Rezolucja [1]

w sprawie społecznych konsekwencji pracy dzieci i strategii zwalczania pracy dzieci

Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE,

- obradując na posiedzeniu w Port Moresby (Papua Nowa Gwinea) w dniach 25- 28 listopada 2008 r.,

- uwzględniając art. 17 ust. 1 Regulaminu,

- uwzględniając konwencję ONZ o prawach dziecka przyjętą w dniu 20 listopada 1989 r. [2], która weszła w życie w 1990 r., a w szczególności jej art. 28 i 32,

- uwzględniając konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP): nr 138, dotyczącą najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia (1973) [3] i nr 182, dotyczącą zakazu i natychmiastowych działań na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci (1999) [4],

- uwzględniając art. 177-181 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

- uwzględniając umowę o partnerstwie AKP-UE, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., zmienioną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. ("umowa z Kotonu"), a w szczególności jej art. 26 i 50,

- uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: "Konsensus europejski", a w szczególności jego art. 12, 97, 101 i 103 [5],

- uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r., która określa milenijne cele rozwoju (MDG) jako kryteria ustanowione przez społeczność międzynarodową w celu likwidacji ubóstwa,

- uwzględniając zintegrowane ramy działania "Edukacja dla wszystkich: realizacja naszych wspólnych zobowiązań", przyjęte przez Światowe Forum Edukacyjne w Dakarze, w Senegalu w 2000 r. (szczyt w Dakarze) [6],

- uwzględniając deklarację brukselską w sprawie edukacji na rzecz zrównoważonego rozwoju w państwach AKP oraz związane z nią ramy działania, przyjęte przez ministrów edukacji państw AKP w 2006 r.,

- uwzględniając deklarację UE z Lukki (Włochy) z 2003 r.,

- uwzględniając międzynarodowy program MOP na rzecz eliminacji pracy dzieci (IPEC),

- uwzględniając komunikat Komisji w sprawie "Większego nacisku na kwestię dzieci w działaniach zewnętrznych UE" [7],

- uwzględniając globalny raport z kontroli z 2008 r.: "Edukacja dla wszystkich do roku 2015 — czy nam się uda?" [8],

- uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE w sprawie praw dzieci, a w szczególności dzieci-żołnierzy, przyjętą 15 października 2003 r. [9],

- uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie wykorzystywania dzieci w krajach rozwijających się, ze szczególnym uwzględnieniem pracy dzieci [10],

- uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: partnerstwo na rzecz wzrostu i zatrudnienia [11],

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Socjalnych i Środowiska Naturalnego (AKP-UE/100.247/08/końcowy),

A. mając na uwadze, że praca dzieci ma swoje korzenie w masowym ubóstwie oraz w kulturze i tradycji wielu społeczności w krajach rozwijających się,

B. mając na uwadze, że praca dzieci obniża wynagrodzenia dorosłych, a tym samym przyczynia się do cyklu ubóstwa, zmuszając dorosłych do konkurowania z tanią siłą roboczą dostarczaną przez dzieci,

C. mając na uwadze, że praca dzieci jest ciężka, wykonywana często w trudnych warunkach przez dwanaście do czternastu godzin dziennie, przy czym niewielkie "zarobki" są często oddawane pracodawcom w zamian za zakwaterowanie lub jako kara za niewypracowane normy,

D. mając na uwadze, że zgodnie z danymi MOP około 165 mln dzieci w wieku 5-14 lat pracuje oraz mając na uwadze, że najgorsze formy pracy dzieci i łamanie praw dzieci, w tym niewolnictwo dzieci (służba domowa), sprzedaż dzieci i handel nimi, dziecięca prostytucja, rekrutowanie dzieci do konfliktów zbrojnych i inne formy pracy są szkodliwe dla stabilnego rozwoju fizycznego i zdrowia psychicznego dzieci,

E. mając na uwadze, że należy zwrócić szczególną uwagę na najgorsze rodzaje pracy dzieci i podjąć pilne kroki przeciwdziałające,

