Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony



Dziennik Urzędowy L 127 , 14/05/2011 P. 006 - 1343



Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA BUŁGARII, REPUBLIKA CZESKA, KRÓLESTWO DANII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA ESTOŃSKA, IRLANDIA, REPUBLIKA GRECKA, KRÓLESTWO HISZPANII, REPUBLIKA FRANCUSKA, REPUBLIKA WŁOSKA, REPUBLIKA CYPRYJSKA, REPUBLIKA ŁOTEWSKA, REPUBLIKA LITEWSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA, REPUBLIKA WĘGIERSKA, MALTA, KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, REPUBLIKA AUSTRII, RZECZPOSPOLITA POLSKA, REPUBLIKA PORTUGALSKA, RUMUNIA, REPUBLIKA SŁOWENII, REPUBLIKA SŁOWACKA, REPUBLIKA FINLANDII, KRÓLESTWO SZWECJI, ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ, Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwane dalej "państwami członkowskimi Unii Europejskiej", oraz UNIA EUROPEJSKA, z jednej strony, oraz REPUBLIKA KOREI, zwana dalej "Koreą", z drugiej strony: UZNAJĄC swoje długotrwałe i silne partnerstwo oparte na wspólnych zasadach i wartościach odzwierciedlonych w Umowie ramowej; DĄŻĄC do dalszego zacieśnienia bliskich stosunków gospodarczych wpisujących się w ramy ich ogólnej współpracy międzynarodowej i w zgodzie z jej zasadami oraz przekonane, iż niniejsza Umowa stworzy nowe możliwości dla rozwoju handlu i inwestycji między wymienionymi Stronami; PRZEKONANE, że niniejsza Umowa przyczyni się do rozszerzenia i poprawy bezpieczeństwa rynku towarów i usług oraz do zapewnienia stabilnego i przewidywalnego otoczenia dla inwestycji, zwiększając tym samym konkurencyjność ich przedsiębiorstw na rynku globalnym; POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązania w ramach Karty Narodów Zjednoczonych podpisanej w San Francisco dnia 26 czerwca 1945 r. oraz Powszechnej deklaracji praw człowieka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 10 grudnia 1948 r.; POTWIERDZAJĄC dążenie do zrównoważonego wzrostu i przekonane o roli, jaką odgrywa w tej kwestii handel międzynarodowy, zważywszy na jego wymiar gospodarczy, społeczny i środowiskowy, włącznie z rozwojem gospodarczym, ograniczaniem ubóstwa, pełnym i wydajnym zatrudnieniem oraz godną pracą dla wszystkich, a także ochroną i zachowaniem środowiska i zasobów naturalnych; UZNAJĄC prawo Stron do podjęcia działań niezbędnych dla osiągnięcia uzasadnionych celów polityki publicznej na podstawie poziomu ochrony, który uważają one za stosowny, pod warunkiem że takie działania nie stanowią nieuzasadnionej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu międzynarodowym, jak określa niniejsza Umowa; ZDECYDOWANE, by promować przejrzystość w zakresie wszystkich zainteresowanych stron, włącznie z organizacjami sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego; PRAGNĄC poprawić warunki życia, promować wzrost i stabilność gospodarczą, tworzyć nowe miejsca zatrudnienia i zwiększyć ogólny dobrobyt poprzez liberalizację i rozszerzenie wzajemnego handlu i inwestycji; DĄŻĄC do ustanowienia jasnych i obustronnie korzystnych zasad regulujących handel i inwestycje oraz do zmniejszenia lub zniesienia barier we wzajemnym handlu i inwestycjach; ZDECYDOWANE, by przyczynić się do harmonijnego rozwoju i rozszerzania światowej wymiany handlowej poprzez usuwanie przeszkód w handlu za pośrednictwem niniejszej Umowy oraz by unikać tworzenia nowych wzajemnych barier w handlu i inwestycjach, które mogą obniżyć korzyści płynące z niniejszej Umowy; PRAGNĄC wzmocnić rozwój i egzekwowanie przepisów i polityki w dziedzinie pracy i środowiska, promować podstawowe prawa pracowników i zrównoważony rozwój oraz wdrażać niniejszą Umowę w sposób spójny z tymi celami; oraz OPIERAJĄC SIĘ na swoich prawach i obowiązkach w ramach Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zawartego dnia 15 kwietnia 1994 r. (zwanego dalej "Porozumieniem WTO") oraz na innych wielostronnych, regionalnych i dwustronnych umowach i uzgodnieniach, których są stronami; UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE: ROZDZIAŁ PIERWSZY CELE I OGÓLNE DEFINICJE Artykuł 1.1 Cele 1. Strony niniejszym ustanawiają strefę wolnego handlu w dziedzinie towarów, usług, przedsiębiorczości i powiązanych przepisów zgodnie z niniejszą Umową. 2. Cele niniejszej Umowy obejmują: a) liberalizację i ułatwianie wymiany handlowej towarów między Stronami, zgodnie z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (zwanego dalej "GATT 1994"); b) liberalizację wymiany handlowej usług i inwestycji między Stronami, zgodnie z art. V Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (zwanego dalej "GATS"); c) promowanie konkurencji w ramach swoich gospodarek, w szczególności w odniesieniu do stosunków gospodarczych między Stronami; d) pogłębianie wzajemnej liberalizacji rynku zamówień publicznych Stron; e) odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej; f) przyczynianie się, poprzez usuwanie barier handlowych i rozwój otoczenia sprzyjającego przepływom inwestycji, do harmonijnego rozwoju i rozszerzania handlu światowego; g) zobowiązanie się, w ramach nadrzędnego celu, jakim jest zrównoważony rozwój, do intensyfikacji handlu międzynarodowego w sposób przyczyniający się do osiągnięcia celu zrównoważonego wzrostu oraz dążenie do zapewnienia, że cel ten jest uwzględniony i odzwierciedlony na każdym poziomie stosunków handlowych między Stronami; oraz h) promowanie bezpośrednich inwestycji zagranicznych bez obniżania lub ograniczania standardów w dziedzinie środowiska, pracy lub bezpieczeństwa i higieny pracy przy zastosowaniu i egzekwowaniu przepisów Stron dotyczących środowiska i pracy. Artykuł 1.2 Ogólne definicje W niniejszej Umowie odniesienie do: Stron, oznacza, z jednej strony, Unię Europejską lub jej państwa członkowskie lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie w ramach ich odpowiednich obszarów kompetencji wynikających z Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwane dalej "Stroną UE"), a z drugiej strony Koreę; Umowy ramowej oznacza Umowę ramową o handlu i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, która została podpisana w Luksemburgu w dniu 28 października 1996 r., lub jakiekolwiek inne porozumienie ją aktualizujące, zmieniające lub zastępujące; oraz Umowy celnej oznacza Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych podpisaną dnia 10 kwietnia 1997 r. ROZDZIAŁ DRUGI TRAKTOWANIE NARODOWE I DOSTĘP TOWARÓW DO RYNKU SEKCJA A Postanowienia wspólne Artykuł 2.1 Cel Strony stopniowo i wzajemnie liberalizują handel towarami podczas okresu przejściowego, rozpoczynającego się w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i zgodnie z art. XXIV GATT 1994. Artykuł 2.2 Zakres Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do handlu towarami [1] między Stronami. Artykuł 2.3 Należności celne Do celów niniejszego rozdziału należności celne obejmują każde cło lub wszelkiego rodzaju należności nałożone na przywóz lub związane z przywozem towarów, w tym wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub należności dodatkowe nałożone na przywóz lub związane z takim przywozem [2]. Należność celna nie obejmuje: a) należności równoważnej podatkowi wewnętrznemu nałożonemu zgodnie z art. 2.8 w odniesieniu do podobnego towaru krajowego lub względem produktu, z którego wytworzono albo wyprodukowano w całości lub częściowo towar będący przedmiotem przywozu; b) cła nałożonego zgodnie z przepisami Strony i zgodnie z rozdziałem trzecim (Środki ochrony handlu); c) opłat lub innych należności nałożonych zgodnie z przepisami Strony i zgodnie z art. 2.10; lub d) cła nałożonego zgodnie z przepisami Strony, i z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie rolnictwa"). Artykuł 2.4 Klasyfikacja towarów Klasyfikacja towarów będących przedmiotem handlu między Stronami określona jest w odpowiedniej nomenklaturze taryfowej każdej Strony, interpretowanej zgodnie ze zharmonizowanym systemem Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, podpisanej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zwanego dalej "HS"). SEKCJA B Zniesienie należności celnych Artykuł 2.5 Zniesienie należności celnych 1. O ile nie wskazano inaczej w niniejszej Umowie, każda Strona znosi należności celne na towary pochodzące z terytorium drugiej Strony zgodnie ze swoim wykazem wskazanym w załączniku 2-A. 2. Dla każdego towaru podstawowa stawka należności celnych, do której zastosowanie mają kolejne obniżki zgodnie z ust. 1, jest wskazana w wykazach zawartych w załączniku 2-A. 3. Jeżeli po wejściu w życie niniejszej Umowy Strona obniży swoją stawkę należności celnej stosowaną względem kraju najbardziej uprzywilejowanego (zwanego dalej "KNU"), stawka ta stosowana jest w odniesieniu do handlu objętego niniejszą Umową, o ile i tak długo, jak dana stawka należności celnej jest niższa od stawki obliczonej zgodnie z wykazem zawartym w załączniku 2-A. 4. Trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony przeprowadzają konsultacje, na wniosek jednej Strony, aby rozważyć przyspieszenie znoszenia należności celnych dotyczących wzajemnego przywozu oraz rozszerzenie zakresu takiego znoszenia. Decyzja dotycząca przyspieszenia znoszenia należności celnych dotyczących danego towaru lub rozszerzenia zakresu takiego znoszenia podjęta w wyniku wymienionych konsultacji przez Strony zebrane w ramach Komitetu ds. Handlu zastępuje stawkę celną lub kategorię znoszenia ceł określoną dla danego towaru zgodnie z wykazami zawartymi w załączniku 2-A. Artykuł 2.6 Zasada "standstill" O ile nie ustalono inaczej w niniejszej Umowie, włącznie z wyraźnym wskazaniem w wykazie każdej ze Stron zawartym w załączniku 2-A, żadna ze Stron nie może podwyższyć obowiązującej należności celnej lub przyjąć nowego cła w odniesieniu do towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony. Nie wyklucza to, że po jednostronnej obniżce każda ze Stron może podwyższyć należność celną do poziomu wskazanego w swoim wykazie zawartym w załączniku 2-A. Artykuł 2.7 Zarządzanie kontyngentami taryfowymi i ich wdrażanie 1. Każda Strona zarządza kontyngentami taryfowymi i wdraża te kontyngenty, określone w dodatku 2-A-1 swojego wykazu zawartego w załączniku 2-A, zgodnie z art. XIII GATT 1994, włącznie z uwagami interpretacyjnymi oraz Porozumieniem w sprawie licencjonowania przywozu, zawartym w załączniku 1A do Porozumienia WTO. 2. Każda Strona zapewnia, aby: a) jej procedury zarządzania kontyngentami taryfowymi były przejrzyste, publicznie dostępne, aktualne, niedyskryminujące, dostosowane do warunków rynkowych, minimalnie obciążające handel oraz odzwierciedlające preferencje użytkowników końcowych; b) każda osoba lub Strona spełniająca wymogi administracyjne i prawne Strony dokonującej przywozu kwalifikowała się do złożenia wniosku o kontyngent taryfowy danej Strony i do ewentualnego objęcia nim. O ile Strony nie uzgodnią inaczej w drodze decyzji Komitetu ds. Handlu Towarami, każdy przetwórca, detalista, restaurator, podmiot świadczący usługi hotelowe, dystrybutor usług żywieniowych lub instytucja lub jakikolwiek inny podmiot kwalifikuje się do złożenia wniosku o kontyngent taryfowy i do ewentualnego objęcia nim. Jakiekolwiek opłaty pobierane za usługi związane z wnioskami o kontyngent taryfowy są ograniczone do rzeczywistych kosztów wyświadczonych usług; c) z wyjątkiem przypadków wskazanych w dodatku 2-A-1 swojego wykazu zawartego w załączniku 2-A, nie przyznawać żadnej części kontyngentu taryfowego grupie producentów, nie warunkować dostępu do kontyngentu taryfowego zakupem produkcji krajowej lub nie ograniczać dostępu do kontyngentu taryfowego do przetwórców; oraz d) przyznawać kontyngenty taryfowe w ilościach opłacalnych handlowo oraz, zawsze gdy jest to możliwe, we wnioskowanych przez importerów wielkościach. O ile nie wskazano inaczej w postanowieniach dotyczących każdego kontyngentu taryfowego oraz obowiązującej pozycji taryfowej w dodatku 2-A-1 wykazu Strony zawartego w załączniku 2-A, każdy przyznany kontyngent taryfowy jest ważny dla jakiegokolwiek artykułu lub mieszanki artykułów podlegających konkretnemu kontyngentowi taryfowemu, niezależnie od specyfikacji lub gatunku artykułu lub mieszanki, oraz nie jest uwarunkowany końcowym zastosowaniem takiego artykułu lub mieszanki ani wielkością opakowania. 3. Każda Strona określa podmioty odpowiedzialne za zarządzanie jej kontyngentami taryfowymi. 