UMOWA

pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej „Unią”,

oraz

KRÓLESTWO NORWEGII, zwane dalej „Norwegią”,

zwane dalej „Stronami”

PRAGNĄC zapewnić poprawne określanie, ustalanie wymiaru i pobieranie podatku od wartości dodanej (VAT) oraz odzyskiwanie wierzytelności z tytułu VAT, zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu lub nieopodatkowaniu oraz zwalczać oszustwa związane z VAT,

ŚWIADOME, że zwalczanie transgranicznych oszustw związanych z VAT oraz uchylania się od płacenia tego podatku wymaga ścisłej współpracy między właściwymi organami odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów w tej dziedzinie,

UZNAJĄC, że transgraniczne oszustwa związane z VAT oraz uchylanie się od płacenia tego podatku charakteryzują się mechanizmami i specyfiką, które odróżniają je od innych rodzajów oszustw podatkowych, co wymaga zastosowania określonych prawnych narzędzi współpracy administracyjnej, w szczególności wzajemnej wymiany informacji,

MAJĄC NA CELU przyczynianie się do prac sieci Eurofisc w zakresie wymiany ukierunkowanych informacji umożliwiającej zwalczanie transgranicznych oszustw związanych z VAT, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z niniejszej Umowy,

ŚWIADOME, że wszystkie Umawiające się Strony powinny stosować zasady dotyczące zachowania poufności i ochrony danych osobowych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, w tym w ramach Eurofisc,

ZWAŻYWSZY, że ocena prawidłowego stosowania VAT w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług świadczonych drogą elektroniczną może być skuteczna wyłącznie w oparciu o współpracę międzynarodową,

MAJĄC NA UWADZE, że Unia i Norwegia są sąsiadami i prężnymi partnerami handlowymi, a także stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (zwane dalej „Porozumieniem EOG”), które ma na celu promowanie stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między umawiającymi się stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednorodny Europejski Obszar Gospodarczy,

UZNAJĄC, że kwestie podatkowe nie wchodzą wprawdzie w zakres Porozumienia EOG, ale współpraca mająca na celu skuteczniejsze stosowanie i egzekwowanie VAT leży w interesie Unii i Norwegii,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

w przypadku gdy przewidują to obowiązujące przepisy – stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nieposiadające statusu prawnego osoby prawnej; lub

„VAT” oznacza, w odniesieniu do Unii, podatek od wartości dodanej zgodnie z dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) oraz, w odniesieniu do Norwegii, podatek od wartości dodanej zgodnie z norweską ustawą z dnia 19 czerwca 2009 r. nr 58 dotyczącą podatku od wartości dodanej;

8. Każde z państw przekazuje Komisji Europejskiej informacje na temat właściwego organu do celów niniejszej Umowy w terminie jednego miesiąca od podpisania niniejszej Umowy, a następnie niezwłocznie przekazuje jej informacje o wszelkich zmianach w tym zakresie. Komisja Europejska aktualizuje wykaz właściwych organów i udostępnia go Wspólnemu Komitetowi.

7. W przypadku gdy centralne biuro łącznikowe, wydział łącznikowy lub właściwy urzędnik otrzyma wniosek o udzielenie wzajemnej pomocy wymagający działań wykraczających poza przyznane mu kompetencje, niezwłocznie przesyła taki wniosek do właściwego centralnego biura łącznikowego lub wydziału łącznikowego oraz informuje o tym organ występujący z wnioskiem lub organ wnioskujący. W takim przypadku okres wyznaczony w art. 8 rozpoczyna się z dniem następującym po dniu, w którym wniosek o udzielenie pomocy został przekazany do właściwego centralnego biura łącznikowego lub właściwego wydziału łącznikowego.

10. Osoby należycie akredytowane przez organ ds. akredytacji bezpieczeństwa Komisji Europejskiej mogą mieć dostęp do tych informacji wyłącznie w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do nadzoru nad siecią CCN/CSI, jej konserwacji i rozwijania.

4. Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2 państwo udzielające informacji, na podstawie uzasadnionego wniosku, zezwala na ich wykorzystanie przez państwo otrzymujące informacje do celów innych niż cele, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli zgodnie z ustawodawstwem państwa udzielającego informacji dane informacje mogą być wykorzystywane do podobnych celów. Organ współpracujący udziela pozytywnej lub odmownej odpowiedzi na każdy taki wniosek w terminie jednego miesiąca.

3. Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być również wykorzystywane do obliczania i egzekucji, w tym odzyskiwania, innych podatków oraz obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne. Jeżeli wymieniane informacje pozwalają stwierdzić lub udowodnić istnienie naruszeń prawa podatkowego, można je także wykorzystać do nałożenia sankcji administracyjnych lub karnych. Z informacji korzystać mogą jedynie osoby lub organy wymienione w ust. 2 i wyłącznie do celów określonych w poprzednich zdaniach tego ustępu. Mogą one je ujawniać w jawnym postępowaniu sądowym lub w orzeczeniach sądowych.

2. Takie informacje można ujawniać osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym lub nadzorczym) zajmującym się stosowaniem przepisów dotyczących VAT oraz do celów ustalenia właściwego wymiaru VAT, a także do celów egzekucji, w tym odzyskania wierzytelności lub zastosowania środków zabezpieczających w odniesieniu do wierzytelności z tytułu VAT.

TYTUŁ II

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA I ZWALCZANIE OSZUSTW

ROZDZIAŁ 1

Wymiana informacji na wniosek

5. W celu uzyskania potrzebnych informacji lub przeprowadzenia żądanego postępowania administracyjnego organ wspólpracujący lub organ administracyjny, do którego organ ten może się zwrócić, postępuje tak, jakby działał we własnym imieniu lub na wniosek innego organu w swoim państwie.

2. Do celów przesyłania informacji, o których mowa w ust. 1, organ współpracujący doprowadza do przeprowadzenia każdego postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takich informacji.

1. Organ współpracujący udziela informacji, o których mowa w art. 7, najszybciej jak to możliwe i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku. Jednakże w przypadku gdy organ współpracujący posiada już te informacje, termin ich udzielenia ulega skróceniu maksymalnie do jednego miesiąca.

ROZDZIAŁ 2

Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku

2. Państwo może powstrzymać się od uczestniczenia w automatycznej wymianie informacji w odniesieniu do jednej lub kilku kategorii informacji, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy zgromadzenie informacji w celu takiej wymiany wymagałoby nałożenia nowych obowiązków na osoby podlegające VAT lub nakładałoby nieproporcjonalne obciążenia administracyjne na to państwo.

ROZDZIAŁ 3

Inne formy współpracy

2. We wnioskach o powiadomienie, zawierających informację o przedmiocie aktu lub decyzji, których ma ono dotyczyć, wskazuje się nazwę (imię i nazwisko), adres oraz wszelkie inne stosowne informacje przydatne do identyfikacji adresata.

2. Na mocy umowy między organem występującym z wnioskiem a organem współpracującym i zgodnie z zasadami określonymi przez organ współpracujący, organ ten może zezwolić urzędnikom upoważnionym przez organ występujący z wnioskiem na obecność w czasie postępowania administracyjnego prowadzonego na terytorium państwa organu współpracującego, w celu wymiany informacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a). Takie postępowania administracyjne prowadzone są wyłącznie przez urzędników organu współpracującego. Urzędnicy organu występującego z wnioskiem nie wykonują uprawnień dochodzeniowych przysługujących urzędnikom organu współpracującego. Mogą oni jednakże uzyskać dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów, co urzędnicy organu współpracującego, za pośrednictwem urzędników organu współpracującego oraz jedynie do celów prowadzonego postępowania administracyjnego.

3. Właściwy organ, który otrzymuje wniosek o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, potwierdza swoją zgodę lub przekazuje uzasadnioną odmowę swojemu odpowiednikowi, co do zasady w terminie dwóch tygodni od otrzymania wniosku, ale nie później niż w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku.

ROZDZIAŁ 4

Eurofisc

ROZDZIAŁ 5

Postanowienia ogólne

4. Można odmówić udzielenia informacji w przypadku, gdy prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego lub informacji, której ujawnienie naruszyłoby porządek publiczny.

W przypadku gdy właściwy organ przekazuje informacje na podstawie art. 7 lub 10, może zwrócić się do właściwego organu, który otrzymał informacje, o przesłanie informacji zwrotnych na ich temat. Jeżeli zwrócono się z takim wnioskiem, właściwy organ, który otrzymuje informacje – bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy podatkowej i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie – przesyła najszybciej jak to możliwe informacje zwrotne, pod warunkiem że nie stanowi to dla niego nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego.

TYTUŁ III

POMOC PRZY ODZYSKIWANIU WIERZYTELNOŚCI

ROZDZIAŁ 1

Wymiana informacji

których nie mógłby otrzymać do celów odzyskiwania podobnych wierzytelności we własnym imieniu;

Do celów udzielania tych informacji organ współpracujący zapewnia przeprowadzenie wszelkich postępowań administracyjnych niezbędnych do ich uzyskania.

2. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), może stanowić, że urzędnicy organu wnioskującego mogą przesłuchiwać osoby fizyczne i analizować dokumentację, pod warunkiem że jest to dozwolone na mocy ustawodawstwa obowiązującego we współpracującym państwie członkowskim.

ROZDZIAŁ 2

Pomoc w przypadku powiadomienia o dokumentach

urzędu odpowiedzialnego w odniesieniu do załączonego dokumentu oraz; jeśli jest to inny urząd;

1. Na wniosek organu wnioskującego organ wspołpracujący powiadamia adresata o wszystkich dokumentach, w tym natury sądowej, wydanych w państwie organu wnioskującego i odnoszących się do wierzytelności, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), lub do jej odzyskania.

ROZDZIAŁ 3

Środki odzyskiwania wierzytelności lub środki zabezpieczające

gdy jest oczywiste, że w tym państwie nie ma żadnych aktywów do odzyskania lub że takie procedury nie doprowadzą do spłaty całkowitej kwoty wierzytelności, a organ wnioskujący posiada konkretne informacje wskazujące na to, że dana osoba dysponuje aktywami w państwie organu współpracującego;

1. Do celów odzyskania wierzytelności w państwie organu współpracującego wszelkie wierzytelności będące przedmiotem wniosku o odzyskanie wierzytelności traktowane są jak wierzytelności tego państwa, chyba że niniejsza Umowa stanowi inaczej. Organ współpracujący korzysta z uprawnień i procedur przewidzianych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych tego państwa, mających zastosowanie do tych samych wierzytelności, chyba że niniejsza Umowa stanowi inaczej.

Jeżeli państwa organu wnioskującego i organu współpracującego wszczęły procedurę wzajemnego porozumienia, a wynik tej procedury może mieć wpływ na wierzytelność, która jest przedmiotem wniosku o udzielenie pomocy, środki odzyskiwania wierzytelności zostają zawieszone lub wstrzymane do czasu zakończenia wspomnianej procedury, chyba że w związku z oszustwem lub niewypłacalnością są to przypadki pilne. Jeżeli zawieszono lub wstrzymano środki odzyskiwania wierzytelności, stosuje się akapit drugi.

Organ wnioskujący może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktykami administracyjnymi obowiązującymi w swoim państwie, zwrócić się do organu współpracującego o odzyskanie zaskarżonej wierzytelności lub zaskarżonej części wierzytelności, o ile zezwalają na to przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w państwie organu współpracującego. Każdy tego rodzaju wniosek należy uzasadnić. Jeżeli sprawa zostanie następnie rozstrzygnięta na korzyść dłużnika, organ wnioskujący jest zobowiązany do zwrotu wszelkich odzyskanych kwot, wraz z należnym odszkodowaniem, zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu współpracującego.

Na wniosek organu wnioskującego lub w innych przypadkach, gdy organ współpracujący uważa to za konieczne, i bez uszczerbku dla art. 33, organ współpracujący może zastosować środki zabezpieczające w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, o ile zezwalają na to mające zastosowanie przepisy ustawowe lub wykonawcze.

4. Gdy tylko organ współpracujący otrzyma od organu wnioskującego lub od zainteresowanej strony informację, o której mowa w ust. 3, zawiesza postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do zaskarżonej części wierzytelności do momentu podjęcia decyzji przez organ właściwy w tej sprawie, chyba że organ wnioskujący wystąpi z innym żądaniem zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu.

1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący stosuje środki zabezpieczające, o ile zezwalają na to jego przepisy krajowe i jest to zgodne ze stosownymi praktykami administracyjnymi, w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, w przypadku gdy wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję w państwie organu wnioskującego zostały zaskarżone w chwili składania wniosku lub w przypadku gdy wierzytelność nie jest jeszcze przedmiotem tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję w państwie organu wnioskującego, o ile środki zabezpieczające są również możliwe w podobnej sytuacji na mocy przepisów krajowych i praktyk administracyjnych państwa organu wnioskującego.

3. Państwo nie jest zobowiązane do udzielenia pomocy, w przypadku gdy całkowita kwota roszczeń objętych niniejszą Umową, w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o pomoc, wynosi mniej niż 1 500 EUR.

Niemniej jednak w tych przypadkach organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad dziesięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności w państwie organu wnioskującego.

2. Organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 22 i art. 24–33, jeżeli pierwotny wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 22, 24, 25, 27 lub 33 został złożony w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności w państwie organu wnioskującego do daty pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy.

