POROZUMIENIEO

wygaśnięciu Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej

UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,

KRÓLESTWO BELGII,

REPUBLIKA BUŁGARII,

REPUBLIKA CZESKA,

KRÓLESTWO DANII,

REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

REPUBLIKA ESTOŃSKA,

REPUBLIKA GRECKA,

KRÓLESTWO HISZPANII,

REPUBLIKA FRANCUSKA,

REPUBLIKA CHORWACJI,

REPUBLIKA WŁOSKA,

REPUBLIKA CYPRYJSKA,

REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

REPUBLIKA LITEWSKA,

WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

WĘGRY,

REPUBLIKA MALTY,

KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

RZECZPOSPOLITA POLSKA,

REPUBLIKA PORTUGALSKA,

RUMUNIA,

REPUBLIKA SŁOWENII oraz

REPUBLIKA SŁOWACKA,

MAJĄC NA UWADZE Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz zasady ogólne prawa Unii,

MAJĄC NA UWADZE normy międzynarodowego prawa zwyczajowego skodyfikowane w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów (KWPT),

PRZYPOMINAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) stwierdził w sprawie C-478/07 Budějovický Budvar, że postanowienia umowy międzynarodowej zawartej między dwoma państwami członkowskimi nie mogą mieć zastosowania w stosunkach między tymi dwoma państwami, jeżeli okażą się sprzeczne z traktatami UE,

BIORĄC POD UWAGĘ, że zgodnie z zobowiązaniem państw członkowskich do dostosowania swoich porządków prawnych do zgodności z prawem Unii, muszą one wyciągnąć niezbędne konsekwencje z prawa Unii zgodnie z jego wykładnią w orzeczeniu TSUE w sprawie C-284/16 Achmea („orzeczenie w sprawie Achmea”),

BIORĄC POD UWAGĘ, że klauzule arbitrażowe inwestor- państwo w dwustronnych traktatach inwestycyjnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej („wewnątrzunijne dwustronne traktaty inwestycyjne”) są sprzeczne z traktatami UE oraz że, w wyniku tej niezgodności, nie można ich stosować po dniu, w którym ostatnia ze stron wewnątrzunijnego dwustronnego traktatu inwestycyjnego stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej,

PODZIELAJĄC wspólne stanowisko wyrażone w niniejszym Porozumieniu między stronami traktatów UE i wewnątrzunijnych dwustronnych traktatów inwestycyjnych, zgodnie z którym taka klauzula nie może stanowić podstawy prawnej dla Postępowań Arbitrażowych,

ROZUMIEJĄC, że niniejsze Porozumienie powinno obejmować wszystkie postępowania arbitrażowe w sporach pomiędzy inwestorem a państwem na podstawie wewnątrzunijnych dwustronnych traktatów inwestycyjnych na mocy dowolnej konwencji arbitrażowej lub regulaminu arbitrażowego, w tym Konwencji o rozstrzyganiu sporów inwestycyjnych między państwami a obywatelami innych państw („konwencji ICSID”) i regulaminu arbitrażowego ICSID, regulaminu arbitrażowego Stałego Trybunału Arbitrażowego (PCA), regulaminu arbitrażowego Instytutu Arbitrażowego Sztokholmskiej Izby Handlowej (SCC), regulaminu arbitrażowego Międzynarodowej Izby Handlowej (ICC), regulaminu arbitrażowego Komisji Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL) i arbitrażu ad hoc,

ZAUWAŻAJĄC, że niektóre wewnątrzunijne dwustronne traktaty inwestycyjne, w tym ich klauzule przedłużonego obowiązywania traktatu, wygasły na skutek porozumienia stron oraz że inne wewnątrzunijne dwustronne traktaty inwestycyjne wygasły na skutek wypowiedzenia, a okres stosowania ich klauzul przedłużonego obowiązywania traktatu upłynął,

