Porozumienie

w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną

List nr 1

Szanowny Panie,

Niniejszym odnoszę się do wymiany listów z dnia 7 maja 1991 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki i późniejszych negocjacji odnoszących się do stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną.

Podczas wyżej wspomnianych negocjacji obie Strony uzgodniły, co następuje:

1. Poprzez wymianę listów z dnia 7 maja 1991 r. Wspólnota i Stany Zjednoczone zgodziły się na porównanie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych w celu ustalenia, czy wymagania Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych są równoważne. Proces ten został zakończony i wykazał, iż oba systemy regulacji przewidują zasadniczo równoważne środki bezpieczeństwa przed zagrożeniami zdrowia publicznego.

2. Proces porównawczy wykazał pewne różnice w prawnych i/lub administracyjnych wymaganiach, które, o ile nie zostaną zmienione, stanowią przeszkodę uznania równoważności obu systemów. Obie Strony zobowiązały się do wprowadzania niezbędnych zmian tak szybko jak to możliwe.

W kwestiach, które wiążą się z interpretacją i wprowadzeniem w życie prawnych i/lub administracyjnych wymagań, obie Strony zobowiązały się do stosowania działań w odpowiednich kwestiach, zgodnie z załącznikiem I oraz pełnego ich wprowadzenia w życie w ciągu sześciu miesięcy od momentu podpisania niniejszej Umowy.

3. W szczególności w odniesieniu do kwestii nr 26 załącznika I, dotyczącej alternatywnego systemu mrożenia wieprzowiny w celu likwidacji włosieni, Wspólnota zobowiązuje się do oszacowania tej kwestii nie później niż do dnia 31 stycznia 1993 r.

4. Obie Strony akceptują celowość następującego wspólnie uzgodnionego podejścia.

W kontekście powstania jednolitego rynku europejskiego, Stany Zjednoczone uznają potrzebę stosowania jednolitych zasad wobec Państw Członkowskich Wspólnoty.

5. Obie Strony zgadzają się co do celowości dalszej współpracy w celu harmonizacji działań administracyjnych. Obejmie ona częstotliwość i czas trwania inspekcji w odniesieniu do funkcjonowania odpowiednich obcych służb inspekcji weterynaryjnej odpowiedzialnych za kontrolę systemów opieki zdrowotnej w państwach trzecich oraz zakładów zamierzających wywozić mięso.

6. Obie Strony akceptują zasadę regionalizacji kontroli chorób zwierząt. W tym względzie, obie Strony akceptują celowość wspólnie uzgodnionego podejścia w odniesieniu do stosowania takich polityk.

Stany Zjednoczone zobowiązują się do dalszego uznawania, że poszczególne Państwa Członkowskie są wolne od określonych chorób zwierząt, bez stosowania dodatkowych środków bezpieczeństwa, po wprowadzeniu w życie strategii jednolitego rynku.

Stany Zjednoczone zobowiązują się do zmiany swoich rozporządzeń w zakresie polityki importowej i ustawodawstwa dotyczącego pryszczycy, księgosuszu i innych chorób, w świetle koncepcji regionalizacji.

7. W kontekście nowych stosunków pracowniczych pomiędzy służbami inspekcji weterynaryjnej Stanów Zjednoczonych i Wspólnoty, obie Strony zgadzają się na podjęcie kroków niezbędnych do ustanowienia lepszego dialogu na miejscu pomiędzy lekarzami weterynarii na szczeblu zakładów zarówno w celu znalezienia rozwiązań na miejscu jak i poprawy profesjonalnego dialogu między nimi.

8. Obie Strony zgadzają się na umocnienie roli FSIS (Wydział ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli) (załącznik III). Stany Zjednoczone zobowiązują się do wprowadzenia w życie postanowień załącznika III w jak najkrótszym możliwym czasie.

9. Obie Strony zobowiązują się do inicjowania i rozwijania kooperacyjnych działań zgodnie z załącznikiem IV.

10. W tym czasie, pomiędzy podpisaniem niniejszej Umowy i pełnym wprowadzeniem w życie środków w niej zawartych, stosuje się środki tymczasowe określone w załączniku II.

11. Obie Strony zobowiązują się do podjęcia wysiłków w celu zakończenia wszystkich niezbędnych procedur służących wprowadzeniu w życie niniejszej Umowy do dnia 31 grudnia 1993 r. W okresie jednego roku od momentu jej podpisania, obie Strony zgadzają się na dokonywanie wspólnej kontroli funkcjonowania niniejszej Umowy, w tym środków tymczasowych.

12. Strony zgadzają się, że stosowanie niniejszej Umowy będzie wiązało kontrolerów obu Stron i będzie stanowiło zadowalające rozwiązanie bieżących sporów włączających dyrektywę dotyczącą państw trzecich.

13. Na podstawie doświadczeń zdobytych z działania niniejszej Umowy, Wspólnota rozważy na zasadzie wzajemnego porozumienia, możliwość zatwierdzenia zakładów posiadających certyfikaty FSIS jako spełniających wymagania Wspólnoty przed wizytami kontrolerów. Stany Zjednoczone już posługują się takim systemem.

14. Obie Strony zgadzają się na możliwie jak najwcześniejsze rozpoczęcie dyskusji w zakresie innych problemów w dziedzinie weterynarii w odniesieniu do handlu zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego. Obejmuje to, między innymi, monitorowanie pozostałości, mięsa drobiowego, produktów mięsnych i żywych zwierząt.

Mam zaszczyt zaproponować, iż w przypadku akceptacji powyższych postanowień przez Pański rząd, niniejszy list i Pańska potwierdzająca odpowiedź wspólnie będą stanowić i potwierdzać Porozumienie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w tej sprawie.

Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.

W imieniu Rady Wspólnot Europejskich

+++++ TIFF +++++

+++++ TIFF +++++

List nr 2

"Szanowny Panie,"

Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pana listu z dzisiejszą datą, który brzmi następująco:

"Niniejszym odnoszę się do wymiany listów z dnia 7 maja 1991 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki i późniejszych negocjacji odnoszących się do stosowania wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego, dyrektywy Rady 72/462/EWG oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych Ameryki w odniesieniu do handlu świeżą wołowiną i wieprzowiną.

Podczas wyżej wspomnianych negocjacji obie Strony uzgodniły, co następuje:

1. Poprzez wymianę listów z dnia 7 maja 1991 r. Wspólnota i Stany Zjednoczone zgodziły się na porównanie wspólnotowej dyrektywy państwa trzeciego oraz analogicznych wymogów normatywnych Stanów Zjednoczonych w celu ustalenia, czy wymagania Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych są równoważne. Proces ten został zakończony i wykazał, iż oba systemy regulacji przewidują zasadniczo równoważne środki bezpieczeństwa przed zagrożeniami zdrowia publicznego.

2. Proces porównawczy wykazał pewne różnice w prawnych i/lub administracyjnych wymaganiach, które, o ile nie zostaną zmienione, stanowią przeszkodę uznania równoważności obu systemów. Obie Strony zobowiązały się do wprowadzania niezbędnych zmian tak szybko jak to możliwe.

W kwestiach, które wiążą się z interpretacją i wprowadzeniem w życie prawnych i/lub administracyjnych wymagań, obie Strony zobowiązały się do stosowania działań w odpowiednich kwestiach, zgodnie z załącznikiem I oraz pełnego ich wprowadzenia w życie w ciągu sześciu miesięcy od momentu podpisania niniejszej Umowy.

3. W szczególności w odniesieniu do kwestii nr 26 załącznika I, dotyczącej alternatywnego systemu mrożenia wieprzowiny w celu likwidacji włosieni, Wspólnota zobowiązuje się do oszacowania tej kwestii nie później niż do dnia 31 stycznia 1993 r.

4. Obie Strony akceptują celowość następującego wspólnie uzgodnionego podejścia.

W kontekście powstania jednolitego rynku europejskiego, Stany Zjednoczone uznają potrzebę stosowania jednolitych zasad wobec Państw Członkowskich Wspólnoty.

5. Obie Strony zgadzają się co do celowości dalszej współpracy w celu harmonizacji działań administracyjnych. Obejmie ona częstotliwość i czas trwania inspekcji w odniesieniu do funkcjonowania odpowiednich obcych służb inspekcji weterynaryjnej odpowiedzialnych za kontrolę systemów opieki zdrowotnej w państwach trzecich oraz przedsiębiorstw zamierzających wywozić mięso.

6. Obie Strony akceptują zasadę regionalizacji kontroli chorób zwierząt. W tym względzie, obie Strony akceptują celowość wspólnie uzgodnionego podejścia w odniesieniu do stosowania takich polityk.

Stany Zjednoczone zobowiązują się do dalszego uznawania, że poszczególne Państwa Członkowskie są wolne od określonych chorób zwierząt, bez stosowania dodatkowych środków bezpieczeństwa, po wprowadzeniu w życie strategii jednolitego rynku.

Stany Zjednoczone zobowiązują się do zmiany swoich rozporządzeń w zakresie polityki importowej i ustawodawstwa dotyczącego pryszczycy, księgosuszu i innych chorób, w świetle koncepcji regionalizacji.

7. W kontekście nowych stosunków pracowniczych pomiędzy służbami inspekcji weterynaryjnej Stanów Zjednoczonych i Wspólnoty, obie Strony zgadzają się na podjęcie kroków niezbędnych do ustanowienia lepszego dialogu na miejscu pomiędzy lekarzami weterynarii na szczeblu zakładów zarówno w celu znalezienia rozwiązań na miejscu jak i poprawy profesjonalnego dialogu między nimi.

8. Obie Strony zgadzają się na umocnienie roli FSIS (załącznik III). Stany Zjednoczone zobowiązują się do wprowadzenia w życie postanowień załącznika III w jak najkrótszym możliwym czasie.

9. Obie Strony zobowiązują się do inicjowania i rozwijania kooperacyjnych działań zgodnie z załącznikiem IV.

10. W tym czasie, pomiędzy podpisaniem niniejszej Umowy i pełnym wprowadzeniem w życie środków w niej zawartych, stosuje się środki tymczasowe określone w załączniku II.

11. Obie Strony zobowiązują się do podjęcia wysiłków w celu zakończenia wszystkich niezbędnych procedur służących wprowadzeniu w życie niniejszej Umowy do dnia 31 grudnia 1993 r. W okresie jednego roku od momentu jej podpisania, obie Strony zgadzają się na dokonywanie wspólnej kontroli funkcjonowania niniejszej Umowy, w tym środków tymczasowych.

12. Strony zgadzają się, że stosowanie niniejszej Umowy będzie wiązało kontrolerów obu Stron i będzie stanowiło zadowalające rozwiązanie bieżących sporów włączających dyrektywę dotyczącą państw trzecich.

13. Na podstawie doświadczeń zdobytych z działania niniejszej Umowy, Wspólnota rozważy na zasadzie wzajemnego porozumienia, możliwość zatwierdzenia zakładów posiadających certyfikaty FSIS jako spełniających wymagania Wspólnoty przed wizytami kontrolerów. Stany Zjednoczone już posługują się takim systemem.

