci określonymi w niniejszym ustępie.

2. Komisja przekazuje republikom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich w celu wystawienia świadectw przewozowych EUR1.

Artykuł 122

1. Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne importującego Państwa Członkowskiego lub właściwe organy rządowe republik korzystających mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszej sekcji.

2. Do celów stosowania przepisów ust. 1, właściwe organy importującego Państwa Członkowskiego lub republiki korzystającej odsyłają świadectwo przewozowe EUR.1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom wywożącej republiki korzystającej albo Państwa Członkowskiego, podając, gdzie stosowne, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszystkie dokumenty i uzyskane informacje, sugerujące, że dane informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe przekazuje się na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy celne w importującym Państwie Członkowskimdecydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 98, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem zastosowania środków ostrożności uznanych za niezbędne.

3. Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu lub właściwym organom rządowym importującej republiki korzystającej w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają określenie, czy dany dowód pochodzenia stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy można uważać je za produkty pochodzące z republiki korzystającej czy ze Wspólnoty.

4. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy, określonym w ust. 3 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu, wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyjątkiem wystąpienia szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych.

5. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, wywożąca republika korzystająca, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom. W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.

6. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane przez co najmniej trzy lata przez właściwe organy rządowe wywożącej republiki korzystającej lub organy celne wywożącego Państwa Członkowskiego.

Podsekcja 4

Ceuta i Melilla

Artykuł 123

1. Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli. Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

2. Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia, czy produkty mogą być uważane za pochodzące z wywożącej republiki korzystającej z preferencji, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli, czy za pochodzące z Ceuty i Melilli.

3. Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.

4. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawienia, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

5. Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli."

6. W art. 237 ust. 1 i 4 wyrazy "C1" i "C2/CP3" zastępuje się odpowiednio wyrazami "CN22" i "CN23".

7. Część I "Przeznaczenie celne", tytuł I, "Dopuszczenie do swobodnego obrotu", Rozdział 2 (art. 291-308) otrzymuje brzmienie:

"ROZDZIAŁ 2

Przeznaczenie towarów

Artykuł 291

1. Niniejszy rozdział stosuje się w przypadku, gdy towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego lub obniżonej bądź zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie podlegają dozorowi celnemu odnośnie do przeznaczenia.

2. Do celów niniejszego rozdziału:

a) "jednorazowe pozwolenie" oznacza zezwolenie obejmujące różne administracje celne;

b) "księgowość" oznacza dane handlowe, podatkowe lub inne dane księgowe posiadacza albo takie dane prowadzone na jego rzecz;

c) "ewidencja" oznacza dane zawierające wszystkie niezbędne informacje i szczegóły techniczne, przechowywane na jakimkolwiek nośniku, umożliwiające organom celnym sprawowanie dozoru i kontrolę czynności.

Artykuł 292

1. Przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie.

Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 Kodeksu, niezbędne jest pisemne zezwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów.

2. Wnioski sporządza się w formie pisemnej zgodnie z wzorem określonym w załączniku 67. Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby wniosek o przedłużenie lub zmianę zezwolenia składany był w formie prostego wniosku na piśmie.

3. W szczególnych okolicznościach organy celne mogą dopuścić, aby zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, sporządzone na piśmie lub z wykorzystaniem środków technicznych przetwarzania danych i dokonane z zastosowaniem zwykłej procedury, stanowiło wniosek o udzielenie zezwolenia, w przypadku gdy:

- wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej,

- osoba składająca wniosek w całości nadaje towarom określone przeznaczenie, oraz

- zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności.

4. Jeżeli organy celne ocenią, że zawarte we wniosku informacje są niewystarczające, mogą zażądać dodatkowych informacji od osoby składającej wniosek.

W szczególności, w przypadkach gdy wniosek może zostać przedstawiony w formie zgłoszenia celnego, organy celne wymagają, bez uszczerbku dla art. 218, aby dołączony był do niego dokument sporządzony przez zgłaszającego zawierający przynajmniej następujące informacje, chyba że są one uznane za zbędne lub są umieszczone w zgłoszeniu celnym:

a) nazwisko lub nazwę i adres osoby składającej wniosek, zgłaszającego i podmiotu gospodarczego;

b) rodzaj przeznaczenia towaru;

c) techniczny opis towarów, produkty wynikające z przeznaczenia towarów oraz sposoby ich określania;

d) szacunkowy współczynnik produktywności lub sposób wyznaczania tego współczynnika;

e) przewidywany termin nadawania towarom ich przeznaczenia;

f) miejsce, w którym towary osiągają przeznaczenie.