ZGADZAJĄC SIĘ, że niniejsze Porozumienie pozostaje bez uszczerbku dla kwestii zgodności z traktatami UE postanowień materialnych wewnątrzunijnych dwustronnych traktatów inwestycyjnych,

BIORĄC POD UWAGĘ, że niniejsze Porozumienie dotyczy wewnątrzunijnych dwustronnych traktatów inwestycyjnych; nie obejmuje ono postępowań wewnątrzunijnych na podstawie art. 26 Traktatu Karty Energetycznej. Unia Europejska i jej państwa członkowskie zajmą się tą kwestią na późniejszym etapie,

UZNAJĄC, że gdy inwestorzy z państw członkowskich korzystają z jednej z podstawowych swobód, takich jak swoboda przedsiębiorczości lub swobodny przepływ kapitału, działają oni w zakresie stosowania prawa Unii, a zatem korzystają z ochrony, którą gwarantują te swobody i, w zależności od przypadku, przez stosowne prawo wtórne, przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej i przez ogólne zasady prawa Unii, do których należą w szczególności zasady niedyskryminacji, proporcjonalności, pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań (orzeczenie TSUE w sprawie C-390/12 Pfleger, pkt 30–37). Gdy państwo członkowskie wprowadza środek, który odstępuje od jednej z podstawowych swobód zagwarantowanych przez prawo Unii, środek ten jest objęty zakresem prawa Unii, a podstawowe prawa zagwarantowane przez Kartę również znajdują zastosowanie (orzeczenie TSUE w sprawie C-685/15 Online Games Handels GmbH, pkt 55 i 56),

PRZYPOMINAJĄC, że zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE państwa członkowskie zobowiązane są do ustanowienia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej praw inwestorów na mocy prawa Unii. W szczególności każde państwo członkowskie musi zapewnić, aby jego sądy lub trybunały, w rozumienia prawa Unii, spełniały wymogi skutecznej ochrony sądowej (orzeczenie TSUE w sprawie C-64/16 Associação Sindical dos Juízes Portugueses, pkt 31–37),

PRZYPOMINAJĄC, że spory między Umawiającymi się Stronami dotyczące wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia zgodnie z art. 273 TFUE nie mogą dotyczyć zgodności z prawem środka będącego przedmiotem postępowania arbitrażowego w sporach pomiędzy inwestorem a państwem na podstawie Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego objętego niniejszym Porozumieniem,

MAJĄC NA UWADZE, że postanowienia niniejszego Porozumienia pozostają bez uszczerbku dla możliwości wniesienia sprawy do TSUE przez Komisję Europejską lub dowolne państwo członkowskie na podstawie art. 258, 259 i 260 TFUE,

PRZYPOMINAJĄC, że w świetle konkluzji Rady ECOFIN z dnia 11 lipca 2017 r. państwa członkowskie i Komisja zintensyfikują bez zbędnej zwłoki dyskusje w celu lepszego zapewnienia pełnej, silnej i skutecznej ochrony inwestycji w Unii Europejskiej. Dyskusje te obejmą ocenę istniejących procesów i mechanizmów rozstrzygania sporów, jak również potrzebę, i jeżeli potrzeba taka zostanie stwierdzona, środków do stworzenia nowych lub udoskonalenia istniejących odpowiednich narzędzi i mechanizmów na podstawie prawa Unii,

PRZYPOMINAJĄC, że niniejsze Porozumienie pozostaje bez uszczerbku dla dalszych środków i działań, które mogą być konieczne w ramach prawa Unii, aby zapewnić wyższy poziom ochrony transgranicznych inwestycji w Unii Europejskiej oraz stworzyć bardziej przewidywalne, stabilne i przejrzyste otoczenie regulacyjne w celu zachęcenia do dokonywania inwestycji na rynku wewnętrznym,

BIORĄC POD UWAGĘ, że znajdujące się w niniejszym Porozumieniu odniesienia do Unii Europejskiej należy rozumieć również jako odniesienia do jej poprzedniczki, Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, a następnie Wspólnoty Europejskiej, do czasu zastąpienia Wspólnoty Europejskiej przez Unię Europejską,