14. Obie Strony zgadzają się na możliwie jak najwcześniejsze rozpoczęcie dyskusji w zakresie innych problemów w dziedzinie weterynarii w odniesieniu do handlu zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego. Obejmuje to, między innymi, monitorowanie pozostałości, mięsa drobiowego, produktów mięsnych i żywych zwierząt.

Mam zaszczyt zaproponować, iż w przypadku akceptacji powyższych postanowień przez Pański rząd, niniejszy list i Pańska potwierdzająca odpowiedź wspólnie będą stanowić i potwierdzać Porozumienie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w tej sprawie."

Mam zaszczyt potwierdzić, że mój Rząd zgadza się na ustalenia wymienione w Pana liście.

Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.

W imieniu Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki

+++++ TIFF +++++

+++++ TIFF +++++

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK I

ZALECANE DZIAŁANIA

Nota wyjaśniająca

Załącznik I zawiera zalecenia wspólnej grupy technicznej Stany Zjednoczone–Wspólnota, dotyczące wymagań w zakresie inspekcji ubojni i mięsa. Grupa ta została zwołana w listopadzie 1991 r. w celu dokończenia porównania wymagań stosowanych przez Stany Zjednoczone i Wspólnotę uzgodnionych na mocy wymiany listów z dnia 14 maja 1991 r. Wychodząc z załączonego wykazu 60 punktów spornych określonych przez obie Strony, grupa techniczna wybrała wymagania prawne, które stosuje się do każdej z tych kwestii. W niektórych przypadkach, wymagania okazały się odmienne, ale tam gdzie były podobne, grupa kontynuowała dalszą analizę w celu określenia źródła problemu.

Rezultaty prac grupy technicznej zostały zebrane i stworzyły podstawę dla sformułowania konkluzji przedstawionych w kolumnie po lewej stronie załącznika I. W następstwie dalszych rozważań, grupa techniczna sformułowała wspólne zalecenia dalszych działań, które przedstawia kolumna po prawej stronie.

1. Miejsce oszałamiania zwierząt (ogłuszania zwierząt podczas uboju)

2. Przedubojowe (pomieszczenia)

3. Przedubojowe (pomieszczenia)

4. Przedubojowe (badanie)

5. Przedubojowe (badanie)

6. Wbijanie noża (sterylizacja noża rzeźnickiego między cięciami)

7. Wbijanie noża (sterylizacja noża rzeźnickiego między tuszami)

8. Kłucie (dostępność kabiny do mycia fartucha ubojowca wykonującego kłucie)

9. Użycie podwieszanych węży

10. Samochody do transportu zwierząt (kontrola urządzeń do mycia)

11. Badanie poubojowe (identyfikacja i łączenie części; podział na poszczególne partie)

12. Badanie poubojowe (procedury)

13. Wymagania personalne (przegląd weterynaryjny)

14. Wymagania personalne (znaki jakości zdrowotnej)

15. Wymagania personalne (świadectwo zdrowia)

16. Wymagania personalne (pomieszczenia dla zachowania dobrostanu)

17. Wymagania personalne (ograniczenia dotyczące ubioru)

18. Pomieszczenia (magazyn suchy – opakowania)

19. Pomieszczenia (składowanie substancji nieżywnościowych)

20. Pomieszczenia (zakaż używania konstrukcji drewnianych)

21. Pomieszczenia (zakazy dotyczące sprzętu drewnianego)

22. Pomieszczenia (woda pitna – częstotliwość wykonywania badań)

23. Pomieszczenia (woda pitna – metody wykonywania badań)

24. Wymagania w zakresie temperatury (produkty)

25. Wymagania w zakresie temperatury (urządzenia rejestrujące)

26. Wymagania w zakresie temperatury (likwidacja włosieni)

27. Badania na włosienie w koninie

28. Obróbka sanitarna (szybkość linii)

29. Obróbka sanitarna (saturacja)

30. Obróbka sanitarna (personel kontrolny)

31. Obróbka sanitarna (mycie rąk/dezynfekcja narzędzi)

32. Obróbka sanitarna (wymagania dotyczące przepływu produktów)

33. Usuwanie podrobów (jelita)

34. Usuwanie podrobów (ośrodki)

35. Usuwanie podrobów (migdałki)

36. Podział czynności

37. Odprowadzanie nieczystości w magazynach dla zwierząt podejrzanych o chorobę

38. Rozdzielenie zwierząt zdrowych i podejrzanych o chorobę

39. Dezynfekcja noża rzeźnickiego służącego do kłucia między każdą tuszą

40. Urządzenia do mycia obuwia i fartuchów pracownika zajmującego się wytrzewianiem

41. Urządzenia do mycia samochodów do transportu zwierząt gospodarskich

42. Nadzór weterynaryjny

43. Uprzednia akceptacja pieczęci, sprzętu i materiałów

44. Niestandardowe działania na miejscu podejmowane przez inspektorów ze Stanów Zjednoczonych (szybkość linii)

45. Niestandardowe działania na miejscu podejmowane przez inspektorów ze Stanów Zjednoczonych (żwacze i węzły chłonne podżuchwowe)

46. Niestandardowe działania na miejscu podejmowane przez inspektorów ze Stanów Zjednoczonych (badanie okolic oczu)

47. Badanie poubojowa (procedury)

48. Działania administracyjne (czas na poprawienie niedociągnięć)

49. Działania administracyjne (usuwanie z listy dokonywane)

50. Działania administracyjne (brak przejrzystości systemu sprawozdawczości)

51. Działania administracyjne (kontrola przywozu w następstwie podejrzewanych nieprawidłowości)

52. Działania administracyjne (składanie miesięcznych sprawozdań na piśmie)

53. Działania administracyjne (kontrola produktów tranzytowych)

54. Żądania ze Strony służb weterynaryjnych Wspólnoty w zakresie certyfikacji w sprawach dotyczących jakości

55. Pozostałości

56. Działania administracyjne (wymagania w stosunku do zakładów wywozu w zakresie utworzenia zabezpieczenia finansowego)

57. Przejrzystość środków rozpoznawania czy dane państwo jest wolne od chorób

58. Określenie regionalnego stanu zdrowia

59. Akceptacja wspólnotowych środków sanitarnych stosowanych za pośrednictwem wspólnych decyzji Wspólnoty dotyczących kontroli chorób

60. Widoczna dyskryminacja i brak jednolitego podejścia władz Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do uznawania statusu chorobowego określanego przez różne Państwa Członkowskie

ZALECENIA DOTYCZĄCE ZAGADNIEŃ

ZAGAD- NIENIE | KONKLUZJE DYSKUSJI | ZALECONE DZIAŁANIA |

1. | Wymagania w stosunku do oszałamiania "w kark" | |

Stany Zjednoczone zgadzają się na nie używanie oszałamiania "w kark" w ramach uboju zwierząt przeznaczonych na rynki Wspólnoty | Przyjęcie instrukcji FSIS. Brak zmian w wymaganiach Wspólnoty. |

2. | Użycie drewna w pomieszczeniach dla zwierząt | |

Obie Strony zgadzają się, że drewno nie może być używane w zagrodach dla chorych i podejrzewanych o chorobę zwierząt natomiast, w innych przypadkach, drewno nie powinno być zalecane. | Przyjęcie instrukcji FSIS. Zmiana instrukcji Wspólnoty – (VM str. 13). W zdaniu "Niemniej jednak, w przypadku tymczasowej akceptacji drewna, musi być one stopniowo zastępowane innymi materiałami…", wyraz "musi" zastępuje się wyrazem "powinno". |

3. i 37. | Osobne odprowadzanie nieczystości w zagrodach dla zwierząt podejrzewanych o chorobę | |

Przez "osobne odprowadzanie nieczystości" obie Strony rozumieją system odprowadzania, który wyklucza jakąkolwiek możliwość kontaktu zdrowych zwierząt z zagrodami zwierząt podejrzewanych o chorobę. Może być to osiągnięte poprzez użycie krat lub innych skutecznych środków. | Przyjęcie instrukcji FSIS. Wspólnota rozważy potrzebę wyjaśnienia instrukcji wspólnotowych – (VM). |

4. i 38. | Zapobieganie kontaktom ze zwierzętami podejrzewanymi o chorobę | |

Niniejsze zalecenie wynika z wymagań rozporządzeń i ustalonych procedur dotyczących pomieszczeń w Stanach Zjednoczonych mających na celu szybkie pozbywanie się zwierząt podejrzanych o chorobę. | Instrukcje FSIS zapewnią, że zwierzęta nienadające się do uboju będą niezwłocznie wycofane. |

Celem jest zapobieganie dalszym kontaktom ze zwierzętami zdrowymi, natychmiast po stwierdzeniu, że zwierzęta nie nadają się do uboju. | Wyjaśnienie instrukcji Wspólnoty – (VM, str. 16): Wyrazy "…należy zbudować pomieszczenia dla chorych i podejrzewanych o chorobę zwierząt…" zastępuje się wyrazami: "…Należy zbudować pomieszczenia dla chorych i podejrzewanych o chorobę zwierząt, uwzględniając występujące w danym regionie choroby…". |

5. | Lekarze weterynarii przeprowadzający badania przedubojowe | |

Problem dotyczy przedubojowego badania weterynaryjnego zwierząt dokonywanego w ubojni. Stany Zjednoczone zaproponowały rozwiązanie obejmujące poniższe elementy: wymagania Wspólnoty dopuszczają, aby badanie to było przeprowadzane w gospodarstwie (w tuczarni bydła),Stany Zjednoczone dostarczą gwarancji, iż badania te są prowadzone w tuczarni bydła przez lekarza weterynarii zatwierdzonego przez FSIS,systemy istniejące w Stanach Zjednoczonych są przedstawione w dokumentacji Stanów Zjednoczonych (załącznik V subzałącznik III ustęp 3 akapit 1 i 2 ale nie 3), będą nadal stosowane po przybyciu zwierząt do ubojni. | Obie Strony powinny rozważyć dalsze niezbędne do podjęcia działania. |

6., | Sterylizacja noży rzeźnickich między cięciem i tuszą | |

Inspektor odpowiedzialny za pomieszczenia ze zwierzętami na wywóz do Wspólnoty zwraca szczególną uwagę na to, aby narzędzia, które miały kontakt z zewnętrzną powierzchnią skóry były czyszczone przed powtórnym użyciem na świeżym mięsie. | Powinno zostać wprowadzone do instrukcji FSIS. Instrukcje Wspólnoty (VM) powinny stanowić, że każde narzędzie, które miało kontakt z zewnętrzną powierzchnią skóry powinno być oczyszczone przed powtórnym użyciem. |

8. | Kabina do mycia fartuchów osób pracujących przy uboju | |

Wycofanie z ustaleń, że preferencje mycia fartuchów w specjalnych kabinach nie wykluczają użycia elastycznych pryszniców zgodnie z punktem 9. | Patrz punkt 9. |