F. niektóre grupy dzieci i nastolatków, zwłaszcza dzieci należące do mniejszości etnicznych lub innych mniejszości, nieletni migranci, dzieci przesiedlone lub uchodźcy, dzieci poszkodowane w wyniku konfliktów zbrojnych, dzieci-żołnierze, dzieci osierocone i pozbawione opieki rodzicielskiej, dzieci będące nosicielami wirusa HIV lub chore na AIDS oraz dzieci niepełnosprawne są szczególnie zagrożone oraz mając na uwadze, że dziewczynki są dodatkowo narażone na wykorzystywanie, w tym wykorzystywanie seksualne,

G. mając na uwadze, że praca dzieci jest jednym z najbardziej uderzających wskaźników wyróżniających dzieci w szczególnie niekorzystnej sytuacji i jako taka wskazuje na braki w realizacji kilku milenijnych celów rozwoju, takich jak eliminacja ubóstwa, edukacja dla wszystkich, równość płci, zwalczanie HIV/AIDS oraz tworzenie globalnego partnerstwa na rzecz rozwoju,

H. mając na uwadze, że komercyjne wykorzystywanie dzieci stanowi poważne pogwałcenie ich godności ludzkiej i jest sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz mając na uwadze, że ratyfikując konwencję o prawach dziecka państwa-sygnatariusze zobowiązują się do wspierania uznawania przysługujących dzieciom praw człowieka,

I. mając na uwadze, że zapewnienie wszystkim dzieciom wysokiej jakości powszechnej edukacji podstawowej jest kluczem umożliwiającym dzieciom uzyskanie ważnych umiejętności i wiedzy, które pozwolą im uciec od ubóstwa i wpływać na rozwój swoich społeczeństw oraz dokonywać swobodnych i świadomych wyborów w życiu, co będzie także przyczyniać się do rozwoju społecznego i gospodarczego ich krajów,

J. mając na uwadze, że realny dostęp do wysokiej jakości edukacji oznacza istnienie szkół, które są przyjazne dzieciom i spełniają w równym stopniu potrzeby obu płci i które są wyposażone w nieskażoną wodę pitną i kanalizację, ponieważ edukacja w złych warunkach może zniechęcić dzieci do chodzenia do szkoły i sprawić, że będą podatne na wykorzystywanie,

K. mając na uwadze, że do skutków różnych form pracy dzieci zaliczają się niskie wskaźniki zapisów do szkół podstawowych i średnich (zwłaszcza w przypadku dziewczynek), wysoki wskaźnik osób przedwcześnie przerywających naukę szkolną, wysokie wskaźniki analfabetyzmu i niepowodzeń, opóźniony rozwój fizyczny dzieci, wysoki wskaźnik ciąż u nastolatek, narkomania wśród dzieci i wysoka stopa bezrobocia wśród dorosłych,

L. mając na uwadze, że większość krajów wprowadziła przepisy prawne i strategie polityczne mające na celu ochronę dobra i interesów dzieci,

M. mając na uwadze, że rządy, pracodawcy, pracownicy i ich organizacje oraz całe społeczeństwo mają wspólny obowiązek działania na rzecz stopniowego eliminowania pracy dzieci,

N. mając na uwadze, że praktyka wykorzystywania pracy dzieci często ma miejsce poza legalnie działającymi przedsiębiorstwami podlegającymi stosownym przepisom prawnym i jest szeroko rozpowszechniona w sektorze nieformalnym i sektorze rolnym, w gospodarstwie domowym lub przy zajęciach rodzinnych, które w kontekście społecznego znaczenia nie są nawet uważane za pracę, oraz w niektórych przypadkach ma miejsce w ramach działań nielegalnych,

O. mając na uwadze, że w wielu przypadkach wykorzystywanie dzieci w krajach AKP ma miejsce w imieniu firm europejskich, które w ten sposób przyczyniają się do pogorszenia problemu pracy dzieci w krajach AKP,