5. W przypadku wnioskowania o udzielenie jednorazowego pozwolenia niezbędna jest uprzednia zgoda organów, zgodnie z opisaną poniżej procedurą.

Wniosek przedstawiany jest organom celnym właściwym dla miejsca, w którym

- znajduje się główna księgowość składającego wniosek, pozwalająca na przeprowadzenie kontroli audytowej i gdzie realizowana jest przynajmniej część czynności, które mają być objęte zezwoleniem, lub

- towary otrzymują swoje określone przeznaczenie.

Te organy celne przekazują wniosek i projekt zezwolenia innym zainteresowanym organom celnym, które w ciągu piętnastu dni potwierdzają ich otrzymanie.

Pozostałe zainteresowane organy celne przekazują swoje zastrzeżenia w ciągu trzydziestu dni od otrzymania projektu zezwolenia. Jeżeli w terminie tym przekazano zastrzeżenia i nie osiągnięto porozumienia, to wniosek zostaje odrzucony w zakresie, w jakim podniesiono zastrzeżenia.

Organy celne mogą wydać zezwolenie, jeżeli w terminie trzydziestu dni nie otrzymały żadnych zastrzeżeń dotyczących projektu zezwolenia.

Organy celne wydające zezwolenie przesyłają jego kopię wszystkim zainteresowanym organom celnym.

6. Jeżeli kryteria i warunki udzielenia jednorazowego pozwolenia zostały ogólnie uzgodnione przez dwie lub więcej administracji celnych, to administracje te mogą również zgodzić się na zastąpienie uprzedniej konsultacji prostym powiadomieniem. Takie powiadomienie jest wystarczające we wszystkich przypadkach przedłużania lub cofania jednorazowego pozwolenia.

Artykuł 293

1. Zezwolenie zgodne z wzorem przedstawionym w załączniku 67 udzielane jest osobom mającym swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, o ile zostaną spełnione następujące warunki:

a) przewidywana działalność będzie zgodna z określonym przeznaczeniem, jak również z przepisami stosowanymi do wysyłki towarów zgodnie z art. 296, a ponadto zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności;

b) osoba składająca wniosek przedstawi wszelkie gwarancje niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia czynności i zobowiąże się:

- nadać części lub wszystkim towarom określone przeznaczenie lub przekazać je, oraz dostarczyć dowód tego nadania lub przekazania zgodnie z obowiązującymi przepisami,

- powstrzymać się od wszelkich działań niezgodnych z zamierzonym celem określonego przeznaczenia,

- powiadamiać właściwe organy celne o wszelkich czynnikach mogących mieć wpływ na zezwolenie;

c) zapewniony zostanie skuteczny dozór celny i ustalenia administracyjne podejmowane przez organy celne nie będą nieproporcjonalne w stosunku do istniejących potrzeb gospodarczych;

d) będzie prowadzona i przechowywana odpowiednia ewidencja;

e) o ile organy celne uznają to za niezbędne, złożone zostanie odpowiednie zabezpieczenie.

2. W przypadku wniosku złożonego na mocy art. 292 ust. 3 zezwolenie wydawane jest osobom mającym swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, przez przyjęcie zgłoszenia celnego, z zastrzeżeniem pozostałych warunków określonych w ust. 1.

3. W zezwoleniu powinny znajdować się następujące elementy, chyba że informacje takie zostaną uznane za zbędne:

a) identyfikacja osoby posiadającej zezwolenie;

b) w miarę potrzeby kody Nomenklatury Scalonej lub kody TARIC, typ i opis towarów, czynności odnoszące się do przeznaczenia towarów i przepisy dotyczące współczynnika produktywności;

c) środki i metody identyfikacji oraz dozoru celnego;

d) termin, w którym należy nadać towarom określone przeznaczenie;

e) urzędy celne, w których towary są zgłaszane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu i urzędy kontroli ustaleń;

f) miejsca, w których towarom należy nadać określone przeznaczenie;

g) w miarę potrzeb, zabezpieczenie, które ma być złożone;

h) okres ważności zezwolenia;

i) gdzie ma to zastosowanie, możliwość wysyłki towarów zgodnie z art. 296 ust. 1;

j) w miarę potrzeb, uproszczone ustalenia odnoszące się do wysyłki towarów zgodnie z art. 296 ust. 2 akapit drugi i art. 296 ust. 3;

k) w miarę potrzeb, uproszczone procedury dopuszczone zgodnie z art. 76 Kodeksu;

l) sposoby przekazywania informacji.

