21998A0623(01)
23.6.1998 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 179/3
ZAŁĄCZNIK I
KONWENCJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH O PRAWIE MORZA I POROZUMIENIE W SPRAWIE
IMPLEMENTACJI JEJ CZĘŚCI XI262 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
KONWENCJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH O PRAWIE MORZA
Państwa-Strony niniejszej konwencji,
KIERUJĄC SIĘ dążeniem do uregulowania w duchu wzajemnego zrozumienia i ws półpracy wszelkich zagadnień dotyczących
prawa morza oraz świadome historycznego znaczenia niniejszej konwencji wnoszącej istotny wkład w utrzymanie pokoju,
w sprawiedliwość i postęp dla wszystkich ludów świata;BIORĄC POD UWAGĘ, że rozwój, jaki nastąpił od czasu konferencji Narodów Zj ednoczonych o prawie morza, które odbyły
sięwGenewiewlatach1958i1960,uwydatniłkoniecznośćopracowanianowe jkonwencjioprawiemorza,któramogłabybyć
powszechnie przyjęta;ŚWIADOME tego, że problemy przestrzeni morskiej są ściśle ze sobą powiąza ne i powinny być rozpatrywane jako całość;
UZNAJĄC potrzebę ustanowienia przy pomocy niniejszej konwencji, z należ ytym uwzględnieniem suwerenności wszystkich
państw, porządku prawnego dla mórz i oceanów, który ułatwi międzynarodow ą komunikację i będzie sprzyjał pokojowemu
korzystaniu z mórz i oceanów, sprawiedliwemu i efektywnemu wykorzystani u ich zasobów, zachowaniu ich zasobów żywych
oraz badaniu, ochronie i zachowaniu środowiska morskiego;MAJĄC NA WZGLĘDZIE, że osiągnięcie tych celów przyczyni się do ustanowien ia słusznego i sprawiedliwego
międzynarodowegoładugospodarczego,uwzględniającegointeresyipotr zebycałejludzkości,azwłaszczaszczególneinteresy
i potrzeby krajów rozwijających się, zarówno nadbrzeżnych, jak i śródląd owych;
PRAGNĄC rozwijać, za pomocą niniejszej konwencji, zasady zawarte w rezol ucji 2749 (XXV) z dnia 17 grudnia 1970 roku,
w której Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych uroczyście oświadcz yło między innymi, że znajdujący się poza
granicamijurysdykcjipaństwowejobszardnamórzioceanóworazjegopodg lebie,jakrównieżjegozasoby,stanowiąwspólne
dziedzictwo ludzkości, oraz że badanie i eksploatację tego obszaru należ y prowadzić dla dobra całej ludzkości, niezależnie od
geograficznego położenia państw;PRZEKONANE,żekodyfikacjaipostępowyrozwójprawamorza,dokonanewnin iejszejkonwencji,będąsprzyjaćumacnianiu
pokoju, bezpieczeństwa, współpracy i przyjaznych stosunków między wszy stkimi państwami zgodnie z zasadami
sprawiedliwości i równouprawnienia oraz przyczynią się do postępu gospo darczego i społecznego wszystkich ludów świata
zgodnie z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych zawartymi w Karcie;POTWIERDZAJĄC, że do zagadnień nieuregulowanych przez niniejszą konwen cję nadal będą miały zastosowanie normy
i zasady powszechnego prawa międzynarodowego,
UZGODNIŁY, co następuje:
CZĘŚĆ I
WSTĘP
Artykuł 1
Użycie wyrażeń i zakres
1. Dla celów niniejszej konwencji:
1) „obszar” oznacza znajdujące się poza granicami jurysdykcji
państwowej dno mórz i oceanów oraz ich podglebie;
2) „Organizacja” oznacza Międzynarodową Organizację Dna
Morskiego;
3) „działalność w obszarze” oznacza wszelką działalność
w zakresie badania i eksploatacji zasobów obszaru;
4) „zanieczyszczenie środowiska morskiego” oznacza takie bez-
pośrednie lub pośrednie wprowadzanie przez człowieka sub-
stancji lub energii do środowiska morskiego, łącznie z04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 263
estuariami, które powoduje lub może powodować takie
szkodliwe następstwa, jak: szkody wyrządzone żywym zaso-bom i życiu w morzu, niebezpieczeństwo dla zdrowia czło-wieka, przeszkody w działalności na morzu, w tym w poła-wianiuiwinnychzgodnychzprawemsposobachkorzystaniazmorza,obniżaniejakościużytkowejwodymorskiejipogar-szanie warunków wypoczynku;
5) a) „zatapianie” oznacza:
i) każdeumyślneusuwanieodpadówiinnychmateriałów
ze statków morskich, statków powietrznych, platformlub innych konstrukcji zbudowanych na morzu;
ii) każde umyślne niszczenie statków morskich, statków
powietrznych,platformlubinnychkonstrukcjizbudo-wanych na morzu;
b) „zatapianie” nie obejmuje:
i) usuwaniaodpadówlubinnychmateriałówpowstałych
wzwiązkuznormalnąeksploatacjąstatkówmorskich,statkówpowietrznych,platformlubinnych,zbudowa-nychprzezczłowiekanamorzukonstrukcjiiichwypo-sażenia, z wyjątkiem odpadów lub innych materiałówprzewożonychprzezstatkimorskie,statkipowietrzne,platformy albo inne zbudowane przez człowieka namorzukonstrukcje,używanedousuwaniatakichmate-riałów bądź odpadów lub innych materiałów dostar-czanych z przeznaczeniem dla takich statków mor-skich, powietrznych, platform lub innychzbudowanych przez człowieka na morzu konstrukcji,a także z wyjątkiem tych, które pochodzą z przerobutakich odpadów lub innych materiałów na takich stat-kach morskich, statkach powietrznych, platformachlub konstrukcjach;
ii) rozmieszczania materiałów w celach innych niż ich
zwykłe usuwanie, pod warunkiem że to rozmieszcza-nie nie jest sprzeczne z celami niniejszej konwencji.
2. 1)Termin „Państwa-Strony” oznacza państwa, które wyraziły
zgodę na związanie niniejszą konwencją i w stosunku doktórych konwencja weszła w życie;
2)niniejszą konwencję stosuje się mutatis mutandis do jedno-
stek wymienionych w artykule 305 ustęp 1 litery b), c), d),e)if),którestanąsięstronamininiejszejkonwencjizgodniezokreślonymidlanichwarunkami,iwtymzakresietermin„Państwa-Strony” odnosi się do tych jednostek.
CZĘŚĆ II
MORZE TERYTORIALNE I STREFA PRZYLEGŁA
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 2
Status prawny morza terytorialnego, przestrzeni
powietrznej nad morzem terytorialnym oraz jego dna
i podglebia
1. Suwerenność państwa nadbrzeżnego rozciąga się poza jegoterytorium lądowe i wody wewnętrzne, a w przypadku państwaarchipelagowegopozajegowodyarchipelagowe,naprzyległypasmorza zwany morzem terytorialnym.
2. Suwerenność ta rozciąga się na przestrzeń powietrzną nad
morzem terytorialnym, jak również na jego dno i podglebie.
3. Suwerenność nad morzem terytorialnym jest wykonywana
zgodnie z niniejszą konwencją oraz innymi normami prawamiędzynarodowego.SEKCJA 2
GRANICE MORZA TERYTORIALNEGO
Artykuł 3
Szerokość morza terytorialnego
Każdepaństwomaprawodoustalaniaszerokościswojegomorzaterytorialnego do granicy nieprzekraczającej 12 mil morskich,odmierzanych od linii podstawowych wytyczonych zgodnie zniniejszą konwencją.
Artykuł 4
Zewnętrzna granica morza terytorialnego
Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, którejkażdy punkt znajduje się w odległości równej szerokości morzaterytorialnego do najbliższego punktu linii podstawowej.264
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 5
Zwykła linia podstawowa
Jeżeli niniejsza konwencja nie stanowi inaczej, zwykłą linią pod-
stawową dla mierzenia szerokości morza terytorialnego jest linianajniższegostanuwodywzdłużwybrzeża,oznaczonanamapacho dużej skali uznanych oficjalnie przez państwo nadbrzeżne.
Artykuł 6
Rafy
W wypadku wysp położonych na atolach lub wysp obramowa-nych rafami linię podstawową dla mierzenia szerokości morzaterytorialnegostanowilinianajniższegostanuwodyprzyrafieodstrony morza, oznaczona odpowiednim symbolem na mapachuznanych oficjalnie przez państwo nadbrzeżne.
Artykuł 7
Proste linie podstawowe
1. Wmiejscach,gdzieliniawybrzeżajestbardzowygiętaiwcinasię w głąb lądu albo gdzie wzdłuż wybrzeża w jego bezpośred-nim sąsiedztwie znajduje się łańcuch wysp, można stosowaćmetodę prostych linii podstawowych łączących odpowiedniepunkty przy wytyczaniu linii podstawowej, od której mierzy sięszerokość morza terytorialnego.
2. Tam,gdziewskutekistnieniadeltylubinnychwarunkównatu-
ralnychliniawybrzeżajestwdużymstopniuniestała,odpowied-nie punkty mogą być wybrane wzdłuż najdalej w morze sięgają-cej linii najniższego stanu wody i, niezależnie od późniejszegocofnięcia się linii najniższego stanu wody, te proste linie podsta-wowe będą nadal obowiązywały, chyba że zostaną zmienioneprzez państwo nadbrzeżne zgodnie z niniejszą konwencją.
3. Przy wytyczaniu prostych linii podstawowych nie można
wyraźnieodstępowaćodogólnegokierunkuwybrzeża,aobszarymorskieznajdującesiępowewnętrznejstronietakichliniimusząbyć dostatecznie ściśle związane z obszarem lądowym, abymożna było rozciągnąć na nie status wód wewnętrznych.
4. Prostych linii podstawowych nie można wytyczać do i od
wzniesień wynurzających się z wody tylko podczas odpływu,chyba że zostały na nich zbudowane latarnie morskie lub pod-obne urządzenia, które stale znajdują się ponad poziomemmorza, lub kiedy wytyczanie linii podstawowych do i od takichwzniesień uzyskało powszechne uznanie międzynarodowe.
5. Jeżeli zgodnie z ustępem 1 stosuje się metodę prostych linii
podstawowych, to przy określaniu poszczególnych liniipodstawowych można brać pod uwagę właściwe dla danegoregionu interesy gospodarcze, których istnienie i znaczeniezostało wyraźnie potwierdzone długotrwałą praktyką.
6. Systemprostychliniipodstawowychniemożebyćstosowany
przez państwo w sposób, który powodowałby odcięcie morzaterytorialnego innego państwa od morza pełnego lub wyłącznejstrefy ekonomicznej.
Artykuł 8
Wody wewnętrzne
1. Z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w części IV wody poło-żonemiędzyliniąpodstawowąmorzaterytorialnegoalądemsta-nowią część wód wewnętrznych państwa.
2. Jeżeli wytyczenie prostej linii podstawowej zgodnie z metodą
przewidzianą w artykule 7 powoduje włączenie do wódwewnętrznych obszarów, które poprzednio nie były uważane zawody wewnętrzne, na wodach tych istnieje prawo nieszkodli-wego przepływu przewidziane w niniejszej konwencji.
Artykuł 9
Ujścia rzek
Jeżelirzekawpadabezpośredniodomorza,liniępodstawowąsta-nowi linia prosta poprowadzona w poprzek ujścia rzeki międzypunktami wytyczającymi to ujście na jej brzegach przy najniż-szym stanie wody.
Artykuł 10
Zatoki
1. Niniejszy artykuł odnosi się wyłącznie do zatok, którychbrzegi należą do jednego państwa.
2. Dla celów niniejszej konwencji zatoką jest wyznaczone wgłę-
bienie linii brzegowej, którego wcięcie w głąb lądu pozostajew takim stosunku do szerokości wejścia do zatoki, że obejmujewodyotoczonelądemijestczymświęcejaniżelizwykłymwygię-ciemwybrzeża.Wgłębienianieuważasięjednakzazatokę,jeżelijego powierzchnia nie jest równa lub większa od powierzchnipółkolaośrednicyrównejliniiprzeprowadzonejwpoprzekwejś-cia do tego wgłębienia.
3. Powierzchnię wgłębienia mierzy się między linią najniższego
stanu wody wzdłuż brzegów wgłębienia a linią łączącą punktywyznaczające naturalne wejście do tego wgłębienia przy04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 265
najniższym stanie wody. Jeżeli wskutek istnienia wysp wgłębie-
nie ma kilka wejść, to za średnicę półkola uważa się linię o dłu-gości równej sumie długości linii przeprowadzonych w poprzekposzczególnychwejść.Powierzchnięwysppołożonychwewnątrzwgłębieniawliczasiędocałkowitejpowierzchnitegowgłębienia.
4. Jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne
wejściedozatokiprzynajniższymstaniewodynieprzekracza24mil morskich, można wytyczyć linię zamykającą zatokę międzytymi dwoma punktami przy najniższym stanie wody, a wodyznajdującesiępowewnętrznejstronietejliniiuważasięzawodywewnętrzne.
5. Jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne
wejście do zatoki przy najniższym stanie wody przekracza 24mile morskie, wytycza się wewnątrz zatoki prostą linię podsta-wową o długości 24 mil morskich w taki sposób, aby zamknąćnią możliwie największy obszar wody.
6. Powyższychpostanowieńniestosujesiędotakzwanychzatok
„historycznych” ani w żadnym przypadku, kiedy ma zastosowa-nie system prostych linii podstawowych przewidziany w arty-kule 7.
Artykuł 11
Porty
Przy określaniu granic morza terytorialnego za część wybrzeżauważa się wysunięte najdalej w morze stałe urządzenia portowestanowiące integralną część systemu portowego. Przybrzeżnychinstalacjiisztucznychwyspnieuważasięzastałeurządzeniapor-towe.
Artykuł 12
Redy
Redy, na których zazwyczaj odbywa się załadunek, wyładuneki kotwiczenie statków, a które w innym wypadku znajdowałybysię całkowicie lub częściowo poza zewnętrzną granicą morzaterytorialnego, włączone są do morza terytorialnego.
Artykuł 13
Wzniesienia wynurzające się z wody tylko podczas
odpływu
1. Wzniesieniem wynurzającym się z wody tylko podczasodpływu jest, w naturalny sposób utworzony, obszar lądu oto-czony wodą, który znajduje się powyżej poziomu wody podczasodpływu, a poniżej poziomu wody podczas przypływu. Jeżeliwzniesienie wynurzające się z wody tylko podczas odpływuznajduje się całkowicie lub częściowo w takiej odległości od lądustałego lub wyspy, że odległość ta przekracza szerokość morzaterytorialnego,wówczaslinianajniższegostanuwodyprzytakimwzniesieniumożezostaćprzyjętajakoliniapodstawowadlamie-rzenia szerokości morza terytorialnego.
2. Jeżeli wzniesienie wynurzające się z wody tylko podczas
odpływu znajduje się całkowicie w takiej odległości od lądu sta-łegolubwyspy,żeodległośćtaprzekraczaszerokośćmorzatery-torialnego, to wzniesienie nie znajduje się na obszarze własnegomorza terytorialnego.
Artykuł 14
Kombinacja metod wytyczania linii podstawowych
Państwo nadbrzeżne może, w zależności od różnych warunków,wytyczyć linie podstawowe, stosując na przemian którekolwiekspośród metod przewidzianych w poprzednich artykułach.
Artykuł 15
Delimitacja morza terytorialnego między państwami,
których wybrzeża leżą naprzeciw siebie lub sąsiadują ze
sobą
Jeżeliwybrzeżadwóchpaństwleżąnaprzeciwsiebielubsąsiadująze sobą, to żadne z tych dwóch państw nie ma prawa, chyba żezawarły one umowę stanowiącą inaczej, do rozciągania swojegomorzaterytorialnegopozalinięśrodkową,którejkażdypunktjestjednakowo oddalony od najbliższych linii punktów podstawo-wych,odktórychmierzysięszerokośćmorzaterytorialnegokaż-dego z tych dwóch państw. Powyższego postanowienia nie sto-suje się jednak, jeżeli ze względu na tytuł historyczny lub inneszczególne okoliczności konieczna jest delimitacja morza teryto-rialnego między tymi dwoma państwami w sposób odmienny,niż to przewidziano w niniejszym artykule.
Artykuł 16
Mapy i wykazy współrzędnych geograficznych
1. Linie podstawowe, od których mierzy się szerokość morzaterytorialnego,wytyczonezgodniezartykułami7,9i10,lubgra-nice ustalone na ich podstawie, a także linie delimitacyjne, okre-ślone zgodnie z artykułami 12 i 15, zaznacza się na mapachw takiej skali lub skalach, które nadają się do dokładnego zazna-czeniaichprzebiegu.Mapymożnazastąpićwykazemwspółrzęd-nych geograficznych punktów z określeniem podstawowychdanych geodezyjnych.
2. Państwo nadbrzeżne publikuje w należyty sposób takie mapy
lub wykazy współrzędnych geograficznych oraz składa do depo-zytu Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych kopiękażdej takiej mapy lub wykazu.266
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
SEKCJA 3
NIESZKODLIWY PRZEPŁYW PRZEZ MORZE TERYTORIALNE
Podsekcja A
Zasady odnoszące się do wszystkich statków
Artykuł 17
Prawo nieszkodliwego przepływu
Zzastrzeżeniempostanowieńniniejszejkonwencjistatkiwszyst-
kich państw, zarówno nadbrzeżnych, jak i śródlądowych, korzy-stają z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze teryto-rialne.
Artykuł 18
Znaczenie terminu „przepływ”
1. „Przepływ” oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu:
a) przejścia przez to morze bez wchodzenia na wody
wewnętrzneibezzatrzymywaniasiępozawodamiwewnętrz-
nymi na redzie bądź przy urządzeniu portowym; lub
b) wejścia na wody wewnętrzne lub wyjścia z nich albo zatrzy-
mania się na takiej redzie bądź przy takim urządzeniu porto-wym.
2. Przepływpowinienbyćnieprzerwanyiszybki.Przepływobej-muje jednakże zatrzymanie się i zarzucenie kotwicy, ale tylkowówczas, gdy jest to związane ze zwyczajną żeglugą albo jestkonieczne z powodu siły wyższej lub niebezpieczeństwa, albow celu udzielenia pomocy ludziom, statkom morskim lubpowietrznym,znajdującymsięwniebezpieczeństwielubkrytycz-nym położeniu.
Artykuł 19
Znaczenie terminu „nieszkodliwy przepływ”
1. Przepływjestnieszkodliwydopóty,dopókinienaruszapoko-ju,porządkupublicznegolubbezpieczeństwapaństwanadbrzeż-nego. Taki przepływ powinien odbywać się zgodnie z niniejsząkonwencją oraz innymi normami prawa międzynarodowego.
2. Przepływ obcego statku uważa się za naruszający pokój,
porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwa nadbrzeżnego,jeżeli statek podejmuje na morzu terytorialnym jakiekolwiek zniżej wymienionych działań, polegających na:
a) groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności
państwa nadbrzeżnego, jego terytorialnej integralności lub
politycznej niezawisłości albo w jakikolwiek inny sposóbnaruszającyzasadyprawamiędzynarodowegozawartewKar-cie Narodów Zjednoczonych;b) manewrach lub ćwiczeniach z użyciem broni jakiegokolwiek
rodzaju;
c) zbieraniu informacji na szkodę obronności lub bezpieczeń-
stwa państwa nadbrzeżnego;
d) propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bez-
pieczeństwa państwa nadbrzeżnego;
e) czynnościach, w wyniku których następuje start, lądowanie
lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;
f) czynnościach, w wyniku których następuje start, lądowanie
lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojsko-wego;
g) przyjmowaniunapokładlubwydawaniujakichkolwiektowa-
rówlubwalutalboprzyjmowaniubądźwysadzaniuzestatkujakichkolwiek osób z naruszeniem ustaw lub innych przepi-sówcelnych,skarbowych,imigracyjnychlubsanitarnychpań-stwa nadbrzeżnego;
h) umyślnym i poważnym zanieczyszczaniu, sprzecznym z
niniejszą konwencją;
i) dokonywaniu jakichkolwiek połowów;
j) prowadzeniudziałalnościbadawczejlubobserwacjihydrogra-
ficznych;
k) zakłócaniu funkcjonowania systemu łączności albo innych
urządzeń lub instalacji państwa nadbrzeżnego;
l) wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z
przepływem.
Artykuł 20
Okręty podwodne i inne podwodne środki transportu
Okręty podwodne i inne podwodne środki transportu mają obo-
wiązekprzepływaniaprzezmorzeterytorialnenapowierzchniizpodniesioną banderą.
Artykuł 21
Ustawy i inne przepisy prawne państwa nadbrzeżnego
dotyczące nieszkodliwego przepływu
1. Państwo nadbrzeżne może wydawać, zgodnie z postanowie-niami niniejszej konwencji oraz innymi normami prawamiędzynarodowego, ustawy i inne przepisy dotyczące prawanieszkodliwegoprzepływuprzezmorzeterytorialneodnośniedowszystkich lub niektórych z niżej wymienionych spraw:
a) bezpieczeństwa żeglugi i regulowania ruchu na morzu;
b) ochronyoznakowaniaiurządzeńnawigacyjnychorazinnych
urządzeń lub instalacji;
c) ochrony kabli i rurociągów;d) zachowania żywych zasobów morza;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 267
e) zapobieganianaruszaniuustawiinnychprzepisówprawnych
państwa nadbrzeżnego, dotyczących rybołówstwa;
f) ochrony środowiska państwa nadbrzeżnego oraz zapobiega-
nia, zmniejszenia i kontroli zanieczyszczenia środowiska;
g) morskich badań naukowych i obserwacji hydrograficznych;
h) zapobiegania naruszaniu ustaw i innych przepisów celnych,
skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwa nad-
brzeżnego.
2. Takie ustawy i inne przepisy prawne nie mogą dotyczyćprojektowania, budowy, składu załogi lub wyposażenia obcychstatków,chybażewtensposóbwprowadzająwżyciepowszech-nie uznane międzynarodowe normy lub standardy.
3. Państwo nadbrzeżne podaje w należyty sposób do publicznej
wiadomości wszystkie takie ustawy i inne przepisy prawne.
4. Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu
przez morze terytorialne przestrzegają wszelkich takich ustawiinnychprzepisówprawnychorazwszelkichpowszechnieuzna-nych norm międzynarodowych dotyczących zapobiegania zde-rzeniom na morzu.
Artykuł 22
Szlaki morskie i systemy rozgraniczenia ruchu na morzu
terytorialnym
1. Jeżelijesttokoniecznezewzględunabezpieczeństwożeglugi,państwo nadbrzeżne może żądać od obcych statków korzystają-cych z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze teryto-rialne, aby korzystały z wyznaczonych szlaków morskich i prze-strzegałysystemówrozgraniczeniaruchuwprowadzonychprzezto państwo w celu uregulowania przepływu statków.
2. W szczególności można wymagać, aby statki o napędzie
jądrowym oraz statki przewożące substancje lub materiałyjądrowe albo inne substancje lub materiały o właściwościachniebezpiecznych lub szkodliwych korzystały wyłącznie z takichszlaków morskich.
3. Przy wyznaczaniu szlaków morskich i określaniu systemów
rozgraniczenia ruchu zgodnie z niniejszym artykułem państwonadbrzeżne uwzględnia:
a) zalecenia właściwej organizacji międzynarodowej;b) wszelkieszlakizwyczajowoużywanedożeglugimiędzynaro-
dowej;
c) cechy charakterystyczne poszczególnych statków i szlaków;
oraz
d) intensywność ruchu statków.
4. Państwo nadbrzeżne wyraźnie wyznacza takie szlaki morskie
i systemy rozgraniczenia ruchu na mapach przedstawionychw należyty sposób do publicznej wiadomości.Artykuł 23
Obce statki o napędzie jądrowym oraz statki przewożące
substancje jądrowe albo inne substancje o właściwościach
niebezpiecznych lub szkodliwych
Korzystajączprawanieszkodliwegoprzepływuprzezmorzetery-torialne,obcestatkionapędziejądrowymorazstatkiprzewożącesubstancjejądrowealboinnesubstancjeowłaściwościachniebez-piecznychlubszkodliwychpowinnyposiadaćnapokładziedoku-menty i przestrzegać specjalnych środków zapobiegawczychprzewidzianych dla takich statków w umowach międzynarodo-wych.
Artykuł 24
Obowiązki państwa nadbrzeżnego
1. Państwonadbrzeżneniepowinnoprzeszkadzaćwwykonywa-niu prawa nieszkodliwego przepływu obcych statków przezmorze terytorialne, chyba że postępuje zgodnie z niniejszą kon-wencją. W szczególności, stosując niniejszą konwencję lubustawy i inne przepisy prawne przyjęte zgodnie z niniejszą kon-wencją, państwo nadbrzeżne nie powinno:
a) nakładaćnaobcestatkitakichobowiązków,którewpraktyce
oznaczałyby pozbawienie ich prawa nieszkodliwego prze-
pływu lub ograniczenia tego prawa; lub
b) stosować formalnej lub faktycznej dyskryminacji wobec stat-
ków jakiegokolwiek państwa lub wobec statków przewożą-cych ładunki do, z lub w imieniu jakiegokolwiek państwa.
2. Państwo nadbrzeżne podaje w należyty sposób do publicznejwiadomości informacje o wszelkim znanym mu niebezpieczeń-stwie zagrażającym żegludze na jego morzu terytorialnym.
Artykuł 25
Prawo państwa nadbrzeżnego do obrony
1. Państwonadbrzeżnemożepodejmowaćnaswymmorzutery-torialnym działania konieczne do zapobiegania przepływowi,który nie jest nieszkodliwy.
2. W stosunku do statków udających się na wody wewnętrzne
lub korzystających z urządzeń portowych znajdujących się pozawodami wewnętrznymi państwo nadbrzeżne ma również prawopodejmowania działań koniecznych do zapobiegania naruszaniuwarunków, od których spełnienia uzależnione jest dopuszczenietych statków na wody wewnętrzne lub korzystanie przez nie zurządzeń portowych.
3. Nie stosując formalnej ani faktycznej dyskryminacji wobec
obcychstatków,państwonadbrzeżnemożezawiesićczasowonaokreślonychobszarachswojegomorzaterytorialnegomożliwość268
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
korzystaniaprzezobcestatkizprawanieszkodliwegoprzepływu,
jeżelitakiezawieszeniemazasadniczeznaczeniedlaochronyjegobezpieczeństwa,międzyinnymi,jeżeliumożliwiamuprzeprowa-dzenie ćwiczeń z użyciem broni. Zawieszenie staje się skutecznedopiero po przekazaniu w należyty sposób informacji o nim dopublicznej wiadomości.
Artykuł 26
Opłaty, jakie mogą być nakładane na obce statki
1. Niemożnanakładaćnaobcestatkiżadnychopłattylkoztegotytułu, że przepływają one przez morze terytorialne.
2. Można nakładać opłaty na obce statki przepływające przez
morzeterytorialnetylkozakonkretneusługiświadczonenarzecztych statków. Opłaty te nakłada się bez dyskryminacji.
Podsekcja B
Zasady odnoszące się do statków handlowych i statków rządowych
używanych do celów handlowych
Artykuł 27
Jurysdykcja karna na pokładzie obcego statku
1. Państwonadbrzeżneniepowinnowykonywaćjurysdykcjikar-nej na pokładzie obcego statku przepływającego przez morzeterytorialne,wceluaresztowaniajakiejśosobylubprzeprowadze-nia dochodzenia w związku z jakimkolwiek przestępstwempopełnionym na pokładzie tego statku podczas jego przepływu,z wyjątkiem następujących przypadków:
a) jeżeliskutkiprzestępstwarozciągająsięnapaństwonadbrzeż-
ne;
b) jeżeli przestępstwo jest tego rodzaju, że zakłóca spokój kraju
lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;
c) jeżelikapitanstatku,przedstawicieldyplomatycznyluburzęd-
nik konsularny państwa bandery statku zwraca się do miejs-
cowych organów z prośbą o pomoc; lub
d) jeżelipodjęcietakichdziałańjestkoniecznedozwalczanianie-
legalnegohandlunarkotykamilubsubstancjamipsychotropo-wymi.
2. Powyższe postanowienia nie naruszają prawa państwa nad-brzeżnego do podejmowania wszelkich działań przewidzianychprzezjegoprawowceludokonaniaaresztowanialubprzeprowa-dzeniadochodzenianapokładzieobcegostatkuprzepływającegoprzez morze terytorialne po opuszczeniu wód wewnętrznych.
3. W przypadkach przewidzianych w ustępac h1i2państwo
nadbrzeżne powinno, jeżeli kapitan tego żąda, powiadomićprzedstawiciela dyplomatycznego lub urzędnika konsularnego
państwa bandery przed podjęciem jakichkolwiek działań orazpowinno ułatwić kontakt między tym przedstawicielem luburzędnikiemazałogąstatku.Wnagłychwypadkachtakiepowia-domieniemożebyćdokonanejużwczasiepodejmowaniawspo-mnianych działań.
4. Przy podejmowaniu decyzji czy lub w jaki sposób należy
dokonać aresztowania władze lokalne uwzględniają w należytysposób interesy żeglugi.
5. Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w części XII lub
związanych z naruszeniem ustaw i innych przepisów prawnychwydanych zgodnie z częścią V, państwo nie może podejmowaćna pokładzie obcego statku przepływającego przez morze tery-torialne, żadnych działań w celu aresztowania jakiejś osoby lubprzeprowadzenia dochodzenia w związku z jakimkolwiek prze-stępstwem popełnionym przed wpłynięciem statku na morzeterytorialne, jeżeli statek ten, płynąc z obcego portu, przepływajedynie przez morze terytorialne, bez wpływania na wodywewnętrzne.
Artykuł 28
Jurysdykcja cywilna w stosunku do obcych statków
1. Państwonadbrzeżneniepowinnozatrzymywaćobcegostatkuprzepływającego przez morze terytorialne ani zmieniać jegokursu w celu wykonania jurysdykcji cywilnej wobec osoby znaj-dującej się na pokładzie statku.
2. Państwo nadbrzeżne nie może prowadzić egzekucji ze statku
ani dokonać jego zajęcia w związku z jakimkolwiek postępowa-niemcywilnym,chybażechodziwyłącznieozobowiązaniapod-jęte przez statek lub zobowiązania, za które statek ten stał sięodpowiedzialny podczas jego przepływu przez wody państwanadbrzeżnego, lub w celu dokonania tego przepływu.
3. Ustęp 2 nie narusza prawa państwa nadbrzeżnego do doko-
nania egzekucji z obcego statku lub zajęcia takiego statku, zgod-nie ze swym prawem wewnętrznym, w związku z jakimkolwiekpostępowaniem cywilnym, jeżeli obcy statek stoi na kotwicy namorzu terytorialnym lub przepływa przez morze terytorialne poopuszczeniu wód wewnętrznych.
Podsekcja C
Zasady odnoszące się do okrętów wojennych oraz innych statków
rządowych używanych do celów niehandlowych
Artykuł 28
Definicja okrętu wojennego
Dla celów niniejszej konwencji „okręt wojenny” oznacza okrętnależący do sił zbrojnych państwa, noszący zewnętrzne znaki04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 269
wyróżniające okręty posiadające przynależność tego państwa,
dowodzony przez oficera marynarki pozostającego w służbietego państwa i którego nazwisko znajduje się na liście oficerówlubwrównorzędnymdokumencie,zzałogąpodlegającąnormal-nej dyscyplinie wojskowej.
Artykuł 30
Nieprzestrzeganie przez okręty wojenne ustaw i innych
przepisów prawnych państwa nadbrzeżnego
Jeżeli okręt wojenny nie przestrzega ustaw i innych przepisówprawnych państwa nadbrzeżnego dotyczących przepływu przezmorzeterytorialneilekceważyskierowanedoniegowezwaniedoich przestrzegania, państwo nadbrzeżne może żądać, aby okrętniezwłocznie opuścił morze terytorialne.
Artykuł 31
Odpowiedzialność państwa bandery za szkodę
wyrządzoną przez okręt wojenny lub inny statek
rządowy używany do celów niehandlowych
Państwo bandery ponosi międzynarodową odpowiedzialność zawszelką stratę lub szkodę wyrządzoną państwu nadbrzeżnemuwskutek nieprzestrzegania przez okręt wojenny lub inny statekrządowyużywanydocelówniehandlowychustawiinnychprze-pisówprawnychpaństwanadbrzeżnego,dotyczącychprzepływuprzez morze terytorialne lub postanowień niniejszej konwencjialbo innych norm prawa międzynarodowego.Artykuł 32
Immunitety okrętów wojennych i innych statków
rządowych używanych do celów niehandlowych
PozawyjątkamiprzewidzianymiwpodsekcjiAorazwartykułach30 i 31 niniejsza konwencja nie narusza immunitetów okrętówwojennych ani innych statków rządowych używanych do celówniehandlowych.
SEKCJA 4
STREFA PRZYLEGŁA
Artykuł 33
Strefa przyległa
1. W strefie przyległej do swojego morza terytorialnego, zwanejstrefąprzyległą,państwonadbrzeżnemożewykonywaćkontrolękonieczną do:
a) zapobiegania naruszaniu jego ustaw i innych przepisów cel-
nych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych na jego
terytorium lub morzu terytorialnym;
b) karania naruszeń takich ustaw i innych przepisów, dokona-
nych na jego terytorium lub morzu terytorialnym.
2. Strefa przyległa nie może sięgać dalej niż 24 mile morskie odlinii podstawowych, od których mierzy się szerokość morzaterytorialnego.
CZĘŚĆ III
CIEŚNINY WYKORZYSTYWANE DO ŻEGLUGI MIĘDZYNARODOWEJ
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 34
Status prawny wód tworzących cieśniny używane do
żeglugi międzynarodowej
1. Reżim prawny przejścia przez cieśniny używane do żeglugimiędzynarodowej określony w niniejszej części nie wpływa podżadnyminnymwzględemnastatusprawnywódtworzącychtakiecieśniny ani na możliwość wykonywania przez państwa poło-żone nad cieśninami swojej suwerenności lub jurysdykcji nadtakimi wodami, ich dnem i podglebiem oraz przestrzeniąpowietrzną nad nimi.2. Państwa położone nad cieśninami wykonują swoją suweren-nośćlubjurysdykcjęzgodniezniniejszączęściąorazinnyminor-mami prawa międzynarodowego.
Artykuł 35
Zakres niniejszej części
Postanowienia niniejszej części nie mają wpływu na:
a) określenie obszarów wód wewnętrznych w obrębie cieśniny,
z wyjątkiem przypadku, kiedy wytyczenie prostej linii270
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
podstawowej zgodnie z metodą przewidzianą w artykule 7
powoduje włączenie do wód wewnętrznych obszarów, które
poprzednio nie były uważane za takie wody;
b) status prawny wód znajdujących się poza morzem terytorial-
nym państw położonych nad cieśninami, takich jak wodywyłącznej strefy ekonomicznej lub wody morza pełnego; lub
c) reżim prawny cieśnin, w odniesieniu do których dawno już
zawarto umowy międzynarodowe, które nadal obowiązująi które uregulowały, w całości lub w części, kwestię przejściaprzez te cieśniny.
Artykuł 36
Trasy wytyczone na wodach morza pełnego lub
wyłącznej strefy ekonomicznej w cieśninach używanych
do żeglugi międzynarodowej
Niniejsza część nie ma zastosowania do cieśniny używanej dożeglugi międzynarodowej, przez którą można przepłynąć trasąwytyczoną na wodach morza pełnego lub wyłącznej strefy eko-nomicznej,któratotrasajestrówniedogodnazpunktuwidzeniawarunkówżeglugowychihydrograficznych.Dotakichtrasodno-szą się inne stosowne części niniejszej konwencji, włączając w toprzepisy dotyczące wolności żeglugi i przelotu.
SEKCJA 2
PRZEJŚCIE TRANZYTOWE
Artykuł 37
Zakres niniejszej sekcji
Niniejsza sekcja ma zastosowanie do cieśnin używanych dożeglugi międzynarodowej między jedną częścią morza pełnegolubwyłącznejstrefyekonomicznejadrugączęściąmorzapełnegolub wyłącznej strefy ekonomicznej.
Artykuł 38
Prawo przejścia tranzytowego
1. W cieśninach wymienionych w artykule 37 wszystkie statkimorskieipowietrznekorzystająbezprzeszkódzprawaprzejściatranzytowego. Z prawa tego nie można jednak korzystać, jeżelicieśninaznajdujesięmiędzywyspąnależącądopaństwapołożo-negonadcieśninąajegolądemstałym,oileprzywyspieodstronymorza istnieje trasa wytyczona na wodach morza pełnego lubwyłącznejstrefyekonomicznej,któratotrasajestrówniedogodnaz punktu widzenia warunków żeglugowych i hydrograficznych.2. Przejście tranzytowe polega na korzystaniu, zgodnie z niniej-szą częścią, z wolności żeglugi i przelotu wyłącznie w celunieprzerwanegoiszybkiegotranzytuprzezcieśninęmiędzyjednączęściąmorzapełnegolubwyłącznejstrefyekonomicznejadrugączęścią morza pełnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej.Wymógnieprzerwanegoiszybkiegotranzytuniestoijednakżenaprzeszkodzie przejściu przez cieśninę w celu znalezienia się naterytoriumpaństwapołożonegonadcieśniną,opuszczeniagolubpowrotunaniezgodniezwarunkamiwstępunaterytoriumtegopaństwa.
3. Inne odpowiednie postanowienia niniejszej konwencji mają
zastosowanie do wszelkich działań niepolegających na korzysta-niu z prawa przejścia tranzytowego przez cieśninę.
Artykuł 39
Obowiązki statków morskich i powietrznych podczas
przejścia tranzytowego
1. Korzystając z prawa przejścia tranzytowego, statki morskiei powietrzne:
a) przechodzą przez cieśninę lub przelatują ponad nią bez żad-
nej zwłoki;
b) powstrzymują się od groźby użycia lub użycia siły przeciwko
suwerennościpaństwpołożonychnadcieśniną,ichterytorial-
nej integralności lub politycznej niezawisłości albo w jakikol-wiek inny sposób sprzeczny z zasadami prawa międzynaro-dowego zawartymi w Karcie Narodów Zjednoczonych;
c) powstrzymująsięodwszelkichdziałańinnychniżtezwiązane
z normalnym trybem nieprzerwanego i szybkiego tranzytu,chyba że takie działania są konieczne z powodu siły wyższejlub krytycznej sytuacji;
d) przestrzegają innych odpowiednich postanowień niniejszej
części.
2. Statki morskie korzystające z przejścia tranzytowego:
a) przestrzegają powszechnie przyjętych międzynarodowych
przepisów,procedurizasadpraktykiodnoszącychsiędobez-
pieczeństwa na morzu, łącznie z międzynarodowymi przepi-sami o zapobieganiu zderzeniom na morzu;
b) przestrzegają powszechnie przyjętych międzynarodowych
przepisów,procedurizasadpraktykiwsprawiezapobiegania,zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia pochodzącego zestatków.
3. Statki powietrzne korzystające z przejścia tranzytowego:
a) przestrzegają Reguł Ruchu Powietrznego, ustanowionych
przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego
w takim zakresie, w jakim mają one zastosowanie do cywil-nych statków powietrznych; państwowe statki powietrzneprzestrzegają w zwykłych okolicznościach środków bezpie-czeństwa przewidzianych w tych Regułach oraz działają znależytym uwzględnieniem bezpieczeństwa żeglugi;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 271
b) prowadzą przez cały czas nasłuch na częstotliwości radiowej
przyznanejimprzezwłaściwyorgankontroliruchupowietrz-
nego, wyznaczony na podstawie porozumieńmiędzynarodowych, albo na odpowiedniej międzynarodowejczęstotliwości radiowej, przeznaczonej do informowania oniebezpieczeństwie.
Artykuł 40
Działalność badawcza i obserwacje hydrograficzne
Obce statki, włączając w to statki przeznaczone do naukowychbadańmorzaiobserwacjihydrograficznych,niemogąprowadzićpodczas przejścia tranzytowego przez cieśniny żadnej działalno-ści badawczej ani obserwacji hydrograficznych bez uprzedniejzgody państw położonych nad cieśninami.
Artykuł 41
Szlaki morskie i systemy rozgraniczenia ruchu
w cieśninach używanych do żeglugi międzynarodowej
1. Zgodniezniniejszączęściąpaństwapołożonenadcieśninamimogą wyznaczać szlaki morskie i wprowadzać systemy rozgra-niczenia ruchu w cieśninach, jeżeli jest to konieczne do zapew-nienia bezpiecznego przepływu statków.
2. Jeżeliokolicznościtegowymagają,państwatemogą,popoda-
niu tego w należyty sposób do publicznej wiadomości, zastępo-wać wyznaczone lub wprowadzone przez siebie szlaki morskiei systemy rozgraniczenia ruchu innymi szlakami morskimi lubsystemami rozgraniczenia ruchu.
3. Takieszlakimorskieisystemyrozgraniczeniaruchupowinny
być zgodne z powszechnie uznanymi normami międzynarodo-wymi.
4. Przed wyznaczeniem lub zmianą szlaków morskich albo
wprowadzeniem lub zmianą systemów rozgraniczenia ruchupaństwa położone nad cieśninami przedstawiają swoje propozy-cjewłaściwejorganizacjimiędzynarodowejwceluichzatwierdze-nia. Organizacja ta może zatwierdzić tylko takie szlaki morskiei systemy rozgraniczenia ruchu, jakie zostaną uzgodnione z pań-stwamipołożonyminadcieśninami,anastępniepaństwatemogąje wyznaczyć, wprowadzić lub zmienić.
5. Jeżeliwodniesieniudojakiejścieśninyzaproponowanoutwo-
rzenie szlaków morskich lub systemów rozgraniczenia ruchu nawodachdwóchlubwięcejpaństwpołożonychnadcieśniną,pań-stwa te współpracują ze sobą przy formułowaniu propozycjiw porozumieniu z właściwą organizacją międzynarodową.
6. Państwa położone nad cieśninami wyraźnie zaznaczają
wszystkiewyznaczonelubwprowadzoneprzezsiebieszlakimor-skie i systemy rozgraniczenia ruchu na mapach, które podająw należyty sposób do publicznej wiadomości.
7. Statki korzystające z przejścia tranzytowego respektują
wyznaczaneszlakimorskieiprzestrzegająsystemówrozgranicze-niaruchu,którezostałyutworzonezgodniezniniejszymartyku-łem.Artykuł 42
Ustawy i inne przepisy prawne państw położonych nad
cieśninami dotyczące przejścia tranzytowego
1. Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej sekcji państwa poło-żone nad cieśninami mogą wydawać ustawy i inne przepisyprawne dotyczące przejścia tranzytowego przez cieśniny odno-śnie do wszystkich lub niektórych z niżej wymienionych spraw:
a) bezpieczeństwa żeglugi i regulowania przepływu statków
zgodnie z artykułem 41;
b) zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia –
przez wprowadzenie w życie stosownych przepisów między-
narodowychdotyczącychdokonywaniawcieśniniespuszcza-niaolejuiodpadówolejowychiinnychszkodliwychsubstan-cji;
c) w stosunku do statków rybackich – zapobiegania łowieniu,
w tym zasad rozmieszczania narzędzi połowowych;
d) przyjmowanianapokładlubwydawaniajakichkolwiektowa-
rów lub walut albo przyjmowania bądź wysadzania ze statkujakichkolwiek osób, z naruszeniem ustaw i innych przepisówcelnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwpołożonych nad cieśninami.
2. Takie ustawy i inne przepisy prawne nie mogą wprowadzaćformalnej lub faktycznej dyskryminacji wobec obcych statków, astosowanie ich nie może prowadzić w praktyce do zniesienia,zakłócenia lub ograniczenia prawa przejścia tranzytowego okre-ślonego w niniejszej sekcji.
3. Państwa położone nad cieśninami podają w należyty sposób
do publicznej wiadomości informację o wszelkich takich usta-wach i innych przepisach.
4. Obce statki morskie korzystające z prawa przejścia tranzyto-
wego przestrzegają takich ustaw i innych przepisów.
5. Jeżeli statek morski lub statek powietrzny korzystający z
immunitetu przysługującego obcemu państwu postępuje w spo-sóbsprzecznyztakimiustawamiiinnymiprzepisamialboinnymipostanowieniami niniejszej części, to państwo bandery statkumorskiego lub państwo rejestracji statku powietrznego ponosimiędzynarodowąodpowiedzialnośćzawszelkiestratylubszkodywyrządzone państwom położonym nad cieśninami.
Artykuł 43
Urządzenia nawigacyjne i służące bezpieczeństwu oraz
inny sprzęt pomocniczy, a także zapobieganie,
zmniejszanie i kontrola zanieczyszczenia
Państwakorzystającezcieśninyipaństwapołożonenadcieśninąpowinny, na podstawie umowy, współpracować w sprawach:272
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
a) budowyiutrzymywaniawcieśniniewnależytymstanieurzą-
dzeń nawigacyjnych i służących bezpieczeństwu, a także
innegosprzętupomocniczegoułatwiającegożeglugęmiędzy-narodową; oraz
b) zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia przez
statki.
Artykuł 44
Obowiązki państw położonych nad cieśninami
Państwa położone nad cieśninami nie powinny przeszkadzaćprzejściu tranzytowemu i powinny podawać w należyty sposóbdo publicznej wiadomości informacje o wszelkim znanym imniebezpieczeństwie zagrażającym żegludze w cieśninie lub prze-lotowi nad cieśniną. Nie można zawieszać prawa przejścia tran-zytowego.SEKCJA 3
NIESZKODLIWY PRZEPŁYW
Artykuł 45
Nieszkodliwy przepływ
1. Reżim prawny nieszkodliwego przepływu, przewidzianyw części II sekcja 3, stosuje się do cieśnin używanych do żeglugimiędzynarodowej:
a) wyłączonych na podstawie artykułu 38 ustęp 1 spod reżimu
prawnego przejścia tranzytowego; lub
b) łączących część morza pełnego lub wyłącznej strefy ekono-
micznej z morzem terytorialnym innego państwa.
2. Niemożnazawieszaćprawanieszkodliwegoprzepływuprzez
takie cieśniny.
CZĘŚĆ IV
PAŃSTWA ARCHIPELAGOWE
Artykuł 46
Użycie wyrażeń
Dla celów niniejszej konwencji:
a) „państwo archipelagowe” oznacza państwo, które składa się
w całości z jednego lub wielu archipelagów i może obejmo-
wać również inne wyspy;
b) „archipelag” oznacza grupę wysp, razem z częściami wysp,
łączącejewodyorazinnenaturalneformacje,któresątakści-śle ze sobą związane, że takie wyspy, wody i inne naturalneformacje tworzą nierozłączną całość geograficzną, gospodar-czą i polityczną, lub które historycznie były uważane za takącałość.
Artykuł 47
Archipelagowe linie podstawowe
1. Państwo archipelagowe może wytyczyć proste archipelagowelinie podstawowe łączące najbardziej wysunięte w morze punktynajdalej położonych wysp i wynurzających się raf archipelagu,podwarunkiemżewobrębietakichliniipodstawowychznajdująsię główne wyspy oraz obszar, w którym proporcja międzypowierzchniąwódapowierzchniąlądu,łączniezatolami,wynosiod 1:1 do 9:1.
2. Długość takich linii podstawowych nie powinna przekraczać
100milmorskich,ztymwyjątkiem,żed o3%ogólnej liczbyliniipodstawowych obejmujących dany archipelag może mieć więk-szą długość, nieprzekraczającą jednak 125 mil morskich.
3. Przywytyczaniutakichliniipodstawowychniemożnawyraź-
nie odstępować od ogólnej konfiguracji archipelagu.
4. Takichliniipodstawowychniemożnawytyczaćdoiodwznie-
sień wynurzających się z wody tylko podczas odpływu, chyba żezostały na nich zbudowane latarnie morskie lub podobne urzą-dzenia, które stale znajdują się ponad poziomem morza, lub zwyjątkiemtakichprzypadków,kiedywzniesieniewynurzającesięz wody tylko podczas odpływu znajduje się całkowicie lub czę-ściowo w takiej odległości od najbliższej wyspy, że odległość tanie przekracza szerokości morza terytorialnego.
5. System linii podstawowych nie może być stosowany przez
państwo archipelagowe w sposób, który powodowałby odcięciemorza terytorialnego innego państwa od morza pełnego lubwyłącznej strefy ekonomicznej.
6. Jeżeli część wód archipelagowych państwa archipelagowego
leży pomiędzy dwiema częściami państwa bezpośrednio z nimsąsiadującego,toistniejąceprawaiwszelkieinneinteresyprawne,z których to państwo sąsiadujące tradycyjnie korzystało na tychwodach,orazwszelkieprawaprzewidzianewporozumieniumię-dzy tymi państwami są zachowane i przestrzegane.
7. Dla celów obliczenia, stosownie do ustępu 1, proporcji mię-
dzy powierzchnią wód a powierzchnią lądu za obszary lądowemogąbyćuważanewodyleżącewobrębieraf,któreobramowują04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 273
wyspy oraz atole, jak również ta część platformy oceanicznej
posiadającej strome zbocze, która jest otoczona lub prawie oto-
czona przez łańcuch wapiennych wysp i wynurzających się rafleżących na obwodzie platformy.
8. Liniepodstawowewytyczonezgodniezniniejszymartykułem
powinny być zaznaczone na mapach o takiej skali lub skalach,którenadająsiędodokładnegozaznaczeniaichprzebiegu.Mapymożna zastąpić wykazem współrzędnych geograficznych punk-tów z podaniem danych geodezyjnych.
9. Państwo archipelagowe przedstawia w należyty sposób do
publicznej wiadomości takie mapy lub wykazy współrzędnychgeograficznychorazskładakopiękażdejtakiejmapylubwykazudo depozytu Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczo-nych.