P. mając na uwadze, że wykorzystywanie ekonomiczne dzieci dotyczy od czterech do dziesięciu milionów dzieci w Europie (niektóre z nich padają ofiarą najgorszych rodzajów wykorzystywania, jak prostytucja małych dziewczynek), a także mając na uwadze, że należy podkreślić, iż wiele z tych dzieci i młodzieży pochodzi z krajów AKP i przeważnie przebywa nielegalnie w krajach europejskich,

Q. mając na uwadze, że nie można ignorować wkładu, jaki praca dzieci wnosi do dochodów rodzinnych w najuboższych krajach,

R. mając na uwadze, że nie ma zastrzeżeń co do zatrudniania starszych dzieci w niepełnym wymiarze godzin w rodzinnych gospodarstwach rolnych czy w rodzinnych firmach, pod warunkiem że nie wpływa to niekorzystnie na ich edukację, zdrowie i dobrobyt,

S. mając na uwadze, że wytyczenie granicy moralnej pomiędzy dziećmi wykorzystywanymi komercyjnie a dziećmi, których praca jest wykorzystywana do wspierania gospodarstw rolnych funkcjonujących na granicy ubóstwa, w praktyce może okazać się niełatwym zadaniem,

T. mając na uwadze, że plaga chorób takich jak HIV/AIDS przyczynia się do angażowania dzieci w działania przynoszące dochód,

U. mając na uwadze, że eliminację pracy dzieci komplikują nierówności kulturowe oraz brak równości między mężczyznami i kobietami,

V. mając na uwadze, że poprawa dostępu do tanich i możliwych do spłacenia kredytów może złagodzić problem pracy dzieci i zwiększyć liczbę dzieci uczęszczających do szkół,

W. mając na uwadze, że dostępność alternatywnych rozwiązań w dziedzinie opieki nad dziećmi przyczynia się do ograniczenia pracy dzieci i stwarza warunki umożliwiające wyższą frekwencję w szkołach,

X. mając na uwadze, że działania na rzecz wspierania poziomu edukacji i płac dorosłych przyczyniają się do ograniczenia występowania i nasilenia pracy dzieci oraz zwiększają prawdopodobieństwo, że dzieci nie przerwą nauki,

Y. mając na uwadze, że dychotomia miasto-wieś ma wpływ na dotyczące dzieci decyzje związane z nauką szkolną i pracą,

Z. mając na uwadze, że każde dziecko ma prawo do rejestracji urodzenia oraz mając na uwadze, że brak rejestracji urodzeń ułatwia wyzysk i wykorzystywanie dzieci w "ukrytych sektorach" pracy, takich jak praca w domu i rolnictwo,

AA. mając na uwadze, że przedsiębiorstwa, które działają z pogwałceniem międzynarodowych instrumentów oraz międzynarodowych i krajowych przepisów dotyczących pracy dzieci, mogą wykorzystywać nieuczciwą przewagę konkurencyjną,

AB. mając na uwadze, że sektor rolnictwa w krajach rozwijających się oferuje znaczny potencjał dla wykorzystywania dzieci, a według sprawozdania Human Rights Watch z 2000 r. około 70 %, tj. 170 mln dzieci pracuje w tym sektorze, gdzie są zmuszane do pracy przez 12 godzin na dobę, 365 dni w roku, często są narażone na toksyczne pestycydy i ekstremalne temperatury sięgające 100 °C, a także muszą dźwigać ciężkie ładunki oraz obsługiwać przemysłowe maszyny tnące,

AC. mając na uwadze, że pirotechnika, recykling odpadów, kruszenie skał czy górnictwo należą do najgorszych rodzajów pracy dzieci, a także mając na uwadze, że najgorszym rodzajem wykorzystywania jest wysyłanie dzieci-żołnierzy na wojnę,

AD. mając na uwadze, że nabywcy towarów z krajów rozwijających się mają kluczową rolę, jeśli chodzi o wykrywanie i odmawianie zakupu towarów, które są w całości lub w części wyprodukowane z użyciem pracy dzieci, a zatem mogą oni wywierać bezpośrednią i skuteczną presję ekonomiczną,

AE. mając na uwadze, że prawa podstawowe dzieci są poważnie zagrożone z powodu udziału i wykorzystywania dzieci w ciągłych kampaniach reklamowych w mediach (np. w radiu, telewizji i gazetach),