4. Każda Strona dokłada starań, by zarządzać swoimi kontyngentami taryfowymi w sposób umożliwiający importerom pełne wykorzystanie ilości przewidzianych w ramach kontyngentów taryfowych. 5. Żadna ze Stron nie warunkuje wniosku o kontyngent taryfowy lub wykorzystania takiego kontyngentu powrotnym wywozem towaru. 6. Strony prowadzą konsultacje, na pisemny wniosek jednej ze Stron, w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi przez Stronę. 7. O ile nie wskazano inaczej w dodatku 2-A-1 wykazu zawartego w załączniku 2-A, każda Strona udostępnia wnioskodawcom całkowitą ilość kontyngentu taryfowego ustaloną w tym dodatku, począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w pierwszym roku i w każdą kolejną rocznicę wejścia w życie niniejszej Umowy. W trakcie każdego roku organ zarządzający Strony dokonującej przywozu publikuje w odpowiednim terminie na specjalnej publicznie dostępnej stronie internetowej wskaźniki wykorzystania oraz dostępne ilości w ramach każdego kontyngentu taryfowego. SEKCJA C Środki pozataryfowe Artykuł 2.8 Traktowanie narodowe Każda Strona przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT 1994, włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi. W tym celu art. III GATT 1994 oraz jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 2.9 Ograniczenia w przywozie i wywozie Żadna ze Stron nie może przyjmować ani utrzymywać zakazów lub ograniczeń innych niż cła, podatki lub inne opłaty nakładane na przywóz towarów drugiej Strony lub na wywóz lub sprzedaż eksportową towarów z przeznaczeniem na terytorium drugiej Strony, zgodnie z art. XI GATT 1994 i jego uwagami interpretacyjnymi. W tym celu art. XI GATT 1994 oraz jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 2.10 Opłaty i inne należności dotyczące przywozu Każda Strona zapewnia, aby wszystkie opłaty i należności jakiegokolwiek rodzaju (inne niż należności celne oraz środki wyłączone z definicji należności celnej zgodnie z art. 2.3 lit. a), b) i d)) nałożone na przywóz lub z nim związane były ograniczone kwotowo do przybliżonych kosztów wyświadczonych usług, nie były obliczane ad valorem oraz nie stanowiły pośredniej ochrony towarów krajowych lub opodatkowania przywozu do celów fiskalnych. Artykuł 2.11 Cła, podatki lub inne opłaty i należności nakładane na wywóz Żadna ze Stron nie utrzymuje ani nie wprowadza ceł, podatków lub innych opłat i należności nakładanych na wywóz towarów na terytorium drugiej Strony lub z nim związanych ani nie wprowadza wewnętrznych podatków, opłat lub należności dotyczących towarów będących przedmiotem wywozu na terytorium drugiej Strony, które przewyższają środki mające zastosowanie do towarów podobnych przeznaczonych do sprzedaży krajowej. Artykuł 2.12 Ustalanie wartości celnej Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII GATT 1994 zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwane dalej "Porozumieniem w sprawie ustalania wartości celnej") zostaje włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Zastrzeżenia i możliwości przewidziane w art. 20 i pkt 2 do 4 załącznika III Porozumienia w sprawie ustalania wartości celnej nie mają zastosowania. Artykuł 2.13 Państwowe przedsiębiorstwa handlowe 1. Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i obowiązki na mocy art. XVII GATT 1994, jego uwag interpretacyjnych oraz Uzgodnienia w sprawie interpretacji Artykułu XVII GATT 1994 zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO, które są włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Jeżeli Strona zwraca się do drugiej Strony z wnioskiem o informacje na temat poszczególnych państwowych przedsiębiorstw handlowych, sposobu ich funkcjonowania oraz wpływu ich działania na handel dwustronny, Strona otrzymująca wniosek uwzględnia potrzebę zapewniania maksymalnej przejrzystości, nie naruszając postanowień art. XVII ust. 4 lit. d) GATT 1994 w sprawie informacji poufnych. Artykuł 2.14 Zniesienie sektorowych środków pozataryfowych 1. Strony wykonują swoje zobowiązania w zakresie sektorowych środków pozataryfowych dotyczących towarów zgodnie ze zobowiązaniami określonymi w załącznikach 2-B do 2-E. 2. Trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony przeprowadzają konsultacje, na wniosek jednej Strony, aby rozważyć rozszerzenie zakresu swoich zobowiązań w zakresie sektorowych środków pozataryfowych dotyczących towarów. SEKCJA D Wyjątki odnoszące się do towarów Artykuł 2.15 Wyjątki ogólne 1. Strony potwierdzają, że ich istniejące prawa i obowiązki na mocy art. XX GATT 1994 oraz jego uwag interpretacyjnych, które są włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, mają zastosowanie do handlu towarami objętego niniejszą Umową, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Strony przyjmują do wiadomości, że przed podjęciem jakichkolwiek działań przewidzianych w art. XX lit. i) i j) GATT 1994 Strona zamierzająca podjąć takie działania przedstawia drugiej Stronie wszystkie odpowiednie informacje w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Strony. Strony mogą uzgodnić wszelkie środki niezbędne, by zaradzić problemom. Jeżeli w ciągu 30 dni od przekazania informacji porozumienie nie zostanie osiągnięte, Strona może podjąć działania na mocy niniejszego artykułu w zakresie danego towaru. W przypadku gdy wyjątkowe i krytyczne okoliczności, wymagające natychmiastowego działania, uniemożliwiają wcześniejsze dostarczenie informacji lub przeprowadzenie badań, Strona zamierzająca podjąć działania może zastosować bezzwłocznie środki ostrożności niezbędne do zaradzenia sytuacji, o czym zawiadamia niezwłocznie drugą Stronę. SEKCJA E Postanowienia instytucjonalne Artykuł 2.16 Komitet ds. Handlu Towarami 1. Komitet ds. Handlu Towarami ustanowiony zgodnie z art. 15.2 ust. 1 (Specjalne komitety) składa się z przedstawicieli Stron oraz gromadzi się na wniosek Strony lub Komitetu ds. Handlu, aby rozważyć wszelkie kwestie związane z niniejszym rozdziałem. 2. Komitet pełni następujące funkcje: a) promuje handel towarami między Stronami, również poprzez prowadzenie konsultacji na temat przyspieszania znoszenia ceł i poszerzania zakresu takiego znoszenia, rozszerzania zakresu zobowiązań dotyczących środków pozataryfowych zgodnie z niniejszą Umową oraz innych właściwych kwestii; oraz b) zajmuje się środkami taryfowymi i pozataryfowymi w handlu między Stronami oraz, jeżeli jest to właściwe, zgłasza takie sprawy Komitetowi ds. Handlu w celu rozpatrzenia, o ile zadania te nie zostały powierzone odpowiedniej grupie roboczej ustanowionej zgodnie z art. 15.3 ust. 1 (Grupy robocze). Artykuł 2.17 Specjalne postanowienia w sprawie współpracy administracyjnej 1. Strony uzgadniają, że współpraca administracyjna jest niezbędna do wdrażania i kontroli preferencyjnego traktowania taryfowego przyznanego na mocy niniejszego rozdziału i podkreślają swoje zobowiązanie do zwalczania nieprawidłowości i nadużyć finansowych w sprawach celnych i związanych z cłami. 2. Jeżeli Strona stwierdzi, na podstawie obiektywnych informacji, brak współpracy administracyjnej lub występowanie nieprawidłowości lub nadużyć, Komitet Celny gromadzi się, na wniosek wymienionej Strony, w ciągu 20 dni od złożenia takiego wniosku, aby niezwłocznie znaleźć rozwiązanie stwierdzonego problemu. Konsultacje prowadzone w ramach Komitetu Celnego uważa się za spełniające te same funkcje co konsultacje przeprowadzane na mocy art. 14.3 (Konsultacje). ROZDZIAŁ TRZECI ŚRODKI OCHRONY HANDLU SEKCJA A Dwustronne środki ochronne Artykuł 3.1 Stosowanie dwustronnych środków ochronnych 1. Jeżeli, w wyniku obniżenia lub zniesienia należności celnych na mocy niniejszej Umowy, towary pochodzące z terytorium jednej Strony są przedmiotem przywozu na terytorium drugiej Strony w tak dużych ilościach w ujęciu bezwzględnym lub względem produkcji krajowej oraz w takich warunkach, że mogą wyrządzić poważną szkodę lub grozić wyrządzeniem takiej szkody przemysłowi krajowemu produkującemu towary podobne lub bezpośrednio konkurujące, Strona dokonująca przywozu może wprowadzić środki przewidziane w ust. 2 zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w niniejszej sekcji. 2. Strona dokonująca przywozu może wprowadzić dwustronne środki ochronne, które: a) wstrzymują dalsze obniżki stawki należności celnej nałożonej na dany towar i przewidzianej na mocy niniejszej Umowy; lub b) zwiększają stawkę należności celnej nałożonej na dany towar do poziomu, który nie przekracza poziomu niższego niż: (i) stawka KNU należności celnej nałożonej na dany towar obowiązującej w momencie wprowadzania środka; lub (ii) podstawowa stawka należności celnej wskazana w wykazach zawartych w załączniku 2-A (Zniesienie należności celnych) zgodnie z art. 2.5 ust. 2 (Zniesienie należności celnych). Artykuł 3.2 Warunki i ograniczenia 1. Strona powiadamia pisemnie drugą Stronę o wszczęciu dochodzenia opisanego w ust. 2 i prowadzi konsultacje z drugą Stroną możliwie najwcześniej przed wprowadzeniem dwustronnych środków ochronnych, w celu przeglądu informacji wynikających z dochodzenia oraz wymiany uwag na temat danego środka. 2. Strona wprowadza dwustronny środek ochronny wyłącznie w następstwie dochodzenia przeprowadzonego przez jej właściwe organy zgodnie z art. 3 i art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej Porozumieniem w sprawie środków ochronnych) i w tym celu art. 3 oraz art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 3. W toku dochodzenia opisanego w ust. 2 Strona przestrzega wymogów art. 4 ust. 2 lit. a) Porozumienia w sprawie środków ochronnych i w tym celu art. 4 ust. 2 lit. a) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 4. Każda Strona zapewnia, aby jej właściwe organy zakończyły tego rodzaju dochodzenie w terminie jednego roku od jego wszczęcia. 5. Żadna ze Stron nie może stosować dwustronnych środków ochronnych: a) z wyjątkiem zakresu i w takim okresie, które mogą być konieczne, by zapobiec lub zaradzić poważnej szkodzie oraz ułatwić dostosowanie; b) w okresie przekraczającym dwa lata, z zastrzeżeniem, że okres ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejne dwa lata, jeżeli właściwe organy Strony dokonującej przywozu stwierdzą, zgodnie z procedurami wskazanymi w niniejszym artykule, że dalsze obowiązywanie środków jest konieczne, by zapobiec lub zaradzić poważnej szkodzie oraz ułatwić dostosowanie, oraz że istnieją dowody na istnienie procesu dostosowania w przemyśle, pod warunkiem, że całkowity okres stosowania środka ochronnego, łącznie z okresem wstępnego stosowania i ewentualnym przedłużeniem, nie przekroczy czterech lat; lub c) po upływie okresu przejściowego, chyba że zgodę na ich stosowanie wyrazi druga Strona. 6. Gdy Strona zakończy stosowanie dwustronnego środka ochronnego, stawka należności celnej jest równa stawce, która, zgodnie z wykazem zawartym w załączniku 2-A (Zniesienie należności celnych), obowiązywałaby w przypadku niewprowadzenia środka. Artykuł 3.3 Środki tymczasowe W krytycznych okolicznościach, gdy opóźnienie mogłoby wyrządzić szkodę, którą trudno byłoby naprawić, Strona może zastosować dwustronny środek ochronny na zasadzie tymczasowej po wstępnym stwierdzeniu, że istnieją wyraźne dowody wskazujące na wzrost przywozu towaru z terytorium drugiej Strony w wyniku obniżenia lub zniesienia należności celnej na mocy niniejszej Umowy oraz że taki przywóz może wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu lub stanowić takie zagrożenie. Obowiązywanie tymczasowego środka nie przekracza 200 dni, a podczas tego okresu Strona przestrzega wymogów art. 3.2 ust. 2 i art. 3.2 ust. 3. Strona niezwłocznie dokonuje zwrotu podwyżki cła jeżeli z dochodzenia, o którym mowa w art. 3.2 ust. 2, nie wynika, że wymogi opisane w art. 3.1 zostały spełnione. Okres obowiązywania tymczasowego środka jest wliczany w część okresu wskazanego w art. 3.2 ust. 5 lit. b). Artykuł 3.4 Wyrównanie 1. Strona stosująca dwustronny środek ochronny prowadzi konsultacje z drugą Stroną, aby wspólnie ustalić odpowiednie wyrównanie dotyczące liberalizacji handlu w formie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe lub mających wartość równoważną dodatkowym cłom, które mogą wynikać z wprowadzenia środka ochronnego. Strona przewiduje możliwość przeprowadzenia takich konsultacji nie później niż 30 dni po zastosowaniu dwustronnego środka ochronnego. 