UZGODNIŁY NASTĘPUJĄCE POSTANOWIENIA:

DZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 1 Definicje Do celów niniejszego Porozumienia stosuje się następujące definicje: 1) „Dwustronny Traktat Inwestycyjny” oznacza każdy traktat inwestycyjny wymieniony w załączniku A lub załączniku B; 2) „Postępowanie Arbitrażowe” oznacza każde postępowanie przed trybunałem arbitrażowym ustanowionym do rozwiązania sporu między inwestorem z jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z Dwustronnym Traktatem Inwestycyjnym; 3) „Klauzula Arbitrażowa” oznacza klauzulę arbitrażową dotyczącą sporu pomiędzy inwestorem a państwem, określoną w Dwustronnym Traktacie Inwestycyjnym, przewidującą możliwość przeprowadzenia Postępowania Arbitrażowego; 4) „Zakończone Postępowanie Arbitrażowe” oznacza każde Postępowanie Arbitrażowe, które zakończyło się ugodą lub ostatecznym wyrokiem trybunału arbitrażowego wydanym przed dniem 6 marca 2018 r., w przypadku gdy: a) wyrok trybunału arbitrażowego został należycie wykonany przed dniem 6 marca 2018 r., nawet wówczas, gdy powiązane roszczenie dotyczące kosztów postępowania nie zostało wykonane lub wyegzekwowane, oraz gdy w dniu 6 marca 2018 r. żadne postępowanie dotyczące zaskarżenia wyroku trybunału arbitrażowego, ponownego rozpatrzenia sprawy, uchylenia ostatecznego wyroku trybunału arbitrażowego, stwierdzenia jego nieważności, egzekucji, rewizji ani żadne inne podobne postępowania w związku z takim ostatecznym wyrokiem trybunału arbitrażowego nie pozostawały w toku; lub b) wyrok trybunału arbitrażowego uchylono lub stwierdzono jego nieważność przed dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia; 5) „Postępowanie Arbitrażowe w Toku” oznacza każde Postępowanie Arbitrażowe wszczęte przed dniem 6 marca 2018 r. i niestanowiące Zakończonego Postępowania Arbitrażowego, niezależnie od etapu, na którym takie postępowanie pozostaje w dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia; 6) „Nowe Postępowanie Arbitrażowe” oznacza każde Postępowanie Arbitrażowe wszczęte w dniu 6 marca 2018 r. lub później; 7) „Klauzula Przedłużonego Obowiązywania Traktatu” oznacza każde postanowienie Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego, które rozszerza ochronę inwestycji dokonanych przed datą wygaśnięcia tego traktatu na dalszy okres.

Dział 2

Postanowienia dotyczące wygaśnięcia dwustronnych traktatów inwestycyjnych

Artykuł 2 Wygaśnięcie Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych 1. Dwustronne Traktaty Inwestycyjne wymienione w Załączniku A wygasają zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym Porozumieniu. 2. Dla większej pewności, Klauzule Przedłużonego Obowiązywania Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych wymienionych w Załączniku A wygasają zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu i nie wywołują skutków prawnych.

Artykuł 3 Ustanie ewentualnych skutków Klauzul Przedłużonego Obowiązywania Traktatu Klauzule Przedłużonego Obowiązywania Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych wymienionych w załączniku B wygasają na mocy niniejszego Porozumienia i nie wywołują skutków prawnych, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym Porozumieniu.