Artykuł 48
Mierzenie szerokości morza terytorialnego, strefy
przyległej, wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu
kontynentalnego
Szerokość morza terytorialnego, strefy przyległej, wyłącznejstrefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego jest mierzona odarchipelagowych linii podstawowych wytyczonych zgodnie zartykułem 47.
Artykuł 49
Status prawny wód archipelagowych, przestrzeni
powietrznej nad wodami archipelagowymi, jak również
dna i jego podglebia
1. Suwerenność państwa archipelagowego rozciąga się na wodyznajdujące się w obrębie archipelagowych linii podstawowychwytyczonych zgodnie z artykułem 47, zwane wodami archipela-gowymi,niezależnieodichgłębokościlubodległościodwybrze-ża.
2. Suwerenność ta rozciąga się na przestrzeń powietrzną nad
wodami archipelagowymi, jak również na dno i jego podglebieoraz znajdujące się tam zasoby.
3. Suwerenność wykonywana jest z zastrzeżeniem postanowień
niniejszej części.
4. Reżim prawny archipelagowego przejścia szlakiem morskim
ustanowionywniniejszejczęściniewpływawpozostałymzakre-sienastatuswódarchipelagowych,łączniezeszlakamimorskimi,aninawykonywanieprzezpaństwoarchipelagowesuwerennościnad takimi wodami, przestrzenią powietrzną nad nimi, dnemtakich wód i jego podglebiem oraz znajdującymi się tam zasoba-mi.
Artykuł 50
Delimitacja wód wewnętrznych
Wobrębieswoichwódarchipelagowychpaństwoarchipelagowemoże wytyczać linie zamykające w celu delimitacji wódwewnętrznych, zgodnie z artykułami 9, 10 oraz 11.Artykuł 51
Istniejące umowy, tradycyjne prawa do łowienia
i istniejące kable podmorskie
1. Bez uszczerbku dla artykułu 49 państwo archipelagowe prze-strzega istniejących umów z innymi państwami i uznaje trady-cyjne prawa do łowienia oraz do innych, zgodnych z prawem,działań podejmowanych przez państwa bezpośrednio z nimsąsiadujące na określonych obszarach w obrębie wód archipela-gowych.Sposóbiwarunkikorzystaniaztakichpraworazwyko-nywania działalności łącznie z rodzajem, zakresem i obszarami,do których mają one zastosowanie, są regulowane, na żądaniektóregokolwiek z zainteresowanych państw, umowami dwu-stronnymizawieranymiprzeztepaństwa.Prawateniemogąbyćprzenoszone na państwa trzecie lub ich obywateli ani nie mogąbyć razem z nimi wykonywane.
2. Państwo archipelagowe godzi się na obecność istniejących
kablipodmorskichpołożonychprzezinnepaństwaiprzechodzą-cych przez jego wody bez dotykania brzegu. Państwo archipela-gowe pozwala na konserwację i wymianę takich kabli po otrzy-maniuodpowiedniejinformacjioichrozmieszczeniuiozamiarzeich naprawy lub wymiany.
Artykuł 52
Prawo nieszkodliwego przepływu
1. Zzastrzeżeniemartykułu53ibezuszczerbkudlaartykułu50statki wszystkich państw korzystają z prawa nieszkodliwegoprzepływu przez wody archipelagowe zgodnie z częścią IIsekcja 3.
2. Nie stosując formalnej ani faktycznej dyskryminacji wobec
obcych statków, państwo archipelagowe może zawieszać cza-sowo, na określonych obszarach swoich wód archipelagowych,możliwośćkorzystaniaprzezobcestatkizprawanieszkodliwegoprzepływu, jeżeli takie zawieszenie ma istotne znaczenie dlaochrony jego bezpieczeństwa. Zawieszenie staje się skutecznedopiero po opublikowaniu w należyty sposób informacji o nim.
Artykuł 53
Prawo archipelagowego przejścia szlakami morskimi
1. Państwo archipelagowe może wyznaczać szlaki morskiei położone nad nimi korytarze powietrzne nadające się donieprzerwanego i szybkiego przejścia obcych statków morskichipowietrznychprzezjegowodyarchipelagoweiprzyległemorzeterytorialne lub ponad takimi wodami i morzem terytorialnym.
2. Wszystkie statki morskie i powietrzne korzystają z prawa
archipelagowego przejścia takimi szlakami morskimi i przelotutakimi korytarzami powietrznymi.
3. Archipelagowe przejście szlakami morskimi polega na korzy-
staniu,zgodniezniniejsząkonwencją,zpraważeglugiiprzelotu274
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
w zwyczajny sposób, wyłącznie w celu nieprzerwanego, szyb-
kiegoiniezakłóconegotranzytumiędzyjednączęściąmorzapeł-nego lub wyłącznej strefy ekonomicznej a drugą częścią morzapełnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej.
4. Takieszlakimorskieikorytarzepowietrzne,któreprzechodzą
przez wody archipelagowe i przyległe morze terytorialne lubprzestrzeńpowietrznąponadnimi,obejmująwszelkietrasyprze-jścia służące zwykle do międzynarodowej żeglugi przez wodyarchipelagowe lub do przelotu ponad nimi , a w obrębie takich
traswszystkiezwyczajnetoryżeglugowedlastatkówpodwarun-kiem, że nie jest konieczne wytyczanie równie dogodnych traspomiędzy tymi samymi punktami wejścia i wyjścia.
5. Takie szlaki morskie i korytarze powietrzne oznacza się sze-
regiem nieprzerwanych linii osiowych od punktów wejścia natrasy przejścia do punktów wyjścia. Statki morskie i powietrznekorzystające z archipelagowego przejścia szlakiem morskim niemogąpodczasprzejściaoddalaćsięnawięcejniżna25milmor-skich w każdą stronę od takich linii osiowych, przy czym takiestatkimorskieipowietrzneniemogązbliżaćsiędowybrzeżybar-dziej niż na odległość 10 % odległości pomiędzy najbliższymipunktami na wyspach graniczących ze szlakiem morskim.
6. Państwoarchipelagowe,którewyznaczaszlakimorskiezgod-
nie z niniejszym artykułem, może również ustanawiać systemyrozgraniczenia ruchu w celu zapewnienia bezpiecznego prze-pływustatkówprzezwąskietorywodnenatakichszlakachmor-skich.
7. Jeżeli wymagają tego okoliczności, państwo archipelagowe
może, po podaniu tego w należyty sposób do publicznej wiado-mości, zastępować szlaki morskie albo systemy rozgraniczeniaruchupoprzednioprzezsiebiewyznaczonelubwskazaneinnymiszlakami morskimi albo systemami rozgraniczenia ruchu.
8. Takieszlakimorskieisystemyrozgraniczeniaruchupowinny
odpowiadać powszechnie przyjętym przepisom międzynarodo-wym.9. Wyznaczając lub zastępując szlaki morskie albo ustanawiająclubzastępującsystemyrozgraniczeniaruchu,państwoarchipela-gowe przedstawia swoje propozycje właściwej organizacjimiędzynarodowej w celu ich zatwierdzenia. Organizacja możezatwierdzićjedynietakieszlakimorskieisystemyrozgraniczeniaruchu,codoktórychpaństwoarchipelagowewyraziłozgodę,poczym państwo archipelagowe może je wyznaczyć, wskazać lubzastąpić.
10. Państwo archipelagowe wyraźnie zaznacza na mapach mor-
skich, które powinny być przedstawione w należyty sposób dopublicznej wiadomości, linie osiowe wyznaczonych przez siebieszlaków morskich oraz ustanowione przez siebie rozgraniczeniaruchu.
11. Podczasarchipelagowegoprzejściaszlakamimorskimistatki
powinny respektować odpowiednie szlaki morskie i systemyrozgraniczeniaruchu,ustanowionezgodniezniniejszymartyku-łem.
12. Jeżeli państwo archipelagowe nie wyznaczy szlaków mor-
skich lub korytarzy powietrznych, prawo archipelagowego prze-jściaszlakamimorskimimożebyćwykonywanetrasaminormal-nie używanymi do żeglugi międzynarodowej.
Artykuł 54
Obowiązki statków morskich i powietrznych podczas ich
przejścia, działalność badawcza i obserwacyjna, obowiązki
państwa archipelagowego oraz ustawy i inne przepisy
prawne państwa archipelagowego dotyczące
archipelagowego przejścia szlakami morskimi
Artykuły 39, 40, 42 i 44 mają zastosowanie mutatis mutandis do
archipelagowego przejścia szlakami morskimi.
CZĘŚĆ V
WYŁĄCZNA STREFA EKONOMICZNA
Artykuł 55
Specjalny reżim prawny wyłącznej strefy ekonomicznej
Wyłączna strefa ekonomiczna jest to obszar znajdujący się pozagranicami morza terytorialnego i przylegający do tego morza,który podlega specjalnemu reżimowi prawnemu ustalonemuwniniejszejczęści,zgodniezktórymprawaijurysdykcjapaństwanadbrzeżnego oraz prawa i wolności innych państw regulowanesą przez stosowne postanowienia niniejszej konwencji.Artykuł 56
Prawa, jurysdykcja i obowiązki państwa nadbrzeżnego
w wyłącznej strefie ekonomicznej
1. Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:
a) suwerenneprawawcelubadania,eksploatacjiiochronyzaso-
bównaturalnych,zarównożywych,jakinieożywionych,wód
morskich pokrywających dno, a także dna morskiego i jego04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 275
podglebia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak
również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresiegospodarczegobadaniaieksploatacjistrefy,takichjakwytwa-rzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wia-trów;
b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach
niniejszej konwencji w odniesieniu do:
i) budowaniaiwykorzystywaniasztucznychwysp,instalacji
i konstrukcji;
ii) badań naukowych morza;iii) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
2. Korzystając ze swoich praw i wypełniając swoje obowiązki
w wyłącznej strefie ekonomicznej na podstawie niniejszej kon-wencji, państwo nadbrzeżne uwzględnia w należyty sposóbprawaiobowiązkiinnychpaństwipostępujewsposóbzgodnyzpostanowieniami niniejszej konwencji.
3. Prawa wymienione w niniejszym artykule w odniesieniu do
dna morskiego i jego podglebia są wykonywane zgodnie z czę-ścią VI.
Artykuł 57
Szerokość wyłącznej strefy ekonomicznej
Wyłączna strefa ekonomiczna nie może sięgać dalej niż 200 milmorskich od linii podstawowych, od których mierzy się szero-kość morza terytorialnego.
Artykuł 58
Prawa i obowiązki innych państw w wyłącznej strefie
ekonomicznej
1. Zzastrzeżeniemstosownychpostanowieńniniejszejkonwen-cji wszystkie państwa, zarówno nadbrzeżne, jak i śródlądowe,korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wymienionychw artykule 87 wolności żeglugi i przelotu, układania podmor-skich kabli i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawemmiędzynarodowym, sposobów korzystania z morza, jakie wiążąsię z tymi wolnościami w związku z używaniem statków mor-skich i powietrznych oraz podmorskich kabli i rurociągów, o ilejest to zgodne z innymi postanowieniami niniejszej konwencji.
2. Artykuły88–115orazinnestosownenormyprawamiędzyna-
rodowego mają zastosowanie do wyłącznej strefy ekonomicznejo tyle, o ile nie są sprzeczne z niniejszą częścią.
3. Korzystajączeswoichprawiwypełniającobowiązkiwwyłącz-
nejstrefieekonomicznejzgodniezniniejsząkonwencją,państwawnależytysposóbuwzględniająprawaiobowiązkipaństwanad-brzeżnegoorazprzestrzegająustawiinnychprzepisówprawnychwydanychprzezpaństwanadbrzeżnezgodniezpostanowieniamininiejszej konwencji i innymi normami prawa międzynarodo-wego, o ile nie są one sprzeczne z niniejszą częścią.
Artykuł 59
Podstawy rozstrzygania konfliktów dotyczących
przyznania praw i jurysdykcji w wyłącznej strefie
ekonomicznej
Jeżeli niniejsza konwencja nie przyznaje praw lub jurysdykcjiw wyłącznej strefie ekonomicznej państwu nadbrzeżnemu lubinnym państwom i dochodzi do konfliktu interesów państwanadbrzeżnego z interesami jakiegokolwiek innego państwa lubpaństw,tokonflikttakipowinienbyćrozstrzygniętywoparciunazasadziesłusznośc iiwświetlewszelkichodnośnychokoliczności
sprawy, przy uwzględnieniu znaczenia odnośnych interesówzarówno dla stron, jak i dla społeczności międzynarodowej jakocałości.
Artykuł 60
Sztuczne wyspy, instalacje i konstrukcje w wyłącznej
strefie ekonomicznej
1. Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznejwyłączne prawo budowania oraz wydawania pozwoleń i przepi-sów dotyczących budowy, eksploatacji i wykorzystywania:
a) sztucznych wysp;
b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule
56 i dla innych celów gospodarczych;
c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie
przez państwo nadbrzeżne swoich uprawnień w strefie.
2. Państwonadbrzeżneposiadawyłącznąjurysdykcjęnadtakimi
sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami, łącznie zjurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i innych przepisówprawnychwsprawachcelnych,skarbowych,sanitarnychiimigra-cyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
3. Informacja o zbudowaniu takich sztucznych wysp, instalacji
i konstrukcji powinna być w należyty sposób ogłoszona, a takżepowinny być utrzymane stałe środki ostrzegające o ich obecno-ści.Wszelkieinstalacjeikonstrukcje,którezostałyporzuconelubzużyte, powinny być usunięte dla zapewnienia bezpieczeństważeglugi, z uwzględnieniem wszelkich przyjętych standardówmiędzynarodowych ustanowionych w tej dziedzinie przez wła-ściwą organizację międzynarodową. Usuwając takie instalacjei konstrukcje, uwzględnia się również w należyty sposób działal-ność połowową, ochronę środowiska morskiego oraz prawai obowiązki innych państw. Podaje się w należyty sposób dopublicznejwiadomościinformacjeogłębokości,pozycjiirozmia-rachkażdejinstalacjilubkonstrukcji,któraniezostałacałkowicieusunięta.276
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
4. Jeżelijesttokonieczne,państwonadbrzeżnemożeustanowić
wokółtakichsztucznychwysp,instalacjiikonstrukcjistrefybez-pieczeństwa o uzasadnionych rozmiarach, w obrębie którychmożeonostosowaćodpowiednieśrodkiwceluzapewnieniabez-pieczeństwa zarówno żeglugi, jak i sztucznych wysp, instalacjii konstrukcji.
5. Państwo nadbrzeżne określa szerokość stref bezpieczeństwa,
uwzględniającodpowiedniestandardymiędzynarodowe.Strefytesąwytyczanewtakisposób,abybyłyonerozsądniedostosowanedo rodzaju i przeznaczenia sztucznych wysp, instalacji i kon-strukcjiiabynieprzekraczaływokółnichodległości500metrówmierzonych od każdego punktu ich zewnętrznych krańców, zwyjątkamidopuszczanychprzezpowszechnieprzyjętestandardymiędzynarodowe lub zalecenia właściwych organizacji między-narodowych. Informacje o zasięgu stref bezpieczeństwa ogłaszasię w należyty sposób.
6. Wszystkie statki powinny respektować te strefy bezpieczeń-
stwaorazpowinnyprzestrzegaćpowszechnieprzyjętychstandar-dów międzynarodowych dotyczących żeglugi w sąsiedztwiesztucznych wysp, instalacji, konstrukcji i stref bezpieczeństwa.
7. Nie można tworzyć sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji
oraz stref bezpieczeństwa wokół nich, jeżeli mogłoby to prze-szkadzać w korzystaniu z uznanych szlaków morskich o istot-nym znaczeniu dla żeglugi międzynarodowej.
8. Sztuczne wyspy, instalacje i konstrukcje nie mają statusu
wysp. Nie mają własnego morza terytorialnego, a ich obecnośćniewpływanadelimitacjęmorzaterytorialnego,wyłącznejstrefyekonomicznej lub szelfu kontynentalnego.
Artykuł 61
Zachowanie żywych zasobów
1. Państwonadbrzeżneokreślawielkośćdopuszczalnegopołowużywych zasobów w swojej wyłącznej strefie ekonomicznej.
2. Uwzględniając najlepsze dostępne mu dane naukowe, pań-
stwo nadbrzeżne zapewnia ochronę żywych zasobów wyłącznejstrefy ekonomicznej przed niebezpieczeństwem przełowienia,poprzez stosowanie właściwych środków w celu zachowania ichi właściwego gospodarowania nimi. W razie potrzeby państwonadbrzeżne i właściwe organizacje międzynarodowe, zarównosubregionalne, regionalne, jak i światowe, współpracują ze sobądla osiągnięcia tego celu.
3. Środki takie zmierzają również do utrzymania lub odtworze-
nia populacji poławianych gatunków na poziomie zapewniają-cym stałą, maksymalną wydajność, określoną z uwzględnieniemodpowiednich czynników środowiskowych i gospodarczych,łączniezgospodarczymipotrzebaminadbrzeżnychspołecznościrybackichiszczególnymiwymaganiamipaństwrozwijającychsię,oraz z uwzględnieniem metod łowienia, wzajemnej zależnościstad, a także wszelkich powszechnie zalecanych minimalnychmiędzynarodowych standardów subregionalnych, regionalnychlub światowych.
4. Stosując takie środki, państwo nadbrzeżne uwzględnia ich
wpływ na gatunki współżyjące z gatunkami poławianymi lubzależne od nich, w celu utrzymania lub odtworzenia populacjitakichgatunkówwspółżyjącychlubzależnychpowyżejpoziomu,przy którym ich reprodukcja mogłaby być poważnie zagrożona.
5. Posiadane informacje naukowe, dane statystyczne dotyczące
ilości złowionych ryb oraz inne dane dotyczące zachowania stadrybsąupowszechnianeisystematycznieprzekazywanezapośred-nictwemwłaściwychmiędzynarodowychorganizacjisubregional-nych, regionalnych lub światowych, z udziałem wszystkichzainteresowanych państw, łącznie z państwami, których obywa-tele zostali dopuszczeni do połowów w wyłącznej strefie ekono-micznej.
Artykuł 62
Wykorzystanie żywych zasobów
1. Bez uszczerbku dla artykułu 61 państwo nadbrzeżne popieradążeniedooptymalnegowykorzystaniażywychzasobówwyłącz-nej strefy ekonomicznej.
2. Państwo nadbrzeżne określa swoją zdolność połowową
w odniesieniu do żywych zasobów wyłącznej strefy ekonomicz-nej.Jeżelipaństwonadbrzeżneniemożepozyskaćcałegodopusz-czalnego połowu, udostępnia ono innym państwom nadwyżkędopuszczalnego połowu na podstawie umów lub innych ukła-dów, i zgodnie z zasadami, warunkami, ustawami i innymi prze-pisami prawnymi wymienionymi w ustępie 4, ze szczególnymuwzględnieniem postanowień artykułów 69 i 70, zwłaszczaw odniesieniu do wymienionych tam państw rozwijających się.
3. Dopuszczającinnepaństwadoswojejwyłącznejstrefyekono-
micznej zgodnie z niniejszym artykułem, państwo nadbrzeżneuwzględnia wszelkie stosowne czynniki, inter alia, znaczenie
żywych zasobów danego obszaru dla gospodarki tego zaintere-sowanego państwa nadbrzeżnego i jego inne narodowe interesy,postanowieniaartykułów69i70,potrzebypaństwrozwijającychsię danego subregionu lub regionu w zakresie poławiania częścinadwyżki i konieczność zmniejszenia trudności gospodarczychw państwach, których obywatele tradycyjnie poławiali w tej stre-fie,lubktórewniosłyistotnywkładwbadaniaiustaleniewielko-ści stad.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 277
4. Obywatele innych państw łowiących w wyłącznej strefie eko-
nomicznej stosują wymagane środki mające na celu zachowanieżywych zasobów oraz przestrzegają innych zasad i warunków,ustalonych w ustawach i innych przepisach prawnych danegopaństwa nadbrzeżnego. Te ustawy i inne przepisy prawnepowinnybyćzgodnezniniejsząkonwencjąimogądotyczyć, inter
alia, następujących spraw:
a) wydawania licencji dla rybaków, statków rybackich i sprzętu
połowowego,wtymuiszczaniaopłatorazinnychformwyna-grodzenia, które w przypadku rozwijających się państw nad-brzeżnychmogąpolegaćnawłaściwejrekompensaciewdzie-dzinie finansowania, wyposażania i rozwijania technologiiprzemysłu rybołówczego;
b) określania gatunków, które mogą być poławiane, i ustalania
kwot połowowych, zarówno w stosunku do poszczególnychstad lub grup stad, albo w stosunku do połowów dokonywa-nych przez obywateli danego państwa w oznaczonym czasie;
c) określenia okresów i obszarów połowów, rodzajów, rozmia-
rówiliczbynarzędzipołowowychorazrodzajów,rozmiarówi liczby statków rybackich, które mogą być używane;
d) ustalaniawiekuirozmiarówryborazinnychgatunków,które
mogą być poławiane;
e) określania informacji wymaganych od statków rybackich,
łącznie z danymi statystycznymi o połowach i nakładachpołowowych oraz raportami o pozycji statku;
f) żądaniaprowadzenia,zupoważnieniaipodkontroląpaństwa
nadbrzeżnego, określonych programów badań dotyczącychrybołówstwa, a także określania zasad prowadzenia takichbadań,wtympobieraniapróbek,dysponowaniatakimiprób-kami oraz przedstawiania związanych z tym danych nauko-wych;
g) umieszczania przez państwo nadbrzeżne obserwatorów lub
praktykantów na pokładzie takich statków;
h) wyładowywania przez takie statki całości lub części połowu
w portach państwa nadbrzeżnego;
i) warunków i zasad dotyczących wspólnych przedsięwzięć lub
innych form współpracy;
j) wymagań w zakresie szkolenia personelu i przekazywania
technologiiwzakresierybołówstwa,wtymwymagańwzakre-sie zwiększania zdolności państwa nadbrzeżnego do podej-mowania badań dotyczących rybołówstwa;
k) procedur wykonawczych.
5. Państwa nadbrzeżne powiadamiają w należyty sposób o usta-
wach i innych przepisach prawnych dotyczących zachowaniażywych zasobów i gospodarowania tymi zasobami.Artykuł 63
Stada występujące w wyłącznych strefach ekonomicznych
dwóch lub więcej państw nadbrzeżnych albo zarówno
w obrębie wyłącznej strefy ekonomicznej, jak i na
obszarze położonym poza strefą, lecz przyległym do niej
1. Jeżeli to samo stado albo stada współżyjących gatunkówwystępują w wyłącznych strefach ekonomicznych dwóch lubwięcejpaństwnadbrzeżnych,państwatepodejmująstarania,bez-pośrednio lub za pośrednictwem odpowiednich organizacjisubregionalnych lub regionalnych, aby porozumieć się co dośrodków koniecznych dla skoordynowania i zapewnienia zacho-waniaorazrozwojutakichstad,bezuszczerbkudlainnychposta-nowień niniejszej części.
2. Jeżelitosamostadolubstadawspółżyjącychgatunkówwystę-
pują zarówno w obrębie wyłącznej strefy ekonomicznej, jak i naobszarze położonym poza i przyległym do niej, państwo nad-brzeżne i państwa poławiające takie stada na przyległym obsza-rze podejmują starania, bezpośrednio lub za pośrednictwemodpowiednichorganizacjisubregionalnychlubregionalnych,abyporozumiećsięcodośrodkówkoniecznychdlazachowaniatychstad na przyległym obszarze.
Artykuł 64
Gatunki migrujące
1. Państwo nadbrzeżne i inne państwa, których obywatele poła-wiają w danym regionie gatunki daleko migrujące wymienionewzałącznikuI,współpracująbezpośredniolubzapośrednictwemodpowiednich organizacji międzynarodowych w celu zachowa-nia i popierania optymalnego wykorzystania takich gatunkóww całym regionie, zarówno w obrębie wyłącznej strefy ekono-micznej, jak i poza nią. W regionach, w których nie ma odpo-wiedniejorganizacjimiędzynarodowej,państwonadbrzeżneorazinne państwa, których obywatele poławiają te gatunki w danymregionie,będąwspółpracowaćwceluutworzeniatakiejorganiza-cji i uczestniczyć w jej pracach.
2. Postanowienia ustępu 1 są stosowane w uzupełnieniu innych
postanowień niniejszej części.
Artykuł 65
Ssaki morskie
Żadne z postanowień niniejszej części nie ogranicza prawa pań-stwanadbrzeżnegoani,odpowiedniodookoliczności,kompeten-cji organizacji międzynarodowej do zakazywania, ograniczanialub regulowania połowów ssaków morskich w większym stop-niu, niż jest to przewidziane w niniejszej części. Państwa współ-pracująwceluzachowaniassakówmorskich,azwłaszczastarająsię, za pośrednictwem odpowiednich organizacji międzynarodo-wych, zachować i badać walenie oraz gospodarować nimi.278
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 66
Stada anadromiczne
1. Państwa, z rzek których pochodzą stada anadromiczne, są
w pierwszej kolejności nimi zainteresowane i ponoszą za nieodpowiedzialność.
2. Państwo, z którego pochodzą stada anadromiczne, zapewnia
ichzachowaniewdrodzepodejmowaniaodpowiednichśrodkówregulujących połowy na wszystkich wodach położonych międzylądemazewnętrznymigranicamijejwyłącznejstrefyekonomicz-nej, a także połowy określone w ustępie 3 litera b). Państwopochodzenia może, po konsultacji z innymi państwami, o któ-rych mowa w ustępach 3 i 4, łowiącymi takie stada, ustalać wiel-kość całkowitego dopuszczalnego połowu stad pochodzących zjego rzek.
3. a) Połowy stad anadromicznych mogą odbywać się tylko na
wodach położonych między lądem a zewnętrznymi grani-
cami wyłącznych stref ekonomicznych, z wyjątkiem takichprzypadków, w których stosowanie niniejszego postano-wienia powodowałoby trudności gospodarcze w państwieinnym niż państwo pochodzenia. W odniesieniu do takichpołowów dokonywanych poza zewnętrznymi granicamiwyłącznych stref ekonomicznych zainteresowane państwaprzeprowadzają konsultacje w celu osiągnięcia porozumie-nia co do zasad i warunków takich połowów, z należytymuwzględnieniem wymagań zachowania tych stad orazpotrzeb państwa pochodzenia w odniesieniu do nich.
b)Państwo pochodzenia współpracuje w celu zmniejszenia
trudności gospodarczych w innych państwach poławiają-cychtestada,biorącpoduwagęnormalnepołowydokony-waneprzeztepaństwaorazsposóbwykorzystywaniaprzezniestad,atakżewszystkieobszary,naktórychpołowymająmiejsce.
c) Państwa,októrychmowawliterzeb),które,namocyporo-
zumienia z państwem pochodzenia, uczestniczą w podej-mowaniuśrodkówzmierzającychdoodnowieniastadanad-romicznych, zwłaszcza poprzez wydatki przeznaczone natencel,będąwsposóbszczególnyuwzględnioneprzezpań-stwo pochodzenia w połowach stad pochodzących z ichrzek.
d)Zapewnienie przestrzegania przepisów dotyczących stad
anadromicznych poza wyłączną strefą ekonomiczną nastę-pujenapodstawieumowypomiędzypaństwempochodze-nia i innymi zainteresowanymi państwami.
4. W przypadku gdy stada anadromiczne wędrują do wód lubpoprzez wody położone między lądem a zewnętrznymi grani-cami wyłącznych stref ekonomicznych państwa innego niż pań-stwopochodzenia,państwotowspółpracujezpaństwempocho-dzenia w zakresie zachowania tych stad i gospodarowania nimi.
5. Państwo pochodzenia stad anadromicznych i inne państwa
poławiające te stada zawierają układy w celu wykonaniapostanowień niniejszego artykułu, jeżeli to uzasadnione, zapośrednictwem organizacji regionalnych.
Artykuł 67
Gatunki katadromiczne
1. Państwo nadbrzeżne, w którego wodach gatunki katadro-micznespędzająwiększączęśćżyciowegoswojegocyklu,ponosiodpowiedzialność za gospodarowanie tymi gatunkami i zapew-nia wędrującym rybom możliwość wejścia na jego wody i wyj-ścia z nich.
2. Połowy gatunków katadromicznych odbywają się wyłącznie
na wodach położonych między lądem a zewnętrzną granicąwyłącznych stref ekonomicznych. Połowy dokonywanew wyłącznych strefach ekonomicznych są regulowane przezniniejszy artykuł oraz przez inne postanowienia niniejszej kon-wencji dotyczące połowów w tych strefach.
3. W przypadku gdy ryby katadromiczne wędrują przez
wyłączną strefę ekonomiczną innego państwa jako ryby młodelubdojrzewające,gospodarowanietakimistadami,włączającwtopołowy, jest regulowane umową zawartą przez państwo, októrymmowawustępie1,zinnymzainteresowanympaństwem.Taka umowa powinna zapewniać racjonalne gospodarowanietymi gatunkami i uwzględniać obowiązki państwa, o którymmowa w ustępie 1, w zakresie zachowania tych gatunków.
Artykuł 68
Gatunki osiadłe
Niniejsza część nie ma zastosowania do gatunków osiadłychokreślonych w artykule 77 ustęp 4.
Artykuł 69
Prawa państw śródlądowych
1. Państwa śródlądowe mają prawo do uczestniczenia, w opar-ciu na zasadzie słuszności, w eksploatacji odpowiedniej częścinadwyżki żywych zasobów w wyłącznych strefach ekonomicz-nych państw nadbrzeżnych tego samego subregionu, z uwzględ-nieniemodnośnychgospodarczychigeograficznychokolicznościdotyczącychwszystkichzainteresowanychpaństworazwsposóbzgodny z postanowieniami niniejszego artykułu i artykułów 61i 62.
2. Warunkiizasadytakiegouczestnictwasąustalaneprzezzain-
teresowanepaństwawdwustronnych,subregionalnychlubregio-nalnych umowach, uwzględniających między innymi:
a) potrzebę unikania szkodliwych następstw dla społeczności
rybackich lub przemysłu rybołówczego państwa nadbrzeż-
nego;
b) zakres,wjakim,zgodniezpostanowieniamininiejszegoarty-
kułu, państwo śródlądowe uczestniczy lub ma prawo04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 279
uczestniczyć,napodstawieistniejącychumówdwustronnych,
subregionalnych i regionalnych, w eksploatacji żywych zaso-bów w wyłącznych strefach ekonomicznych innych państwnadbrzeżnych;
c) zakres, w jakim inne państwa śródlądowe i państwa o nieko-
rzystnym położeniu geograficznym uczestniczą w eksploata-cji żywych zasobów wyłącznej strefy ekonomicznej państwanadbrzeżnego, i wynikającą stąd potrzebę unikania szczegól-negoobciążeniatakiegopojedynczegopaństwanadbrzeżnegolub jego części;
d) potrzeby żywnościowe ludności odnośnych państw.
3. Jeżelizdolnośćpołowowapaństwanadbrzeżnegozbliżasiędo
poziomu, przy którym ono samo będzie mogło dokonywaćcałego dopuszczalnego połowu żywych zasobów w swojejwyłącznej strefie ekonomicznej, państwo to oraz inne zaintere-sowanepaństwawspółpracujązesobąwceluzawarciasłusznychukładów dwustronnych, subregionalnych i regionalnych umożli-wiającychrozwijającymsiępaństwomśródlądowymtegosamegosubregionu lub regionu udział w eksploatacji żywych zasobóww wyłącznych strefach ekonomicznych państw nadbrzeżnychtego subregionu lub regionu, stosownie do istniejących okolicz-ności i na warunkach zadowalających wszystkie strony. Wyko-nując niniejsze postanowienie, bierze się również pod uwagęczynniki wymienione w ustępie 2.
4. Rozwinięte państwa śródlądowe mają prawo, na podstawie
postanowieńniniejszegoartykułu,douczestniczeniaweksploata-cji żywych zasobów jedynie w wyłącznych strefach ekonomicz-nych rozwiniętych państw nadbrzeżnych tego samego subre-gionu lub regionu, z uwzględnieniem zakresu, w jakim państwonadbrzeżne, dając innym państwom dostęp do żywych zasobówswojej wyłącznej strefy ekonomicznej, wzięło pod uwagępotrzebę ograniczania do minimum szkodliwych następstw dlaspołeczności rybackich oraz trudności gospodarczych w pań-stwach, których obywatele tradycyjnie poławiali w tej strefie.
5. Powyższe postanowienia stosuje się bez uszczerbku dla ukła-
dów zawartych w subregionach i regionach, w których państwanadbrzeżnemogąudzielaćśródlądowympaństwomtegosamegosubregionu lub regionu równych lub preferencyjnych praw doeksploatacjiżywychzasobówwswoichwyłącznychstrefacheko-nomicznych.
Artykuł 70
Prawa państwa o niekorzystnym położeniu geograficznym
1. Państwa o niekorzystnym położeniu geograficznym mająprawodouczestniczenia,woparciunazasadziesłuszności,weks-ploatacji odpowiedniej części nadwyżki żywych zasobóww wyłącznych strefach ekonomicznych państw nadbrzeżnychtego samego subregionu lub regionu, z uwzględnieniemodnośnych gospodarczych i geograficznych okoliczności doty-czących wszystkich zainteresowanych państw, oraz w sposóbzgodny z postanowieniami niniejszego artykułu i artykułów 61i 62.
2. Dla celów niniejszej części wyrażenie „państwa o niekorzyst-
nym położeniu geograficznym” oznacza państwa nadbrzeżne,łączniezpaństwamipołożonyminadmorzamizamkniętymilubpółzamkniętymi, których sytuacja geograficzna uzależnia je odeksploatacji żywych zasobów wyłącznych stref ekonomicznychinnychpaństwtegosubregionulubregionu,mającejnacelunale-żyte zaopatrzenie w ryby, umożliwiające zaspokojenie potrzebżywnościowychichludnościlubczęściludności,atakżepaństwanadbrzeżne,któreniemogąrościćprawdowłasnychwyłącznychstref ekonomicznych.
3. Warunkiizasadytakiegouczestnictwasąustaloneprzezzain-
teresowanepaństwawdwustronnych,subregionalnychlubregio-nalnych umowach, uwzględniających między innymi:
a) potrzebę unikania szkodliwych następstw dla społeczności
rybackich lub przemysłu rybołówczego państwa nadbrzeż-
nego;
b) zakres, w jakim zgodnie z postanowieniami niniejszego arty-
kułu państwo o niekorzystnym położeniu geograficznymuczestniczylubmaprawodouczestniczenia,napodstawieist-niejących umów dwustronnych, subregionalnych lub regio-nalnych, w eksploatacji żywych zasobów wyłącznych strefekonomicznych innych państw nadbrzeżnych;
c) zakres,wjakiminnepaństwaoniekorzystnympołożeniugeo-
graficznym i państwa śródlądowe uczestniczą w eksploatacjiżywych zasobów wyłącznej strefy ekonomicznej państwanadbrzeżnego, i wynikającą stąd potrzebę unikania szczegól-negoobciążeniatakiegopojedynczegopaństwanadbrzeżnegolub jego części;
d) potrzeby żywnościowe ludności odnośnych państw.
4. Jeżelizdolnośćpołowowapaństwanadbrzeżnegozbliżasiędo
poziomu,przyktórymbędzieonozdolnedodokonywaniacałegodopuszczalnego połowu żywych zasobów w swojej wyłącznejstrefie ekonomicznej, państwo to oraz inne zainteresowane pań-stwabędąwspółpracowaćzesobąwceluzawarciaukładówdwu-stronnych, opartych na zasadzie słuszności, subregionalnych lubregionalnych,umożliwiającychrozwijającymsiępaństwomonie-korzystnym położeniu geograficznym tego samego subregionulub regionu udział w eksploatacji żywych zasobów wyłącznychstref ekonomicznych państw nadbrzeżnych tego subregionu lubregionu stosownie do istniejących okoliczności i na warunkachzadowalających wszystkie strony. Wykonując niniejsze postano-wienie, bierze się również pod uwagę czynniki wymienionew ustępie 3.
5. Rozwinięte państwa o niekorzystnym położeniu geograficz-
nym mają prawo, zgodnie z niniejszym artykułem, do uczestni-czenia w eksploatacji żywych zasobów jedynie w wyłącznychstrefachekonomicznychrozwiniętychpaństwnadbrzeżnychtego280
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
samego subregionu lub regionu, z uwzględnieniem zakresu,
w jakim państwo nadbrzeżne, dając innym państwom dostęp dożywych zasobów swojej wyłącznej strefy ekonomicznej, wzięłopod uwagę potrzebę ograniczenia do minimum szkodliwychnastępstw dla społeczności rybackich oraz trudności gospodar-czychwpaństwach,którychobywateletradycyjniepoławialiwtejstrefie.
6. Powyższe postanowienia stosuje się bez uszczerbku dla ukła-
dów zawartych w subregionach lub regionach, gdzie państwanadbrzeżne mogą udzielać państwom o niekorzystnym położe-niugeograficznymtegosamegosubregionulubregionurównychlub preferencyjnych praw do eksploatacji żywych zasobóww swoich wyłącznych strefach ekonomicznych.
Artykuł 71
Przypadki niestosowania artykułów 69 i 70
Postanowienia artykułów 69 i 70 nie mają zastosowania do pań-stwa nadbrzeżnego, którego gospodarka jest w przeważającymstopniu uzależniona od eksploatacji żywych zasobów jegowyłącznej strefy ekonomicznej.
Artykuł 72
Ograniczenia przenoszenia praw
1. Prawa do eksploatacji żywych zasobów, przewidziane w arty-kułach 69 i 70, nie mogą być przenoszone bezpośrednio lubpośrednio na państwa trzecie lub ich obywateli w formie dzier-żawy lub licencji, poprzez tworzenie wspólnych przedsięwzięćlub w jakikolwiek inny sposób powodujący takie przeniesienie,chyba że państwa zainteresowane uzgodniły inaczej.
2. Powyższepostanowienieniewyłączaprawazainteresowanych
państw do otrzymania pomocy technicznej lub finansowej odpaństw trzecich lub od organizacji międzynarodowych, którejcelemjestułatwieniekorzystaniazprawzgodniezartykułami69i70,oileniespowodujetonastępstwwymienionychwustępie1.
Artykuł 73
Zapewnienie przestrzegania ustaw i innych przepisów
prawnych państwa nadbrzeżnego
1. Wykonując swoje suwerenne prawa do badania, eksploatacji,ochrony żywych zasobów i gospodarowania nimi w wyłącznejstrefie ekonomicznej, państwo nadbrzeżne może stosować takieśrodki,łączniezzatrzymaniem,inspekcją,zajęciemiwszczęciempostępowaniasądowego,jakieokażąsiękoniecznedlazapewnie-niaprzestrzeganiaustawiinnychprzepisówprawnychwydanychprzez nie zgodnie z niniejszą konwencją.
2. Zajęte statki i ich załogi zwalniane są niezwłocznie po złoże-
niu zasadnej kaucji lub innego zabezpieczenia.3. Sankcje karne państwa nadbrzeżnego za naruszenie ustawi innych przepisów prawnych dotyczących rybołówstwaw wyłącznej strefie ekonomicznej nie mogą przewidywać,w braku odmiennego porozumienia między zainteresowanymipaństwami, pozbawienia wolności ani jakiejkolwiek innej karycielesnej.
4. W wypadku zajęcia lub zatrzymania obcego statku państwo
nadbrzeżne niezwłocznie zawiadamia we właściwy sposób pań-stwo bandery o podjętych działaniac h i o karach, jakie zostały
następnie wymierzone.
Artykuł 74
Delimitacja wyłącznej strefy ekonomicznej między
państwami, których wybrzeża leżą naprzeciw siebie lub
sąsiadują ze sobą
1. Delimitacja wyłącznej strefy ekonomicznej między pań-stwami, których wybrzeża leżą naprzeciw siebie lub sąsiadują zesobą,następujewdrodzeumowynapodstawieprawamiędzyna-rodowegowrozumieniuartykułu38StatutuMiędzynarodowegoTrybunałuSprawiedliwości,wceluosiągnięciarozwiązaniaopar-tego na zasadzie słuszności.
2. Jeżeli w rozsądnym czasie nie uda się zawrzeć umowy, zain-
teresowanepaństwakorzystajązprocedurprzewidzianychwczę-ści XV.
3. Do czasu zawarcia umowy przewidzianej w ustępie 1 zainte-
resowanepaństwapodejmąwszelkiestarania,wduchuzrozumie-nia i współpracy, aby doprowadzić do zawarcia tymczasowychukładów o charakterze praktycznym oraz aby w takim okresieprzejściowym nie utrudniać ani nie udaremniać zawarcia osta-tecznej umowy. Układy takie nie powinny przesądzać ostatecz-nej delimitacji.
4. Jeżeli istnieje umowa obowiązująca zainteresowane państwa,
tozagadnieniadotyczącedelimitacjiwyłącznejstrefyekonomicz-nej są rozstrzygane zgodnie z postanowieniami takiej umowy.
Artykuł 75
Mapy i wykazy współrzędnych geograficznych
1. Zzastrzeżeniempostanowieńniniejszejczęściliniezewnętrz-nych granic wyłącznej strefy ekonomicznej i linie delimitacyjneokreślone zgodnie z artykułem 74 zaznacza się na mapach otakiejskalilubskalach,którenadająsiędodokładnegozaznacze-niaichprzebiegu.Wraziepotrzebytakieliniezewnętrznychgra-nic lub linie delimitacyjne można zastąpić wykazami współrzęd-nych geograficznych punktów z określeniem podstawowychdanych geodezyjnych.
2. Państwo nadbrzeżne podaje w należyty sposób do publicznej
wiadomości takie mapy lub wykazy współrzędnych geograficz-nych oraz składa do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Naro-dów Zjednoczonych kopię każdej takiej mapy lub wykazu.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 281
CZĘŚĆ VI
SZELF KONTYNENTALNY
Artykuł 76
Definicja szelfu kontynentalnego
1. Szelf kontynentalny państwa nadbrzeżnego obejmuje dno
morskie i podglebie obszarów podmorskich, które rozciągają siępoza jego morzem terytorialnym na całej długości naturalnegoprzedłużeniajegoterytoriumlądowegoażdozewnętrznejkrawę-dziobrzeżakontynentalnegoalbonaodległość200milmorskichod linii podstawowych, od których mierzy się szerokość morzaterytorialnego, jeżeli zewnętrzna krawędź obrzeża kontynental-nego nie sięga do tej odległości.
2. Szelf kontynentalny państwa nadbrzeżnego nie rozciąga się
poza granice przewidziane w ustępach 4–6.
3. Obrzeże kontynentalne stanowi podwodne przedłużenie
masywu lądowego państwa nadbrzeżnego i składa się z dnai podglebia szelfu, zbocza i wzniesienia. Nie obejmuje ono dnaoceanicznegonadużychgłębokościachzjegogrzbietamianijegopodglebia.
4. a) Dlacelówniniejszejkonwencjipaństwonadbrzeżneokreśla
zewnętrzną krawędź obrzeża kontynentalnego wszędzie
tam, gdzie obrzeże rozciąga się poza 200 mil morskich odliniipodstawowych,odktórychmierzysięszerokośćmorzaterytorialnego, za pomocą:
i) linii przeprowadzonej zgodnie z ustępem 7 względem
najdalej wysuniętych zewnętrznych stałych punktów,
gdziewkażdymznichgrubośćskałosadowychstanowiconajmniej1%najkrótszejodległościodtakiegopunktudo podnóża zbocza kontynentalnego; lub
ii) linii przeprowadzonej zgodnie z ustępem 7 względem
stałychpunktówznajdującychsięwodległościniewięk-szejniż60milmorskichodpodnóżazboczakontynen-talnego.
b)Wprzypadkubrakudowoduprzeciwnegopodnóżezbocza
kontynentalnegojestwyznaczonejakopunktmaksymalnejzmiany stopnia nachylenia przy podstawie zbocza.
5. Punktystałetworzącelinięzewnętrznychgranicszelfukonty-nentalnego na dnie morskim, przeprowadzoną zgodnie z ustę-pem 4 litera a) podpunkty i) oraz ii), znajdują się albo w odległo-ści nieprzekraczającej 350 mil morskich od linii podstawowych,od których mierzy się szerokość morza terytorialnego, albow odległości nieprzekraczającej 100 mil morskich od izobaty2 500 metrów, która jest linią łączącą punkty leżące na głęboko-ści 2 500 metrów.
6. Niezależnieodpostanowieńustępu5napodmorskichgrzbie-
tach zewnętrzna granica szelfu kontynentalnego nie przekracza350 mil morskich od linii podstawowych, od których mierzy sięszerokość morza terytorialnego. Ustęp ten nie ma zastosowaniado podmorskich wzniesień, które są naturalnymi składnikamiobrzeża kontynentalnego, takich jak jego płaskowyże, progi,wierzchołki, ławice i odnogi.
7. Państwo nadbrzeżne wytycza zewnętrzne granice swojego
szelfukontynentalnegotam,gdzieszelfrozciągasiępoza200milmorskich od linii podstawowych, od których mierzy się szero-kość morza terytorialnego, łącząc liniami prostymi o długościnieprzekraczającej 60 mil morskich stałe punkty określone zapomocą współrzędnych szerokości i długości geograficznej.
8. Informacjeogranicachszelfukontynentalnegorozciągającego
się poza 200 milami morskimi od linii podstawowych, od któ-rychmierzysięszerokośćmorzaterytorialnego,sąprzedstawianeprzez państwo nadbrzeżne Komisji Granic Szelfu Kontynental-nego, utworzonej zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniemsprawiedliwejreprezentacjigeograficznej.Komisjawydajezalece-niapaństwomnadbrzeżnymwsprawachdotyczącychustanowie-nia zewnętrznych granic ich szelfu kontynentalnego. Graniceszelfuustanowioneprzezpaństwonadbrzeżnenapodstawietychzaleceń są ostateczne i wiążące.
9. Państwo nadbrzeżne składa do depozytu Sekretarzowi Gene-
ralnemuNarodówZjednoczonychmapyiodpowiednieinforma-cjezawierającedanegeodezyjne,trwaleopisującezewnętrznegra-nice jego szelfu kontynentalnego. Sekretarz Generalny podaje jew należyty sposób do publicznej wiadomości.
10. Postanowienia niniejszego artykułu nie mają wpływu na
kwestię delimitacji szelfu kontynentalnego między państwami,których wybrzeża leżą naprzeciw siebie lub sąsiadują ze sobą.
Artykuł 77
Prawa państwa nadbrzeżnego w odniesieniu do szelfu
kontynentalnego
1. Państwo nadbrzeżne wykonuje suwerenne prawa w odniesie-niu do szelfu kontynentalnego w celu jego badania i eksploatacjijego zasobów naturalnych.
2. Prawa przewidziane w ustępie 1 są wyłączne w tym znacze-
niu, że jeżeli państwo nadbrzeżne nie prowadzi badań szelfukontynentalnego ani nie eksploatuje jego zasobów naturalnych,nikt nie może podejmować takich działań bez wyraźnej zgodypaństwa nadbrzeżnego.282
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
3. Prawa państwa nadbrzeżnego w odniesieniu do szelfu konty-
nentalnego nie są uzależnione od rzeczywistego lub formalnegozawładnięcia ani od jakiegokolwiek wyraźnego oświadczenia naten temat.
4. Zasoby naturalne, o których mowa w niniejszej części, obej-
mują zasoby mineralne oraz inne nieożywione zasoby dna mor-skiegoijegopodglebia,jakrównieżorganizmyżywenależącedogatunków osiadłych, to znaczy organizmy, które w stadium, gdynadają się do połowu albo pozostają nieruchome na dnie mor-skim lub pod nim, albo nie są zdolne do poruszania się inaczej,niż pozostając w stałym fizycznym kontakcie z dnem morskimlub jego podglebiem.
Artykuł 78
Status prawny wód pokrywających i przestrzeni
powietrznej oraz prawa i wolności innych państw
1. Prawa państwa nadbrzeżnego w odniesieniu do szelfu konty-nentalnego nie wpływają na status prawny wód pokrywającychszelf ani przestrzeni powietrznej ponad tymi wodami.
2. Wykonywanieprzezpaństwonadbrzeżnejegoprawwodnie-
sieniu do szelfu kontynentalnego nie powinno naruszać anipowodować nieuzasadnionego zakłócenia żeglugi oraz innychprawiwolnościinnychpaństwprzewidzianychwniniejszejkon-wencji.
Artykuł 79
Podmorskie kable i rurociągi na szelfie kontynentalnym
1. Wszystkiepaństwamająprawodoukładanianaszelfiekonty-nentalnym podmorskich kabli i rurociągów, zgodnie z postano-wieniami niniejszego artykułu.
2. Zzastrzeżeniemprawapaństwanadbrzeżnegodostosowania
racjonalnych środków w celu badania szelfu kontynentalnego,eksploatacji jego zasobów naturalnych oraz zapobiegania,zmniejszania i kontrolowania zanieczyszczenia powodowanegoprzez rurociągi, państwo to nie może utrudniać układania lubkonserwowania takich kabli lub rurociągów.
3. Wytyczenie trasy dla układania takich rurociągów na szelfie
kontynentalnym wymaga zgody państwa nadbrzeżnego.
4. Żadnepostanowienieniniejszejczęścinienaruszaprawapań-
stwa nadbrzeżnego do określania warunków układania kabli lubrurociągów,którewchodząnajegoterytoriumlubmorzeteryto-rialne, ani jego jurysdykcji nad kablami i rurociągami zbudowa-nymi lub używanymi w związku z badaniem jego szelfu konty-nentalnego lub eksploatacją jego zasobów albo używaniemsztucznych wysp, instalacji i konstrukcji znajdujących się podjego jurysdykcją.5. Podczasukładaniapodmorskichkablilubrurociągówpaństwazwracają należytą uwagę na istniejące już kable lub rurociągi. Wszczególnościniepowinnyulecpogorszeniumożliwościnaprawyistniejących kabli lub rurociągów.
Artykuł 80
Sztuczne wyspy, instalacje i konstrukcje na szelfie
kontynentalnym
Postanowienia artykułu 60 mają zastosowanie mutatis mutandis
do sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji na szelfie kontynen-talnym.