9. | Użycie podwieszanych węży | |

Obie Strony zgadzają się, aby "zawieszane, elastyczne prysznice, natryski oraz węże do mycia tusz" były używane jedynie na poniższych zasadach: 1.przy spłukiwaniu zapobiega się zakażeniu świeżego mięsa;2.nie są one używane w zastępstwie odpowiednich przyrządów do mycia rąk; oraz3.mogą one być używane jedynie do mycia tusz po badaniu poubojowym. | Powinno zostać wprowadzone do instrukcji FSIS. Powinno odzwierciedlać instrukcje Wspólnoty – (VM). |

10. | Wymagania dotyczące autoryzacji urządzeń do mycia samochodów | |

Stany Zjednoczone wymagają, aby środki transportu do przewozu mięsa były myte i odkażane oraz kontrolowane przed ich użyciem przez odpowiedzialnego inspektora. | Wymaganie to powinno być wprowadzone do odpowiednich instrukcji FSIS i instrukcji wspólnotowych – (VM). |

Zakłady są uprawnione do wyboru urządzeń do mycia bez względu na to czy będą one zlokalizowane na terenie pomieszczeń zakładowych czy poza nimi. Lokalizacja tych urządzeń zależy od decyzji ekipy zarządzającej przedsiębiorstwem. W celu uniknięcia zakażenia pomieszczeń zakładowych, samochody służące do transportu zwierząt gospodarskich nie są zwykle myte na terenie zakładu. Odpowiedzialność za utrzymanie środków transportu do przewozu zwierząt gospodarskich leży w gestii APHIS. W przypadku konieczności stosowania środków kontroli chorób, samochody są poddawane czyszczeniu i dezynfekcji w ramach urzędowej kontroli APHIS, na terenie wyznaczonych miejsc. Obie Strony zgadzają się, aby czyszczenie i kontrola sanitarna mogła odbywać się poza pomieszczeniami zakładowymi, pod warunkiem, że lokalizacja miejsc na samochody do przewozu mięsa jest dostępna dla zakładowych inspektorów weterynaryjnych. W przypadku transportu zwierząt gospodarskich, urzędowo wyznaczone miejsca będą pod oficjalnym nadzorem APHIS, tam gdzie kontrola chorób jest niezbędna. | |

11. | Łączenie części do badania poubojowego (podział na partie) | |

Obie Strony zgadzają się na potrzebę łączenia wszystkich podrobów z tuszą do celów badania poubojowego. Strony zgadzają się także, że jeśli krew lub podroby wielu zwierząt zostały umieszczone w jednym pojemniku przed zakończeniem badania poubojowego, cała zawartość tego pojemnika musi zostać zakwalifikowana jako nienadająca się do spożycia przez ludzi, jeśli tusza jednego z tych zwierząt została zakwalifikowana jako nienadająca się do spożycia przez ludzi. (Patrz: załącznik V prezentacji na schemacie). | Instrukcje FSIS powinny służyć inspektorowi odpowiedzialnemu do wykazania skutecznego podziału na partie i łączenia. Wspólnota zgadza się rozważyć procedurę podziału na partie stosowaną przez Stany Zjednoczone i przedstawioną w załączonym schemacie, jako procedurę do zaakceptowania. |

12. i 47. | Procedury badania poubojowego | |

Obie Strony wskazują szczegółowe różnice w określonych procedurach badania poubojowego dla różnych gatunków zwierząt. Wymiana dokumentacji nie doprowadziła do osiągnięcia porozumienia w tej kwestii. Obie Strony zgadzają się jednak, że wspólny przegląd tej dokumentacji może doprowadzić do rozwiązania tej sprawy. | Obie Strony zgadzają się na wspólną ocenę działań w zakresie badania poubojowego. |

13. i 14. | Kontrola weterynaryjna chłodni składowych, rozdziału tusz, znaku jakości zdrowotnej oraz przyrządów do oznaczania stanu zdrowia zwierząt | |

Kwestia ta była badana w oparciu o pisemną dokumentację przedstawioną przez Stany Zjednoczone dotyczącą organizacji i obowiązków systemu kontroli w Stanach Zjednoczonych. Powyższe kwestie były przedmiotem rozmów na temat zwiększonej roli FSIS w ramach wywozu do Wspólnoty. | Przyjęcie instrukcji FSIS zgodnie z załącznikiem III. Wspólnota rozważy dalsze niezbędne działania łącznie z koniecznymi zmianami wymagań w tym zakresie. |

15. | Wymagania dotyczące świadectwa zdrowia przy pierwszym zatrudnieniu | |

Legislacja wspólnotowa stwarza możliwość wymagania specjalnych gwarancji dotyczących opieki lekarskiej personelu pracującego i kontrolującego świeże mięso. | Stany Zjednoczone zapewnią, aby kierownictwo urzędowego zakładu przedstawiło i udokumentowało sposób w jaki w praktyce działają wymagania Stanów Zjednoczonych. Informacje te będą udostępniane urzędowemu inspektorowi na wniosek. |

Legislacja Stanów Zjednoczonych wymaga, aby osoba kierująca zakładem nie zatrudniała do prac związanych z kontrolą i przygotowywaniem produktów, osób wykazujących objawy chorób zakaźnych w fazie przenoszenia (nie obejmuje to specjalnego wymagania w odniesieniu do świadectw zdrowia). | System nadzoru medycznego i urzędowego wykonywania będzie zgodny z dokumentacją przedstawioną przez FSIS. Wspólnota zbada, czy system stosowany w Stanach Zjednoczonych daje wystarczające gwarancje porównywalne z wymaganiami Wspólnoty (na podstawie poszczególnych przypadków). |

16. | Pomieszczenia zapewniające dobrostan zwierząt | |

Obie Strony zgadzają się, iż wymagania Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych są zasadniczo takie same. | Problemy praktyczne będą rozwiązywane na bieżąco w trakcie wspólnej oceny działań prowadzonych przez Stany Zjednoczone i Wspólnotę podejmowanych w zakładach. |

17. | Odzież pracownika | |

Obie Strony zgadzają się: iż wymagania Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych są zasadniczo takie sameże odzież o specyficznym kolorze (np. biały) nie jest wymaganiem obowiązkowym, orazpracownicy powinni rozpoczynać każdy dzień pracy w czystej odzieży, która powinna być zmieniona w ciągu dnia, kiedy zachodzi taka potrzeba. | Instrukcja FSIS wymaga, aby przemysł oraz FSIS były w stanie opisać i przedstawić, gdzie to konieczne, docelowy systemy służący wykonaniu wymagań Stanów Zjednoczonych na szczeblu zakładów. |

18. | Wymaganie dotyczące osobnego składu opakowań | |

Obie Strony zgadzają się, że należy podjąć środki uniemożliwiające zakażenie mięsa i produktów mięsnych ze Strony opakowań jednostkowych i opakowań. | Wytyczne FSIS dla przemysłu powinny wskazywać wymagania Wspólnoty, że opakowania jednostkowe i opakowania przenoszone do pomieszczeń ze świeżym mięsem czy podrobami muszą być składowane w osobnych pomieszczeniach i w sposób uniemożliwiający ich zakażenie. Instrukcje Wspólnoty – (VM) powinny obejmować wskazania, według których cele "braku kontaktu drogą powietrzną" zawarte w legislacji wspólnotowej będą spełnione, co zapobiegnie zakażeniu opakowań jednostkowych i opakowań. |

19. | Pomieszczenia do suchego składowania materiałów nieżywnościowych | |

Obie Strony zgadzają się, iż detergenty, środki odkażające i podobne substancje, powinny być składowane w bezpiecznym miejscu w celu uniknięcia zakażenia mięsa lub opakowań. Takim bezpiecznym miejscem może być osobna szafa, schowek lub podobne miejsce składowania. Używanie tych materiałów nie może doprowadzić do zakażenia świeżego mięsa lub opakowań jednostkowych lub opakowań. | Przyjęcie instrukcji FSIS. Brak zmian w wymaganiach Wspólnoty. |

20. | Konstrukcje drewniane | |

Obie Strony zgadzają się, że absolutny zakaz Wspólnoty w odniesieniu do drewna obejmuje także instrumenty i sprzęt, który może wejść w kontakt ze świeżym mięsem lub podrobami. | Stany Zjednoczone przedstawiły dokument wspierający ich propozycję. |

Jeśli chodzi o użycie drewna jako materiału budowlanego, obie Strony zgadzają się, iż takie materiały muszą być w dobrym stanie, muszą być nieprzepuszczalne, o gładkiej powierzchni i pokryte wodoszczelną osłoną. | Wspólnota rozważy czy ten przypadek może być traktowany jako dopuszczalne użycie drewna jako materiału budowlanego. |

Stany Zjednoczone zaproponowały, że drewniane belki użyte jako elementy konstrukcyjne (w tym belki w chłodniach i zamrażalniach), które zostały impregnowane zatwierdzonym tworzywem (np. gorącym olejem lnianym) spełniają te wymagania. | Stany Zjednoczone włączą postanowienia do instrukcji FSIS w celu zapewnienia skutecznej kontroli i utrzymania higieny powierzchni elementów strukturalnych. |

21. | Sprzęt drewniany | |

Wycofanie ze względu na to, że nie jest to główna kwestia. Stany Zjednoczone zgadzają się, iż użycie drewna w tym obszarze powinno być usunięte. | Jakiekolwiek szczegółowe problemy powinny być adresowane podczas oceny funkcjonowania zakładów. Jest zrozumiałe, iż sprzęt ratowniczy taki jak drabiny, może być używany pod warunkiem, iż nie ma ryzyka zakażenia świeżego mięsa lub podrobów. |

22. i 23. | Woda pitna (badanie częstotliwości i parametrów biologicznych) | |

Zgodnie z art. 4 lit. c) dyrektywy Rady 72/462/EWG można wymagać szczególnych gwarancji dotyczących jakości wody pitnej używanej przez zakłady. | FSIS przedstawi szczególne gwarancje dotyczące jakości wody pitnej używanej przez zakłady. Wspólnota zobowiązuje się do szybkiego rozpatrzenia powyższych gwarancji. |

24. | Wymagania dotyczące temperatury mięsa | |

Dyskusje wskazują, że system Stanów Zjednoczonych wydaje się spełniać wymagania dotyczące temperatury mięsa wymagane przez legislację wspólnotową. | Wspólnota rozważy, czy temperatury osiągane operacyjnie przez system Stanów Zjednoczonych są dopuszczalne. Stany Zjednoczone wprowadzą postanowienia do instrukcji FSIS w celu zapewnienia, że odpowiedzialni lekarze weterynarii skutecznie stosują wymagania dotyczące temperatury mięsa. |

25. | Urządzenia do rejestracji temperatury | |

Stany Zjednoczone wnioskują, aby ręczna rejestracja temperatur pokojowych była dopuszczalna w zakładach o małej wydajności. | Wspólnota rozważy czy ręczna rejestracja temperatur może być dopuszczalna w zakładach o małej wydajności. |