Kontekst ogólny

1. wyraża zadowolenie z ratyfikowania przez wiele krajów AKP i UE konwencji MOP nr 138 i 182 (patrz załącznik 1); wzywa państwa-sygnatariuszy do zagwarantowania realizacji konwencji oraz apeluje do tych państw, które jeszcze tego nie zrobiły, o pilne ratyfikowanie tych konwencji;

2. uznaje, że dzieci zatrudnione w najbardziej niebezpiecznych branżach przemysłowych muszą być traktowane priorytetowo;

3. domaga się z najwyższą stanowczością, aby wszelkie osoby, co do których istnieją dowody, że rekrutują bądź wykorzystują dzieci-żołnierzy, były bezwzględnie sądzone przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym;

4. podkreśla w kontekście konwencji nr 182 potrzebę pilnych działań na rzecz likwidacji najgorszych rodzajów pracy dzieci, jak zatrudnianie dzieci w warunkach niewolnictwa i przymusu oraz do niebezpiecznych i ryzykownych prac przy produkcji i handlu narkotykami i przemycie oraz handlu bronią ręczną, wykorzystywanie małych dzieci i wykorzystywanie seksualne dzieci w celach komercyjnych;

5. apeluje do wszystkich państw członkowskich UE będących sygnatariuszami konwencji MOP nr 182, aby corocznie publikowały dowody przestrzegania ust. 8, w którym apeluje się do członków, by pomagali sobie wzajemnie przy wprowadzaniu w życie postanowień konwencji poprzez wzmocnioną współpracę międzynarodową i/lub pomoc;

6. wzywa państwa członkowskie UE i państwa AKP do rozwijania zintegrowanych strategii w ramach partnerstwa AKP-UE, mających na celu zwalczanie pracy dzieci w oparciu o dokładną ocenę sytuacji i będących w najlepszym interesie dzieci; w tym względzie podkreśla potrzebę pełnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i związków zawodowych w formułowanie polityki i jej realizację oraz monitorowanie działań mających na celu zwalczanie pracy dzieci;

7. podkreśla, że zwalczanie pracy dzieci wymaga właściwej kombinacji wyborów politycznych i programów, w szczególności w dziedzinie zdrowia, edukacji, zatrudnienia i ochrony socjalnej, które mają być nastawione na zwiększanie świadomości, propagowanie mobilizacji społecznej, udoskonalenie zasobów i analizy baz danych, na prawo pracy i jego egzekwowanie, godną pracę, wysokiej jakości bezpłatną obowiązkową edukację, kształcenie zawodowe oraz bezpośrednie działanie w celu ratowania, rehabilitacji i reintegracji dzieci;

8. wzywa społeczność międzynarodową, w szczególności państwa członkowskie UE i Komisję Europejską, do uwzględnienia problematyki pracy dzieci we wszystkich działaniach objętych programami współpracy na rzecz rozwoju oraz w procesie realizacji milenijnych celów rozwoju do roku 2015 poprzez między innymi eliminowanie przyczyn niewłaściwej ochrony dzieci i naruszeń praw dzieci; podkreśla, ze polityki takie muszą również zajmować się kwestiami rehabilitacji i integracji społecznej dzieci, których nie dotyczy już problem przymusowej pracy;

9. przyznaje, że praca dzieci jest w znacznym stopniu spowodowana przez ubóstwo, a długofalowym rozwiązaniem jest zrównoważony wzrost gospodarczy oraz dobre sprawowanie rządów prowadzące do postępu społecznego, a zwłaszcza łagodzenie ubóstwa i zapewnienie powszechnej edukacji podstawowej;

10. podkreśla potrzebę zajęcia się eliminacją pracy dzieci w ramach walki z HIV/AIDS oraz strategii rozstrzygania konfliktów;

