ZAŁĄCZNIK I

Dodatek 1 do załącznika 11 do umowy rolnej otrzymuje brzmienie:

„DODATEK 1 ŚRODKI ZWALCZANIA/ZGŁASZANIE CHORÓB ZWIERZĄT I. Pryszczyca A. PRAWODAWSTWO (*1) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 84/531/EWG i 91/665/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG (Dz.U. L 306 z 22.11.2003, s. 1). 1. Ustawa o epizootiach (LFE; RS 916.40) z dnia 1 lipca 1966 r., w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie o epizootiach (OFE; RS 916.401) z dnia 27 czerwca 1995 r., w szczególności jego artykuł 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 49 (manipulacja mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie, dezynsekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 99–103 (specyficzne środki dotyczące zwalczania pryszczycy) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI, RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne, rejestrowanie, kontrola i dostarczanie szczepionki przeciwko pryszczycy) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Komisja i Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii zgłaszają zamiar zastosowania szczepienia interwencyjnego. W przypadkach szczególnej sytuacji alarmowej zgłaszanie dotyczy podjętych decyzji i sposobów ich wdrażania. We wszystkich przypadkach konsultacje odbywają się w jak najkrótszym terminie w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego. 2. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 3. Wspólnym laboratorium referencyjnym do identyfikacji wirusa pryszczycy jest: The Pirbright Institute, Pirbright Laboratory, Ash Road, Pirbright, Surrey, GU24 0NF, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku XVI do dyrektywy 2003/85/WE. II. Klasyczny pomór świń A. PRAWODAWSTWO (*2) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń (Dz.U. L 316 z 1.12.2001, s. 5). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuł 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 40 i 47 (usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego), 49 (manipulowanie mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie i odkażanie), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 116–121 (stwierdzenie pomoru świń podczas uboju, specyficzne środki dotyczące zwalczania klasycznego pomoru świń) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) 4. Rozporządzenie z dnia 25 maja 2011 r. dotyczące eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA; RS 916.441.22) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Komisja i Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii zgłaszają zamiar zastosowania szczepienia interwencyjnego. Konsultacje odbywają się w jak najkrótszym terminie w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego. 2. Jeżeli okaże się to konieczne i zgodnie z art. 117 ust. 5 rozporządzenia o epizootiach, Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii wyda przepisy wykonawcze o charakterze technicznym dotyczące znakowania i przetwarzania mięsa pochodzącego z obszarów zapowietrzonych i zagrożonych. 3. Zgodnie z art. 121 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem zwalczania klasycznego pomoru świń u zdziczałych świń zgodnie z art. 15 i 16 dyrektywy 2001/89/WE. 4. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 5. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 21 dyrektywy 2001/89/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. 6. W razie konieczności, zgodnie z art. 89 ust. 2 rozporządzenia o epizootiach, Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii wyda przepisy wykonawcze o charakterze technicznym w zakresie kontroli serologicznej świń w obszarach zapowietrzonych i zagrożonych zgodnie z rozdziałem IV załącznika do decyzji Komisji 2002/106/WE (*) . 7. Wspólnym laboratorium referencyjnym dla klasycznego pomoru świń jest: Institut für Virologie der Tierärztlichen Hochschule Hannover, 15 Bünteweg 17, 30559, Hannover, Niemcy. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku IV do dyrektywy 2001/89/WE. III. Afrykański pomór świń A. PRAWODAWSTWO (*3) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniająca dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. L 192 z 20.7.2002, s. 27). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 40 i 47 (eliminacja produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego), 49 (manipulowanie mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie i dezynfekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 116–121 (stwierdzenie pomoru świń podczas uboju, specyficzne środki dotyczące zwalczania klasycznego pomoru świń) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) 4. Rozporządzenie z dnia 25 maja 2011 r. dotyczące eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA; RS 916.441.22) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnym laboratorium referencyjnym dla afrykańskiego pomoru świń jest: Centro de Investigación en Sanidad Animal, 28130 Valdeolmos, Madryt, Hiszpania. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku V do dyrektywy 2002/60/WE. 2. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 3. W razie konieczności, zgodnie z art. 89 ust. 2 rozporządzenia o epizootiach, Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii wyda przepisy wykonawcze o charakterze technicznym w zakresie przepisów diagnostycznych związanych z afrykańskim pomorem świń zgodnie z przepisami decyzji 2003/422/WE (**) . 4. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 20 dyrektywy 2002/60/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. IV. Afrykański pomór koni A. PRAWODAWSTWO (*4) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 92/35/EWG z dnia 29 kwietnia 1992 r. ustanawiająca zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni (Dz.U. L 157 z 10.6.1992, s. 19). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 49 (manipulacja mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie, dezynsekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 112–112f (specyficzne środki dotyczące zwalczania afrykańskiego pomoru koni) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) 4. Rozporządzenie z dnia 25 maja 2011 r. dotyczące eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA; RS 916.441.22) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. W przypadku gdyby w Szwajcarii rozwinęła się epizootia o wyjątkowo ciężkim charakterze, Wspólny Komitet Weterynaryjny spotka się w celu zbadania sytuacji. Właściwe organy szwajcarskie zobowiązują się do wprowadzenia środków niezbędnych w świetle wyników tego badania. 2. Wspólnym laboratorium referencyjnym dla afrykańskiego pomoru koni jest: Laboratorio de Sanidad y Producción Animal, Ministerio de Agricultura, Pesca y Alimentación, 28110 Algete, Madryt, Hiszpania. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku III do dyrektywy 92/35/EWG. 3. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 16 dyrektywy 92/35/EWG oraz art. 57 ustawy o epizootiach. 4. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. V. Grypa ptaków A. PRAWODAWSTWO (*5) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2005/94/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG (Dz.U. L 10 z 14.1.2006, s. 16). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego art. 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), art. 49 (manipulacja mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), art. 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie, dezynsekcja), art. 77–98 (wspólne postanowienia dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), art. 122–122f (specyficzne środki dotyczące grypy ptaków) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnym laboratorium referencyjnym dla grypy ptaków jest: Animal Health and Veterinary Laboratory Agency AHVLA Corporate Headquarters (Weybridge), Woodham Lane, New Haw, Addlestone, Surrey, KT15 3NB, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w pkt 2 załącznika VII do dyrektywy 2005/94/WE. 2. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 3. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 60 dyrektywy 2005/94/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. VI. Rzekomy pomór drobiu A. PRAWODAWSTWO (*6) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu (Dz.U. L 260 z 5.9.1992, s. 1). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10b (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuł 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 40 i 47 (eliminacja produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego), 49 (manipulacja mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie i dezynsekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 123–125 (specyficzne środki dotyczące rzekomego pomoru drobiu) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) 4. Rozporządzenie z dnia 25 maja 2011 r. dotyczące eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA; RS 916.441.22) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnym laboratorium referencyjnym dla rzekomego pomoru drobiu jest: Animal Health and Veterinary Laboratory Agency AHVLA Corporate Headquarters (Weybridge), Woodham Lane, New Haw, Addlestone, Surrey, KT15 3NB, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku V do dyrektywy 92/66/EWG. 2. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 3. Informacje przewidziane w art. 17 i 19 dyrektywy 92/66/EWG podlegają kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego. 4. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 22 dyrektywy 92/66/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. VII. Choroby ryb i mięczaków A. PRAWODAWSTWO (*7) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE; RS 916.40), w szczególności jej art. 1–10 (środki przeciwko chorobom epizootycznym) i art. 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 3 i 5 (choroby epizootyczne, których dotyczy rozporządzenie), 21-23 (rejestracja gospodarstw akwakultury, kontrola zasobów i inne zobowiązania, monitorowanie sanitarne), 61 (zobowiązania osób uprawnionych do połowu ryb i organów odpowiedzialnych za monitorowanie połowów), 62–76 (ogólne środki zwalczania chorób), 277–290 (wspólne i specyficzne środki dotyczące chorób ryb, laboratorium diagnostyczne) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Obecnie hodowla ostryg płaskich nie jest praktykowana w Szwajcarii. W przypadku pojawienia się bonamiozy lub marteiliozy Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii zobowiązuje się do przyjęcia koniecznych środków interwencyjnych zgodnych z przepisami unijnymi na podstawie art. 57 ustawy o epizootiach. 2. W celu zwalczania chorób ryb i mięczaków Szwajcaria stosuje rozporządzenie o epizootiach, w szczególności jego art. 61 (zobowiązania właścicieli i dzierżawców praw do połowu ryb oraz organów odpowiedzialnych za monitorowanie połowów), art. 62–76 (ogólne środki zwalczania choroby), art. 277–290 (specyficzne środki dotyczące chorób zwierząt wodnych, laboratorium diagnostyczne) oraz art. 291 (choroby epizootyczne podlegające monitorowaniu). 3. Unijnym laboratorium referencyjnym dla chorób skorupiaków jest Centre for Environment, Fisheries & Aquaculture Science (CEFAS), Weymouth Laboratory, Zjednoczone Królestwo. Unijnym laboratorium referencyjnym dla chorób ryb jest National Veterinary Institute, Technical University of Denmark, Hangövej 2, 8200 Århus, Dania. Unijnym laboratorium referencyjnym dla chorób mięczaków jest Laboratoire IFREMER, BP 133, 17390 La Tremblade, Francja. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tych laboratoriów. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w części I załącznika VI do dyrektywy 2006/88/WE. 4. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 58 dyrektywy 2006/88/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. VIII. Pasażowalne encefalopatie gąbczaste A. PRAWODAWSTWO (*8) Unia Europejska Szwajcaria Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147 z 31.5.2001, s. 1). 1. Rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ochrony zwierząt (OPAn; RS 455.1), w szczególności jego art. 184 (sposoby ogłuszania) 2. Rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczące przywozu, tranzytu i wywozu zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego (OITE; RS 916.443.10) 3. Ustawa z dnia 9 października 1992 r. o środkach spożywczych i przedmiotach codziennego użytku (LDAl; RS 817.0), w szczególności jej artykuły 24 (inspekcja i pobieranie próbek) i 40 (kontrola środków spożywczych) 4. Rozporządzenie z dnia 23 listopada 2005 r. DFI o środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (RS 817.022.108), w szczególności jego art. 4 i 7 (części tuszy, których używanie jest zabronione) 5. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 6 (definicje i skróty), 34 (zaświadczenie sanitarne), 61 (obowiązek ogłaszania), 130 (nadzór nad pogłowiem szwajcarskim), 175–181 (pasażowalne encefalopatie gąbczaste), 297 (wykonanie w kraju), 301 (zadania weterynarza kantonalnego), 302 (weterynarz urzędowy) oraz 312 (laboratoria diagnostyczne) 6. Rozporządzenie DEFR z dnia 26 października 2011 r. o Księdze produktów do żywienia zwierząt (OLALA, RS 916.307.1), w szczególności jego art. 21 (tolerancja, pobieranie próbek, metody analizy i transport), załącznik 1.2 pkt 15 (produkty ze zwierząt lądowych) i pkt 16 (ryby, inne zwierzęta morskie, pochodzące z nich produkty i produkty uboczne) i załącznik 4.1 (substancje, których wprowadzanie do obrotu i używanie jest ograniczone lub zabronione) 7. Rozporządzenie z dnia 25 maja 2011 r. dotyczące eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA; RS 916.441.22) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnym laboratorium referencyjnym dla pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) jest: Animal Health and Veterinary Laboratory Agency AHVLA Corporate Headquarters (Weybridge), Woodham Lane, New Haw, Addlestone, Surrey, KT15 3NB, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w rozdziale B załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001. 