Artykuł 4 Postanowienia wspólne 1. Umawiające się Strony potwierdzają niniejszym, że Klauzule Arbitrażowe są sprzeczne z traktatami UE i w związku z tym nie mają zastosowania. W wyniku tejże niezgodności Klauzul Arbitrażowych z traktatami UE, od dnia, w którym ostatnia ze stron Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, Klauzula Arbitrażowa w takim Dwustronnym Traktacie Inwestycyjnym nie może stanowić podstawy prawnej dla Postępowania Arbitrażowego. 2. Wygaśnięcie zgodnie z art. 2 Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych wymienionych w Załączniku A oraz wygaśnięcie zgodnie z art. 3 Klauzul Przedłużonego Obowiązywania Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych wymienionych w Załączniku B stają się skuteczne, dla każdego takiego Traktatu, w momencie wejścia w życie niniejszego Porozumienia w odniesieniu do odpowiednich Umawiających się Stron zgodnie z art. 16.

Dział 3

Postanowienia dotyczące roszczeń dochodzonych na podstawie dwustronnych traktatów inwestycyjnych

Artykuł 5 Nowe Postępowania Arbitrażowe Klauzule Arbitrażowe nie stanowią podstawy prawnej dla Nowych Postępowań Arbitrażowych.

Artykuł 6 Zakończone Postępowania Arbitrażowe 1. Niezależnie od art. 4, niniejsze Porozumienie nie ma wpływu na Zakończone Postępowania Arbitrażowe. Postępowania te nie będą wznowione. 2. Ponadto niniejsze Porozumienie nie ma wpływu na jakąkolwiek zgodę na polubowne rozstrzygnięcie sporu będącego przedmiotem Postępowania Arbitrażowego wszczętego przed dniem 6 marca 2018 r.

Artykuł 7 Obowiązki Umawiających się Stron dotyczące Postępowań Arbitrażowych w Toku i Nowych Postępowań Arbitrażowych Jeżeli Umawiające się Strony są stronami Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych, na podstawie których wszczęto Postępowanie Arbitrażowe w Toku lub Nowe Postępowanie Arbitrażowe, strony te: a) informują, w ramach wzajemnej współpracy i na podstawie oświadczenia w Załączniku C, trybunały arbitrażowe o konsekwencjach prawnych orzeczenia w sprawie Achmea określonych w art. 4; oraz b) jeżeli są stroną postępowania sądowego dotyczącego wyroku trybunału arbitrażowego wydanego na podstawie Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego, zwracają się do właściwego sądu krajowego, w tym w każdym państwie trzecim, zależnie od przypadku, o uchylenie wyroku trybunału arbitrażowego, stwierdzenie jego nieważności lub powstrzymanie się od jego uznania i wykonania.

Artykuł 8 Środki przejściowe związane z Postępowaniami Arbitrażowymi w Toku 1. Jeżeli inwestor jest stroną Postępowania Arbitrażowego w Toku i nie zaskarżył przed właściwym sądem krajowym środka będącego przedmiotem sporu, zastosowanie mają środki przejściowe przewidziane w art. 9 i 10. 2. Jeżeli ostateczny wyrok trybunału arbitrażowego, zgodnie z którym sporny środek nie jest objęty zakresem danego Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego lub nie narusza tego Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego, wydano przed dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia, środki przejściowe, o których mowa w niniejszym artykule, nie mają zastosowania. 3. Jeżeli w Postępowaniu Arbitrażowym w Toku zainteresowana Umawiająca się Strona składa powództwo wzajemne, niniejszy artykuł oraz art. 9 i 10 stosuje się odpowiednio do roszczeń objętych powództwem wzajemnym. 4. Zainteresowana Umawiająca się Strona oraz inwestor mogą również uzgodnić inną odpowiednią formę rozstrzygnięcia sporu, w tym rozstrzygnięcie polubowne, pod warunkiem że rozwiązanie to jest zgodne z prawem Unii.