Artykuł 81
Wiercenia na szelfie kontynentalnym
Państwunadbrzeżnemuprzysługujewyłączneprawodowyraża-nia zgody i regulowania wierceń na szelfie kontynentalnym, nie-zależnie od ich celu.
Artykuł 82
Wpłaty i świadczenia w naturze w związku z eksploatacją
szelfu kontynentalnego poza 200 milami morskimi
1. Państwo nadbrzeżne dokonuje wpłat lub świadczeń w natu-rze w związku z eksploatacją nieożywionych zasobów szelfukontynentalnego poza 200 milami morskimi od linii podstawo-wych, od których mierzy się szerokość morza terytorialnego.
2. Wpłaty i świadczenia są dokonywane co roku, z uwzględnie-
niem całej produkcji w danym miejscu po upływie pierwszychpięciu lat eksploatacji w tym miejscu. Wpłaty lub świadczeniawnaturzezaszóstyrokwynosząjedenprocentwartościlubilościprodukcji w miejscu eksploatacji. Następnie stawka wzrasta ojeden procent rocznie za każdy kolejny rok aż do dwunastegoroku, a potem pozostaje na poziomie siedmiu procent. Do pro-dukcji nie wlicza się zasobów zużytych w związku z eksploata-cją.
3. Państworozwijającesię,którejestimporteremnettozasobów
mineralnych wydobywanych z jego szelfu kontynentalnego, jestzwolnione od dokonywania takich wpłat lub świadczeń w natu-rze w stosunku do tych zasobów mineralnych.
4. Wpłatylubświadczeniawnaturzesądokonywanezapośred-
nictwem Organizacji, która rozdziela je pomiędzy Państwa-Strony niniejszej konwencji na podstawie sprawiedliwych kryte-riów,uwzględniającinteresyipotrzebypaństwrozwijającychsię,wszczególnościtychspośródnich,któresąnajsłabiejrozwinięte,oraz państw śródlądowych.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 283
Artykuł 83
Delimitacja szelfu kontynentalnego między państwami,
których wybrzeża leżą naprzeciw siebie lub sąsiadują ze
sobą
1. Delimitacja szelfu kontynentalnego między państwami, któ-
rychwybrzeżależąnaprzeciwsiebielubsąsiadujązesobą,nastę-puje w drodze umowy na podstawie prawa międzynarodowegowrozumieniuartykułu38StatutuMiędzynarodowegoTrybunałuSprawiedliwości,wceluosiągnięciasprawiedliwegorozwiązania.
2. Jeżeliwrozsądnymczasienieudajesięzawrzećumowy,zain-
teresowanepaństwakorzystajązprocedurprzewidzianychwczę-ści XV.
3. Do czasu zawarcia umowy przewidzianej w ustępie 1 zainte-
resowane państwa podejmują wszelkie starania, w duchu zrozu-mienia i współpracy, aby doprowadzić do zawarcia tymczaso-wych układów o charakterze praktycznym oraz aby w takimokresie przejściowym nie utrudniać ani nie udaremniać zawarciaostatecznej umowy. Układy takie nie powinny przesądzać osta-tecznej delimitacji.
4. Jeżeli istnieje umowa obowiązująca zainteresowane państwa,
to zagadnienia dotyczące delimitacji szelfu kontynentalnego sąrozstrzygane zgodnie z postanowieniami takiej umowy.Artykuł 84
Mapy i wykazy współrzędnych geograficznych
1. Z zastrzeżeniem niniejszej części linie zewnętrznych granicszelfu kontynentalnego i linie delimitacyjne określone zgodnie zartykułem 83 zaznacza się na mapach o takiej skali lub skalach,które nadają się do dokładnego zaznaczenia ich przebiegu. Wrazie potrzeby takie linie zewnętrznych granic lub linie delimita-cyjne można zastąpić wykazami współrzędnych geograficznychpunktów z określaniem podstawowych danych geodezyjnych.
2. Państwo nadbrzeżne podaje w należyty sposób do publicznej
wiadomości takie mapy lub wykazy współrzędnych geograficz-nych oraz składa do depozytu Sekretarzowi Generalnemu Naro-dów Zjednoczonych kopię każdej takiej mapy lub wykazu, nato-miast dokumenty z zaznaczonymi liniami zewnętrznych granicszelfu kontynentalnego składa do depozytu Sekretarzowi Gene-ralnemu Organizacji.
Artykuł 85
Budowa tuneli
Postanowienianiniejszejczęścinienaruszająprawapaństwanad-brzeżnegodoeksploatacjipodglebiapoprzezbudowętuneli,nie-zależnie od głębokości wody ponad tym podglebiem.
CZĘŚĆ VII
MORZE PEŁNE
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 86
Stosowanie postanowień niniejszej części
Postanowienia niniejszej części stosuje się do wszystkich częścimorza, które nie należą ani do wyłącznej strefy ekonomicznej,morzaterytorialnegolubdowódwewnętrznychpaństwa,anidowód archipelagowych państwa archipelagowego. Niniejszy arty-kuł nie pociąga za sobą jakiegokolwiek ograniczenia wolności, zjakich korzystają wszystkie państwa w wyłącznej strefie ekono-micznej zgodnie z artykułem 58.
Artykuł 87
Wolność morza pełnego
1. Morzepełnejestotwartedlawszystkichpaństw,zarównonad-brzeżnych, jak i śródlądowych. Korzystanie z wolności morzapełnego odbywa się zgodnie z warunkami określonymi w niniej-szej konwencji i w innych normach prawa międzynarodowego.Wolność ta obejmuje między innymi, zarówno dla państw nad-brzeżnych, jak i śródlądowych:
a) wolność żeglugi;b) wolność przelotu;
c) wolnośćukładaniapodmorskichkabliirurociągów,zzastrze-
żeniem części VI;
d) wolność budowania sztucznych wysp oraz innych instalacji
dozwolonychprzezprawomiędzynarodowe,zzastrzeżeniem
części VI;
e) wolność łowienia, z zastrzeżeniem warunków określonych
w sekcji 2;
f) wolność badań naukowych, z zastrzeżeniem postanowień
części VI i XIII.284
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. Wszystkiepaństwakorzystająztychwolności,uwzględniając
należyciefakt,żeinnepaństwasąrównieżzainteresowanekorzy-staniem z wolności morza pełnego, jak również uwzględniającnależycieprawaprzewidzianewniniejszejkonwencjiwodniesie-niu do działalności w obszarze.
Artykuł 88
Wykorzystywanie morza pełnego wyłącznie do celów
pokojowych
Morze pełne jest wykorzystywane wyłącznie do celów pokojo-wych.
Artykuł 89
Nieważność roszczeń do suwerenności nad morzem
pełnym
Żadne państwo nie może w sposób ważny zgłaszać roszczeń dopoddaniaswejsuwerennościjakiejkolwiekczęścimorzapełnego.
Artykuł 90
Prawo do żeglugi
Każdepaństwo,zarównonadbrzeżne,jakiśródlądowe,maprawodotego,abystatkipodnoszącejegobanderężeglowałypomorzupełnym.
Artykuł 91
Przynależność państwowa statków
1. Każde państwo określa warunki przyznawania statkom swo-jej przynależności państwowej, rejestrowania statków na swoimterytorium oraz przyznawania prawa podnoszenia swojej ban-dery. Statki posiadają przynależność tego państwa, którego ban-derę mają prawo podnosić. Pomiędzy państwem a statkiempowinna istnieć rzeczywista więź.
2. Każde państwo wydaje statkom, którym przyznało prawo
podnoszenia swojej bandery, dokumenty potwierdzające takieprawo.
Artykuł 92
Status statków
1. Statki pływają pod banderą tylko jednego państwa i podlega-ją, poza wyjątkami wyraźnie przewidzianymi przez umowymiędzynarodowe lub niniejszą konwencję, jego wyłącznej jurys-dykcji na morzu pełnym. Statek nie może zmieniać swojej ban-dery podczas podróży lub postoju w porcie, poza przypadkamirzeczywistego przeniesienia własności lub zmiany rejestracji.
2. Statek, który pływa pod banderami dwóch lub więcej państw,
którychużywawedługwłasnegouznania,niemożewobecjakie-gokolwiek innego państwa powoływać się na żadną z tychprzynależności i może być traktowany na równi ze statkiemnieposiadającym żadnej przynależności państwowej.
Artykuł 93
Statki podnoszące banderę Narodów Zjednoczonych,
organizacji wyspecjalizowanych Narodów Zjednoczonych
i Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej
Postanowienia artykułów poprzedzających nie naruszają prawstatków pozostających w oficjalnej służbie Narodów Zjednoczo-nych, ich organizacji wyspecjalizowanych lub MiędzynarodowejAgencji Energii Atomowej, podnoszących banderę tych organi-zacji.
Artykuł 94
Obowiązki państwa bandery
1. Każde państwo skutecznie wykonuje swoją jurysdykcję i kon-trolę w dziedzinie administracyjnej, technicznej i socjalnej nadstatkami podnoszącymi jego banderę.
2. W szczególności każde państwo:
a) prowadzirejestrstatkówzawierającynazwyidaneostatkach
podnoszących jego banderę, z wyjątkiem tych statków, które
zostały wyłączone spod powszechnie przyjętych przepisówmiędzynarodowych ze względu na ich niewielkie rozmiary;oraz
b) poddaje swojej jurysdykcji, zgodnie ze swoim prawem krajo-
wym, każdy statek podnoszący jego banderę oraz jego kapi-tana, oficerów i załogę w odniesieniu do spraw adminis-tracyjnych, technicznych i socjalnych dotyczących danegostatku.
3. Każde państwo stosuje wobec statków podnoszących jegobanderę środki konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa namorzu, dotyczące inter alia:
a) budowy, wyposażenia i zdolności statku do żeglugi;
b) składu osobowego, warunków pracy oraz szkolenia załóg
przy uwzględnieniu właściwych aktów międzynarodowych;
c) używania sygnałów, utrzymywania łączności i zapobiegania
zderzeniom.
4. Środkiteobejmujątakieśrodki,któresąkoniecznedlazapew-
nienia:
a) by każdy statek przed rejestracją, a po niej w odpowiednich
odstępach czasu, podlegał inspekcji dokonywanej przez
wykwalifikowanego inspektora morskiego i by posiadał napokładzietakiemapy,publikacjeżeglarskieorazwyposażeniei przyrządy nawigacyjne, jakie są właściwe dla bezpiecznejżeglugi statku;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 285
b) by każdy statek znajdował się pod kierownictwem kapitana
i oficerów posiadających odpowiednie kwalifikacje, w szcze-
gólności w zakresie sztuki żeglarskiej, nawigacji, łącznościi inżynierii morskiej, i by ilość członków oraz kwalifikacjezałogi były dostosowane do typu, rozmiarów, mechanizmówi wyposażenia statków;
c) by kapitan, oficerowie i, w odpowiednim zakresie, członko-
wie załogi dokładnie znali stosowne międzynarodowe prze-pisy dotyczące bezpieczeństwa życia na morzu, zapobieganiazderzeniom,zapobiegania,zmniejszaniaikontrolizanieczysz-czania morza oraz utrzymywania łączności radiowej, a takżeby mieli obowiązek przestrzegania tych przepisów.
5. Stosując środki wymienione w ustępac h3i4 ,każde państwo
jest zobowiązane do przestrzegania powszechnie przyjętychmiędzynarodowych przepisów, procedur oraz praktyki i podję-ciawszelkichdziałańkoniecznychdlazapewnieniaichprzestrze-gania.
6. Państwo, które ma oczywiste podstawy, by sądzić, że nie jest
wykonywana właściwa jurysdykcja i kontrola w stosunku dostatku, może zawiadomić o tych faktach państwo bandery. Pootrzymaniu takiego zawiadomienia państwo bandery powinnozbadać sprawę i, jeżeli to będzie wskazane, podjąć wszelkie dzia-łania konieczne dla poprawy sytuacji.
7. Każde państwo wszczyna dochodzenie, prowadzone przez
należyciewykwalifikowanąosobęlubosobyalbopodkierunkiemtakich osób, w sprawie każdego wypadku w żegludze morskiejlub innego zdarzenia na morzu pełnym, w którym uczestniczyłstatek płynący pod banderą tego państwa, który spowodowałutratę życia lub poważne obrażenia ciała obywateli innego pań-stwa albo poważne uszkodzenie statków lub instalacji innegopaństwa, albo znaczną szkodę w środowisku morskim. Państwobandery i to drugie państwo współpracują w prowadzeniu przezto drugie państwo dochodzenia co do takiego wypadku w żeglu-dze lub innego zdarzenia.
Artykuł 95
Immunitet okrętów wojennych na morzu pełnym
Okręty wojenne na morzu pełnym korzystają z pełnego immu-nitetu jurysdykcyjnego wobec każdego państwa innego niż pań-stwo bandery.
Artykuł 96
Immunitet statków używanych wyłącznie do służby
rządowej niehandlowej
Statkibędącewłasnościąpaństwalubprzeznieeksploatowane,aużywanewyłączniedosłużbyrządowejniehandlowej,korzystająnamorzupełnymzpełnegoimmunitetujurysdykcyjnegowobeckażdego państwa innego niż państwo bandery.Artykuł 97
Jurysdykcja karna w sprawach zderzeń lub innych
wypadków w żegludze
1. Wprzypadkuzderzenialubinnegowypadkuwżegludzedoty-czącego statku na morzu pełnym, powodującego odpowiedzial-ność karną lub dyscyplinarną kapitana lub każdej innej osobyzatrudnionej na statku, postępowanie karne lub dyscyplinarneprzeciwkotakiejosobiemożebyćwszczętewyłącznieprzedwła-dzami sądowymi lub administracyjnymi państwa bandery albopaństwa, którego obywatelstwo posiada ta osoba.
2. W sprawach dyscyplinarnych wyłącznie państwo, które
wydało dyplom kapitański lub świadectwo kwalifikacyjne albolicencję, ma prawo, po przeprowadzeniu określonego prawempostępowania, do odebrania tych dokumentów, nawet wówczas,gdy ich posiadacz nie jest obywatelem państwa, które je wydało.
3. Żadne inne władze, poza władzami państwa bandery, nie
mogą zarządzić zajęcia ani zatrzymania statku, nawet dla celówdochodzenia.
Artykuł 98
Obowiązek udzielania pomocy
1. Każdepaństwozobowiązujekapitanastatkupływającegopodjego banderą, o ile kapitan może to uczynić bez narażenia napoważne niebezpieczeństwo statku, załogi lub pasażerów:
a) do niesienia pomocy każdej osobie na morzu, znajdującej się
w niebezpieczeństwie;
b) dopospieszeniamożliwienajszybciejnapomocosobomznaj-
dującym się w niebezpieczeństwie, jeżeli został on powiado-
miony o potrzebie udzielenia im pomocy, o ile można roz-sądnie oczekiwać od niego takiego działania;
c) do niesienia, po zderzeniu, pomocy drugiemu statkowi, jego
załodze i pasażerom oraz, jeżeli to możliwe, do podania dru-giemu statkowi nazwy własnego statku, swojego portu rejes-tracji oraz najbliższego portu, do którego zawinie.
2. Każde państwo nadbrzeżne udziela poparcia tworzeniu, dzia-łaniu i utrzymywaniu odpowiedniej i skutecznej służby poszuki-wawczej i ratowniczej w celu zapewnienia bezpieczeństwa namorzu i ponad nim oraz, jeżeli okoliczności tego wymagają,współdziała ono w tym celu z sąsiednimi państwami na podsta-wie wzajemnych umów regionalnych.
Artykuł 99
Zakaz przewożenia niewolników
Każde państwo stosuje skuteczne środki dla zapobiegania i kara-nia przewozu niewolników na statkach uprawnionych do pod-noszenia jego bandery oraz dla zapobiegania bezprawnemu286
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
używaniujegobanderywtymcelu.Każdyniewolnik,któryznaj-
dzieschronienienastatku,niezależnieodtego,podjakąbanderąpływa ten statek, staje się wolny ipso facto.
Artykuł 100
Obowiązek współpracy w zwalczaniu piractwa
Wszystkiepaństwawspółdziałająwmożliwienajszerszymzakre-siewzwalczaniupiractwanamorzupełnymlubwjakimkolwiekinnym miejscu niepodlegającym jurysdykcji żadnego państwa.
Artykuł 101
Definicja piractwa
Każdy z następujących czynów stanowi piractwo:
a) wszelki bezprawny akt gwałtu, zatrzymania lub grabieży
popełniony dla celów osobistych przez załogę lub pasażerów
prywatnego statku lub samolotu i wymierzony:
i) namorzupełnymprzeciwkoinnemustatkowimorskiemu
lub powietrznemu albo przeciwko osobom lub mieniu na
pokładzie takiego statku morskiego lub powietrznego;
ii) przeciwko statkowi morskiemu lub powietrznemu, oso-
bom lub mieniu w miejscu niepodlegającym jurysdykcjiżadnego państwa;
b) wszelki akt dobrowolnego udziału w korzystaniu ze statku
morskiego lub powietrznego, jeżeli jego sprawca wiedział ookolicznościachnadającychtakiemustatkowicharakterpirac-kiego statku morskiego lub powietrznego;
c) wszelki akt podżegania do popełnienia czynów określonych
w literach a) i b) lub wszelki akt celowego ułatwiania popeł-nienia takich czynów.
Artykuł 102
Akty piractwa popełnione przez okręt wojenny, rządowy
statek morski lub powietrzny, którego załoga zbuntowała
się
Aktypiractwaokreślonewartykule101,popełnioneprzezokrętwojenny, rządowy statek morski lub powietrzny, którego załogazbuntowała się i przejęła kontrolę nad tym okrętem, statkiemmorskim lub powietrznym, traktuje się na równi z czynamipopełnionymi przez prywatny statek morski lub powietrzny.
Artykuł 103
Definicja pirackiego statku morskiego lub powietrznego
Statek morski lub powietrzny uważa się za piracki, jeżeli osoby,które nim zawładnęły, zamierzają użyć go do popełnienia jed-negozczynówwymienionychwartykule101.Tosamodotyczystatku morskiego lub powietrznego, który został użyty dopopełnienia takiego czynu, dopóki pozostaje on pod kontroląosób winnych popełnienia tego czynu.
Artykuł 104
Zachowanie lub utrata przynależności państwowej przez
piracki statek morski lub powietrzny
Statek morski lub powietrzny może zachować swoją przynależ-nośćpaństwową,chociażstałsiępirackimstatkiemmorskimlubpowietrznym.Ozachowaniulubutracieprzynależnościpaństwo-wej decyduje prawo państwa, które przynależność tę przyznało.
Artykuł 105
Zajęcie pirackiego statku morskiego lub powietrznego
Namorzupełnymlubwkażdyminnymmiejscuniepodlegającymjurysdykcji żadnego państwa każde państwo może zająć pirackistatek morski lub powietrzny opanowany przez piratów i znaj-dujący się w ich władaniu oraz aresztować osoby i zająć mienieznajdujące się na pokładzie. Sądy państwa, które dokonało zaję-cia, mogą orzekać o wymiarze kary oraz mogą określać środki,jakie należy przedsięwziąć wobec statków morskich, powietrz-nych lub mienia, z uwzględnieniem praw osób trzecich działają-cych w dobrej wierze.
Artykuł 106
Odpowiedzialność za zajęcie bez dostatecznych podstaw
Jeżelizajęciestatkumorskiegolubpowietrznego,podejrzanegoopiractwo, zostało dokonane bez dostatecznych podstaw,wówczaspaństwo,któredokonałozajęcia,ponosiodpowiedzial-ność wobec państwa przynależności państwowej statku mor-skiegolubpowietrznegozawszelkiestratylubszkodyspowodo-wane zajęciem.
Artykuł 107
Statki morskie lub powietrzne, które są uprawnione do
zajęcia z powodu piractwa
Zajęcia z powodu piractwa mogą dokonywać tylko okrętywojenne lub samoloty wojskowe albo inne statki morskie lubpowietrzne,któreposiadająwyraźneznakirozpoznawczeświad-cząceotym,żepozostająonewsłużbierządowejiżesąupoważ-nione do takich działań.
Artykuł 108
Nielegalny handel narkotykami lub substancjami
psychotropowymi
1. Wszystkie państwa współpracują w zwalczaniu nielegalnegohandlu narkotykami i substancjami psychotropowymi uprawia-nego przez statki na morzu pełnym z naruszeniem międzynaro-dowych konwencji.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 287
2. Każdepaństwo,któremauzasadnionepodstawy,bypodejrze-
wać, że statek podnoszący jego banderę zajmuje się nielegalnymhandlemnarkotykamilubsubstancjamipsychotropowymi,możezwrócićsiędoinnychpaństwzprośbąowspółdziałaniewzwal-czaniu takiego handlu.
Artykuł 109
Nielegalne nadawanie audycji z morza pełnego
1. Wszystkie państwa współpracują w zwalczaniu nadawaniaaudycji bez upoważnienia z morza pełnego.
2. Dla celów niniejszej konwencji „nadawanie audycji bez upo-
ważnienia” oznacza sprzeczny z przepisami międzynarodowymiprzekaz dźwiękowych audycji radiowych lub telewizyjnych zestatku lub instalacji na morzu pełnym z przeznaczeniem dopowszechnego odbioru, jednak z wyjątkiem przekazywaniawezwań o ratunek.
3. Każdaosoba,któranadajenielegalneaudycje,możebyćposta-
wiona przed sądem:
a) państwa bandery statku;b) państwa rejestracji instalacji;c) państwa, którego osoba ta jest obywatelem;d) każdego państwa, gdzie przekazy mogą być odbierane; lube) każdego innego państwa, w którym przekazy te zakłóciły
uprawnioną łączność radiową.
4. Na morzu pełnym państwo, któremu przysługuje jurysdykcja
zgodnie z ustępem 3, może, w sposób zgodny z artykułem 110,aresztowaćkażdąosobęlubzatrzymaćkażdystatek,jeżelinadająone nielegalne audycje, oraz może zająć aparaturę nadawczą.
Artykuł 110
Prawo wizyty
1. Z wyjątkiem przypadków, gdy akty ingerencji wynikają zuprawnień przyznanych w umowie międzynarodowej, okrętwojenny, który spotyka na morzu pełnym obcy statek, inny niżstatekkorzystającyzpełnegoimmunitetuprzewidzianegowarty-kułach 95 i 96, nie ma prawa poddawać go rewizji, chyba że ist-nieje uzasadnione podejrzenie:
a) że statek zajmuje się piractwem;
b) że statek zajmuje się handlem niewolnikami;c) że statek zajmuje się nadawaniem nielegalnych audycji i pań-
stwu bandery okrętu wojennego przysługuje jurysdykcja
zgodnie z artykułem 109;d) że statek nie posiada przynależności państwowej; lub
e) że statek, chociaż podnosi obcą banderę lub odmawia poka-
zania swojej bandery, posiada w rzeczywistości tę samą przy-
należność państwową co okręt wojenny.
2. W wypadkach przewidzianych w ustępie 1 okręt wojennymożeprzystąpićdosprawdzania,czystatekmaprawopodnosze-niaswojejbandery.Wtymcelumożeonwysłaćdopodejrzanegostatku łódź pod dowództwem oficera. Jeżeli po sprawdzeniudokumentównadalistniejąpodejrzenia,możeonprzeprowadzićdalsząkontrolęnastatku,którapowinnazostaćdokonanazmoż-liwie największą rozwagą.
3. Jeżelipodejrzeniaokażąsięnieuzasadnioneijeżelizatrzymany
statekniepopełniłżadnegoczynu,którybytepodejrzeniauspra-wiedliwiał, należy wynagrodzić mu wszelkie wyrządzone stratylub szkody.
4. Niniejsze postanowienia mają zastosowanie mutatis mutandis
do wojskowych statków powietrznych.5. Niniejszepostanowieniamająrównieżzastosowaniedowszel-
kich innych należycie upoważnionych statków morskich lubpowietrznych, posiadających wyraźne znaki rozpoznawczeświadczące o tym, że pozostają one w służbie rządowej.
Artykuł 111
Prawo pościgu
1. Można wszcząć pościg za obcym statkiem, jeżeli właściwewładze państwa nadbrzeżnego mają dostateczne podstawy, abypodejrzewać,żestatektennaruszyłustawyiinneprzepisyprawnetegopaństwa.Takipościgmusisięrozpocząć,gdyobcystateklubjedna z jego łodzi znajduje się na wodach wewnętrznych, nawodach archipelagowych, morzu terytorialnym lub w strefieprzyległej państwa ścigającego, i może być kontynuowany pozamorzem terytorialnym lub strefą przyległą, pod warunkiem żepościgniezostałprzerwany.Niejestkonieczne,abystatekwyda-jący rozkaz zatrzymania się obcemu statkowi, płynącemu przezmorze terytorialne lub strefę przyległą, również tam się znajdo-wał w chwili odbioru tego rozkazu przez statek wezwany. Jeżeliobcystatekznajdujesięwstrefieprzyległejokreślonejwartykule33,pościgmożnawszcząćtylkowzwiązkuznaruszeniempraw,dla których ochrony została ustanowiona ta strefa.
2. Prawo pościgu stosuje się mutatis mutandis do naruszeń
wwyłącznejstrefieekonomicznejlubnaszelfiekontynentalnym,
łącznie ze strefami bezpieczeństwa wokół instalacji na szelfiekontynentalnym, ustaw i innych przepisów prawnych państwanadbrzeżnego, mających zastosowanie zgodnie z niniejszą kon-wencjądowyłącznejstrefyekonomicznejlubszelfukontynental-nego, łącznie z takimi strefami bezpieczeństwa.288
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
3. Prawo pościgu ustaje z chwilą wejścia ściganego statku na
morze terytorialne własnego państwa lub państwa trzeciego.
4. Pościg uważa się za wszczęty tylko pod warunkiem że ściga-
jący statek upewnił się za pomocą możliwych do zastosowaniaśrodków, jakimi dysponuje, że ścigany statek lub jedna z jegołodzi bądź też inne jednostki wspólnie z nim działające i używa-jące ściganego statku jako swej bazy znajdują się w granicachmorza terytorialnego albo, stosownie do okoliczności, w strefieprzyległejlubwwyłącznejstrefieekonomicznej,lubnadszelfemkontynentalnym. Pościg można wszcząć wyłącznie po podaniuwizualnegolubdźwiękowegosygnałudozatrzymaniasię,zodle-głości pozwalającej na jego odbiór przez obcy statek.
5. Prawo pościgu może być wykonywane tylko przez okręty
wojenne lub samoloty wojskowe albo przez inne statki morskielub powietrzne, które posiadają wyraźne znaki rozpoznawczeświadczące o tym, że pozostają one w służbie rządowej i że sąupoważnione do takich działań.
6. W przypadku gdy pościg dokonywany jest przez statek
powietrzny:
a) postanowieniaustępów1–4majązastosowanie mutatismutan-
dis;
b) statek powietrzny, który wydaje polecenie zatrzymania się,
sam powinien aktywnie ścigać statek, dopóki statek morski
lub inny statek powietrzny państwa nadbrzeżnego, wezwanyprzez ten statek powietrzny, nie przybędzie, aby przejąćpościg, chyba że ten statek powietrzny jest w stanie samo-dzielnie zatrzymać statek morski. Dla usprawiedliwieniazatrzymaniastatkupozamorzemterytorialnymniewystarczafakt dostrzeżenia przez statek powietrzny, że statek morskinarusza prawo lub jest podejrzany o popełnienie przestęp-stwa, jeśli nie był on równocześnie wezwany do zatrzymaniasię i ścigany przez ten sam statek powietrzny lub przez innestatkimorskielubpowietrzne,którekontynuowałypościgbezprzerwy.
7. Zwolnienia statku zatrzymanego w miejscu podlegającymjurysdykcji państwa i eskortowanego do portu tego państwawceluprzeprowadzeniadochodzeniaprzezkompetentnewładzeniemożnażądaćtylkoztegopowodu,żestatekpodczastejpod-różybyłeskortowanyprzezczęśćwyłącznejstrefyekonomicznejlub morza pełnego, jeżeli okoliczności tego wymagały.
8. Jeżeli statek został zatrzymany poza morzem terytorialnym
w okolicznościach, które nie usprawiedliwiały wykonywaniaprawa pościgu, należy mu wynagrodzić wszelkie wyrządzonestraty i szkody.Artykuł 112
Prawo do układania podmorskich kabli i rurociągów
1. Wszystkie państwa mają prawo do układania podmorskichkabli i rurociągów na dnie morza pełnego poza szelfem konty-nentalnym.
2. Artykuł 79 ustęp 5 stosuje się do takich kabli i rurociągów.
Artykuł 113
Zerwanie lub uszkodzenie podmorskiego kabla lub
rurociągu
Każde państwo wydaje niezbędne ustawy i inne przepisy prawne
przewidujące karalność działań polegających na zerwaniu lubuszkodzeniu, umyślnie albo w skutek zawinionego niedbalstwa,przez statek podnoszący banderę tego państwa lub przez osobępodlegającą jego jurysdykcji, kabla elektrycznego wysokiegonapięcialubpodmorskiegorurociągunamorzupełnym,jakrów-nież podmorskiego kabla telegraficznego lub telefonicznego, comożedoprowadzićdoprzerwanialubutrudnieniałącznościtele-graficznejalbotelefonicznej.Niniejszepostanowieniemarównieżzastosowanie do wszelkich działań, których celem jest zerwanielub uszkodzenie albo które mogą do niego doprowadzić. Jed-nakże nie ma ono zastosowania do zerwania lub uszkodzeniaspowodowanegoprzezosoby,któredziałaływyłączniewsposóbuzasadnionywceluratowaniaswojegożyciaalboratowaniaswo-ich statków, po zastosowaniu wszelkich niezbędnych środkówostrożności dla uniknięcia takiego zerwania lub uszkodzenia.
Artykuł 114
Zerwanie lub uszkodzenie podmorskiego kabla lub
rurociągu dokonane przez właścicieli innego
podmorskiego kabla lub rurociągu
Każde państwo wydaje niezbędne ustawy i inne przepisy prawnedla zapewnienia, by osoby podlegające jego jurysdykcji, które sąwłaścicielami podmorskiego kabla lub rurociągu pod morzempełnym i które zerwą lub uszkodzą inny kabel lub rurociąg pod-czas układania lub naprawy swojego kabla lub rurociągu, ponio-sły koszty napraw.
Artykuł 115
Odszkodowanie za szkodę poniesioną przy unikaniu
uszkodzenia podmorskiego kabla lub rurociągu
Każde państwo wydaje niezbędne ustawy i inne przepisy prawnedla zapewnienia, by właściciele statków, którzy mogą udowod-nić, że poświęcili kotwicę, sieć lub inny sprzęt rybacki w celuuniknięciauszkodzeniapodmorskiegokablalubrurociągu,otrzy-maliodszkodowanieod
właścicielategokablalubrurociągu,pod04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 289
warunkiem że uprzednio zastosowali wszelkie zasadne środki
ostrożności.
SEKCJA 2
ZACHOWANIE ŻYWYCH ZASOBÓW MORZA PEŁNEGO
I GOSPODAROWANIE NIMI
Artykuł 116
Prawo do połowów na morzu pełnym
Wszystkiepaństwamająprawodotego,abyichobywateledoko-nywali połowów, z zastrzeżeniem:
a) ich zobowiązań traktatowych;b) prawiobowiązków,jakrównieżinteresówpaństwnadbrzeż-
nychprzewidzianych, interalia,wartykule63ustę p2iwarty-
kułach 64–67; oraz
c) postanowień niniejszej sekcji.
Artykuł 117
Obowiązek państw przyjęcia wobec swoich obywateli
środków w celu zapewnienia zachowania żywych
zasobów morza pełnego
Wszystkie państwa mają obowiązek podjęcia lub współdziałania
z innymi państwami w podejmowaniu wobec swoich obywateliśrodków koniecznych dla zachowania zasobów morza pełnego.
Artykuł 118
Współpraca państw w celu zachowania zasobów
i w gospodarowaniu nimi
Państwa współpracują ze sobą w celu zachowania żywych zaso-bówiwgospodarowaniuniminaobszarachmorzapełnego.Pań-stwa, których obywatele eksploatują takie same żywe zasoby lubróżneżywezasobynatymsamymobszarze,podejmująnegocja-cje w celu zastosowania środków niezbędnych dla zachowaniatych żywych zasobów. Odpowiednio do potrzeb współdziałająone na rzecz powołania w tym celu subregionalnych lub regio-nalnych organizacji do spraw rybołówstwa.
Artykuł 119
Zachowanie żywych zasobów morza pełnego
1. Ustalając wielkość dopuszczalnego połowu i określając inneśrodkidlazachowaniażywychzasobówmorzapełnego,państwa:
a) stosują środki zmierzające, według najlepszych posiadanych
przezpaństwadanychnaukowych,doutrzymanialubodtwo-
rzenia populacji poławianych gatunków na poziomie zapew-niającym stałą, maksymalną wydajność określoną z uwzględ-nieniem odpowiednich czynników środowiskowychigospodarczych,łączniezeszczególnymiwymaganiamipań-stw rozwijających się oraz z uwzględnieniem metod poło-wów,wzajemnejzależnościstad,atakżewszelkichpowszech-nie zalecanych minimalnych międzynarodowych standardówsubregionalnych, regionalnych lub światowych;
b) uwzględniają wpływ tych środków na gatunki współżyjące z
gatunkamipoławianymilubzależneodnich,wceluutrzyma-nia lub odtworzenia populacji takich gatunków współżyją-cychlubzależnychpowyżejpoziomu,przyktórymichrepro-dukcja mogłaby być poważnie zagrożona.
2. Posiadaneinformacjenaukowe,danestatystyczneopołowachi nakładach połowowych oraz inne dane dotyczące zachowaniastad ryb są upowszechniane i systematycznie przekazywane zapośrednictwem właściwych międzynarodowych organizacjisubregionalnych, regionalnych lub światowych, z udziałemwszystkich zainteresowanych państw.
3. Zainteresowane państwa zapewnią, by środki dla zachowania
żywych zasobów i ich stosowanie nie pociągnęły za sobą żadnejformalnej ani faktycznej dyskryminacji wobec rybaków jakiego-kolwiek państwa.
Artykuł 120
Ssaki morskie
Artykuł 65 ma zastosowanie również do zachowania ssakówmorskich na morzu pełnym i do gospodarowania nimi.
CZĘŚĆ VIII
REŻIM PRAWNY WYSP
Artykuł 121
Reżim prawny wysp
1. Wyspąjestukształtowanywsposóbnaturalnyobszarlądu,otoczonywodą ,którypozostajepowyżejpoziomu
wody podczas przypływu.290
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. Z wyjątkiem przewidzianym w ustępie 3, morze terytorialne, strefę przy ległą, wyłączną strefę ekonomiczną
iszelfkontynentalnywyspyokreślasięzgodniezpostanowieniamininiej szejkonwencji,mającymizastosowanie
do innych obszarów lądowych.
3. Skały,którenienadająsiędozamieszkaniaprzezludzilubdosamodziel nejdziałalnościgospodarczej,niemają
ani wyłącznej strefy ekonomicznej, ani szelfu kontynentalnego.
CZĘŚĆ IX
MORZA ZAMKNIĘTE LUB PÓŁZAMKNIĘTE
Artykuł 122
Definicja
Dlacelówniniejszejkonwencji„morzezamkniętelubpółzamknięte”oznac zazatokę,zbiornikmorskilubmorze
otoczoneprzezdwapaństwalubwięcejipołączonezinnymmorzemluboceane mwąskimujściemalboskładające
sięwcałościlubwprzeważającejczęścizmórzterytorialnychiwyłącznyc hstrefekonomicznychdwóchlubwięcej
państw nadbrzeżnych.
Artykuł 123
Współpraca państw położonych nad morzami zamkniętymi lub półzamkniętym i
Państwa położone nad morzami zamkniętymi lub półzamkniętymi powinny wsp ółpracować ze sobą
w wykonywaniu swoich praw i obowiązków przewidzianych przez niniejszą ko nwencję. W tym celu dążą one,
bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwej organizacji regionalnej, d o:
a) koordynacji działań związanych z gospodarowaniem żywymi zasobami mor za, ich zachowaniem, badaniem
i eksploatacją;
b) koordynacji wykonywania swoich praw i obowiązków w zakresie ochrony i z achowania środowiska
morskiego;
c) koordynacji swojej polityki badań naukowych i podejmowania, gdy jest t o celowe, wspólnych programów
badań naukowych na danym obszarze;
d) do zapraszania, gdy jest to celowe, innych zainteresowanych państw lub organizacji międzynarodowych do
współpracy w stosowaniu postanowień niniejszego artykułu.
CZĘŚĆ X
PRAWO DOSTĘPU PAŃSTW ŚRÓDLĄDOWYCH DO MORZA I OD STRONY MORZA ORAZ
WOLNOŚĆ TRANZYTU
Artykuł 124
Definicje
1. Dla celów niniejszej konwencji:
a) „państwo śródlądowe” oznacza państwo, które nie posiada
wybrzeża morskiego;b) „państwotranzytowe”oznaczapaństwoposiadającewybrzeże
morskie lub nieposiadające takiego wybrzeża, położone mię-
dzy państwem śródlądowym a morzem, przez którego tery-torium odbywa się ruch tranzytowy;
c) „ruch tranzytowy” oznacza tranzyt osób, bagażu, towarów
i środków transportu przez terytorium jedno państwo04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 291
tranzytowe lub więcej, jeżeli przejście przez takie terytorium,
połączone lub niepołączone z
przeładunkiem, magazynowa-
niem, podziałem masy towarowej lub zmianą sposobu prze-wozu,stanowitylkoczęśćcałejpodróży,którarozpoczynasięlub kończy na terytorium państwa śródlądowego;
d) „środki transportu” oznaczają:
i) tabor kolejowy, statki przeznaczone do pływania po
morzach, jeziorach i rzekach oraz pojazdy drogowe;
ii) tragarzy i zwierzęta juczne, jeżeli wymagają tego warunki
lokalne.
2. Państwa śródlądowe i państwa tranzytowe mogą umówić sięcodozaliczeniadośrodkówtransportururociągówigazociągóworazśrodkówtransportuinnychniżte,którezostaływymienionew ustępie 1.
Artykuł 125
Prawo dostępu do morza i od strony morza oraz wolność
tranzytu
1. Państwomśródlądowymprzysługujeprawodostępudomorzai od strony morza w celu wykonywania praw przewidzianychprzez niniejszą konwencję, łącznie z prawami dotyczącymi wol-ności morza pełnego i wspólnego dziedzictwa ludzkości. W tymcelu państwa śródlądowe korzystają z wolności tranzytu przezterytoria państw tranzytowych przy użyciu wszelkich środkówtransportu.
2. Zainteresowane państwa śródlądowe i państwa tranzytowe
uzgadniają warunki i sposoby korzystania z wolności tranzytuw drodze umów dwustronnych, subregionalnych lub regional-nych.
3. Sprawując pełną władzę suwerenną nad swoim terytorium,
państwa tranzytowe mają prawo do przedsiębrania wszelkichśrodków koniecznych do zapewnienia, aby prawa i ułatwieniaprzyznane państwom śródlądowym w niniejszej części w żadensposób nie naruszały ich uzasadnionych interesów.
Artykuł 126
Wyłączenie stosowania klauzuli największego
uprzywilejowania
Klauzula największego uprzywilejowania nie ma zastosowaniaani do postanowień niniejszej konwencji, ani do specjalnychumów dotyczących wykonywania prawa dostępu do morza i odstronymorza,któreustanawiająprawaiułatwieniazewzględunaszczególne położenie geograficzne państw śródlądowych.Artykuł 127
Cła, podatki i inne opłaty
1. Ruch tranzytowy nie podlega jakimkolwiek cłom, podatkomi innym opłatom, z wyjątkiem opłat pobieranych za konkretneusługi świadczone w związku z taki ruchem.
2. Zaśrodkitransportuużywanewtranzycieorazśrodkidostar-
czane państwom śródlądowym i przez nie używane nie pobierasię podatków lub opłat wyższych od tych, które pobierane są zaużywanie środków transportu państwa tranzytowego.
Artykuł 128
Strefy wolnocłowe i inne ułatwienia celne
Dlawygodyruchutranzytowegomogąbyćustanawiane,napod-stawie umów zawieranych między państwami śródlądowymii państwami tranzytowymi, strefy wolnocłowe lub inne ułatwie-niacelnewportachwejściaiwyjściawpaństwachtranzytowych.
Artykuł 129
Współpraca w dziedzinie budowy i doskonalenia środków
transportu
Jeżeli w państwach tranzytowych nie ma środków transportu,którepozwalałybynakorzystaniezwolnościtranzytu,albojeżeliistniejące środki, łącznie z urządzeniami i wyposażeniem porto-wym, są w jakimkolwiek zakresie niewystarczające, zaintereso-wanepaństwaśródlądowemogąwspółpracowaćwdziedzinieichbudowy lub doskonalenia.
Artykuł 130
Środki zmierzające do zapobiegania opóźnieniom albo
innym trudnościom o charakterze technicznym w ruchu
tranzytowym bądź do usuwania ich przyczyn
1. Państwa tranzytowe zastosują wszelkie odpowiednie środkizmierzające do zapobiegania opóźnieniom lub innym trudno-ściom o charakterze technicznym w ruchu tranzytowym.
2. W razie powstania takich opóźnień lub trudności właściwe
władze zainteresowanych państw tranzytowych i zainteresowa-nych państw śródlądowych będą współpracować w celu szyb-kiego usunięcia ich przyczyn.
Artykuł 131
Równe traktowanie w portach morskich
Statki podnoszące banderę państw śródlądowych korzystająwportachmorskichztakiegosamegotraktowania,jakieprzysłu-guje innym obcym statkom.292
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 132
Przyznawanie większych ułatwień tranzytowych
Niniejsza konwencja w żaden sposób nie powoduje uchylenia
ułatwień tranzytowych, które są większe niż ułatwienia przewi-dziane w niniejszej konwencji i które zostały uzgodnione przezPaństwa-Strony niniejszej konwencji lub przyznane przez jakie-kolwiekPaństwo-Stronę.Niniejszakonwencjaniestoirównieżnaprzeszkodzie przyznawaniu w przyszłości większych ułatwieńtranzytowych.
CZĘŚĆ XI
OBSZAR
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 133
Użycie wyrażeń
Dla celów niniejszej części:
a) „zasoby”oznaczająwszystkiestałe,płynnelubgazowezasoby
mineralne, in situ, w obszarze na dnie morskim lub pod jego
dnem, łącznie z konkrecjami polimetalicznymi;
b) zasoby uzyskiwane z obszaru są określane jako „minerały”.
Artykuł 134
Zakres niniejszej części
1. Niniejsza część stosuje się do obszaru.
2. Prowadzenie działalności w obszarze jest regulowane posta-
nowieniami niniejszej części.
3. Wymaganiadotycząceprzekazywaniaipublikowaniamaplub
wykazów współrzędnych geograficznych przedstawiających gra-nice, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 punkt 1, są zawartew części VI.
4. Postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają ustanowio-
nych zewnętrznych granic szelfu kontynentalnego stosownie doczęści VI ani ważności umów dotyczących delimitacji międzypaństwami,którychwybrzeżależąnaprzeciwsiebielubsąsiadująze sobą.
Artykuł 135
Status prawny wód pokrywających i przestrzeni
powietrznej
Ani postanowienia niniejszej części, ani prawa przyznane lubwykonywane na jej podstawie nie naruszają statusu prawnegowód pokrywających obszar lub statusu prawnego przestrzenipowietrznej ponad tymi wodami.SEKCJA 2
ZASADY RZĄDZĄCE OBSZAREM
Artykuł 136
Wspólne dziedzictwo ludzkości
Obszar i jego zasoby stanowią wspólne dziedzictwo ludzkości.
Artykuł 137
Status prawny obszaru i jego zasobów
1. Żadne państwo nie może zgłaszać roszczeń ani wykonywaćsuwerenności lub suwerennych praw nad jakąkolwiek częściąobszaru lub jego zasobów ani też żadne państwo lub osobafizyczna albo prawna nie może zawłaszczyć jakiejkolwiek jegoczęści.Nieuznajesiężadnegotakiegoroszczenialubwykonywa-niasuwerennościalbosuwerennychprawanitakiegozawłaszcze-nia.
2. Wszelkie prawa do zasobów obszaru przysługują ludzkości
jako całości, w której imieniu działa Organizacja. Zasoby te sąniezbywalne.Jednakżeminerałyuzyskiwanezobszarumogąbyćzbywane, ale wyłącznie zgodnie z niniejszą częścią oraz z nor-mami, przepisami i procedurami Organizacji.
3. Żadne państwo, osoba fizyczna lub osoba prawna nie mogą
występować z roszczeniami w zakresie praw do minerałów uzy-skiwanych z obszaru, nie mogą nabywać takich praw lub korzy-staćznichinaczejniżzgodniezniniejszączęścią.Wprzeciwnymwypadku nie uznaje się żadnego roszczenia do takich praw aniich nabycia lub ich wykonywania.
Artykuł 138
Ogólne postępowanie państw w stosunku do obszaru
Ogólne postępowanie państw w stosunku do obszaru powinnobyć zgodne z postanowieniami niniejszej części, z zasadami04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 293
zawartymiwKarcieNarodówZjednoczonychiinnyminormami
prawa międzynarodowego, w interesie utrzymania pokoju i bez-pieczeństwaorazpopieraniawspółpracymiędzynarodowejiwza-jemnego zrozumienia.
Artykuł 139
Obowiązek zapewnienia przestrzegania
i odpowiedzialność za szkodę
1. Państwa-Strony są zobowiązane do zapewniania, aby działal-nośćwobszarze,niezależnieodtego,czyjestprowadzonaprzezPaństwa-Strony,przedsiębiorstwapaństwowe,czyosobyfizycznelub prawne, które mają przynależność Państw-Stron lub są sku-tecznie kontrolowane przez nie lub ich obywateli, była prowa-dzonazgodniezniniejszączęścią.Takisamobowiązekspoczywanaorganizacjachmiędzynarodowychwodniesieniudodziałalno-ści w obszarze prowadzonej przez te organizacje.
2. Bez uszczerbku dla norm prawa międzynarodowego i załącz-
nika III artykuł 22 szkoda powstała w wyniku nieprzestrzeganiaprzezPaństwo-Stronęluborganizacjęmiędzynarodowąobowiąz-kówwynikającychzniniejszejczęścipowodujepowstanieodpo-wiedzialności. Państwa-Strony lub organizacje międzynarodowedziałające wspólnie ponoszą odpowiedzialność solidarną. Jed-nakże Państwo-Strona nie ponosi odpowiedzialności za szkodęspowodowanąwwynikunieprzestrzeganianiniejszejczęściprzezosobę, za którą ono poręczyło zgodnie z artykułem 153 ustęp 2litera b), jeżeli Państwo-Strona zastosowało wszelkie niezbędneiodpowiednieśrodkiwceluzapewnieniaskutecznegoprzestrze-gania, zgodnie z artykułem 153 ustę p 4 i załącznikiem III arty-
kuł 4 ustęp 4.
3. Państwa-Stronybędąceczłonkamiorganizacjimiędzynarodo-
wychzastosująodpowiednieśrodkiwceluzapewnieniastosowa-nia niniejszego artykułu w takim zakresie, w jakim dotyczy totych organizacji.
Artykuł 140
Korzyści dla ludzkości
1. Działalność w obszarze określona szczegółowo w niniejszejczęścijestprowadzonazkorzyściądlaludzkościjakocałości,nie-zależnie od geograficznego położenia państw, zarówno nad-brzeżnych, jak i śródlądowych, ze szczególnym uwzględnienieminteresów i potrzeb państw rozwijających się i ludów, które nieuzyskały pełnej niepodległości lub innego autonomicznego sta-tusu uznanego przez Narody Zjednoczone, stosownie do Rezo-lucji Zgromadzenia Ogólnego 1514 (XV) i innych odpowiednichrezolucji Zgromadzenia Ogólnego.2. Organizacja zapewnia oparty na zasadzie słuszności podziałfinansowych i innych ekonomicznych korzyści uzyskiwanych zdziałalnościwobszarzezapośrednictwemodpowiedniegosyste-mu, na warunkach niedyskryminacji, zgodnie z artykułem 160ustęp 2 litera f) podpunkt i).
Artykuł 141
Wykorzystywanie obszaru wyłącznie w celach
pokojowych
Obszar jest dostępny dla wszystkich państw, zarówno nadbrzeż-nych, jak i śródlądowych, dla wykorzystania wyłącznie w celachpokojowych, bez dyskryminacji i uszczerbku dla innych posta-nowień niniejszej części.
Artykuł 142
Prawa i uzasadnione interesy państw nadbrzeżnych
1. Działalność w obszarze dotycząca złóż zasobów obszaru,które są położone także w granicach jurysdykcji państwowej,prowadzonajestzodpowiednimuwzględnieniemprawiuzasad-nionychinteresówpaństwanadbrzeżnego,wgranicachjurysdyk-cji którego takie złoża się znajdują.
2. Wceluuniknięcianaruszeniatakichprawiinteresównależyz
zainteresowanym państwem prowadzić konsultację, włączającw to system uprzedniego zawiadomienia. Jeżeli działalnośćw obszarze może mieć wpływ na eksploatację zasobów położo-nych w granicach jurysdykcji państwowej, wymagane jest uzys-kanie wcześniejszej zgody zainteresowanego państwa nadbrzeż-nego.
3. Zarównopostanowienianiniejszejczęści,jakiprawaprzyzna-
wane lub wykonywane na jej podstawie nie naruszają praw pań-stw nadbrzeżnych do stosowania takich środków, zgodnych zestosownymi postanowieniami części XII, jakie są niezbędne dlazapobiegania, zmniejszenia lub usuwania poważnego i bezpo-średniego niebezpieczeństwa dla ich wybrzeży lub związanych znimiinteresów,naskutekzanieczyszczenialubzagrożeniazanie-czyszczeniem albo w wyniku innych niebezpiecznych zdarzeńwynikających z działalności w obszarze lub mających związek ztaką działalnością.
