(57)

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2004 r. władze greckie złożyły następujące oświadczenia: a) konsolidacja kredytów jest instrumentem administracyjnym, który nie generuje wysokich kosztów dla władz publicznych; b) naliczanie odsetek w okresach sześciomiesięcznych zostało już utrzymane w mocy w orzecznictwie krajowego Sądu Najwyższego, który orzekł, że naliczanie kwartalne jest nielegalne i niewłaściwe oraz powoduje nadmierne obciążenie dłużników; c) udzielenia gwarancji państwa nie można uznać za pomoc, gdyż jej wykorzystanie jest uzależnione od szczególnie rygorystycznych środków nałożonych na dłużnika głównego; d) w okresie odniesienia stopy procentowe w Grecji były o wiele wyższe niż średnie stopy w pozostałej części UE i takie pozostały pomimo obniżek; nie było zatem żadnego zakłócenia konkurencji, tym bardziej że przedsiębiorstwa beneficjenci musiały być rentowne; ponadto obniżki były finansowane ze specjalnego rachunku, oddzielonego od budżetu państwa; e) przyznania okresów karencji nie można uznać za środek pomocy, zważywszy, że dług i odsetki pozostają: stanowi ono jedynie restrukturyzację spłaty w czasie, uzasadnioną sytuacją gospodarczą; f) decyzja ministerialna nr 72742/B1723 (zob. motyw 42 powyżej) nie spowodowała jakichkolwiek dodatkowych kosztów względem tych wprowadzonych pierwotną decyzją, która stanowi podstawę przedmiotowego programu; g) zwolnienia zabezpieczeń na mocy decyzji ministerialnej nr 2071670/11297 nie można uznać za środek pomocy w odniesieniu do przedsiębiorstw, gdyż są one dostosowane do poziomu restrukturyzowanych kredytów; ponadto gwarancja przyznana przez państwo greckie nie pokrywa wszystkich rodzajów obciążeń nakładanych przez banki na kredytodawców; h) decyzja ministerialna nr 69836/B1451 oraz jej zmiany dotyczyły ogólnie przedsiębiorstw przetwórczych, a nie odnosiły się szczegółowo do przedsiębiorstw przetwórczych w sektorze rolnym, które były ujęte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 866/90 z dnia 29 marca 1990 r. dotyczącym poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi (19), rozporządzeniu (WE) nr 951/97 z dnia 20 maja 1997 r. dotyczącym poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi (20) oraz rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (21); rozporządzenia te zastosowano poprzez wdrożenie programów operacyjnych w ramach drugich i trzecich wspólnotowych ram wsparcia; przedsiębiorstwa, które dokonały inwestycji i otrzymały pomoc na ten cel z Ministerstwa Rozwoju Obszarów Wiejskich i Gospodarki Żywnościowej, nie kwalifikowały się do restrukturyzacji długów, gdyż nie było to przewidziane; nie zastosowano również zasady de minimis, gdyż aby otrzymać dotację, podmioty musiały wykonać pracę i ponieść koszty; i) odniesienie do zasady de minimis służyło wyłącznie zilustrowaniu tego, iż większość przyznanych środków pomocy była poniżej pułapu de minimis, bez szczegółowego odniesienia do sektora rolnego; j) kryterium „rentowności po restrukturyzacji” nie ma wpływu na całkowitą ocenę rentowności przedsiębiorstwa przygotowaną przez podmiot kredytowy, gdyż kwalifikowalność do restrukturyzacji określa się bezpośrednio po analizie rentowności; k) restrukturyzacja dotyczyła starych kredytów i nie stanowiła finansowania nowych inwestycji; l) w odniesieniu do całkowitej wartości ekwiwalentu dotacji na restrukturyzację, zdecydowana większość środków pomocy stanowiła niewielkie kwoty, wszystkie obszary, dla których środki były przeznaczone (Kastoria i Ewia), były obszarami o niekorzystnych warunkach gospodarowania w rozumieniu dyrektywy Rady 75/268/EWG z dnia 28 kwietnia 1975 r. w sprawie gospodarki rolnej na terenach górskich i wyżynnych na niektórych obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania (22), a państwo jako całość mieści się w ramach celu 1; m) stopa procentowa stosowana do nowych kredytów wyniosła tyle, ile stopa zastosowana do ostatniej emisji greckich obligacji skarbowych; obniżka nie dotyczy całego okresu trwania restrukturyzowanego kredytu, lecz jedynie pierwszych krytycznych lat; różnica między stopami nie była bardzo duża (1 do 2 punktów); n) program istniał od dnia 30 czerwca 1993 r. do dnia 30 czerwca 2003 r.