20070628

Rezolucja [1]

w sprawie zmniejszania ubóstwa drobnych rolników w krajach AKP, szczególnie w sektorze owoców, warzyw i kwiatów

Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE,

- na posiedzeniu w Wiesbaden (Niemcy) w dniach 25- 28 czerwca 2007 r.,

- uwzględniając art. 17 ust. 1 Regulaminu,

- uwzględniając cele umowy o partnerstwie AKP-UE, podpisanej w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. w dziedzinie handlu i zmniejszania ubóstwa,

- uwzględniając sprawozdanie ONZ w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się, przedstawione przez specjalnego sprawozdawcę Komisji Praw Człowieka ONZ w marcu 2002 r. [2],

- uwzględniając deklarację z Kapsztadu w sprawie przyszłych negocjacji AKP-UE dotyczących nowych porozumień handlowych,

- uwzględniając fakt, że zobowiązanie podjęte na Światowym Szczycie Żywnościowym w 1996 r., dotyczące zmniejszenia liczby osób niedożywionych o połowę do 2015 r., jest dalekie od spełnienia [3],

- uwzględniając deklarację ONZ w sprawie milenijnych celów rozwoju i zawarte w niej zobowiązanie likwidacji ubóstwa [4],

- uwzględniając kolejne raporty w sprawie rozwoju społecznego, sporządzane w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju,

- uwzględniając śródokresowy przegląd umów o partnerstwie gospodarczym (EPA), przeprowadzony przez regionalne sieci organizacji rolniczych AKP, opublikowany w dniu 10 grudnia 2006 r. [5], a także trwające negocjacje w sprawie przedmiotowej umowy,

A. mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem UNCTAD z 2006 r. w sprawie krajów najsłabiej rozwiniętych w ciągu ostatnich 30 lat liczba osób żyjących w skrajnym ubóstwie wzrosła ponad dwukrotnie, ze 138 milionów w latach 60. ubiegłego stulecia do 334 milionów w roku 2000, i że jeśli obecna tendencja się utrzyma, liczba osób żyjących za mniej niż jednego dolara dziennie wzrośnie do roku 2010 z 344 milionów do 471 milionów,

B. mając na uwadze, że głód, niedożywienie oraz pozbawienie milionów osób dostępu do żywności są skutkami między innymi polityki gospodarczej, rolnej i handlowej, prowadzonej przez rządy zarówno krajów rozwijających się, jak uprzemysłowionych,

C. mając na uwadze, że rolnictwo jest głównym sektorem gospodarki dla większości ludności krajów AKP; mając na uwadze, że jej źródło utrzymania zależy od produkcji rolnej i związanej z nią działalności, a według szacunków 60 % ludności czynnej zawodowo zatrudnionych jest w tym sektorze we wszystkich krajach AKP; mając na uwadze, że 73 % ludności obszarów wiejskich w Afryce stanowią małorolni rolnicy prowadzący niskoprodukcyjne gospodarstwa, dla których bezpieczeństwo żywnościowe jest podstawowym priorytetem,

D. mając na uwadze, że różnorodność biologiczna, zrównoważone rolnictwo i bezpieczeństwo żywnościowe całkowicie zależą od uznania samowystarczalności żywieniowej krajów AKP oraz przestrzeni politycznej koniecznej dla ochrony wątłych sektorów gospodarki krajów AKP i indywidualnych oraz zbiorowych praw rolników do przechowywania, wymiany, dystrybucji i ulepszania nasion w celu poprawy produkcji żywności,

E. mając na uwadze, że większość produkcji rolnej oraz działalności wywozowej w krajach AKP ma zasadniczo miejsce w małych gospodarstwach rodzinnych, które są bardzo wrażliwe na wahania cen,

F. mając na uwadze, że większość wywozu produktów rolnych z krajów AKP zależy od jednego lub dwóch nieprzetworzonych produktów, które wnoszą niewielką wartość dodaną do gospodarki, a tym samym zwiększają jeszcze bardziej jej niestabilność,

G. mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 15 lat w zakresie wywozu tradycyjnych produktów rolnych, takich jak kawa, kakao i skóra, odnotowano zastój na rynku UE w przeciwieństwie do spektakularnego (sześciokrotnego) wzrostu w przypadku nowych produktów, takich jak kwiaty, oraz gwałtownego rozwoju rynków niszowych produktów sprawiedliwego handlu i produktów ekologicznych, które charakteryzuje ogromny potencjał,