Artykuł 143
Morskie badania naukowe
1. Morskiebadanianaukowewobszarzeprowadzonesąwyłącz-nie w celach pokojowych i dla korzyści ludzkości jako całości,zgodnie z częścią XIII.
2. Organizacjamożeprowadzićmorskiebadanianaukowedoty-
czące obszaru i jego zasobów oraz może zawierać w tym celu294
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
kontrakty. Organizacja popiera i zachęca do prowadzenia mor-
skich badań naukowych w obszarze oraz koordynuje i rozpo-wszechnia dostępne wyniki tych badań i analiz.
3. Państwa-Strony mogą prowadzić morskie badania naukowe
w obszarze. Państwa-Strony popierają współpracę międzynaro-dową w zakresie morskich badań naukowych w obszarzepoprzez:
a) uczestniczenie w międzynarodowych programach i zachęca-
nie specjalistów z różnych krajó w i z Organizacji do współ-
pracy w morskich badaniach naukowych;
b) zapewnianie opracowania programów za pośrednictwem
Organizacjiiinnychorganizacjimiędzynarodowych,wzależ-
ności od okoliczności, dla uzyskania korzyści przez państwarozwijającesięipaństwamniejtechnicznierozwinięte,wcelu:
i) wzmocnienia ich potencjału badawczego;
ii) szkolenia ich kadr i personelu Organizacji w zakresie
metod badawczych i zastosowania wyników badań;
iii) sprzyjania wykorzystaniu ich wykwalifikowanego perso-
nelu w badaniach na Obszarze;
c) skuteczne rozpowszechnianie dostępnych wyników badań
i analiz za pośrednictwem Organizacji lub innych kanałów
międzynarodowych.
Artykuł 144
Przekazywanie technologii
1. Organizacjapodejmujeśrodkizgodniezniniejsząkonwencją:
a) w celu zdobycia technologii i naukowej wiedzy dotyczącej
działalności w obszarze; i
b) w celu popierania i zachęcania do przekazywania państwom
rozwijającym się technologii i wiedzy naukowej, aby wszyst-
kie Państwa-Strony z tego korzystały.
2. W tym celu Organizacja i Państwa-Strony współpracują zesobą w zakresie popierania przekazywania technologii i wiedzynaukowej dotyczącej działalności w obszarze, aby przedsiębior-stwoiwszystkiePaństwa-Stronymogłyuzyskiwaćztegokorzyś-ci. W szczególności inicjują one i popierają:
a) programyprzekazywanianarzeczprzedsiębiorstwainarzecz
państw rozwijających się technologii mających związek z
działalnościąwobszarze,włączającwto, interalia,ułatwienia
w dostępie przedsiębiorstwa i państw rozwijających się doodpowiedniej technologii na sprawiedliwych i rozsądnychwarunkach;b) środki, których celem jest rozwój technologii przedsiębior-
stwaikrajowejtechnologiipaństwrozwijającychsię,wszcze-gólności w celu stworzenia personelowi przedsiębiorstwai specjalistom z państw rozwijających się możliwości szkole-niawzakresiemorskiejwiedzyitechnologiiorazichpełnegouczestnictwa w działalności w obszarze.
Artykuł 145
Ochrona środowiska morskiego
Wodniesieniudodziałalnościwobszarzestosowanesą,zgodniezniniejsząkonwencją,niezbędneśrodkiwceluzapewnieniasku-tecznej ochrony środowiska morskiego przed szkodliwyminastępstwami, jakie mogą wyniknąć z takiej działalności. W tymcelu Organizacja przyjmuje odpowiednie zasady, przepisy i pro-cedury, których celem jest inter alia:
a) zapobieganie, zmniejszanie i kontrola zanieczyszczenia śro-
dowiska morskiego oraz innych niebezpieczeństw dla tegośrodowiska, łącznie z wybrzeżem, przez zapobieganiezakłócaniu równowagi ekologicznej w środowisku morskim,ze szczególnym zwróceniem uwagi na potrzebę zabezpiecze-nia przed szkodliwymi skutkami działalności takiej jak wier-cenie, bagrowanie, pogłębianie, zatapianie odpadów, budowaiobsługalubkonserwacjainstalacji,rurociągówiinnychurzą-dzeń związanych z taką działalnością;
b) ochrona i zachowanie zasobów naturalnych obszaru i zapo-
bieganiewyrządzaniuszkodyflorzeifaunieśrodowiskamor-skiego.
Artykuł 146
Ochrona życia ludzkiego
W odniesieniu do działalności w obszarze stosowane są nie-zbędneśrodkiwceluzapewnieniaskutecznejochronyżycialudz-kiego. W tym celu Organizacja przyjmuje odpowiednie zasady,przepisy i procedury, aby uzupełnić prawo międzynarodowezawarte w stosownych traktatach.
Artykuł 147
Koordynacja działalności w obszarze i środowisku
morskim
1. Działalność w obszarze prowadzona jest z racjonalnymuwzględnieniem innych rodzajów działalności w środowiskumorskim.
2. Instalacje służące do prowadzenia działalności w obszarze
powinny odpowiadać następującym warunkom:
a) instalacjetakiewznosisię,umieszczaiusuwawyłączniezgod-
nie z niniejszą części ą i z uwzględnieniem zasad, przepisów04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 295
i procedur Organizacji. Informacja o wzniesieniu, umieszcze-
niu lub usunięciu takich instalacji musi być we właściwy spo-sób podana do publicznej wiadomości, jak również stałeśrodkiostrzegająceoichobecnościpowinnybyćutrzymywa-ne;
b) instalacje takie nie mogą być budowane, jeżeli stanowiłyby
przeszkodę w korzystaniu z uznanych szlaków morskich,mających istotne znaczenie dla żeglugi międzynarodowej lubw obszarach intensywnej działalności rybołówczej;
c) wokółtakichinstalacjibędąutworzonestrefybezpieczeństwa
z odpowiednim oznakowaniem w celu zapewnienia bezpie-czeństwazarównożeglugi,jakiinstalacji.Konfiguracjaipoło-żenie takich stref bezpieczeństwa powinny być tego rodzaju,by nie tworzyły one pasa utrudniającego zgodny z prawemdostęp do żeglugi lub utrudniającego żeglugę międzynarodo-wymi szlakami morskimi;
d) instalacje takie będą wykorzystywane wyłącznie w celach
pokojowych;
e) instalacje takie nie mają statusu wysp. Nie mają one swojego
własnego morza terytorialnego, a ich istnienie nie wpływa nadelimitacjęmorzaterytorialnego,wyłącznejstrefyekonomicz-nej lub szelfu kontynentalnego.
3. Innadziałalnośćwśrodowiskumorskimpowinnabyćprowa-dzona z racjonalnym uwzględnieniem działalności w obszarze.
Artykuł 148
Udział państw rozwijających się w działalności
w obszarze
Popiera się skuteczny udział państw rozwijających się w działal-nościwobszarze,wsposóbszczegółowoprzewidzianywniniej-szej części, z odpowiednim uwzględnieniem ich szczególnychinteresów i potrzeb, a zwłaszcza szczególnych potrzeb państwśródlądowych i państw o niekorzystnym położeniu geograficz-nym, w celu przezwyciężenia przeszkód wynikających z ichniekorzystnego położenia, z oddalenia od obszar u i z trudności
w dostępie do obszaru.
Artykuł 149
Obiekty archeologiczne i historyczne
Wszelkie obiekty o charakterze archeologicznym i historycznymznalezionewobszarzezachowujesięlubwykorzystujedladobraludzkościjakocałości,zeszczególnymuwzględnieniempreferen-cyjnych praw państwa lub kraju pochodzenia, państwa kulturo-wego pochodzenia albo państwa historycznego i archeologicz-nego pochodzenia.SEKCJA 3
WYKORZYSTYWANIE ZASOBÓW OBSZARU
Artykuł 150
Polityka dotycząca działalności w obszarze
Działalnośćwobszarze,szczegółowookreślonawniniejszejczę-ści,prowadzonajestwtakisposób,abypowodowałaprawidłowyrozwój gospodarki światowej i zrównoważony wzrost handlumiędzynarodowegoorazwspieraławspółpracęmiędzynarodowąw celu wszechstronnego rozwoju wszystkich krajów, zwłaszczapaństw rozwijających się, oraz zapewniała:
a) rozwój zasobów obszaru;
b) uporządkowaną, bezpieczną i racjonalną gospodarkę zaso-
bamiobszaru,łączniezesprawnymprowadzeniemdziałalno-
ści w obszarze, oraz, zgodnie z racjonalnymi zasadami kon-serwacji, unikaniem niepotrzebnych strat;
c) rozwijanie możliwości uczestniczenia w takiej działalności,
zgodnej w szczególności z artykułami 144 i 148;
d) udział Organizacji w dochodach i przekazywanie technologii
narzeczprzedsiębiorstwaipaństwrozwijającychsię,jakprze-widziano w niniejszej konwencji;
e) zwiększanie, w miarę konieczności, dostępności minerałów
uzyskiwanych z obszaru, w połączeniu z minerałami uzyski-wanymi z innych źródeł, w celu zapewnienia dostaw tychminerałów dla ich konsumentów;
f) popieranie sprawiedliwych i stabilnych cen, opłacalnych dla
producentów i godziwych dla konsumentów, na minerałypochodzące zarówno z obszaru, ja k i z innych źródeł, oraz
popieranie długotrwałej równowagi między podażą i popy-tem;
g) rozszerzanie możliwości uczestniczenia przez wszystkie
Państwa-Strony,niezależnieodichsystemuspołecznegoigos-podarczego lub położenia geograficznego, w wykorzystywa-niuzasobówobszaruizapobieganiezmonopolizowaniudzia-łalności w obszarze;
h) ochronękrajówrozwijającychsięprzedniekorzystnymiskut-
kami dla ich gospodarki lub dla ich dochodów z eksportu,wynikającymi z obniżenia cen na określone minerały lub zezmniejszenia wielkości eksportu tych minerałów w takimzakresie, w jakim takie obniżenie lub zmniejszenie spowodo-wane jest działalnością w obszarze, jak przewidziano w arty-kule 151;296
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
i) wykorzystywaniewspólnegodziedzictwadlapotrzebludzko-
ści jako całości; oraz
j) warunki dostępu do rynków w celu importu minerałów
produkowanych z zasobów obszar u i w celu importu towa-
rówprodukowanychztakichminerałów,któretowarunkinie
powinnybyćbardziejkorzystneniżnajkorzystniejszewarunkistosowane do importu z innych źródeł.
Artykuł 151
Polityka w dziedzinie produkcji
1. a) Bez uszczerbku dla celów określonych w artykule 150
i w celu realizacji postanowień zawartych w literze h) tegoartykułu, Organizacja, działając za pośrednictwem istnieją-cychorganówlubtakichnowychukładówlubporozumień,jakie mogą okazać się odpowiednie, w których uczestnicząwszystkie zainteresowane strony, łącznie z producentamii konsumentami, powinna stosować środki niezbędne dlapopierania rozwoju, skuteczności i stabilności rynkówtowarów produkowanych z minerałów pochodzących zobszaru, po cenach opłacalnych dla producentów i godzi-wych dla konsumentów. Wszystkie Państwa-Strony współ-pracują ze sobą w tym zakresie.
b)Organizacja ma prawo uczestniczyć w każdej konferencji
handlowejzajmującejsiętakimitowarami,wktórejuczest-nicząwszystkiezainteresowanestrony,łączniezproducen-tami i konsumentami. Organizacja ma prawo być stronąkażdego układu lub porozumienia będących rezultatemtakichkonferencji.UdziałOrganizacjiworganachutworzo-nych na podstawie takich układów lub umów powiniendotyczyćprodukcjiwobszarzeibyćrealizowanyzgodniezodpowiednimi przepisami tych organów.
c) Organizacja powinna wykonywać zobowiązania wynika-
jące z układów lub porozumień wymienionych w niniej-szym ustępie w sposób, który zapewnia jednolitą i niedys-kryminacyjną realizację w odniesieniu do całej produkcjiodnośnych minerałów w obszarze. Czyniąc tak, Organiza-cja działa zgodnie z warunkami istniejących kontraktówi zatwierdzonych planów pracy przedsiębiorstwa.
2. a) W okresie przejściowym, określonym w ustępie 3, produk-
cjahandlowaniepowinnabyćpodejmowana,stosowniedozatwierdzonego planu pracy, dopóki wydobywający nieprzedłoży Organizacji wniosku i nie otrzyma od niej zez-wolenia na produkcję. Taki wniosek o wydanie zezwoleniana produkcję nie może być przedłożony i zezwolenie naprodukcjęniemożebyćwydanewcześniejniżpięćlatprzedplanowanym rozpoczęciem produkcji handlowejprzewidzianej w planie pracy, chyba że zasady, przepisyi procedury Organizacji wyznaczają inny okres, mając nauwadze charakter i okres planowanej eksploatacji.
b)We wniosku o zezwolenie na produkcję wykonawca pod-
ajerocznąilośćniklu,którąspodziewasięwydobyćnapod-stawie zatwierdzonego planu pracy. Wniosek zawierawykaz racjonalnie skalkulowanych wydatków, którezostaną poniesione przez wykonawcę po uzyskaniu przezniego zezwolenia na produkcję, stwarzających mu możli-wościrozpoczęciaprodukcjihandlowejwplanowanymter-minie.
c) W celach przewidzianych w literach a) oraz b) Organizacja
ustanawia odpowiednie wymagania stosownie do załącz-nika III artykuł 17.
d)Organizacja wydaje zezwolenie na produkcję na poziomie
produkcji,októrywystępuje,chybażewciąguktóregokol-wiek roku planowanej produkcji przypadającej na okresprzejściowy suma tego poziomu i poziomów, co do któ-rychjużuzyskanozezwolenie,przekraczagórnypułappro-dukcji niklu, obliczony w roku wydania zezwolenia zgod-nie z ustępem 4.
e) Wydane zezwolenie na produkcję i zatwierdzony wniosek
stanowią część zatwierdzonego planu pracy.
f) Jeżeliwniosekozezwolenienaprodukcjęzostałodrzucony
stosownie do litery d), wykonawca może w każdym czasieponownie zwrócić się do Organizacji z wnioskiem.
3. Okresprzejściowyzaczynasiępięćlatprzeddniem1styczniaroku, w którym planuje się najwcześniejszą produkcję handlowąnapodstawiezatwierdzonegoplanupracy.Jeżelinajwcześniejszaprodukcja handlowa zostanie przełożona poza rok pierwotnieplanowany, odpowiednio koryguje się rozpoczęcie okresu przej-ściowego i pierwotnie obliczony pułap produkcji. Okres przej-ściowytrwa25latlubdoczasuzakończeniakonferencjiprzeglą-dowej, o której mowa w artykule 155, albo do dnia wejściaw życie nowych układów lub porozumień, o których mowaw ustępie 1, w zależności od tego, który z tych terminów jestwcześniejszy.Organizacjaotrzymujenanowouprawnieniaprze-widziane w niniejszym artykule na pozostałą część okresu przej-ściowego, jeżeli wymienione układy lub porozumienia stracąważność lub staną się skuteczne z jakiegokolwiek innego powo-du.
4. a) Pułap produkcji dla któregokolwiek roku okresu przejścio-
wego określa suma:
i) różnicy między wielkościami linii trendu zużycia niklu,
obliczonej zgodnie z literą b) dla roku bezpośrednio
poprzedzającego rok pierwszej produkcji handlowej04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 297
i dla roku bezpośrednio poprzedzającego początek
okresu przejściowego; i
ii) sześćdziesięciu procent różnicy między wielkościami
linii trendu zużycia niklu, obliczonej zgodnie z literą b)dlaroku,naktóryzostałzłożonywniosekozezwoleniena produkcję i dla roku bezpośrednio poprzedzającegorok pierwszej produkcji handlowej.
b)Dla celów litery a):
i) wielkościami linii trendu, służącymi do obliczenia
pułapu produkcji niklu, są wielkości linii trendu rocz-negozużycianikluobliczonenarok,wktórymwydanozezwolenie na produkcję. Linię trendu tworzy się napodstawie regresji liniowej logarytmów faktycznegozużycianiklunaokresostatnich15lat,dlaktórychtakiedane są dostępne, przy czym czas stanowi niezależnązmiennąwielkość.Taliniatrendunazywasiępierwotnąlinią trendu;
ii) jeżeli roczne tempo wzrostu pierwotnej linii trendu
wynosi mniej niż trzy procent, wówczas zamiast liniitrendusłużącejdoobliczeniawielkości,októrychmowaw literze a), przyjmuje się linię, która przechodzi przezpunkt na pierwotnej linii trendu, określający wielkośćdla pierwszego roku właściwego 15-letniego okresu,i wzrasta o trzy procent rocznie, jednak przy zapewnie-niu,żepułapprodukcjiustanowionydlaktóregokolwiekroku okresu przejściowego w żadnym wypadku nieprzekroczy różnicy między wielkością na pierwotnejliniitrendudlategorokuawielkościąnapierwotnejliniitrendu dla roku bezpośrednio poprzedzającego począ-tek okresu przejściowego.
5. Organizacja rezerwuje na rzecz przedsiębiorstwa dla potrzebjego początkowej produkcji 38 000 ton metrycznych niklu zdostępnego pułapu produkcji, obliczonego stosownie doustępu 4;
6. a) Wykonawca może w którymkolwiek roku wyprodukować
o 8 procent mniej lu b o 8 procent więcej niż poziom rocz-
nej produkcji minerałów z konkrecji polimetalicznych,
określonywjegozezwoleniunaprodukcję,podwarunkiemże całkowita wielkość produkcji nie przekroczy wielkościokreślonej w jego zezwoleniu na produkcję. Przekroczenieo ponad 8 procent do 20 procent w którymkolwiek rokulub przekroczenie w pierwszym roku i dalszych latachnastępujących po dwóch kolejnych latach, w którychprzekroczenia miały miejsce, powinno być przedmiotemnegocjacjizOrganizacją,któramożeżądaćodwykonawcy,aby uzyskał on uzupełniające zezwolenie na pokryciedodatkowej produkcji.
b)Wnioski o zezwolenie na dodatkową produkcję są rozpa-
trywane przez Organizację dopiero po wydaniu decyzji codo wszystkich nierozpatrzonych dotąd wniosków, złożo-nych przez wykonawcó w i z należytym uwzględnieniem
innych prawdopodobnych wnioskodawców. Organizacjakieruje się zasadą nieprzekraczania ogólnej wielkości pro-dukcji dopuszczalnej zgodnie z pułapem produkcjiw którymkolwiek roku okresu przejściowego. Organizacjanie udzieli zezwolenia na produkcję przewidzianą w planiepracy, która jest wyższa niż 46 500 ton metrycznych niklurocznie.
7. Poziomy produkcji innych metali, takich jak miedź, kobalti mangan, uzyskiwanych z konkrecji polimetrycznych, które sąwydobywane stosownie do zezwoleń na produkcję, nie powinnyprzekraczaćpoziomów,którezostałybyosiągnięte,gdybywyko-nawca otrzymał z takich konkrecji maksymalną ilość niklu, sto-sownie do niniejszego artykułu. Organizacja ustanawia zasady,przepisyiprocedury,zgodniezzałącznikiemIIIartykuł17wcelurealizacji niniejszego ustępu.
8. Prawa i obowiązki dotyczące niesprawiedliwych praktyk eko-
nomicznych, wynikające z odpowiednich wielostronnych umówhandlowych, mają zastosowanie do badania i eksploatacji mine-rałówzobszaru.Wzakresiezałatwianiasporówpowstającychnapodstawie niniejszego przepisu Państwa-Strony, które są stro-nami takich wielostronnych umów handlowych, postępująwedług procedur rozstrzygania sporów przewidzianych w tychumowach.
9. Organizacjamaprawoograniczaniapoziomuprodukcjimine-
rałów z obszaru, innych niż minerały uzyskiwane z konkrecjipolimetalicznych, na podstawie warunków i stosując metody,jakie uzna za odpowiednie, przez przyjęcie przepisów zgodnie zartykułem 161 ustęp 8.
10. Na zalecenie Rady, oparte na opinii Komisji Planowania
Gospodarczego, Zgromadzenie ustanawia system odszkodowańlub stosuje inne środki pomocne w przystosowaniu gospodarki,łączniezewspółpracązwyspecjalizowanymiagencjamiiinnymimiędzynarodowymi organizacjami, w celu udzielania pomocykrajomrozwijającymsię,któreodczuwająpoważneniekorzystneskutki dotyczące wielkości ich zysku z eksportu, lub którychgospodarkazostaładotkniętaprzezobniżeniecenydanegomine-rału lub przez zmniejszenie wielkości eksportu tego minerałuwzakresie,jakizostałspowodowanyprowadzeniemdziałalnościw obszarze. Organizacja na prośbę inicjuje studia nad proble-mami takich państw, w stosunku do których występuje prawdo-podobieństwo, że mogą być najbardziej poszkodowane, w celuograniczenia do minimum ich trudności i udzielania im pomocyw przystosowaniu ich gospodarki.298
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 152
Wykonywanie uprawnień i funkcji przez Organizację
1. Organizacja unika dyskryminacji przy wykonywaniu swoich
uprawnień i funkcji, co dotyczy również przyznawania możli-wości prowadzenia działalności w obszarze.
2. Dopuszczalne są jednakże specjalne względy w stosunku do
państw rozwijających się, w tym szczególne uprzywilejowaniewśród nich państw śródlądowych i państw o niekorzystnympołożeniu geograficznym, określone szczegółowo w niniejszejczęści.
Artykuł 153
System badań i eksploatacji
1. Działalnośćwobszarzejestorganizowana,prowadzonaikon-trolowana przez Organizację w imieniu ludzkości jako całości,zgodniezniniejszymartykułem,atakżezinnymiodpowiednimiprzepisami niniejszej części i załączników do niej oraz z zasada-mi, przepisami i procedurami Organizacji.
2. Działalność w obszarze jest prowadzona w sposób przedsta-
wiony w ustępie 3:
a) poprzez przedsiębiorstwo ib) we współdziałaniu z Organizacją, przez Państwa-Strony lub
przedsiębiorstwa państwowe, jak również, jeżeli Państwa-
Strony poręczą za nie, przez osoby fizyczne lub prawne,mające przynależność państwową Państw-Stron lub znajdu-jące się pod rzeczywistą kontrolą tych państw, ich obywatelialboprzezjakąkolwiekgrupęwyżejwymienionychjednostek,które spełniają warunki przewidziane w niniejszej częścii w załączniku III.
3. Działalnośćwobszarzejestprowadzonastosowniedooficjal-nego pisemnego planu pracy, opracowanego zgodnie z załączni-kiem III i zatwierdzonego przez Radę po uprzednim rozpatrze-niu przez Komisję Prawno-Techniczną. Jeżeli działalnośćw obszarze jest prowadzona z upoważnienia Organizacji przezjednostki wymienione w ustępie 2 litera b), wówczas taki planpracy zgodnie z załącznikiem III artykuł 3 ma formę kontraktu.Takie kontrakty mogą przewidywać wspólne przedsięwzięcia,zgodnie z załącznikiem III artykuł 11.
4. Organizacja sprawuje nad działalnością w obszarze kontrolę
niezbędną dla zapewnienia zgodności z odpowiednimi przepi-samininiejszejczęściiodnoszącymisiędoniejzałącznikamiorazzasadami, przepisami i procedurami Organizacji, jak również zzatwierdzonymi, zgodnie z ustępem 3, planami pracy. Państwa-Strony wspierają Organizację, stosując wszystkie niezbędneśrodkiwceluzapewnieniatakiejzgodności,zgodniezartykułem139.5. Organizacja ma prawo stosować w każdym czasie wszelkieśrodkiprzewidzianewniniejszejczęści,wceluzapewnieniaprze-strzegania jej postanowień i wykonywania funkcji kontrolnychi regulacyjnych przyznanych jej przez przepisy niniejszej częścilubnapodstawiekontraktu.Organizacjamaprawokontrolowaćwszystkie urządzenia w obszarze, wykorzystywane w związku zdziałalnością w obszarze.
6. Kontrakt zawarty zgodnie z ustępem 3 powinien zapewniać
respektowanieprawkontrahenta.Stosowniedotegokontraktniemoże być poprawiony, zawieszony lub rozwiązany w inny spo-sób niż zgodnie z załącznikiem III artykuły 18 i 19.
Artykuł 154
Okresowy przegląd
Co pięć lat od chwili wejścia w życie niniejszej konwencji Zgro-madzenie dokonuje ogólnego i systematycznego przeglądufunkcjonowaniawpraktycemiędzynarodowegoreżimuobszaru,ustanowionego przez niniejszą konwencję. W wyniku tego prze-glądu Zgromadzenie może zastosować lub zalecić innym orga-nomzastosowanietakichśrodków,zgodniezprzepisamiiproce-durami niniejszej części i odnoszących się do niej załączników,które pozwolą na udoskonalenie funkcjonowania tego ustroju.
Artykuł 155
Konferencja Przeglądowa
1. Po upływie 15 lat od dnia 1 stycznia roku, w którym rozpo-częto najwcześniejszą produkcję handlową, zgodnie z zatwier-dzonym planem pracy, Zgromadzenie zwoła konferencję w celudokonania przeglądu tych postanowień niniejszej części i odno-szących się do niej załączników, które regulują system badańi eksploatacji zasobów obszaru. Konferencja Przeglądowa roz-waży szczegółowo, w świetle doświadczeń nabytych w czasietego okresu:
a) czy postanowienia niniejszej części, które regulują system
badań i eksploatacji zasobów obszaru, spełniły pod każdym
względem swoje cele, łącznie z odpowiedzią na pytanie, czyprzyniosły one korzyści ludzkości jako całości;
b) czy w czasie 15-letniego okresu zarezerwowane obszary były
eksploatowane efektywni e i w zrównoważony sposób
w porównaniu z obszarami niezarezerwowanymi;
c) czyrozwójiwykorzystanieobszaruijegozasobówbyłypro-
wadzone w taki sposób, aby sprzyjały racjonalnemu rozwo-jowi światowej gospodarki i zrównoważonemu wzrostowihandlu międzynarodowego;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 299
d) czy udało się zapobiec monopolizacji działalności w obsza-
rze;
e) czy zrealizowane zostały kierunki polityki, o których mowa
w artykułach 150 i 151; oraz
f) czysystemzapewniłsprawiedliwypodziałkorzyściuzyskiwa-
nych z działalności w obszarze, biorąc w szczególności pod
uwagę interesy i potrzeby państw rozwijających się.
2. KonferencjaPrzeglądowazapewniautrzymaniezasadywspól-nego dziedzictwa ludzkości, międzynarodowego reżimu ustalo-nego w celu zapewnienia opartej na zasadzie słuszności eksplo-atacjizasobówobszaruprzynoszącejkorzyściwszystkimkrajom,azwłaszczapaństwomrozwijającymsię,orazOrganizacjiwceluorganizowania, prowadzenia i kontrolowania działalnościw obszarze. Zapewnia ona również utrzymanie zasad sformuło-wanychwniniejszejczęści,dotyczącychniedopuszczalnościzgła-szaniaroszczeńlubwykonywaniasuwerennościnadjakąkolwiekczęścią obszaru, praw państw i ich ogólnego zachowania sięw stosunku do obszaru, ich udziału w działalności w obszarzezgodnie z niniejszą konwencją, ochrony przed monopolizacjądziałalności w obszarze, wykorzystania obszaru wyłącznie dlacelów pokojowych, ekonomicznych aspektów działalnościwobszarze,morskichbadańnaukowych,przekazywaniatechno-logii, ochrony środowiska morskiego, ochrony życia ludzkiego,praw państw nadbrzeżnych, statusu prawnego wód pokrywają-cych obszar, statusu prawnego przestrzeni powietrznej nad tymiwodami i współzależności między działalnością w obszarzei innymi działaniami w środowisku morskim.
3. ProcedurapodejmowaniadecyzjinaKonferencjiPrzeglądowej
jest taka sama jak procedura stosowana na Trzeciej KonferencjiNarodów Zjednoczonych Prawa Morza. Konferencja podejmujewszelkie wysiłki w celu osiągnięcia zgody na przyjęcie poprawekw drodze konsensusu. Głosowanie w sprawie poprawek niepowinno być przeprowadzane przed wyczerpaniem wszelkichmożliwości osiągnięcia konsensusu.
4. Jeżeli przez pięć lat od rozpoczęcia Konferencji Przeglądowej
nie osiągnie ona porozumienia co do systemu badań i eksploata-cjizasobówobszaru,Konferencjamożeprzyjąćwczasiedalszychdwunastumiesięcy,większościątrzechczwartychgłosówPaństw-Stron, i przedstawić Państwom-Stronom w celu ratyfikacji lubprzystąpienia takie poprawki zmieniające lub modyfikujące sys-tem, jakie uzna za niezbędne i właściwe. Poprawki te wchodząw życie w stosunku do wszystkich Państw-Stron po upływie 12miesięcyodzłożeniadokumentówratyfikacyjnychlubdokumen-tów przystąpienia przez trzy czwarte Państw-Stron.
5. Poprawki przyjęte przez Konferencję Przeglądową stosownie
do niniejszego artykułu nie naruszają praw nabytych na podsta-wie istniejących kontraktów.SEKCJA 4
ORGANIZACJA
Podsekcja A
Postanowienia ogólne
Artykuł 156
Utworzenie Organizacji
1. Tworzy się Międzynarodową Organizację Dna Morskiego,która będzie działała zgodnie z niniejszą częścią.
2. Wszystkie Państwa-Strony są, ipso facto, członkami Organiza-
cji.3. Uczestnicy Trzeciej Konferencji Narodów Zjednoczonych
Prawa Morza posiadający status obserwatorów, którzy podpisaliAkt Końcowy i których nie wymienia się w artykule 305 ustęp 1literyc),d),e)lubf),mająprawodoudziałuwOrganizacjiwcha-rakterze obserwatorów zgodnie z jej zasadami, przepisamii procedurami.
4. Siedzibą Organizacji jest Jamajka.
5. Organizacjamożetworzyćtakieregionalneośrodkilubbiura,
jakie uzna za niezbędne dla wykonywania swoich funkcji.
Artykuł 157
Charakter i podstawowe zasady Organizacji
1. Organizacjajestinstytucją,zapośrednictwemktórejPaństwa-Strony, zgodnie z niniejszą częścią, organizują i kontrolują dzia-łalnośćwobszarze,wszczególnościwceluzarządzaniazasobamiobszaru.
2. Uprawnienia i funkcje Organizacji są wyraźnie określone
przez niniejszą konwencję. Organizacja ma takie dodatkoweuprawnienia, zgodne z niniejszą konwencją, których możnadomniemywać i które są niezbędne do wykonywania uprawnieńi funkcji związanych z działalnością w obszarze.
3. Organizacja opiera się na zasadzie suwerennej równości
wszystkich jej członków.
4. Wszyscy członkowie Organizacji wykonują w dobrej wierze
zobowiązania przyjęte przez nich zgodnie z niniejszą częściąw celu zapewnienia im wszystkich praw i korzyści wynikającychz członkostwa.300
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 158
Organy Organizacji
1. Tworzy się, jako główne organy Organizacji, Zgromadzenie,
Radę i Sekretariat.
2. Tworzy się przedsiębiorstwo stanowiące organ, za pośrednic-
twem którego Organizacja wykonuje funkcje, o których mowaw artykule 170 ustęp 1.
3. W miarę potrzeby mogą być tworzone, zgodnie z niniejszą
częścią, organy pomocnicze.
4. KażdygłównyorganOrganizacjiiprzedsiębiorstwajestodpo-
wiedzialny za wykonywanie nadanych mu uprawnień i funkcji.Wykonując swoje uprawnienia i funkcje, organ unika podejmo-wania jakichkolwiek działań, które mogą naruszać lub utrudniaćwykonywaniespecjalnychuprawnieńifunkcjinadanychinnemuorganowi.
Podsekcja B
Zgromadzenie
Artykuł 159
Skład, procedura i głosowanie
1. Zgromadzenie składa się z wszystkich członków Organizacji.Każdy członek jest reprezentowany w Zgromadzeniu przez jed-nego przedstawiciela, któremu mogą towarzyszyć zastępcyi doradcy.
2. Zgromadzenie zbiera się na corocznych sesjach zwyczajnych
i na sesjach nadzwyczajnych, które mogą być postanowioneprzez Zgromadzenie lub zwołane przez Sekretarza Generalnegona wniosek Rady lub większości członków Organizacji.
3. Sesje odbywają się w siedzibie Organizacji, chyba że Zgroma-
dzenie postanowi inaczej.
4. Zgromadzenie przyjmuje swój regulamin. Na początku każ-
dej sesji zwyczajnej Zgromadzenie wybiera swojego przewodni-czącego i innych potrzebnych funkcjonariuszy. Sprawują oniswoje funkcje do czasu wybrania na następnej sesji zwyczajnejnowego Przewodniczącego i innych funkcjonariuszy.
5. Większość członków Zgromadzenia tworzy kworum.6. Każdy członek Zgromadzenia ma jeden głos.7. Decyzje w sprawach proceduralnych, łącznie z decyzjami o
zwołaniusesjispecjalnychZgromadzenia,podejmowanesąwięk-szością głosów członków obecnych i głosujących.
8. Decyzje w sprawach merytorycznych podejmowane są więk-
szościądwóchtrzecichgłosówczłonkówobecnychigłosujących,podwarunkiemżetakawiększośćobejmujewiększośćczłonkówuczestniczących w sesji. Jeżeli powstanie spór co do tego, czysprawa jest merytoryczna, czy nie, sprawa jest traktowana jakomerytoryczna, chyba że Zgromadzenie większością wymaganądla decyzji w sprawach merytorycznych postanowi inaczej.
9. Jeżelisprawamerytorycznajestpoddawanagłosowaniuporaz
pierwszy, przewodniczący może odroczyć, a na wniosek co naj-mniej jednej piątej członków Zgromadzenia odracza głosowanienaokresnieprzekraczającypięciudnikalendarzowych.Taproce-dura może mieć zastosowanie tylko raz w odniesieniu do każdejsprawyiniemożebyćstosowanatak,abyrozpatrzenietejsprawyzostało przesunięte na okres po zakończeniu sesji.
10. Na pisemny wniosek skierowany do przewodniczącego
i poparty przez co najmniej jedną czwartą członków Organizacjio uzyskanie opinii doradczej co do zgodności z niniejszą kon-wencjąpropozycjiwjakiejkolwieksprawieprzedstawionejZgro-madzeniu Zgromadzenie zwraca się do Izby Sporów Dotyczą-cychDnaMorskiegoMiędzynarodowegoTrybunałuPrawaMorzao wydanie opinii doradczej co do tej propozycji i odracza głoso-wanie nad tą propozycją do czasu otrzymania opinii doradczejIzby.Nieprzeprowadzasięgłosowaniadoczasuotrzymaniaopi-niidoradczejIzby.JeżeliZgromadzenienieotrzymaopiniidorad-czejprzedostatnimtygodniemsesji,wczasiektórejzwróconosięo tę opinię, Zgromadzenie postanawia, kiedy zbierze się w celugłosowania nad odroczoną propozycją.
Artykuł 160
Uprawnienia i funkcje
1. Zgromadzenie,jakojedynyorganOrganizacjiskładającysięzwszystkich jej członków, jest uważane za najwyższy organ,któremupodlegająinnegłówneorganyOrganizacji,jaktoszcze-gółowopostanowionowniniejszejkonwencji.Zgromadzeniejestuprawnione do ustalania, zgodnie z odpowiednimi postanowie-niami niniejszej konwencji, ogólnych kierunków postępowaniacodowszelkichsprawlubzagadnieńnależącychdokompetencjiOrganizacji.
2. Do uprawnień i funkcji Zgromadzenia należą ponadto:
a) wybór członków Rady, zgodnie z artykułem 161;b) wybór Sekretarza Generalnego spośród kandydatów propo-
nowanych przez Radę;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 301
c) wybór, na zalecenie Rady, członków Zarządu Przedsiębior-
stwa i Dyrektora Generalnego Przedsiębiorstwa;
d) tworzenie takich organów pomocniczych, jakie uzna za nie-
zbędnewceluwykonywaniaswoichfunkcji,zgodniezniniej-
szączęścią.Przytworzeniuorganówpomocniczychpowinnabyć należycie uwzględniona zasada sprawiedliwego podziaługeograficznego i specjalnych interesów oraz potrzeba posia-dania w składzie członków wykwalifikowanych i kompetent-nych w zakresie odpowiednich zagadnień technicznych,którymi zajmują się takie organy;
e) ustalanie wkładów członków na rzecz administracyjnego
budżetu Organizacji, według uzgodnionej skali wkładówopartej na skali mającej zastosowanie dla potrzeb zwykłegobudżetu Organizacji Narodów Zjednoczonych, aż do czasu,gdy Organizacja będzie posiadać dostateczne dochody zinnych źródeł pokrywające jej wydatki administracyjne;
f) i) rozpatrywanie i zatwierdzanie, na zalecenie Rady, zasad,
przepisów i procedur w sprawie opartego na zasadziesłusznościpodziałufinansowychiinnychekonomicznychkorzyści osiąganych z działalności w obszarze oraz wpłati świadczeń w naturze dokonywanych stosownie do arty-kułu 82, ze szczególnym uwzględnieniem interesówi potrzeb państw rozwijających się i ludów, które nie uzy-skały jeszcze pełnej niepodległości lub innego autono-micznegostatusu.JeżeliZgromadzenieniezatwierdzizale-ceń Rady, zwraca je Radzie w celu ponownegorozpatrzenia w świetle opinii wyrażonych przez Zgroma-dzenie;
ii) rozpatrywanie i zatwierdzanie zasad, przepisów i proce-
dur Organizacji i wszelkich poprawek do nich, tymcza-sowo przyjętych przez Radę zgodnie z artykułem 162ustęp 2 litera o) podpunkt ii). Te normy, przepisy i proce-dury odnoszą się do poszukiwań, badań i eksploatacjiw obszarze, zarządzania finansami i wewnętrznej admini-stracjiOrganizacjioraz,nazaleceniezarząduprzedsiębior-stwa, do przekazywania kapitału z przedsiębiorstwa narzecz Organizacji;
g) określanie sprawiedliwego udziału w finansowych i innych
ekonomicznych korzyściach osiąganych z działalnościw obszarze, zgodnie z niniejszą konwencją oraz normami,przepisami i procedurami Organizacji;
h) rozpatrywanie i zatwierdzanie proponowanego rocznego
budżetu Organizacji, przedłożonego przez Radę;
i) badanie okresowych sprawozdań Rady i Przedsiębiorstwa
orazspecjalnychsprawozdańwnioskowanychprzezRadęlubjakikolwiek inny organ Organizacji;j) inicjowanie badań i wydawanie zaleceń w celu popierania
współpracy międzynarodowej związanej z działalnościąw obszarze i popieranie postępowego rozwoju prawamiędzynarodowego w tym zakresie oraz jego kodyfikacji;
k) rozpatrywanieproblemównaturyogólnejzwiązanychzdzia-
łalnością w obszarze, powstających w szczególności dla pań-stw rozwijających się, jak również takich problemów związa-nychzdziałalnościąwobszarze,którestojąprzedpaństwamiwzwiązkuzichpołożeniemgeograficznym,wszczególnościdla państw śródlądowych i państw o niekorzystnym położe-niu geograficznym;
l) tworzenie na zalecenie Rady, oparte na opinii Komisji Plano-
wania Gospodarczego, systemu odszkodowań lub innychśrodków pomocnych w przystosowaniu gospodarki, jak toprzewidziano w artykule 151 ustęp 10;
m) zawieszaniewykonywaniaprawiprzywilejówczłonka,zgod-
nie z artykułem 185;
n) omawianie jakiejkolwiek sprawy lub zagadnienia wchodzą-
cych w zakres kompetencji Organizacji i decydowanie, któryorgan Organizacji powinien zająć się taką sprawą lub zagad-nieniem,któreniezostaływyraźniepowierzoneokreślonemuorganowi, zgodnie z podziałem uprawnień i funkcji międzyorganami Organizacji.
Podsekcja C
Rada
Artykuł 161
Skład, procedura i głosowanie
1. Radaskładasięz36członkówOrganizacjiwybieranychprzezZgromadzenie w następujący sposób:
a) czterech członków spośród Państw-Stron, które w czasie
ostatnich pięciu lat, dla których są dostępne dane statystycz-
ne, albo zużyły więcej niż 2 procent ogólnego światowegozużycia, albo importowały netto więcej niż 2 procent ogól-nego światowego importu towarów produkowanych z kate-gorii minerałów, które będą wydobywane z obszaru , i w każ-
dymprzypadkujednopaństwozregionuEuropyWschodniej(socjalistycznej), a także największy konsument;
b) czterechczłonkówspośródośmiuPaństw-Stron,którebezpo-
średnio lub za pośrednictwem swoich obywateli w najwięk-szym stopniu zainwestowały w przygotowanie i wprowadze-niedziałalnościwobszarze,wtymconajmniejjednopaństwoz regionu Europy Wschodniej (socjalistycznej);302
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
c) czterech członków spośród Państw-Stron, które w oparciu o
produkcję w obszarach znajdujących się pod ich jurysdykcją
są głównymi eksporterami netto kategorii minerałów, którebędą wydobywane w obszarze, w tym co najmniej dwa pań-stwa rozwijające się, dla gospodarki których eksport takichminerałów ma istotne znaczenie;
d) sześciu członków spośród rozwijających się Państw-Stron,
reprezentujących szczególne interesy. Szczególne interesy,które powinny być reprezentowane, obejmują interesy pań-stw o dużej liczbie ludności, państw śródlądowych lub o nie-korzystnympołożeniugeograficznym,państw,któresągłów-nymi importerami kategorii minerałów, które będąwydobywane z obszaru, państw, które są potencjalnymiproducentami takich minerałów i państw najmniej rozwinię-tych;
e) osiemnastuczłonkówwybranychzgodniezzasadązapewnie-
nia sprawiedliwego geograficznego podziału miejsc w Radziejako całości, pod warunkiem że każdy region geograficznybędzie posiadać co najmniej jednego członka wybranegozgodnie z niniejszym punktem. Dla tego celu regionamigeograficznymi są: Afryka, Azja, Europa Wschodnia (socjalis-tyczna),AmerykaŁacińskaorazEuropaZachodniaiinnepań-stwa.
2. WybierającczłonkówRadyzgodniezustępem1,Zgromadze-nie zapewnia, aby:
a) państwa śródlądowe i państwa o niekorzystnym położeniu
geograficznym były reprezentowane w stopniu, który pozo-
staje w odpowiedniej proporcji do ich reprezentacji w Zgro-madzeniu;
b) państwa nadbrzeżne, przede wszystkim państwa rozwijające
się, które nie zostają zakwalifikowane zgodnie z ustępem 1litery a), b), c) lub d), były reprezentowane w stopniu, którypozostaje w odpowiedniej proporcji do ich reprezentacjiw Zgromadzeniu;
c) każda grupa Państw-Stron, która powinna być reprezento-
wana w Radzie, była reprezentowana przez takich członków,o ile tacy istnieją, którzy są wyznaczeni przez tę grupę.
3. Wybory odbywają się na sesjach zwyczajnych Zgromadzenia.Każdy członek Rady jest wybierany na 4 lata. Jednakże w czasiepierwszych wyborów połowa członków z każdej z grup, o któ-rych mowa w ustępie 1, wybierana jest na 2 lata.
4. Członkowie Rady mogą być wybierani ponownie, lecz nale-
żyta uwaga powinna być zwrócona na celowość rotacji człon-ków.
5. Rada działa w siedzibie Organizacji i zbiera się tak często, jak
tegomożewymagaćinteresOrganizacji,lecznierzadziejniżtrzyrazy w roku.6. Większość członków Rady tworzy kworum.
7. Każdy członek Rady ma jeden głos.
8. a) Decyzjewsprawachproceduralnychpodejmowanesąwięk-
szością głosów członków obecnych i głosujących.
b)Decyzje w sprawach merytorycznych dotyczących zagad-
nień, o których mowa w artykule 162 ustęp 2 litera f), g),
h),i),n),p),v)orazartykule191,podejmowanesąwiększo-ścią dwóch trzecich głosów członków obecnych i głosują-cych, z zastrzeżeniem, że taka większość obejmuje więk-szość członków Rady.
c) Większością trzech czwartych głosów członków obecnych
i głosujących, pod warunkiem że taka większość obejmujewiększość członków Rady, podejmowane są decyzje mery-torycznedotyczącezagadnień,októrychmowawnastępu-jących przepisach: w artykule 162 ustęp 1; artykule 162ustęp 2 litery a), b), c), d), e), l), q), r), s), t); artykule 162ustęp 2 litera u) w wypadku nieprzestrzegania przez kon-trahentalubporęczyciela;artykule162ustęp2literaw)podwarunkiem, że zarządzenia wydane stosownie do postano-wieniaprzewidzianegowtympunkciemogąobowiązywaćniedłużejniżprzezokres30dni,chybażezostanąpotwier-dzone decyzją podjętą zgodnie z literą d); w artykule 162ustęp 2 litery x), y), z); artykule 163 ustęp 2; artykule 174ustęp 3; załączniku IV artykuł 11.
d)Decyzjewsprawachmerytorycznychdotyczącezagadnień,
o których mowa w następujących postanowieniach, sąprzyjmowanewdrodzekonsensusu:wartykule162ustęp2litery m) i o); oraz przyjęcie poprawek do części XI.
e) Dla celów liter d), f) oraz g) konsensus oznacza brak jakie-
gokolwiek formalnego sprzeciwu. W czasie 14 dni odprzedłożeniapropozycjiRadzieprzewodniczącyRadyusta-la, czy nastąpi formalny sprzeciw wobec przyjęcia propo-zycji. Jeżeli przewodniczący ustali, że taki sprzeciw będziemiał miejsce, w ciągu trzech dni po takim ustaleniu tworzyizwołujekomitetkoncyliacyjny,złożonyzniewięcejniż9członków Rady z przewodniczącym na czele, w celu pogo-dzeniaróżniciopracowaniapropozycji,któramogłabybyćprzyjęta przez konsensus. Komitet pracuje jak najszybcieji najskuteczniej i przedkłada Radzie sprawozdanie w ciągu14 dni od jego utworzenia. Jeżeli komitet nie jest w staniezalecić propozycji, która mogłaby być przyjęta przez kon-sensus, to w swoim sprawozdaniu przedstawia przyczyny,z powodu których propozycja wywołuje sprzeciw.
f) Decyzje w sprawach niewymienionych powyżej, do podej-
mowania których Rada jest upoważniona na mocy norm,04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 303
przepisów i procedur Organizacji lub w inny sposób, są
podejmowane zgodnie z punktami niniejszego ustępuwymienionymi w tych normach, przepisach i procedurachlub, jeżeli nie są w nich wymienione, zgodnie z punktemokreślonym, w miarę możliwości wcześniej, przez Radę,w drodze konsensusu.
g) Jeżelipowstajeproblem,czyjakaśsprawajestprzedmiotem
dyspozycji liter a), b), c) lub d), sprawę tę traktuje się jakopodlegającą dyspozycji punktu, który wymaga, w zależno-ści od przypadku, wyższej lub najwyższej większości lubkonsensusu, chyba że Rada wymaganą większością lubprzez konsensus zdecyduje inaczej.
9. Rada ustanowi procedurę, za pomocą której członek Organi-zacji, który nie jest reprezentowany w Radzie, może wysyłaćswego przedstawiciela w celu wzięcia udziału w posiedzeniuRady,jeżeliczłonekotownosilubjeżeliprzedmiotemobradjestsprawa,którawszczególnościgodotyczy.Takiprzedstawicielmaprawo uczestnictwa w obradach bez prawa do głosowania.
Artykuł 162
Uprawnienia i funkcje
1. Rada jest organem wykonawczym Organizacji. Rada jestuprawniona do ustalania, zgodnie z niniejszą konwencją i ogól-nymikierunkamipolitykiustalonymiprzezZgromadzenie,szcze-gółowych kierunków postępowania, które Organizacja powinnarealizowaćwodniesieniudowszelkichsprawlubzagadnieńnale-żących do kompetencji Organizacji.
2. Ponadto Rada:
a) nadzoruje i koordynuje stosowanie postanowień niniejszej
częściwodniesieniudowszystkichsprawizagadnieńnależą-
cychdokompetencjiOrganizacjiizwracauwagęZgromadze-niu na wypadki naruszania tych postanowień;
b) proponuje Zgromadzeniu listę kandydatów na Sekretarza
Generalnego;
c) zaleca Zgromadzeniu kandydatów na członków zarządu
przedsiębiorstwa i dyrektora generalnego przedsiębiorstwa;
d) tworzy,zezwróceniemnależytejuwaginaoszczędnośćisku-
teczność, odpowiednie organy pomocnicze, które okażą sięniezbędne dla wykonywania jej funkcji, zgodnie z niniejszączęścią.Przytworzeniuorganówpomocniczychnaciskpowi-nien być położony na potrzebę uczestnictwa członkówwykwalifikowanych i kompetentnych w zakresie odpowied-nich zagadnień technicznych, którymi zajmują się takieorgany, z zastrzeżeniem, że powinna być należycie uwzględ-niana zasada sprawiedliwego podziału geograficznego i spe-cjalnych interesów;
e) przyjmuje swój regulamin, łącznie z trybem wyboru swojego
przewodniczącego;
f) w imieniu Organizacj i i w zakresie swoich kompetencji
zawieraumowyzNarodamiZjednoczonymilubinnymiorga-nizacjamimiędzynarodowymi,którepodlegajązatwierdzeniuprzez Zgromadzenie;
g) rozpatruje sprawozdania przedsiębiorstwa i przekazuje je
Zgromadzeniu, wraz ze swoimi zaleceniami;
h) przedstawia Zgromadzeniu roczne sprawozdanie i takie spe-
cjalne sprawozdania, jakich Zgromadzenie może zażądać;
i) wydaje dyrektywy Przedsiębiorstwu, zgodnie z artykułem
170;
j) zatwierdza plany pracy, zgodnie z załącznikiem III artykuł 6.