2. Jeżeli konsultacje na mocy ust. 1 nie doprowadzą w terminie 30 dni od ich rozpoczęcia do porozumienia w sprawie wyrównania dotyczącego liberalizacji handlu, Strona, której towary podlegają środkowi ochronnemu, może zawiesić stosowanie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe względem Strony, która stosuje środek ochronny. 3. Prawo do zawieszenia, o którym mowa w ust. 2, nie jest wykonywane podczas pierwszych 24 miesięcy obowiązywania dwustronnego środka ochronnego, pod warunkiem że środek ochronny spełnia wymagania niniejszej Umowy. Artykuł 3.5 Definicje Do celów niniejszej sekcji: poważna szkoda oraz groźba poważnej szkody są rozumiane zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i b) Porozumienia w sprawie środków ochronnych. W tym celu art. 4 ust. 1 lit. a) i b) zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian; oraz okres przejściowy oznacza okres odnoszący się do towaru, od daty wejścia w życie niniejszej Umowy do 10 lat po zakończeniu obniżania lub znoszenia ceł, w zależności od danego towaru. SEKCJA B Środki ochronne w rolnictwie Artykuł 3.6 Środki ochronne w rolnictwie 1. Strona może zastosować środek w formie wyższej należności celnej przywozowej nakładanej na pochodzący towar rolny wymieniony w jej wykazie zawartym w załączniku 3, zgodnie z ust. 2 do 8, jeżeli łączna wielkość przywozu tego towaru w którymkolwiek roku przekracza próg ustalony w jej wykazie zawartym w załączniku 3. 2. Cło na mocy ust. 1 nie przekracza niższej z następujących stawek: obowiązująca stawka KNU lub stawka KNU stosowana w dniu bezpośrednio poprzedzającym datę wejścia w życie niniejszej Umowy lub stawka celna określona w wykazie Strony zawartym w załączniku 3. 3. Cło stosowane przez każdą Stronę na mocy ust. 1 jest ustalane zgodnie z ich wykazami zawartymi w załączniku 3. 4. Żadna ze Stron nie może stosować ani utrzymywać środka ochronnego w rolnictwie na mocy niniejszego artykułu i jednocześnie, w odniesieniu do tego samego towaru, stosować lub utrzymywać: a) dwustronnego środka ochronnego zgodnie z art. 3.1; b) środka na mocy art. XIX GATT 1994 oraz Porozumienia w sprawie środków ochronnych; lub c) specjalnego środka ochronnego na mocy art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa. 5. Strona wdraża każdy środek ochronny w rolnictwie zgodnie z zasadą przejrzystości. W ciągu 60 dni po wprowadzeniu środka ochronnego w rolnictwie Strona stosująca środek powiadamia pisemnie druga Stronę i dostarcza jej odpowiednie informacje dotyczące środka. Na pisemny wniosek Strony dokonującej wywozu, Strony prowadzą konsultacje w sprawie stosowania tego środka. 6. Wykonanie i funkcjonowanie niniejszego artykułu może podlegać dyskusjom i przeglądowi w ramach Komitetu ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 2.16 (Komitet ds. Handlu Towarami). 7. Żadna ze Stron nie może stosować ani utrzymywać środka ochronnego w rolnictwie względem pochodzącego towaru rolnego: a) jeżeli zakończył się okres wskazany w postanowieniach dotyczących ochrony w rolnictwie w ramach ich wykazu zawartego w załączniku 3; lub b) jeżeli środek powoduje wzrost stawki w ramach kontyngentu nałożonej na towar objęty kontyngentem taryfowym określonym w dodatku 2-A-1 ich wykazu zawartego w załączniku 2-A (Zniesienie należności celnych). 8. Wszelkie dostawy omawianych towarów, które zostały wysłane w ramach umów przed nałożeniem dodatkowego cła na mocy ust. 1 do 4, są zwolnione z takiego dodatkowego cła, pod warunkiem że mogą zostać wliczone w wielkość przywozu omawianych towarów w kolejnym roku do celów zastosowania postanowień ust. 1 w danym roku. SEKCJA C Ogólne środki ochronne Artykuł 3.7 Ogólne środki ochronne 1. Każda Strona zachowuje swoje prawa i obowiązki na mocy art. XIX GATT 1994 i Porozumienia w sprawie środków ochronnych. O ile nie wskazano inaczej w niniejszym artykule, niniejsza Umowa nie przyznaje dodatkowych praw ani nie nakłada dodatkowych obowiązków na Strony w zakresie środków wprowadzanych na mocy art. XIX GATT 1994 oraz Porozumienia w sprawie środków ochronnych. 2. Na wniosek drugiej Strony i pod warunkiem, że wiąże się to z jej istotnym interesem, Strona zamierzająca wprowadzić środki ochronne niezwłocznie przedkłada pisemne powiadomienie ad hoc dotyczące wszystkich ważnych informacji na temat wszczęcia dochodzenia w sprawie środków ochronnych, tymczasowych ustaleń oraz ustaleń końcowych wynikających z dochodzenia. 3. Do celów niniejszego artykułu uważa się, że Strona ma istotny interes, jeżeli należy do pięciu największych dostawców towarów będących przedmiotem przywozu w okresie ostatnich trzech lat, pod względem wielkości albo wartości w ujęciu bezwzględnym. 4. Żadna ze Stron nie może jednocześnie stosować w odniesieniu do tego samego towaru: a) dwustronnego środka ochronnego zgodnie z art. 3.1; oraz b) środka na mocy art. XIX GATT 1994 oraz Porozumienia w sprawie środków ochronnych. 5. Żadna ze Stron nie może odwoływać się do rozdziału czternastego (Rozstrzyganie sporów) w jakiejkolwiek sprawie wynikającej z niniejszej sekcji. SEKCJA D Cła antydumpingowe i wyrównawcze Artykuł 3.8 Postanowienia ogólne 1. O ile nie wskazano inaczej w niniejszym rozdziale, Strony zachowują swoje prawa i obowiązki na mocy art. VI GATT 1994, Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VI GATT 1994 zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej "Porozumieniem antydumpingowym") oraz Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych"). 2. Strony uzgadniają, że cła antydumpingowe i wyrównawcze powinny być stosowane w pełnej zgodności z odpowiednimi wymogami WTO, a w zakresie postępowań dotyczących towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony powinny opierać się na sprawiedliwym i przejrzystym systemie. W tym celu Strony zapewniają, niezwłocznie po wprowadzeniu tymczasowych środków i w każdym razie przed podjęciem ostatecznej decyzji, pełne i właściwe ujawnienie wszystkich zasadniczych faktów i ustaleń, które stanowią podstawę dla decyzji o zastosowaniu środków, nie naruszając postanowień art. 6.5 Porozumienia antydumpingowego i art. 12.4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Ujawnienie ustaleń dokonywane jest w formie pisemnej oraz gwarantuje wszystkim zainteresowanym stronom odpowiedni czas na przedstawienie uwag. 3. Aby zapewnić maksymalną skuteczność w zakresie dochodzeń dotyczących cła antydumpingowego lub wyrównawczego, a w szczególności zważywszy na właściwe prawo do obrony, Strony akceptują wykorzystanie języka angielskiego w dokumentach składanych w ramach dochodzeń dotyczących cła antydumpingowego lub wyrównawczego. Niniejszy ustęp nie uniemożliwia Korei wnioskowania o pisemne wyjaśnienia w języku koreańskim, jeżeli: a) znaczenie przedłożonych dokumentów nie jest uważane za dostatecznie zrozumiałe przez organy koreańskie przeprowadzające postępowanie do celów dochodzenia dotyczącego cła antydumpingowego lub wyrównawczego; oraz b) wniosek jest ograniczony wyłącznie do części, które nie są dostatecznie zrozumiałe do celów dochodzenia dotyczącego cła antydumpingowego lub wyrównawczego. 4. Pod warunkiem że nie stanowi to niepotrzebnego opóźnienia w zakresie prowadzonego dochodzenia, zainteresowane strony mogą zostać wysłuchane, aby miały możliwość wyrażenia swoich opinii podczas dochodzenia dotyczącego cła antydumpingowego lub wyrównawczego. Artykuł 3.9 Powiadomienie 1. Po otrzymaniu przez właściwe organy Strony należycie udokumentowanego wniosku antydumpingowego dotyczącego przywozu z terytorium drugiej Strony i nie później niż 15 dni przed wszczęciem dochodzenia, Strona powiadamia pisemnie drugą Stronę o otrzymaniu wniosku. 2. Po otrzymaniu przez właściwe organy Strony należycie udokumentowanego wniosku w sprawie cła wyrównawczego dotyczącego przywozu z terytorium drugiej Strony i przed wszczęciem dochodzenia, Strona powiadamia pisemnie drugą Stronę o otrzymaniu wniosku oraz przewiduje zorganizowanie spotkania z właściwymi organami drugiej Strony w sprawie wymienionego wniosku. Artykuł 3.10 Uwzględnienie interesu publicznego Strony dokładają starań, by uwzględnić interes publiczny przed nałożeniem cła antydumpingowego lub wyrównawczego. Artykuł 3.11 Dochodzenie po uchyleniu środków w wyniku przeglądu Strony zgadzają się badać, ze szczególną dokładnością, każdy wniosek dotyczący wszczęcia dochodzenia antydumpingowego w sprawie towaru pochodzącego z terytorium drugiej Strony, w odniesieniu do którego uchylono środek w wyniku przeglądu w poprzedzających 12 miesiącach. Jeżeli wymienione wstępne badanie nie wykaże zmiany okoliczności, dochodzenie nie zostaje wszczęte. Artykuł 3.12 Łączna ocena Jeżeli przywóz z więcej niż jednego państwa jest jednocześnie objęty dochodzeniem dotyczącym cła antydumpingowego lub wyrównawczego, Strona przeprowadza, ze szczególną dokładnością, badanie, aby stwierdzić czy łączna ocena skutków przywozu drugiej Strony jest odpowiednia w świetle warunków konkurencji między towarami będącymi przedmiotem przywozu oraz warunków konkurencji między towarami będącymi przedmiotem przywozu i podobnymi towarami krajowymi. Artykuł 3.13 Zasada de minimis mająca zastosowanie do przeglądu 1. Każdy środek podlegający przeglądowi zgodnie z art. 11 Porozumienia antydumpingowego jest uchylany, jeżeli ustalone zostanie, że ewentualny margines dumpingu jest niższy od progu de minimis ustalonego w art. 5.8 Porozumienia antydumpingowego. 2. Przy określaniu poszczególnych marginesów zgodnie z art. 9.5 Porozumienia antydumpingowego nie nakłada się żadnego cła na eksporterów lub producentów ze Strony dokonującej wywozu, w przypadku których ustalono, na podstawie reprezentatywnej sprzedaży eksportowej, że margines dumpingu jest niższy od progu de minimis ustalonego w art. 5.8 Porozumienia antydumpingowego. Artykuł 3.14 Zasada niższego cła W przypadku gdy Strona postanawia nałożyć cło antydumpingowe lub wyrównawcze, kwota takiego cła nie przekracza marginesu dumpingu lub subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz powinna być niższa od marginesu, jeżeli takie niższe cło byłoby odpowiednie, by usunąć szkodę wyrządzoną przemysłowi krajowemu. Artykuł 3.15 Rozstrzyganie sporów Żadna ze Stron nie może odwoływać się do rozdziału czternastego (Rozstrzyganie sporów) w jakiejkolwiek sprawie wynikającej z niniejszej sekcji. SEKCJA E Postanowienia instytucjonalne Artykuł 3.16 Grupa robocza ds. współpracy w dziedzinie środków ochrony handlu 1. Grupa robocza ds. współpracy w dziedzinie środków ochrony handlu ustanowiona zgodnie z art. 15.3 ust. 1 (Grupy robocze) funkcjonuje jako forum dyskusji dotyczących współpracy w dziedzinie środków handlowych. 2. Grupa robocza odpowiada za: a) poszerzanie wiedzy danej Strony na temat przepisów, polityki i praktyki w dziedzinie środków ochrony handlu drugiej Strony oraz ułatwianie ich zrozumienia; b) nadzór nad wykonaniem niniejszego rozdziału; c) poprawę współpracy między organami Stron odpowiedzialnymi za kwestie dotyczące środków ochrony handlu; d) zapewnianie Stronom forum służącego wymianie informacji na temat kwestii związanych ze środkami antydumpingowymi, wyrównawczymi i ochronnymi oraz subsydiami; e) zapewnianie Stronom forum służącego omawianiu innych odpowiednich tematów związanych ze wspólnym interesem, w tym: (i) międzynarodowych kwestii odnoszących się do środków ochrony handlu, włącznie z kwestiami dotyczącymi negocjacji przepisów w ramach rundy dauhańskiej WTO; oraz (ii) praktyk stosowanych przez właściwe organy Stron w ramach dochodzeń dotyczących cła antydumpingowego i wyrównawczego, takich jak wykorzystanie "dostępnych faktów" oraz procedury weryfikacyjne; a także f) współpracę w innych sprawach uznanych przez Strony za konieczne. 3. Grupa robocza spotyka się zazwyczaj corocznie, a jeżeli jest to niezbędne, dodatkowe posiedzenia mogą zostać zorganizowane na wniosek jednej ze Stron. ROZDZIAŁ CZWARTY BARIERY TECHNICZNE W HANDLU Artykuł 4.1 Uznanie postanowień Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu Strony potwierdzają swoje wzajemnie obowiązujące prawa i obowiązki na mocy Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu zamieszczonego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie barier technicznych w handlu"), które zostaje włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 4.2 Zakres i definicje 1. Niniejszy rozdział odnosi się do opracowania, przyjęcia i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, o których mowa w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu i które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami. 2. Niezależnie od postanowień ust. 1 niniejszy rozdział nie ma zastosowania do: a) specyfikacji technicznych opracowanych przez organy rządowe i dotyczących ich wymogów w zakresie produkcji lub konsumpcji; lub b) środków sanitarnych i fitosanitarnych określonych w załączniku A Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych"). 