Zmniejszające się wsparcie wewnętrzne i wzrost przywozu tanich produktów

H. mając na uwadze, że programy dostosowania strukturalnego wdrażane od lat 80. ubiegłego stulecia doprowadziły do zmniejszenia wsparcia rządowego dla drobnych rolników i produkcji żywności oraz przyczyniły się do osłabienia lokalnego rolnictwa,

I. mając na uwadze, że gruntowne zmiany polityki w systemie rolnym krajów AKP obejmują zniesienie kontroli cenowej środków produkcji rolnej i produktów rolnych, radykalną obniżkę ceł przywozowych, ograniczenie wsparcia rządowego dla usług w zakresie doradztwa rolniczego i weterynarii, wycofanie parapublicznych organizacji zajmujących się handlem produktami rolnymi oraz otworzenie rynków krajowych na zewnętrzną konkurencję,

J. mając na uwadze, że pozycję lokalnych rolników z krajów AKP osłabia przywóz podstawowych produktów do krajowej konsumpcji, takich jak zboża, mleko, mięso, warzywa i produkty przetworzone,

Nieuczciwe warunki wymiany handlowej

K. mając na uwadze, że gospodarka oparta na uprawach rynkowych, w sposób nieunikniony zależna od uwarunkowań geologiczno-klimatycznych i dotyczących terenu, stawia ludność krajów AKP w paradoksalnej sytuacji, w której żywność produkowana jest na rynki międzynarodowe, natomiast subsydiowane podstawowe produkty spożywcze konieczne do pokrycia potrzeb lokalnych przywożone są z bogatych krajów,

L. mając na uwadze, że pomimo absolutnej przewagi w sektorze upraw tropikalnych dochody z wywozu z krajów AKP uległy znacznemu zmniejszeniu w ciągu ostatnich dziesięcioleci, a wahania cen produktów doprowadziły do obniżenia cen produktów tropikalnych, takich jak kawa, kakao, olej palmowy i bawełna o 60 %, co ma katastrofalny wpływ na ludność krajów AKP zarówno pod względem społecznym, jak i gospodarczym,

M. mając na uwadze, że obecny proces negocjacji umów o partnerstwie gospodarczym jest nieodpowiedni, zwłaszcza w odniesieniu do sektora rolnictwa z uwagi na ogromne różnice w wydajności i konkurencyjności między sześcioma regionami AKP a UE,

N. mając na uwadze, że u podstaw stosunków handlowych między AKP a UE leżą porozumienia z Jaunde pomiędzy byłymi potęgami kolonialnymi a ich koloniami, mające na celu zagwarantowanie Europie dostępu do niektórych surowców, a krajom AKP pewnego rynku zbytu oraz ważnych dochodów z wywozu, które utrzymywałyby się na stabilnym i przewidywalnym poziomie, zwłaszcza na mocy protokołów towarowych,

Wpływ zmian klimatycznych

O. mając na uwadze, że zgodnie z drugim sprawozdaniem ONZ w sprawie rozwoju zagadnień dotyczących wody na świecie (2006 r.) 75 % ludności Afryki żyje na obszarach suchych lub półsuchych, a około 20 % na obszarach o dużej zmienności sezonowej klimatu,

P. mając na uwadze, że zgodnie z wnioskami milenijnego sprawozdania oceniającego ekosystemy około 60 % światowych ekosystemów, w tym ekosystemy słodkowodne i zasoby rybne, jest niszczona lub wykorzystywana w sposób naruszający ich równowagę; mając na uwadze, że w wyniku powyższego najbardziej cierpi najuboższa ludność świata, a do najbardziej zagrożonych elementów należą: środowisko wodne, rolnictwo, zdrowie ludzkie, różnorodność biologiczna i podnoszący się poziom mórz,

Q. mając na uwadze, że przewidywane są częstsze powodzie i susze, prowadzące do głodu i powszechnych zakłóceń dobrobytu społeczno-gospodarczego, w szczególności w Afryce, natomiast podnoszący się poziom mórz zagraża istnieniu niektórych wysp na Pacyfiku,

R. mając na uwadze, że zgodnie z czwartym raportem Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) z 2007 r. zmiany klimatyczne w ciągu kolejnych 50 lat mogą utrudnić osiągnięcie milenijnych celów rozwoju, powodując spadek plonów w rolnictwie, który w niektórych krajach afrykańskich może sięgnąć nawet 50 % do roku 2020 r., jak również niedostatki w zapasach wody pitnej na niektórych małych wyspach w regionie Karaibów, Afryki i Pacyfiku,