Artykuł 9 Ustrukturyzowany dialog dla Postępowań Arbitrażowych w Toku 1. Inwestor będący stroną Postępowania Arbitrażowego w Toku może zwrócić się do Umawiającej się Strony uczestniczącej w tym postępowaniu o przystąpienie do postępowania ugodowego zgodnie z niniejszym artykułem, pod warunkiem że: a) Postępowanie Arbitrażowe w Toku zawieszono na wniosek inwestora; oraz b) jeżeli w Postępowaniu Arbitrażowym w Toku wydano już wyrok trybunału arbitrażowego, jednak jeszcze nie został on ostatecznie wyegzekwowany lub go nie wykonano, inwestor zobowiązuje się nie wszczynać postępowania w sprawie uznania, wykonania lub egzekucji takiego wyroku lub uiszczenia przewidzianej w nim płatności w państwie członkowskim lub państwie trzecim, lub też, jeśli takie postępowanie już wszczęto, zobowiązuje się złożyć wniosek o jego zawieszenie. Zainteresowana Umawiająca się Strona odpowiada w formie pisemnej w terminie dwóch miesięcy zgodnie z ust. 2‐4. Umawiająca się Strona może także zwrócić się do inwestora uczestniczącego w Postępowaniu Arbitrażowym w Toku o przystąpienie do postępowania ugodowego zgodnie z niniejszym artykułem. W terminie dwóch miesięcy inwestor może wyrazić zgodę w formie pisemnej, o ile warunki określone w akapicie pierwszym lit. a) i b) są spełnione. W stosownych przypadkach w odpowiedzi zainteresowanej Umawiającej się Strony lub w akceptacji inwestora należy zawrzeć stwierdzenie, że tym samym wszczyna się postępowanie ugodowe. 2. Postępowanie ugodowe można wszcząć wyłącznie w okresie sześciu miesięcy od wygaśnięcia, zgodnie z art. 2 lub 3 niniejszego Porozumienia, Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego, na podstawie którego wszczęto Postępowanie Arbitrażowe w Toku, poprzez złożenie wniosku zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. 3. Postępowanie ugodowe wszczyna się, jeżeli TSUE lub sąd krajowy uzna w ostatecznym orzeczeniu, że środek państwowy zaskarżony w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, narusza prawo Unii. 4. Postępowania ugodowego nie wszczyna się, jeżeli TSUE lub sąd krajowy uzna w ostatecznym orzeczeniu, że środek państwowy zaskarżony w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie narusza prawa Unii. Ma to również zastosowanie, jeżeli Komisja Europejska przyjęła ostateczną decyzję, zgodnie z którą środek ten nie narusza prawa Unii. 5. Jeżeli postępowanie sądowe, którego celem jest uzyskanie orzeczenia, o którym mowa w ust. 3 lub 4, wciąż się toczy, wówczas zainteresowana Umawiająca się Strona informuje o tym fakcie inwestora w swojej odpowiedzi zgodnie z ust. 1. Wszczęcie postępowania ugodowego zawiesza się do czasu wydania ostatecznego orzeczenia w drodze postępowania sądowego. Zainteresowana Umawiająca się Strona informuje inwestora o takim orzeczeniu w terminie dwóch tygodni. Ma to również zastosowanie, gdy Komisja Europejska przyjęła decyzję, która nie stała się jeszcze ostateczna. 6. Postępowanie ugodowe można wszcząć, gdy można ustalić potencjalne naruszenie prawa Unii przez środek państwowy zaskarżony w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, a ust. 3 ani 4 nie mają zastosowania. 7. Postępowanie ugodowe jest nadzorowane przez bezstronnego koncyliatora w celu znalezienia polubownego, zgodnego z prawem i sprawiedliwego pozasądowego i pozaarbitrażowego rozwiązania sporu będącego przedmiotem Postępowania Arbitrażowego. Postępowanie ugodowe jest bezstronne i poufne. Każda ze stron postępowania ugodowego ma prawo przedstawić swoje stanowisko. 