26. | Temperatura niszczenia włosieni | |

Stany Zjednoczone przedstawiły Wspólnocie alternatywny system niskich temperatur w celu niszczenia włosieni w mięsie wieprzowym (patrz: załącznik V) | Wspólnota zgadza się na zbadanie dokumentacji Stanów Zjednoczonych w celu ustalenia, czy zapewnia ona dopuszczalne alternatywne gwarancje zdrowotne. |

27 | Konieczność badania mięsa końskiego na włosienie | |

Stany Zjednoczone przedstawiły dokumentację podważającą konieczność badania mięsa końskiego na włosienie. | Wspólnota zgadza się na naukowe zbadanie dokumentacji przedstawionej przez Stany Zjednoczone. |

28., | Obróbka sanitarna | |

Oba systemy opierają się na orzeczeniu urzędowego lekarza weterynarii w celu ustalenia, czy obróbka sanitarna jest dokonywana w sposób pozwalający osiągnąć dostateczny poziom higieny. Problemy wynikają z widocznej różnicy niepisanych norm stosowanych w ramach każdego systemu. | Obie Strony zaleciły skuteczniejszy dialog na miejscu między lekarzami weterynarii na szczeblu zakładu, zarówno w celu znalezienia stosownych rozwiązań na miejscu jak i poprawy dialogu między specjalistami obu stron. Powyższe zalecenia powinny być wsparte jasnym ustaleniem przez FSIS interpretacji wymagań Wspólnoty. FSIS powinien odgrywać bardziej znaczącą rolę w procesie zatwierdzania zakładów Wspólnoty, w tym kontroli ich funkcjonowania i warunków higienicznych. Istnieje potrzeba bieżących dwustronnych umów w ramach stworzonych struktur. Dialog ten powinien obejmować wszystkie szczeble służb kontrolnych, w tym personel inspekcji weterynaryjnej odpowiedzialnej za kontrolę zakładów po obu stronach (patrz: załącznik IV). |

33. | Konieczność osobnego pomieszczenia do czyszczenia żołądków i jelit | |

Obie Strony uzgodniły, iż legislacja wspólnotowa (dyrektywa 64/433/EWG) nie wymaga osobnych pomieszczeń, z zastrzeżeniem spełnienia warunków wymienionych w rozdziale 11 i 14c tej dyrektywy. | Należy rozważyć wyjaśnienie wymagań Wspólnoty w tym zakresie w celu wskazania, że w przypadku jelit świńskich należy w każdym przypadku wymagać ich rozdziału od innych części, aby zapobiegać zakażeniu świeżego mięsa lub innych podrobów. |

34. | Usuwanie podrobów | |

Wycofany. Problem powstał w wyniku nieporozumienia w zakresie wymagań Wspólnoty i nie powinien pojawić się w przyszłości. | |

35. | Usuwanie podrobów (migdałki świńskie) | |

Obie Strony zgodziły się, że usuwanie świńskich migdałków powinno mieć miejsce, aby zapobiegać zakażeniu głowy i języka. Kwestia ta powinna być rozstrzygnięta podczas kontroli zakładów. | Należy rozważyć wyjaśnienie wymagań Wspólnoty w tym zakresie – (VM). |

36. | Podział czynności | |

Wycofanie na podstawie ustalenia, że w miejscach, gdzie dokonuje się krojenia i cięcia mięsa istnieje zakaz używania wszelkiego rodzaju przypraw. | |

40. | Urządzenia do mycia obuwia i fartuchów | |

Strona amerykańska potwierdza, że stosuje te same wymagania w przypadku produktów przywożonych oraz produkowanych w kraju. Oznacza to, że Stany Zjednoczone wymagają jedynie mycia w przypadku pojawienia się zakażenia. W następstwie dyskusji, jakie miały miejsce między stronami w kontekście tych negocjacji należy wyeliminować wszelkie nieporozumienia dotyczące wymagań stosowanych przez Stany Zjednoczone. | Przyszłe pytania wynikające ze stosowania tych wymagań będą przedstawione podczas kontroli zakładów (patrz: załącznik IV). |

41. | Urządzenia do mycia samochodów | |

Wycofany. Problem pojawił się na skutek stosowania środków wykonawczych. Istnieją różnice w wymaganiach prawnych. Ponieważ nie ma specyficznych wymagań w Stanach Zjednoczonych, problem nie powinien pojawiać się w przyszłości (patrz: punkt 10). | |

42. | Nadzór weterynaryjny nad zakładami | |

Stany Zjednoczone potwierdzają, że wymagania dotyczące nadzoru weterynaryjnego stosowane do zakładów Wspólnoty w odniesieniu do wywozu do Stanów Zjednoczonych nie wykraczają poza wymagania krajowe. | |

43. | Uprzednia akceptacja pieczęci, sprzętu i materiałów | |

Podczas dyskusji wyjaśniono, że Stany Zjednoczone nie nałożyły bezwzględnie obowiązującego wymagania uzyskania przez zakłady zagraniczne uprzedniej akceptacji pieczęci. | . Stany Zjednoczone będą nadal stosować mechanizmy równoważne do tego wymagania. |

44., | Działania administracyjne | |

Punkty 28–32. | Patrz: załącznik III. Patrz: załącznik IV |

52. | Działania administracyjne (składanie sprawozdań miesięcznych) | |

W ogólnym kontekście równoważności, należy zapewnić regularne kontrole zatwierdzonych zakładów przez lekarzy weterynarii nadzorujących z krajów wywozu, w szczególności w okresach comiesięcznych. | Dalsze szczegóły powinny być wypracowane w oparciu o załącznik IV, głównie w zakresie poufności. |

Sprawozdania pisemne z powyższych kontroli powinny być dostępne dla urzędników wizytujących zakłady, którzy reprezentują kraje przywozu. | |

Takie kontrole lub sprawozdania nie będą wymagane w okresach, kiedy zakłady nie prowadzą działalności lub kiedy nie produkują na wywóz do kraju odbierającego. | Patrz załączniki III i IV. |

53. | Działania administracyjne (kontrola produktów tranzytowych) | |

Wydaje się, że problem wynika z wymagań istniejących w krajach przeznaczenia (które wymagają szczelnie zamkniętych pojemników otwieranych w punktach tranzytowych), a nie wymagań Stanów Zjednoczonych. | Patrz załącznik IV. |

54. | Żądania ze Strony służb weterynaryjnych Wspólnoty w zakresie certyfikacji w sprawach dotyczących jakości | |

Temat nieporuszany na szczeblu technicznym, zgodnie z porozumieniem o wyłączeniu tego punktu z rozmów. | |

55. | Żądania ze Strony służb weterynaryjnych Wspólnoty w zakresie pozostałości. | |

Temat nieporuszany na szczeblu technicznym, zgodnie z porozumieniem o wyłączeniu tego punktu z rozmów. | |

56. | Fundusz zabezpieczenia finansowego | |

Przed zatwierdzeniem wywozu, Stany Zjednoczone wymagają utworzenia przez zakłady Wspólnoty funduszu zabezpieczenia finansowego, który pokrywałby koszty inspekcji w ramach dodatkowych zabezpieczeń zdrowia zwierząt wymaganych przez USDA (amerykańskie ministerstwo rolnictwa). Wspólnota kwestionuje uzasadnienie takiego wymagania. Zmiana regulacji USDA jest dopuszczalna. | USDA dokona kontroli swoich wymagań co do funduszu zabezpieczenia finansowego w stosunku do zakładów wywożących z obszaru Wspólnoty. |

57. | Przejrzystość procedur rozpoznawania, czy dane państwo jest wolne od choroby | |

Obie Strony stosują system opierający się na występowaniu o informacje i na kontrolach terenowych w celu zebrania danych dotyczących warunków panujących w obcych państwach. W ramach obu systemów komitet ocenia dane i opiniuje status chorobowy przed podjęciem ostatecznej decyzji. W Stanach Zjednoczonych proces ten, w niektórych przypadkach, trwa ponad rok ze względu na procedury administracyjne. W ramach obu systemów ciężar występowania o powyższe opinie leży po stronie kraju wywozu. Status zależy, między innymi, od polityki importowej kraju wywozu. Dnia 1 lipca 1992 r. kontrole weterynaryjne na wewnętrznych granicach Wspólnoty zostaną zastąpione przez system wzmocnionych kontroli w miejscu, skąd pochodzi transport. Obie Strony zgadzają się, iż system ten zapewni odpowiednie gwarancje zdrowotne w celu umożliwienia utrzymania statusu zdrowotnego Państw Członkowskich Wspólnoty. | USDA zobowiązuje się nadal uznawać, iż poniższe Państwa Członkowskie są wolne od następujących chorób: Pryszczyca i księgosusz Zjednoczone Królestwo, Irlandia, Dania Kod 94.1 VVND Zjednoczone Królestwo, Irlandia, Dania Kod 94.6 Cholera świń Zjednoczone Królestwo, Irlandia, Dania Kod 94.9 SVD Zjednoczone Królestwo, Irlandia, Dania, Luksemburg Kod 94.12 ASF Wszystkie z wyjątkiem Włoch, Portugalii i Hiszpanii Kod 94.8 AHS Wszystkie z wyjątkiem Portugalii i Hiszpanii Kod 92.301 Bez zastosowania dodatkowych zabezpieczeń po dniu 1 lipca 1992 r., kiedy wewnętrzne kontrole weterynaryjne będą we Wspólnocie zniesione. Jednakże, w celu zmiany wzorów handlowych w związku ze zmieniającymi się warunkami handlu, USDA rozważa zastosowanie jednoznacznych wymagań w stosunku do irlandzkich zakładów mięsnych (obowiązują one już w stosunku do Zjednoczonego Królestwa i Danii). W tym kontekście wymóg niełączenia oznacza, że dany zakład nie przerabia jednocześnie zwierząt, mięsa lub produktów z innych krajów, które nie są uznane za wolne od odpowiednich chorób, a także, że mięso i produkty przeznaczone na rynki USA są przygotowywane oddzielnie od mięsa czy produktów z tych krajów. USDA zobowiązuje się do szybkiego przetwarzania wniosków z Państw Członkowskich uznanych obecnie przez USDA jako wolne od niektórych chorób. W celu przyznania statusu kraju wolnego od chorób USDA zobowiązuje się do akceptowania legislacji wspólnotowej obowiązującej we wszystkich Państwach Członkowskich, tam gdzie ona istnieje i jest podstawą prawną do kontroli chorób zwierząt oraz polityki zdrowotna w stosunku do przywozu zwierząt żywych, mięsa i produktów. Komisja zobowiązuje się do dostarczenia niezbędnych danych umożliwiających sporządzenie wykazów Państw Członkowskich wolnych od poszczególnych chorób zwierząt. |

58. | Uznanie regionalnego statusu zdrowia | |

Wspólnota złożyła do APHIS dokument zatytułowany "Jednolity Rynek Wspólnotowy – nowa strategia w dziedzinie zdrowia roślin i zwierząt". Dokument ten szczegółowo przedstawia strukturę zarządzania epizootycznymi chorobami zwierząt we Wspólnocie. | Na podstawie dokumentu strategicznego Wspólnoty USDA przyznaje, że polityka Wspólnoty w zakresie kontroli chorób na szczeblu regionalnym może dostarczać wystarczających gwarancji przeciw rozprzestrzenianiu się chorób zwierząt przez produkty pochodzenia zwierzęcego. |