2. W odniesieniu do zawieszenia, przerwania biegu lub przedłużenia terminu przedawnienia wszelkie czynności mające na celu odzyskanie wierzytelności podjęte przez organ współpracujący lub w jego imieniu stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które skutkują zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu współpracującego, uznaje się za mające ten sam skutek w państwie organu wnioskującego, pod warunkiem że podobny skutek przewidziano w przepisach obowiązujących w tym ostatnim państwie.

ROZDZIAŁ 4

Zasady ogólne regulujące wszystkie rodzaje wniosków o pomoc

3. Jeżeli do wniosku załączane są dokumenty inne niż wymienione w ust. 1 i 2, organ współpracujący może, jeżeli to konieczne, zwrócić się do organu wnioskującego o tłumaczenie takich dokumentów na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa organu współpracującego, lub też na inny język uzgodniony między zainteresowanymi państwami.

W stosownych przypadkach do standardowych formularzy mogą zostać załączone sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty, ich uwierzytelnione kopie lub wyciągi z nich, które również przesyła się drogą elektroniczną, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.

1. Wnioski o udzielenie informacji składane na podstawie art. 22 ust. 1, wnioski o powiadomienie składane na podstawie art. 25 ust. 1, wnioski o odzyskanie wierzytelności składane na podstawie art. 27 ust. 1 lub wnioski o podjęcie środków zabezpieczających składane na podstawie art. 33 ust. 1 oraz dane statystyczne dostarczane na podstawie art. 39 przesyła się drogą elektroniczną z wykorzystaniem standardowego formularza, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych. W miarę możliwości formularze te wykorzystuje się również do dalszej wymiany informacji związanej z wnioskiem.

TYTUŁ IV

WDROŻENIE I STOSOWANIE

TYTUŁ V

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

4. Powiadomienia dokonywane zgodnie z niniejszym artykułem przesyła się, w przypadku Unii, do Sekretariatu Generalnego Rady Unii, a w przypadku Norwegii – do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Съставено в София на шести февруари две хиляди и осемнадесета година.

Hecho en Sofía, el seis de febrero de dos mil dieciocho.

V Sofii dne šestého února dva tisíce osmnáct.

Udfærdiget i Sofia den sjette februar to tusind og atten.

Geschehen zu Sofia am sechsten Februar zweitausendachtzehn.

Kahe tuhande kaheksateistkümnenda aasta veebruarikuu kuuendal päeval Sofias.

Έγινε στη Σόφια, στις έξι Φεβρουαρίου δύο χιλιάδες δεκαοκτώ.

Done at Sofia on the sixth day of February in the year two thousand and eighteen.

Fait à Sofia, le six février deux mille dix-huit.

Sastavljeno u Sofiji šestog veljače godine dvije tisuće osamnaeste.

Fatto a Sofia, addì sei febbraio duemiladiciotto.

Sofijā, divi tūkstoši astoņpadsmitā gada sestajā februārī.

Priimta du tūkstančiai aštuonioliktų metų vasario šeštą dieną Sofijoje.

Kelt Szófiában, a kétezer-tizennyolcadik év február havának hatodik napján.

Magħmul f'Sofija fis-sitt jum ta’ Frar fis-sena elfejn u tmintax.

Gedaan te Sofia, zes februari tweeduizend achttien.

Sporządzono w Sofii dnia szóstego lutego dwa tysiące osiemnastego roku.

Feito em Sófia, em seis de fevereiro de dois mil e dezoito.

Întocmit la Sofia, la șase februarie două mii optsprezece.

V Sofii šiesteho februára dvetisícosemnásť.

V Sofiji, dne šestega februarja leta dva tisoč osemnajst.

Tehty Sofiassa kuudentena päivänä helmikuuta vuonna kaksituhattakahdeksantoista.

Som skedde i Sofia den sjätte februari år tjugohundraarton.

Utferdiget i Sofia, den sjette februar totusenogatten.

За Европейския съюз Рог la Unión Europea Za Evropskou unii For Den Europæiske Union Für die Europäische Union Euroopa Liidu nimel Για την Ευρωπαϊκή Ένωση For the European Union Pour l'Union européenne Za Europsku uniju Per l'Unione europea Eiropas Savienības vārdā – Europos Sąjungos vardu Az Európai Unió részéről Għall-Unjoni Ewropea Voor de Europese Unie W imieniu Unii Europejskiej Pela União Europeia Pentru Uniunea Europeană Za Európsku úniu Za Evropsko unijo Euroopan unionin puolesta För Europeiska unionen For Den europeiske union