8. Koncyliatora wyznacza się za porozumieniem inwestora i zainteresowanej Umawiającej się Strony występującej jako pozwany w danym Postępowaniu Arbitrażowym w Toku. Wybiera się go spośród osób, których niezależność i bezstronność nie budzą wątpliwości oraz które mają niezbędne kwalifikacje, w tym dogłębną znajomość prawa Unii. Nie może on/ona być obywatelem żadnego z państw członkowskich, w których dokonano inwestycji, ani państwa członkowskiego pochodzenia inwestora, i nie może pozostawać w konflikcie interesów. Jeżeli porozumienie co do wyboru bezstronnego koncyliatora nie zostanie osiągnięte w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania ugodowego, inwestor lub zainteresowana Umawiająca się Strona występująca jako pozwany w danym Postępowaniu Arbitrażowym w Toku zwraca się do dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji Europejskiej o wyznaczenie byłego członka Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który powołuje, po konsultacji ze wszystkimi stronami sporu, osobę spełniającą kryteria określone w niniejszym ustępie. W Załączniku D określa się orientacyjny plan wynagrodzenia koncyliatora. 9. Koncyliator zwraca się do inwestora oraz państwa członkowskiego, w którym dokonano inwestycji, o przekazanie pisemnych uwag w terminie dwóch miesięcy od powołania. Jeżeli postępowanie ugodowe wszczęto na podstawie ust. 6, koncyliator może zwrócić się do Komisji Europejskiej o przedstawienie w terminie dwóch miesięcy opinii w zakresie istotnych kwestii związanych z prawem Unii. 10. Koncyliator w sposób bezstronny organizuje negocjacje dotyczące polubownego rozstrzygnięcia i wspiera strony w celu osiągnięcia ugody w terminie sześciu miesięcy od jego/jej powołania lub w dłuższym terminie, który mogą uzgodnić strony. Strony uczestniczą w tym procesie w dobrej wierze. Koncyliator bierze przy tym należycie pod uwagę orzeczenia TSUE lub sądu krajowego, a także decyzje Komisji Europejskiej, które stały się ostateczne, oraz opinie, o których mowa w ostatnim zdaniu w ust. 9. Koncyliator bierze również pod uwagę działania podjęte w celu dostosowania się przez zainteresowaną Umawiającą się Stronę do odpowiednich orzeczeń TSUE oraz orzecznictwo TSUE dotyczące zakresu naprawienia szkody na mocy prawa Unii. 11. Jeżeli polubowne rozstrzygnięcie nie zostanie osiągnięte w terminie, o którym mowa w ust. 10, strony postępowania w terminie jednego miesiąca proponują ugodę w formie dla siebie zadowalającej. Każdą propozycję przekazuje się na piśmie bez zbędnej zwłoki drugiej stronie postępowania w celu umożliwienia jej przedstawienia uwag. Na tej podstawie koncyliator organizuje dalsze negocjacje w celu znalezienia rozwiązania sporu, które zadowoli obie strony. 12. W terminie jednego miesiąca od dnia przekazania propozycji oraz z uwzględnieniem dalszej wymiany stanowisk, o której mowa w ust. 11, koncyliator sporządza ostateczną pisemną wersję propozycji zmienionego polubownego rozstrzygnięcia. W terminie jednego miesiąca od otrzymania tej propozycji każda ze stron postępowania decyduje o tym, czy przyjąć ostateczną propozycję, i przekazuje tę decyzję na piśmie drugiej stronie. 13. Jeżeli strona postępowania nie przyjmuje ostatecznej propozycji, wówczas bez zbędnej zwłoki przekazuje drugiej stronie postępowania pisemne uzasadnienie takiej decyzji, w stosownych przypadkach usuwając informacje poufne. Każda ze stron postępowania ponosi koszty własne oraz połowę kwoty wynagrodzenia koncyliatora i kosztów związanych z logistyką postępowania ugodowego. 