Sprostowanie do Umowy w sprawie wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 181 z dnia 19 lipca 2003 r. )

(Polskie wydanie specjalne, rozdział 19, tom 6, s. 168)

Na stronach 168–176 tekst umowy zastępuje się tekstem w brzmieniu:

For the United States of America

For the European Union

Umawiające się Strony uzgadniają przeprowadzenie wspólnego przeglądu niniejszego Porozumienia nie później niż pięć lat po jego wejściu w życie. Przegląd w szczególności odnosi się do praktycznego wykonywania Porozumienia i może również obejmować kwestie takie, jak konsekwencje dalszego rozwoju Unii Europejskiej w odniesieniu do przedmiotu niniejszego Porozumienia.

2. Stosowanie niniejszego Porozumienia wobec jakiegokolwiek terytorium lub kraju, w odniesieniu do których dokonano rozszerzenia zgodnie z ustępem 1 litera b), może zostać wypowiedziane przez każdą z Umawiających się Stron przez pisemne powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony drogą dyplomatyczną, w przypadku gdy zostaje to należycie potwierdzone przez właściwe państwo członkowskie i Stany Zjednoczone Ameryki.

w odniesieniu do Unii Europejskiej, do:

Z zastrzeżeniem artykułu 4 ustęp 5 oraz artykułu 9 ustęp 2 litera b), niniejsze Porozumienie nie wyłącza powoływania się przez państwo wezwane na podstawy do odmowy udzielenia pomocy wynikające z dwustronnego traktatu o wzajemnej pomocy prawnej, lub – w przypadku braku traktatu – na wewnętrzne zasady prawne, włączając w to sytuacje, w których wykonanie wniosku stanowiłoby zagrożenie dla suwerenności, bezpieczeństwa, porządku publicznego lub innych istotnych interesów.

2. Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie do wniosków o wzajemną pomoc prawną złożonych po jego wejściu w życie. Jednakże artykuły 6 i 7 mają zastosowanie do wniosków rozpatrywanych w państwie wezwanym w chwili wejścia niniejszego Porozumienia w życie.

Umawiające się Strony konsultują się odpowiednio celem najefektywniejszego wykorzystania niniejszego Porozumienia, włączając w to ułatwianie rozwiązania wszelkich sporów odnoszących się do interpretacji lub stosowania niniejszego Porozumienia.

5. W przypadku gdy dwustronny traktat o wzajemnej pomocy prawnej obowiązujący między państwem członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w chwili podpisania niniejszego Porozumienia zezwala na ograniczenie obowiązku udzielenia pomocy w odniesieniu do niektórych przestępstw podatkowych, zainteresowane państwo członkowskie może oświadczyć, w drodze opisanej w artykule 3 ustęp 2 wymiany pisemnych dokumentów ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, że w odniesieniu do takich przestępstw będzie nadal korzystać z zawartego w tym traktacie postanowienia o ograniczeniu wykorzystania.

3. Umawiające się Strony podejmują środki w celu uniknięcia nakładania dodatkowych obciążeń na państwo wezwane poprzez stosowanie niniejszego artykułu. W przypadku gdy dla państwa wezwanego wynikną mimo to dodatkowe obciążenia, Umawiające się Strony niezwłocznie konsultują się w celu ułatwienia stosowania niniejszego artykułu, włączając w to podjęcie środków niezbędnych dla ograniczenia bieżących oraz przyszłych obciążeń.

6. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla stosowania postanowień dwustronnych umów o wzajemnej pomocy prawnej między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, które wymagają lub zezwalają na wykorzystanie technologii wideokonferencji do celów innych niż opisane w ustępie 1, obejmujących wykorzystanie w celu identyfikacji osób lub przedmiotów lub odbierania oświadczeń w ramach dochodzenia. W przypadku gdy nie zostało to jeszcze przewidziane w stosownym traktacie lub przepisach prawnych, państwo może w takich przypadkach dopuścić wykorzystanie technologii wideokonferencji.

4. W przypadku gdy dla potrzeb wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego niezbędne jest podjęcie działań na terytorium jednego z państw wchodzących w skład zespołu, wówczas członek zespołu oddelegowany przez to państwo może zwrócić się do właściwych organów swojego państwa o podjęcie takich działań bez potrzeby składania przez inne państwa wniosku o wzajemną pomoc prawną. Działania takie będą traktowane przez to państwo na warunkach, jakie miałyby zastosowanie, gdyby wystąpiono o nie w ramach postępowania krajowego.

3. Właściwe organy wyznaczone przez zainteresowane państwa komunikują się bezpośrednio w sprawie powołania i funkcjonowania takiego zespołu; jednakże w sytuacji, gdy z uwagi na szczególną złożoność, szeroki zakres lub inne okoliczności niektóre lub wszystkie aspekty wymagają koordynacji bardziej scentralizowanej, państwa mogą porozumieć się co do innych właściwych w tym celu środków komunikowania.

UWZGLĘDNIAJĄC gwarancje istniejące w ich systemach prawnych przewidujące prawo osoby oskarżonej do sprawiedliwego procesu, włączając w to prawo do osądzenia przez bezstronny sąd powołany na mocy prawa,

Nota wyjaśniająca do Porozumienia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnej pomocy prawnej

Niniejsza nota wyjaśniająca odzwierciedla ustalenia odnoszące się do stosowania niektórych postanowień Porozumienia o wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (zwanego dalej »Porozumieniem«), uzgodnione między Umawiającymi się Stronami.