3. Do celów niniejszego rozdziału zastosowanie mają definicje załącznika 1 do Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych. Artykuł 4.3 Współpraca 1. Strony zacieśniają współpracę w dziedzinie norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz ułatwienia dostępu do swoich rynków. W tym celu mogą one nawiązać regularny dialog na poziomie horyzontalnym i sektorowym. 2. W ramach tej dwustronnej współpracy Strony starają się określić, rozwinąć i promować inicjatywy ułatwiające wymianę handlową, które mogą obejmować, lecz nie są ograniczone do: a) wzmacniania współpracy regulacyjnej poprzez, na przykład, wymianę informacji, doświadczeń i danych oraz poprzez współpracę naukowo-techniczną w celu poprawy jakości i poziomu ich przepisów technicznych oraz skutecznego wykorzystania zasobów regulacyjnych; b) w odpowiednich przypadkach, upraszczania przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności; c) w odpowiednich i uzgodnionych przez Strony przypadkach, na przykład w sytuacji braku normy międzynarodowej, unikania zbędnych rozbieżności w podejściu do przepisów i procedur oceny zgodności oraz dążenia do zapewniania zbieżności lub ujednolicenia przepisów technicznych; oraz d) promowania i zachęcania do współpracy dwustronnej między ich odpowiednimi organizacjami, publicznymi lub prywatnymi, odpowiedzialnymi za metrologię, standaryzację, testowanie, certyfikację i akredytację. 3. Na wniosek, Strona należycie rozważa propozycje drugiej Strony w zakresie współpracy zgodnie z warunkami niniejszego rozdziału. Artykuł 4.4 Przepisy techniczne 1. Strony zgadzają się wykorzystać w najlepszy możliwy sposób dobrą praktykę regulacyjną, jak przewidziano w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu. Strony w szczególności wyrażają zgodę na: a) wypełnienie swoich zobowiązań w zakresie przejrzystości, jak wskazano w Porozumieniu w sprawie barier technicznych w handlu; b) wykorzystanie odpowiednich norm międzynarodowych jako podstawy dla przepisów technicznych włącznie z procedurami oceny zgodności, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie normy byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe dla osiągnięcia uzasadnionych celów, a w przypadku gdy międzynarodowe normy nie zostały wykorzystane jako podstawa, podanie, na wniosek drugiej Strony, powodów uznania wymienionych norm za niewłaściwe lub nieskuteczne dla osiągnięcia wytyczonego celu; c) w sytuacji gdy Strona przyjęła lub proponuje przyjęcie przepisu technicznego, dostarczenie drugiej Stronie, na jej wniosek, dostępnych informacji dotyczących celu, podstawy prawnej i uzasadnienia dla przepisu technicznego; d) ustanowienie mechanizmów przekazywania zaktualizowanych informacji na temat przepisów technicznych (w tym poprzez ogólnie dostępną stronę internetową) podmiotom gospodarczym drugiej Strony, a w szczególności przekazywanie informacji pisemnych oraz, jeżeli są one konieczne i dostępne, niezwłoczne dostarczanie, na wniosek, drugiej Stronie lub jej podmiotom gospodarczym pisemnych wytycznych na temat zgodności z ich przepisami technicznymi; e) odpowiednie uwzględnianie opinii drugiej Strony, jeżeli część procesu opracowywania przepisu technicznego jest objęta konsultacjami publicznymi, oraz dostarczanie, na wniosek, pisemnych odpowiedzi na uwagi zgłoszone przez tę drugą Stronę; f) w przypadku powiadamiania zgodnie z Porozumieniem w sprawie barier technicznych w handlu, umożliwienie drugiej Stronie, przez co najmniej 60 dni po powiadomieniu, przedstawienia pisemnych uwag dotyczących propozycji; oraz g) zapewnienie podmiotom gospodarczym drugiej Strony odpowiedniego czasu między publikacją przepisów technicznych i ich wejściem w życie w celu dostosowania się, z wyjątkiem pojawienia się nagłych problemów dotyczących bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa krajowego lub zaistnienia zagrożenia wystąpienia takich problemów, a także zagwarantowanie, w miarę możliwości, należytego uwzględnienia uzasadnionych wniosków o przedłużenie terminu zgłaszania uwag. 2. Każda Strona zapewnia podmiotom gospodarczym i innym zainteresowanym osobom drugiej Strony możliwość uczestnictwa w oficjalnym procesie konsultacji publicznej dotyczącym opracowania przepisów technicznych, na tych samych zasadach stosowanych wobec krajowych osób prawnych lub fizycznych. 3. Każda Strona dokłada starań, by jednolicie i spójnie stosować przepisy techniczne na całym swoim terytorium. Jeżeli Korea powiadomi Stronę UE o kwestii handlowej wydającej się wynikać ze zmian prawodawstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które zdaniem Korei nie są zgodne z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Strona UE podejmie wszelkie starania, by niezwłocznie zająć się tą sprawą. Artykuł 4.5 Normy 1. Strony potwierdzają swoje obowiązki na mocy art. 4.1 Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu w celu zapewnienia, że ich organy normalizacyjne przyjmą Kodeks właściwego postępowania przy przygotowywaniu, przyjmowaniu i stosowaniu norm określonego w załączniku 3 do Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu oraz spełnią jego wymagania, a także uwzględnią zasady ustanowione w decyzjach i zaleceniach przyjętych przez Komitet od 1 stycznia 1995 r., G/TBT/1/rev.8, 23 maja 2002 r., sekcja IX (decyzja Komitetu dotycząca zasad rozwoju międzynarodowych norm, wskazówek i zaleceń, w związku z artykułami 2, 5 i załącznikiem 3 do tego Porozumienia) wydanych przez Komitet WTO do spraw barier technicznych w handlu. 2. Strony zobowiązują się do wymiany informacji na temat: a) stosowania przez nie norm w związku z przepisami technicznymi; b) swoich procesów normalizacyjnych oraz zakresu wykorzystania norm międzynarodowych jako podstawy dla krajowych i regionalnych norm; a także c) porozumień o współpracy wdrożonych przez każdą ze Stron w dziedzinie normalizacji, na przykład informacji na temat kwestii normalizacyjnych w umowach o wolnym handlu z państwami trzecimi. Artykuł 4.6 Ocena zgodności i akredytacja 1. Strony uznają, że istnieje szeroki zakres środków ułatwiających przyjęcie wyników procedur oceny zgodności przeprowadzonych na terytorium drugiej Strony, w tym: a) porozumienia w sprawie wzajemnego przyjmowania wyników procedur oceny zgodności w odniesieniu do specjalnych przepisów technicznych, które są przeprowadzane przez organy zlokalizowane na terytorium drugiej Strony; b) procedury akredytacji dotyczące nadawania uprawnień organom oceny zgodności zlokalizowanym na terytorium drugiej Strony; c) rządowe wyznaczanie organów oceny zgodności zlokalizowanych na terytorium drugiej Strony; d) uznawanie przez Stronę wyników procedur oceny zgodności przeprowadzanych na terytorium drugiej Strony; e) dobrowolne porozumienia między organami oceny zgodności na terytorium każdej ze Stron; oraz f) przyjmowanie przez Stronę dokonującą przywozu deklaracji zgodności wystawionej przez dostawcę. 2. Mając na uwadze powyższe kwestie, Strony podejmują się: a) zwiększyć wymianę informacji na temat wymienionych i podobnych środków w celu ułatwienia przyjmowania wyników oceny zgodności; b) wymieniać informacje na temat procedur oceny zgodności, a w szczególności na temat kryteriów stosowanych przy wyborze odpowiednich procedur oceny zgodności dla konkretnych produktów; c) wymieniać informacje na temat polityki akredytacji oraz rozważyć sposoby najlepszego wykorzystania międzynarodowych norm akredytacji oraz międzynarodowych porozumień obejmujących organy akredytujące Stron, na przykład w ramach Międzynarodowej Współpracy w zakresie Akredytacji Laboratoriów oraz Międzynarodowego Forum Akredytacji; a także d) zgodnie z art. 5.1.2 Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, wymagać przeprowadzenia procedur oceny zgodności, które nie są bardziej rygorystyczne niż jest to konieczne. 3. Zasady i procedury ustanowione w odniesieniu do opracowania i przyjęcia przepisów technicznych na mocy art. 4.4 w celu uniknięcia zbędnych przeszkód w handlu i zapewnienia przejrzystości oraz niedyskryminacji również mają zastosowanie w odniesieniu do obowiązkowych procedur oceny zgodności. Artykuł 4.7 Nadzór rynku Strony zobowiązują się do wymiany opinii na temat nadzoru rynku i egzekwowania prawa. Artykuł 4.8 Opłaty związane z oceną zgodności Strony potwierdzają swoje zobowiązanie na mocy art. 5.2.5 Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, zgodnie z którym opłaty za obowiązkową ocenę zgodności produktów będących przedmiotem przywozu są równe opłatom pobieranym za ocenę zgodności krajowych produktów podobnych lub pochodzących z innych krajów, przy uwzględnieniu kosztów komunikacji, transportu i innych kosztów związanych z różnicami w lokalizacji zakładów wnioskodawcy i organu oceny zgodności, oraz podejmują się stosować wskazaną zasadę w dziedzinach objętych niniejszym rozdziałem. Artykuł 4.9 Znakowanie i etykietowanie 1. Strony odnotowują postanowienie pkt 1 załącznika 1 do Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, zgodnie z którym przepis techniczny może zawierać wyłącznie wymogi w zakresie znakowania lub etykietowania, lub ich dotyczyć. Strony zgadzają się również, że w przypadkach, gdy ich przepisy techniczne obejmują obowiązkowe znakowanie lub etykietowanie, będą przestrzegać zasad określonych w art. 2.2 Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, zgodnie z którymi przepisy techniczne nie powinny być przygotowywane w celu tworzenia niepotrzebnych przeszkód w handlu międzynarodowym, lub z takim skutkiem, i nie powinny ograniczać handlu w stopniu większym, niż jest to niezbędne do osiągnięcia uzasadnionego celu. 2. W szczególności Strony zgadzają się, że gdy jedna ze Stron wymaga obowiązkowego znakowania lub etykietowania produktów: a) Strona dąży do ograniczenia swoich wymogów w zakresie znakowania lub etykietowania innego, niż znakowanie lub etykietowanie istotne dla konsumentów lub użytkowników produktu. W przypadkach gdy etykietowanie wymagane jest z innych przyczyn, na przykład do celów podatkowych, taki wymóg zostaje określony w sposób, który nie ogranicza handlu w stopniu większym, niż jest to niezbędne do osiągnięcia uzasadnionego celu; b) Strona może określić formę etykiet lub oznaczeń, nie wymaga jednak wcześniejszego zatwierdzania, rejestracji lub certyfikacji w tym zakresie. Postanowienie to nie narusza prawa Strony do stosowania wymogu wcześniejszego zatwierdzenia szczególnych informacji, które należy umieszczać na etykietach lub oznaczeniach w świetle odpowiedniego wewnętrznego prawodawstwa; c) jeśli Strona wymaga stosowania przez podmioty gospodarcze niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego, Strona niezwłocznie i w sposób niedyskryminacyjny wydaje taki numer podmiotom gospodarczym drugiej Strony; d) Strona może wymagać umieszczania informacji na oznaczeniach lub etykietach w określonym języku. W przypadku gdy istnieje międzynarodowa nomenklatura przyjęta przez Strony, również może być ona stosowana. Równoczesne stosowanie innych języków nie jest zakazane, pod warunkiem że informacje zamieszczone w innych językach są identyczne z informacjami zamieszczonymi w określonym języku lub że informacje zamieszczone w dodatkowym języku nie zawierają nieprawdziwych informacji dotyczących produktu; oraz e) w przypadkach gdy uznaje się, że nie są w ten sposób naruszone uzasadnione cele Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, Strony starają się akceptować nietrwałe lub usuwalne etykiety, lub też oznaczenia lub etykiety w dokumentacji towarzyszącej, a nie fizycznie przymocowane do produktu. Artykuł 4.10 Mechanizm koordynacji 1. Strony zgadzają się wyznaczyć koordynatorów ds. barier technicznych w handlu i informować odpowiednio drugą Stronę o zmianie koordynatora ds. barier technicznych w handlu. Koordynatorzy ds. barier technicznych w handlu pracują wspólnie, aby ułatwić wejście w życie niniejszego rozdziału oraz aby usprawnić współpracę pomiędzy Stronami we wszystkich kwestiach związanych z niniejszym rozdziałem. 