4. Bez uszczerbku dla przepisów art. 294 zezwolenie obowiązuje od dnia jego wydania lub od każdej późniejszej daty podanej w zezwoleniu.

Artykuł 294

1. Organy celne mogą wydać zezwolenie z mocą wsteczną.

Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i 3 zezwolenie z mocą wsteczną obowiązuje od dnia złożenia wniosku.

2. Jeżeli wniosek dotyczy przedłużenia zezwolenia dla takiego samego rodzaju czynności i towarów, zezwolenie może zostać udzielone z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia tego zezwolenia.

3. W wyjątkowych okolicznościach skutek retroaktywny zezwolenia może zostać rozszerzony, ale na okres nie dłuższy niż jeden rok przed datą złożenia wniosku, o ile można potwierdzić istnienie ekonomicznej potrzeby i gdy:

a) wniosek nie wiąże się z próbą oszustwa ani z rażącym zaniedbaniem;

b) księgowość osoby składającej wniosek potwierdza, że wymogi dotyczące ustaleń można uznać za spełnione i, w miarę potrzeby, aby uniknąć zamiany, w danym okresie towary można zidentyfikować i gdy księgowość ta umożliwia przeprowadzenie kontroli ustaleń;

c) wszystkie formalności niezbędne do uregulowania sytuacji towarów mogą zostać spełnione, łącznie, w miarę potrzeby, z unieważnieniem zgłoszenia.

Artykuł 295

Wygaśnięcie zezwolenia nie ma wpływu na towary, które znalazły się w swobodnym obrocie na mocy tego zezwolenia jeszcze zanim wygasło.

Artykuł 296

1. Wysyłki towarów między różnymi miejscami wskazanymi w tym samym zezwoleniu można dokonać bez jakichkolwiek formalności celnych.

2. Jeżeli wysyłka towarów dokonywana jest między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie, mającymi siedzibę w różnych Państwach Członkowskich i pod warunkiem że dane organy celne nie uzgodniły procedur uproszczonych zgodnie z ust. 3, przewidzianych w załączniku 63, kartę kontrolna T5 wykorzystuje się zgodnie z następującą procedurą:

a) nadawca wystawia kartę kontrolną T5 w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Kopie są odpowiednio ponumerowane;

b) karta kontrolna T5 zawiera:

- w polu A ("urząd wyjścia"), adres właściwego urzędu celnego określonego w zezwoleniu nadawcy,

- w polu 2, nazwisko lub nazwę, pełny adres i numer zezwolenia nadawcy,

- w polu 8, nazwisko lub nazwę, pełny adres i numer zezwolenia adresata,

- w polach "Ważna uwaga" i w polu B tekst należy przekreślić,

- w polach 31 i 33, odpowiednio, opis towarów w chwili wysyłki, wraz z ilością sztuk oraz właściwym dla nich kodem CN,

- w polu 38, masę netto towarów,

- w polu 103, słownie ilość towarów netto,

- w polu 104, znak w polu "Inne (wyszczególnić)" oraz drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:

- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS RESPECTO DE LAS CUALES, LAS OBLIGATIONES SE CEDEN AL CESIONARIO (REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 296)

- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: VARER, FOR HVILKE FORPLIGTELSERNE OVERDRAGES TIL ERHVERVEREN (FORORDNING (EØF) Nr 2454/93, ARTIKEL 296)

- BESONDERE VERWENDUNG: WAREN MIT DENEN DIE PFLICHTEN AUF DEN ÜBERNEHMER ÜBERTRAGEN WERDEN (ARTIKEL 296 DER VERORDNUNG (EWG) Nr 2454/94)

- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΚΧΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΧΕΑ (ΑΡΘΡΟ 296 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ 2454/93)

- END-USE: GOODS FOR WHICH THE OBLIGATIONS ARE TRANSFERRED TO THE TRASNFEREE (REGULATION (EWG) No 2454/93, ARTICLE 296)

- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES POUR LESQUELLES LES OBLIGATIONS SONT TRANSFÉRÉES AU CESSIONNAIRE [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 296]

- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI PER LE QUALI GLI OBBLIGHI SONO TRASFERITI AL CESSIONARIO (REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 296)