Obie Strony dostrzegają potencjalne korzyści wynikające z koncepcji regionalizacji podczas wybuchów egzotycznych chorób epizootycznych, oraz, rozpoznają kluczowe znaczenie kryteriów definiowania regionów i metod administrowania regionami. | Stany Zjednoczone ponownie rozważą swoją politykę importową w świetle koncepcji regionalizacji oraz, jeśli okaże się to stosowne, podejmą kroki w celu zmiany swoich rozporządzeń i innych aktów prawnych dotyczących pryszczycy, księgosuszu oraz innych chorób zwierząt. |

APHIS powołał grupę roboczą w celu zbadania możliwości zastosowania koncepcji regionalizacji działań kontrolnych chorób zwierząt. | |

59. | Akceptacja wspólnotowych środków sanitarnych w stosunku do krajów lub regionów o różnych rozmiarach epidemii | |

Obie Strony uznają, że niektóre choroby mogą mieć różny zasięg na terenie kraju czy regionu oraz, że istnieje różny poziom ryzyka w stosunku do przywozu z krajów lub regionów o różnych rozmiarach epidemii. | USDA uznaje, że BSE ma mały zasięg w Irlandii i Francji, co sprawia, że inna jest sytuacja epidemiologiczna w tych krajach w stosunku do Zjednoczonego Królestwa. |

| USDA akceptuje, iż może istnieć różny zasięg poszczególnych chorób między różnymi krajami, stąd też ryzyko przywożenia produktów z krajów o małym zasięgu jest mniejsze aniżeli z krajów o dużym zasięgu epidemii. W związku z tym, USDA oceni wyniki dostępnych badań naukowych na temat BSE i trzęsawki owiec oraz rekomendacje naukowe OIE w celu zmodyfikowania procedur przywozowych. |

60. | Widoczna dyskryminacja i brak jednolitego podejścia władz Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do uznawania statusu chorobowego określanego przez różne Państwa Członkowskie | |

Obie Strony zgadzają się, że uznanie państwa za wolne od chorób zależy od sytuacji chorobowej, systemów kontroli, etc. oraz, że państwa nie powinny być dyskryminowane. Przywóz niektórych typów produktów jest akceptowany przez USDA z niektórych krajów, pomimo, że nie są one wolne od SVD, natomiast jednocześnie te same produkty nie są akceptowane z innych krajów uważanych za wolne od tej choroby. Badania wskazują, że wirus SVD może przetrwać 500 dni w niektórych produktach mięsnych. W związku z tym, USDA prowadzi ocenę statusu wybranych krajów w odniesieniu do SVD. | USDA zobowiązuje się do zastosowania jednolitych środków redukcji ryzyka w stosunku do wszystkich Państw Członkowskich o identycznym statusie. USDA zobowiązuje się do niestosowania nieuzasadnionych opóźnień w akceptacji transportów produktów przywożonych po udostępnieniu wyników badań naukowych oraz zgadza się przyjąć wyniki wszelkich badań na temat sytuacji w danych Państwach Członkowskich. |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK II

Dnia 17 lipca 1992 r.

ŚRODKI TYMCZASOWE

W celu sprostania wymaganiom dyrektywy Wspólnoty dotyczącej państw trzecich oraz bez uszczerbku dla postanowień załącznika I niniejszej Umowy, obie Strony wyrażają zgodę, aby Wspólnota zaakceptowała, z zastrzeżeniem jej zwyczajowych procedur, produkty pochodzące z ubojni bydła i trzody chlewnej ze Stanów Zjednoczonych, które spełniają wymagania Wspólnoty i Stanów Zjednoczonych z następującymi tymczasowymi szczegółowymi zmianami.

1. Stosowanie zaleceń w kwestiach nr 1–4, 6–11, 13–19, 22–24 i 35 (załącznik I).

2. FSIS będzie odgrywał bardziej znaczącą rolę zgodnie z załącznikiem III.

3. Obie Strony zainicjują rozwój współpracy zgodnie z załącznikiem IV.

4. W odniesieniu do badania poubojowego serc świńskich, nacięcia będą wykonywane przez personel zakładowy przed inspekcją dokonywaną przez personel FSIS.

5. Akceptuje się belki drewniane używane w chłodniach pod warunkiem, iż są one w dobrym stanie, gładkie, powleczone gorącym olejem z siemienia lnianego lub innym dopuszczalnym składnikiem, powodującym ich nieprzemakalność, pokryte woskiem, odporne na gnicie oraz, że FSIS zapewnia skuteczną kontrolę warunków higienicznych. Po ich zużyciu, drewniane belki zostaną zastąpione alternatywnymi materiałami.

6. Czyszczenie i przygotowywanie świńskich żołądków (pozycja 33)

jeśli chodzi o jelita świńskie, czyszczenie i przygotowanie powinno odbywać się w pomieszczeniach ubojni podczas przygotowywania produktów kierowanych na rynki Wspólnoty,

lub

jeśli chodzi o jelita świńskie, tam gdzie to konieczne, należy, za każdym razem, oddzielać sprzęt mechaniczny o zamkniętym obiegu w celu uniknięcia zakażenia świeżego mięsa lub podrobów.

Ponadto, podczas okresu interwencyjnego, ubojnia będzie stosowała weterynaryjną kontrolę przedubojową wszystkich zwierząt przeznaczonych na ubój.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK III

Non-paper

WZROST ROLI FSIS W ODNIESIENIU DO KONTROLI I BEZPIECZEŃSTWA DOTYCZĄCEGO WYKAZU ZAKŁADÓW

1. Stany Zjednoczone szczegółowo wyjaśniły organizację i zakres obowiązków FSIS, zgodnie z poniższym listem dr Dubberta, zastępcy administratora programów międzynarodowych z dnia 27 kwietnia 1992 r.

STRUKTURA I KONTROLA CZYNNOŚCI WYWOZOWYCH ZWIĄZANYCH Z BEZPIECZEŃSTWEM ŻYWNOŚCI I SŁUŻBAMI KONTROLI

I. Struktura organizacyjna

Wydział ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli (FSIS) złożony jest z pięciu głównych obszarów programowych, z których każdy kierowany jest przez zastępcę administratora bezpośrednio podległego administratorowi (patrz wykres 1–1). Dwa obszary programowe pełniące największą rolę w zapewnieniu, aby świeże mięso przeznaczone na wywóz do innych krajów było bezpieczne, zdrowe i odpowiednio etykietowane, to programy międzynarodowe oraz czynności kontrolne. Tak jak w przypadku wszystkich pięciu obszarów programowych, programy międzynarodowe i działania kontrolne organizacyjnie związane są organizacyjnie powiązane przez biurem administratora. Jednakże w praktyce te dwa obszary programowe koordynują ich działania na odpowiednim szczeblu roboczym.

A. Programy międzynarodowe

W ramach programów międzynarodowych odpowiedzialność za rozwój i koordynację polityki eksportowej ponosi zespół ds. koordynacji wywozu. Dyrektor zespołu ds. koordynacji wywozu jest lekarzem weterynarii, posiadającym w zespole pięciu innych lekarzy weterynarii. Na podstawie bieżącej kontroli wymagań przywozowych około 80 różnych krajów, w tym wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, zespół ds. koordynacji wywozu zbudował bazę danych zawierającą instrukcje dotyczącą spełnienia wymagań dla każdego produktu wywożonego do każdego kraju. Polityka FSIS w zakresie wywozu do poszczególnych krajów przekłada się w praktyce na procedury poprzez instrukcje zawarte w bazie danych. (Patrz załączone instrukcje dla wywozu do Zjednoczonego Królestwa). Dostęp do bazy danych dla przedsiębiorstw wywożących jest bezpośredni, a instrukcje w wersji papierowej zawierające uaktualnienia i inne zmiany, dostarczane przez zespół ds. koordynacji wywozu do regionalnych biur kontrolnych, które rozpowszechniają je wśród przedsiębiorstw wywożących.

Oprócz aktualizacji i rozpowszechniania powyższych instrukcji, zespół ds. koordynacji wywozu jest także odpowiedzialny za sporządzanie wykazów zakładów zatwierdzonych do wywozu do poszczególnych krajów. Wizyty zagranicznych kontrolerów w tych zakładach organizowane są przez zespół ds. koordynacji wywozu z Waszyngtonu. W celu koordynacji tworzenia i wprowadzania w życie polityki eksportowej, programy międzynarodowe usiłują pozyskać w czasie zagranicznych wizyt odpowiedni personel kontrolny oraz szereg specjalistów ds. koordynacji wywozu. Obserwacje czynione przez zagraniczne osoby wizytujące zakład na temat istniejących w nich niedociągnięć są przedmiotem dyskusji między inspektorami i osobami zarządzającymi zakładami, po czym wprowadzane są do bazy danych dotyczących międzynarodowych programów, co często skutkuje zmianami w instrukcjach wywozowych dla poszczególnych krajów.

B. Czynności kontrolne

Ważną częścią funkcji regulującej, która wykonywana jest w ramach czynności kontrolnych jest wprowadzanie w życie polityki eksportowej w ramach programów międzynarodowych. Działania kontrolne FSIS powadzone są przez sieć 5 biur regionalnych, 26 biur lokalnych i 188 punktów kontrolnych. Każde biuro regionalne regionalny zarządzane jest przez dyrektora regionalnego, który jest lekarzem weterynarii. W 23 biurach lokalnych nadzorujących ubojnie, urzędnicy w nich pracując są lekarzami weterynarii, podobnie jak inspektorzy obwodowi, którzy zarządzają obwodowymi kontrolami ubojni w tych obszarach. U podstawy tej struktury w kształcie piramidy znajduje się inspektor odpowiedzialny(IIC) za poszczególne działania w ubojniach. Stąd też, cały łańcuch administracyjny w dziedzinie czynności kontrolnych rozpoczyna się na szczeblu zastępcy administratora poprzez dyrektora regionalnego, inspektora lokalnego inspektorów obwodowych, a w końcu do IIC.

Wbudowana w czynności kontrolne struktura organizacyjna jest systemem kontroli obejmującym funkcje nadzorcze nad biurami regionalnymi i lokalnymi. Jednakże kluczowym związkiem między biurem regionalnym i samymi przedsiębiorstwami wywożącymi jest inspektor obwodowy. Oznacza to, że jest on także głównym ogniwem informacji między zakładem a zespołem ds. koordynacji wywozu programów międzynarodowych. Inspektor obwodowy jest odpowiedzialny za regularne kontrolowanie wszystkich ubojni w swoim obwodzie i ma za zadanie szczegółowo przyglądać się każdemu zakładowi, również pod kątem zgodności z wymaganiami importowymi poszczególnych krajów. Każda jego kontrola zakończona jest sporządzeniem pisemnego sprawozdania, które w koniecznych przypadkach stanowi podstawę do formułowania programu naprawczego zakładu, jeśli inspektor obwodowy znajdzie jakiekolwiek obszary wymagające usprawnienia. W wielu przypadkach, lokalny inspektor i eksperci ds. uboju i przetwórstwa z biur regionalnych dołączają do inspektora obwodowego w celu przygotowania kontroli kwartalnych.