Wpływ HIV/AIDS

S. mając na uwadze, że zgodnie z szacunkami Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) od 1985 r. 7 milionów osób zatrudnionych w rolnictwie zmarło z powodu HIV/AIDS, a kolejnych 16 milionów prawdopodobnie umrze w ciągu następnych dwudziestu lat w 25 krajach afrykańskich najbardziej dotkniętych tym problemem,

T. mając na uwadze, że w dziesięciu krajach afrykańskich najbardziej dotkniętych tym problemem przewiduje się zmniejszenie siły roboczej o 10-26 %, co stanowi bardzo poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz rozwoju społeczno-gospodarczego Afryki, gdzie rolnictwo odgrywa kluczową rolę,

U. mając na uwadze, że HIV/AIDS dotyka głównie siły roboczej w wieku produkcyjnym, pozbawiając dotknięte regiony producentów żywności i rolników i dziesiątkując sektor rolnictwa, co znajdzie odbicie w przyszłych pokoleniach,

V. mając na uwadze, że zagadnienia dotyczące rolnictwa na małą skalę oraz HIV/AIDS są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ zrównoważony sektor rolnictwa na małą skalę jest istotny nie tylko z uwagi na dostarczanie środków na opłacenie leków antyretrowirusowych, lecz również zapewnianie zrównoważonej i odżywczej diety, która jest niezbędna dla skuteczności tych leków,

W. mając na uwadze, że należy opracować strategie zaradcze (dostęp do gruntów, kredytów i leków) oraz nowe narzędzia, które umożliwią reagowanie na szczególne potrzeby ludności obszarów wiejskich dotkniętej pandemią, zwłaszcza osób w podeszłym wieku, kobiet i osób dorosłych osłabionych chorobą,

Rolnictwo jako element krajowej polityki rozwoju i współpracy AKP-UE

X. mając na uwadze, że chociaż większość ubogiej ludności w krajach AKP żyje na obszarach wiejskich, rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich nie jest traktowany priorytetowo ani przez rządy krajowe, ani w ramach unijnej polityki współpracy na rzecz rozwoju,

Y. mając na uwadze, że jedynie 4 z 78 krajów AKP uznają rolnictwo za sektor priorytetowy w ramach 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR),

Z. mając na uwadze, że 30,7 % środków z 9. EFR zostało przeznaczonych na programy dostosowania strukturalnego, 21,4 % na transport, jedynie 7 % na rozwój obszarów wiejskich oraz 1,1 % na sektory związane bezpośrednio z rolnictwem,

AA. mając na uwadze, że chociaż większość producentów to kobiety, ich praca nie jest uznawana i przykłada się niewielką wagę do ich szczególnych potrzeb,

AB. mając na uwadze, że w ramach 10. EFR wybrano jedynie po dwa sektory priorytetowe dla każdego kraju,

AC. mając na uwadze, że dostęp do kredytów stanowi istotny problem dla drobnych rolników, który utrudnia ich rozwój,

AD. mając na uwadze, że drobni rolnicy na obszarach słabiej rozwiniętych powinni być traktowani priorytetowo, ponieważ zazwyczaj byli wyłączeni z zakresu wsparcia udzielanego dla rolnictwa; mając na uwadze, że zasada dotowania oddalonych i najuboższych obszarów oraz inwestowania w nie jest zasadą powszechnie stosowaną w ramach unijnej polityki spójności,

AE. mając na uwadze, że UE pracuje obecnie nad opracowaniem strategii dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej, w ramach której istnieje możliwość zwiększenia wsparcia dla drobnych rolników,

1. uważa, że polityka AKP-UE w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna opierać się na uznaniu praw krajów AKP do ochrony rolnictwa w celu zagwarantowania drobnym rolnikom przyzwoitych dochodów, zwiększenia lokalnej produkcji, zagwarantowania bezpieczeństwa żywnościowego oraz umożliwienia wybiórczego otwierania rynków, co miało miejsce w Europie;

2. uważa, że w walce z ubóstwem i brakiem bezpieczeństwa żywnościowego należy uwzględnić strukturalne przyczyny ubóstwa w krajach rozwijających się, i w związku z tym wzywa do podjęcia działań mających na celu wspierane dostępu do gruntów, wody i zasobów różnorodności biologicznej oraz promowanie polityki lokalnego wsparcia dla drobnych gospodarstw, które funkcjonują w oparciu o zasady zrównoważonego rolnictwa;