- BIJZONDERE BESTEMMING: GOEDEREN WAARVOOR DE VERPLICHTINGEN AAN DE OVERNEMER WORDEN OVERGEDRAGEN (VERORDENING (EEG) Nr 2454/93, ARTIKEL 296)

- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS RELATIVAMENTE ÀS QUAIS ÀS OBRIGAÇÕES SÃO TRANSFERIDAS PARA O CESSIONÁRIO [REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93, ARTIGO 296.o]

- TIETTY KÄYTTÖTARKOITUS: TAVARAT, JOIHIN LIITTYVÄT VELVOITTEET SIIRRETÄÄN SIIRRONSAAJALLE (ASETUS (ETY) N:o 2454/93, 296 ARTIKLA)

- ANVÄNDNING FÖR SÄRSKILDA ÄNDAMÅL: VAROR FÖR VILKA SKYLDIGHETERNA ÖVERFÖRS TILL DEN MOTTAGANDE PARTEN (ARTIKEL 296 I FÖRORDNING (EEG) NR 2454/93)

- w polu 106:

- elementy kalkulacyjne przywożonych towarów,

- numer ewidencyjny i datę zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, jak również nazwę i adres urzędu celnego, w którym zgłoszenie zostało sporządzone;

c) nadawca przesyła adresatowi pełny komplet kart kontrolnych T5;

d) adresat dołącza do kompletu kart kontrolnych T5 oryginał dokumentu handlowego zawierający datę przyjęcia towarów, i przedkłada wszystkie dokumenty w urzędzie celnym określonym w swoim zezwoleniu. Ponadto niezwłocznie powiadamia urząd celny o nadmiarze towarów, brakach, zamianie lub innych nieprawidłowościach;

e) urząd celny określony w zezwoleniu adresata, wypełnia pole J, łącznie z datą przejęcia przez adresata, na oryginale formularza T5, po zweryfikowaniu odpowiednich dokumentów handlowych, oraz umieszcza datę i przystawia pieczęć na oryginale w polu J i na dwóch kopiach w polu E. Urząd celny zachowuje drugą kopię w swojej ewidencji i zwraca oryginał i pierwszą kopię adresatowi;

f) adresat zachowuje w swojej ewidencji pierwszą kopię T5, a oryginał przesyła nadawcy;

g) nadawca zachowuje oryginał w swojej ewidencji.

Dane organy celne mogą zgodzić się na stosowanie uproszczonych procedur zgodnie z przepisami w sprawie użycia karty kontrolnej T5.

3. Jeżeli dane organy celne uznają, że zapewniony jest prawidłowy przebieg czynności, mogą wyrazić zgodę, aby wysyłka towarów między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie mającymi siedziby w różnych Państwach Członkowskich dokonana została bez użycia karty kontrolnej T5.

4. Jeżeli wysyłka dokonywana jest między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie mającymi siedziby w tym samym Państwie Członkowskim, to odbywa się ona zgodnie z przepisami krajowymi.

5. Po przejęciu towarów adresat staje się osobą posiadającą zezwolenie na mocy niniejszego rozdziału w odniesieniu do wysyłanych towarów.

6. Nadawca zostaje zwolniony ze swoich obowiązków, jeżeli spełnione są następujące warunki:

- adresat otrzymał towary i został poinformowany o tym, że towary, w odniesieniu do których dokonano przeniesienia obowiązków, podlegają dozorowi celnemu w zakresie ich przeznaczenia;

- kontrola celna została dokonana przez organ celny adresata; o ile organy celne nie przewidziały innego rozwiązania, kontrola celna następuje w chwili wprowadzenia towarów do ewidencji przez adresata.

Artykuł 297

1. W przypadku transportu materiałów do celów konserwacyjnych lub naprawy statków powietrznych przeprowadzanej przez towarzystwa lotnicze międzynarodowych przewozów, w ramach umów o wymianie lub do celów własnych, zamiast karty kontrolnej T5 można wykorzystać lotniczy list przewozowy lub równoważny dokument.

2. Lotniczym list przewozowy lub równoważny dokument zawiera przynajmniej następujące dane:

a) nazwę towarzystwa lotniczego wysyłki;

b) nazwę portu lotniczego wysyłki;

c) nazwę towarzystwa lotniczego odbioru;

d) nazwa portu lotniczego przeznaczenia;

e) opis materiałów;

f) liczbę przedmiotów.

Dane ok