2. Koordynator pełni następujące funkcje: a) monitoruje wdrażanie postanowień niniejszego rozdziału i zarządzanie nimi, niezwłocznie zajmując się każdą kwestią podnoszoną przez dowolną ze Stron w związku z opracowywaniem, przyjmowaniem, stosowaniem lub egzekwowaniem norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, a na wniosek dowolnej ze Stron, prowadzi konsultacje w sprawach wynikających ze stosowania niniejszego rozdziału; b) wspiera współpracę w zakresie opracowywania i doskonalenia norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności; c) inicjuje w razie konieczności nawiązanie dialogu dotyczącego przepisów, zgodnie z art. 4.3; d) organizuje tworzenie grup roboczych, w których mogą pracować eksperci pozarządowi i zainteresowane podmioty, w zależności od tego jak uzgodnią Strony; grupy te mogą również prowadzić konsultacje z takimi ekspertami i stronami; e) zajmuje się wymianą informacji dotyczących rozwoju sytuacji na forach pozarządowych, regionalnych i wielostronnych poświęconych normom, przepisom technicznym i procedurom oceny zgodności; oraz f) dokonuje przeglądu niniejszego rozdziału w świetle wszelkich zmian związanych z Porozumieniem w sprawie barier technicznych w handlu. 3. Koordynatorzy komunikują się między sobą w dowolny uzgodniony sposób umożliwiający sprawne i skuteczne wypełnianie ich obowiązków. ROZDZIAŁ PIĄTY ŚRODKI SANITARNE I FITOSANITARNE Artykuł 5.1 Cel 1. Niniejszy rozdział ma na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania obowiązujących środków sanitarnych i fitosanitarnych na handel, przy równoczesnym zapewnieniu ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin na terytoriach Stron. 2. Ponadto celem niniejszego rozdziału jest rozszerzenie współpracy między Stronami w zakresie dobrostanu zwierząt, z uwzględnieniem różnych czynników, takich jak warunki przemysłowego chowu zwierząt na terytoriach Stron. Artykuł 5.2 Zakres Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich środków sanitarnych i fitosanitarnych Strony, które mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wpływać na handel między Stronami. Artykuł 5.3 Definicja Do celów niniejszego rozdziału środki sanitarne lub fitosanitarne oznaczają wszelkie środki określone w ust. 1 załącznika A do Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych. Artykuł 5.4 Prawa i obowiązki Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych. Artykuł 5.5 Przejrzystość i wymiana informacji Strony: a) dążą do zapewnienia przejrzystości w kwestii środków sanitarnych i fitosanitarnych mających zastosowanie w handlu; b) wspierają wzajemne zrozumienie środków sanitarnych i fitosanitarnych stosowanych przez każdą ze Stron; c) prowadzą wymianę informacji dotyczących kwestii związanych z opracowywaniem i stosowaniem środków sanitarnych i fitosanitarnych, które wpływają lub mogą wpływać na handel między Stronami w celu zminimalizowania ich negatywnego wpływu na handel; oraz d) informują, na wniosek Strony, o wymogach mających zastosowanie w odniesieniu do przywozu konkretnych produktów. Artykuł 5.6 Normy międzynarodowe Strony: a) współpracują, na wniosek Strony, nad wypracowaniem wspólnego podejścia do stosowania międzynarodowych norm w obszarach, które wpływają lub mogą wpływać na handel między nimi w celu zminimalizowania ich negatywnego wpływu na taki handel; oraz b) współpracują przy opracowywaniu międzynarodowych norm, wytycznych i zaleceń. Artykuł 5.7 Wymogi dotyczące przywozu 1. Ogólne wymogi Strony dotyczące przywozu stosują się do całego terytorium drugiej Strony. 2. Dodatkowe szczególne wymogi przywozowe mogą zostać zastosowane wobec Strony dokonującej wywozu lub jej części po określeniu stanu zdrowia zwierząt lub roślin Strony dokonującej wywozu lub jej części dokonanym przez Stronę dokonującą przywozu zgodnie z wytycznymi i normami Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych, Komisji Kodeksu Żywnościowego, Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (zwanej dalej "OIE") i Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (zwanej dalej "IPPC"). Artykuł 5.8 Środki związane ze zdrowiem zwierząt i roślin 1. Strony uznają pojęcia obszarów wolnych od szkodników lub chorób oraz obszarów niewielkiego występowania szkodników lub chorób, zgodnie z normami Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych, OIE i IPPC, oraz ustanawiają właściwą procedurę uznawania takich obszarów, biorąc pod uwagę wszelkie istotne międzynarodowe normy, wytyczne lub zalecenia. 2. Określając takie obszary, Strony uwzględniają takie czynniki, jak położenie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny oraz skuteczność kontroli sanitarnych lub fitosanitarnych na takich obszarach. 3. Strony nawiązują bliską współpracę przy określaniu obszarów wolnych od szkodników lub chorób oraz obszarów niewielkiego występowania szkodników lub chorób, tak aby mogły nabrać zaufania do procedur stosowanych przez drugą Stronę przy określaniu takich obszarów. Strony dążą do zakończenia wspomnianych działań zmierzających do zbudowania zaufania w ciągu około dwóch lat od wejścia w życie niniejszej Umowy. Skuteczne zakończenie działań zmierzających do zbudowania zaufania potwierdza Komitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, o którym mowa w art. 5.10. 4. Określając takie obszary, Strona dokonująca przywozu z zasady określa stan zdrowia zwierząt lub roślin Strony dokonującej wywozu lub jej części w oparciu o informacje dostarczone przez Stronę dokonującą wywozu zgodnie z normami Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych, OIE i IPPC, oraz uwzględnia ustalenia dokonane przez Stronę dokonującą wywozu. W tym przypadku, jeśli Strona nie akceptuje ustaleń dokonanych przez drugą Stronę, Strona nieakceptująca ustaleń wyjaśnia przyczyny i przygotowuje się do rozpoczęcia konsultacji. 5. Strona dokonująca wywozu przedstawia niezbędne dowody, aby obiektywnie pokazać Stronie dokonującej przywozu, że takie obszary są i najprawdopodobniej pozostaną odpowiednio obszarami wolnymi od szkodników lub chorób oraz obszarami niewielkiego występowania szkodników lub chorób. W tym celu Strona dokonująca przywozu, na wniosek, uzyska w rozsądnym zakresie możliwość inspekcji, testowania oraz zastosowania innych odpowiednich procedur. Artykuł 5.9 Współpraca w zakresie dobrostanu zwierząt Strony: a) wymieniają informacje, wiedzę i doświadczenia w zakresie dobrostanu zwierząt i przyjmują plan prac dotyczący takich działań; oraz b) współpracują przy opracowywaniu norm dotyczących dobrostanu zwierząt na forum międzynarodowym, szczególnie w odniesieniu do ogłuszania i uboju zwierząt. Artykuł 5.10 Komitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych 1. Komitet ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych ustanowiony zgodnie z art. 15.2 ust. 1 (Specjalne komitety) może: a) opracowywać niezbędne procedury lub przyjmować ustalenia mające na celu wykonanie postanowień niniejszego rozdziału; b) monitorować postępy w wykonywaniu niniejszego rozdziału; c) potwierdzić skuteczne zakończenie działań zmierzających do zbudowania zaufania, o których mowa w art. 5.8 ust. 3; d) opracowywać procedury zatwierdzania przedsiębiorstw wytwarzających produkty pochodzenia zwierzęcego oraz, w stosownych przypadkach, zakładów produkcyjnych wytwarzających produkty pochodzenia roślinnego; oraz e) zapewniać forum do dyskusji nad problemami wynikającymi ze stosowania niektórych środków sanitarnych lub fitosanitarnych w celu osiągnięcia akceptowalnych dla obu Stron rozwiązań. W takim przypadku Komitet gromadzi się niezwłocznie na wniosek Strony w celu przeprowadzenia konsultacji. 2. Komitet składa się z przedstawicieli Stron i spotyka się raz do roku w uzgodnionym przez obie Strony terminie. Miejsce posiedzenia zostaje również uzgodnione przez obydwie Strony. Program posiedzenia ustala się przed jego rozpoczęciem. Posiedzeniom przewodniczą na zmianę przedstawiciele Stron. Artykuł 5.11 Rozstrzyganie sporów Żadna ze Stron nie może odwoływać się do rozdziału czternastego (Rozstrzyganie sporów) w jakiejkolwiek sprawie wynikającej z niniejszego rozdziału. ROZDZIAŁ SZÓSTY UŁATWIENIA CELNE I HANDLOWE Artykuł 6.1 Cele i zasady W celu ułatwienia wymiany handlowej i promowania dwu- i wielostronnej współpracy celnej, Strony zgadzają się współpracować i przyjąć oraz stosować swoje wymogi i procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu, stosowane wobec towarów, w oparciu o następujące cele i zasady: a) aby zapewnić skuteczne i proporcjonalne wymogi i procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu, stosowane wobec towarów: (i) obie Strony przyjmują lub utrzymują uproszczone procedury celne przy zachowaniu właściwej kontroli celnej i procedur selekcji; (ii) wymogi i procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu nie są bardziej skomplikowane administracyjnie ani nie ograniczają handlu w stopniu większym, niż jest to niezbędne do osiągnięcia uzasadnionego celu; (iii) obie Strony umożliwiają odprawę celną towarów z użyciem minimalnej ilości dokumentów oraz udostępniają podmiotom dokonującym odprawy systemy elektroniczne; (iv) obie Strony stosują przy odprawie towarów techniki informatyczne usprawniające procedury; (v) obie Strony zapewnią, aby ich organy i agencje celne zajmujące się kontrolami granicznymi, w tym kwestiami związanymi z przywozem, wywozem i tranzytem, współpracowały i koordynowały swoje działania; oraz (vi) żadna ze Stron nie stosuje wymogu korzystania z usług pośredników celnych; b) wymogi i procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu są oparte na międzynarodowych instrumentach i normach handlowych i celnych zaakceptowanych przez Strony; (i) międzynarodowe instrumenty i normy handlowe i celne stanowią podstawę dla wymogów i procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu tam, gdzie takie instrumenty i normy istnieją, z wyjątkiem gdy byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe dla spełnienia uzasadnionych wytyczonych celów; oraz (ii) wymogi i procesy dotyczące danych są stopniowo wykorzystywane i stosowane zgodnie z Modelem danych celnych Światowej Organizacji Celnej (WCO) i powiązanymi zaleceniami i wytycznymi WCO; c) wymogi i procedury są przejrzyste i przewidywalne dla importerów, eksporterów i innych zainteresowanych stron; d) obie Strony konsultują się terminowo z przedstawicielami środowiska handlowego i innymi zainteresowanymi stronami, m.in. w sprawie nowych lub zmienionych istotnych wymogów i procedur, jeszcze przed ich przyjęciem; e) stosuje się zasady lub procedury zarządzania ryzykiem, aby skoncentrować wysiłki związane z zapewnieniem zgodności na transakcjach zasługujących na uwagę; f) obie Strony współpracują i wymieniają informacje, by promować stosowanie i przestrzeganie środków ułatwiających handel uzgodnionych w ramach niniejszej Umowy; oraz g) środki ułatwiające wymianę handlową nie stoją na przeszkodzie osiągnięciu uzasadnionych celów polityki, takich jak ochrona bezpieczeństwa narodowego, zdrowia i środowiska. Artykuł 6.2 Dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu 1. Obie Strony przyjmują oraz stosują uproszczone i skuteczne wymogi i procedury celne i w inny sposób związane z handlem, tak aby ułatwić wymianę handlową pomiędzy Stronami. 