3. popiera deklarację z Maputo [6], przyjętą przez afrykańskich szefów państw, w której uznaje się kluczową rolę rolnictwa w zwalczaniu ubóstwa oraz potrzebę zwiększenia wsparcia budżetowego w tym sektorze o 10 %;

4. wyraża przekonanie, że organizacje rolnicze muszą zostać uznane za ważne podmioty w ramach inicjatyw mających wpływ na sektor wiejski i rolniczy, a także muszą zostać włączone do grupy partnerów niepaństwowych, z którymi WE przeprowadza regularne konsultacje; uważa w szczególności, że interesy drobnych rolników produkujących na własny użytek powinny być odpowiednio reprezentowane;

Przekierowanie finansowania ze środków EFR

5. zwraca się zarówno do UE, jak i do krajów AKP o zmianę kierunku polityki poprzez umieszczenie rolnictwa w centrum programowania EFR, aby w ten sposób uwzględnić fakt, że większość ubogiej ludności krajów AKP zamieszkuje obszary wiejskie;

6. wzywa UE do wsparcia strukturalnego przekształcenia produkcji w krajach ubogich, tak aby nastąpiło odejście od gospodarki opartej na wywozie na rzecz wewnątrzregionalnej strategii trwałego rozwoju, przy uwzględnieniu rzeczywistych potrzeb ludności i dążeń do ograniczenia zależności od krajów uprzemysłowionych i utworzenia rynków krajowych i regionalnych;

7. ponownie zwraca uwagę na znaczenie udostępnienia odpowiednich środków mających na celu ułatwienie przestrzegania zasad dotyczących m.in. etykietowania, opakowań i wymogów w zakresie zdrowia publicznego w odniesieniu do produktów pochodzących od drobnych rolników i wywożonych na rynki regionalne i unijne, jak również środków zapewniających odpowiednie szkolenia dla rolników;

8. ponownie zwraca uwagę na znaczenie udostępniania odpowiednich środków dla drobnych rolników, w szczególności kobiet, aby w ten sposób zainwestować w poprawę lokalnych procesów produkcji;

9. zaleca zwiększenie środków dostępnych dla organizacji służących społecznościom wiejskim i producentom poprzez zapewnienie środków z EFR na mocy umowy z Kotonu pomiędzy AKP a UE;

10. wzywa do przyznania środków z EFR na przejście — tam, gdzie to możliwe — na rolnictwo ekologiczne oraz w stosownych przypadkach na uprawę produktów sprawiedliwego handlu w celu wspierania długoterminowej zrównoważonej produkcji, a także zwiększenia dochodu rolników za każdy wyprodukowany kilogram;

11. wzywa do przyznania środków z EFR na umożliwienie wykorzystania nowoczesnej technologii odsalania wody morskiej oraz poprawy jakości wody na wszystkich obszarach ubogich w wodę;

12. wzywa do przyznania środków z EFR na ograniczanie wykorzystania kapitałochłonnych pestycydów i nawozów sztucznych na rzecz bardziej zrównoważonych, alternatywnych źródeł substancji wzbogacających glebę i środków ochrony roślin, dostosowanych do potrzeb lokalnych;

13. wzywa do potraktowania potrzeb drobnych rolników produkujących na własny użytek w sposób priorytetowy w ramach polityki AKP i UE dotyczącej strategii rozwoju z uwagi na fakt, że stanowią oni duży odsetek rolników w krajach AKP i znajdują się w szczególnie niestabilnej sytuacji;

Nieuczciwe warunki wymiany handlowej

14. uważa, że niektóre umowy o wolnym handlu między nierównymi partnerami pogłębiły ubóstwo i mają niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe, przyczyniając się do pogorszenia sytuacji niektórych krajów AKP będących importerami żywności netto; wzywa UE i państwa członkowskie do uwzględnienia powyższego podczas rozpatrywania przydziału środków w ramach stopniowego zwiększania oficjalnej pomocy na rzecz rozwoju (ODA) w odniesieniu do wymogów dostosowawczych związanych z handlem;

15. zauważa, że opracowany przez darczyńców pakiet dotyczący polityki wolnego handlu, obejmujący radykalne zmniejszenie ceł przywozowych, doprowadził do wzrostu przywozu żywności w szeregu krajów afrykańskich: przywóz ryżu do Burkina Faso wzrósł z 99000 ton w 1996 r. do 137808 ton w 2000 r., a produkcja lokalnego ryżu niełuskanego zmniejszyła się z 111700 ton w 1997 r. do 66300 ton w 2001 r., natomiast przywóz ryżu do Kamerunu pokrywa obecnie 87 % zapotrzebowania ludności, co ma miejsce kosztem lokalnych producentów;