W sprawie artykułu 8

W odniesieniu do wzajemnej pomocy prawnej udzielanej organom administracyjnym na podstawie artykułu 8 ustęp 1, pierwsze zdanie artykułu 8 ustęp 1 nakłada obowiązek udzielania wzajemnej pomocy prawnej wzywającym organom federalnym Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz wzywającym krajowym organom administracyjnym państw członkowskich. Na podstawie drugiego zdania tego ustępu wzajemna pomoc prawna może być również udzielana innym organom administracyjnym niebędącym organami federalnymi lub lokalnymi. Wykonanie tego postanowienia leży w gestii państwa wezwanego.

Umawiające się Strony uzgadniają, że na podstawie pierwszego zdania artykułu 8 ustęp 1 wzajemna pomoc prawna będzie udzielana wzywającemu organowi administracyjnemu, który, w chwili składania wniosku, prowadzi dochodzenie, w związku z czynami, które podlegają prawno-karnemu dochodzeniu, lub w celu przekazania dochodzenia organom prowadzącym dochodzenie lub postępowanie karne, w ramach jego ustawowego upoważnienia, jak opisano poniżej. Fakt, że w chwili składania wniosku rozważa się przekazanie dochodzenia organom prowadzącym dochodzenie lub postępowanie karne, nie wyklucza możliwości nakładania przez ten organ sankcji innych niż karne. W ten sposób wzajemna pomoc prawna uzyskana na podstawie artykułu 8 ustęp 1 może doprowadzić wzywający organ administracyjny do stwierdzenia, że prowadzenie postępowania karnego lub przekazanie nie byłoby właściwe. Te ewentualne konsekwencje nie wpływają na nałożony na Umawiające się Strony obowiązek udzielenia pomocy w trybie tego artykułu.

Jednakże wzywający organ administracyjny nie może w oparciu o artykuł 8 ustęp 1 wnosić o pomoc w przypadku, gdy nie rozważa się ścigania lub przekazania dochodzenia organom prowadzącym dochodzenie lub postępowanie karne, lub w przypadku gdy czyn, w związku z którym prowadzi się dochodzenie, nie podlega sankcji karnej lub przekazaniu na podstawie prawa państwa wzywającego.

Unia Europejska przypomina, że przedmiot Porozumienia w części podlega postanowieniom dotyczącym współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych określonym w tytule VI Traktatu o Unii Europejskie i że Porozumienie to zostało zawarte w ramach zakresu tych postanowień.

W sprawie artykułu 9

Artykuł 9 ustęp 2 litera b) ma na celu zapewnienie, że na odmowę udzielenia pomocy ze względu na ochronę danych można powoływać się jedynie w wyjątkowych przypadkach. Taka sytuacja mogłaby powstać, jeżeli po rozważeniu istotnych dla danej sprawy interesów (z jednej strony interes publiczny, łącznie z prawidłowo funkcjonującym wymiarem sprawiedliwości, a z drugiej strony interesy prywatne), udostępnienie konkretnych danych, których domaga się państwo wzywające, mogłoby spowodować tak duże trudności, że państwo wezwane uznaje, że mogą być one zaliczone do przyczyn odmowy w związku z istotnymi interesami. Szerokie, kategoryczne lub systematyczne stosowanie zasad ochrony danych przez państwo wezwane w celu odmowy współpracy jest dlatego wykluczone. W związku z tym fakt, że państwo wzywające oraz państwo wezwane posiadają różne systemy ochrony prywatności danych (jak na przykład to, że państwo wzywające nie posiada odpowiednika wyspecjalizowanego organu do spraw ochrony danych) lub posiadają różne środki ochrony danych osobowych (jak na przykład to, że państwo wzywające wykorzystuje środki inne niż proces usuwania w celu ochrony prywatności lub rzetelności danych otrzymywanych przez organy przymusu), nie może być jako taki nakładany jako dodatkowy warunek na podstawie artykułu 9 ustęp 2a.

W sprawie artykułu 14

Artykuł 14 przewiduje, że Porozumienie nie wyłącza, po jego wejściu w życie, zawierania umów dwustronnych o wzajemnej pomocy prawnej między państwem członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zgodnych z Porozumieniem.

Jeżeli jakiekolwiek środki określone w Porozumieniu stwarzają trudności operacyjne dla Stanów Zjednoczonych Ameryki lub jednego lub większej liczby państw członkowskich, takie trudności powinny zostać w pierwszej kolejności rozwiązane, jeżeli jest to możliwe, w drodze konsultacji między zainteresowanym państwem członkowskim albo państwami członkowskimi i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, lub, jeżeli jest to właściwe, w drodze procedury konsultacyjnej określonej w Porozumieniu. W przypadku gdy nie jest możliwe rozwiązanie takich trudności operacyjnych wyłącznie w drodze konsultacji, zgodne z Porozumieniem byłoby, w odniesieniu do przyszłych umów dwustronnych między państwem członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zapewnienie operacyjnie wykonalnego mechanizmu alternatywnego, który sprostałby postanowieniom szczególnym, w odniesieniu do których powstały trudności.