14. Jeżeli osiągnięto porozumienie w sprawie warunków polubownego rozstrzygnięcia, strony postępowania przyjmują te warunki bez zbędnej zwłoki w sposób prawnie wiążący. Warunki ugody: a) muszą obejmować: (i) nałożenie na inwestora obowiązku wycofania roszczenia z arbitrażu lub zrzeczenia się wykonania wyroku trybunału arbitrażowego już wydanego, jednak jeszcze ostatecznie niewyegzekwowanego lub niewykonanego, lub, w stosownych przypadkach, uwzględnienia wszelkich rekompensat wypłaconych uprzednio w związku z Postępowaniem Arbitrażowym w Toku w celu uniknięcia podwójnej rekompensaty; oraz (ii) zobowiązanie do powstrzymania się od wszczęcia Nowego Postępowania Arbitrażowego; oraz b) mogą obejmować zrzeczenie się wszelkich innych praw i roszczeń związanych ze środkiem będącym przedmiotem postępowania, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 10 Dostęp do sądów krajowych 1. W terminie, o którym mowa w ust. 2, inwestorowi przysługuje na mocy prawa krajowego dostęp do sądowych środków prawnych wobec środka kwestionowanego w Postępowaniu Arbitrażowym w Toku nawet wówczas, gdy krajowe terminy na wniesienie tych powództw już upłynęły, pod warunkiem że: a) inwestor wycofa się z Postępowania Arbitrażowego w Toku i zrzeknie się wszelkich praw i roszczeń wynikających z Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego lub zrzeknie się wykonania wyroku trybunału arbitrażowego już wydanego, jednak jeszcze ostatecznie niewyegzekwowanego lub niewykonanego, oraz zobowiąże powstrzymać się od wszczęcia Nowego Postępowania Arbitrażowego: (i) w okresie sześciu miesięcy od wygaśnięcia Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego, na podstawie którego wszczęto Postępowanie Arbitrażowe w Toku, jeżeli nie skorzystano z ustrukturyzowanego dialogu zgodnie z art. 9; (ii) w okresie sześciu miesięcy od dnia odrzucenia przez zainteresowaną Umawiającą się Stronę wniosku inwestora o rozpoczęcie ustrukturyzowanego dialogu zgodnie z art. 9 ust. 1 i 6; lub (iii) w okresie sześciu miesięcy od dnia, w którym ostatnia ze stron przekazała swoją decyzję zgodnie z art. 9 ust. 12, jeżeli skorzystano z ustrukturyzowanego dialogu zgodnie z art. 9; b) dostęp do sądu krajowego zostanie wykorzystany w celu dochodzenia roszczenia na podstawie prawa krajowego lub prawa Unii; oraz c) w stosownych przypadkach, nie osiągnięto porozumienia w sprawie rozstrzygnięcia, w drodze ustrukturyzowanego dialogu na podstawie art. 9. 2. Bieg krajowych terminów dostępu do sądów krajowych zgodnie z ust. 1 będzie uznany za rozpoczęty w dniu, w którym inwestor, stosownie do przypadku, wycofa się z danego Postępowania Arbitrażowego w Toku lub zrzeknie się wykonania wyroku trybunału arbitrażowego już wydanego, jednak jeszcze ostatecznie niewyegzekwowanego lub niewykonanego, oraz zobowiąże powstrzymać się od wszczęcia Nowego Postępowania Arbitrażowego zgodnie z ust. 1 lit. a), a długość terminów określają obowiązujące przepisy prawa krajowego. 3. Dla większej pewności postanowień Dwustronnych Traktatów Inwestycyjnych wygasłych na mocy niniejszego Porozumienia nie uznaje się zgodnie z niniejszym Porozumieniem za część prawa mającego zastosowanie w postępowaniach przed sądem krajowym. 4. Dla większej pewności postanowień niniejszego artykułu nie można interpretować jako tworzących nowe środki prawne, które nie byłyby dostępne dla inwestora na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego. 5. Sądy krajowe uwzględniają wszelkie rekompensaty wypłacone wcześniej w związku z postępowaniem Arbitrażowym w Toku w celu uniknięcia podwójnej rekompensaty.