Umowy o partnerstwie gospodarczym i integracja regionalna nastawiona na AKP

16. wzywa kraje AKP do osiągnięcia solidnej, funkcjonującej, trwałej i komplementarnej integracji regionalnej przed rozpatrzeniem zawarcia umów o wolnym handlu z UE i/lub innymi krajami trzecimi oraz uważa, że nastawiona na AKP integracja regionalna powinna być wstępnym warunkiem do zawarcia ukierunkowanych na rozwój umów o partnerstwie gospodarczym;

17. stwierdza z zaskoczeniem, że konfiguracje regionalne do prowadzenia negocjacji umów o partnerstwie gospodarczym nie zawsze odpowiadają istniejącym strukturom regionalnym, w ramach których funkcjonują obecnie kraje AKP;

18. wzywa strony zaangażowane w toczące się negocjacje umów o partnerstwie gospodarczym do zapewnienia utrzymania i przestrzegania obowiązku zabezpieczenia korzyści objętych gwarancjami zawartymi w istniejących porozumieniach handlowych, tak aby żadne państwo AKP nie znalazło się w gorszej sytuacji na mocy przyszłych umów o partnerstwie gospodarczym;

19. uważa, że obecne negocjacje w sprawie wolnego handlu w ramach umów o partnerstwie gospodarczym mogłyby stanowić poważne zagrożenie dla lokalnej produkcji krajów AKP, jeżeli doprowadziłyby do konkurencji pomiędzy dwoma systemami rolnymi, które różnią się znacznie pod względem wydajności, stosowanej polityki i dotacji UE oraz apeluje do UE o uwzględnienie opinii lokalnych rządów;

20. zaznacza, że sprawiedliwy handel pomiędzy krajami z części północnej i południowej wiąże się z zapłatą uczciwej ceny za zasoby i produkty rolne krajów rozwijających się, tj. ceny, która odzwierciedla koszty wewnętrzne i zewnętrzne, przy jednoczesnym poszanowaniu minimalnych kryteriów w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia siły roboczej i ochrony środowiska naturalnego; apeluje do UE i krajów AKP o zwiększenie wsparcia dla sprawiedliwego handlu zgodnie ze zobowiązaniem zawartym w art. 23 lit. g) umowy z Kotonu;

21. podkreśla konieczność wspierania państwowych i regionalnych procesów rozwoju w krajach AKP; wzywa do wzmocnienia lokalnych struktur i regionalnych sieci produkcji rolnej i dystrybucji;

22. zdecydowanie apeluje o opracowanie i wykorzystanie powszechnie dostępnych instrumentów finansowania dla producentów mających problemy finansowe; podkreśla znaczenie programów małych i średnich pożyczek dla promowania rozwoju obszarów wiejskich i wspierania lokalnych producentów, miejscowych spółdzielni oraz zakładania przedsiębiorstw, szczególnie przez kobiety;

Zmiany klimatyczne

23. zwraca uwagę na niszczący wpływ zmian klimatycznych na kraje o niestabilnej gospodarce — liczba powtarzających się każdego roku kryzysów żywnościowych w Afryce uległa potrojeniu od połowy lat 80. ubiegłego stulecia, a tylko w 2006 r. tego rodzaju kryzysy dotknęły ponad 25 milionów mieszkańców Afryki;

24. zauważa, że w badaniu przeprowadzonym w 2005 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) wskazano na bezpośredni związek pomiędzy globalną zmianą klimatu a wzrostem zachorowań na malarię i biegunkę oraz zwiększeniem liczby przypadków niedożywienia, a także przewidziano jeszcze gwałtowniejszy wzrost liczby chorób i innych zagrożeń dla ludzi w Afryce ze względu na brak środków koniecznych do zapobiegania tym problemom;

25. wzywa kraje AKP i UE do umieszczenia kwestii zmian klimatycznych w centrum strategicznej polityki rozwoju i do przeciwdziałania zagrożeniu, jakie globalne ocieplenie stanowi dla produkcji żywności, która według przewidywań zawartych w sprawozdaniu ONZ spadnie o 5 % do 2080 r., natomiast między 25 % a 40 % naturalnych siedlisk znajdujących się w Afryce mogłoby ulec zagładzie, a 30 % infrastruktury nadbrzeżnej mogłoby zostać zniszczone;