Rada rozpatruje każdy plan pracy, w czasie 60 dni od jegoprzedłożeniaprzezKomisjęPrawno-TechnicznąnasesjiRady,zgodnie z następującą procedurą:
i) jeżeliKomisjazalecazatwierdzenieplanupracy,uważasię
plan za zatwierdzony przez Radę, jeżeli żaden członek
Rady w ciągu 14 dni nie przedłoży na piśmie przewodni-czącemu konkretnych zastrzeżeń co do przypuszczalnejniezgodności z wymaganiami załącznika III artykuł 6.Jeżeli zastrzeżenie zostało zgłoszone, wówczas ma zasto-sowaniepostępowaniekoncyliacyjneprzewidzianewarty-kule 161 ustęp 8 litera e). Jeżeli w chwili zakończeniapostępowania koncyliacyjnego zastrzeżenie jest wciążutrzymywane, to plan pracy uważa się za zatwierdzonyprzez Radę, o ile Rada nie odrzuci go w drodze konsen-susu osiągniętego między swoimi członkami, wyłączającpaństwo lub państwa, które wystąpiły z wnioskiem lubporęczyły za wnioskodawcę;
ii) jeżeliKomisjazaleci,abyplanpracyniezostałzatwierdzo-
ny, lub nie wyda zalecenia, Rada może zatwierdzić planpracy większością trzech czwartych głosów członkówobecnychigłosujących,podwarunkiemżetakawiększośćobejmuje większość członków uczestniczących w sesji;
k) zatwierdza plany pracy przedstawione przez rzedsiębiorstwo
zgodniezzałącznikiemIVartykuł12stosując, mutatismutan-
dis, procedury przedstawione w literze j);
l) sprawuje kontrolę nad działalnością w obszarze zgodnie z
artykułem 153 ustęp 4 oraz normami, przepisami i procedu-rami Organizacji;304
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
m) podejmuje, na zalecenie Komisji Planowania Gospodarczego,
niezbędne i odpowiednie środki, zgodnie z artykułem 150
literah),dlazapewnieniaochronyprzedniekorzystnymiskut-kami gospodarczymi, o których tam mowa;
n) wydajeZgromadzeniuzaleceniaopartenaopiniiKomisjiPla-
nowania Gospodarczego, dotyczące systemu odszkodowańlubinnychśrodkówpomocnychwprzystosowaniugospodar-ki, jak to przewidziano w artykule 151 ustęp 10;
o) i) zaleca Zgromadzeniu zasady, przepisy i procedury doty-
czące opartego na zasadzie słuszności podziału finanso-wych i innych gospodarczych korzyści uzyskiwanych zdziałalności w obszarze oraz wpłat i świadczeń w naturzedokonywanych zgodnie z artykułem 82, ze szczególnymuwzględnienieminteresówipotrzebpaństwrozwijającychsię i narodów, które nie uzyskały jeszcze pełnej niepodle-głości lub innego autonomicznego statusu;
ii) przyjmuje i stosuje tymczasowo, w oczekiwaniu na
zatwierdzenieprzezZgromadzenie,zasady,przepisyipro-cedury Organizacji oraz wszelkie poprawki do nich, bio-rąc pod uwagę zalecenia Komisji Prawno-Technicznej lubinnego zainteresowanego podległego organu. Te zasady,przepisy i procedury odnoszą się do poszukiwań, badańi eksploatacji w obszarze oraz zarządzania finansamii wewnętrznej administracji Organizacji. W pierwszejkolejnościprzyjmujesięzasady,przepisyiprocedurydoty-czące badań i eksploatacji konkrecji polimetalicznych.Normy,przepisyiprocedurydotyczącebadańieksploata-cjijakichkolwiekzasobówinnychniżkonkrecjepolimeta-liczne powinny zostać przyjęte w terminie trzech lat oddaty złożenia do Organizacji przez któregokolwiek jejczłonka wniosku w sprawie przyjęcia takich norm, prze-pisów i procedur w stosunku do takich zasobów. Wszyst-kiezasady,przepisyiproceduryobowiązujątymczasowo,do czasu zatwierdzenia przez Zgromadzenie lub do czasupoprawieniaichprzezRadęwświetlewszelkichpoglądówwyrażonych przez Zgromadzenie;
p) nadzoruje pobieranie wszelkich płatności dokonywanych
przezOrganizacjęlubnarzeczOrganizacjiwzwiązkuzdzia-łalnością operacyjną, stosownie do niniejszej części;
q) dokonuje selekcji spośród kandydatów do uzyskania zezwo-
leń na produkcję, zgodnie z załącznikiem III artykuł 7, gdytaka selekcja jest wymagana na podstawie tego przepisu;
r) przedkładaZgromadzeniuwceluzatwierdzeniaprojektrocz-
nego budżetu Organizacji;
s) wydaje Zgromadzeniu zalecenia w zakresie polityki dotyczą-
cej wszystkich spraw i zagadnień należących do kompetencjiOrganizacji;t) wydajeZgromadzeniuzaleceniadotyczącezawieszeniawyko-
nywania praw i przywilejów członka, zgodnie z artykułem185;
u) wszczyna w imieniu Organizacji postępowanie przed Izbą
SporówDotyczącychDnaMorskiegowprzypadkachnieprze-strzegania;
v) zawiadamia Zgromadzenie o orzeczeniach wydanych przez
IzbęSporówDotyczącychDnaMorskiegowpostępowaniachwszczętych zgodnie z literą u) i wydaje wszelkie zalecenia,jakie uzna za odpowiednie w odniesieniu do środków, którepowinny być zastosowane;
w) wydajewnagłychwypadkachzarządzenia,doktórychmożna
zaliczyć zarządzenia o wstrzymaniu lub skorygowaniu dzia-łalności operacyjnej, żeby zapobiec powstaniu poważnejszkody w środowisku morskim w wyniku działalnościw obszarze;
x) niezatwierdzaobszarówdoeksploatacjiprzezkontrahentów
lub przez przedsiębiorstwo w przypadkach, kiedy występująistotne oznaki wskazujące na ryzyko powstania poważnejszkody w środowisku morskim;
y) tworzy organ pomocniczy w celu opracowania projektów
finansowych norm, przepisów i procedur dotyczących:
i) zarządzania finansami, zgodnie z artykułami 171–175,
oraz
ii) przedsięwzięć finansowych, zgodnie z załącznikiem III
artykuł 13 oraz artykuł 17 ustęp 1 litera c);
z) ustanawia odpowiednie mechanizmy kierowania i nadzoro-
wania sztabu inspektorów, którzy kontrolują działalność
w obszarze, w celu określenia, czy są przestrzegane postano-wienia niniejszej części, zasady, przepisy i procedury Organi-zacjiorazwymogiiwarunkijakiegokolwiekkontraktuzawar-tego z Organizacją.
Artykuł 163
Organy Rady
1. Tworzy się następujące organy Rady:
a) Komisję Planowania Gospodarczego;b) Komisję Prawno-Techniczną.
2. Każda komisja składa się z 15 członków, wybranych przez
Radę spośród kandydatów przedstawionych przez Państwa-Strony. Jednakże Rada może, jeżeli uzna to za niezbędne, zade-cydować o zwiększeniu składu każdej z komisji, uwzględniającw należyty sposób oszczędność i efektywność.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 305
3. Członkowie komisji powinni mieć odpowiednie kwalifikacje
w zakresie kompetencji tych komisji. Państwa-Strony powinnyprzedstawićkandydatówposiadającychnajwyższypoziomkom-petencjiiuczciwościorazmającychkwalifikacjewodpowiednichdziedzinach, tak aby zapewnić skuteczne wykonywanie funkcjikomisji.
4. Przywyborzeczłonkówkomisjipowinnabyćwnależytyspo-
sóbwziętapoduwagępotrzebasprawiedliwegopodziaługeogra-ficznego i reprezentacji specjalnych interesów.
5. Żadne Państwo-Strona nie może zgłosić więcej niż jednego
kandydata do każdej z komisji. Żadna osoba nie może byćwybrana do pracy w więcej niż jednej komisji.
6. Kadencjaczłonkówkomisjiwynosi5lat.Mogąbyćoniwybie-
rani ponownie na następną kadencję.
7. W razie śmierci, utraty zdolności do pracy lub rezygnacji
członkakomisjiprzedupływemkadencji,Radawybieranapozo-stały okres kadencji członka z tego samego regionu geograficz-nego lub obszaru interesów.
8. Członkowie komisji nie powinni być w żaden sposób finan-
sowozainteresowanijakąkolwiekdziałalnościązwiązanązbada-niem i eksploatacją w obszarze. Z zastrzeżeniem ich odpowie-dzialności przed komisjami, w których pracują, nie będą oniujawniać, nawet po zakończeniu sprawowania swoich funkcji,żadnych tajemnic przemysłowych, danych objętych ochroną napodstawieprawawłasnościprzemysłowej,któresąprzekazywaneOrganizacji zgodnie z załącznikiem III artykuł 14, lub jakichkol-wiek innych poufnych informacji, które uzyskali z racji ich obo-wiązków pełnionych w Organizacji.
9. Każdakomisjawykonujeswojefunkcjezgodniezwytycznymi
i dyrektywami, jakie może przyjąć Rada.
10. KażdakomisjaformułujeiprzedkładaRadziewceluzatwier-
dzenia takie zasady i przepisy, jakie mogą być niezbędne w celuefektywnego wykonywania funkcji komisji.
11. Procedury podejmowania decyzji przez komisję są ustana-
wiane przez normy, przepisy i procedury Organizacji. Do zale-ceńprzedkładanychRadziemogąbyć,wraziekonieczności,dołą-czone streszczenia dotyczące rozbieżnych opinii w komisji.
12. Każda komisja z reguły wykonuje swoje funkcje w siedzibie
Organizacji i zbiera się tak często, jak tego będzie wymagaćsprawne wykonywanie jej zadań.
13. Wczasiewykonywaniaswoichfunkcjikażdakomisjamoże,
jeżelibędzietowłaściwe,konsultowaćsięzinnąkomisją,właści-wym organem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jejwyspecjalizowaną agendą, lub jakąkolwiek organizacją między-narodową, która jest kompetentna w zakresie zagadnień będą-cych przedmiotem konsultacji.
Artykuł 164
Komisja Planowania Gospodarczego
1. Członkowie Komisji Planowania Gospodarczego powinnimieć odpowiednie kwalifikacje w takich dziedzinach jak: górnic-two, zarządzanie działalnością wydobywczą zasobów mineral-nych, handel międzynarodowy lub międzynarodowe systemygospodarcze. Rada powinna dążyć do zapewnienia, aby składkomisji odzwierciedlał wszystkie odpowiednie kwalifikacje. Wskład komisji wchodzi co najmniej dwóch członków z państwrozwijającychsię,nagospodarkęktórychistotnywpływwywieraeksporttychkategoriiminerałów,którebędąuzyskiwanezobsza-ru.
2. Komisja:
a) proponuje,nawniosekRady,środkiwceluwykonaniadecyzji
odnoszących się do działalności w obszarze, a przyjętych
zgodnie z niniejszą konwencją;
b) bada tendencje i czynniki wpływające na podaż, popyt i ceny
minerałów,któremogąbyćuzyskiwanezobszaru,biorącpoduwagę zarówno interesy krajów importujących, jak i krajóweksportujących , a w szczególności zaliczanych do nich pań-
stw rozwijających się;
c) bada każdą sytuację, która może doprowadzić do niepomyśl-
nych skutków, o których mowa w artykule 150 litera h), naktórą zwróciły jej uwagę zainteresowane Państwo-Strona lubzainteresowane Państwa-Strony, i wydaje odpowiednie zale-cenia Radzie;
d) proponuje Radzie, w celu przedłożenia Zgromadzeniu, zgod-
nie z artykułem 151 ustęp 10, systemu odszkodowań lubinnych środków pomocnych w przystosowaniu gospodarkipaństw rozwijających się, które ponoszą niekorzystne skutkiwynikającezdziałalnościwobszarze.KomisjaopracowujedlaRady zalecenia, jakie są niezbędne dla zastosowania systemulub innych środków przyjętych przez Zgromadzenie w kon-kretnych przypadkach.
Artykuł 165
Komisja Prawno-Techniczna
1. CzłonkowieKomisjiPrawno-Technicznejpowinnimiećodpo-wiednie kwalifikacje w takich dziedzinach jak: badania,306
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
eksploatacja i przetwarzanie zasobów mineralnych, oceanologia,
ochronaśrodowiskamorskiego,ekonomicznelubprawnezagad-nienia dotyczące górnictwa morskiego oraz pokrewne dziedzinywiedzy. Rada powinna dążyć do zapewnienia, aby skład komisjiodzwierciedlał wszystkie odpowiednie kwalifikacje.
2. Komisja:
a) na wniosek Rady wydaje zalecenia dotyczące wykonywania
funkcji Organizacji;
b) rozpatrujeoficjalnepisemneplanypracydotyczącedziałalno-
ściwobszarze,zgodniezartykułem153ustęp3,iprzedkłada
odpowiednie zalecenia Radzie. Komisja opiera swoje zalece-nia wyłącznie na wymaganiach określonych w załączniku IIIi składa Radzie z tego sprawozdanie;
c) na wniosek Rady nadzoruje działalność w obszarze, konsul-
tuje się i współpracuje, gdy jest to zasadne, z jednostką pro-wadzącą taką działalność albo zainteresowanym państwemlub zainteresowanymi państwami i przedkłada Radzie spra-wozdanie;
d) sporządza ocenę ekologicznych skutków działalności
w obszarze;
e) wydaje zalecenia Radzie odnoszące się do ochrony środowi-
skamorskiego,uwzględniającpoglądywyrażonewtymzakre-sie przez uznanych ekspertów;
f) opracowujeiprzedkładaRadzienormy,przepisyiprocedury,
o których mowa w artykule 162 ustęp 2 litera o), z uwzględ-nieniem wszystkich odpowiednich czynników, łącznie z oce-nami ekologicznych skutków działalności w obszarze;
g) dokonuje stałego przeglądu takich zasad, przepisów i proce-
durorazzalecaRadziecopewienczasprzyjęcietakichpopra-wek do nich, jakie może uznać za niezbędne lub pożądane;
h) wydaje zalecenia Radzie dotyczące utworzenia regularnego
programu monitorowania w celu obserwowania, mierzenia,szacowania i analizowania za pomocą uznanych metodnaukowychryzykalubskutkówzanieczyszczeniaśrodowiskamorskiego wywołanego działalnością w obszarze, zapewnia,abyobowiązująceprzepisybyływłaściweibybyłyprzestrze-gane, oraz koordynuje realizację zatwierdzonego przez Radęprogramu monitorowania;
i) zaleca Radzie wszczęcie postępowań w imieniu Organizacji
przed Izbą Sporów Dotyczących Dna Morskiego, zgodnie zniniejszą częścią i odnoszącymi się do niej załącznikami,mając na uwadze w szczególności artykuł 187;j) wydaje zalecenia Radzie co do środków, które należy zasto-
sować na podstawie orzeczenia Izby Sporów DotyczącychDnaMorskiego,wydanegowpostępowaniuwszczętymzgod-nie z literą i);
k) wydajezaleceniaRadziewsprawiewydaniawnagłychwypad-
kach zarządzeń, do których można zaliczyć zarządzenia owstrzymaniu lub skorygowaniu działalności operacyjnej, abyzapobiec poważnej szkodzie w środowisku morskim, jakamożepowstaćwwynikudziałalnościwobszarze.ZaleceniateRada rozpatruje w pierwszej kolejności;
l) wydajezaleceniaRadziecodoodmowyzatwierdzeniaobsza-
rówdoeksploatacjiprzezkontrahentówlubPrzedsiębiorstwowprzypadkach,kiedywystępująistotneoznakiwskazującenaryzyko powstania poważnej szkody w środowisku morskim;
m) wydaje zalecenia Radzie dotyczące kierowania i nadzorowa-
nia sztabu inspektorów, którzy kontrolują działalnośćw obszarze, w celu określenia, czy przestrzegane są postano-wienia niniejszej części, zasady, przepisy i procedury Organi-zacji oraz wymagania i warunki jakiegokolwiek kontraktuzawartego z Organizacją;
n) oblicza maksymalny pułap produkcji i wydaje w imieniu
Organizacji zezwolenie na produkcję zgodnie z artykułem151 ustępy 2–7, po przeprowadzeniu niezbędnej selekcjiprzezRadęspośródubiegającychsięozezwolenianaproduk-cję, zgodnie z załącznikiem III artykuł 7.
3. Na życzenie jakiegokolwiek Państwa-Strony lub innej zainte-resowanej strony członkom komisji towarzyszy, w czasie wyko-nywaniaichfunkcjinadzorczejiinspekcji,przedstawicieltakiegopaństwa lub innej zainteresowanej strony.
Podsekcja D
Sekretariat
Artykuł 166
Sekretariat
1. Sekretariat Organizacji składa się z Sekretarza Generalnegoi takiego personelu, jaki będzie Organizacji potrzebny.
2. Sekretarz Generalny jest wybierany przez Zgromadzenie na
cztery lata spośród kandydatów zaproponowanych przez Radęi może być wybrany ponownie.
3. SekretarzGeneralnyjestnajwyższymfunkcjonariuszemadmi-
nistracyjnym Organizacji i uczestniczy w tym charakterze wewszystkich posiedzeniach Zgromadzenia, Rady oraz każdego04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 307
organu pomocniczego, a także pełni inne funkcje administracyj-
ne, jakie zostały powierzone Sekretarzowi Generalnemu przez teorgany.
4. Sekretarz Generalny przedstawia Zgromadzeniu coroczne
sprawozdanie z pracy Organizacji.
Artykuł 167
Personel Organizacji
1. Personel Organizacji składa się z takich wykwalifikowanychpracowników naukowych, technicznych i innych, którzy mogąbyć potrzebni w celu wypełnienia administracyjnych funkcjiOrganizacji.
2. Najważniejszeznaczeniewrekrutacjiizatrudnianiupersonelu
oraz w określaniu warunków pracy ma potrzeba zapewnienianajwyższego poziomu sprawności, fachowości i uczciwości.Mając to na względzie, powinno się zwrócić należytą uwagę naznaczenie rekrutacji personelu z możliwie najszerszego obszarugeograficznego.
3. Personel jest mianowany przez Sekretarza Generalnego. Tryb
i warunki mianowania, wynagradzania i zwalniania personeluustanawiane są zgodnie z zasadami, przepisami i proceduramiOrganizacji.
Artykuł 168
Międzynarodowy charakter Sekretariatu
1. Podczas wykonywania swoich obowiązków Sekretarz Gene-ralny i personel Organizacji nie powinni zwracać się o instrukcjelub przyjmować instrukcji od jakiegokolwiek rządu lub z jakie-gokolwiek innego źródła spoza Organizacji. Powinni onipowstrzymywaćsięodwszelkichdziałań,któremogłybyoddzia-ływać na ich pozycję jako funkcjonariuszy międzynarodowych,odpowiedzialnych jedynie przed Organizacją. Każde Państwo-Strona zobowiązuje się uznawać wyłącznie międzynarodowycharakter obowiązków Sekretarza Generalnego i personelu i niepróbować wywierać na nich wpływu podczas wykonywaniaprzez nich swoich obowiązków. Wszelkie naruszenia obowiąz-kówprzezczłonkapersoneluprzedkładasięwłaściwemusądowiadministracyjnemu, jak to przewidziano w zasadach, przepisachi procedurach Organizacji.
2. Sekretarz Generalny i personel nie powinni być w żaden spo-
sób finansowo zainteresowani jakąkolwiek działalnością zwią-zaną z badaniami i eksploatacją w obszarze. Z zastrzeżeniem ichodpowiedzialności przed Organizacją nie powinni oni ujawniać,nawet po zakończeniu sprawowania swoich funkcji, żadnychtajemnicprzemysłowych,danychobjętychochronąnapodstawieprawa własności przemysłowej, które są przekazywane Organi-zacji, zgodnie z załącznikiem III artykuł 14, lub jakichkolwiekinnych poufnych informacji, które uzyskali z racji ich zatrudnie-nia w Organizacji.
3. NaruszeniaprzezczłonkapersoneluOrganizacjiobowiązków
wymienionych w ustępie 2, na wniosek poszkodowanego przeztakie naruszenie Państwa-Strony lub poszkodowanej przez takienaruszenie osoby fizycznej lub prawnej, za którą poręczyłoPaństwo-Strona,zgodniezartykułem153ustęp2literab),Orga-nizacja przedstawia sądowi wyznaczonemu na podstawie norm,przepisów i procedur Organizacji. Poszkodowana Strona maprawowzięciaudziałuwpostępowaniu.NazaleceniesąduSekre-tarz Generalny zwalnia takiego pracownika.
4. Zasady, przepisy i procedury Organizacji zawierają postano-
wienianiezbędnedlawprowadzeniawżycieniniejszegoartykułu.
Artykuł 169
Konsultacja i współpraca z organizacjami
międzynarodowymi i pozarządowymi
1. W sprawach, które wchodzą w zakres kompetencji Organiza-cji, Sekretarz Generalny zawiera, za aprobatą Rady, stosowneporozumienia o konsultacji i współpracy z międzynarodowymioraz pozarządowymi organizacjami uznawanymi przez RadęGospodarczo-Społeczną ONZ.
2. Każda organizacja, z którą Sekretarz Generalny zawarł poro-
zumieniezgodniezustępem1,możewyznaczyćprzedstawicieli,by uczestniczyli w charakterze obserwatorów w posiedzeniachorganów Organizacji, zgodnie z regulaminami tych organów. Wstosownychprzypadkachbędąustanowioneproceduryotrzymy-wania opinii takich organizacji.
3. Sekretarz Generalny może rozpowszechniać wśród Państw-
Stron pisemne sprawozdania przedstawione przez pozarządoweorganizacje, o których mowa w ustępie 1, w sprawach, któreodnoszą się do ich szczególnych kompetencji i dotyczą pracyOrganizacji.
Podsekcja E
Przedsiębiorstwo
Artykuł 170
Przedsiębiorstwo
1. Przedsiębiorstwo jest organem Organizacji, który zgodnie zartykułem 153 ustęp 2 litera a) bezpośrednio prowadzi308
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
działalnośćwobszarzeorazzajmujesiętransportem,przetwarza-
niem i zbytem minerałów wydobywanych z obszaru.
2. Przedsiębiorstwo ma w ramach międzynarodowej osobowo-
ściprawnejOrganizacjitakązdolnośćprawną,jakąprzewidzianow statucie przedstawionym w załączniku IV. Przedsiębiorstwodziała zgodnie z niniejszą konwencją, zasadami, przepisamii procedurami Organizacji, jak również zgodnie z generalnymikierunkamipolitykiokreślonymiprzezZgromadzenie,orazpod-lega dyrektywom i nadzorowi Rady.
3. GłównebiuroprzedsiębiorstwamieścisięwsiedzibieOrgani-
zacji.
4. Zgodnie z załącznikiem IV artykuł 173 ustęp 2 oraz arty-
kuł 11 przedsiębiorstwo powinno być wyposażone w funduszeniezbędne dla wypełnienia przez nie jego funkcji i otrzymujetechnologię, jak przewidziano w artykule 144 i innych stosow-nych postanowieniach niniejszej konwencji.
Podsekcja F
Finanse Organizacji
Artykuł 171
Fundusze Organizacji
Fundusze Organizacji obejmują:
a) ustalone wkłady wnoszone przez członków Organizacji,
zgodnie z artykułem 160 ustęp 2 litera e);
b) środkiuzyskaneprzezOrganizację,zgodniezzałącznikiemIII
artykuł 13, w związku z działalnością w obszarze;
c) środki przekazane przez przedsiębiorstwo, zgodnie z załącz-
nikiem IV artykuł 10;
d) środki pożyczone zgodnie z artykułem 174;e) dobrowolne wpłaty członków lub innych jednostek; orazf) płatności na rzecz funduszu odszkodowań, zgodnie z artyku-
łem 151 ustęp 10, których źródła zostaną zalecone przez
Komisję Planowania Gospodarczego.
Artykuł 172
Roczny budżet Organizacji
SekretarzGeneralnyprzygotowujeprojektproponowanegorocz-nego budżetu Organizacji i przedkłada go Radzie. Rada rozpa-truje proponowany roczny budżet i przedkłada go Zgromadze-niu, łącznie z wszystkimi odnoszącymi się do niego zaleceniami.Zgromadzenie rozpatruje i zatwierdza proponowany rocznybudżet, zgodnie z artykułem 160 ustęp 2 litera h).Artykuł 173
Wydatki Organizacji
1. Wkłady,októrychmowawartykule171literaa),sąwpłacanenaspecjalnekontoiprzeznaczanenapokrycieadministracyjnychwydatków Organizacji do chwili, w której Organizacja będzieposiadała wystarczające środki z innych źródeł na pokrycie tychwydatków.
2. Wydatki administracyjne Organizacji powinny być w pierw-
szej kolejności pokrywane z funduszy Organizacji. Poza ustalo-nymiwkładami,októrychmowawartykule171literaa),środki,które pozostaną po opłaceniu wydatków administracyjnych,mogą być, inter alia:
a) rozdzielane zgodnie z artykułem 140 oraz artykułem 160
ustęp 2 litera g);
b) wykorzystywanewceluzapewnieniaprzedsiębiorstwufundu-
szy, zgodnie z artykułem 170 ustęp 4;
c) wykorzystywanenawypłatyodszkodowańdlapaństwrozwi-
jających się, zgodnie z artykułem 151 ustęp 10 i artykułem160 ustęp 2 litera l).
Artykuł 174
Uprawnienie Organizacji do zaciągania pożyczek
1. Organizacja ma prawo do zaciągania pożyczek.
2. Zgromadzenieokreślagraniceuprawnieńdozaciąganiapoży-
czek w przepisach finansowych przyjmowanych zgodnie z arty-kułem 160 ustęp 2 litera f).
3. Rada wykonuje przysługujące Organizacji prawo do zaciąga-
nia pożyczek.
4. Państwa-StronynieponosząodpowiedzialnościzadługiOrga-
nizacji.
Artykuł 175
Coroczna kontrola
Rejestry, księgi i rachunki Organizacji, łącznie z jej corocznymioświadczeniami finansowymi, podlegają corocznej kontroliprzeprowadzanej przez niezależnego rewidenta, wyznaczonegoprzez Zgromadzenie.
Podsekcja G
Status prawny, przywileje i immunitety
Artykuł 176
Status prawny
Organizacjamaosobowośćprawno-międzynarodowąitakązdol-ność prawną, jaka może okazać się niezbędna dla wykonywaniajej funkcji i osiągania jej celów.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 309
Artykuł 177
Przywileje i immunitety
Dla umożliwienia wykonywania swoich funkcji Organizacja
korzysta na terytorium każdego Państwa-Strony z przywilejówi immunitetów określonych w niniejszej podsekcji. Przywilejei immunitety odnoszące się do przedsiębiorstwa określone sąw załączniku IV artykuł 13.
Artykuł 178
Immunitet jurysdykcyjny
Organizacja, jej mienie i aktywa korzystają z immunitetu jurys-dykcyjnego, chyba że Organizacja wyraźnie zrzeknie się tegoimmunitetu w konkretnej sprawie.
Artykuł 179
Immunitet w zakresie przeszukania i jakiejkolwiek formy
zajęcia
MienieiaktywaOrganizacji,bezwzględunato,gdzi eiukogosię
znajdują, korzystają z immunitetu od przeszukania, rekwirowa-nia,konfiskaty,wywłaszczeniaorazodjakiejkolwiekinnejformyzajęcia na podstawie decyzji organów wykonawczych lub usta-wodawczych.
Artykuł 180
Zwolnienie od ograniczeń, reglamentacji, kontroli
i moratoriów
Mienie i aktywa Organizacji są wolne od ograniczeń, reglamen-tacji, kontroli i moratoriów niezależnie od ich charakteru.
Artykuł 181
Archiwa i oficjalne środki łączności Organizacji
1. Archiwa Organizacji, bez względu na to gdzie się znajdują, sąnietykalne.
2. Dane objęte ochroną na podstawie prawa własności przemy-
słowej, tajemnice przemysłowe oraz podobne informacje i aktapersonalne nie powinny być przechowywane w powszechniedostępnych archiwach.
3. W odniesieniu do oficjalnych środków łączności Organizacji
każdePaństwo-Stronaprzyznajejejstatusniemniejkorzystnyniżprzyznany przez to państwo innym organizacjom międzynaro-dowym.Artykuł 182
Przywileje i immunitety określonych osób związanych z
Organizacją
Przedstawiciele Państw-Stron, którzy biorą udział w posiedze-niach Zgromadzenia, Rady albo organów Zgromadzenia lubRady, oraz Sekretarz Generalny i personel Organizacji korzystająna terytorium każdego Państwa-Strony:
a) z immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do czynności
podejmowanych przez nich podczas wykonywania swoich
funkcji, z wyjątkiem przypadków, w których, odpowiednio,państwo,którereprezentują,lubOrganizacjawyraźniezrzek-nie się tego immunitetu w konkretnej sprawie;
b) jeżeli nie są oni obywatelami tego Państwa-Strony, z tych
samych zwolnień od ograniczeń imigracyjnych, wymogówrejestracjicudzoziemcówiobowiązkówobywatelskich,ztychsamych ułatwień w zakresie wymiany pieniędz y i z takiego
samegostatusuwzakresieułatwieńwpodróżowaniu,jakietopaństwo przyznaje przedstawicielom, urzędnikom i pracow-nikom odpowiedniej rangi innych Państw-Stron.
Artykuł 183
Zwolnienie od podatków i opłat celnych
1. WzakresieswojejoficjalnejdziałalnościOrganizacja,jejakty-wa,mienieidochody,atakżejejoperacjeitransakcjedozwoloneprzez niniejszą konwencję, są wolne od jakiegokolwiek bezpo-średniego opodatkowania i od wszystkich opłat celnych natowaryimportowanelubeksportowanewceluoficjalnegowyko-rzystaniaprzezOrganizację.Organizacjaniebędziesięubiegaćozwolnienia od należności, które są opłatami za wyświadczoneusługi.
2. Jeżeli Organizacja nabywa lub dokonuje się w jej imieniu
nabycia towarów lub usług o znacznej wartości dla potrzeb ofi-cjalnejdziałalnościOrganizacjiijeżelidocenynatakietowarylubusługi wliczone zostały podatki lub cła, Państwa-Strony stosują,w stopniu możliwym do wykonania, odpowiednie środki w celuudzieleniazwolnieniaodtakichpodatków,cełlubzapewniająichzwrot. Towary importowane lub kupowane przy zastosowaniuzwolnienia od opłat lub ceł, przewidzianego w niniejszym arty-kule,niepowinnybyćsprzedawanelubwinnysposóbwykorzys-tywane na terytorium Państwa-Strony udzielającego takiegozwolnienia, chyba że nastąpi to na warunkach uzgodnionych ztakim Państwem-Stroną.
3. Państwa-Stronynienakładajążadnychpodatkównawynagro-
dzenia i honoraria lub jakiekolwiek inne formy wypłat dokony-wanychprzezOrganizacjęnarzeczSekretarzaGeneralnegoiper-soneluOrganizacji,jakrównieżekspertówwykonującychzadaniadla potrzeb Organizacji, którzy nie są ich obywatelami.310
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Podsekcja H
Zawieszenie korzystania z praw i przywilejów członkowskich
Artykuł 184
Zawieszanie prawa do głosowania
Państwo-Strona, które zalega z płaceniem swoich finansowych
wkładów na rzecz Organizacji, nie ma prawa do głosowania,jeżeli suma jego zaległości równa się sumie wkładów należnychod niego za poprzedzające pełne dwa lata albo ją przekracza.Zgromadzenie może jednak zezwolić takiemu członkowi naudział w głosowaniu, jeżeli uzna, że niewywiązywanie się w ter-minie z płatności jest spowodowane okolicznościami niezależ-nymi od tego członka.
Artykuł 185
Zawieszenie korzystania z praw i przywilejów
wynikających z członkostwa
1. Na zalecenie Rady Zgromadzenie może zawiesić w korzysta-niu z praw i przywilejów wynikających z członkostwa Państwo-Stronę,którerażącoiuporczywienaruszaprzepisyniniejszejczę-ści.
2. Żadne działanie nie może być podjęte na podstawie ustępu 1
do czasu, dopóki Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego nieorzeknie, że Państwo-Strona rażąco i uporczywie naruszałopostanowienia niniejszej części.
SEKCJA5
ROZSTRZYGANIE SPORÓW I OPINIE DORADCZE
Artykuł 186
Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego
Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza
Utworzenie Izby Sporów Dotyczących Dna Morskiego i sposób,wjakiwykonujeonaswojekompetencje,regulująpostanowienianiniejszej sekcji, części XV i załącznika VI.
Artykuł 187
Właściwość Izby Sporów Dotyczących Dna Morskiego
Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego jest właściwa zgodniez niniejszą częścią i jej załącznikami w sporach związanych zdziałalnością w obszarze, należących do następujących kategorii:
a) spory między Państwami-Stronami dotyczące wykładni lub
stosowania niniejszej części i jej załączników;
b) spory między Państwem-Stroną a Organizacją dotyczące:
i) działań lub zaniechań Organizacji lub Państwa-Strony,
które stanowią naruszenie niniejszej części lub jej załącz-
nikówalbozasad,przepisówiprocedurOrganizacji,przy-jętych zgodnie z nimi; lub
ii) działańOrganizacji,codoktórychistniejezarzutprzekro-
czenia kompetencji lub nadużycia uprawnień;
c) spory między stronami kontraktów, którymi są Państwa-
Strony, Organizacja lub przedsiębiorstwo, przedsiębiorstwapaństwowe, osoby fizyczne lub prawne, o których mowaw artykule 153 ustęp 2 litera b), dotyczące:
i) wykładnilubstosowaniakontraktu,któregospórdotyczy,
lub planu pracy; lub
ii) działań lub zaniechań strony kontraktu odnoszących się
do działalności w obszarze i dotyczących innej strony lub
bezpośrednio wpływających na jej prawnie uzasadnioneinteresy;
d) spory między Organizacją a przyszłym kontrahentem, za
którego, zgodnie z artykułem 153 ustęp 2 litera b), poręczapaństwoiktórynależyciespełniłwarunkiokreślonewzałącz-niku III artykuł 4 ustęp 6 oraz w załączniku III artykuł 13ustęp2,dotycząceodmowyzawarciakontraktulubzagadnie-nia prawnego, wynikłego w toku negocjowania kontraktu;
e) spory między Organizacją a Państwem-Stroną, przedsiębior-
stwem państwowym, osobą fizyczną lub prawną, za którą,zgodnie z artykułem 153 ustęp 2 litera b), Państwo-Stronaporęczyło, jeżeli istnieje zarzut, że Organizacja jest odpowie-dzialna, zgodnie z załącznikiem III artykuł 22;
f) jakiekolwiek inne spory, dla których właściwość Izby została
szczegółowo uregulowana w niniejszej konwencji.
Artykuł 188
Poddawanie sporów izbie specjalnej Międzynarodowego
Trybunału Prawa Morza lub izbie ad hocIzby Sporów
Dotyczących Dna Morskiego lub wiążącemu
rozstrzygnięciu arbitrażu handlowego
1. Spory między Państwami-Stronami, o których mowa w arty-kule 187 litera a), mogą być poddawane:04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 311
a) na życzenie strony sporu – izbie specjalnej Międzynarodo-
wegoTrybunałuPrawaMorza,tworzonejzgodniezzałączni-
kiem VI artykuły 15 i 17; lub
b) nażyczeniejakiejkolwiekstronysporu–izbie adhocIzbySpo-
rów Dotyczących Dna Morskiego, tworzonej na podstawiezałącznika VI artykuł 36.
2. a) Sporydotyczącewykładnilubstosowaniakontraktu,októ-
rychmowawartykule187literac)podpunkti),przedkładasię, na wniosek strony sporu, do wiążącego rozstrzygnięciaarbitrażowi handlowemu, jeżeli strony nie postanowią ina-czej. Handlowy trybunał arbitrażowy, któremu spór zostałprzedłożony,niejestwłaściwydorozstrzyganiajakiegokol-wiekzagadnieniadotyczącegowykładnininiejszejkonwen-cji. Jeżeli taki spór dotyczy zagadnienia wykładni części XIijejzałączników,zagadnienietokierujesiędoIzbySporówDotyczących Dna Morskiego w celu wydania orzeczenia.
b)Jeżeli w chwili wszczęcia lub w czasie trwania postępowa-
nia arbitrażowego trybunał arbitrażowy postanowi, nawniosekjakiejkolwiekstronysporulub propriomotu ,żejego
orzeczenie jest zależne od orzeczenia Izby Sporów Doty-czących Dna Morskiego, to trybunał arbitrażowy przekażezagadnienie do Izby Sporów Dotyczących Dna Morskiegowceluuzyskaniatakiegoorzeczenia.Trybunałarbitrażowywyda wówczas swoje orzeczenie zgodnie z orzeczeniemIzby Sporów Dotyczących Dna Morskiego.
c) W przypadku braku w kontrakcie postanowień w sprawie
procedury arbitrażowej, która powinna być stosowanawraziepowstaniasporu,postępowaniearbitrażoweprowa-dzisięzgodniezZasadamiArbitrażuUNICTRALlubtakimiinnymi zasadami postępowania arbitrażowego, jakie mogąbyć określone w zasadach, przepisach i procedurach Orga-nizacji, o ile strony sporu nie uzgodnią inaczej.
Artykuł 189
Ograniczenie kompetencji w odniesieniu do decyzji
Organizacji
Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego nie posiada właściwo-ści w odniesieniu do wykonywania przez Organizację jej dyskre-cjonalnych uprawnień zgodnie z niniejszą częścią; w żadnymwypadku nie może ona zastępować swoimi dyskrecjonalnymiuprawnieniami dyskrecjonalnych uprawnień Organizacji. Bezuszczerbkudlaartykułu191,przywykonywaniuswoichkompe-tencji zgodnie z artykułem 187, Izba Sporów Dotyczących DnaMorskiegoniebędziewypowiadaćsięwkwestii,czyjakiekolwiekzasady, przepisy i procedury Organizacji są zgodne z niniejsząkonwencją,jakrównieżniebędzieuznawaćtakichzasad,przepi-sówiprocedurzanieważne.Jejwłaściwośćwtymzakresieogra-nicza się do decydowania w przedmiocie roszczeń, według któ-rych stosowanie zasad, przepisów i procedur Organizacjiwindywidualnychwypadkachkolidowałobyzumownymizobo-wiązaniami stron sporu lub ich zobowiązaniami wynikającymi zniniejszej konwencji, roszczeń dotyczących przekroczenia kom-petencji lub nadużycia uprawnień oraz roszczeń o odszkodowa-nie, które powinno być zapłacone, albo o inne środki, którenależy przyznać zainteresowanej stronie z powodu nieprzestrze-ganiaprzezdrugąstronęjejzobowiązańumownychlubjejzobo-wiązań wynikających z niniejszej konwencji.
Artykuł 190
Udział i przystąpienie do udziału w postępowaniu
poręczających Państw-Stron
1. Jeżeli osoba fizyczna lub prawna jest stroną sporu, o którymmowa w artykule 187, zawiadamia się o tym państwo poręcza-jące, które ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu przezskładanie pisemnych i ustnych oświadczeń.
2. Jeżeli w sporze, o którym mowa w artykule 187 litera c),
pozew zostanie wniesiony przeciwko Państwu-Stronie przezosobę fizyczną lub prawną, za którą poręczyło inne Państwo-Strona, państwo pozwane może zaproponować państwu porę-czającemu za taką osobę, aby przystąpiło do udziału w postępo-waniu w imieniu takiej osoby. W razie odmowy takiegoprzystąpienia, pozwane państwo może ustanowić swoje zastęp-stwoprzezosobęprawnąmającąjegoprzynależnośćpaństwową.
Artykuł 191
Opinie doradcze
Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego wydaje opinie dorad-cze na wniosek Zgromadzenia lub Rady w kwestiach prawnychpowstałych w zakresie ich działalności. Opinie takie wydaje sięw trybie pilnym.312
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
CZĘŚĆ XII
OCHRONA I ZACHOWANIE ŚRODOWISKA MORSKIEGO
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 192
Zobowiązanie ogólne
Państwa są zobowiązane do ochrony i zachowania środowiska
morskiego.
Artykuł 193
Suwerenne prawo państw do eksploatacji swoich
zasobów naturalnych
Państwa mają suwerenne prawo do eksploatacji swoich zasobównaturalnych stosownie do ich polityki w dziedzinie ochrony śro-dowiskaizgodniezichobowiązkiemochronyizachowaniaśro-dowiska morskiego.
Artykuł 194
Środki zmierzające do zapobiegania, zmniejszania
i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiego
1. Państwastosują,odpowiedniodoswoichmożliwości,wzależ-ności od okoliczności indywidualnie lub wspólnie, wszelkieśrodki zgodne z niniejszą konwencją, które są konieczne dlazapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowi-skamorskiegozjakiegokolwiekźródła,wykorzystującwtymcelunajlepiej nadające się do zastosowania sposoby, jakie pozostająw ich dyspozycji, oraz dążą do uzgadniania swojej polityki w tejdziedzinie.
2. Państwa stosują wszelkie środki konieczne dla zapewnienia,
aby działalność była prowadzona pod ich jurysdykcją lub kon-trolą w taki sposób, by nie wyrządzać szkody innym państwomi ich środowisku morskiemu wskutek zanieczyszczenia i abyzanieczyszczenie będące następstwem wypadków lub działalno-ściprowadzonejpodichjurysdykcjąlubkontroląniewykraczałopoza obszary, na których wykonują one swoje suwerenne prawazgodnie z niniejszą konwencją.
3. Środki stosowane zgodnie z niniejszą częścią dotyczą wszel-
kich źródeł zanieczyszczenia środowiska morskiego. Środki teobejmują,międzyinnymi,takieśrodki,którychcelemjestzmniej-szanie w możliwie najpełniejszym zakresie:
a) wprowadzania toksycznych, szkodliwych lub niebezpiecz-
nych substancji, szczególnie takich, które mają charakter
trwały, ze źródeł lądowych, z atmosfery lub poprzez atmo-sferę albo w następstwie zatapiania;
b) zanieczyszczeniazestatków,wszczególnościśrodkizmierza-
jące do zapobiegania wypadkom i likwidacji nadzwyczajnychzagrożeń, zapewnienia bezpieczeństwa prac prowadzonychna morzu, zapobiegania umyślnym i nieumyślnym zrzutomoraz do regulowania projektowania, budowy, wyposażenia,eksploatacji i składu załogi statków;
c) zanieczyszczenia z instalacji i urządzeń używanych do bada-
nia lub eksploatacji zasobów naturalnych dna i podglebiamorskiego,wszczególnościśrodkizmierzającedozapobiega-niawypadkomilikwidacjinadzwyczajnychzagrożeń,zapew-nieniabezpieczeństwapracprowadzonychnamorzuorazdoregulowaniaprojektowania,budowy,wyposażenia,eksploata-cji i składu załogi takich instalacji lub urządzeń;
d) zanieczyszczenia z innych instalacji i urządzeń eksploatowa-
nych w środowisku morskim, w szczególności środki zmie-rzające do zapobiegania wypadkom i likwidacji nadzwyczaj-nych zagrożeń, zapewnienia bezpieczeństwa pracprowadzonychnamorzuorazdoregulowaniaprojektowania,budowy, wyposażenia, eksploatacji i składu załogi takichinstalacji lub urządzeń.
4. Stosującśrodkizmierzającedozapobiegania,zmniejszanialubkontroli zanieczyszczenia środowiska morskiego, państwapowstrzymują się od nieuzasadnionego zakłócania działalnościprowadzonej przez inne państwa w korzystaniu z ich prawi wykonywaniu ich obowiązków zgodnie z niniejszą konwencją.
5. Środki stosowane zgodnie z niniejszą częścią obejmują takie
środki,któresąkoniecznedlaochronyizachowaniarzadkichlubwrażliwych ekosystemów, jak również środowiska ginących,zagrożonych lub narażonych na niebezpieczeństwo gatunkówryb i innych form życia w morzu.
Artykuł 195
Obowiązek nieprzemieszczania szkody lub zagrożeń
i nieprzekształcania jednego typu zanieczyszczenia
w inny
Stosującśrodkizmierzającedozapobiegania,zmniejszaniaikon-troli zanieczyszczenia środowiska morskiego, państwa działająw taki sposób, aby nie przemieścić szkody lub zagrożeń, bezpo-średnio lub pośrednio, z jednego obszaru na inny oraz aby nieprzekształcić jednego typu zanieczyszczenia w inny.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 313
Artykuł 196
Stosowanie technologii lub wprowadzanie gatunków
obcych albo nowych
1. Państwa stosują wszelkie środki konieczne dla zapobiegania,
zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiegow następstwie powstałego stosowania technologii na obszarachbędących pod ich jurysdykcją lub kontrolą, albo powstałegoumyślnego lub przypadkowego wprowadzenia obcych lubnowych gatunków do określonej części środowiska morskiego,które może powodować w nim znaczne i szkodliwe zmiany.
2. Niniejszy artykuł nie wpływa na stosowanie niniejszej kon-
wencji do zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszcze-nia środowiska morskiego.
SEKCJA 2
WSPÓŁPRACA GLOBALNA I REGIONALNA
Artykuł 197
Współpraca na płaszczyźnie globalnej lub regionalnej
Państwawspółpracująnapłaszczyźnieglobalneji,wraziepotrze-by, regionalnej, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwychorganizacjimiędzynarodowych,wzakresieformułowaniaiopra-cowywania międzynarodowych norm, standardów i zalecanychmetod postępowania oraz procedur zgodnych z niniejszą kon-wencją, w celu ochrony i zachowania środowiska morskiego, zuwzględnieniem charakterystycznych cech regionalnych.
Artykuł 198
Zawiadomienie o szkodzie mającej nieuchronnie nastąpić
lub o szkodzie już powstałej
Jeżelipaństwodowiadujesięosytuacjach,wktórychśrodowiskumorskiemu nieuchronnie grozi niebezpieczeństwo poniesieniaszkody lub poniosło już ono szkodę w następstwie zanieczy-szczenia, państwo to niezwłocznie zawiadamia inne państwa,którym taka szkoda może być, według niego, również wyrzą-dzona, a także właściwe organizacje międzynarodowe.
Artykuł 199
Plany dotyczące nadzwyczajnych środków w zakresie
zanieczyszczenia
W sytuacjach, o których mowa w artykule 198, państwa poło-żone na obszarze dotkniętym zanieczyszczeniem, zgodnie z ichmożliwościami, oraz właściwe organizacje międzynarodowewspółpracują w możliwie najszerszym zakresie w likwidowaniuskutków zanieczyszczeni a i w zapobieganiu wystąpieniu szkódlub ich ograniczeniu do minimum. W tym celu państwa wspól-nieopracowująplanydotyczącenadzwyczajnychśrodkówstoso-wanych w razie wypadków powodujących zanieczyszczenie śro-dowiska morskiego oraz popierają ich realizację.
Artykuł 200
Badania, programy badawcze oraz wymiana informacji
i danych
Państwa współpracują, bezpośrednio lub za pośrednictwem wła-ściwych organizacji międzynarodowych, w celu popieraniabadań, podejmowania naukowych programów badawczych orazzachęcaniadowymianyuzyskanychinformacjiidanychozanie-czyszczeniu środowiska morskiego. Dążą one do aktywnegoudziału w regionalnych i globalnych programach uzyskiwaniawiedzy dla oceny rodzaju i rozmiaru zanieczyszczenia, kwestiizwiązanych z narażaniem się na zanieczyszczenie, kierunkówjegorozprzestrzenianiasię,zagrożeńzniegowynikającychiśrod-ków jego zwalczania.
Artykuł 201
Kryteria naukowe dla opracowywania przepisów
prawnych
Na podstawie informacji i danych uzyskanych zgodnie z artyku-łem 200 państwa współpracują, bezpośrednio lub za pośrednic-twem właściwych organizacji międzynarodowych, w ustanawia-niu odpowiednich kryteriów naukowych dla formułowaniaiopracowywanianorm,standardówizalecanychmetodpostępo-waniaorazprocedurwzakresiezapobiegania,zmniejszaniaikon-troli zanieczyszczenia środowiska morskiego.
SEKCJA 3
POMOC TECHNICZNA
Artykuł 202
Pomoc naukowa i techniczna dla państw rozwijających się
Państwabezpośredniolubzapośrednictwemwłaściwychorgani-zacji międzynarodowych:
a) popierają programy pomocy dla państw rozwijających się
wdziedzinienauki,szkolnictwa,technikiorazwinnychdzie-
dzinach,wceluochronyizachowaniaśrodowiskamorskiegooraz zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniaśrodowiska morskiego. Pomoc taka obejmuje, między inny-mi:
i) szkolenie ich personelu naukowego i technicznego;ii) ułatwianie im udziału w odpowiednich programach
międzynarodowych;314
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
iii) dostarczanie im niezbędnego wyposażenia i urządzeń;
iv) zwiększanie ich zdolności do wytwarzania takiego wypo-
sażenia;
v) doradztwoorazrozwójśrodkówdlarealizacjiprogramów
badań naukowych, monitoringu, szkolenia i innych;
b) zapewniają odpowiednią pomoc, szczególnie dla państw
rozwijającychsię,wceluograniczeniadominimumnastępstw
poważnych wypadków, które mogą powodować znacznezanieczyszczenie środowiska morskiego;
c) zapewniają odpowiednią pomoc, szczególnie dla państw
rozwijającychsię,wzakresieprzygotowaniaocenśrodowiska.
Artykuł 203
Uprzywilejowane traktowanie państw rozwijających się
W celu zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniaśrodowiska morskiego lub ograniczania do minimum jegonastępstw organizacje międzynarodowe przyznają państwomrozwijającym się pierwszeństwo w zakresie:
a) przydziału odpowiednich funduszy i pomocy technicznej;
oraz
b) korzystania z ich służb specjalistycznych.