2. Na mocy ust. 1, obie Strony zapewnią, aby ich organy i agencje celne oraz inne kompetentne organy stosowały wymogi i procedury, które: a) przewidują dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w czasie nie dłuższym niż okres niezbędny do zapewnienia zgodności z przepisami i formalnościami, zarówno celnymi, jak i w inny sposób związanymi z handlem. Obie Strony pracują nad dalszym skróceniem czasu zwalniania towarów; b) pozwalają na wcześniejsze przedłożenie i przetworzenie w formie elektronicznej informacji przed fizycznym przybyciem towarów, tj. "przetworzenie przed przybyciem", tak by umożliwić dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w momencie ich przybycia; c) pozwalają importerom uzyskać dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu przed ostatecznym ustaleniem przez organy celne (i bez wpływu na te decyzje) wysokości stosownych ceł, podatków i opłat [3]; oraz d) pozwalają na dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu już w punkcie przybycia, bez tymczasowego przenoszenia do magazynów lub innych podobnych miejsc. Artykuł 6.3 Uproszczona procedura celna Strony dążą do stosowania uproszczonych procedur przywozowych i wywozowych wobec przedsiębiorstw handlowych lub podmiotów gospodarczych spełniających konkretne kryteria określone przez Stronę, zapewniając w szczególności szybsze zwalnianie i odprawę towarów, w tym wcześniejsze przedkładanie i przetwarzanie w formie elektronicznej informacji przed fizycznym przybyciem przesyłek, ograniczenie częstotliwości przeprowadzanych fizycznych kontroli oraz ułatwienie handlu poprzez, przykładowo, uproszczone zgłoszenia z minimalną ilością dokumentacji. Artykuł 6.4 Zarządzanie ryzykiem Każda ze Stron stosuje systemy zarządzania ryzykiem, w możliwie dużym zakresie w formie elektronicznej, do analizy ryzyka i jego zapobiegania, pozwalające organom celnym skoncentrować kontrole na towarach wysokiego ryzyka i uprościć odprawę oraz przepływ towarów niskiego ryzyka. Obie Strony w swoich procedurach zarządzania ryzykiem wykorzystują aktualną wersję Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego z 1999 r. (zwaną dalej "Konwencją z Kioto") i Wytyczne WCO w zakresie zarządzania ryzykiem. Artykuł 6.5 Przejrzystość 1. Obie Strony zapewniają wszystkim zainteresowanym stronom dostępność swoich przepisów celnych i innych związanych z handlem regulacji, przepisów i ogólnych procedur administracyjnych oraz innych wymogów, w tym opłat i należności, poprzez urzędowo określony środek przekazu, a jeśli jest to możliwe, na oficjalnej stronie internetowej. 2. Obie Strony wyznaczają lub utrzymują co najmniej jeden punkt informacyjny, do którego zainteresowane osoby kierują swoje pytania dotyczące ceł i innych kwestii związanych z handlem. 3. Obie Strony konsultują się z przedstawicielami środowiska handlowego i innymi zainteresowanymi stronami oraz udzielają im informacji. Takie konsultacje i informacje dotyczą nowych lub zmienionych istotnych wymogów i procedur, a przed ich przyjęciem umożliwia się przedstawienie uwag na ich temat. Artykuł 6.6 Wcześniejsze interpretacje 1. Na pisemny wniosek przedsiębiorstw handlowych, każda ze Stron dokonuje wcześniejszych interpretacji na piśmie, poprzez swoje organy celne, przed przywozem towaru na jej terytorium, zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi; interpretacje takie dotyczą klasyfikacji taryfowej, pochodzenia lub wszelkich innych kwestii, o których może zdecydować Strona. 2. Zachowując wszelkie wymogi w zakresie poufności dotyczące przepisów ustawowych i wykonawczych, Strony publikują, np. w Internecie, wcześniejsze interpretacje dotyczące klasyfikacji taryfowej oraz wszelkich innych kwestii, o których może zdecydować Strona. 3. Aby ułatwić wymianę handlową, Strony przekazują sobie w ramach dialogu dwustronnego regularne informacje na temat swojego prawodawstwa w zakresie zagadnień, o których mowa w ust. 1 i 2. Artykuł 6.7 Procedury odwoławcze 1. Każda ze Stron zapewnia, aby w odniesieniu do ustaleń dotyczących spraw celnych oraz innych wymogów i procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu, osoby zainteresowane podlegające takim ustaleniom miały możliwość dokonania rewizji takich ustaleń lub odwołania się od nich. Strona może zażądać, by odwołanie zostało w pierwszej kolejności skierowane do tej samej agencji, jej organu nadzorującego lub organu sądowego, zanim zostanie rozpatrzone przez nadrzędny niezależny podmiot, jakim może być organ sądowy lub trybunał administracyjny. 2. Producent lub eksporter może udzielić informacji, na wniosek organu kontrolującego skierowany do producenta lub eksportera, bezpośrednio Stronie dokonującej rewizji administracyjnej. Producent lub eksporter udzielający informacji może zwrócić się do Strony dokonującej rewizji administracyjnej o traktowanie tych informacji jako poufnych zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Artykuł 6.8 Poufność 1. Wszelkie informacje udzielone przez osoby lub organy Strony organom drugiej Strony zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału, również jeżeli wnioskowano o nie na podstawie art. 6.7, są traktowane jako poufne lub zastrzeżone, w zależności od przepisów ustawowych i wykonawczych stosowanych przez każdą ze Stron. Są one objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy urzędowej i korzystają z ochrony, jaką objęte są informacje takiego samego rodzaju na podstawie odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych Strony, która je otrzymała. 2. Dane osobowe mogą być przedmiotem wymiany tylko w przypadku, gdy Strona je otrzymująca zobowiąże się do zapewnienia ochrony tych danych w stopniu co najmniej równorzędnym do ochrony zapewnianej w danym przypadku przez Stronę przekazującą informacje. Osoba udzielająca informacji nie stawia wymogów bardziej uciążliwych niż wymogi stosowane wobec takich informacji w jej własnym systemie prawnym. 3. Informacje, o których mowa w ust. 1, nie są wykorzystywane przez organy Strony, która je otrzymała, do celów innych niż zostały przewidziane, bez wyraźnej zgody osób lub organów ich udzielających. 4. O ile osoba lub organ udzielający informacji, o których mowa w ust. 1, nie wyda wyraźnej zgody, nie są one publikowane ani w inny sposób ujawniane innym osobom. Informacje te mogą zostać ujawnione wyłącznie, jeśli Strona je otrzymująca zostanie do tego zobowiązana lub upoważniona zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi tej Strony w związku z postępowaniem prawnym. Osoba lub organ udzielający informacji zostaje powiadomiony, z wyprzedzeniem, jeśli to możliwe, o takim ujawnieniu. 5. W przypadku gdy organ Strony żąda informacji na podstawie postanowień niniejszego rozdziału, powiadamia on wzywane osoby o wszelkich możliwościach ujawnienia w związku z postępowaniem prawnym. 6. Zawsze, gdy jest to właściwe, Strona wnioskująca, o ile nie uzgodniła inaczej ze Stroną udzielającą informacji, wykorzystuje wszelkie dostępne zgodnie z właściwymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi tej Strony środki, by zapewnić poufność informacji i chronić dane osobowe w przypadku wniosków osoby trzeciej lub innych organów o ujawnienie przedmiotowych informacji. Artykuł 6.9 Opłaty i należności W odniesieniu do wszystkich opłat i należności jakiegokolwiek rodzaju, innych niż należności celne oraz środki wyłączone z definicji należności celnej zgodnie z art. 2.3 (Należności celne) nałożone na przywóz lub wywóz: a) opłaty i należności nakłada się wyłącznie tytułem usług świadczonych w związku ze wspomnianym przywozem lub wywozem lub tytułem formalności wymaganych do dokonania takiego przywozu lub wywozu; b) opłaty i należności nie przekraczają przybliżonego kosztu świadczonej usługi; c) opłaty i należności nie są obliczane ad valorem; d) opłaty i należności nie są nakładane w przypadku usług konsularnych; e) informacje dotyczące opłat i należności są publikowane poprzez urzędowo określony środek przekazu, a jeśli jest to możliwe, na oficjalnej stronie internetowej. Informacje te zawierają przyczyny nałożenia opłat lub należności na świadczone usługi, nazwę odpowiedzialnego organu, opłaty i należności, jakie zostaną zastosowane oraz kiedy i jak ma zostać dokonana zapłata; oraz f) nie nakłada się nowych lub zmienionych opłat i należności aż do czasu opublikowania i udostępnienia informacji zgodnie z lit. e). Artykuł 6.10 Inspekcje przedwysyłkowe Żadna ze Stron nie wymaga prowadzenia inspekcji przedwysyłkowych ani równoważnych im czynności. Artykuł 6.11 Audyt po odprawie celnej Obie Strony umożliwiają przedsiębiorstwom handlowym wyciąganie korzyści ze stosowania skutecznych audytów po odprawie celnej. Stosowanie audytów po odprawie celnej nie stawia przed przedsiębiorstwami handlowymi nieuzasadnionych wymogów ani nie nakłada na nie nieusprawiedliwionych obciążeń. Artykuł 6.12 Ustalanie wartości celnej Porozumienie w sprawie ustalania wartości celnej, bez zastrzeżeń i możliwości przewidzianych w art. 20 i pkt 2 do 4 załącznika III do Porozumienia w sprawie ustalania wartości celnej, zostaje włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 6.13 Współpraca celna 1. Strony rozszerzają swoją współpracę w sprawach celnych i związanych z cłem. 2. Strony zobowiązują się do opracowania w zakresie spraw celnych działań ułatwiających wymianę handlową, biorąc pod uwagę pracę wykonaną w związku z tym przez organizacje międzynarodowe. Działania takie mogą obejmować sprawdzanie nowych procedur celnych. 3. Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do ułatwienia zgodnego z prawem przepływu towarów i wymieniają się doświadczeniami związanymi ze środkami służącymi poprawie technik i procedur celnych oraz z systemami komputerowymi, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy. 4. Strony zobowiązują się: a) dążyć do harmonizacji dokumentacji i danych celnych dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu towarów, stosowanych w handlu zgodnie z normami międzynarodowymi, w celu ułatwienia przepływów handlowych pomiędzy nimi; b) zacieśnić współpracę pomiędzy ich laboratoriami celnymi i celnymi departamentami naukowymi oraz zmierzać ku harmonizacji metod stosowanych przez laboratoria celne; c) dokonywać wymiany pracowników organów celnych; d) wspólnie organizować programy szkoleniowe w sprawach związanych z cłem dla urzędników biorących bezpośredni udział w procedurach celnych; e) opracowywać skuteczne mechanizmy komunikacji ze środowiskiem handlowym i przedsiębiorcami; f) wspierać się wzajemnie, w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, w dokonywaniu klasyfikacji taryfowej i ustalaniu wartości oraz określaniu pochodzenia w celu przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego towarów będących przedmiotem przywozu; g) promować stanowcze i skuteczne przestrzeganie praw własności intelektualnej przez organy celne w odniesieniu do przywozu, wywozu, powrotnego wywozu, tranzytu, przeładunku i innych procedur celnych, a w szczególności w przypadku towarów podrobionych; oraz h) poprawiać bezpieczeństwo, przy równoczesnym ułatwianiu wymiany handlowej, kontenerów morskich i innych przesyłek pochodzących ze wszystkich miejsc nadania, będących przedmiotem przywozu, przeładunku lub tranzytu na terytorium każdej ze Stron. Strony zgadzają się, że cele wzmocnionej i rozszerzonej współpracy obejmują m.in.: (i) współpracę w celu wzmocnienia procedur celnych służących zabezpieczeniu łańcucha logistycznego handlu międzynarodowego; oraz (ii) koordynację stanowisk, w największym możliwym zakresie, na wszelkich forach wielostronnych, na których mogą być odpowiednio podnoszone i dyskutowane kwestie związane z bezpieczeństwem kontenerów. 5. Strony uznają, że współpraca techniczna pomiędzy nimi ma fundamentalne znaczenie, ponieważ ułatwia wypełnianie zobowiązań określonych w niniejszej Umowie i umożliwia znaczące usprawnienie wymiany handlowej. Strony, poprzez swoją administrację celną, zgadzają się opracować program współpracy technicznej na wspólnie ustalonych warunkach dotyczących jego zakresu, terminów oraz kosztów środków współpracy celnej i w sprawach związanych z cłem. 6. Za pomocą administracji celnej każdej ze Stron i innych organów zajmujących się ochroną granic, Strony dokonują przeglądu istotnych inicjatyw międzynarodowych w dziedzinie ułatwień w wymianie handlowej, m.in. odpowiednich działań WTO i WCO, tak by zidentyfikować obszary, w których dalsza współpraca ułatwiłaby wymianę handlową pomiędzy Stronami, oraz by promować wspólne cele wielostronne. Strony współpracują, by uzgodnić, w miarę możliwości, wspólne stanowisko w dziedzinie ceł i ułatwień w wymianie handlowej w organizacjach międzynarodowych, w szczególności WTO i WCO. 7. Strony udzielają sobie pomocy w zakresie wdrażania i egzekwowania postanowień niniejszego rozdziału, Protokołu dotyczącego definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej oraz powiązanych z nimi przepisów lub regulacji celnych. Artykuł 6.14 Wzajemna pomoc administracyjna w sprawach celnych 1. Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami Protokołu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. 