Dział 4

Postanowienia końcowe

Artykuł 11 Depozytariusz 1. Depozytariuszem niniejszego Porozumienia jest Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej. 2. Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej powiadamia Umawiające się Strony o: a) każdej decyzji dotyczącej tymczasowego stosowania zgodnie z art. 17; b) złożeniu jakiegokolwiek instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia zgodnie z art. 15; c) dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia zgodnie z art. 16 ust. 1; d) dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia dla każdej z Umawiających się Stron zgodnie z art. 16 ust. 2. 3. Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej publikuje Porozumienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 12 Załączniki 1. Załączniki do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część. 2. Jeżeli Dwustronny Traktat Inwestycyjny wymieniony w Załączniku A nie obowiązuje w dniu, w którym niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w odniesieniu do odpowiednich Umawiających się Stron, lecz inwestycje dokonane przed takim wygaśnięciem mogą nadal podlegać zakresowi jego stosowania ze względu na jego Klauzulę Przedłużonego Obowiązywania Traktatu, wówczas uznaje się go za Dwustronny Traktat Inwestycyjny wymieniony w Załączniku B.

Artykuł 13 Zastrzeżenia Nie jest dopuszczalne składanie żadnych zastrzeżeń do niniejszego Porozumienia.

Artykuł 14 Rozstrzyganie sporów 1. Spory między Umawiającymi się Stronami dotyczące wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia rozstrzyga się, o ile to możliwe, w sposób ugodowy. 2. Jeżeli sporu między Umawiającymi się Stronami nie można rozstrzygnąć w sposób ugodowy w terminie 90 dni, wówczas spór ten, na wniosek jednej z Umawiających się Stron sporu, przekazuje się do TSUE zgodnie z art. 273 TFUE. 3. Dla większej pewności niniejszy artykuł stanowi kompromis, w rozumieniu art. 273 TFUE, między Umawiającymi się Stronami.

Artykuł 15 Ratyfikacja, zatwierdzenie lub przyjęcie Niniejsze Porozumienie podlega ratyfikacji, zatwierdzeniu lub przyjęciu. Umawiające się Strony składają depozytariuszowi swoje instrumenty ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia.

Artykuł 16 Wejście w życie 1. Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie po 30 dniach kalendarzowych od dnia, w którym depozytariusz otrzymał drugi instrument ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia. 2. Dla każdej z Umawiających się Stron, która ratyfikuje, zatwierdza lub przyjmuje niniejsze Porozumienie po jego wejściu w życie zgodnie z ust. 1, niniejsze Porozumienie wchodzi w życie po 30 dniach kalendarzowych od dnia złożenia przez taką Umawiającą się Stronę jej instrumentu ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia. 3. Kiedy Umawiająca się Strona będąca stroną Postępowania Arbitrażowego w Toku ratyfikuje, zatwierdza lub przyjmuje niniejsze Porozumienie, wówczas informuje o tym fakcie, przed wejściem w życie niniejszego Porozumienia w odniesieniu do tej Umawiającej się Strony, drugą stronę postępowania. W zawiadomieniu tym należy odnieść się do tego, czy wskutek tej ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia odpowiedni Dwustronny Traktat Inwestycyjny wygasa, czy też nie doszło jeszcze do ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia dokonanego przez drugą Umawiającą się Stronę tego Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego.

Artykuł 17 Tymczasowe stosowanie 1. Umawiające się Strony, zgodnie z własnymi wymogami konstytucyjnymi, mogą podjąć decyzję o tymczasowym stosowaniu niniejszego Porozumienia. O każdej takiej decyzji Umawiające się Strony powiadamiają depozytariusza. 2. Jeżeli obie strony danego Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego podjęły decyzję o tymczasowym stosowaniu niniejszego Porozumienia, wówczas postanowienia niniejszego Porozumienia mają zastosowanie w odniesieniu do tego Dwustronnego Traktatu Inwestycyjnego po 30 dniach kalendarzowych od dnia podjęcia późniejszej z tych decyzji o tymczasowym stosowaniu.