SEKCJA 4
MONITORING I OCENA ŚRODOWISKA
Artykuł 204
Monitoring zagrożeń lub następstw zanieczyszczenia
1. Państwa, działając w sposób zgodny z prawami innych pań-
stw,starająsię,nailejesttomożliwe,bezpośredniolubzapośred-nictwemwłaściwychorganizacjimiędzynarodowych,dokonywaćza pomocą uznanych metod naukowych obserwacji, pomiaru,oceny i analizy zagrożeń lub następstw zanieczyszczenia środo-wiska morskiego.
2. W szczególności państwa stale nadzorują następstwa wszel-
kiej działalności prowadzonej za ich zgodą lub z ich udziałemwceluokreślenia,czytakadziałalnośćmożespowodowaćzanie-czyszczenie środowiska morskiego.
Artykuł 205
Publikacja sprawozdań
Państwa publikują sprawozdania dotyczące wyników działańpodejmowanych zgodnie z artykułem 204 lub dostarczają takiesprawozdaniawodpowiednichodstępachczasuwłaściwymorga-nizacjom międzynarodowym, które powinny udostępniać jewszystkim państwom.
Artykuł 206
Ocena potencjalnych następstw działalności
Jeżeli państwa mają uzasadnione podstawy, aby sądzić, że dzia-łalność, która ma być prowadzona pod ich jurysdykcją lub kon-trolą, może spowodować istotne zanieczyszczenie lub znaczącei szkodliwe zmiany w środowisku morskim, oceniają one, na ilejesttomożliwe,potencjalnenastępstwatakiejdziałalnościdlaśro-dowiska morskiego oraz podają do wiadomości sprawozdania owynikach takich ocen w sposób przewidziany w artykule 205.
SEKCJA 5
NORMY MIĘDZYNARODOWE I USTAWODAWSTWO
KRAJOWE W ZAKRESIE ZAPOBIEGANIA, ZMNIEJSZANIA
I KONTROLI ZANIECZYSZCZENIA ŚRODOWISKA
MORSKIEGO
Artykuł 207
Zanieczyszczenie ze źródeł lądowych
1. Państwa wydają ustawy i inne przepisy prawne w zakresiezapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowi-skamorskiegozeźródełlądowych,łączniezrzekami,estuariami,rurociągami i urządzeniami odprowadzającymi wodę, uwzględ-niając przy tym uzgodnione na płaszczyźnie międzynarodowejnormy,standardyizalecanemetodypostępowaniaorazprocedu-ry.
2. Państwa zastosują inne środki, jakie mogą być konieczne dla
zapobiegania, zmniejszania i kontroli takiego zanieczyszczenia.
3. Państwa dążą do uzgadniania swojej polityki w tym zakresie
na odpowiedniej płaszczyźnie regionalnej.
4. Państwa, działając w szczególności za pośrednictwem właści-
wych organizacji międzynarodowych albo za pośrednictwemkonferencji dyplomatycznej, dążą do ustanowienia globalnychiregionalnychnorm,standardówizalecanychmetodpostępowa-niaorazprocedurdlazapobiegania,zmniejszaniaikontrolizanie-czyszczenia środowiska morskiego ze źródeł lądowych, biorącpoduwagęcharakterystycznecechyregionalne,potencjałekono-miczny państw rozwijających się i ich potrzebę rozwoju gospo-darczego. Takie normy, standardy i zalecane metody postępowa-nia oraz procedury są, w miarę potrzeby, okresowoweryfikowane.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 315
5. Ustawy,inneprzepisyprawne,środki,zasady,standardyizale-
cane metody postępowania oraz procedury wymienione w ustę-pach 1,2i4obejmują środki przeznaczone do zmniejszania,
w możliwie najpełniejszym zakresie, wprowadzania do środowi-ska morskiego substancji toksycznych, szkodliwych lub niebez-piecznych, a zwłaszcza takich, które mają trwały charakter.
Artykuł 208
Zanieczyszczenie powstające w następstwie działalności
prowadzonej na dnie morskim, która podlega jurysdykcji
państwowej
1. Państwanadbrzeżnewydająustawyiinneprzepisyprawnedlazapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowi-ska morskiego powstającego w następstwie działalności prowa-dzonej na dnie morskim, która podlega ich jurysdykcji, lubw związku z taką działalnością oraz zanieczyszczenia pochodzą-cegozesztucznychwysp,instalacjiikonstrukcjiznajdującychsiępod ich jurysdykcją, zgodnie z artykułami 60 i 80.
2. Państwa stosują inne środki, jakie mogą być konieczne dla
zapobiegania, zmniejszania i kontroli takiego zanieczyszczenia.
3. Takie ustawy, inne przepisy prawne oraz środki powinny być
niemniejskuteczneniżmiędzynarodowenormy,standardyizale-cane metody postępowania oraz procedury.
4. Państwa dążą do uzgadniania swojej polityki w tym zakresie
na odpowiedniej płaszczyźnie regionalnej.
5. Państwa, działając w szczególności za pośrednictwem właści-
wych organizacji międzynarodowych albo za pośrednictwemkonferencji dyplomatycznej, ustanawiają globalne i regionalnenormy, standardy i zalecane metody postępowania oraz proce-dury dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniaśrodowiska morskiego, którego dotyczy ustęp 1. Takie normy,standardy i zalecane metody postępowania oraz procedury są,w miarę potrzeby, okresowo weryfikowane.
Artykuł 209
Zanieczyszczenie powstające w następstwie działalności
prowadzonej w obszarze
1. Dla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniaśrodowiska morskiego w następstwie działalności w obszarzeustanawia się, zgodnie z częścią XI, międzynarodowe zasady,przepisy i procedury. Takie zasady, przepisy i procedury są,w miarę potrzeby, okresowo weryfikowane.
2. Z zastrzeżeniem stosownych postanowień niniejszej sekcji
państwawydająustawyiinneprzepisyprawnedlazapobiegania,zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiegownastępstwiedziałalnościwobszarzeprowadzonejprzezstatki,z wykorzystaniem instalacji, konstrukcji i innych urządzeń pod-noszących ich banderę lub zarejestrowanych w tych państwach,albo eksploatowanych z ich upoważnienia, zależnie od okolicz-ności. Wymagania stawiane przez takie ustawy i inne przepisyprawne powinny być nie mniej skuteczne niż międzynarodowezasady, przepisy i procedury wymienione w ustępie 1.
Artykuł 210
Zanieczyszczenie w następstwie zatapiania
1. Państwawydająustawyiinneprzepisyprawnedlazapobiega-nia, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska mor-skiego w następstwie zatapiania.
2. Państwa stosują inne środki, jakie mogą być konieczne dla
zapobiegania, zmniejszania i kontroli takiego zanieczyszczenia.
3. Takie ustawy, inne przepisy prawne oraz środki zapewniają,
by zatapianie nie było dokonywane bez zezwolenia właściwychwładz państw.
4. Państwa, działając w szczególności za pośrednictwem właści-
wych organizacji międzynarodowych albo za pośrednictwemkonferencji dyplomatycznej, dążą do ustanowienia globalnychiregionalnychnorm,standardówizalecanychmetodpostępowa-nia oraz procedur dla zapobiegania, zmniejszania i kontrolitakiego zanieczyszczenia. Takie normy, standardy i zalecanemetody postępowania oraz procedury są, w miarę potrzeby,okresowo weryfikowane.
5. Zatapianie w obrębie morza terytorialnego i wyłącznej strefy
ekonomicznejlubnaszelfiekontynentalnymniemożebyćdoko-nywane bez wyraźnej, uprzedniej zgody państwa nadbrzeżnego,któremaprawozezwalać,regulowaćikontrolowaćtakiezatapia-nieponależytymrozważeniusprawyzinnymipaństwami,którez powodu swego usytuowania geograficznego mogą ponieśćszkodliwe następstwa zatapiania.
6. Krajowe ustawy, inne przepisy prawne oraz środki powinny
być nie mniej skuteczne w zapobieganiu, zmniejszaniu i kontrolitakiego zanieczyszczenia niż globalne normy i standardy.
Artykuł 211
Zanieczyszczenie ze statków
1. Państwa, działając za pośrednictwem właściwej organizacjimiędzynarodowej lub ogólnej konferencji dyplomatycznej, usta-nawiają międzynarodowe normy i standardy dla zapobiegania,zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiegoze statków i w taki sam sposób popierają przyjmowanie, w razie
potrzeby, systemy tras morskich w celu ograniczenia do mini-mum zagrożenia wypadkami, które mogłyby powodować zanie-czyszczenie środowiska morskiego, łącznie z wybrzeżem, orazwynikające z zanieczyszczenia szkody dla interesów państw316
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
nadbrzeżnych. Takie normy i standardy są w miarę potrzeby
okresowo, w taki sam sposób, weryfikowane.
2. Państwawydająustawyiinneprzepisyprawnedlazapobiega-
nia, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska mor-skiego ze statków podnoszących ich banderę lub zarejestrowa-nych w tych państwach. Takie ustawy i inne przepisy prawnepowinnybyćprzynajmniejtaksamoskuteczne,jakpowszechnieprzyjęte międzynarodowe normy i standardy ustanowione przezwłaściwą organizację międzynarodową lub ogólną konferencjędyplomatyczną.
3. Państwa, które w celu zapobiegania, zmniejszania i kontroli
zanieczyszczeniaśrodowiskamorskiegowprowadzająszczególnewymagania, których spełnienie jest warunkiem wejścia obcychstatkówdoichportów,nawodywewnętrznelubzatrzymaniasięprzy ich przybrzeżnych terminalach, podają takie wymaganiaw należyty sposób do publicznej wiadomości i zawiadamiają onich właściwą organizację międzynarodową. Jeżeli dwa państwanadbrzeżnelubwięcej,dążącdouzgodnieniaswojejpolitykiwtejdziedzinie, wprowadzają takie wymagania w identycznej formie,to w zawiadomieniu wskazuje się, które państwa uczestnicząwtakichwspólnychporozumieniach.Każdepaństwowymagaodkapitanastatkupodnoszącegojegobanderęlubzarejestrowanegow tym państwie, który płynie przez morze terytorialne państwauczestniczącego w takich wspólnych porozumieniach, abydostarczył on na prośbę tego państwa informacji, czy kieruje siędo położonego w tym samym regionie państwa, które uczestni-czy w takich wspólnych porozumieniach i, w razie odpowiedzitwierdzącej,wyjaśnił,czyspełniaonwymaganiauprawniającedowejściadoportutakiegopaństwa.Niniejszyartykułpozostajebezuszczerbkudlanieprzerwanegokorzystaniaprzezstatekzprawanieszkodliwego przepływu lub dla stosowania artykułu 25ustęp 2.
4. Państwa nadbrzeżne, korzystając ze swojej suwerenności
wobrębieswojegomorzaterytorialnego,mogąwydawaćustawyi inne przepisy prawne dla zapobiegania, zmniejszania i kontrolizanieczyszczenia środowiska morskiego z obcych statków, łącz-nie ze statkami korzystającymi z prawa nieszkodliwego prze-pływu. Takie ustawy i inne przepisy prawne nie powinny, zgod-nie z częścią II sekcja 3, utrudniać nieszkodliwego przepływuobcych statków.
5. W celu zapewnienia wykonania przepisów prawnych w spo-
sóbprzewidzianywsekcji6państwanadbrzeżnemogąwydawaćw odniesieniu do swoich wyłącznych stref ekonomicznychustawy i inne przepisy prawne dla zapobiegania, zmniejszaniai kontroli zanieczyszczenia ze statków, pozostając w zgodzie zpowszechnieprzyjętymimiędzynarodowyminormamiistandar-dami, ustanowionymi przez właściwą organizację międzynaro-dową lub ogólną konferencję dyplomatyczną, oraz tym samymwprowadzając takie normy i standardy w życie.
6. a) Jeżeli międzynarodowe normy i standardy, przewidziane
w ustępie 1, nie są odpowiednie ze względu na szczególne
okoliczności i państwo nadbrzeżne ma uzasadnione pod-stawy,abysądzić,żeokreślony,wyraźnieoznaczonyobszarw jego wyłącznej strefie ekonomicznej jest obszarem,w którym, ze względu na uznane przyczyny technicznezwiązanezjegowarunkamioceanograficznymiiekologicz-nymi, ze sposobem wykorzystania tego obszaru lubochroną jego zasobów i szczególnym charakterem żeglugipo nim, wymagane jest przyjęcie specjalnych środkówposiadających moc wiążącą w celu zapobiegania zanie-czyszczeniu ze statków, państwa nadbrzeżne mogą, poodpowiednich konsultacjach z innymi zainteresowanymipaństwami, prowadzonych za pośrednictwem właściwejorganizacji międzynarodowej, skierować do tej organizacjizawiadomienie dotyczące tego obszaru, oparte na świadec-twachnaukowychitechnicznych,atakżeinformacjęonie-zbędnych urządzeniach przyjmujących. W okresie dwuna-stu miesięcy od otrzymania takiego zawiadomieniaorganizacjaustala,czywarunkinatakimobszarzeodpowia-dają wyżej wymienionym wymaganiom. Jeżeli organizacjatak ustali, to państwa nadbrzeżne mogą, w odniesieniu dotakiego obszaru, wydawać ustawy i inne przepisy prawnedla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniaze statków, wprowadzając w życie takie międzynarodowenormy i standardy lub metody nawigacyjne, jakie, wedługorganizacji, mogą mieć zastosowanie do obszarów specjal-nych. Te ustawy i inne przepisy prawne mają zastosowaniedo obcych statków dopiero po upływie piętnastu miesięcyod czasu przedłożenia organizacji takiego zawiadomienia.
b)Państwanadbrzeżnepodajądopublicznejwiadomościgra-
nice każdego takiego określonego, wyraźnie oznaczonegoobszaru.
c) Państwa nadbrzeżne, przedkładając wyżej wymienione
zawiadomienia, równocześnie powiadamiają organizację,czy mają zamiar wydać dla obszaru, którego to zawiado-mienie dotyczy, dodatkowe ustawy i inne przepisy prawnedla zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczeniazestatków.Takiedodatkoweustawyiinneprzepisyprawnemogą dotyczyć zrzutów lub metod nawigacyjnych, ale niemogą wymagać od obcych statków przestrzegania innychstandardów w zakresie projektowania, budowania, składuzałogi lub wyposażenia, aniżeli powszechnie przyjętemiędzynarodowe normy i standardy; mają one zastosowa-nie do obcych statków po upływie piętnastu miesięcy odczasuprzedłożeniaorganizacjitakiegozawiadomienia,podwarunkiem że organizacja wyrazi zgodę w ciągu dwunastumiesięcy od przedłożenia zawiadomienia.
7. Międzynarodowe normy i standardy, o których mowawniniejszymartykule,obejmują interalianormyistandardydoty-
czące natychmiastowego zawiadamiania państw nadbrzeżnych,których wybrzeże lub interesy związane z wybrzeżem mogąucierpieć w następstwie wydarzeń, w tym wypadków morskich,które pociągają za sobą dokonywanie zrzutów lub prawdopodo-bieństwo ich dokonywania.
Artykuł 212
Zanieczyszczenie z atmosfery lub poprzez atmosferę
1. Państwawydająustawyiinneprzepisyprawnedlazapobiega-nia, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska mor-skiego z atmosfery lub poprzez atmosferę, które mają04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 317
zastosowanie do przestrzeni powietrznej podlegającej ich suwe-
renności, do statków morskich podnoszących ich banderę lubstatków morskich albo powietrznych zarejestrowanych w tychpaństwach, uwzględniając uzgodnione na płaszczyźnie między-narodowej normy, standardy i zalecane metody postępowaniaoraz procedury, a także bezpieczeństwo żeglugi powietrznej.
2. Państwa zastosują inne środki, jakie mogą być konieczne dla
zapobiegania, zmniejszania i kontroli takiego zanieczyszczenia.
3. Państwa, działając w szczególności za pośrednictwem właści-
wych organizacji międzynarodowych albo za pośrednictwemkonferencji dyplomatycznej, dążą do ustanowienia globalnychiregionalnychnorm,standardówizalecanychmetodpostępowa-nia oraz procedur dla zapobiegania, zmniejszania i kontrolitakiego zanieczyszczenia.
SEKCJA 6
ZAPEWNIENIE WYKONANIA PRZEPISÓW
Artykuł 213
Zapewnienie wykonania przepisów prawnych
dotyczących zanieczyszczenia ze źródeł lądowych
Państwazapewniająwykonanieswoichustawiinnychprzepisówprawnych wydanych zgodnie z artykułem 207 i wydają ustawyi inne przepisy prawne oraz stosują inne środki konieczne dlawprowadzenia w życie odpowiednich międzynarodowych normi standardów, ustanowionych za pośrednictwem właściwychorganizacjimiędzynarodowychalbozapośrednictwemkonferen-cji dyplomatycznej w celu zapobiegania, zmniejszania i kontrolizanieczyszczenia środowiska morskiego ze źródeł lądowych.
Artykuł 214
Zapewnienie wykonania przepisów prawnych
dotyczących zanieczyszczenia powstającego
w następstwie działalności prowadzonej na dnie morskim
Państwazapewniająwykonanieswoichustawiinnychprzepisówprawnych wydanych zgodnie z artykułem 208 i wydają ustawyi inne przepisy prawne oraz stosują inne środki konieczne dlawprowadzenia w życie stosownych międzynarodowych normi standardów, ustanowionych za pośrednictwem właściwychorganizacjimiędzynarodowychalbozapośrednictwemkonferen-cji dyplomatycznej w celu zapobiegania, zmniejszania i kontrolizanieczyszczeniaśrodowiskamorskiego,powstającegownastęp-stwie działalności prowadzonej na dnie morskim, która podlegajurysdykcjitychpaństw,lubwzwiązkuztakądziałalnością,orazpochodzącego ze sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji znaj-dujących się pod ich jurysdykcją, zgodnie z artykułami 60 i 80.Artykuł 215
Zapewnienie wykonania międzynarodowych przepisów
prawnych dotyczących zanieczyszczenia powstającego
w następstwie działalności prowadzonej w obszarze
Zapewnienie wykonania międzynarodowych zasad, przepisóworazprocedur,ustanowionychzgodniezczęściąXIwceluzapo-biegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiskamorskiego powstającego w następstwie działalności prowadzo-nej w obszarze, jest uregulowane we wspomnianej części.
Artykuł 216
Zapewnienie wykonania przepisów prawnych
dotyczących zanieczyszczenia w następstwie zatapiania
1. Wykonanie ustaw i innych przepisów prawnych wydanychzgodnie z niniejszą konwencją oraz ze stosownymi międzynaro-dowymi normami i standardami, ustanowionymi za pośrednic-twemwłaściwychorganizacjimiędzynarodowychalbozapośred-nictwem konferencji dyplomatycznej w celu zapobiegania,zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowiska morskiegowskutek zatapiania, jest zapewniane:
a) przez państwo nadbrzeżne w odniesieniu do zatapiania
wobrębiejegomorzaterytorialnegolubwyłącznejstrefyeko-
nomicznej albo na jego szelfie kontynentalnym;
b) przez państwo bandery w odniesieniu do statków morskich
podnoszących jego banderę lub do statków morskich albopowietrznych zarejestrowanych w tym państwie;
c) przez każde państwo w odniesieniu do załadunku odpadów
lub innych materiałów, który ma miejsce na jego terytoriumlub w jego przybrzeżnych terminalach.
2. Żadne państwo nie jest zobowiązane na mocy niniejszegoartykułu do wszczęcia postępowania, jeżeli takie postępowaniezostało już wszczęte przez inne państwo na podstawie niniej-szego artykułu.
Artykuł 217
Zapewnienie przez państwa bandery wykonania
przepisów
1. Państwa zapewniają przestrzeganie przez statki podnosząceich banderę lub zarejestrowane w tych państwach stosownychmiędzynarodowych norm i standardów ustanowionych zapośrednictwem właściwej organizacji międzynarodowej alboogólnejkonferencjidyplomatycznejorazichustawiinnychprze-pisówprawnych,wydanychzgodniezniniejsząkonwencjąwceluzapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowi-ska morskiego ze statków; a także wydają, odpowiednio, ustawyi inne przepisy prawne oraz stosują inne środki konieczne dlawprowadzeniaichwżycie.Państwabanderyzapewniąskutecznewykonanie takich norm, standardów, ustaw i innych przepisówprawnychniezależnieodtego,gdziedochodzidoichnaruszenia.318
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. Państwa stosują w szczególności odpowiednie środki w celu
ustanowienia zakazu żeglugi statkom podnoszącym ich banderęlub zarejestrowanym w tych państwach do czasu, gdy będą onemogły wypłynąć w morze w sposób zgodny z wymaganiamiokreślonymi w międzynarodowych normach i standardach, októrych mowa w ustępie 1, łącznie z wymaganiami w zakresieprojektowania, budowy, wyposażenia i składu załogi statków.
3. Państwa zapewniają, by statki podnoszące ich banderę lub
zarejestrowane w tych państwach posiadały na pokładzie świa-dectwa wymagane i wystawiane zgodnie z międzynarodowyminormami i standardami, o których mowa w ustępie 1. Państwazapewniają, by statki podnoszące ich banderę były okresowopoddawaneinspekcjiwcelusprawdzenia,czytakieświadectwasązgodnezaktualnymstanemstatków.Świadectwatesąuznawaneprzez inne państwa za dokumenty potwierdzające stan statkówiposiadającetakąsamąmoc,jakświadectwawydawaneprzeznie,chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, żestan statku w stopniu zasadniczym nie odpowiada danym wyni-kającym ze świadectw.
4. Jeżeli statek narusza normy i standardy ustanowione za
pośrednictwem właściwej organizacji międzynarodowej alboogólnej konferencji dyplomatycznej, państwo bandery, bezuszczerbku dla artykułów 218, 220 i 228, zapewnia przeprowa-dzenieniezwłocznegodochodzenia,ajeżelijesttowłaściwe,wsz-częcie postępowania w związku z podejrzeniem naruszenia nie-zależnie od tego, gdzie miało ono miejsce lub gdzie powstałozanieczyszczeniespowodowaneprzeztakienaruszeniealbogdziezostało ono dostrzeżone.
5. Prowadząc dochodzenie w sprawie naruszenia, państwa ban-
dery mogą prosić o pomoc jakiekolwiek inne państwo, któregowspółpraca może być przydatna dla wyjaśnienia okolicznościsprawy. Państwa dążą do spełnienia odnośnych próśb państwbandery.
6. Państwa, na podstawie pisemnej prośby innego państwa, pro-
wadzą dochodzenie w sprawie każdego podejrzenia naruszeniaprzez statki podnoszące ich banderę. Jeżeli zostanie uznane, żeistnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie postępo-wania w związku z podejrzeniem naruszenia, państwa banderyniezwłocznie wszczynają takie postępowanie zgodnie ze swoimprawem.
7. Państwabanderyniezwłocznieinformująpaństwozwracające
się z taką prośbą oraz właściwą organizację międzynarodową opodjętych czynnościach i ich wynikach. Takie informacje należyudostępnić wszystkim państwom.
8. Kary przewidziane przez ustawy i inne przepisy prawne pań-
stwwodniesieniudostatkówpodnoszącychichbanderępowinnybyć odpowiednio surowe, by przeciwdziałać naruszeniom, bezwzględu na miejsce ich popełnienia.Artykuł 218
Zapewnienie przez państwa portu wykonania przepisów
1. Jeżeli statek dobrowolnie przebywa w porcie państwa lubw jego terminalu przybrzeżnym, państwo to może rozpocząćdochodzeniei,jeżelidowodyzatymprzemawiają,wszcząćpostę-powanie w odniesieniu do zrzutu dokonanego z takiego statkupoza wodami wewnętrznymi, morzem terytorialnym lubwyłączną strefą ekonomiczną tego państwa z naruszeniem sto-sownychmiędzynarodowychnormistandardów,ustanowionychprzez właściwą organizację międzynarodową lub ogólną konfe-rencję dyplomatyczną.
2. Nie wszczyna się postępowania na podstawie ustępu 1
w odniesieniu do naruszenia związanego z dokonaniem zrzutunawodachwewnętrznych,morzuterytorialnymlubwwyłącznejstrefie ekonomicznej innego państwa, chyba że na prośbę tegoinnegopaństwa,państwabanderylubpaństwaposzkodowanegoalbo zagrożonego naruszeniem związanym z dokonaniemzrzutu, albo jeżeli naruszenie spowodowało lub prawdopodob-nie spowoduje zanieczyszczenie na wodach wewnętrznych,morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej pań-stwa wszczynającego postępowanie.
3. Jeżeli statek dobrowolnie przebywa w porcie państwa lub
w jego terminalu przybrzeżnym, państwo to, na ile jest to moż-liwe, spełnia prośbę innego państwa o przeprowadzenie docho-dzenia w sprawie określonego w ustępie 1 naruszenia, związa-nego z dokonaniem zrzutu, które przypuszczalnie nastąpiło nawodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznejstrefie ekonomicznej państwa występującego z prośbą, albowyrządziłobądźmożewyrządzićszkodęnatychobszarach.Pań-stwo to spełnia również, na ile jest to możliwe, prośbę państwabanderyoprzeprowadzeniedochodzeniawsprawietakiegonaru-szenia, niezależnie od miejsca jego popełnienia.
4. Protokoły dochodzenia prowadzonego przez państwo portu
zgodnie z niniejszym artykułem przekazuje się państwu banderylubpaństwunadbrzeżnemunajegowniosek.Postępowaniewsz-częte przez państwo portu na podstawie takiego dochodzeniamoże zostać, z zastrzeżeniem sekcji 7, zawieszone na wniosekpaństwa nadbrzeżnego, jeżeli naruszenie miało miejsce na jegowodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznejstrefie ekonomicznej. Dowody i protokoły sprawy łącznie z kau-cjąlubinnymfinansowymzabezpieczeniemzłożonymwładzompaństwa portu przekazuje się w takim wypadku państwu nad-brzeżnemu.Przekazanietowykluczakontynuowaniepostępowa-nia w państwie portu.
Artykuł 219
Środki dotyczące zdatności statków do żeglugi w celu
zapobiegania zanieczyszczeniu
Zzastrzeżeniemsekcji7państwa,które,działającnawnioseklubz własnej inicjatywy, stwierdziły, że statek przebywający w04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 319
jednym z ich portów lub terminali przybrzeżnych narusza sto-
sowne międzynarodowe normy i standardy dotyczące zdatnościstatkówdożeglugiitymsamympowodujezagrożeniedlaśrodo-wiska morskiego, stosują, na ile jest to możliwe, środki admini-stracyjnewceluniedopuszczeniatakiegostatkudożeglugi.Takiepaństwamogązezwolićstatkowinaskierowaniesięwyłączniedonajbliższej właściwej stoczni remontowej i, po usunięciu przy-czyn naruszenia, niezwłocznie zezwalają statkowi na kontynu-owanie żeglugi.
Artykuł 220
Zapewnianie przez państwa nadbrzeżne wykonania
przepisów
1. Jeżeli statek dobrowolnie przebywa w porcie państwa lubw jego terminalu przybrzeżnym, państwo to może, z zastrzeże-niem sekcji 7, wszcząć postępowanie w odniesieniu do narusze-nia jego ustaw i innych przepisów prawnych wydanych zgodniez niniejszą konwencją lub naruszenia stosownych międzynaro-dowych norm i standardów w zakresie zapobiegania, zmniejsza-niaikontrolizanieczyszczeniazestatków,jeżelitakienaruszeniemiało miejsce na morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefieekonomicznej tego państwa.
2. Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczania, że
statekpłynącypomorzuterytorialnympaństwanaruszyłpodczastego przepływu ustawy i inne przepisy prawne tego państwawydane zgodnie z niniejszą konwencją lub naruszył stosownemiędzynarodowe normy i standardy w zakresie zapobiegania,zmniejszaniaikontrolizanieczyszczeniazestatków,państwoto,bez uszczerbku dla stosowania odnośnych postanowień części IIsekcja3,możeprzeprowadzićfizycznąinspekcjęstatkuzwiązanąz naruszeniem i może, jeżeli dowody za tym przemawiają, zzastrzeżeniem sekcji 7, wszcząć postępowanie, łącznie z zatrzy-maniem statku zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym.
3. Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczania, że
statek płynący w wyłącznej strefie ekonomicznej lub po morzuterytorialnym państwa naruszył w wyłącznej strefie ekonomicz-nej stosowne międzynarodowe normy i standardy w zakresiezapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia ze stat-ków lub ustawy i inne przepisy prawne tego państwa zgodne ztakiminormamiistandardami,państwotomożeżądaćodstatkuudzieleniainformacjidotyczącychnazwystatkuiportujegorejes-tracji, ostatniego i następnego portu zawinięcia oraz innychodpowiednichinformacjipotrzebnychdoustalenia,czynastąpiłonaruszenie.
4. Państwa wydają ustawy i inne przepisy prawne oraz stosują
inne środki, aby statki podnoszące ich banderę spełniały żądaniadotyczące udzielania informacji zgodnie z ustępem 3.
5. Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczania, że
statek płynący w wyłącznej strefie ekonomicznej lub po morzuterytorialnym państwa dopuścił się w wyłącznej strefie ekono-micznej naruszenia, o którym mowa w ustępie 3, które dopro-wadziłodoznaczącegozrzutupowodującegopoważnezanieczy-szczenie środowiska morskiego lub groźbę takiegozanieczyszczenia, państwo to może przeprowadzić fizycznąinspekcjęstatkuwzwiązkuznaruszeniem,jeżelistatekodmówiłudzieleniainformacjilubjeżeliinformacjeudzieloneprzezstatekw sposób widoczny odbiegają od oczywistej sytuacji faktyczneji jeżeli okoliczności sprawy uzasadniają taką inspekcję.
6. Jeżeliistniejąwyraźne,obiektywnedowody,żestatekpłynący
w wyłącznej strefie ekonomicznej lub po morzu terytorialnympaństwa dopuścił się w wyłącznej strefie ekonomicznej narusze-nia, o którym mowa w ustępie 3, które doprowadziło do zrzutupowodującego poważną szkodę lub zagrożenie poważną szkodądla wybrzeża państwa nadbrzeżnego lub jego interesów związa-nych z wybrzeżem albo dla jakichkolwiek zasobów jego morzaterytorialnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej, państwo tomoże, z zastrzeżeniem sekcj i 7 i pod warunkiem że dowody za
tymprzemawiają,wszcząćpostępowaniełączniezzatrzymaniemstatku, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym.
7. Niezależnie od postanowień ustępu 6, w przypadkach gdy za
pośrednictwem właściwej organizacji międzynarodowej lubw inny uzgodniony sposób ustanowiono odpowiednie procedu-ry,przypomocyktórychzapewniasięspełnianiewymagańdoty-czących złożenia kaucji lub innego odpowiedniego zabezpiecze-niafinansowego,państwonadbrzeżne,jeżelijestzwiązanetakimiprocedurami, zezwala statkowi na kontynuowanie podróży.
8. Postanowienia ustępów 3, 4, 5 ,6i7mają również zastoso-
waniewodniesieniudowewnętrznychustawiinnychprzepisów
prawnych wydanych zgodnie z artykułem 211 ustęp 6.
Artykuł 221
Środki stosowane w celu unikania zanieczyszczenia
w następstwie wypadków morskich
1. Żadnepostanowienieniniejszejczęścinienaruszaprawapań-stw, zgodnie z prawem międzynarodowym, zarówno zwyczajo-wym, jak i umownym, do stosowania i zapewniania wykonaniapoza morzem terytorialnym środków proporcjonalnych doszkody faktycznie wyrządzonej lub do rozmiarów zagrożenia,wceluochronyichwybrzeżalubinteresówzwiązanychzwybrze-żem,łączniezpoławianiem,przedzanieczyszczeniemlubzagro-żeniem zanieczyszczeniem w następstwie wypadku morskiegolub czynności związanych z takim wypadkiem, które, jak możnazasadnie oczekiwać, spowodują poważne szkodliwe konsekwen-cje.
2. Dla celów niniejszego artykułu „wypadek morski” oznacza
zderzenie statków, wejście na brzeg lub mieliznę albo inny320
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
wypadekwżegludzebędącyinnymzdarzeniemnapokładzielub
na zewnątrz statku, powodującym szkodę materialną lub nie-uchronną groźbę wyrządzenia szkody materialnej statkom lubładunkowi.
Artykuł 222
Zapewnienie wykonania przepisów prawnych
dotyczących zanieczyszczenia z atmosfery lub poprzez
atmosferę
Państwa zapewniają w przestrzeni powietrznej podlegającej ichsuwerenności lub w odniesieniu do statków morskich podnoszą-cych ich banderę albo statków morskich lub powietrznych zare-jestrowanych w tych państwach wykonywanie swoich ustawi innych przepisów prawnych wydanych zgodnie z artykułem212 ustęp 1 i innymi postanowieniami niniejszej konwencji, a
także wydają ustawy i inne przepisy prawne oraz stosują inneśrodkikoniecznedlawprowadzeniawżyciestosownychmiędzy-narodowych norm i standardów, ustanowionych za pośrednic-twemwłaściwychorganizacjimiędzynarodowychalbozapośred-nictwem konferencji dyplomatycznej w celu zapobiegania,zmniejszaniaikontrolizanieczyszczeniaśrodowiskamorskiegozatmosfery lub poprzez atmosferę, zgodnie z wszelkimi stosow-nymi międzynarodowymi normami i standardami dotyczącymibezpieczeństwa żeglugi powietrznej.
SEKCJA 7
GWARANCJE
Artykuł 223
Środki ułatwiające postępowanie
Wpostępowaniuwszczętymzgodniezniniejszączęściąpaństwastosują środki ułatwiające przesłuchiwanie świadków i dopusz-czanie dowodów przedstawianych przez władze innego państwalub przez właściwą organizację międzynarodową oraz ułatwiająudział w takim postępowaniu oficjalnym przedstawicielom wła-ściwejorganizacjimiędzynarodowej,państwabanderyipaństwa,któreucierpiałownastępstwiezanieczyszczeniaspowodowanegonaruszeniem. Oficjalni przedstawiciele uczestniczący w takimpostępowaniu mają takie prawa i obowiązki, jakie są przewi-dziane w krajowych ustawach i innych przepisach prawa krajo-wego lub w prawie międzynarodowym.
Artykuł 224
Wykonywanie uprawnień w zakresie zapewnienia
wykonania przepisów
Uprawnienia w zakresie zapewnienia wykonania przepisówprawnych w odniesieniu do obcych statków, przewidzianew niniejszej części, mogą być wykonywane wyłącznie przezurzędników państwowych lub okręty wojenne, wojskowe statkipowietrzne albo inne statki morskie lub powietrzne, które nosząwyraźne znaki pozwalające rozpoznać, że pozostają one w służ-bie rządowej i są do tego upoważnione.Artykuł 225
Obowiązek unikania szkodliwych następstw podczas
korzystania z uprawnień do zapewnienia wykonania
przepisów
Korzystając,zgodniezniniejsząkonwencją,zeswoichuprawnieńwzakresiezapewnieniawykonaniaprzepisówprawnychwodnie-sieniu do obcych statków państwa nie powinny zagrażać bezpie-czeństwu żeglugi lub w inny sposób stwarzać jakiegokolwiekzagrożenia dla statku ani wprowadzać go do portu lub na kotwi-cowisko,któreniezapewniabezpieczeństwa,aniteżnarażaćśro-dowiska morskiego na nadmierne ryzyko.
Artykuł 226
Dochodzenie w sprawie obcych statków
1. a) Państwa nie zatrzymują obcego statku dłużej, niż jest to
konieczne dla celów dochodzenia przewidzianego w arty-kułach 216, 218 i 220. Każda fizyczna inspekcja obcegostatku ogranicza się do sprawdzenia takich świadectw,dzienników pokładowych lub innych dokumentów, jakiestatek zobowiązany jest posiadać zgodnie z powszechnieprzyjętymimiędzynarodowyminormamiistandardami,lubjakichkolwiek podobnych dokumentów, które znajdują sięna statku; dalszą fizyczną inspekcję statku można podjąćdopiero po takim sprawdzeniu i tylko w przypadku gdy:
i) istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że
stan statku lub jego wyposażenia w znacznym stopniu
nie odpowiada danym zawartym w takich dokumen-tach;
ii) treść dokumentów nie jest wystarczająca dla potwier-
dzenialubsprawdzeniapodejrzewanegonaruszenia;lub
iii) statek nie ma ważnych świadectw i dzienników pokła-
dowych.
b)Jeżeli dochodzenie wykazuje naruszenie stosownych ustaw
iinnychprzepisówprawnychlubmiędzynarodowychnormi standardów w zakresie ochrony i zachowania środowiskamorskiego, dokonuje się niezwłocznego zwolnienia statkupo zastosowaniu takich procedur zasadniczych, jak złoże-niekaucjilubinnegoodpowiedniegozabezpieczeniafinan-sowego.
c) Bez uszczerbku dla stosownych międzynarodowych norm
i standardów dotyczących zdatności statków do żeglugimożna odmówić zwolnienia statku, jeżeli zwolnienie stwa-rzałobynadmiernągroźbęwyrządzeniaszkodywśrodowi-skumorskimlubmożnazwolnićstatekwarunkowo,wceluskierowaniagodonajbliższejodpowiedniejstoczniremon-towej. Jeżeli zwolnienia odmówiono lub udzielono gowarunkowo, zawiadamia się o tym niezwłocznie państwobandery, które może starać się o zwolnienie statku zgodniez częścią XV.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 321
2. Państwa współpracują w opracowywaniu procedur umożli-
wiającychunikaniezbędnejfizycznejinspekcjistatkównamorzu.
Artykuł 227
Niedyskryminowanie obcych statków
Korzystając ze swoich praw i wykonując swoje obowiązki napodstawie niniejszej części, państwa nie dyskryminują formalnielub faktycznie statków jakiegokolwiek innego państwa.
Artykuł 228
Zawieszenie postępowania i ograniczenia w zakresie
wszczęcia postępowania
1. Postępowanie w celu wymierzenia kary za jakiekolwiek naru-szenie stosownych ustaw i innych przepisów prawnych lubmiędzynarodowych norm i standardów dotyczących zapobiega-nia, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia ze statków, którezostało popełnione przez obcy statek poza morzem terytorial-nym państwa wszczynającego postępowanie, zawiesza się, jeżelipaństwo bandery wszczyna postępowanie w celu wymierzeniakaryzatensamczynwciągusześciumiesięcyoddnia,wktórymzostałowszczętepierwszepostępowanie,chybażepostępowanieto dotyczy wyrządzenia poważnej szkody państwu nadbrzeż-nemu lub dane państwo bandery wielokrotnie nie wykonywałoswojego zobowiązania w zakresie efektywnego zapewnieniawykonania stosownych międzynarodowych norm i standardóww odniesieniu do naruszeń popełnionych przez jego statki. Jeżelipaństwo bandery zwraca się o zawieszenie postępowania zgod-nie z niniejszym artykułem, to udostępnia ono w odpowiednimczasie państwu, które jako pierwsze wszczęło postępowanie,kompletne akta sprawy i protokoły postępowania. Gdy postępo-wanie wszczęte przez państwo bandery zostaje zakończone,zawieszone postępowanie umarza się. Po opłaceniu kosztówpostępowaniapaństwonadbrzeżnezwracakaucjęlubinnefinan-sowe zabezpieczenie złożone w związku z zawieszonym postę-powaniem.
2. Postępowaniawsprawiewymierzeniakaryobcymstatkomnie
wszczyna się po upływie trzech lat od daty dokonania narusze-nia, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 1. Żadne państwo niewszczyna postępowania, jeżeli inne państwo już je wszczęło.
3. Postanowienia niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku
dla prawa państwa bandery do stosowania jakichkolwiek środ-ków, włączając w to wszczęcie postępowania w celu wymierze-nia kary zgodnie z jego prawem wewnętrznym, niezależnie odwcześniejszego postępowania wszczętego przez inne państwo.Artykuł 229
Wszczęcie postępowania cywilnego
Niniejsza konwencja nie wpływa na wszczęcie postępowaniacywilnegozpowodujakiegokolwiekroszczeniadotyczącegostratlub szkód powstałych w następstwie zanieczyszczenia środowi-ska morskiego.
Artykuł 230
Kary pieniężne i przestrzeganie uznanych praw
obwinionego
1. Zanaruszeniakrajowychustawiinnychprzepisówprawnychlub odpowiednich międzynarodowych norm i standardóww zakresie zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszcze-nia środowiska morskiego, które zostały popełnione przez obcestatki poza granicami morza terytorialnego, można nakładaćtylko kary pieniężne.
2. Zanaruszeniakrajowychustawiinnychprzepisówprawnych
lub odpowiednich międzynarodowych norm i standardóww zakresie zapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszcze-nia środowiska morskiego, które zostały popełnione przez obcestatki na morzu terytorialnym, można nakładać tylko kary pie-niężne, z wyjątkiem sytuacji umyślnego i poważnego zanieczy-szczenia morza terytorialnego.
3. W postępowaniu dotyczącym takich naruszeń popełnionych
przez obcy statek, w którym mogą zostać nałożone kary, prze-strzega się uznanych praw obwinionego.
Artykuł 231
Zawiadomienie państwa bandery i innych państw
zainteresowanych
Państwa niezwłocznie zawiadamiają państwo bandery i każdeinne zainteresowane państwo o wszelkich środkach zastosowa-nych zgodnie z sekcją 6 przeciwko obcym statkom i przekazująpaństwu bandery wszystkie oficjalne sprawozdania dotyczącetakich środków. Jednakże w odniesieniu do naruszeń popełnio-nychnamorzuterytorialnymwymienionezobowiązaniapaństwanadbrzeżnego dotyczą tylko takich środków, które są stosowanew trakcie postępowania. O wszystkich takich środkach zastoso-wanych zgodnie z sekcją 6 przeciwko obcym statkom informujesię niezwłocznie przedstawicieli dyplomatycznych lub urzędni-ków konsularnych i, w miarę możliwości, administrację morskąpaństwa bandery.
Artykuł 232
Odpowiedzialność państw za środki stosowane w celu
zapewnienia wykonania
Państwa ponoszą odpowiedzialność za szkody lub straty, któremogą być im przypisane i które powstały w wyniku322
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
zastosowania środków na podstawie sekcji 6, jeżeli środki te są
bezprawne lub nieracjonalne. Państwa zapewniają możliwośćdochodzeniawswoichsądachroszczeńwzwiązkuztakimiszko-dami lub stratami.
Artykuł 233
Gwarancje w odniesieniu do cieśnin używanych do
żeglugi międzynarodowej
Żadnepostanowieniesekcji5 ,6i7nie wpływanareżimprawny
cieśnin używanych do żeglugi międzynarodowej. Jeżeli jednakobcy statek, inny niż statki wymienione w sekcji 10, dopuszczasię naruszenia ustaw i innych przepisów prawnych wymienio-nych w artykule 42 ustęp 1 litery a) i b), powodując poważnąszkodę lub grożąc spowodowaniem poważnej szkody w środo-wisku morskim cieśnin, państwa graniczące z cieśninami mogązastosowaćodpowiednieśrodkiwzakresiezapewnieniawykona-niaprzepisówprawnyc hiwtakimprzypadkuprzestrzegają muta-
tis mutandis postanowień niniejszej sekcji.
SEKCJA 8
OBSZARY POKRYTE LODEM
Artykuł 234
Obszary pokryte lodem
Państwa nadbrzeżne mają prawo wydawać i zapewniać wykona-nieniedyskryminującychustawiinnychprzepisówprawnychdlazapobiegania, zmniejszania i kontroli zanieczyszczenia środowi-skamorskiegozestatkównaobszarachpokrytychlodemwobrę-bie wyłącznej strefy ekonomicznej, gdzie szczególnie surowewarunki klimatyczne oraz obecność lodu pokrywającego takieobszaryprzezwiększączęśćrokustwarzająprzeszkodylubwyjąt-koweniebezpieczeństwadlażeglugi,azanieczyszczenieśrodowi-skamorskiegomogłobywyrządzićpoważnąszkodęrównowadzeekologicznej lub nieodwracalnie ją zakłócić. W takich ustawachi innych przepisach prawnych należycie uwzględnia się żeglugęoraz ochronę i zachowanie środowiska morskiego.
SEKCJA 9
ODPOWIEDZIALNOŚĆ
Artykuł 235
Odpowiedzialność
1. Na państwach spoczywa obowiązek wykonywania ciążącychna nich zobowiązań międzynarodowych dotyczących ochronyizachowaniaśrodowiskamorskiego.Ponosząoneodpowiedzial-ność zgodnie z prawem międzynarodowym.2. Państwa zapewniają prawo dochodzenia roszczeń zgodnie zich prawem wewnętrznym w celu niezwłocznego uzyskaniaodpowiedniego odszkodowania lub innej rekompensaty zaszkodę wyrządzoną zanieczyszczeniem środowiska morskiegoprzez osoby fizyczne lub prawne pozostające pod ich jurysdyk-cją.
3. Wceluzapewnienianiezwłocznegoiodpowiedniegoodszko-
dowaniazacałąszkodęwyrządzonązanieczyszczeniemśrodowi-ska morskiego państwa współpracują w zakresie wprowadzaniawżycieobowiązującegoprawamiędzynarodowegoorazdalszegorozwijaniaprawamiędzynarodowegodotyczącegoodpowiedzial-ności w odniesieniu do oceny szkody i odszkodowania oraz roz-strzygania związanych z tym sporów, jak również, w miarępotrzeby, w zakresie rozwijania kryteriów i procedur zapłatyodpowiedniego odszkodowania, takich jak obowiązkowe ubez-pieczenia lub fundusze odszkodowawcze.
SEKCJA 10
IMMUNITET WYNIKAJĄCY Z SUWERENNOŚCI
Artykuł 236
Immunitet wynikający z suwerenności
Postanowienia niniejszej konwencji dotyczące ochrony i zacho-wania środowiska morskiego nie mają zastosowania do okrętówwojennych, pomocniczych okrętów marynarki wojennej, innychstatków morskich i powietrznych będących własnością państwalub eksploatowanych przez państwo i używanych w danym cza-sie wyłącznie w rządowej służbie niehandlowej. Jednakże każdepaństwo zapewnia, poprzez stosowanie odpowiednich środkówniezakłócających eksploatacji lub zdolności eksploatacyjnychtakich statków morskich lub powietrznych będących jego wła-snością lub przez nie eksploatowanych, aby takie statki morskielub powietrzne postępowały zgodnie z niniejszą konwencją takracjonalnie i praktycznie, jak to tylko możliwe.
SEKCJA 11
ZOBOWIĄZANIA PRZYJĘTE NA PODSTAWIE INNYCH
KONWENCJI O OCHRONIE I ZACHOWANIU ŚRODOWISKA
MORSKIEGO
Artykuł 237
Zobowiązania przyjęte na podstawie innych konwencji
o ochronie i zachowaniu środowiska morskiego
1. Postanowienia niniejszej części pozostają bez uszczerbku dlaszczegółowychzobowiązańprzyjętychprzezpaństwanapodsta-wie zawartych wcześniej specjalnych konwencji i umów, które04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 323
dotycząochronyizachowaniaśrodowiskamorskiego,atakżedla
umów, jakie mogą zostać zawarte w celu rozwinięcia ogólnychzasad ustalonych w niniejszej konwencji.2. Szczegółowezobowiązaniaprzyjęteprzezpaństwanapodsta-wie specjalnych konwencji w odniesieniu do ochrony i zacho-wania środowiska morskiego wykonuje się w sposób zgodny zogólnymi zasadami i celami niniejszej konwencji.
CZĘŚĆ XIII
MORSKIE BADANIA NAUKOWE
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 238
Prawo prowadzenia morskich badań naukowych
Wszystkiepaństwa,niezależnieodswojegopołożeniageograficz-nego, oraz właściwe organizacje międzynarodowe mają prawoprowadzenia morskich badań naukowych, z zastrzeżeniem prawi obowiązków innych państw, przewidzianych w niniejszej kon-wencji.
Artykuł 239
Popieranie morskich badań naukowych
Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe popierają i uła-twiają rozwijanie oraz prowadzenie morskich badań naukowychzgodnie z niniejszą konwencją.
Artykuł 240
Ogólne zasady prowadzenia morskich badań naukowych
Prowadząc morskie badania naukowe należy stosować następu-jące zasady:
a) morskiebadanianaukowesąprowadzonewyłączniewcelach
pokojowych;
b) morskie badania naukowe są prowadzone za pomocą odpo-
wiednich naukowych metod i środków zgodnych z niniejszą
konwencją;
c) morskie badania naukowe nie powinny zakłócać w sposób
nieuzasadniony innych uprawnionych sposobów korzystaniaz morza zgodnych z niniejszą konwencją oraz powinny byćnależycie uwzględniane podczas takiego korzystania;d) morskie badania naukowe są prowadzone zgodnie z wszel-
kimi odnośnymi przepisami wydanymi zgodnie z niniejsząkonwencją,łączniezprzepisamioochronieizachowaniuśro-dowiska morskiego.
Artykuł 241
Nieuznawanie morskich badań naukowych za prawną
podstawę roszczeń
Prowadzenie morskich badań naukowych nie stanowi prawnejpodstawy jakichkolwiek roszczeń do jakiejkolwiek części środo-wiska morskiego lub jego zasobów.
SEKCJA 2
WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA
Artykuł 242
Popieranie współpracy międzynarodowej
1. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe popierają,zgodnie z zasadą poszanowania suwerenności i jurysdykcji orazna zasadzie wzajemnych korzyści, współpracę międzynarodowąw dziedzinie morskich badań naukowych w celach pokojowych.
2. W związku z tym, bez uszczerbku dla praw i obowiązków
państw wynikających z niniejszej konwencji, państwo, przy sto-sowaniuniniejszejczęści,wodpowiednisposóbzapewniainnympaństwom racjonalną możliwość otrzymania od niego lub przyjegowspółpracyinformacjiniezbędnychdozapobieżeniawyrzą-dzeniu szkody zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi oraz środowiskumorskiemu, a także do utrzymania tej szkody pod kontrolą.