2. Żadna ze Stron nie może powoływać się na rozdział czternasty (Rozstrzyganie sporów) niniejszej Umowy w sprawach objętych art. 9.1 Protokołu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Artykuł 6.15 Celne punkty kontaktowe 1. Strony wymieniają się wykazami wyznaczonych punktów kontaktowych, do których należy kierować kwestie wynikające ze stosowania niniejszego rozdziału oraz Protokołu dotyczącego definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej. 2. Punkty kontaktowe dążą do rozwiązywania kwestii operacyjnych objętych niniejszym rozdziałem w drodze konsultacji. Jeśli kwestia nie może zostać rozwiązana przez punkty kontaktowe, zostaje skierowana do Komitetu Celnego, o którym mowa w niniejszym rozdziale. Artykuł 6.16 Komitet Celny 1. Komitet Celny ustanowiony zgodnie z art. 15.2 ust. 1 (Specjalne komitety) zapewnia właściwe funkcjonowanie niniejszego rozdziału oraz Protokołu dotyczącego definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej oraz Protokołu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych oraz bada wszelkie kwestie wynikające z ich stosowania. W sprawach objętych niniejszą Umową Komitet ten odpowiada przed Komitetem ds. Handlu ustanowionym zgodnie z art. 15.1 ust. 1 (Komitet ds. Handlu). 2. Komitet Celny składa się z przedstawicieli organów celnych i innych kompetentnych organów Stron odpowiedzialnych za cła i ułatwienia w wymianie handlowej, którzy zarządzają kwestiami Protokołu dotyczącego definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej oraz Protokołu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. 3. Komitet Celny przyjmuje swój regulamin wewnętrzny i zbiera się co roku, zamiennie, na terytorium obu Stron. 4. Na wniosek Strony, Komitet Celny zbiera się, by przedyskutować i spróbować zlikwidować wszelkie rozbieżności wynikające pomiędzy Stronami w związku ze sprawami objętymi niniejszym rozdziałem oraz Protokołem dotyczącym definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej oraz Protokołem dotyczącym wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, w tym ułatwieniami w wymianie handlowej, klasyfikacją taryfową, pochodzeniem towarów oraz wzajemną pomocą administracyjną w sprawach celnych, w szczególności w odniesieniu do art. 7 i 8 Protokołu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. 5. Komitet Celny może przedstawiać rozwiązania, zalecenia lub opinie, które uznaje za niezbędne dla osiągnięcia wspólnych celów i poprawnego funkcjonowania mechanizmów ustanowionych w niniejszym rozdziale oraz w Protokole dotyczącym definicji "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej oraz Protokole dotyczącym wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. ROZDZIAŁ SIÓDMY HANDEL USŁUGAMI, ZAKŁADANIE PRZEDSIĘBIORSTW I HANDEL ELEKTRONICZNY SEKCJA A Postanowienia ogólne Artykuł 7.1 Cel i zakres 1. Strony, potwierdzając swoje odpowiednie prawa i obowiązki w ramach Porozumienia WTO, ustanawiają niniejszym niezbędne uzgodnienia dotyczące stopniowej wzajemnej liberalizacji handlu usługami i zakładania przedsiębiorstw oraz współpracy w zakresie handlu elektronicznego. 2. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie jest rozumiane jako nakładające zobowiązania w zakresie zamówień publicznych. 3. Niniejszy rozdział nie stosuje się do subsydiów ani dotacji udzielanych przez Stronę, w tym wspieranych przez państwo pożyczek, gwarancji i zabezpieczeń. 4. Zgodnie z niniejszym rozdziałem, każda ze Stron zachowuje prawo do regulowania i wprowadzania nowych regulacji, aby osiągnąć uzasadnione cele polityki. 5. Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków odnoszących się do osób fizycznych starających się o dostęp do rynku pracy Strony, ani do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub stałego zatrudnienia. 6. Postanowienia niniejszego rozdziału nie uniemożliwiają Stronie stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy pobyt osób fizycznych na ich terytorium, łącznie ze środkami niezbędnymi dla ochrony integralności granic i zapewnienia zorganizowanego przemieszczania się osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie nie będą stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające drugiej Stronie zgodnie z warunkami szczegółowego zobowiązania w niniejszym rozdziale i jego załącznikach [4]. Artykuł 7.2 Definicje Do celów niniejszego rozdziału: a) środek oznacza wszelkie środki Strony, w formie ustawy, rozporządzenia, zasady, procedury, decyzji, działania administracyjnego lub w jakiejkolwiek innej formie; b) środki przyjęte lub zachowane przez Stronę oznaczają środki podjęte przez: (i) administrację i władze stopnia centralnego, regionalnego lub lokalnego; oraz (ii) organy pozarządowe sprawujące władzę delegowaną przez administrację i władze stopnia centralnego, regionalnego lub lokalnego; c) osoba oznacza osobę fizyczną albo osobę prawną; d) osoba fizyczna oznacza obywatela Korei lub jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z ich odpowiednimi przepisami prawnymi; e) osoba prawna oznacza jakikolwiek podmiot prawny, właściwie ustanowiony lub inaczej zorganizowany zgodnie z obowiązującym prawem, działający lub nie w celu osiągania zysku, będący własnością prywatną lub publiczną i obejmuje jakąkolwiek spółkę, fundusz powierniczy, partnerstwo, wspólne przedsiębiorstwo, własność jednoosobową lub stowarzyszenie; f) osoba prawna Strony oznacza: (i) osobę prawną ustanowioną zgodnie z przepisami jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub Korei oraz posiadającą siedzibę, zarząd [5] lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej lub Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na terytorium Korei; Jeżeli osoba prawna ma jedynie siedzibę lub zarząd na terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej lub Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na terytorium Korei, nie jest ona uznawana za osobę prawną pochodzącą z Unii Europejskiej lub z Korei, chyba że jest zaangażowana w znaczące operacje gospodarcze [6] na terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat o Unii Europejskiej lub Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub odpowiednio na terytorium Korei; lub (ii) w przypadku przedsiębiorstwa zgodnie z art. 7.9 lit. a), osobę prawną będącą w posiadaniu osób fizycznych Strony UE lub odpowiednio Korei lub osoby prawnej pochodzącej z Unii Europejskiej lub Korei określonych w ppkt (i), lub też przez takie osoby kontrolowaną. Osoba prawna: (i) znajduje się w posiadaniu osób pochodzących ze Strony UE lub Korei, jeśli ponad 50 % udziałów w jej kapitale znajduje się w posiadaniu osób pochodzących ze Strony UE lub odpowiednio Korei; (ii) jest kontrolowana przez osoby pochodzące ze Strony UE lub Korei, jeżeli takie osoby mają prawo do mianowania większości członków jej zarządu lub do kierowania w inny sposób jej działaniami z prawnego punktu widzenia; (iii) jest powiązana z inną osobą, gdy kontroluje inną osobę lub jest przez nią kontrolowana lub gdy ona i druga osoba są wspólnie kontrolowane przez tę samą osobę; g) niezależnie od postanowień lit. f), przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza Stroną UE lub Koreą i kontrolowane przez obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub odpowiednio Korei, również są objęte postanowieniami niniejszej Umowy, jeśli ich statki są zarejestrowane zgodnie z właściwymi przepisami tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Korei i pływają pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Korei [7]; h) umowa o integracji gospodarczej oznacza umowę istotnie liberalizującą handel usługami i zakładanie przedsiębiorstw zgodnie z Porozumieniem WTO, w szczególności art. V i V bis GATS; i) usługi naprawcze i konserwacyjne statków powietrznych oznaczają czynności prowadzone w statku powietrznym lub jego części w czasie, gdy jest on wycofany z użytku, i nie obejmują obsługi liniowej; j) usługi systemu rezerwacji komputerowej (zwane dalej "CRS") oznaczają usługi świadczone przez skomputeryzowane systemy, zawierające informacje o rozkładach lotów statków powietrznych i ich dostępności oraz opłatach i zasadach pobierania opłat, za pomocą których można dokonać rezerwacji lub wystawić bilety; k) sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego oznacza możliwość swobodnego sprzedawania i reklamowania przez danego przewoźnika lotniczego jego usług transportu lotniczego, w tym wszystkie formy marketingu, takie jak badania rynkowe, reklama i dystrybucja. Czynności te nie obejmują polityki cenowej w zakresie usług transportu lotniczego ani stosownych warunków; oraz l) usługodawca oznacza dowolną osobę, która świadczy lub chce świadczyć usługę, również jako inwestor. Artykuł 7.3 Komitet ds. Handlu Usługami, Zakładania Przedsiębiorstw i Handlu Elektronicznego 1. W skład Komitetu ds. Handlu Usługami, Zakładania Przedsiębiorstw i Handlu Elektronicznego utworzonego zgodnie z art. 15.2 ust. 1 (Specjalne komitety) wchodzą przedstawiciele Stron. Głównym przedstawicielem Stron w Komitecie jest urzędnik ich organów państwowych odpowiedzialny za wprowadzenie w życie postanowień niniejszego rozdziału. 2. Komitet: a) nadzoruje i ocenia wprowadzenie w życie postanowień niniejszego rozdziału; b) uwzględnia kwestie dotyczące niniejszego rozdziału poruszane przez Stronę; oraz c) umożliwia odpowiednim organom wymianę informacji dotyczących środków ostrożności w odniesieniu do art. 7.46. SEKCJA B Transgraniczne świadczenie usług Artykuł 7.4 Zakres i definicje 1. Niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków przedsięwziętych przez Strony, które mają wpływ na transgraniczne świadczenie wszystkich usług, z wyjątkiem: a) usług audiowizualnych [8]; b) krajowego kabotażu morskiego; oraz c) krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego, regularnego lub nieregularnego, oraz usług bezpośrednio związanych z wykonywaniem praw przewozowych, innych niż: (i) usługi naprawcze i konserwacyjne statków powietrznych; (ii) sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego; (iii) usługi systemu rezerwacji komputerowej (CRS); oraz (iv) inne usługi pomocnicze wspomagające usługi transportu lotniczego, takie jak usługi obsługi naziemnej, usługi wynajmu statków powietrznych z załogą oraz usługi zarządzania portami lotniczymi. 2. Środki wpływające na transgraniczne świadczenie usług obejmują środki mające wpływ na: a) produkcję, dystrybucję, marketing, sprzedaż i dostarczanie usługi; b) zakup, opłacenie lub wykorzystanie usługi; c) związane ze świadczeniem usługi wykorzystanie oraz dostęp do sieci lub usług, które zgodnie z wymogami Stron powinny być oferowane publicznie; oraz d) obecność na terytorium Strony usługodawcy pochodzącego z drugiej Strony. 3. Do celów niniejszej sekcji: a) transgraniczne świadczenie usług jest określone jako świadczenie usług: (i) z terytorium Strony na terytorium drugiej Strony; oraz (ii) na terytorium Strony dla usługobiorcy pochodzącego z drugiej Strony; b) usługi obejmują jakąkolwiek usługę w jakimkolwiek sektorze, z wyjątkiem usług świadczonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej; oraz c) usługa świadczona w związku z wykonywaniem władzy publicznej oznacza jakąkolwiek usługę, która nie jest świadczona ani na zasadach handlowych, ani też w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą usługodawców. Artykuł 7.5 Dostęp do rynku 1. W zakresie dostępu do rynku poprzez transgraniczne świadczenie usług, każda ze Stron przyznaje takim usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż zapewniane na podstawie zasad, ograniczeń i warunków uzgodnionych i przewidzianych w szczegółowych zobowiązaniach określonych w załączniku 7-A. 2. W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki, których Strona nie wprowadza lub nie utrzymuje na podstawie podziału regionalnego albo całego terytorium, chyba że ustalono inaczej w załączniku 7-A, są określone jako: a) ograniczenia liczby usługodawców, czy to w postaci kontyngentów określonych liczbowo, monopolów, wyłącznych usługodawców, lub też wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych [9]; b) ograniczenia całkowitej wartości transakcji usługowych lub aktywów w postaci kontyngentów określonych liczbowo lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych; oraz c) ograniczenia całkowitej liczby transakcji usługowych lub całkowitej wielkości produktu wyrażonego w formie określonych liczbowo jednostek, kontyngentów lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych [10]. Artykuł 7.6 Traktowanie narodowe 1. W sektorach, w przypadku których zobowiązania dotyczące dostępu do rynku są zawarte w załączniku 7-A i podlegają ustalonym tam warunkom i kompetencjom, w odniesieniu do wszystkich środków wpływających na transgraniczne świadczenie usług, każda ze Stron przyznaje takim usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne od tego, które przyznają podobnym krajowym usługom i usługodawcom. 