II. Kontrola i odpowiedzialność na szczeblu zakładu

A. Ubojnie

Inspektor nadzorujący poszczególne ubojnie jest odpowiedzialny za kontrolę wszystkich czynności ubojni. Nawet w najmniejszych zakładach IIC jest lekarzem weterynarii, a towarzyszy mu personel złożony z innych lekarzy weterynarii i inspektorów mięsa. Zakres odpowiedzialności IIC obejmuje wydawanie zaświadczeń zgodności z wymaganiami obcych państw, tak jak to wynika z instrukcji otrzymanych z Waszyngtonu. Chociaż IIC zwykle przekazuje część swoich obowiązków (np. kontrolę poubojową) swojemu personelowi, jego podpis musi znajdować się na pozwoleniu na wywóz. Poprzez podpisanie pozwolenia na wywóz dla danej partii produktów przeznaczonych, na przykład, na rynki Wspólnoty, IIC zaświadcza, iż produkty w tym transporcie kwalifikują się do wywozu do Wspólnoty.

Inspektor IIC nie kontroluje (fizycznie) amerykańskich czy wspólnotowych materiałów do etykietowania. Chociaż IIC jest odpowiedzialny za zapewnienie, że wszystkie produkty opuszczające ubojnie są właściwie zidentyfikowane, osoby zarządzające zakładem dokonują zakupu, składują i umieszczają (pod nadzorem FSIS) wszystkie etykiety Stanów Zjednoczonych i Wspólnoty. Podczas, gdy IIC nie jest bezpośrednio odpowiedzialny za materiały do etykietowania, ma on jednak całkowitą kontrolę nad pozwoleniami na wywóz. Wszystkie pozwolenia na wywóz wydawane są bezpośrednio IIC z biur regionalnych. Inspektor nadzorujący jest odpowiedzialny za administrowanie pozwoleniami będącymi w jego posiadaniu oraz przetrzymywanie ich w bezpiecznym miejscu. W ramach dodatkowej kontroli, wszystkie kartony znajdujące się w danej przesyłce, stemplowane są pieczęcią z numerem pozwolenia na wywóz oraz pieczęcią, świadczącą o tym, iż dane kartony były przedmiotem kontroli IIC.

B. Zakłady rozdziału tusz i chłodnie składowe

Zgodnie z procedurami FSIS, przeszkoleni lekarze weterynarii nie są zazwyczaj obecni w większości zakładów rozdziału tusz i chłodni składowych w Stanach Zjednoczonych. Niemniej jednak, oba typy zakładów znajdują się pod nadzorem inspektora obwodowego, który w większości przypadków jest lekarzem weterynarii. Zwykle wymagania Wspólnoty w zakresie nadzoru weterynaryjnego spełniane są poprzez zapewnienie obecności lekarza weterynarii podczas rozdziału mięsa przeznaczonego na rynki Wspólnoty lub kiedy produkty w chłodniach składowych są przygotowywane do Wspólnoty. W większości przypadków, FSIS jest w stanie dostosować zakłady zainteresowane wywozem do Wspólnoty, ponieważ pomieszczenia do rozdziału tusz są częścią zintegrowanego zakładu nadzorowanego przez IIC lub też chłodnie składowe są zlokalizowane w pobliżu ubojni zatwierdzonych przez Wspólnotę.

2. Strona amerykańska wyraziła wolę rozważenia możliwości zmiany polityki w odniesieniu do kontroli i bezpieczeństwa dotyczącego wykazu zakładów w celu zwiększenia roli FSIS

3. Ponadto, Stany Zjednoczone stwierdziły, że:

"Jeśli chodzi o udział FSIS w procesie zatwierdzania przez Wspólnotę zakładów amerykańskich… FSIS wystąpi jedynie do Wspólnoty o możliwość kontrolowania tych zakładów, które według nich całkowicie spełniają wymagania wspólnotowe.

Tam, gdzie to konieczne, FSIS będzie zaświadczał wprowadzane korekty niedociągnięć."

4. Jeśli chodzi o wprowadzenie w życie powyższego:

FSIS/zespół ds. koordynacji wywozu (ECD) będzie współpracował ze Stanami Zjednoczonymi w celu identyfikacji zakładów zainteresowanych wywozem do Wspólnoty.

Powyższe zakłady będą zatem kontrolowane przez personel FSIS/ECD, który zapewni pomoc techniczną, profesjonalne doradztwo i wyjaśniania wymagań Wspólnoty.

Informacje dotyczące wymagań Wspólnoty, znajdujące się w bazie danych zespołu ds. wywozu, będą wykorzystywane przez lekarzy weterynarii odpowiedzialnych za kontrolę zakładów zainteresowanych zatwierdzeniem umożliwiającym wywóz do Wspólnoty.

Na podstawie powyższych kontroli zakładów, FSIS/ECD wyznaczy zakłady, które zostaną poddane kontroli Wspólnoty.

W drodze administracyjnej, EWG wystąpi do FSIS/ECD o kontrolę jedynie tych zakładów, które, ich zdaniem, w związku przeprowadzeniem dokładnych kontroli, całkowicie spełniają wymagania Wspólnoty.

Po takim wniosku FSIS, EWG zobowiązuje się do natychmiastowego przystąpienia do kontroli zakładów.

Personel FSIS/ECD będzie towarzyszyć zespołom kontrolerów ze Wspólnoty.

W następstwie kontroli dokonanych przez EWG, FSIS/ECD zajmie się korektą istniejących nieprawidłowości, aby uniknąć kontroli urzędników EWG oraz zaświadczy korektę niedociągnięć.

Inspektor odpowiedzialny za każdy zakład wykorzystuje bazy danych zawierających wymagania Wspólnoty w celu wypełnienia swoich szczególnych obowiązków włączając zaświadczanie spełnienia wymagań Wspólnoty.

Te same informacje z bazy danych dotyczące wymagań Wspólnoty wykorzystywane przez zespół ds. koordynacji wywozu, będą również dostępne dla EWG. Zawartość i wszelkie zmiany przewidywane przez którąkolwiek ze stron, będą uzgadniane w ramach bieżących procedur współpracy.

Sprawozdania pisemne przygotowane podczas okresowych rutynowych kontroli zakładów przez lekarzy weterynarii będą udostępniane, na wniosek, zagranicznym służbom kontrolnym.

FSIS natychmiast notyfikuje władze Wspólnoty, gdy ustali, że czynności zakładu są niezgodne z wymaganiami oraz po zmianach, takich jak zaprzestanie czynności lub znaczące zmiany strukturalne lub operacyjne.

Pomieszczenia do uboju będą stale kontrolowane przez lekarzy weterynarii, pomieszczenia do rozdziału tusz będą kontrolowane co najmniej raz dziennie przez urzędowego lekarza weterynarii, natomiast składy, które nie są pod nadzorem inspektora weterynaryjnego odpowiedzialnego za cały kompleks zakładowy, będą okresowo kontrolowane przez urzędowego lekarza weterynarii. Odpowiedzialny lekarz weterynarii kontroluje pieczęciami i znaki Stanów Zjednoczonych, które są przechowywane w zamknięciu. Etykiety Wspólnoty i znaki będą również pod kontrolą lekarz weterynarii (i trzymane w zamkniętych pomieszczeniach). Odpowiedzialny lekarz weterynarii podpisuje świadectwa zdrowia EWG (pozycje 13 i 14).

Badanie przedubojowe jest przeprowadzane przez lekarza weterynarii (pozycja 5).

5. Na podstawie doświadczeń zdobytych podczas funkcjonowania powyższego systemu, Stany Zjednoczone wnioskują, aby zakłady posiadające zaświadczenie FSIS potwierdzające ich zgodność z wymaganiami Wspólnoty, były zatwierdzane przez Wspólnotę przed kontrolą inspektorów Wspólnoty.

6. EWG rozważy, w kontekście wspólnie uzgodnionego stanowiska możliwości zatwierdzania zakładów posiadających zaświadczenia odpowiednich władz państw trzecich, przed kontrolą inspektorów Wspólnoty.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK IV

PROPOZYCJA PROCEDUR WSPÓŁPRACY STANY ZJEDNOCZONE – WSPÓLNOTA

Zagadnienia, w odniesieniu do których niezbędna jest ulepszona komunikacja i współpraca

Istnieje wiele zagadnień wynikających z decyzji podjętych na różnych szczeblach odpowiedzialności, które nie są sprecyzowane w legislacji. Oceny wskazują, iż dotyczą one co najmniej trzech poziomów, na których istnieje możliwość poprawy komunikacji i współpracy.

a) Zalecenia dotyczące problemów administracyjnych na szczeblu ogólnym

Obie Strony są zgodne, że należy stworzyć system bliższych, sformalizowanych kontaktów na odpowiednim szczeblu w celu zajmowania się przyszłymi problemami i nieporozumieniami w tym obszarze. Ponieważ wiele problemów może pojawić się podczas codziennych kontaktów między służbami, dwustronne kontakty raz czy dwa razy do roku nie są wystarczające. Każda strona wyznaczy osobę kontaktową, która będzie codziennie zapewniać koordynację stosunków dwustronnych. Attaché weterynaryjni mogą odgrywać w tym kontekście bardzo pomocną rolę (pozycje 17 i 40).

b) Zalecenia dotyczące problemów wynikających ze stosowania środków w zakresie wprowadzania w życie

Obie Strony są zgodne, że należy stworzyć system oceniający zalecenia i instrukcje wypracowane przez każdą ze stron zanim będą one formalnie przyjęte. Doprowadzi to do uwzględniania stanowisk obu stron podczas opracowywania wytycznych. Ponadto, powinien powstać ulepszony system wymiany odpowiednich informacji.

c) Zalecenia dotyczące zagadnień związanych z przyjmowaniem profesjonalnych, indywidualnych orzeczeń wydawanych przez urzędowych lekarzy weterynarii

Oba systemy opierają się na wielu decyzjach podejmowanych na podstawie profesjonalnych orzeczeń lekarza weterynarii.

W celu przyjęcia jednolitego stanowiska podczas kontroli, można byłoby wnioskować o zorganizowanie wspólnych seminariów i programów szkoleniowych.