26. wzywa UE do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie wzrostu temperatury maksymalnie o 2 stopnie, przy czym niezbędne nakłady inwestycyjne mają ponieść kraje uprzemysłowione;

27. nalega na przeprowadzenie oceny oddziaływania porozumień w sprawie liberalizacji handlu na środowisko w celu określenia ich kosztów ekologicznych oraz ich wpływu na bezpieczeństwo żywnościowe, zasoby energetyczne i globalne ocieplenie;

Walka z HIV/AIDS

28. wyraża poważne zaniepokojenie potencjalnie szkodliwym wpływem HIV/AIDS na trwały rozwój w krajach AKP, a szczególnie na rolnictwo na własny użytek oraz rolnictwo dla celów handlowych ze względu na zmniejszenie siły roboczej na obszarach wiejskich oraz utratę osób znających się na rolnictwie i wykwalifikowanych pracowników, czego skutkiem jest spadek wydajności, zmniejszenie możliwości zatrudnienia i brak bezpieczeństwa żywnościowego;

29. uważa, że walka z HIV/AIDS powinna stanowić sedno polityki rozwoju prowadzonej przez rządy AKP i UE w celu zmierzenia się z katastrofalnymi skutkami HIV/AIDS dla bezpieczeństwa żywnościowego i rozwoju społeczno-gospodarczego, a środki mające na celu zwalczanie HIV/AIDS powinny być zatem powiązane z programami rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich;

30. uważa, że wysoki koszt leków umożliwiających walkę z HIV/AIDS i innymi uleczalnymi chorobami stanowi poważne zagrożenie dla produkcji rolnej i rozwoju sektora rolnego w krajach AKP;

Wspieranie rolnictwa i zapewnianie ludności perspektyw na przyszłość

31. podkreśla, że polityki dostosowania strukturalnego prowadzone przez międzynarodowe instytucje finansowe i wspierane przez Unię Europejską od lat 80. ubiegłego stulecia, których podstawę stanowi wyłącznie deflacja w gospodarce w wyniku działań monetarnych, stosowanie zasad gospodarki rynkowej i mniejszej ingerencji państwa, nie są w stanie sprostać zadaniu ograniczenia ubóstwa;

32. wzywa do likwidacji wszystkich subsydiów wywozowych UE, ponieważ szkodzą one poważnie lokalnej produkcji żywności;

33. w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje decyzję UE podjętą na konferencji Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu w 2005 r. dotyczącą zniesienia subsydiów wywozowych w rolnictwie do 2013 r. oraz apeluje o wcześniejsze wdrażanie podjętych decyzji;

34. wzywa państwa członkowskie UE i Komisję Europejską do podjęcia zobowiązania do przeciwdziałania przyczynom strukturalnym masowej migracji poprzez zmianę swoich obecnych strategii politycznych, w tym dumpingu ze strony produktów UE na rynkach trzeciego świata, aby umożliwić krajom afrykańskim ochronę i budowanie ich gospodarek, a także zagwarantować ludności tych krajów przyzwoite dochody, zapewniając w ten sposób lepsze perspektywy na przyszłość;

35. zobowiązuje swoich współprzewodniczących do przekazania niniejszej rezolucji Radzie AKP-UE i Komisji Europejskiej.

[1] Przyjęta w dniu 28 czerwca 2007 r. w Wiesbaden (Niemcy).

[2] Sprawozdanie (E/CN.4/2002/58) Jeana Zieglera, specjalnego sprawozdawcy ONZ, w sprawie prawa do żywności, przygotowane dla Komisji Praw Człowieka ONZ.

[3] Deklaracja z Rzymu w sprawie światowego bezpieczeństwa żywnościowego, przyjęta podczas Światowego Szczytu Żywnościowego, który odbył się w dniach 13- 17 listopada 1996 r. w Rzymie (Włochy).

[4] Rezolucja 55/2 Zgromadzenia Ogólnego ONZ pt. "Deklaracja milenijna Narodów Zjednoczonych", przyjęta w dniu 18 września 2000 r.

[5] Śródokresowy przegląd umów o partnerstwie gospodarczym (EPA), niezależny wkład regionalnych sieci organizacji rolniczych, 10 grudnia 2006 r.

[6] Deklaracja z Maputo "Wspólne kształtowanie przyszłości" ("Together shaping our future"), 4. szczyt szefów państw i rządów krajów AKP, Maputo, Mozambik, 23- 24 czerwca 2004 r. (AKP/28/010/04 wersja ostateczna).

--------------------------------------------------