2. Zgodnie z art. 57 ustawy o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych dotyczącym realizacji środków zwalczania TSE. 3. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 w państwach członkowskich Unii Europejskiej każde zwierzę podejrzane o zakażenie TSE podlega urzędowemu ograniczeniu przemieszczania do czasu poznania wyników badań klinicznych i epidemiologicznych wykonywanych przez właściwy organ lub zostaje zabite w celu poddania go badaniu laboratoryjnemu pod kontrolą urzędową. Zgodnie z art. 179b i 180a rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria wprowadza zakaz uboju zwierząt podejrzanych o zakażenie TSE. Zwierzęta podejrzane o zakażenie powinny być uśmiercone bez wycieku krwi i spalone, a ich mózg zbadany w szwajcarskim laboratorium referencyjnym dla TSE. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dokonuje rejestracji pogłowia bydła przy pomocy jednolitego, czytelnego i stałego systemu identyfikacji umożliwiającego odnalezienie ich matki i ich pierwotnego stada oraz stwierdzenie, czy nie są potomstwem samic podejrzanych o zakażenie lub krów dotkniętych gąbczastą encefalopatią bydła. Zgodnie z art. 179c rozporządzenia o epizootiach najpóźniej na końcu fazy produkcji Szwajcaria dokonuje uboju zwierząt dotkniętych BSE, wszystkich zwierząt należących do gatunków bydła urodzonych w okresie jednego roku przed lub po urodzeniu zarażonego zwierzęcia i które w tym okresie należały do stada, a także bezpośredniego potomstwa zarażonych krów narodzonego w okresie dwóch lat przed diagnozą. 4. Zgodnie z art. 180 b rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria uśmierca zwierzęta dotknięte trzęsawką, ich matki, ich zarażone bezpośrednio potomstwo oraz wszystkie inne owce i kozy należące do stada z wyjątkiem: — owiec posiadających co najmniej 1 allel ARR i nie posiadających żadnego allela VRQ, — zwierząt w wieku poniżej dwóch miesięcy przeznaczonych wyłącznie na ubój. Głowa i narządy jamy brzusznej tych zwierząt są usuwane zgodnie z przepisami rozporządzenia dotyczącego usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA). RS 916.441.22). W drodze wyjątku, w przypadku ras o niewielkiej liczebności, można odstąpić od wybicia stada. W takim przypadku stado zostaje poddane urzędowemu nadzorowi weterynaryjnemu przez okres 2 lat, podczas którego dokonuje się badania klinicznego zwierząt z tego stada 2 razy w roku. Jeżeli w tym okresie zwierzęta zostaną przeznaczone do uśmiercenia, ich głowy włącznie z migdałkami będą przedmiotem analizy w laboratorium referencyjnym dla TSE. Środki te podlegają przeglądowi w zależności od wyników monitorowania sanitarnego zwierząt. W szczególności okres monitorowania zostaje przedłużony w razie wykrycia nowego przypadku choroby w obrębie stada. W razie stwierdzenia BSE u owcy lub kozy Szwajcaria zobowiązuje się do wprowadzenia środków przewidzianych w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001. 5. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 państwa członkowskie Unii Europejskiej zabraniają używania przetworzonych białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt hodowlanych utrzymywanych, tuczonych lub hodowanych do produkcji środków spożywczych. Państwa członkowskie Unii Europejskiej wprowadziły całkowity zakaz używania białek pochodzących od zwierząt w żywieniu przeżuwaczy. Zgodnie z art. 27 rozporządzenia dotyczącego eliminacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (OESPA) Szwajcaria wprowadziła całkowity zakaz używania białek zwierzęcych w żywieniu zwierząt hodowlanych. 6. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 i rozdziałem A załącznika III do wspomnianego rozporządzenia państwa członkowskie Unii Europejskiej wdrażają roczny program monitoringu BSE. Plan ten zakłada stosowanie szybkiego testu BSE w odniesieniu do wszystkich sztuk bydła w wieku ponad 24 miesięcy poddanych ubojowi w trybie nagłym, padłych w gospodarstwie lub u których wykryto chorobę podczas inspekcji ante mortem oraz w odniesieniu do wszystkich zwierząt w wieku ponad 30 miesięcy poddanych ubojowi w celu spożycia przez ludzi. Szybkie testy BSE stosowane w Szwajcarii są wymienione w rozdziale C załącznika X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001. Zgodnie z art. 176 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria obowiązkowo dokonuje szybkiego testu BSE w odniesieniu do wszystkich sztuk bydła w wieku ponad 48 miesięcy, które padły, zostały zabite w celu innym niż ubój lub zostały przywiezione do rzeźni chore lub po wypadku. 7. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 i rozdziałem A załącznika III do wspomnianego rozporządzenia państwa członkowskie Unii Europejskiej wdrażają roczny program monitorowania trzęsawki. Zgodnie z przepisami art. 177 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria wdrożyła program monitorowania TSE u owiec i kóz w wieku ponad 12 miesięcy. Zwierzęta poddane ubojowi w trybie nagłym, padłe w gospodarstwie lub u których wykryto chorobę podczas inspekcji ante mortem oraz zwierzęta poddane ubojowi w celu spożycia przez ludzi zostały zbadane w okresie od czerwca 2004 r. do lipca 2005 r. Wynik badania wszystkich próbek okazał się negatywny w odniesieniu do BSE; monitorowanie w oparciu o próbki pobrane od zwierząt podejrzanych o zakażenie, zwierząt poddanych ubojowi w trybie nagłym oraz zwierząt, które padły w gospodarstwie, jest kontynuowane. Uznanie podobieństwa przepisów prawnych dotyczących monitorowania TSE u owiec i kóz będzie rozpatrywane w ramach Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego. 8. Informacje przewidziane w art. 6 i w rozdziale B załącznika III oraz w załączniku IV (3.III) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 podlegają kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego. 9. Przeprowadzenie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 oraz art. 57 ustawy o epizootiach. C. INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE 1. Od dnia 1 stycznia 2003 r. i zgodnie z rozporządzeniem z dnia 10 listopada 2004 r. dotyczącym przyznawania środków w celu pokrycia kosztów usunięcia produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (RS 916.407) Szwajcaria wdrożyła system zachęty finansowej na rzecz gospodarstw, w których rodzi się bydło, i rzeźni, w których jest ono poddawane ubojowi, o ile przestrzega się w nich procedur zgłaszania przemieszczania zwierząt przewidzianych przez obowiązujące przepisy. 2. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 i pkt 1 załącznika XI do wspomnianego rozporządzenia państwa członkowskie Unii Europejskiej usuwają i niszczą materiały szczególnego ryzyka (MRS). Na liście MRS usuwanych u krów znajduje się czaszka, bez żuchwy, ale wraz z mózgiem i oczami oraz rdzeń kręgowy krów w wieku ponad dwunastu miesięcy; kręgosłup z wyłączeniem kręgów ogonowych, wyrostki kolczyste i krzyżowe kręgów szyjnych i lędźwiowych oraz środkowy grzebień krzyżowy i wyrostki boczne krzyża, wraz z gangliami korzonkowymi grzbietowymi i rdzeniem kręgowym krów w wieku ponad 24 miesięcy; migdałki, jelita od dwunastnicy do odbytnicy i krezka krów w każdym wieku. Na liście MRS usuwanych u owiec i kóz znajdują się: czaszka zawierająca mózg i oczy, migdałki i rdzeń kręgowy owiec i kóz w wieku ponad dwunastu miesięcy, lub które mają stały siekacz wyrżnięty z dziąsła, jak również śledziona i jelito kręte owiec i kóz w każdym wieku. Zgodnie z art. 179d rozporządzenia o epizootiach i art. 4 rozporządzenia o środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego Szwajcaria wdrożyła politykę wycofywania MRS z łańcucha artykułów spożywczych przeznaczonych dla zwierząt i ludzi. Na liście MRS usuwanych u bydła znajdują się w szczególności: kręgosłup zwierząt w wieku ponad 30 miesięcy, migdałki, jelita od dwunastnicy do odbytnicy oraz krezka zwierząt w każdym wieku. Zgodnie z art. 180d rozporządzenia o epizootiach i art. 4 rozporządzenia o środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego Szwajcaria wdrożyła politykę wycofywania MRS z łańcucha artykułów spożywczych przeznaczonych dla zwierząt i ludzi. Na liście MRS usuwanych u owiec i kóz znajdują się w szczególności: mózg niewyjęty z czaszki, rdzeń kręgowy z oponą twardą (dura mater) i migdałki zwierząt w wieku ponad 12 miesięcy lub u których wyrżnął się stały siekacz, śledziona i jelito kręte zwierząt w każdym wieku. 3. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (***) i rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 (****) określają przepisy sanitarne, które należy stosować do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 22 rozporządzenia dotyczącego usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego Szwajcaria spala produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kategorii 1, łącznie z materiałami szczególnego ryzyka oraz zwierzętami, które padły w gospodarstwie. IX. Choroba niebieskiego języka A. PRAWODAWSTWO (*9) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10 (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie, dezynsekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 239a–239h (specyficzne środki dotyczące choroby niebieskiego języka) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnym laboratorium referencyjnym dla choroby niebieskiego języka jest: The Pirbright Institute, Pirbright Laboratory, Ash Road, Pirbright, Surrey, GU24 0NF, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w rozdziale B załącznika II do dyrektywy 2000/75/WE. 2. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych, który opublikowany jest na stronie internetowej Federalnego Urzędu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 3. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 17 dyrektywy 2000/75/WE oraz art. 57 ustawy o epizootiach. X. Choroby odzwierzęce A. PRAWODAWSTWO (*10) Unia Europejska Szwajcaria 1. Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1). 2. Dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE; RS 916.40) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego art. 291a–291e (przepisy szczególne dotyczące chorób odzwierzęcych) 3. Ustawa federalna z dnia 9 października 1992 r. o środkach spożywczych i przedmiotach codziennego użytku (LDAl; RS 817.0) 4. Rozporządzenie z dnia 23 listopada 2005 r. o środkach spożywczych i przedmiotach codziennego użytku (ODAlOUs, RS 817.02) 5. Rozporządzenie DFI z dnia 23 listopada 2005 r. dotyczące higieny (OHyg, RS 817.024.1) 6. Ustawa federalna z dnia 18 grudnia 1970 r. w sprawie zwalczania chorób zakaźnych u ludzi (ustawa o epidemiach; RS 818.101) 7. Rozporządzenie z dnia 13 stycznia 1999 r. o zgłaszaniu chorób zakaźnych człowieka (rozporządzenie o zgłaszaniu; RS 818.141.1) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. Unijnymi laboratoriami referencyjnymi są: — unijne laboratorium referencyjne ds. analizy i badań chorób odzwierzęcych (Salmonelli): Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) 3720 BA Bithoven Niderlandy — unijne laboratorium referencyjne ds. monitorowania biotoksyn morskich: Agencia española de seguridad alimentaría (AESA): 36200 Vigo Hiszpania — unijne laboratorium referencyjne ds. monitorowania bakteriologicznego i wirusowego skażenia małżów: The laboratory of the Centre for Environment, Fisheries and Aquaculture Science (CEFAS) Weymouth Dorset DT4 8UB Zjednoczone Królestwo — unijne laboratorium referencyjne ds. Listeria monocytogenes: AFSSA – Laboratoire d’études et de recherches sur la qualité des aliments et sur les procédés agroalimentaires (LERQAP) 94700 Maisons-Alfort Francja — unijne laboratorium referencyjne ds. gronkowców koagulazo-dodatnich, w tym Staphylococccus aureus: AFSSA – Laboratoire d’études et de recherches sur la qualité des aliments et sur les procédés agroalimentaires (LERQAP) 94700 Maisons-Alfort Francja — unijne laboratorium referencyjne ds. Escherichia coli, w tym werotoksycznych szczepów E. Coli (VTEC): Instituto Superiore di Sanità (ISS) 00161 Rzym Włochy — unijne laboratorium referencyjne ds. Campylobacter: Statens Veterinärmedicinska Anstalt (SVA) 751 89 Uppsala Szwecja — unijne laboratorium referencyjne ds. pasożytów (zwłaszcza włosienia (Trichinella), tasiemca bąblowcowego (Echinococcus) i Anisakis): Instituto Superiore di Sanità (ISS) 00161 Rzym Włochy — unijne laboratorium referencyjne ds. oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe: Danmarks Fødevareforskning (DFVF) 1790 København V Dania 2. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tych laboratoriów. Funkcje i zadania tych laboratoriów są przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt ( Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1 ). 3. Corocznie do końca maja Szwajcaria przekazuje Komisji raport o tendencjach i źródłach chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, zawierający dane zebrane w trakcie minionego roku stosownie do art. 4, 7 i 8 dyrektywy 2003/99/WE. Raport ten obejmuje również informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003. Raport ten zostaje przekazany przez Komisję Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności w celu opublikowania raportu syntetycznego dotyczącego tendencji i źródeł chorób odzwierzęcych, odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe w Unii Europejskiej. XI. Inne choroby A. PRAWODAWSTWO (*11) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzająca ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń (Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 69). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE, RS 916.40); w szczególności jej artykuły 1–10 (cele zwalczania, środki przeciwko wysoce zakaźnym chorobom epizootycznym) i 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 2 (wysoce zakaźne choroby epizootyczne), 49 (manipulacja mikroorganizmami patogennymi dla zwierząt), 73 i 74 (czyszczenie, odkażanie, dezynsekcja), 77–98 (wspólne przepisy dotyczące wysoce zakaźnych chorób epizootycznych), 104–105 (specyficzne środki dotyczące choroby pęcherzykowej świń) 3. Rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2000 r. o organizacji Federalnego Departamentu Spraw Wewnętrznych (Org DFI; RS 172.212.1), w szczególności jego art. 12 (laboratorium referencyjne) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE 1. W przypadkach wymienionych w art. 6 dyrektywy 92/119/EWG informacjami zajmuje się Wspólny Komitet Weterynaryjny. 2. Wspólnym laboratorium referencyjnym dla choroby pęcherzykowej świń jest: The Pirbright Institute, Pirbright Laboratory, Ash Road, Pirbright, Surrey, GU24 0NF, Zjednoczone Królestwo. Szwajcaria zobowiązuje się pokryć koszty, którymi będzie obciążona z tytułu działań związanych z wyznaczeniem tego laboratorium. Funkcje i zadania tego laboratorium określono w załączniku III do dyrektywy 92/119/EWG. 3. Zgodnie z art. 97 rozporządzenia o epizootiach Szwajcaria dysponuje planem na wypadek sytuacji kryzysowych. Ten plan na wypadek sytuacji kryzysowych stanowi przedmiot rozporządzenia wykonawczego o charakterze technicznym (WE) nr 95/65 wydanego przez Federalny Urząd Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii. 4. Przeprowadzanie kontroli na miejscu podlega kompetencjom Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, w szczególności na podstawie art. 22 dyrektywy 92/119/EWG oraz art. 57 ustawy o epizootiach. XII. Zgłaszanie chorób A. PRAWODAWSTWO (*12) Unia Europejska Szwajcaria Dyrektywa Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie (Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 58). 1. Ustawa z dnia 1 lipca 1966 r. o epizootiach (LFE; RS 916.40), w szczególności jej art. 11 (obowiązek dochowania należytej staranności i obowiązek ogłaszania) i art. 57 (techniczne przepisy wykonawcze, współpraca międzynarodowa) 2. Rozporządzenie z dnia 27 czerwca 1995 r. o epizootiach (OFE; RS 916.401), w szczególności jego artykuły 2–5 (choroby, których dotyczy rozporządzenie), 59–65 i 291 (obowiązek ogłaszania, zgłaszanie), 292–299 (nadzór, wykonanie, pomoc administracyjna) B. PROCEDURY WPROWADZANIA W ŻYCIE Komisja przy współpracy z Federalnym Urzędem Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii włącza Szwajcarię do systemu zgłaszania chorób zwierzęcych, który przewidziany jest w dyrektywie 82/894/EWG. (*) Decyzja Komisji 2002/106/WE z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzająca Podręcznik diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń ( Dz.U. L 39 z 9.2.2002, s. 71 ). (**) Decyzja Komisji 2003/422/WE z dnia 26 maja 2003 r. zatwierdzająca podręcznik diagnostyczny dotyczący afrykańskiego pomoru świń ( Dz.U. L 143 z 11.6.2003, s. 35 ). (***) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ( Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1 ). (****) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy ( Dz.U. L 54 z 26.2.2011, s. 1 ).”

(*1) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*2) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*3) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*4) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*5) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*6) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*7) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*8) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*9) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*10) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*11) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.

(*12) O ile nie wskazano inaczej, wszelkie odniesienia do aktów prawnych rozumiane są jako odniesienia do tych aktów łącznie ze zmianami wprowadzonymi do nich przed dniem 31 grudnia 2014 r.