11. podkreśla, że dzieci żyjące bez wsparcia ze strony rodziców, jak na przykład sieroty, dzieci żyjące na ulicy, dzieci będące przesiedleńcami wewnętrznymi, uchodźcy, dzieci będące przedmiotem handlu i wykorzystywania seksualnego czy ekonomicznego, potrzebują szczególnej opieki oraz że należy podjąć ukierunkowane środki w celu pomocy takim dzieciom, jak też wesprzeć instytucje, placówki i usługi, które im służą;

12. zwraca uwagę, że chociaż wiele rządów przyjęło strategie i podjęło działania w celu eliminacji pracy dzieci, niezapewnienie alternatywnych źródeł utrzymania dla rodzin pracujących dzieci spowoduje pogorszenie warunków życia tych rodzin;

13. podkreśla, że strategie nastawione na eliminację pracy dzieci powinny być zawsze analizowane w kontekście godnej pracy dla wszystkich, zgodnie z najważniejszymi międzynarodowymi normami pracy; uważa, że żadna specjalna kampania przeciwko pracy dzieci nie może się udać, o ile nie będzie poparta przez szersze reformy praktyk handlowych w państwach UE i AKP;

14. apeluje do rządów i podmiotów społeczeństwa obywatelskiego w krajach UE i AKP o współpracę na rzecz utworzenia krajowych grup roboczych ds. pracy dzieci, które między innymi będą dostarczać i rozpowszechniać informacje na temat praw i najlepszej praktyki oraz będą działać na rzecz koordynacji strategii lokalnych, krajowych i międzynarodowych podmiotów rządowych, organizacji pozarządowych i związków zawodowych;

15. apeluje do państw członkowskich UE i krajów AKP o włączenie kwestii dotyczących pracy dzieci do istniejących i przyszłych inicjatyw na rzecz rozwoju sektora rolnictwa;

16. apeluje do krajów AKP o przyspieszenie działań na rzecz upowszechnienia oficjalnej rejestracji urodzeń i wzywa Komisję Europejską do promowania i wspierania takich starań, włączając oficjalną rejestrację urodzeń do polityki współpracy na rzecz rozwoju;

17. wzywa UE do uchwalenia dyrektywy wprowadzającej przepisy o specjalnym traktowaniu dzieci posiadających nielegalny status, które padły ofiarą handlu i wykorzystywania na terytorium UE;

Edukacja i eliminacja pracy dzieci

18. uważa, że każde dziecko, które nie uczęszcza do szkoły w pełnym wymiarze godzin, jest zagrożone wykorzystywaniem; jest zdania, że definicja "dziecka" w tym kontekście powinna obejmować wiek, którego dotyczy obowiązkowa nauka w pełnym wymiarze godzin w danym kraju;

19. podkreśla, że chociaż doświadczenie w pracy może odgrywać pewną rolę w edukacji dziecka, praca nigdy nie powinna być oparta na wyzysku i nie powinna kolidować z nauką dziecka w pełnym wymiarze godzin, jak też powinna zawsze zostawiać dziecku odpowiednio dużo czasu na zabawę i normalne dzieciństwo; zauważa, że dotyczy to w takim samym stopniu zatrudnienia płatnego, jak i pracy w rodzinie, jak na przykład opieka nad dziećmi czy praca w rodzinnym gospodarstwie; wskazuje, że mimo iż dochody z pracy dzieci czasem stanowią istotną część zarobków rodzin osiągających bardzo niski dochód, należy przedsięwziąć wszelkie niezbędne środki, aby nie krytykować rodziców, gdy słusznie chronią swoje dzieci przed wykorzystywaniem w pracy;

20. apeluje do wszystkich państw członkowskich UE i AKP o zagwarantowanie, że środki wprowadzone w celu osiągnięcia 2. milenijnego celu rozwoju, jakim jest powszechna edukacja podstawowa, będą zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju i jakości; w tym celu wzywa UE do powiązania finansowania edukacji z utrzymaniem rozsądnej liczby miejsc w klasach oraz zapewnieniem zadowalającego kształcenia nauczycieli; apeluje do UE i AKP o udostępnienie środków finansowych na materiały i posiłki dla uczących się, aby zagwarantować, że edukacja nie stanie się obciążeniem finansowym, który będzie powodować zabieranie dzieci ze szkół;