Artykuł 243
Tworzenie korzystnych warunków
Państwaiwłaściweorganizacjemiędzynarodowewspółpracujązesobą,poprzezzawieranieumówdwustronnychiwielostronnych,324
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
w celu tworzenia korzystnych warunków do prowadzenia mor-
skich badań naukowych w środowisku morskim oraz w celułączenia wysiłków naukowców w badaniu istoty zjawisk i proce-sów zachodzących w środowisku morskim i ich wzajemnychpowiązań.
Artykuł 244
Publikowanie i rozpowszechnianie informacji i wiedzy
1. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe udostępnia-ją, zgodnie z niniejszą konwencją, poprzez publikowanie i roz-powszechnianie odpowiednią drogą informacji o proponowa-nych głównych programach i ich celach, jak również wiedzyuzyskanej w wyniku morskich badań naukowych.
2. Wtymcelupaństwa,zarównoindywidualnie,jakiwewspół-
pracy z innymi państwami oraz właściwymi organizacjamimiędzynarodowymi,aktywniepopierająprzepływdanychiinfor-macji naukowych oraz przekazywanie wiedzy zdobytej dziękimorskim badaniom naukowym, szczególnie do państw rozwija-jącychsię,jakrównieżwzmacnianiezdolnościpaństwrozwijają-cych się do samodzielnego prowadzenia morskich badań nauko-wych,inter alia, poprzez programy zapewniające odpowiednie
wyszkolenieiprzygotowanieichpersonelutechnicznegoinauko-wego.
SEKCJA 3
PROWADZENIE I POPIERANIE MORSKICH BADAŃ
NAUKOWYCH
Artykuł 245
Morskie badania naukowe na morzu terytorialnym
Wykonując swoją suwerenność, państwa nadbrzeżne mająwyłączne prawo do regulowania morskich badań naukowych,zezwalaniananieorazichprowadzenianaswoimmorzuteryto-rialnym. Morskie badania naukowe na morzu terytorialnym sąprowadzonetylkozawyraźnązgodąpaństwanadbrzeżnegoinawarunkach określonych przez to państwo.
Artykuł 246
Morskie badania naukowe w wyłącznej strefie
ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym
1. Wykonując swoją jurysdykcję, państwa nadbrzeżne mająprawo do regulowania morskich badań naukowych, zezwalaniana nie oraz ich prowadzenia w swojej wyłącznej strefie ekono-micznejinaswoimszelfiekontynentalnymzgodniezodnośnymipostanowieniami niniejszej konwencji.
2. Morskie badania naukowe w wyłącznej strefie ekonomicznej
i na szelfie kontynentalnym są prowadzone za zgodą państwanadbrzeżnego.
3. W zwyczajnych warunkach państwa nadbrzeżne udzielają
zgody na realizację w swojej wyłącznej strefie ekonomicznej lubna swoim szelfie kontynentalnym, przez inne państwa lub wła-ściwe organizacje międzynarodowe, projektów morskich badańnaukowych,któremająbyćprowadzonezgodniezniniejsząkon-wencjąwyłączniewcelachpokojowych,dlawzbogaceniawiedzynaukowej o środowisku morskim w interesie całej ludzkości. Wtymcelupaństwanadbrzeżneustanawiająnormyorazproceduryzapewniające, że nie dojdzie do nieuzasadnionego opóźnieniawydania zgody lub nieuzasadnionej odmowy jej wydania.
4. Dla celów stosowania ustępu 3 zwyczajne warunki mogą ist-
nieć, pomimo braku stosunków dyplomatycznych, między pań-stwem nadbrzeżnym a państwem prowadzącym badania.
5. Państwa nadbrzeżne mogą jednak według swojego uznania
cofnąć zgodę na realizację projektu morskich badań naukowychprzez inne państwo lub właściwą organizację międzynarodowąw wyłącznej strefie ekonomicznej lub na szelfie kontynentalnympaństwa nadbrzeżnego, jeżeli projekt ten:
a) mabezpośrednieznaczeniedlabadaniaieksploatacjizasobów
naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych;
b) wymaga wierceń na szelfie kontynentalnym, użycia materia-
łów wybuchowych lub wprowadzenia do środowiska mor-
skiego szkodliwych substancji;
c) wymaga budowy, eksploatacji lub wykorzystania sztucznych
wysp, instalacji i konstrukcji, o których mowa w artykułach60 i 80;
d) zawiera nieścisłe informacje przekazane na podstawie arty-
kułu 248 dotyczące rodzaju i celów projektu albo jeżeli pań-stwo prowadzące badania lub właściwa organizacja między-narodowa nie wykonały zobowiązań wobec państwanadbrzeżnego wynikających z poprzedniego projektu bada-wczego.
6. Niezależnieodpostanowieńustępu5państwanadbrzeżneniemogą korzystać ze swojego uprawnienia do cofnięcia zgody sto-sowniedoliterya)tegoustępuwodniesieniudoprojektówmor-skichbadańnaukowych,któremająbyćpodjętezgodniezposta-nowieniamininiejszejczęścinaszelfiekontynentalnympoza20004/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 325
milami morskimi od linii podstawowych, od których mierzy się
szerokość morza terytorialnego, poza tymi specjalnymi obszara-mi, jakie państwo nadbrzeżne może w każdym czasie oficjalniewyznaczyćjakoobszary,naktórychsąprowadzonelubbędąpro-wadzone po upływie zasadnego czasu działania eksploatacyjnelub szczegółowe prace badawcze. Państwa nadbrzeżne uprze-dzają w zasadnym czasie o wyznaczeniu takich obszarów oraz owszelkich zmianach w tym zakresie, lecz nie są zobowiązane dopodawania szczegółów podejmowanych tam działań.
7. Postanowienia ustępu 6 pozostają bez uszczerbku dla praw
państw nadbrzeżnych do szelfu kontynentalnego, przewidzia-nych w artykule 77.
8. Prowadzenie morskich badań naukowych, którego dotyczy
niniejszyartykuł,niepowinnownieuzasadnionysposóbzakłócaćdziałań podejmowanych przez państwa nadbrzeżne w wykony-waniu ich suwerennych praw i jurysdykcji przewidzianychw niniejszej konwencji.
Artykuł 247
Projekty morskich badań naukowych realizowane przez
organizacje międzynarodowe lub pod auspicjami
organizacji międzynarodowych
Uważa się, że państwo nadbrzeżne, które jest członkiem organi-zacji międzynarodowej lub zawarło umowę dwustronną z takąorganizacj ą i w którego wyłącznej strefie ekonomicznej lub na
którego szelfie kontynentalnym organizacja ta pragnie realizo-wać,bezpośredniolubpodjejauspicjami,projektmorskichbadańnaukowych, zezwoliło na realizację tego projektu stosownie douzgodnionychspecyfikacji,jeżelitopaństwonadbrzeżnezatwier-dziłoszczegółowyprojekt,kiedyorganizacjapodejmowaładecy-zjęorealizacjidanegoprojektu,lubjeżelipaństwopragniewnimuczestniczyć, a nie zgłosiło żadnego sprzeciwu w terminie czte-rechmiesięcyodczasunotyfikowaniamuprojektuprzeztęorga-nizację międzynarodową.
Artykuł 248
Obowiązek przekazywania informacji państwu
nadbrzeżnemu
Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe, które zamie-rzają prowadzić morskie badania naukowe w wyłącznej strefieekonomicznej lub na szelfie kontynentalnym państwa nadbrzeż-nego, przekazują temu państwu, w terminie nie krótszym niższeść miesięcy przed przewidywaną datą rozpoczęcia projektumorskich badań naukowych, pełną informację o:
a) rodzaju i celach projektu;b) metodach i środkach, które mają być użyte, łącznie z nazwą,
tonażem, typem i klasą statku oraz opisem sprzętu naukowe-
go;
c) dokładnych obszarach geograficznych, w których projekt ma
być realizowany;d) przewidywanychdatachpierwszegoprzybyciaiostatecznego
odpłynięciastatkówbadawczychlub,odpowiednio,rozmiesz-czenia i usunięcia sprzętu badawczego;
e) nazwie instytucji sponsorującej projekt, nazwisku jej dyrek-
tora i osoby odpowiedzialnej za projekt; oraz
f) zakresie, w jakim uważa się, że państwo nadbrzeżne będzie
mogło uczestniczyć w projekcie lub być w nim reprezento-wane.
Artykuł 249
Obowiązek przestrzegania pewnych warunków
1. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe, które pro-wadząmorskiebadanianaukowewwyłącznejstrefieekonomicz-nej lub na szelfie kontynentalnym państwa nadbrzeżnego, prze-strzegają następujących warunków:
a) zapewniają państwu nadbrzeżnemu, jeżeli ono sobie tego
życzy, prawo uczestniczenia lub bycia reprezentowanym
w projekcie morskich badań naukowych, szczególnie, jeżelijest to praktycznie możliwe, na pokładzie statków bada-wczych lub na innych urządzeniach albo instalacjachnaukowo-badawczych, jednakże bez obowiązku wypłacaniawynagrodzenia naukowcom państwa nadbrzeżnego i bezobowiązku udziału tego państwa w kosztach projektu;
b) przekazują państwu nadbrzeżnemu, na jego prośbę, jak naj-
szybciej wstępne sprawozdania a także końcowe rezultatyi wnioski po zakończeniu badań;
c) zobowiązują się zapewnić państwu nadbrzeżnemu, na jego
prośbę, dostęp do wszystkich danych i próbek uzyskanychwramachprojektumorskichbadańnaukowych,atakżeprze-kazywać państwu dane, które można kopiować, oraz próbki,któremożnapodzielićbezuszczerbkudlaichwartościnauko-wej;
d) udostępniają państwu nadbrzeżnemu, na jego prośbę, infor-
macje zawierające ocenę takich danych, próbek i wynikówbadańalboudzielająmupomocywichocenielubinterpreta-cji;
e) zapewniają,zzastrzeżeniemustępu2,jaknajszybszeudostęp-
nianie rezultatów badań społeczności międzynarodowej zapośrednictwem właściwych kanałów krajowych lub między-narodowych;
f) zawiadamiają niezwłocznie państwo nadbrzeżne o każdej
istotnej zmianie w programie badawczym;
g) jeżeli nie postanowiono inaczej, po ukończeniu badań usu-
wają instalacje lub wyposażenie naukowo-badawcze.
2. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla warunkówokreślonych w ustawach i innych przepisach prawnych państwanadbrzeżnego dotyczących udzielania lub cofania zgody według326
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
uznania tego państwa, stosownie do artykułu 246 ustęp 5, łącz-
nie z obowiązkiem uprzedniego uzyskania jego zgody na udo-stępnienie społeczności międzynarodowej wyników badań pro-wadzonychwramachprojektumającegobezpośrednieznaczeniedla badania i eksploatacji zasobów naturalnych.
Artykuł 250
Informacje w sprawie projektów morskich badań
naukowych
W braku odmiennej umowy informacje w sprawie projektówmorskich badań naukowych są przekazywane odpowiednimikanałami oficjalnymi.
Artykuł 251
Ogólne kryteria i wytyczne
Państwastarająsiępopierać,zapośrednictwemwłaściwychorga-nizacji międzynarodowych, ustanawianie ogólnych kryteriówiwytycznychdlaudzieleniapomocypaństwomwokreślaniucha-rakterystyki i następstw morskich badań naukowych.
Artykuł 252
Domniemana zgoda
Państwa lub właściwe organizacje międzynarodowe mogą przy-stępować do realizacji projektu morskich badań naukowych poupływie sześciu miesięcy od dnia, w którym państwu nadbrzeż-nemu została przekazana informacja wymagana zgodnie z arty-kułem 248, chyba że w ciągu czterech miesięcy od otrzymaniazawiadomienia zawierającego taką informację państwo nad-brzeżne poinformowało państwo prowadzące badania lub wła-ściwą organizację, że:
a) cofaswojązgodęnapodstawiepostanowieńartykułu246;lubb) informacjeudzieloneprzeztopaństwoalbowłaściwąorgani-
zację międzynarodową dotyczące rodzaju lub celów projektu
nie są zgodne z oczywistymi faktami; lub
c) żądauzupełniającychinformacjidotyczącychwarunkóworaz
informacji przewidzianych w artykułach 248 i 249; lub
d) w związku z poprzednim projektem morskich badań nauko-
wych,realizowanymprzeztopaństwoluborganizację,pozo-stały niewykonane zobowiązania w odniesieniu do warun-ków określonych w artykule 249.Artykuł 253
Zawieszenie lub zaprzestanie prowadzenia morskich
badań naukowych
1. Państwo nadbrzeżne ma prawo żądać zawieszenia wszelkiejdziałalności prowadzonej w zakresie morskich badań nauko-wych, w jego wyłącznej strefie ekonomicznej lub na jego szelfiekontynentalnym, jeżeli:
a) działalnośćbadawczaniejestprowadzonazgodniezinforma-
cjami przekazanymi na podstawie artykułu 248, na których
opierała się zgoda państwa nadbrzeżnego; lub
b) państwo lub właściwa organizacja międzynarodowa prowa-
dzące działalność badawczą nie przestrzegają postanowieńartykułu 249 dotyczących praw państwa nadbrzeżnegow odniesieniu do projektu morskich badań naukowych.
2. Państwo nadbrzeżne ma prawo żądać zaprzestania wszelkiejdziałalności w zakresie morskich badań naukowych w każdymprzypadku, gdy nieprzestrzeganie postanowień artykułu 248polega na istotnej zmianie projektu badawczego lub działalnościbadawczej.
3. Państwonadbrzeżnemożerównieżżądaćzaprzestaniawszel-
kiej działalności w zakresie morskich badań naukowych, jeżeliktórakolwiek z sytuacji przewidzianych w ustępie 1 nie zostałaskorygowana we właściwym czasie.
4. Po notyfikowaniu przez państwo nadbrzeżne swojej decyzji
w przedmiocie zawieszenia lub wstrzymania państwa lub wła-ściweorganizacjemiędzynarodoweuprawnionedoprowadzeniadziałalnościwzakresiemorskichbadańnaukowychodstępująoddziałalności badawczej będącej przedmiotem notyfikacji.
5. Państwonadbrzeżneuchyladecyzjęozawieszeniuwydanąna
podstawie ustęp u 1 i zezwala na kontynuowanie działalności
w zakresie morskich badań naukowych, jeżeli państwo prowa-dzącebadanialubwłaściwaorganizacjamiędzynarodowaspełniąwarunki przewidziane w artykułach 248 i 249.
Artykuł 254
Prawa sąsiednich państw śródlądowych i sąsiednich
państw o niekorzystnym położeniu geograficznym
1. Państwaiwłaściweorganizacjemiędzynarodowe,któreprzed-stawiły państwu nadbrzeżnemu projekt morskich badań nauko-wych określonych w artykule 246 ustęp 3, zawiadamiają sąsied-nie państwa śródlądowe i sąsiednie państwa o niekorzystnympołożeniugeograficznymoproponowanymprojekciebadańorazinformują to państwo nadbrzeżne o takim zawiadomieniu.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 327
2. Po wyrażeniu przez zainteresowane państwo nadbrzeżne
zgody na proponowany projekt morskich badań naukowych,zgodniezartykułem246iinnymistosownymipostanowieniamininiejszej konwencji, państwa i właściwe organizacje międzyna-rodowe przystępujące do realizacji takiego projektu dostarczająsąsiednim państwom śródlądowym i sąsiednim państwom o nie-korzystnym położeniu geograficznym, na ich prośbę i w miarępotrzeb, odpowiednich informacji, o których mowa w artykule248 oraz artykule 249 ustęp 1 litera f).
3. Wspomnianym wyżej sąsiednim państwom śródlądowym
i sąsiednim państwom o niekorzystnym położeniu geograficz-nym zapewnia się, na ich prośbę, możliwość udziału, jeżeli tylkojest to wykonalne, w proponowanym projekcie morskich badańnaukowych za pośrednictwem wykwalifikowanych ekspertówmianowanych przez te państwa, co do których państwo nad-brzeżne nie zgłasza sprzeciwu, zgodnie z warunkami uzgodnio-nymiwcelurealizacjiprojektu,stosowniedopostanowieńniniej-szej konwencji, przez zainteresowane państwo nadbrzeżneipaństwolubwłaściwąorganizacjęmiędzynarodowąprowadzącąmorskie badania naukowe.
4. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe określone
w ustępie 1, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 249 ustęp 2,dostarczająwspomnianymwyżejpaństwomśródlądowymipań-stwomoniekorzystnympołożeniugeograficznym,naichprośbę,informacje oraz pomoc przewidzianą w artykule 249 ustęp 1litera d).
Artykuł 255
Środki podejmowane w celu ułatwiania morskich badań
naukowych i pomocy dla statków badawczych
Państwa dążą do przyjęcia racjonalnych zasad, przepisów i pro-cedurwcelupopieraniaiułatwianiamorskichbadańnaukowychprowadzonych zgodnie z niniejszą konwencją poza ich morzemterytorialnymi,wraziekonieczności,wceluułatwiania,zzastrze-żeniem postanowień ich ustaw i innych przepisów prawnych,dostępu do ich portów oraz popierania pomocy dla morskichstatkówbadawczych,któreprzestrzegająodpowiednichpostano-wień niniejszej części.
Artykuł 256
Morskie badania naukowe w obszarze
Wszystkiepaństwa,niezależnieodswojegopołożeniageograficz-nego, oraz właściwe organizacje międzynarodowe mają prawo,zgodnie z postanowieniami części XI, do prowadzenia morskichbadań naukowych w obszarze.
Artykuł 257
Morskie badania naukowe w słupie wody poza wyłączną
strefą ekonomiczną
Wszystkiepaństwa,niezależnieodswojegopołożeniageograficz-nego, oraz właściwe organizacje międzynarodowe mają prawo,zgodnie z niniejszą konwencją, do prowadzenia morskich badańnaukowych w słupie wody poza granicami wyłącznej strefy eko-nomicznej.
SEKCJA 4
INSTALACJE LUB WYPOSAŻENIE NAUKOWO-BADAWCZE
W ŚRODOWISKU MORSKIM
Artykuł 258
Rozmieszczanie i używanie
Rozmieszczanieiużywanieinstalacjilubwyposażenianaukowo-badawczego wszelkiego typu w jakimkolwiek obszarze środowi-ska morskiego jest dokonywane na takich samych warunkach,jakie niniejsza konwencja przewiduje dla prowadzenia morskichbadań naukowych w takim obszarze.
Artykuł 259
Status prawny
Instalacje lub wyposażenie, o których mowa w niniejszej sekcji,nie mają statusu wysp. Wody wokół nich nie stanowią ich wła-snego morza terytorialnego, a ich obecność nie wpływa na deli-mitacjęmorzaterytorialnego,wyłącznejstrefyekonomicznejlubszelfu kontynentalnego.
Artykuł 260
Strefy bezpieczeństwa
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszej konwencjiwokółinstalacjinaukowo-badawczychmogąbyćtworzonestrefybezpieczeństwa o uzasadnionej szerokości, nieprzekraczającej500 metrów. Wszystkie państwa zapewniają respektowanietakich stref bezpieczeństwa przez ich statki.
Artykuł 261
Nieutrudnianie żeglugi międzynarodowej
Rozmieszczanieiużywanieinstalacjilubwyposażenianaukowo-badawczegowszelkiegotypuniepowinnoprzeszkadzaćwżeglu-dze po istniejących trasach żeglugi międzynarodowej.
Artykuł 262
Znaki identyfikacyjne i środki sygnalizacji
Instalacjelubwyposażenie,októrychmowawniniejszejsekcji,sązaopatrzone w znaki identyfikacyjne wskazujące państwo rejes-tracji lub organizację międzynarodową, do której one328
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
należą, oraz mają odpowiednie, międzynarodowo uzgodnione
środkisygnalizacji,wceluzapewnieniabezpieczeństwanamorzui bezpieczeństwa żeglugi powietrznej, z uwzględnieniem normistandardówustanowionychprzezwłaściweorganizacjemiędzy-narodowe.
SEKCJA 5
ODPOWIEDZIALNOŚĆ
Artykuł 263
Odpowiedzialność
1. Napaństwachiwłaściwychorganizacjachmiędzynarodowychspoczywa obowiązek zapewnienia, aby morskie badania nauko-we, podejmowane zarówno przez nie, ja k i z ich upoważnienia,
były prowadzone zgodnie z niniejszą konwencją.
2. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe ponoszą
odpowiedzialność za środki podjęte przez nie z naruszeniemniniejszej konwencji w odniesieniu do morskich badań nauko-wych prowadzonych przez inne państwa, ich osoby fizyczne lubprawne, albo przez właściwe organizacje międzynarodowe,i zapewniają odszkodowanie za szkody wynikające z użyciatakich środków.
3. Państwa i właściwe organizacje międzynarodowe ponoszą
odpowiedzialność, zgodnie z artykułem 235, za szkody spowo-dowane zanieczyszczeniem środowiska morskiego wynikającymzmorskichbadańnaukowychprowadzonychprzeznielubwichimieniu.
SEKCJA 6
ZAŁATWIANIE SPORÓW I ŚRODKI TYMCZASOWE
Artykuł 264
Załatwianie sporów
Sporydotycząceinterpretacjilubstosowaniapostanowieńniniej-szej konwencji w odniesieniu do morskich badań naukowych sązałatwiane zgodnie z częścią XV sekcj e2i3 .
Artykuł 265
Środki tymczasowe
DoczasuzałatwieniasporuzgodniezczęściąXVsekcje2i3pań-stwo lub właściwa organizacja międzynarodowa, którym zezwo-lono na realizację projektu morskich badań naukowych, niedopuszczadorozpoczęcialubkontynuowaniadziałalnościbada-wczej bez wyraźnej zgody zainteresowanego państwanadbrzeżnego.
CZĘŚĆ XIV
ROZWIJANIE I PRZEKAZYWANIE TECHNOLOGII MORSKIEJ
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 266
Popieranie rozwijania i przekazywania technologii
morskiej
1. Państwa współpracują bezpośrednio lub za pośrednictwemwłaściwych organizacji międzynarodowych, stosownie do swo-ichmożliwości,wceluaktywnegopopieraniarozwijaniaiprzeka-zywania wiedzy naukowej o morzu i technologii morskiej nasprawiedliwych i rozsądnych warunkach.
2. Państwapopierająrozwijaniemorskiegopotencjałunaukowo-
technicznego państw, które mogą potrzebować pomocy tech-nicznej w tej dziedzinie i prosić o jej udzielenie, w szczególnościpaństw rozwijających się łącznie z państwami śródlądowymiipaństwamioniekorzystnympołożeniugeograficznym,wodnie-sieniu do badania, eksploatacji i zachowania zasobów mórz orazgospodarowania nimi, ochrony i zachowania środowiska mor-skiego, morskich badań naukowych i innej działalności w środowisku morskim zgodnej z niniejszą konwencją, w celu przyśpie-szenia rozwoju społeczno-gospodarczego państw rozwijającychsię.
3. Państwadążądopopieraniatworzeniadogodnychwarunków
gospodarczych i prawnych dla przekazywania technologii mor-skiej,woparciuozasadysłuszności,dladobrawszystkichzainte-resowanych stron.
Artykuł 267
Ochrona prawnie uzasadnionych interesów
Popierając współpracę stosownie do artykułu 266, państwaw należyty sposób uwzględniają wszelkie prawnie uzasadnioneinteresy, obejmujące między innymi prawa i
obowiązki posiada-
czy, dostawców i odbiorców technologii morskiej.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 329
Artykuł 268
Podstawowe cele
Państwa, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych orga-
nizacji międzynarodowych, popierają:
a) nabywanie, ocenę i upowszechnianie wiedzy w dziedzinie
technologii morskiej oraz ułatwianie dostępu do odnośnych
informacji i danych;
b) rozwijanie odpowiedniej technologii morskiej;
c) rozwijanie niezbędnej infrastruktury technologicznej w celu
ułatwiania przekazywania technologii morskiej;
d) rozwijanie zasobów ludzkich przez szkolenie zawodowe
i kształcenie obywateli państw i krajów rozwijających się, a
zwłaszcza obywateli państw i krajów najmniej rozwiniętych;
e) współpracę międzynarodową na wszystkich poziomach,
szczególnie współpracę regionalną, subregionalną i dwu-stronną.
Artykuł 269
Środki służące osiąganiu podstawowych celów
Dlaosiągnięciacelów,októrychmowawartykule268,państwa,bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych organizacjimiędzynarodowych, dążą między innymi do:
a) tworzenia programów współpracy technicznej dla skutecz-
negoprzekazywaniawszelkichrodzajówtechnologiimorskiej
państwom, które mogą potrzebować pomocy technicznejw tej dziedzinie i prosić o jej udzielenie, w szczególnościrozwijającym się państwom śródlądowym oraz rozwijającymsiępaństwomoniekorzystnympołożeniugeograficznym,jakrównież innym rozwijającym się państwom, które nie byływstaniestworzyćlubrozwinąćswojegowłasnegopotencjałutechnologicznego w dziedzinie nauki o morzu oraz w dzie-dzinie badania i eksploatacji zasobów morza ani rozwinąćinfrastruktury takiej technologii;
b) popierania tworzenia dogodnych warunków dla zawierania
umów, kontraktów i innych podobnych układów, na słusz-nych i uzasadnionych warunkach;
c) odbywania konferencji, seminariów i sympozjów na tematy
naukowe i techniczne, w szczególności na temat politykii metod przekazywania technologii morskiej;
d) popierania wymiany naukowców oraz ekspertów technicz-
nych i innych;e) realizowaniaprojektówipopieraniawspólnychprzedsięwzięć
oraz innych form współpracy dwustronnej i wielostronnej.
SEKCJA 2
WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA
Artykuł 270
Formy współpracy międzynarodowej
Współpracamiędzynarodowawcelurozwijaniaiprzekazywaniatechnologiimorskiejodbywasię,tamgdziejesttomożliweiwła-ściwe, zarówno w ramach istniejących programów dwustron-nych, regionalnych lub wielostronnych, ja k i w ramach progra-
mówrozszerzonychinowych,wceluułatwianiamorskichbadańnaukowych, przekazywania technologii morskiej, szczególniewnowychdziedzinach,orazodpowiedniegomiędzynarodowegofinansowania badań oceanu i jego zagospodarowywania.
Artykuł 271
Wytyczne, kryteria i standardy
Państwa, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych orga-nizacji międzynarodowych, popierają tworzenie powszechnieprzyjmowanych wytycznych, kryteriów i standardów dotyczą-cych przekazywania technologii morskiej na podstawie dwu-stronnej lub w ramach organizacji międzynarodowych oraz nainnym forum, z uwzględnieniem w szczególności interesówi potrzeb państw rozwijających się.
Artykuł 272
Koordynacja programów międzynarodowych
W dziedzinie przekazywania technologii morskiej państwa dążądo zapewnienia, aby właściwe organizacje międzynarodowekoordynowały swoją działalność, łącznie z wszelkimi progra-mamiregionalnymilubglobalnymi,zuwzględnienieminteresówipotrzebpaństwrozwijającychsię,szczególniepaństwśródlądo-wych i państw o niekorzystnym położeniu geograficznym.
Artykuł 273
Współpraca z organizacjami międzynarodowymi oraz
z Organizacją
Państwa aktywnie współpracują z właściwymi organizacjamimiędzynarodowymi oraz z Organizacją w celu popierania i uła-twiania przekazywania państwom rozwijającym się, ich obywa-telom oraz przedsiębiorstwu doświadczeń i technologii morskiejw odniesieniu do działalności w obszarze.330
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 274
Cele Organizacji
Z zastrzeżeniem wszelkich prawnie uzasadnionych interesów,
obejmujących między innymi prawa i obowiązki posiadaczy,dostawców i odbiorców technologii, Organizacja zapewniaw odniesieniu do działalności w obszarze:
a) zatrudnianie w celach szkoleniowych, w oparciu na zasadzie
sprawiedliwego podziału geograficznego, obywateli państw
rozwijających się, zarówno nadbrzeżnych, śródlądowych, jaki o niekorzystnym położeniu geograficznym, jako członkówpersonelu zarządzającego, badawczego i technicznego rekru-towanego dla potrzeb jej działalności;
b) udostępnianie technicznej dokumentacji odnośnego wyposa-
żenia, maszyn, urządzeń i metod wszystkim państwom, azwłaszczapaństwomrozwijającymsię,któremogąpotrzebo-wać pomocy technicznej w tej dziedzinie i prosić o jej udzie-lenie;
c) stosowanie przez Organizację odpowiednich środków uła-
twiających otrzymywanie pomocy technicznej w dziedzinietechnologiimorskiejprzezpaństwa,któremogąpotrzebowaćtakiej pomocy i prosić o jej udzielenie, w szczególności przezpaństwarozwijającesię,orazśrodkówułatwiającychnabywa-nie przez ich obywateli niezbędnych umiejętności praktycz-nych i „know-how”, łącznie ze szkoleniem zawodowym;
d) udzielanie pomocy państwom, które mogą potrzebować
pomocy technicznej w tej dziedzinie i mogą zwracać się zprośbą o jej udzielenie, szczególnie państwom rozwijającymsię, w nabywaniu niezbędnego wyposażenia, maszyn, metodoraz innego technicznego „know-how” za pomocą wszelkichmechanizmów finansowania przewidzianych w niniejszejkonwencji.
SEKCJA 3
KRAJOWE I REGIONALNE MORSKIE OŚRODKI
NAUKOWO-TECHNICZNE
Artykuł 275
Tworzenie ośrodków krajowych
1. Państwa, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwychorganizacji międzynarodowych i Organizacji, popierają tworze-nie,zwłaszczawrozwijającychsiępaństwachnadbrzeżnych,kra-jowychmorskichbadawczychośrodkównaukowo-technicznychoraz umacnianie już istniejących ośrodków krajowych, w celupobudzaniaiprzyśpieszaniaprowadzeniaprzeznadbrzeżnepań-stwa rozwijające się morskich badań naukowych, jak równieżw celu rozszerzania krajowych możliwości wykorzystaniai zachowania ich zasobów morskich w ich interesie ekonomicz-nym.
2. Państwa, za pośrednictwem właściwych organizacji między-
narodowychiOrganizacji,udzielająodpowiedniegopoparciauła-twiającego tworzenie i umacnianie takich krajowych ośrodkóww celu zapewnienia nowoczesnych warunków szkolenia, nie-zbędnegowyposażenia,umiejętnościpraktycznychi„know-how”orazekspertówtechnicznychtympaństwom,któremogąpotrze-bować takiej pomocy i prosić o jej udzielenie.
Artykuł 276
Tworzenie ośrodków regionalnych
1. Państwa, uzgadniając swoje działania z właściwymi organiza-cjami międzynarodowymi, Organizacją i krajowymi morskimibadawczymiinstytucjaminaukowo-technicznymi,popierajątwo-rzenie regionalnych morskich badawczych ośrodków naukowo-technicznych,szczególniewpaństwachrozwijającychsię,wcelupobudzania i przyśpieszania prowadzenia przez państwa rozwi-jające się morskich badań naukowych oraz popierania przekazy-wania technologii morskiej.
2. Wszystkie państwa regionu współpracują z ośrodkami regio-
nalnymi w celu zapewniania skuteczniejszego osiągania ichcelów.
Artykuł 277
Funkcje ośrodków regionalnych
Funkcje takich ośrodków regionalnych obejmują, między inny-mi:
a) programy szkolenia i kształcenia na wszystkich poziomach
w zakresie różnych aspektów morskich badań naukowo-
technicznych, w szczególności biologii morskiej, łącznie zzachowaniem żywych zasobów i gospodarowaniem nimi,oceanografii,hydrografii,inżynierii,badańgeologicznychdnamorskiego, technologii kopalnictwa i odsalania;
b) badania z zakresu zarządzania;
c) programy badawcze dotyczące ochrony i zachowania środo-
wiska morskiego oraz zapobiegania, zmniejszania i kontroli
zanieczyszczenia;
d) organizację regionalnych konferencji, seminariów i sympo-
zjów;
e) uzyskiwanieiprzetwarzaniedanychiinformacjiwdziedzinie
morskiej nauki i technologii;
f) szybkierozpowszechnianiewłatwodostępnychpublikacjach
wyników morskich badań naukowo-technicznych;04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 331
g) podawaniedopublicznejwiadomościinformacjiodnoszących
się do polityki poszczególnych państw w zakresie przekazy-
wania technologii morskiej oraz systematyczne badaniaporównawcze dotyczące takiej polityki;
h) zbieranie i systematyzowanie informacji o handlu technolo-
giami oraz o kontraktach i innych umowach dotyczącychpatentów;
i) współpracę techniczną z innymi państwami regionu.SEKCJA 4
WSPÓŁPRACA MIĘDZY ORGANIZACJAMI
MIĘDZYNARODOWYMI
Artykuł 278
Współpraca między organizacjami międzynarodowymi
Właściwe organizacje międzynarodowe, których dotyczy niniej-szaczęśćorazczęśćXIII,stosująwszelkiestosowneśrodkiwceluzapewnienia,bezpośredniolubwścisłejwspółpracymiędzysobą,skutecznego wykonywania ich funkcji i obowiązków, zgodnie zniniejszą częścią.
CZĘŚĆ XV
ZAŁATWIANIE SPORÓW
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 279
Obowiązek załatwiania sporów środkami pokojowymi
Państwa-Strony załatwiają wszelkie spory dotyczące interpretacjilubstosowanianiniejszejkonwencjiśrodkamipokojowymizgod-niezartykułem2ustęp3KartyNarodówZjednoczonychiwtymceludążądozałatwianiasporówśrodkamiwymienionymiwarty-kule 33 ustęp 1 Karty.
Artykuł 280
Załatwianie sporów środkami pokojowymi wybranymi
przez strony
ŻadnepostanowienieniniejszejczęścinienaruszaprawaPaństw-Strondowyrażeniazgody,wkażdymczasie,nazałatwieniesporuistniejącego pomiędzy nimi, dotyczącego interpretacji lub stoso-wania niniejszej konwencji jakimikolwiek wybranymi przez sie-bie środkami pokojowymi.
Artykuł 281
Postępowanie w przypadku, gdy stronom nie udało się
załatwić sporu
1. Jeżeli Państwa-Strony, które są stronami sporu dotyczącegointerpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, uzgodniły, żebędą dążyć do załatwienia sporu wybranymi przez siebie środ-kamipokojowymi,toproceduryprzewidzianewniniejszejczęścimajązastosowanietylkowprzypadku,gdynieudałosięzałatwićsporu przy pomocy tych środków, a porozumienie między stro-nami nie wyklucza możliwości zastosowania innej procedury.
2. Jeżelistronyuzgodniłyrównieżostatecznytermin,ustęp1ma
zastosowanie dopiero po upływie tego terminu.
Artykuł 282
Obowiązki wynikające z umów powszechnych,
regionalnych lub dwustronnych
JeżeliPaństwa-Strony,któresąstronamisporudotyczącegointer-pretacji lub stosowania niniejszej konwencji, uzgodniły w umo-wie powszechnej, regionalnej lub dwustronnej, albo w jakikol-wiek inny sposób, że taki spór zostanie przekazany, na wniosekktórejkolwiek ze stron sporu, do załatwienia według procedury,w której zapada wiążąca decyzja, procedura ta ma zastosowaniezamiast procedur przewidzianych w niniejszej części, chyba żestrony sporu postanowią inaczej.
Artykuł 283
Obowiązek wymiany opinii
1. Jeżeli między Państwami-Stronami wynika spór dotyczącyinterpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, strony sporuniezwłocznie przystępują do wymiany opinii dotyczących zała-twienia sporu w drodze rokowań lub innymi środkami pokojo-wymi.
2. Strony niezwłocznie dokonują wymiany opinii również wte-
dy, gdy postępowanie w sprawie załatwienia takiego sporu332
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
zakończyło się niepowodzeniem albo gdy spór został załatwio-
ny,a
okolicznościwymagająkonsultacjicodosposobuwprowa-
dzenia w życie tego rozstrzygnięcia.
Artykuł 284
Koncyliacja
1. Państwo-Strona,którejeststronąsporudotyczącegointerpre-tacji lub stosowania niniejszej konwencji, może zaproponowaćdrugiejstronielubstronomsporupoddanietegosporukoncylia-cjizgodniezprocedurąprzewidzianąwzałącznikuVsekcja1lubzgodnie z inną procedurą koncyliacyjną.
2. Jeżelipropozycjazostajeprzyjętaistronyosiągnąporozumie-
nie co do procedury koncyliacyjnej podlegającej zastosowaniu,którakolwiekzestronmożeprzekazaćspórdozałatwieniazgod-nie z tą procedurą.
3. Jeżeli propozycja nie zostaje przyjęta lub strony nie osiągają
porozumienia co do procedury, postępowanie koncyliacyjneuważa się za zakończone.
4. Jeżeli spór został poddany koncyliacji, postępowanie może
zostać zakończone tylko według uzgodnionej procedury koncy-liacyjnej, chyba że strony postanowią inaczej.
Artykuł 285
Stosowanie niniejszej sekcji do sporów przekazanych do
załatwienia zgodnie z częścią XI
Niniejszasekcjamazastosowaniedokażdegosporu,któryzgod-nie z częścią XI sekcja 5 powinien być załatwiony zgodnie zprocedurami przewidzianymi w niniejszej części. Jeżeli stronątakiego sporu jest podmiot inny niż Państwo-Strona, niniejszasekcja ma zastosowanie mutatis mutandis .
SEKCJA 2
PROCEDURY OBOWIĄZKOWE, W KTÓRYCH ZAPADAJĄ
WIĄŻĄCE ORZECZENIA
Artykuł 286
Stosowanie procedur na podstawie niniejszej sekcji
Z zastrzeżeniem sekcji 3 każdy spór dotyczący interpretacji lubstosowania niniejszej konwencji niezałatwiony w wyniku zasto-sowaniasekcji1zostajeprzekazanynawniosekktórejkolwiekzestronsporusądowilubtrybunałowiarbitrażowemu,właściwemuzgodnie z niniejszą sekcją.Artykuł 287
Wybór procedury
1. Przy podpisywaniu, ratyfikowaniu lub przystępowaniu doniniejszej konwencji lub w każdym późniejszym czasie państwomoże w drodze pisemnej deklaracji wybrać jeden lub więcej spo-śród następujących sposobów załatwiania sporów, dotyczącychinterpretacji lub stosowania niniejszej konwencji:
a) Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza utworzony zgodnie
z załącznikiem VI;
b) Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości;
c) trybunał arbitrażowy utworzony zgodnie z załącznikiem VII;d) specjalny trybunał arbitrażowy utworzony zgodnie z załącz-
nikiemVIIIdlajednejlubwielukategoriisporówokreślonych
w tym załączniku.
2. Deklaracja złożona zgodnie z ustępem 1 nie wpływa na obo-wiązek Państwa-Strony uznania właściwości Izby Sporów Doty-czących Dna Morskiego Międzynarodowego Trybunału PrawaMorza w takim zakresi e i w taki sposób, jak to przewidziano
w części XI sekcja 5, zaś wspomniany obowiązek nie wpływa nataką deklarację.
3. Uważa się, że Państwo-Strona, które jest stroną sporu nieob-
jętegoobowiązującądeklaracją,wyraziłozgodęnaarbitrażzgod-nie z załącznikiem VII.
4. Jeżeli strony sporu przyjęły tę samą procedurę załatwienia
sporu,spórmożebyćprzekazanydozałatwieniatylkozgodnieztą procedurą, chyba że strony postanowią inaczej.
5. Jeżeli strony sporu nie przyjęły tej samej procedury załatwie-
nia sporu, spór może być przekazany tylko do arbitrażu zgodniez załącznikiem VII, chyba że strony postanowią inaczej.
6. Deklaracja złożona zgodnie z ustępem 1 pozostaje w mocy
przeztrzymiesiąceodzłożeniaSekretarzowiGeneralnemuNaro-dów Zjednoczonych zawiadomienia o jej wycofaniu.
7. Złożenie nowej deklaracji, zawiadomienie o wycofaniu lub
upływokresuobowiązywaniadeklaracjiniewpływawżadenspo-sób na postępowanie toczące się przed sądem lub trybunałemarbitrażowym, właściwym zgodnie z niniejszym artykułem,chyba że strony postanowią inaczej.
8. Deklaracje i zawiadomienia wymienione w niniejszym arty-
kulesąskładaneSekretarzowiGeneralnemuNarodówZjednoczo-nych, który przekazuje ich odpisy Państwom-Stronom.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 333
Artykuł 288
Właściwość
1. Sądlubtrybunałarbitrażowy,októrymmowawartykule287,
jestwłaściwywodniesieniudokażdegosporudotyczącegointer-pretacji lub stosowania niniejszej konwencji, przekazanego muzgodnie z niniejszą częścią.
2. Sądlubtrybunałarbitrażowy,októrymmowawartykule287,
jest również właściwy w odniesieniu do każdego sporu w zakre-sie interpretacji lub stosowania umowy międzynarodowej doty-czącejcelówniniejszejkonwencji,przekazanegomuzgodnieztąumową.
3. IzbaSporówDotyczącychDnaMorskiegoMiędzynarodowego
Trybunału Prawa Morza, utworzona zgodnie z załącznikiem VI,orazkażdainnaizbalubtrybunałarbitrażowywymienionewczę-ści XI sekcja 5 posiadają kompetencję w odniesieniu do każdejsprawy przekazanej im zgodnie ze wspomnianą sekcją i załącz-nikiem.
4. W przypadku sporu na temat tego, czy sąd lub trybunał arbi-
trażowyjestwłaściwy,powyższyspórjestrozstrzyganyprzeztensąd lub trybunał.
Artykuł 289
Eksperci
W każdym sporze dotyczącym zagadnień naukowych lub tech-nicznychsądlubtrybunałarbitrażowywłaściwyzgodniezniniej-szą sekcją może, na wniosek strony lub proprio motu , wybrać
w porozumieniu ze stronami nie mniej niż dwóch ekspertównaukowych lub technicznych, w miarę możliwości ze stosownejlisty sporządzonej zgodnie z załącznikiem VIII artykuł 2, którzyuczestniczą w posiedzeniach sądu lub trybunału, jednak bezprawa głosowania.
Artykuł 290
Środki tymczasowe
1. Jeżeli spór został prawidłowo przekazany sądowi lub trybu-nałowiarbitrażowemu,któryuznaje primafacie swojąwłaściwość
napodstawieniniejszejczęścilubczęściXIsekcja5,totensądlubtrybunał może zarządzić zastosowanie, do czasu wydania osta-tecznego orzeczenia, wszelkich środków tymczasowych, jakieuważa za odpowiednie w danych okolicznościach, w celu zabez-pieczenia praw stron sporu lub w celu zapobieżenia poważnejszkodzie w środowisku morskim.
2. Środki tymczasowe mogą być zmienione lub uchylone, gdy
tylkookolicznościuzasadniająceichpodjęcieulegnązmianielubprzestaną istnieć.3. Środki tymczasowe mogą być zastosowane, zmienione lubuchylone na podstawie niniejszego artykułu wyłącznie na wnio-sek jednej ze stron sporu i dopiero po stworzeniu stronom moż-liwości ich wysłuchania.
4. Sądlubtrybunałarbitrażowyniezwłoczniezawiadamiastrony
sporuorazteinnePaństwa-Strony,którychzawiadomienieuznajeza celowe, o zastosowaniu, zmianie lub uchyleniu środków tym-czasowych.
5. Doczasuutworzeniatrybunałuarbitrażowego,któremuprze-
kazujesięspórnapodstawieniniejszejsekcji,jakikolwieksądlubtrybunał arbitrażowy wybrany przez strony albo, jeżeli w ciągudwóchtygodnioddatyzłożeniawnioskuozarządzenieśrodkówtymczasowych strony nie dokonały takiego wyboru, Międzyna-rodowyTrybunałPrawaMorzaalbo,wodniesieniudodziałalno-ści w obszarze, Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego możezastosować, zmienić lub uchylić środki tymczasowe zgodnie zniniejszym artykułem, jeżeli uzna prima facie , że trybunał, który
ma być utworzony, będzie właściwy i że wymaga tego nagłasytuacja. Po utworzeniu trybunał, któremu spór został przekaza-ny,możezmienić,uchylićlubpotwierdzićteśrodkitymczasowe,postępując zgodnie z ustępami 1–4.
6. Strony sporu zastosują się do wszelkich środków tymczaso-
wych ustanowionych zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 291
Przystąpienie
1. Wszystkie procedury załatwiania sporów określone w niniej-szej części są otwarte dla Państw-Stron.
2. Proceduryzałatwianiasporówokreślonewniniejszejczęścisą
otwartedlajednostekinnychniżPaństwa-Stronytylkowówczas,gdy wyraźnie przewiduje to niniejsza konwencja.
Artykuł 292
Niezwłoczne zwolnienie statku i załogi
1. Jeżeli organy Państwa-Strony zatrzymują statek podnoszącybanderęinnegoPaństwa-Stronyiistniejepodejrzenie,żepaństwozatrzymujące nie przestrzega postanowień niniejszej konwencjidotyczącychniezwłocznegozwolnieniastatkulubjegozałogipozłożeniu uzasadnionej kaucji lub innego zabezpieczenia finanso-wego, sprawa zwolnienia z zatrzymania może być przekazanasądowi lub trybunałowi arbitrażowemu uzgodnionemu przezstronylub,jeżeliwciągu10dniodchwilizatrzymanianiedoko-nanotakichuzgodnień,sądowilubtrybunałowiuznanemuprzezpaństwo zatrzymujące zgodnie z artykułem 287, albo334
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Międzynarodowemu Trybunałowi Prawa Morza, chyba że strony
postanowią inaczej.
2. Wniosek o zwolnienie może być złożony wyłącznie przez
państwo bandery statku lub w jego imieniu.
3. Sąd lub trybunał arbitrażowy rozpatruje niezwłocznie wnio-
sekozwolnienie,ograniczającrozpoznaniesprawytylkodokwe-stiizwolnienia,bezuszczerbkudlarozpoznaniameritumsprawyprzez odpowiedni organ krajowy przeciwko statkowi, jegowłaścicielowi lub załodze. Władze państwa zatrzymującegozachowująprawodozwolnieniastatkulubjegozałogiwkażdymczasie.
4. Po złożeniu kaucji lub innego zabezpieczenia finansowego
określonego przez sąd lub trybunał arbitrażowy władze państwazatrzymującego niezwłocznie wykonują orzeczenie sądu lub try-bunału dotyczące zwolnienia statku lub jego załogi.
Artykuł 293
Prawo właściwe
1. Sąd lub trybunał arbitrażowy właściwy zgodnie z niniejsząsekcjąstosujeniniejsząkonwencjęiinnenormyprawamiędzyna-rodowego, które nie są sprzeczne z niniejszą konwencją.
2. Postanowienie ustępu 1 pozostaje bez uszczerbku dla upraw-
nienia sądu lub trybunału arbitrażowego właściwego zgodnie zniniejsząsekcjądorozstrzygnięciasporuexaequoetbono,jeżelistrony wyrażają na to zgodę.
Artykuł 294
Postępowanie wstępne
1. Sądlubtrybunałarbitrażowyprzewidzianywartykule287,doktórego został złożony wniosek dotyczący sporu wymienionegow artykule 297, określa, na wniosek strony lub proprio motu , czy
dane roszczenie stanowi nadużycie procedury prawnej, czy teżjestprimafacie wpełniuzasadnione.Jeżelisądlubtrybunałustali,
żedaneroszczeniestanowinadużycieproceduryprawnejlubjestprimafacie nieuzasadnione,niepodejmujeżadnychdalszychczyn-
ności w tej sprawie.
2. Po otrzymaniu wniosku sąd lub trybunał arbitrażowy nie-
zwłocznie zawiadamia o tym wniosku drugą stronę lub stronyoraz wyznacza właściwy termin, przed upływem którego mogąone zwrócić się do niego o dokonanie ustalenia zgodnie z ustę-pem 1.
3. Niniejszy artykuł nie narusza prawa stron sporu do zgłosze-
nia zarzutów wstępnych, zgodnie z właściwymi przepisami pro-cedury.Artykuł 295
Konieczność wyczerpania środków krajowych
SpórmiędzyPaństwami-Stronamidotyczącyinterpretacjilubsto-sowania niniejszej konwencji może być przekazany do załatwie-nia zgodnie z procedurami przewidzianymi w niniejszej sekcjidopieropowyczerpaniuśrodkówkrajowych,jeżeliwymagategoprawo międzynarodowe.
Artykuł 296
Ostateczny charakter i moc wiążąca orzeczeń
1. Orzeczenie wydane przez sąd lub trybunał arbitrażowy wła-ściwy zgodnie z niniejszą sekcją jest ostateczne i powinno byćwykonane przez wszystkie strony sporu.
2. Takieorzeczeniemamocwiążącątylkodlastronsporuitylko
w odniesieniu do tego konkretnego sporu.