Obie Strony są zgodne, że być może, będzie także konieczne ustanowienie administracyjnej drogi odwołań oraz systemu rozwiązywania sporów między lekarzami weterynarii na szczeblu poszczególnych zakładów (pozycje 28 do 32).

d) Zalecenia dotyczące zagadnień, które mogą być rozwiązane poprzez poprawę współpracy na szczeblu naukowym

W wielu obszarach dostrzega się potrzebę bardziej szczegółowych badań naukowych w celu rozwiązania istniejących problemów. Można zalecić współpracę na szczeblu naukowym między odpowiednimi instytucjami finansowaną ze Strony obu administracji.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK V

"

ZAŁĄCZNIK I.C

ORGANIZACJA, STRUKTURA I ZAKRES ODPOWIEDZIALNOŚCI FSIS

Ministerswo Rolnictwa Stanów Zjednoczonych Wydział ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli Waszyngton, D.C. 20250 | |

| dnia 27 kwietnia 1992 r. |

Pan Thad Lively Agricultural Officer U.S. Mission to the European Communities PSC B2 Box 002 APO AL. 09742 |

Drogi Thad:

Poniżej prezentuję strukturę i kontrolę czynności wywozowych Wydziału ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli.

I. Struktura organizacyjna

Wydział ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli (FSIS) złożony jest z pięciu głównych obszarów programowych, z których każdy kierowany jest przez zastępcę administratora bezpośrednio podległego administratorowi (patrz wykres 1–1). Dwa obszary programowe pełniące największą rolę w zapewnieniu, aby świeże mięso przeznaczone na wywóz do innych krajów było bezpieczne, zdrowe i odpowiednio etykietowane to programy międzynarodowe oraz czynności kontrolne. Tak jak w przypadku wszystkich pięciu obszarów programowych, programy międzynarodowe i czynności kontrole są organizacyjnie powiązane przez biuro administratora. Jednak, w praktyce te dwa obszary programowe koordynują ich działania na odpowiednim szczeblu roboczym.

A. Programy międzynarodowe

W ramach programów międzynarodowych, odpowiedzialność za rozwój i koordynację polityki eksportowej ponosi zespół ds. koordynacji wywozu. Dyrektor zespołu ds. koordynacji wywozu jest lekarzem weterynarii posiadającym w zespole pięciu innych lekarzy weterynarii. Na podstawie bieżącej kontroli wymagań przywozowych około 80 różnych krajów, w tym wszystkich Państw Członkowskich WE, zespół ds. koordynacji wywozu zbudował bazę danych zawierającą instrukcję dotyczącą spełnienia wymagań dla każdego produktu wywożonego do każdego kraju. Polityka FSIS w zakresie wywozu do poszczególnych krajów przekłada się w praktyce na procedury poprzez instrukcje zawarte w bazie danych. (Patrz załączone instrukcje dla wywozu do Zjednoczonego Królestwa). Dostęp do bazy danych dla zakładów wywożących jest bezpośredni, a instrukcje w wersji papierowej zawierające uaktualnienia i inne zmiany, dostarczane przez zespół ds. wywozu do regionalnych biur kontrolnych, które rozpowszechniają je wśród zakładów wywożących.

Oprócz aktualizacji i rozpowszechniania powyższych instrukcji, zespół ds. koordynacji wywozu jest także odpowiedzialny za sporządzanie wykazów zakładów zatwierdzonych do wywozu do poszczególnych krajów. Wizyty zagranicznych kontrolerów w tych zakładach organizowane są przez zespół ds. koordynacji wywozu z Waszyngtonu. W celu koordynacji tworzenia i wprowadzania w życie polityki eksportowej, programy międzynarodowe usiłują włączyć, w czasie wszystkich zagranicznych wizyt, odpowiedni personel kontrolny, jak również członka zespołu ds. koordynacji wywozu. Obserwacje czynione przez zagraniczne osoby wizytujące zakład na temat istniejących w nich niedociągnięć, są przedmiotem dyskusji między inspektorami i osobami zarządzającymi zakładami, po czym wprowadzane są do bazy danych na temat międzynarodowych programów, co często skutkuje zmianami w instrukcjach wywozowych dla poszczególnych krajów.

B. Czynności kontrolne

Ważną częścią funkcji regulującej, która wykonywana jest w ramach czynności kontrolnych jest wprowadzanie w życie polityki eksportowej w ramach programów międzynarodowych. Działania kontrolne FSIS powadzone są przez sieć 5 biur regionalnych, 26 biur lokalnych i 188 punktów kontrolnych. Każde biuro regionalne jest zarządzane przez dyrektora regionalnego, który jest lekarzem weterynarii. W 23 biurach lokalnych nadzorujących ubojnie, urzędnicy w nich pracujący są lekarzami weterynarii, podobnie jak inspektorzy obwodowi, którzy zarządzają obwodowymi kontrolami ubojni w tych obszarach. U podstawy tej piramidalnej struktury znajduje się inspektor odpowiedzialny (IIC) za poszczególne działania w ubojniach. Stąd też, cały łańcuch administracyjny w dziedzinie czynności kontrolnych rozpoczyna się na szczeblu zastępcy administratora poprzez dyrektora regionalnego, inspektora lokalnego, do inspektorów obwodowych, a w końcu do IIC

Wbudowana w czynności kontrolne struktura organizacyjna jest systemem kontrolnym obejmującym funkcje nadzorcze nad biurami regionalnymi i lokalnymi. Jednakże kluczowym związkiem między biurem regionalnym i samymi zakładami wywożącymi jest jednak inspektor obwodowy. Oznacza to, że jest on także głównym ogniwem informacji między zakładem a zespołem ds. koordynacji wywozu programów międzynarodowych. Inspektor obwodowy jest odpowiedzialny za regularne kontrolowanie wszystkich ubojni w swoim obwodzie i ma za zadanie szczegółowo przyglądać się każdemu zakładowi, również w zakresie zgodności z wymaganiami importowymi poszczególnych krajów. Każda jego kontrola zakończona jest sporządzeniem pisemnego sprawozdania, które w koniecznych przypadkach stanowi podstawę do formułowania programu naprawczego zakładu, jeśli inspektor obwodowy znajdzie jakiekolwiek obszary wymagające usprawnienia. W wielu przypadkach, lokalny inspektor i eksperci ds. uboju i przetwórstwa z biur regionalnych dołączają do inspektora obwodowego w celu przygotowanie kontroli kwartalnych.

II. Kontrola i odpowiedzialność na szczeblu zakładu

A. Ubojnie

Inspektor nadzorujący poszczególne ubojnie jest odpowiedzialny za kontrolę wszystkich czynności ubojni. Nawet w najmniejszych zakładach IIC jest lekarzem weterynarii, a towarzyszy mu personel złożony z innych lekarzy weterynarii i inspektorów mięsa. Zakres odpowiedzialności IIC obejmuje wydawanie zaświadczeń zgodności z wymaganiami obcych państw, tak jak to wynika z instrukcji otrzymanych z Waszyngtonu. Chociaż zwykle przekazuje część swoich ogólnych obowiązków (np. kontrolę poubojową) swojemu personelowi, jego podpis musi znajdować się na pozwoleniu na wywóz. Poprzez podpisanie pozwolenia na wywóz dla danej partii produktów przeznaczonych, na przykład, na rynki Wspólnoty, IIC zaświadcza, że produkty w tym transporcie kwalifikują się do wywozu do Wspólnoty.

Inspektor IIC nie kontroluje (fizycznie) amerykańskich czy wspólnotowych materiałów do etykietowania. Chociaż IIC jest odpowiedzialny za zapewnienie, że wszystkie produkty opuszczające ubojnie są właściwie zidentyfikowane, osoby zarządzające zakładem dokonują zakupu, składują i umieszczają (pod nadzorem FSIS) wszystkie etykiety Stanów Zjednoczonych i Wspólnoty. Podczas, gdy IIC nie jest bezpośrednio odpowiedzialny za materiały do etykietowania, ma on jednak całkowitą kontrolę nad pozwoleniami na wywóz. Wszystkie pozwolenia na wywóz wydawane są bezpośrednio IIC z biur regionalnych. Inspektor IIC jest odpowiedzialny za administrowanie pozwoleniami będącymi w jego posiadaniu oraz przetrzymywanie ich w bezpiecznym miejscu. W ramach dodatkowej kontroli, wszystkie kartony znajdujące się w danej przesyłce stempluje się pieczęcią z numerem pozwolenia na wywóz oraz pieczęcią świadczącą o tym, że dane kartony były przedmiotem kontroli IIC.

B. Zakłady rozdziału tusz i chłodnie składowe

Zgodnie z procedurami FSIS, przeszkoleni lekarze weterynarii nie są zazwyczaj obecni w większości zakładów rozdziału tusz i chłodni składowych w Stanach Zjednoczonych. Niemniej jednak, oba typy zakładów znajdują się pod nadzorem inspektora obwodowego, który w większości przypadków jest lekarzem weterynarii. Zwykle wymagania Wspólnoty w zakresie nadzoru weterynaryjnego spełniane są poprzez zapewnienie obecności lekarza weterynarii podczas rozdziału mięsa przeznaczonego na rynki Wspólnoty lub kiedy produkty w chłodniach składowych są przygotowywane dla Wspólnoty. W większości przypadków FSIS jest w stanie dostosować zakłady zainteresowane wywozem do Wspólnoty, ponieważ pomieszczenia do rozdziału tusz są częścią zintegrowanego zakładu nadzorowanego przez IIC lub też chłodnie składowe są zlokalizowane w pobliżu ubojni zatwierdzonych przez Wspólnotę.

+++++ TIFF +++++

| William H. DUBBERT Zastępca Administratora Programów Międzynarodowych |

ZAŁĄCZNIK II

POUBOJOWA OBRÓBKA I ROZBIÓR

+++++ TIFF +++++

ZAŁĄCZNIK III

WETERYNARYJNA KONTROLA PRZEDUBOJOWA

SZKIC KOŃCOWY

5. Kontrola przedubojowa dokonywana przez urzędowego lekarza weterynarii

Zagadnienie: Czy kontrola przedubojowa powinna być wykonywana przez urzędowego lekarza weterynarii?

US 9 CFR 3111.1 – Niszczenie tusz oraz części zafałszowanych przez chorobę lub w inny sposób: ogólnie – Urzędowy lekarz weterynarii powinien wydawać orzeczenia dotyczące niszczenia wszystkich tusz lub części tusz w taki sposób, aby zapewnić, iż tylko zdrowe, niezafałszowane produkty przeznaczane są na jedzenie dla ludzi (wymaganie prawne, aby niszczenie wszystkich tusz zwierzęcych było oparte na orzeczeniu lekarza weterynarii).

USA – Podręcznik mięsa i drobiu umożliwia selekcję do 90 % zwierząt, przed obserwacją zwierząt dokonywaną przez inspektorów FSIS, którzy nie są lekarzami weterynarii ani inspektorami.

USA – 9 CFR 309309.1 a): "Wszystkie zwierzęta gospodarskie przeznaczone do uboju w urzędowych zakładach, powinny być zbadane i skontrolowane… przed ubojem." (Nie istnieje prawne wymaganie kontroli przedubojowej przez lekarza weterynarii).

Podstawa wymagań

A. Jeśli chodzi o wymagania Wspólnoty i USA w zakresie wieku i stanu zdrowia bydła do uboju, oba systemy są równoległe. W ramach systemów WE i USA każde zwierzę, które służyło więcej niż jednemu celowi podczas swojego życia, jest dokładnie badane przed ubojem przez lekarza weterynarii w ramach kontroli przedubojowej. Różnice między systemami WE i USA polegają na tym, że w Stanach Zjednoczonych sposób postępowania ze zwierzętami jest specyficzne dla hodowli i nie ma odpowiednika w systemie WE.