21. wzywa Komisję Europejską do kierowania środków finansowych na edukację ze zwróceniem szczególnej uwagi na osoby najbardziej zagrożone wykorzystywaniem, a mianowicie dziewczynki, dzieci na terenach dotkniętych konfliktem, dzieci z grup społecznych zepchniętych na margines lub grup szczególnie wrażliwych oraz dzieci z rolniczych obszarów wiejskich;

22. wzywa rządy do ulepszenia ram prawnych dotyczących pracy dzieci oraz włączenia problematyki pracy dzieci do strategii i planów edukacyjnych, z uwzględnieniem dychotomii miasto-wieś;

23. wzywa państwa AKP do zwiększenia wydatków na edukację, zwłaszcza jeśli chodzi o powszechną edukację podstawową i edukację dorosłych;

24. podkreśla znaczenie ulepszenia bazy naukowej i sieci zajmujących się pracą i edukacją dzieci poprzez na przykład badania i monitorowanie, gromadzenie danych oraz skuteczną i odpowiednią analizę informacji zwrotnych pochodzących z ankiet i projektów pilotażowych, aby poprawić zrozumienie podstawowych problemów związanych z pracą dzieci oraz regionalnej i krajowej charakterystyki aspektów dotyczących dzieci i edukacji;

25. zachęca do lepszego propagowania i rozpowszechniania dobrych praktyk, skoncentrowanych na faktycznych zmianach politycznych i gospodarczych oraz opartych na aktualnej wiedzy o sytuacji w zakresie pracy dzieci;

26. wzywa rządy oraz innych legalnie działających pracodawców do wprowadzenia działań edukacyjnych adresowanych do pracujących dzieci i ich rodzin, które mają służyć złagodzeniu skutków pracy rzeczonych dzieci;

27. apeluje o tworzenie klas pomostowych dla dzieci późno rozpoczynających edukację oraz dzieci, które kontynuują edukację po przerwie spowodowanej pracą, konfliktem lub wysiedleniem;

28. wyraża zaniepokojenie rozbieżnościami między instrumentami międzynarodowymi, a mianowicie 2. milenijnym celem rozwoju i konwencją MOP nr 138, ponieważ ta ostatnia określa, że najniższy wiek dopuszczenia do zatrudnienia to 15 lat, a w wyjątkowych wypadkach 14 lat, ale jednocześnie apeluje o powszechną edukację jedynie na szczeblu podstawowym; uważa, że to naraża dzieci w wieku 11-15 lat na zwiększone ryzyko wykorzystania i apeluje o zajęcie się tą rozbieżnością;

Obowiązki sektora przedsiębiorstw w zakresie eliminacji pracy dzieci

29. wyraża zadowolenie z tendencji do coraz częstszego przygotowywania przez duże przedsiębiorstwa społecznych kodeksów postępowania i dobrowolnego przyłączania się do inicjatyw w dziedzinie etycznego handlu; uważa jednak, że takie dobrowolne kodeksy nie zastąpią nadzoru ze strony władz publicznych oraz przejrzystego przestrzegania podstawowych norm pracy;

30. zachęca do promowania zakładowych kodeksów postępowania, wprowadzania przepisów prawnych dotyczących płacy minimalnej oraz bezpieczeństwa ekonomicznego rodziny;

31. wzywa Komisję Europejską do utrzymania i zwiększenia odpowiedzialności za eliminowanie pracy dzieci, jaką jest obarczony sektor przedsiębiorstw; wzywa Komisję Europejską do zobowiązania sektora przedsiębiorstw działających w UE do udokumentowania, zgłaszania i wzięcia odpowiedzialności za normy zatrudnienia na wszystkich poziomach łańcucha dostaw; zwraca się zatem do Komisji o ustanowienie gorącej linii na temat pracy dzieci, aby umożliwić dostarczanie informacji w zakresie pracy dzieci w bezpośrednich działaniach lub w łańcuchu dostaw przedsiębiorstw mających siedziby w UE; uważa, że to przestrzeganie norm w łańcuchu dostaw powinno być wspierane przez regularne i dokładne inspekcje na wszystkich poziomach oraz podlegać weryfikacji przez niezależny audyt; jeżeli zostanie stwierdzone, że przedsiębiorstwo korzysta z pracy dzieci w łańcuchu dostaw, Komisja Europejska powinna zobowiązać je do terminowego wprowadzenia i ogłoszenia, trwającego nie więcej niż trzy lata programu natychmiastowej eliminacji pracy dzieci w tym łańcuchu dostaw; jest zdania, że należy zaplanować i zastosować program sankcji, jeśli praca dzieci będzie nadal wykorzystywana;