2. Strona może spełniać wymóg ust. 1 przez przyznanie usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowania identycznego albo innego z formalnego punktu widzenia niż to, które przyznaje własnym podobnym usługom i usługodawcom. 3. Identyczne lub różne z formalnego punktu widzenia traktowanie uważane jest za mniej korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść usług lub usługodawców Strony w porównaniu z podobnymi usługami lub usługodawcami drugiej Strony. 4. Szczególne zobowiązania podjęte na podstawie niniejszego artykułu nie są rozumiane jako wymagające od Stron rekompensaty za wszelkie niezależne niekorzystne czynniki konkurencji, które wynikają z faktu, że odnośne usługi lub usługodawcy pochodzą z zagranicy. Artykuł 7.7 Wykaz zobowiązań 1. Sektory zliberalizowane przez każdą ze Stron na mocy niniejszej sekcji oraz, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego mające zastosowanie do usług i usługodawców drugiej Strony w tych sektorach, są ustalone w wykazie zobowiązań zawartym w załączniku 7-A. 2. Żadna ze Stron nie może przyjąć nowych ani dodatkowych środków dyskryminujących w odniesieniu do usług lub usługodawców drugiej Strony w porównaniu z traktowaniem uzgodnionym na podstawie szczególnych zobowiązań podjętych zgodnie z ust 1. Artykuł 7.8 Traktowanie KNU [11] 1. W odniesieniu do wszelkich środków objętych niniejszą sekcją, wpływających na transgraniczne świadczenie usług, o ile nie stwierdzono inaczej w niniejszym artykule, każda ze Stron przyznaje usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne od tego, które przyznaje podobnym krajowym usługom i usługodawcom dowolnego państwa trzeciego w ramach umowy o integracji gospodarczej podpisanej po wejściu w życie niniejszej Umowy. 2. Traktowanie wynikające z regionalnej umowy o integracji gospodarczej przyznane przez dowolną ze Stron usługom i usługodawcom strony trzeciej jest wyłączone ze zobowiązania określonego w ust. 1 tylko wtedy, gdy to traktowanie jest przyznane na podstawie zobowiązań sektorowych lub poziomych, w stosunku do których regionalna umowa o integracji gospodarczej określa znacząco wyższy poziom zobowiązań niż te, które podjęto w kontekście niniejszej sekcji, jak ustalono w załączniku 7-B. 3. Niezależnie od postanowień ust. 2, obowiązki wynikające z ust. 1 nie mają zastosowania do traktowania przyznanego: a) na mocy środków gwarantujących uznanie kwalifikacji, licencji lub środków ostrożności zgodnie z art. VII GATS lub jego załącznikiem dotyczącym usług finansowych; b) na mocy jakiejkolwiek międzynarodowej umowy lub umowy odnoszącej się całkowicie lub głównie do opodatkowania; lub c) na mocy środków objętych zwolnieniami KNU wymienionymi w załączniku 7-C. 4. Niniejszy rozdział nie jest interpretowany w sposób uniemożliwiający którejkolwiek Stronie przyznanie lub udzielanie korzyści państwom z nią graniczącym, dla ułatwienia wymiany usług jednocześnie świadczonych i wykorzystywanych lokalnie, ograniczonej do przyległej strefy granicznej. SEKCJA C Założenie przedsiębiorstwa Artykuł 7.9 Definicje Do celów niniejszej sekcji: a) założenie przedsiębiorstwa oznacza: (i) ustanowienie, nabycie lub utrzymywanie osoby prawnej [12]; lub (ii) utworzenie lub utrzymywanie oddziału lub przedstawicielstwa na terytorium Strony w celu prowadzenia działalności gospodarczej. b) inwestor oznacza osobę, która zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez założenie przedsiębiorstwa [13]; c) działalność gospodarcza obejmuje wszelkie działania natury gospodarczej z wyjątkiem działań prowadzonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej, tj. działań, które nie są prowadzone na zasadach handlowych, ani też w ramach konkurencji z jednym lub większą liczbą podmiotów gospodarczych; d) podmiot zależny od osoby prawnej pochodzącej z jednej ze Stron oznacza osobę prawną, która jest faktycznie kontrolowana przez inną osobę prawną pochodzącą z tej Strony; oraz e) filia osoby prawnej oznacza zakład nieposiadający osobowości prawnej o charakterze stałym, powstały w wyniku rozszerzenia działalności podmiotu macierzystego, posiadający zarząd i wyposażony materialnie w celu prowadzenia negocjacji handlowych z osobami trzecimi, aby osoby te, mimo iż mają świadomość, że w przypadku konieczności, gdy zaistnieje związek prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się za granicą, nie były zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym, lecz mogły dokonywać transakcji handlowych w miejscu prowadzenia działalności stanowiącej rozszerzenie działalności. Artykuł 7.10 Zakres W celu poprawy między Stronami warunków dla inwestycji, a w szczególności zakładania przedsiębiorstw, niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków podejmowanych przez Strony, które mają wpływ na zakładanie przedsiębiorstw [14] we wszystkich rodzajach działalności gospodarczej, z wyjątkiem: a) wydobywania, wytwarzania i przetwarzania [15] materiałów jądrowych; b) produkcji broni, amunicji i materiałów wojskowych lub handlu nimi [16]; c) usług audiowizualnych [17]; d) krajowego kabotażu morskiego; oraz e) krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego, regularnego lub nieregularnego, oraz usług bezpośrednio związanych z wykonywaniem praw przewozowych, innych niż: (i) usługi naprawcze i konserwacyjne statków powietrznych; (ii) sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego; (iii) usługi systemu rezerwacji komputerowej (CRS); oraz (iv) inne usługi pomocnicze wspomagające usługi transportu lotniczego, takie jak usługi obsługi naziemnej, usługi wynajmu statków powietrznych z załogą oraz usługi zarządzania portami lotniczymi. Artykuł 7.11 Dostęp do rynku 1. W zakresie dostępu do rynku poprzez zakładanie przedsiębiorstw każda Strona przyznaje takim przedsiębiorstwom i inwestorom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to zapewniane na podstawie zasad, ograniczeń i warunków uzgodnionych i przewidzianych w szczegółowych zobowiązaniach określonych w załączniku 7-A. 2. W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki, których Strona nie przyjmuje lub nie zachowuje na podstawie podziału regionalnego albo całego terytorium, chyba że ustalono inaczej w załączniku 7-A, są określone jako: a) ograniczenia liczby przedsiębiorstw, czy to w postaci kontyngentów określonych liczbowo, monopoli, praw wyłącznych, lub też inne wymogi dotyczące przedsiębiorstw, takie jak wykonanie testu potrzeb ekonomicznych; b) ograniczenia całkowitej wartości transakcji lub aktywów w postaci kontyngentów określonych liczbowo lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych; c) ograniczenia całkowitej ilości transakcji lub całkowitej wielkości produktu wyrażonego w formie określonych liczbowo jednostek, kontyngentów lub wymogów wykonania testu potrzeb ekonomicznych [18]; d) ograniczenia nałożone na udział kapitału zagranicznego w postaci górnego progu udziału procentowego zagranicznych podmiotów lub całkowitej wartości indywidualnego lub też łącznego wkładu zagranicznego; e) środki stanowiące ograniczenie lub nakładające wymogi na konkretne rodzaje osób prawnych lub wspólne przedsiębiorstwa, poprzez które inwestor drugiej Strony może prowadzić działalność gospodarczą; oraz f) ograniczenia całkowitej liczby osób fizycznych, innych niż personel kluczowy oraz absolwenci odbywający staż, w rozumieniu art. 7.17, które mogą być zatrudnione w konkretnym sektorze lub których inwestor może zatrudnić i które są niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej i bezpośrednio z nią związane, w formie kwot liczbowych lub wymogu testu potrzeb ekonomicznych. Artykuł 7.12 Traktowanie narodowe [19] 1. W sektorach zamieszczonych w załączniku 7-A i będących przedmiotem warunków i kwalifikacji w nim określonych, w kwestii wszelkich przepisów dotyczących zakładania przedsiębiorstw, każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, które przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom i inwestorom. 2. Strona może spełniać wymóg ust. 1 przez przyznanie przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z drugiej Strony traktowania z formalnego punktu widzenia identycznego albo innego niż to, które przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom i inwestorom. 3. Identyczne lub inne z formalnego punktu widzenia traktowanie uważane jest za mniej korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść przedsiębiorstw lub inwestorów Strony w porównaniu z podobnymi przedsiębiorstwami lub inwestorami drugiej Strony. 4. Szczególnych zobowiązań podjętych na podstawie niniejszego artykułu nie uznaje się za wymagające od Stron rekompensaty za wszelkie niezależne niekorzystne czynniki konkurencji, które wynikają z faktu, że odnośne przedsiębiorstwa lub inwestorzy pochodzą z zagranicy. Artykuł 7.13 Wykaz zobowiązań 1. Sektory zliberalizowane przez każdą ze Stron na mocy niniejszej sekcji oraz, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego mające zastosowanie do przedsiębiorstw i inwestorów pochodzących z drugiej Strony w tych sektorach, są ustalone w wykazie zobowiązań zawartym w załączniku 7-A. 2. Żadna ze Stron nie może przyjmować nowych ani bardziej dyskryminujących środków w odniesieniu do przedsiębiorstw i inwestorów pochodzących z drugiej Strony w porównaniu z traktowaniem uzgodnionym na podstawie szczególnych zobowiązań podjętych zgodnie z ust 1. Artykuł 7.14 Traktowanie KNU [20] 1. W odniesieniu do wszelkich środków objętych niniejszą sekcją, wpływających na zakładanie przedsiębiorstw, o ile w niniejszym artykule nie stwierdzono inaczej, każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne od tego, które przyznaje podobnym przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym z dowolnego państwa trzeciego w ramach umowy o integracji gospodarczej podpisanej po wejściu w życie niniejszej Umowy [21]. 2. Traktowanie wynikające z regionalnej umowy o integracji gospodarczej przyznane przez dowolną ze Stron przedsiębiorstwom i inwestorom pochodzącym ze strony trzeciej jest wyłączone z zobowiązania określonego w ust. 1 wyłącznie, jeśli to traktowanie jest przyznane na podstawie zobowiązań sektorowych lub poziomych, w stosunku do których regionalna umowa o integracji gospodarczej określa znacząco wyższy poziom zobowiązań niż te, które podjęto w kontekście niniejszej sekcji, jak ustalono w załączniku 7-B. 3. Niezależnie od ust. 2, obowiązki wynikające z ust. 1 nie mają zastosowania do traktowania przyznanego: a) na mocy środków gwarantujących uznanie kwalifikacji, licencji lub środków ostrożności zgodnie z art. VII GATS lub jego załącznikiem dotyczącym usług finansowych; b) na mocy jakiejkolwiek międzynarodowej umowy lub umowy odnoszącej się całkowicie lub głównie do opodatkowania; lub c) na mocy środków objętych zwolnieniami KNU wymienionymi w załączniku 7-C. 4. Niniejszy rozdział nie jest interpretowany w sposób uniemożliwiający którejkolwiek Stronie przyznanie lub udzielanie korzyści państwom z nią graniczącym, dla ułatwienia wymiany usług jednocześnie świadczonych i wykorzystywanych lokalnie, ograniczonej do przyległej strefy granicznej. Artykuł 7.15 Inne umowy Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie jest interpretowane jako: a) ograniczające prawa inwestorów Stron do korzystania z korzystniejszego traktowania przewidzianego w jakichkolwiek istniejących lub przyszłych umowach międzynarodowych odnoszących się do inwestycji, których stroną jest jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej i Korea; oraz b) odstępstwo od międzynarodowych zobowiązań prawnych Stron zgodnych z tymi umowami, które przyznają inwestorom pochodzącym ze Stron bardziej uprzywilejowane traktowania niż to przyznane zgodnie z niniejszą Umową. Artykuł 7.16 Przegląd inwestycyjnych ram prawnych 1. Mając na uwadze stopniową liberalizację inwestycji, Strony dokonują przeglądu inwestycyjnych ram prawnych [22], otoczenia inwestycyjnego oraz istniejących pomiędzy nimi przepływów inwestycyjnych, zachowując spójność z ich zobowiązaniami w ramach umów międzynarodowych, nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy, a następnie w regularnych odstępach czasu. 2. Mając na uwadze przegląd, o którym mowa w ust.