I. Hodowla w USA

Hodowla w USA składa się ze zwierząt użytkowych i opasów.

Zwierzęta użytkowe przeznacza się do uboju selektywnego na koniec ich okresu produkcyjnego. Zwierzęta wycofane ze stada stanowią 15 % zwierząt przeznaczonych do uboju i uważanych za właściwe do spożycia przez ludzi. Zwierzęta te służyły więcej niż jednemu celowi podczas ich życia. Na przykład, mogły być one wykorzystywane do produkcji mleka lub w stadach krów/cieląt. Zwierzęta te są zwykle starsze i bardziej podatne na różne problemy zdrowotne. Kiedy są przeznaczane do uboju, wymagają one dokładnej kontroli przez lekarza weterynarii.

Bydło opasowe stanowi 85 % wszystkich zwierząt wysyłanych do uboju. Zwierzęta te spełniają normy WE, ponieważ w chwili wysłania na ubój są generalnie młodsze (18–24 miesięcy); zwierzęta te są w wieku dojrzałym w doskonałym zdrowiu i witalności; były poddawane szczepieniom oraz nadzorowane przez służby medyczne; były przedmiotem naukowych programów odżywczych, hodowane w dużych gospodarstwach, na pół odizolowane w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia i innych zagrożeń; oraz hodowane wyłącznie z przeznaczeniem na mięso.

II. System WE

W rozumieniu systemu WE zwierzęta kierowane na ubój spełniały w swoim życiu wiele celów i są ogólnie starsze. Ich warunki życia i stan zdrowia są podobne do zwierząt w USA oraz są one wycofywane ze stad mlecznych i hodowlanych. Takie zwierzęta wymagają dokładniejszej kontroli weterynaryjnej, ponieważ prawdopodobieństwo wystąpienia problemów zdrowotnych jest wśród nich większe. USDA jest świadomy tego ryzyka i stąd, tak jak WE, wymaga intensywniejszej kontroli tych zwierząt przez lekarzy weterynarii.

III. System kontroli USA

USA wypracowały trzy stopnie procedury kontroli przedubojowej dla trzech rodzajów sytuacji istniejących w hodowli w USA.

1. Zwierzęta wycofane ze stada

Ponieważ zwierzęta te służyły różnym celom podczas ich życia, są one zwykle ubijane w zakładach specjalizujących się w uboju tego typu zwierząt. Zwierzęta te przechodzą szczegółową kontrolę przeprowadzaną przez lekarzy weterynarii. Czynność ta nigdy nie jest przekazywana innym podmiotom i wykonywana w sposób tradycyjny przez lekarza weterynarii reprezentującego FSIS. Zwierzęta te są obserwowane w stanie spoczynku i w ruchu, z obu stron.

2. Tradycyjna kontrola przedubojowa opasów

Sto procent tych zwierząt jest obserwowanych w stanie spoczynku i w ruchu, po obu stronach, w sposób tradycyjny przez lekarza weterynarii lub inspektora FSIS niebędącego lekarzem weterynarii. Następnie, albo lekarz weterynarii albo inspektor FSIS niebędący lekarzem weterynarii, którzy są specjalnie wyszkoleni w odróżnieniu zwierząt zachowujących się nieprawidłowo od tych zachowujących się w sposób prawidłowy, przystępują do kontroli przedubojowej. Nieprawidłowo zachowujące się zwierzęta kieruje się do dodatkowej kontroli przez lekarza weterynarii, który decyduje o ostatecznym losie zwierzęcia. Jedynie prawidłowo zachowujące się zwierzęta kierowane są do uboju.

3. Alternatywna kontrola opasów

Kontrola alternatywna pozwala przeszkolonemu personelowi zakładu obserwować zwierzęta i zapewnić, że jedynie zdrowe zwierzęta kierowane są do kontroli przedubojowej i uboju. Każdy zakład stosujący ten typ kontroli musi mieć wcześniejsze zezwolenie rejonowego inspektora FSIS, który jest urzędowym lekarzem weterynarii. Początkowa obserwacja prowadzona jest codziennie przez pracowników zakładu. Pracownicy ci są odpowiedzialni za codzienne karmienie i opiekowanie się zwierzętami. Jeśli dane zwierzę wydaję się być chore lub cierpiące z jakichkolwiek przyczyn, są one wycofywane z wielkiego stada i umieszczane w mniejszych zagrodach, aby nabrało zdrowia i sił. Wszystkie opasy, w tym systemie, są szczegółowo nadzorowane przez kontraktowego lekarza weterynarii. Po początkowej obserwacji, personelu FSIS albo lekarz weterynarii lub inspektor niebędący lekarzem weterynarii obserwuje 100 % zwierząt w stanie spoczynku. Następnie pobiera się reprezentatywną próbkę stada (5–10 %) i dokonuje ponownej kontroli zwierząt, tym razem tylko w ruchu, z obu stron. Nieprawidłowo zachowujące się zwierzęta kieruje się do ponownego kompleksowego badania przez lekarza weterynarii – w stanie spoczynku i w ruchu, z obu stron. Na koniec lekarz weterynarii podejmuje ostateczną decyzję.

IV. Doświadczenia systemu USA

Podczas dziewięciu dekad funkcjonowania powyższego trójszczeblowego systemu w USA, okazał się on wysoce skuteczny w sortowaniu i wycofywaniu zwierząt nienadających się do spożycia przez ludzi.

"

--------------------------------------------------

DOKUMENTACJA USA

(Włosienie)

Wymagania dotyczące niszczenia włosieni

Zagadnienie: Jakie kombinacje czasu/temperatury są niezbędne do całkowitego zniszczenia włosieni?

Ustawodawstwo:

WE – dyrektywa 77/96/EWG z

21.12.1976

, załącznik IV:

"6. Temperatura w komorze zamrażalniczej powinna wynosić co najmniej –25 °C."

"7. Mięso o średnicy lub grubości do 25 cm musi być zamrożone przez co najmniej 240 kolejnych godzin, a mięso o średnicy lub grubości między 25 i 50 musi być zamrożone przez co najmniej 480 kolejnych godzin."

USA – 90 CFR 308.c) (2) akceptowalne kombinacje czas/temperatura (tabela 1 i 2).

Analiza: Problem wynika z różnicy wymaganiach prawnych.

Podstawa wymagania:

A. USA

Stosunek między czasem i temperaturą przedstawiony w tabeli 1 był wykorzystywany przez USDA przez ponad 40 lat. Stosunek przedstawiony w tabeli 2 został przyjęty w 1973 r. Czas i temperatury przedstawione w tabeli 1 oparte są na pracach Ransoma (1920 r.). Z upływem czasu zauważono, że Ransom pracował głównie z temperaturą powietrza w normalnych pomieszczeniach chłodniczych, w którym tempo zmiany temperatury mięsa zakażonego pasożytami było relatywnie niskie (Augustine, 1993 r.; Blair oraz Bang, 1934 r.).

Augustine (1952 r.) i Gould (1949 r.) stwierdzili, że włosienie mogą być zniszczone poprzez obniżenie temperatury produktu do odpowiednio –35 °C i –37 °C. Jednakże osiągnięcie tych temperatur konwencjonalnymi technikami mechanicznego zamrażania dostępnymi w tamtym czasie było bardzo niepraktyczne. Z odkryciem specjalnych materiałów do zamrażania, takich jak ciekły azot czy mieszanina ciekłego azotu i ciekłego dwutlenku węgla, osiągnięcie temperatury –35 °C dla mięsa wieprzowego w warunkach komercyjnych jest możliwe i praktyczne.

Z tym przeświadczeniem Zimmermann (1972 r.) analizował skuteczność powyższych materiałów mrożących do niszczenia włosieni oraz temperatury minimalne powodujące całkowite bezpieczeństwo produktów, bez konieczności ich dalszej obróbki. Wykazał on, że już temperatura –29 °C sprawia, iż produkt jest wolny od włosieni.

Prace Kotuli (1990 r.) stanowią kontynuację prac na temat określania poziomu temperatury i czasu niezbędnego do zniszczenia włosieni. Od roku 1985 są one najważniejszymi pracami na temat niszczenia włosieni. Prace te utwierdzają USDA w przekonaniu, iż temperatury zamrażania przedstawione w tabeli 2 zapewniają odpowiedni poziom bezpieczeństwa przy likwidacji włosieni. Badania Kotuli wskazują, iż margines bezpieczeństwa temperatur zamrażania przedstawionych w tabeli 2 przekracza 99,9 % pewności całkowitej destrukcji włosieni.

Temperatury przedstawione w tabeli 2 są stosunkowo łatwo i ekonomicznie osiągalne dzięki obecnym technologiom. Ponadto, uwalniają od problemów związanych w długoterminowym przechowywaniem wieprzowiny w celu destrukcji włosieni.

Bibliografia:

Augustine, D.L. (1933), Effects of low temperature upon encystec Trichinella spiralis. Amer. Jour. Hyg. 1933, 17: 697–710.

Kotula, A.W. (1990), Infectivity of Trichinella spiralis from Frozen Pork, Journal of Food Protection, Vol. 53, July 1990, 571–626.

Ransom, B.H. (1916), Effects of refrigeration upon the larvae of Trichinella, Journal of agricultural Research, Vol. 5, 31 January 1916, 819–854.

Zimmermann, W.J. (1985), Efficacy of Freezing in Eliminating Infectivity of Trichinella spiralis in Boxed Pork Products, Journal of Food Protection, Vol. 48, March 1985, 196–199.

Gould, S. E. i L. J. Kassa, Low Temperature Treatment of Pork, Am. J. Hyg., 140, Vol. 49, 17–24.

Rust, R.E. i W.J. Zimmermann, Low-temperature destruction of Trichinella spiralis using liquid nitrogen and liquid carbon dioxide, Journal of Food Science, Vol. 37, 1972, 706–707.

Smith, J.H., An Evaluation of Low Temperature Sterizlization of Trichninae Infected Pork, Can. J. Comp. Med., Vol. 39, July 1975, 316–320.

Sprawozdanie z wizyty w dniach 8–18 kwietnia 1991 r. zespołu przedstawicieli Ministerstwa Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) we Francji dotyczącej zakażeń człowieka włosieniami

Członkowie grupy:

Robert Fetzner, D.V.M.; Caldwell W. Nash; Charlotte I. Miller Ph.D.

Wydawca sprawozdania:

Linda Russel.M. A.

PROJEKT

dnia 20 czerwca 1991 r.

Ministerstwo Rolnictwa Stanów Zjednoczonych

Służby ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli (FSIS)

Programy Międzynarodowe

Waszyngton, D.C.

Zaczerpnięty z protokołu 95 Corocznego Posiedzenia Stowarzyszenia Zdrowia Zwierząt Stanów Zjednoczonych, San Diego, Kalifornia, 1991 r.

--------------------------------------------------