32. apeluje do Komisji Europejskiej i rządów krajów AKP aby zadbały, by obowiązkiem każdego przedsiębiorstwa, w przypadku którego zostanie stwierdzone, że korzysta z pracy dzieci, było zapewnienie należytego włączenia dzieci pracujących dla tego przedsiębiorstwa w system edukacji;

33. podkreśla, że status GSP i GSP (+) musi być uzależniony nie tylko od ratyfikowania przez kraje AKP korzystające z programów GSP i GSP (+) konwencji MOP o pracy dzieci i konwencji ONZ o prawach dziecka, ale także od wykazania się ich przestrzeganiem; w tym celu wzywa Komisję Europejską do wprowadzenia struktury regularnego i częstego monitorowania oraz informowania w zakresie przestrzegania postanowień tych konwencji; stwierdza, że w przypadku istnienia dowodów poważnych i systematycznych naruszeń należy podjąć stosowne działania;

34. uważa, że kontrakty dotyczące zamówień publicznych powinny zawierać klauzule zobowiązujące przedmiotowe przedsiębiorstwa do wykazania zgodności łańcucha dostaw z międzynarodowymi normami pracy i że zamówień tych nie należy udzielać przy braku takich dowodów oraz że musi istnieć odpowiednia możliwość (w domenie publicznej) przedstawienia przez organizacje pozarządowe i inne strony dowodów świadczących o niezgodności w tym zakresie; stanowczo podkreśla, że takie klauzule w żadnym wypadku nie mogą być uważane za bariery pozataryfowe w handlu;

35. wzywa państwa członkowskie UE oraz Komisję Europejską do uzależnienia wsparcia udzielanego przedsiębiorstwom za pośrednictwem misji handlowych, dopłat eksportowych, dotacji i kredytów od dowodów przestrzegania międzynarodowych konwencji dotyczących pracy dzieci;

36. podkreśla, że globalizacji i liberalizacji światowego handlu musi towarzyszyć przestrzeganie praw podstawowych, w tym zakazu pracy dzieci;

37. wzywa społeczność międzynarodową (w tym Światową Organizację Handlu) do wprowadzenia znaku "child kite mark", który powinien wskazywać wyraźnie, że produkt został "wyhodowany/wytworzony bez udziału pracy dzieci" oraz który mógłby być wykorzystywany szczególnie w stosunku do krajów, gdzie praca dzieci jest powszechna;

38. zobowiązuje swoich współprzewodniczących do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Ministrów AKP-UE oraz Komisji Europejskiej, Unii Afrykańskiej, Karaibskiemu Forum Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, Forum Pacyfiku, państwom członkowskim UE, Funduszowi Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci, jak również Międzynarodowej Organizacji Pracy.

[1] Przyjęta przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE w dniu 28 listopada 2008 r. w Port Moresby (Papua Nowa Gwinea).

[2] http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/k2crc.htm

[3] http://www.ilocarib.org.tt/childlabour/c138.htm

[4] http://www.ilocarib.org.tt/childlabour/c182.htm

[5] Dz.U. C 46, z 24.2.2006, s. 1.

[6] http://unesdoc.unesco.org/images/0012/001211/121147e.pdf

[7] COM(2008)55 wersja ostateczna.

[8] http://unesdoc.unesco.org/images/0015/001547/154743e.pdf

[9] Dz.U. C 26, z 29.1.2004, s. 17.

[10] P6_TA (2005)0272.

[11] 17 P6_TA(2007)0062.

--------------------------------------------------