SEKCJA 3
OGRANICZENIA I WYŁĄCZENIA DOTYCZĄCE STOSOWANIA
SEKCJI 2
Artykuł 297
Ograniczenia stosowania sekcji 2
1. Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej kon-wencji w odniesieniu do wykonywania przez państwo nad-brzeżne jego suwerennych praw lub jurysdykcji przewidzianejw niniejszej konwencji są przekazywane do załatwienia zgodniez procedurami przewidzianymi w sekcji 2 w następującychwypadkach:
a) jeżeli istnieje podejrzenie, że państwo nadbrzeżne naruszy
postanowienia niniejszej konwencji dotyczące wolności
i praw żeglugi, przelotu lub układania podmorskich kablii rurociągów, jak również dotyczące innych zgodnych z pra-wem międzynarodowym sposobów korzystania z morza, októrych mowa w artykule 58;
b) jeżeli istnieje podejrzenie, że państwo, korzystając z wymie-
nionych wyżej wolności, praw lub sposobów korzystania zmorza, naruszyło niniejszą konwencję lub wydane zgodnie zniniejszą konwencję ustawy i inne przepisy prawne państwanadbrzeżnego oraz inne normy prawa międzynarodowego,które nie są sprzeczne z niniejszą konwencją; lub
c) jeżeli istnieje podejrzenie, że państwo nadbrzeżne naruszyło
mające do niego zastosowanie konkretne międzynarodowenormy i standardy dotyczące ochrony i zachowania środowi-ska morskiego ustanowione przez niniejszą konwencję lubprzez właściwą organizację międzynarodową albo konferen-cję dyplomatyczną zgodnie z niniejszą konwencją.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 335
2. a) Spory dotyczące interpretacji lub stosowania postanowień
niniejszej konwencji w odniesieniu do morskich badań
naukowychsązałatwianezgodniezsekcją2,jednakżepań-stwonadbrzeżneniejestzobowiązanedowyrażeniazgodyna przekazanie do załatwienia w taki sposób sporu wyni-kającego z:
i) korzystaniaprzezpaństwonadbrzeżnezjakiegokolwiek
prawa lub możliwości działania według uznania zgod-
nie z artykułem 246; albo
ii) decyzji państwa nadbrzeżnego dotyczącej zawieszenia
lub zaprzestania działalności badawczej zgodnie z arty-kułem 253;
b)spór wynikający z dokonanego przez państwo prowadzące
badania stwierdzenia, że państwo nadbrzeżne nie korzystaw odniesieniu do określonego projektu ze swych praw,zgodniezartykułami246i253,wsposóbzgodnyzniniej-szą konwencją, jest przekazywany na wniosek którejkol-wiekzestrondokoncyliacjinapodstawiezałącznikaVsek-cja2,zzastrzeżeniem,żekomisjakoncyliacyjnaniepoddajew wątpliwość wykonywania przez państwo nadbrzeżnejegouprawnieniadowyznaczaniawedługswojegouznaniaobszarów specjalnych, czego dotyczy artykuł 246 ustęp 6,ani jego prawa do wycofania zgody na podstawie artykułu246 ustęp 5.
3. a) Spory dotyczące interpretacji lub stosowania postanowień
niniejszejkonwencjiwodniesieniudorybołówstwasązała-twiane zgodnie z sekcją 2, pod warunkiem jednak, że pań-stwonadbrzeżneniejestzobowiązanedowyrażeniazgodynaprzekazaniedozałatwieniawtakisposóbsporudotyczą-cego jego suwerennych praw do zasobów żywych wyłącz-nej strefy ekonomicznej lub wykonywania tych praw, łącz-nie z jego uprawnieniem do określenia według swojegouznania wielkości dopuszczalnego połowu, swojej zdolno-ści połowowej, sposobu rozdziału nadwyżki połowowejpomiędzy inne państwa oraz warunków przewidzianychw jego ustawach i innych przepisach prawnych dotyczą-cych ochrony zasobów żywych i gospodarowania nimi.
b)Jeżelispórniezostałzałatwionyprzyzastosowaniusekcji1
niniejszejczęści,zostajeonpoddanykoncyliacjinapodsta-wiezałącznikaVsekcja2,nażądaniektórejkolwiekzestronsporu, jeżeli twierdzi się, że:
i) państwonadbrzeżnewsposóboczywistyniewypełniło
swoichzobowiązańwzakresiezapewnienia,zapomocą
właściwychśrodkówdotyczącychochronyigospodaro-wania, by nie wystąpiło poważne zagrożenie dla zacho-waniażywychzasobówwyłącznejstrefyekonomicznej;
ii) państwo nadbrzeżne arbitralnie odmówiło określenia,
na wniosek innego państwa, wielkości dopuszczalnegopołowużywychzasobówiswojejzdolnościpołowowejwodniesieniudostad,którychpoławianiemzaintereso-wane jest to inne państwo; lub
iii) państwonadbrzeżnearbitralnieodmówiłoprzydzielenia
innemu państwu, na podstawie artykułów 62, 69, i 70oraz stosownie do warunków ustanowionych przez topaństwo nadbrzeżne zgodnie z niniejszą konwencjącałości lub części stwierdzonej przez siebie nadwyżkipołowowej.
c) W żadnym wypadku komisja koncyliacyjna nie zastępuje
państwa nadbrzeżnego w zakresie wykonywania jegouprawnień decyzyjnych.
d)Sprawozdaniekomisjikoncyliacyjnejprzekazujesięwłaści-
wym organizacjom międzynarodowym.
e) Prowadzącrokowaniawsprawiezawarciaumówzgodniez
artykułami 69 i 70, Państwa-Strony, jeżeli nie postanowiąinaczej, włączają do tych umów klauzulę o środkach, jakiezastosują w celu ograniczenia do minimum możliwościpowstawania nieporozumień dotyczących interpretacji lubstosowania umów oraz klauzulę regulującą ich postępowa-nie na wypadek, gdyby nieporozumienia jednak powstały.
Artykuł 298
Fakultatywne wyłączenia stosowania sekcji 2
1. Przy podpisywaniu, ratyfikowaniu lub przystępowaniu doniniejszej konwencji lub w każdym późniejszym czasie państwomoże, bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z sekcji 1,złożyć na piśmie deklarację, że nie wyraża zgody na jedną lubkilka procedur przewidzianych w sekcji 2, w odniesieniu do jed-nej lub kilku niżej wymienionych kategorii sporów:
a) i) sporów dotyczących interpretacji lub stosowania artyku-
łów 15, 74 i 83, dotyczących delimitacji granic morskich,
albo sporów związanych z historycznymi zatokami lubtytułami prawnymi, z zastrzeżeniem że państwo składa-jące taką deklarację wyraża zgodę na wniosek którejkol-wiekzestronsporu,jeżelispórpowstajepowejściuwżycieniniejszej konwencji i jeżeli we właściwym czasie w dro-dzenegocjacjimiędzystronaminieosiągniętoporozumie-nia, na poddanie sporu koncyliacji na podstawie załącz-nikaVsekcja2;ipodwarunkiemżeniemożnaprzekazaćdozałatwieniazgodnieztąprocedurąsporu,któregoroz-poznanie wiąże się z koniecznością równoczesnego roz-poznania jakiegoś niezałatwionego sporu dotyczącegosuwerenności lub innych praw do terytorium lądowegoalbo wyspiarskiego;
ii) po złożeniu przez komisję koncyliacyjną sprawozdania,
które powinno zawierać uzasadnienie, strony prowadząnegocjacje w sprawie zawarcia umowy na podstawie tegosprawozdania; jeżeli negocjacje te nie doprowadzą dozawarcia umowy, strony przekazują sprawę, za obopólną336
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
zgodą, do załatwienia zgodnie z jedną z procedur wymie
nionych w sekcji 2, chyba że strony postanowią inaczej;
iii) postanowienia zawarte w niniejszym punkcie nie mają
zastosowania do sporu o granice morskie, ostatecznie
załatwionego w układzie zawartym przez strony lub dotakiego sporu, który powinien był załatwiony zgodnie zumową dwustronną lub wielostronną wiążącą te strony;
b) sporów dotyczących działalności wojskowej, łącznie z woj-
skowądziałalnościąrządowychstatkówmorskichipowietrz-nych używanych w służbie niehandlowej, oraz sporów doty-czących działań związanych z zapewnianiem przestrzeganiaprawa wewnętrznego w odniesieniu do wykonywania suwe-rennych praw lub jurysdykcji, które są wyłączone spod kom-petencjisądulubtrybunałuarbitrażowegonapodstawiearty-kułu 297 ustęp 2 lub 3;
c) sporów,wodniesieniudoktórychRadaBezpieczeństwaNaro-
dów Zjednoczonych wykonuje funkcje powierzone jej przezKartę Narodów Zjednoczonych, chyba że Rada Bezpieczeń-stwa postanawia zdjąć daną sprawę z porządku obrad lubwzywastronydozałatwieniasporuśrodkamiprzewidzianymiw niniejszej konwencji.
2. Państwo-Strona,którezłożyłodeklaracjęnapodstawieustępu1,możejąwkażdymczasiewycofaćlubmożewyrazićzgodęnaprzekazanie sporu, wyłączonego przez taką deklarację, do zała-twienia zgodnie z jakąkolwiek procedurą przewidzianą w niniej-szej konwencji.
3. Państwo-Strona,którezłożyłodeklaracjęnapodstawieustępu
1, nie ma prawa przekazać prowadzonego z innym Państwem-Stronąsporu,którynależydokategoriisporówwyłączonych,dozałatwienia zgodnie z jakąkolwiek procedurą przewidzianąw niniejszej konwencji bez zgody tego innego Państwa-Strony.
4. JeżelijednozPaństw-Stronzłożyłodeklaracjęzgodniezustę-
pem 1 litera a), każde inne Państwo-Strona może przekazać jaki-kolwiekspórzpaństwemskładającymdeklarację,którynależydokategorii sporów wyłączonych, do załatwienia zgodnie z proce-durą wskazaną w takiej deklaracji.
5. Złożenienowejdeklaracjilubwycofaniedeklaracjiniewpływa
w żaden sposób na postępowanie toczące się przed sądem lubtrybunałemarbitrażowymzgodniezniniejszymartykułem,chybaże strony postanowią inaczej.
6. Deklaracjeizawiadomieniaowycofaniudeklaracjinapodsta-
wie niniejszego artykułu składa się Sekretarzowi GeneralnemuNarodów Zjednoczonych, który przekazuje ich odpisyPaństwom-Stronom.
Artykuł 299
Prawo stron do uzgodnienia procedury
1. Spór wyłączony na podstawie artykułu 297 lub na podstawiedeklaracji złożonej stosownie do artykułu 298 spośród sporówzałatwianych zgodnie z procedurami przewidzianymi w sekcji 2może być przekazany do załatwienia zgodnie z takimi procedu-rami tylko za zgodą stron sporu.
2. Żadne postanowienie niniejszej sekcji nie narusza praw stron
sporu do uzgodnienia innej procedury załatwienia takiego sporulub do rozstrzygnięcia polubownego.
CZĘŚĆ XVI
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 300
Dobra wiara i nadużycie praw
Państwa-Strony powinny wypełniać w dobrej wierze zobowiąza-nia przyjęte na podstawie niniejszej konwencji oraz korzystać zpraw, jurysdykcji i wolności, uznanych w niniejszej konwencji,w sposób niestanowiący nadużycia prawa.
Artykuł 301
Korzystanie z mórz w celach pokojowych
Korzystajączeswoichprawiwypełniającswojezobowiązanianapodstawie niniejszej konwencji, Państwa-Strony powstrzymująsię od groźby użycia siły lub użycia siły przeciwko integralnościterytorialnej lub niezawisłości politycznej innego państwa, lubw jakikolwiek inny sposób niezgodny z zasadami prawamiędzynarodowego zawartymi w Karcie Narodów Zjednoczo-nych.
Artykuł 302
Ujawnianie informacji
Bez uszczerbku dla prawa Państwa-Strony do korzystania z pro-cedur załatwiania sporów przewidzianych w niniejszej04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 337
konwencjiżadnepostanowienieniniejszejkonwencjiniewymaga
odPaństwa-Strony,abywypełniającswojezobowiązanianapod-stawieniniejszejkonwencjidostarczałoinformacji,którychujaw-nieniejestsprzecznezistotnymiinteresamijegobezpieczeństwa.
Artykuł 303
Obiekty archeologiczne i historyczne znalezione w morzu
1. Państwamająobowiązekchronićobiektyocharakterzearche-ologicznymihistorycznymznalezionewmorzuipowinnywtymcelu współpracować.
2. Wcelukontrolowaniahandlutakimiobiektamipaństwonad-
brzeżne może, stosując artykuł 33, przyjąć domniemanie, że ichusuwanie z dna morskiego bez jego zgody w strefie, której doty-czytenartykuł,stanowinaruszenienajegoterytoriumlubmorzuterytorialnym ustaw i innych przepisów prawnych określonychw tym artykule.3. Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie wpływa naprawa właścicieli, których dane można ustalić, na prawo doty-czące ratownictwa morskiego lub inne normy prawa morskiegoani na prawa i praktykę w odniesieniu do wymiany kulturalnej.
4. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla innych umów
międzynarodowych i norm prawa międzynarodowego dotyczą-cych ochrony obiektów o charakterze archeologicznym i histo-rycznym.
Artykuł 304
Odpowiedzialność za szkodę
Postanowienianiniejszejkonwencjidotycząceodpowiedzialnościza szkodę pozostają bez uszczerbku dla stosowania obowiązują-cych norm i rozwoju nowych norm odnoszących się do odpo-wiedzialności na podstawie prawa międzynarodowego.
CZĘŚĆ XVII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 305
Podpisanie
1. Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu przez:
a) wszystkie państwa;b) Namibię, reprezentowaną przez Radę Narodów Zjednoczo-
nych do Spraw Namibii;
c) wszystkie rządzące się samodzielnie państwa stowarzyszone,
które wybrały ten status w akcie samostanowienia dokona-
nympodkontroląNarodówZjednoczonychorazzatwierdzo-nymzgodniezrezolucjąZgromadzeniaOgólnego1514(XV)i które posiadają kompetencję w sprawach regulowanychprzez niniejszą konwencję, łącznie z kompetencją do zawie-rania traktatów odnoszących się do takich spraw;
d) wszystkie rządzące się samodzielnie państwa stowarzyszone,
które zgodnie z odnoszącymi się do nich umowami o stowa-rzyszeniu posiadają kompetencje w sprawach regulowanychprzez niniejszą konwencję, łącznie z kompetencją do zawie-rania traktatów odnoszących się do takich spraw;
e) wszystkie terytoria korzystające z pełnego wewnętrznego
samorządu,uznanezatakieprzezNarodyZjednoczone,którejednak nie uzyskały pełnej niepodległości zgodnie z rezolucjąZgromadzeniaOgólnego1514(XV)iktóreposiadająkompe-tencje w sprawach regulowanych przez niniejszą konwencję,łącznie z kompetencją do zawierania traktatów odnoszącychsię do takich spraw;f) organizacje międzynarodowe, zgodnie z załącznikiem IX.
2. Niniejsza konwencja pozostanie otwarta do podpisu do dnia
9 grudnia 1984 roku w Ministerstwie Spraw ZagranicznychJamajki, a także od dnia 1 lipca 1983 roku do dnia 9 grudnia1984 roku w głównej siedzibie Narodów Zjednoczonychw Nowym Jorku.
Artykuł 306
Ratyfikacja i formalne potwierdzenie
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji przez państwa oraz innejednostki,októrychmowawartykule305ustęp1literyb),c),d)i e), jak też formalnemu potwierdzeniu, zgodnie z załączni-kiemIX,przezjednostki,októrychmowawartykule305ustęp1litera f). Dokumenty ratyfikacyjne i dokumenty formalnegopotwierdzenia składa się Sekretarzowi Generalnemu NarodówZjednoczonych.
Artykuł 307
Przystąpienie
Niniejszakonwencjapozostajeotwartadoprzystąpieniadlapań-stworazinnychjednostek,októrychmowawartykule305.Przy-stąpieniejednostek,októrychmowawartykule305ustęp1literaf), dokonuje się zgodnie z załącznikiem IX. Dokumenty przystą-pieniaskładasięSekretarzowiGeneralnemuNarodówZjednoczo-nych.338
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 308
Wejście w życie
1. Niniejszakonwencjawchodziwżyciepoupływie12miesięcy
oddatyzłożeniasześćdziesiątegodokumenturatyfikacyjnegolubdokumentu przystąpienia.
2. Dla każdego państwa ratyfikującego niniejszą konwencję lub
przystępującegodoniejpozłożeniusześćdziesiątegodokumenturatyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia konwencja wcho-dzi w życie w trzydziestym dniu po złożeniu jego dokumenturatyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia, z zastrzeżeniemustępu 1.
3. Zgromadzenie Organizacji zbiera się w dniu wejścia w życie
niniejszej konwencji i dokonuje wyboru Rady Organizacji. Jeżelipostanowieniaartykułu161niemogąbyćściślezastosowane,topierwszą Radę tworzy się w sposób zgodny z celami tego arty-kułu.
4. Zasady,przepisyiproceduryopracowaneprzezKomisjęPrzy-
gotowawczą stosuje się tymczasowo, do czasu ich formalnegoprzyjęcia przez Organizację, zgodnie z częścią XI.
5. Organizacja i jej organy działają zgodnie z Rezolucją II Trze-
ciej Konferencji Narodów Zjednoczonych Prawa Morza, doty-czącą inwestycji przygotowawczych oraz zgodnie z decyzjamiKomisji Przygotowawczej podjętymi w wykonaniu tej rezolucji.
Artykuł 309
Zastrzeżenia i wyłączenia
Nie można składać żadnych zastrzeżeń do niniejszej konwencjiani dokonywać wyłączeń, chyba że wyraźnie na to pozwalająinne artykuły niniejszej konwencji.
Artykuł 310
Deklaracje i oświadczenia
Artykuł 309 nie pozbawia państwa możliwości złożenia, przypodpisywaniu, ratyfikowaniu lub przystępowaniu do niniejszejkonwencji, deklaracji lub oświadczeń, które mogą być dowolniesformułowane i nazwane, w celu, między innymi, dostosowaniaswoich ustaw i innych przepisów prawnych do postanowieńniniejszej konwencji, z zastrzeżeniem, że takie deklaracje luboświadczenia nie powodują wyłączenia lub zmiany skutkówprawnych postanowień niniejszej konwencji w ich stosowaniuwobec tego państwa.Artykuł 311
Stosunek do innych konwencji i umów
międzynarodowych
1. Niniejsza konwencja ma w stosunkach między Państwami-Stronami pierwszeństwo w stosunku do Konwencji Genewskicho prawie morza z 29 kwietnia 1958 roku.
2. NiniejszakonwencjaniezmieniaprawiobowiązkówPaństw-
Stron, które wynikają z innych umów zgodnych z niniejszą kon-wencjąiktóreniewpływająnamożliwośćkorzystaniaprzezinnePaństwa-Stronyzichprawiwykonywaniaprzeznieichobowiąz-ków wynikających z niniejszej konwencji.
3. DwaPaństwa-Stronylubwięcejmogązawieraćumowymody-
fikującelubzawieszającestosowaniepostanowieńniniejszejkon-wencjiwyłączniewstosunkachmiędzynimi,zzastrzeżeniem,żeumowy te nie dotyczą takich postanowień, od których odstęp-stwaniedasiępogodzićzeskutecznąrealizacjąprzedmiotuiceluniniejszej konwencji, jak również z zastrzeżeniem, że takieumowy nie mają wpływu na stosowanie podstawowych zasadzawartych w niniejszej konwencji i że postanowienia takichumów nie mają wpływu na możliwość korzystania przez innePaństwa-Stronyzichprawiwykonywaniaprzeznieichobowiąz-ków wynikających z niniejszej konwencji.
4. Państwa-Stronyzamierzającezawrzećumowę,októrejmowa
w ustępie 3, zawiadamiają inne Państwa-Strony za pośrednic-twem depozytariusza niniejszej konwencji o swoim zamiarzezawarcia takiej umow y i o zmianie lub zawieszeniu stosowania
postanowień niniejszej konwencji, jakie przewiduje ta umowa.
5. Niniejszyartykułniemawpływunaumowymiędzynarodowe,
którychmożliwośćzawieranialubutrzymywaniawmocywyraź-nie przewidują inne artykuły niniejszej konwencji.
6. Państwa-Strony zgadzają się, że nie będzie się wprowadzać
żadnych poprawek w odniesieniu do podstawowej zasady usta-nowionej w artykule 136, dotyczącej wspólnego dziedzictwaludzkości, i że nie będą one stronami żadnego porozumienia,które by tę zasadę uchylało.
Artykuł 312
Poprawki
1. Po upływie 10 lat od daty wejścia w życie niniejszej konwen-cji każde Państwo-Strona może zaproponować, w piśmie skiero-wanym do Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych,wprowadzenie szczegółowych poprawek do niniejszej konwen-cji, z wyjątkiem poprawek dotyczących działalności w obszarze,oraz zwrócić się o zwołanie konferencji w celu rozpatrzeniaproponowanych poprawek. Sekretarz Generalny przekazuje topismowszystkimPaństwom-Stronom.Jeżeliwciągu12miesięcyod daty przekazania pisma nie mniej niż połowa Państw-Stronodpowieprzychylnienapropozycję,SekretarzGeneralnyzwołujekonferencję.
2. Procedurapodejmowaniadecyzjistosowananakonferencjidla
dokonaniapoprawekjesttakasama,jakprocedurastosowananaTrzeciej Konferencji Narodów Zjednoczonych Prawa Morza,04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 339
chyba że konferencja postanowi inaczej. Konferencja powinna
podjąćwszelkiewysiłkiwceluprzyjęciapoprawekwdrodzekon-sensusuinienależyprzeprowadzaćgłosowanianadpoprawkamido czasu wyczerpania wszelkich możliwości osiągnięcia konsen-susu.
Artykuł 313
Przyjmowanie poprawek według procedury uproszczonej
1. Państwo-Strona może zaproponować w piśmie skierowanymdo Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych wprowa-dzenie poprawki do niniejszej konwencji, z wyjątkiem poprawkidotyczącej działalności w obszarze, w celu jej przyjęcia wedługprocedury uproszczonej przewidzianej w niniejszym artykule,bez zwoływania konferencji. Sekretarz Generalny przekazuje topismo wszystkim Państwom-Stronom.
2. Jeżeli w ciągu 12 miesięcy od daty przekazania tego pisma
jakiekolwiekPaństwo-Stronawyrazisprzeciwwobecproponowa-nej poprawki lub wobec propozycji przyjęcia jej według proce-dury uproszczonej, poprawkę uważa się za odrzuconą. SekretarzGeneralny niezwłocznie powiadamia o tym wszystkie Państwa-Strony.
3. Jeżelizupływem12miesięcyoddatyprzekazaniategopisma
żadne Państwo-Strona nie wyrazi sprzeciwu wobec proponowa-nej poprawki lub wobec propozycji przyjęcia jej według proce-dury uproszczonej, poprawkę uważa się za przyjętą. SekretarzGeneralny powiadamia wszystkie Państwa-Strony o tym, że pro-ponowana poprawka została przyjęta.
Artykuł 314
Poprawki do postanowień niniejszej konwencji
odnoszących się wyłącznie do działalności w obszarze
1. Państwo-Strona może zaproponować w piśmie skierowanymdo Sekretarza Generalnego Organizacji wprowadzenie poprawkidopostanowieńniniejszejkonwencji,odnoszącychsięwyłączniedo działalności w obszarze, łącznie z załącznikiem VI sekcja 4.Sekretarz Generalny przekazuje to pismo wszystkim Państwom-Stronom. Proponowana poprawka podlega zatwierdzeniu przezZgromadzenie, po jej zatwierdzeniu przez Radę. PrzedstawicielePaństw-Stronwtychorganachposiadająpełnomocnictwadoroz-patrzeniaizatwierdzeniaproponowanejpoprawki.Proponowanąpoprawkę uważa się za przyjętą po jej zatwierdzeniu przez Radęi Zgromadzenie.
2. Przedzatwierdzeniemjakiejkolwiekpoprawkizgodniezustę-
pem 1 Rada i Zgromadzenie zapewnią, że nie narusza ona sys-temubadańieksploatacjizasobówobszaru,doczasukonferencjiprzeglądowej zwołanej zgodnie z artykułem 155.Artykuł 315
Podpisanie, ratyfikacja, przystąpienie do poprawek oraz
teksty autentyczne poprawek
1. Poprzyjęciupoprawekdoniniejszejkonwencjisąoneotwartedo podpisu przez Państwa-Strony przez 12 miesięcy od datyprzyjęcia, w głównej siedzibie Narodów Zjednoczonychw Nowym Jorku, chyba że co innego przewidziano w samychpoprawkach.
2. Artykuły 306, 307 i 320 stosuje się do wszystkich poprawek
do niniejszej konwencji.
Artykuł 316
Wejście w życie poprawek
1. Poprawki do niniejszej konwencji, inne niż poprawki, o któ-rychmowawustępie5,wchodząwżyciedlaPaństw-Stron,którejeratyfikowałylubprzystąpiłydonich,trzydziestegodniaoddatyzłożeniadokumentówratyfikacyjnychlubdokumentówprzystą-pienia przez dwie trzecie Państw-Stron albo przez sześćdziesiątPaństw-Stron,wzależnościodtego,któraztychdwóchliczbjestwiększa.Takiepoprawkiniemająwpływunamożliwośćkorzys-tania przez inne Państwa-Strony z ich praw lub wykonywaniaprzez nie ich obowiązków wynikających z niniejszej konwencji.
2. Poprawkamożeprzewidywać,żedlajejwejściawżyciewyma-
ganajestwiększaliczbaratyfikacjilubprzystąpień,niżokreślonoto w niniejszym artykule.
3. Dla każdego Państwa-Strony ratyfikującego poprawkę, której
dotyczy ustęp 1, lub przystępującego do niej po złożeniu wyma-ganejilościdokumentówratyfikacyjnychlubdokumentówprzy-stąpienia poprawka wchodzi w życie trzydziestego dnia od datyzłożenia dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpie-nia.
4. Państwo,którestajesięstronąniniejszejkonwencjipowejściu
w życie poprawki zgodnie z ustępem 1, jest uważane, jeżeli niewyraziło ono odmiennego zamiaru, za:
a) stronę konwencji zawierającą taką poprawkę; ib) stronę konwencji niezawierającą poprawki w stosunku do
każdego Państwa-Strony niezwiązanego poprawką.
5. Każda poprawka odnosząca się wyłącznie do działalności
w obszarze oraz każda poprawka do załącznika VI wchodziw życie dla wszystkich Państw-Stron po upływie roku od daty340
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
złożeniadokumentówratyfikacyjnychlubdokumentówprzystą-
pienia przez trzy czwarte Państw-Stron.
6. Państwo,którestajesięstronąniniejszejkonwencjipowejściu
w życie poprawek zgodnie z ustępem 5 jest uważane za stronękonwencji zawierającej poprawki.
Artykuł 317
Wypowiedzenie
1. Każde Państwo-Strona może, w drodze pisemnego zawiado-mienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Narodów Zjed-noczonych, wypowiedzieć niniejszą konwencję i podać przy-czynywypowiedzenia.Brakinformacjioprzyczynachniewpływana moc prawną wypowiedzenia. Wypowiedzenie staje się sku-tecznepoupływierokuoddatyotrzymanianotyfikacji,chybażenotyfikacja określa datę późniejszą.
2. Wypowiedzenie nie zwalnia państwa z zobowiązań finanso-
wych i umownych, które państwo zaciągnęło jako strona niniej-szej konwencji, ani też wypowiedzenie nie ma wpływu na jakie-kolwiek prawa, obowiązki lub sytuację prawną tego państwa,powstałe w następstwie wykonywania niniejszej konwencjiprzedtem,zanimprzestałaonaobowiązywaćwstosunkudotegopaństwa.
3. Wypowiedzenie w żaden sposób nie wpływa na obowiązek
Państwa-Strony wykonania jakiegokolwiek zobowiązania zawar-tegowniniejszejkonwencji,któreciążynatympaństwienamocyprawa międzynarodowego niezależnie od niniejszej konwencji.
Artykuł 318
Status załączników
Załącznikistanowiąintegralnączęśćniniejszejkonwencjii,jeżeliwyraźnie nie postanowiono inaczej, każda wzmianka o konwen-cji lub o jednej z jej części oznacza również wzmiankę o jejzałącznikach.
Artykuł 319
Depozytariusz
1. Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych jest depozyta-riuszem niniejszej konwencji oraz poprawek do niej.2. Poza funkcjami depozytariusza Sekretarz Generalny:
a) składasprawozdaniawszystkimPaństwom-Stronom,Organi-
zacji i właściwym organizacjom międzynarodowym na temat
problemówocharakterzeogólnym,jakiepowstaływzwiązkuz niniejszą konwencją;
b) zawiadamiaOrganizacjęoratyfikacjach,formalnychpotwier-
dzeniach i przystąpieniach do niniejszej konwencji oraz dopoprawek do konwencji, jak też o wypowiedzeniach niniej-szej konwencji;
c) zawiadamiaPaństwa-Stronyoumowach,zgodniezartykułem
311 ustęp 4;
d) przekazuje Państwom-Stronom poprawki przyjęte zgodnie z
niniejsząkonwencją,celemichratyfikacjilubprzystąpieniadonich;
e) zwołuje niezbędne spotkania Państw-Stron zgodnie z niniej-
szą konwencją.
3. a) SekretarzGeneralnyprzekazujetakżeobserwatorom,októ-
rych mowa w artykule 156:
i) sprawozdania, których dotyczy ustęp 2 litera a);
ii) zawiadomienia, których dotyczy ustęp 2 litery b) i c);
oraz
iii) teksty poprawek, których dotyczy ustęp 2 litera d), do
wiadomości.
b)Sekretarz Generalny zaprasza również tych obserwatorów
do udziału w charakterze obserwatorów w spotkaniach
Państw-Stron, o których mowa w ustępie 2 litera e).
Artykuł 320
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszej konwencji, którego teksty w językach angiel-skim,arabskim,chińskim,francuskim,hiszpańskimirosyjskimsąjednakowo autentyczne, z zastrzeżeniem artykułu 305 ustęp 2,zostajezłożonySekretarzowiGeneralnemuNarodówZjednoczo-nych.
Na dowód czego, niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni Pełnomocn icy, złożyli
podpisy pod niniejszą konwencją.
Sporządzono w Montego Bay, dziesiątego grudnia tysiąc dziewięćset osiem dziesiątego
drugiego roku.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 341
ZAŁĄCZNIKI
ZAŁĄCZNIK I
GATUNKI DALEKO MIGRUJĄCE
1. Tuńczyk albakora: Thunnus alalunga
2. Tuńczyk błękitnopłetwy: Thunnus thynnus
3. Tuńczyk wielkooki: Thunnus obesus
4. Tuńczyk latający: Katsuwonus pelamis
5. Tuńczyk żółtopłetwy: Thunnus albacares
6. Tuńczyk czarnopłetwy: Thunnus atlanticus
7. Tuńczyk mały: Euthynnus alletteratus ;Euthynnus affinis
8. Południowy tuńczyk błękitnopłetwy: Thunnus maccoyii
9. Makrela fregatowa: Auxis thazard ;Auxis rochei
10. Jaskółki morskie: Rodzina Bramidae
11. Marliny: Tetrapturus angustirostris ;Tetrapturus belone ;Tetrapturus pfluegeri ;
Tetrapturus albidus ;Tetrapturus audax ;Tetrapturus georgei ;Makaira
mazara;Makaira indica ;Makaira nigricans
12. Żaglice: Istiophorus platypterus ;Istiophorus albicans
13. Miecznik: Xiphias gladius
14. Sajry: Scomberesoxsaurus ;Cololabissaira ;Cololabisadocetus ;Scomberesoxsau-
rus scombroides
15. Delfin: Coryphaena hippurus ;Coryphaena equiselis
16. Rekiny oceaniczne: Hexanchus griseus ;Cetorhinus maximus ; rodzina Alopiidae;Rhincodon
typus; rodzina Carcharhinidae ; rodzina Sphyrnidae ; rodzina Isurida
17. Walenie: rodzinaPhyseteridae ; rodzina Balaenopteridae ; rodzina Balaenidae ;
rodzinaEschrichtiidae ; rodzina Monodontidae ; rodzina Ziphiidae;
rodzinaDelphinidae342 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK II
KOMISJA GRANIC SZELFU KONTYNENTALNEGO
Artykuł 1
Zgodnie z artykułem 76 tworzy się Komisję Granic Szelfu Kontynental-
nego poza 200 milami morskimi, zgodnie z następującymi artykułami.
Artykuł 2
1. Komisja składa się z 21 członków będących ekspertami w dziedziniegeologii, geofizyki lub hydrografii, którzy są wybrani przez Państwa-Strony niniejszej konwencji spośród ich obywateli z należytym uwzględ-nieniem potrzeby zapewnienia, opartej na zasadzie słuszności, reprezen -
tacji geograficznej i którzy występują we własnym imieniu.
2. Pierwszewyboryodbędąsięjaknajszybciejwkażdymraziewciągu18
miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej konwencji. Przynajmniej natrzymiesiąceprzeddatąkażdychwyborówSekretarzGeneralnyNarodówZjednoczonychwysyłapismodoPaństw-Stronzzaproszeniemdoprzed-stawienia kandydatur w terminie trzech miesięcy, po przeprowadzeniuodpowiednich konsultacji regionalnych. Sekretarz Generalny przygoto-wuje listę wszystkich zgłoszonych w ten sposób osób w porządku alfa-betycznym i przedstawia ją wszystkim Państwom-Stronom.
3. Wybory członków Komisji odbywają się na spotkaniu Państw-Stron
zwołanym przez Sekretarza Generalnego w głównej siedzibie NarodówZjednoczonych. Na spotkaniu tym, na którym dwie trzecie Państw-Stronstanowi kworum, za wybrane do Komisji uważa się osoby, które otrzy-mały większość dwóch trzecich głosów przedstawicieli Państw-Stronobecnychigłosujących.Zkażdegoregionugeograficznegozostajewybra-nych nie mniej niż trzech członków.
4. Członkowie Komisji są wybierani na okres pięciu lat. Mogą oni być
ponownie wybrani.
5. Państwo-Strona,którezgłosiłokandydaturęczłonkaKomisji,pokrywa
wydatki tego członka w czasie pełnienia przez niego obowiązkóww Komisji. Zainteresowane państwo nadbrzeżne pokrywa wydatkipowstałe w związku z poradami, o których mowa w artykule 3 ustęp 1litera b) niniejszego załącznika. Obsługa sekretariatu Komisji będziezorganizowana przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 3
1. Komisja wykonuje następujące funkcje:
a) rozpatrywanie danych i innych materiałów przedstawionych przez
państwanadbrzeżne,dotyczącychzewnętrznychgranicszelfukonty-
nentalnego na obszarach, gdzie granice te wykraczają poza 200 milmorskich,orazwydawaniezaleceńzgodniezartykułem76iOświad-czeniem o Uzgodnieniu przyjętym dnia 29 sierpnia 1980 roku przezTrzecią Konferencję Narodów Zjednoczonych Prawa Morza;
b) udzielanie porad naukowych i technicznych na prośbę zainteresowa-
nego państwa nadbrzeżnego podczas przygotowywania danychwymienionych pod literą a).2. Komisjamożewspółpracowaćwtakimzakresie,wjakimuznajesiętoza konieczne i pożyteczne, z Międzyrządową Komisją OceanograficznąUnesco, Międzynarodową Organizacją Hydrograficzną i innymi właści-wymi organizacjami międzynarodowymi w celu wymiany informacjinaukowych i technicznych, które mogą być pomocne w wykonywaniuobowiązków nałożonych na Komisję.
Artykuł 4
Jeżeli zgodnie z artykułem 76 państwo nadbrzeżne zamierza ustanowićzewnętrzne granice swojego szelfu kontynentalnego poza 200 milamimorskimi, to zgłasza ono Komisji szczegółowe informacje dotyczącetakich granic, łącznie z uzupełniającymi danymi naukowymi i technicz-nymiwmożliwienajkrótszymczasie ,awkażdymraziewciągu10latod
wejściawżycieniniejszejkonwencjiwstosunkudotegopaństwa.Wtymsamym czasie państwo nadbrzeżne podaje nazwiska członków Komisji,którzy udzielili mu porad naukowych i technicznych.
Artykuł 5
Jeżeli Komisja nie postanowi inaczej, wykonuje ona swoje funkcje zapośrednictwem podkomisji złożonych z siedmiu członków wyznaczo-nychnazasadzierównowagi,zuwzględnieniemposzczególnychelemen-tówkażdegozgłoszeniadokonanegoprzezpaństwonadbrzeżne.Obywa-telepaństwanadbrzeżnego,któredokonujezgłoszenia,będącyczłonkamiKomisji, oraz członek Komisji, który pomógł państwu nadbrzeżnemu,udzielając mu porad naukowych i technicznych odnośnie do wytyczeniagranic,niesączłonkamipodkomisjirozpatrującejtozgłoszenie,leczma ją
prawo uczestniczenia w charakterze członków w postępowaniu Komisjidotyczącym tego zgłoszenia. Państwo nadbrzeżne, które dokonało zgło-szenia Komisji, może delegować swoich przedstawicieli do udziałuw odnośnym postępowaniu bez prawa głosowania.
Artykuł 6
1. Podkomisja przedstawia Komisji swoje zalecenia.
2. Komisja zatwierdza zalecenia podkomisji większością dwóch trzecich
głosów członków Komisji obecnych i głosujących.
3. Zalecenia Komisji są przedstawiane w formie pisemnej państwu nad-
brzeżnemu, które dokonało zgłoszenia, i Sekretarzowi GeneralnemuNarodów Zjednoczonych.
Artykuł 7
Państwa nadbrzeżne ustanawiają zewnętrzne granice szelfu kontynental-negozgodniezpostanowieniamiartykułu76ustęp8orazzgodniezesto-sownymi procedurami krajowymi.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 343
Artykuł 8
JeżelipaństwonadbrzeżneniezgadzasięzzaleceniamiKomisji,todoko-
nuje ono, w zasadnym czasie, zmienionego lub nowego zgłoszenia doKomisji. Artykuł 9 
CzynnościKomisjipozostająbezuszczerbkudlakwestiidotyczącychdeli -
mitacjigranicpomiędzypaństwami,którychwybrzeżależąnaprzeciwsie-bie lub sąsiadują ze sobą.344 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK III
PODSTAWOWE WARUNKI POSZUKIWAŃ, BADAŃ I EKSPLOATACJI
Artykuł 1
Prawa do minerałów
Prawa do minerałów nabywa się w momencie ich wydobycia, zgodnie z
niniejszą konwencją.
Artykuł 2
Poszukiwania
1. a) Organizacja popiera poszukiwania w obszarze.
b) Poszukiwania prowadzi się dopiero po otrzymaniu przez Organi-
zację odpowiedniego pisemnego zobowiązania, że proponowanyposzukiwacz będzie postępował zgodnie z niniejszą konwencjąi stosownymi zasadami, przepisami i procedurami Organizacjidotyczącymiwspółpracywrealizacjiprogramówszkoleniowych,októrychmowawartykułach143i144,orazdotyczącymiochronyśrodowiskamorskiegoizgodzisięnato,byOrganizacjaweryfiko-wała ich przestrzeganie. Proponowany poszukiwacz zawiadamiaw tym samym czasie Organizację o przybliżonych granicachobszaru lub obszarów, na których mają być prowadzone poszuki-wania.
c) Poszukiwania mogą być prowadzone równocześnie przez więcej
niż jednego poszukiwacza na tym samym obszarze lub obszarach.
2. Poszukiwania nie dają poszukiwaczowi żadnych praw do zasobów.Poszukiwaczmożejednakwydobyćuzasadnionąilośćminerałówwcha-rakterze próbek.
Artykuł 3
Badania i eksploatacja
1. Przedsiębiorstwo, Państwa-Strony i inne jednostki, o których mowaw artykule 153 ustęp 2 litera b), mogą zwracać się do Organizacji ozatwierdzenie planów pracy dotyczących działalności w obszarze.
2. Przedsiębiorstwo może składać wnioski w odniesieniu do każdej czę-
ści obszaru, ale wnioski innych podmiotów w stosunku do obszarówzarezerwowanychbędąodpowiadaćdodatkowymwymaganiomokreślo-nym w artykule 9 niniejszego załącznika.
3. Badania i eksploatację prowadzi się tylko na obszarach określonych
w planach pracy, o których mowa w artykule 153 ustęp 3, i zatwierdzo-nych przez Organizację zgodnie z niniejszą konwencją oraz stosownymizasadami, przepisami i procedurami Organizacji.
4. Każdy zatwierdzony plan pracy:
a) jestzgodnyzniniejsząkonwencjąorazzasadami,przepisamiiproce-
durami Organizacji;b) zapewnia Organizacji kontrolę nad działalnością w obszarze zgodnie
z artykułem 153 ustęp 4;
c) przyznaje wykonawcy, zgodnie z normami, regułami i procedurami
Organizacji, wyłączne prawo do badań i eksploatacji określonych
kategoriizasobównaobszarzewskazanymwplaniepracy.Jeżelijed-nakwnioskodawcaprzedstawiadozatwierdzeniaplanpracyobejmu-jący tylko etap badań lub etap eksploatacji, to zatwierdzony planpracy przyznaje takie wyłączne prawo tylko w odniesieniu do tegoetapu.
5. Po zatwierdzeniu przez Organizację, każdy plan pracy, z wyjątkiemplanów pracy przedstawionych przez przedsiębiorstwo, uzyskuje formękontraktu zawartego między Organizacją i wnioskodawcą lub wniosko-dawcami.
Artykuł 4
Kwalifikacje wnioskodawców
1. Uważa się, że wnioskodawcy, inni niż przedsiębiorstwo, posiadająkwalifikacje, jeżeli mają przynależność lub podlegają kontroli i posiad ają
poręczenie, o którym mowa w artykule 153 ustęp 2 litera b), oraz jeżeliprzestrzegająproceduriodpowiadająstandardomkwalifikacyjnymokre-ślonym w zasadach, przepisach i procedurach Organizacji.
2. Z wyjątkiem przewidzianym w ustępie 6 takie standardy kwalifika-
cyjne odnoszą się do możliwości finansowych i technicznych wniosko-dawcyorazdojegodziałalnościnapodstawiejakichkolwiekpoprzednichkontraktów z Organizacją.
3. Każdy wnioskodawca posiada poręczenie od Państwa-Strony, której
jest obywatelem, chyba że ma on więcej niż jedną przynależność, jakwwypadkuspółkilubkonsorcjumjednostekzróżnychpaństw,wktórymtowypadkuwszystkiezainteresowanePaństwa-Stronyudzielająporęcze-nia w odniesieniu do wniosku, lub chyba że wnioskodawca podlega sku-tecznej kontroli innego Państwa-Strony lub jego obywateli, w którym toprzypadkuobydwaPaństwa-Stronyudzielająporęczeniawodniesieniudowniosku.Kryteriaiproceduryspełnieniawymagańdotyczącychporęcza-nia określa się w zasadach, przepisach i procedurach Organizacji.
4. Państwo lub państwa poręczające ponoszą, zgodnie z artykułem 139,
odpowiedzialność za zapewnienie, w ramach swoich systemów praw-nych, aby kontrahent, za którego poręczono, prowadził działalnośćwobszarzezgodniezwarunkamikontraktuijegozobowiązaniamiwyni-kającymi z niniejszej konwencji. Państwo poręczające nie jest jednakodpowiedzialne za szkodę powstałą w następstwie niewykonania zobo-wiązańprzezkontrahenta,zaktóregoporęczyło,jeżelitoPaństwo-Stron a
wydało ustawy i inne przepisy prawne oraz zastosowało środki admini-stracyjne, które w ramach jego systemu prawnego są odpowiednie dlazapewnienia wykonywania zobowiązań przez osoby podlegające jegojurysdykcji.
5. Procedury oceniania kwalifikacji Państw-Stron, które są wnioskodaw-
cami, uwzględniają ich status Państw.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 345
6. Standardy kwalifikacyjne przewidują, że każdy wnioskodawca, bez
wyjątku, zobowiązuje się w swoim wniosku do:
a) przestrzegania ciążących na nim zobowiązań przewidzianych
w postanowieniach części XI, w zasadach, przepisach i procedurach
Organizacji, w decyzjach organów Organizacj i i w warunkach kon-
traktów zawartych z Organizacją oraz do uznania ich wykonalności;
b) wyrażania zgody na kontrolę Organizacji nad działalnością w obsza-
rze, w zakresie przewidzianym niniejszą konwencją;
c) udzieleniaOrganizacjipisemnegozapewnienia,żejegozobowiązania
wynikające z kontraktu będą wykonywane w dobrej wierze;
d) przestrzegania postanowień dotyczących przekazywania technologii,
sformułowanych w artykule 5 niniejszego załącznika.
Artykuł 5
Przekazywanie technologii
1. Podczas przedstawiania planu pracy każdy wnioskodawca udostępniaOrganizacji ogólny opis wyposażenia i metod, jakie mają być stosowaneprzyprowadzeniudziałalnościwobszarze,orazinneodpowiednieinfor-macje, nieobjęte ochroną na podstawie prawa własności przemysłowej,dotyczące cech charakterystycznych takiej technologii, a także informa -
cje, gdzie taka technologia jest dostępna.
2. Każdy wykonawca zawiadamia Organizację o zmianach w opisie
i informacjach udostępnionych zgodnie z ustępem 1 za każdym razem,gdy wprowadzana jest istotna zmiana technologiczna lub innowacja.
3. Każdykontraktnaprowadzeniedziałalnościwobszarzezawieranastę-
pujące zobowiązania kontrahenta:
a) do udostępniania Przedsiębiorstwu na słusznych i uzasadnionych
warunkachhandlowych,wkażdymprzypadku,gdyOrganizacjasięo
to zwróci, technologii stosowanej przy prowadzeniu działalnościwobszarzenapodstawiekontraktu,doktórejprzekazaniakontrahentjestuprawniony.Następujetopoprzezudzielanielicencjilubpoprzezinne stosowne układy, które kontrahent negocjuje z przedsiębior-stwem i które zamieszcza się w specjalnej umowie uzupełniającejkontrakt. Na to zobowiązanie można się powołać tylko wtedy, gdyprzedsiębiorstwo stwierdzi, że nie może otrzymać takiej samej lubrównie wydajnej i przydatnej technologii na wolnym rynku na słusz-nych i uzasadnionych warunkach handlowych;
b) do uzyskania pisemnego zapewnienia od właściciela technologii sto-
sowanejprzyprowadzeniudziałalnościwobszarzenapodstawiekon-traktu, która nie jest ogólnie dostępna na wolnym rynku i której niedotyczyliteraa),żewłaścicielwkażdymprzypadku,gdyOrganizacjasięotozwróci,udostępnitętechnologięprzedsiębiorstwunapodsta-wielicencjilubinnychstosownychukładóworaznasłusznychiuza-sadnionych warunkach i zasadach handlowych, w takim samymzakresie, w jakim została ona udostępniona kontrahentowi. Jeżeli nieuzyskanotakiegozapewnienia,todanatechnologianiemożebyćsto-sowana przez kontrahenta przy prowadzeniu działalności w obsza-rze;
c) do nabycia od właściciela na podstawie kontraktu, który posiada
prawne zabezpieczenie jego wykonalności, na prośbę przedsiębior-stwaijeżelimożnatouczynićbezznacznegokosztudlakontrahenta,tytułu prawnego do przekazania przedsiębiorstwu technologii stoso-wanej przez kontrahenta przy prowadzeniu działalności w obszarzena podstawie kontraktu, której kontrahent w innym wypadku niemógłbyprzekazaćzgodniezprawemiktóraniejestogólniedostępnana wolnym rynku. Jeżeli istnieje istotny związek korporacyjny mię-dzy kontrahentem a właścicielem technologii, to bliskość tegozwiązkuistopieńkontrolilubwpływumaznaczeniedlaustalenia,czyzastosowanowszystkiedostępneśrodkidlauzyskaniatakiegoprawa.Jeżeli kontrahent sprawuje skuteczną kontrolę nad właścicielem, tonieuzyskanie od właściciela tytułu prawnego jest brane pod uwagęprzy ocenie kwalifikacji kontrahenta w związku z jego jakimkolwieknastępnym wnioskiem o zatwierdzenie planu pracy;
d) do ułatwiania, na prośbę przedsiębiorstwa, nabycia przez przedsię-
biorstwo jakiejkolwiek technologii, o której mowa w literze b), napodstawielicencjilubinnychstosownychukładóworaznasłusznychi uzasadnionych warunkach handlowych, jeżeli przedsiębiorstwopostanowi negocjować bezpośrednio z właścicielem technologii;
e) do stosowania tych samych środków, o których mowa w literach a),
b), c) i d), w interesie państwa rozwijającego się lub grupy państwrozwijającychsię,którezłożyływniosekokontraktzgodniezartyku-łem 9 niniejszego załącznika, z zastrzeżeniem że te środki są ograni-czone do eksploatacji części obszaru proponowanego przez kontra-henta i zarezerwowanego zgodnie z artykułem 8 niniejszegozałącznika, oraz z zastrzeżeniem, że taka działalność na podstawiekontraktu, do którego uzyskania dąży to państwo rozwijające się lubgrupapaństwrozwijającychsię,niewiążesięzprzekazywaniemtech-nologiipaństwutrzeciemulubobywatelompaństwatrzeciego.Zobo-wiązanianapodstawieniniejszegopostanowieniastosujesięwodnie-sieniu do danego kontrahenta tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo nieprosiło kontrahenta o technologię lub gdy kontrahent nie przekazałtechnologii przedsiębiorstwu.
4. Sporydotyczącezobowiązańprzewidzianychwustępie3,jakrównieżdotyczące innych postanowień kontraktów, podlegają obowiązkowemuzałatwianiu zgodnie z częścią XI i, w wypadku naruszenia tych zobowią-zań, może zostać orzeczone zawieszenie lub wygaśnięcie kontraktu albonałożenie kar pieniężnych, zgodnie z artykułem 18 niniejszego załącz-nika.Sporycodotego,czyofertyzłożoneprzezkontrahentamieszcząsięw ramach słusznych i uzasadnionych warunków handlowych, mogązostaćprzedłożoneprzezkażdązestronwiążącemuarbitrażowihandlo-wemu,zgodniezRegułamiArbitrażowymiUNCITRALlubtakimiinnymiregułami arbitrażowymi, jakie mogą być określone w zasadach, przepi-sach i procedurach Organizacji. Jeżeli okaże się, że oferta złożona przezkontrahenta nie mieści się w ramach słusznych i uzasadnionych warun-ków handlowych, kontrahent otrzymuje 45 dni na zmianę swojej ofertyidostosowaniejejdotakichwarunkówizasad,zanimOrganizacjapodej-mie jakiekolwiek działania zgodnie z artykułem 18 niniejszego załącz-nika.
5. Jeżeli przedsiębiorstwo nie może otrzymać na słusznych i uzasadnio-
nych warunkach handlowych odpowiedniej technologii umożliwiającejmu terminowe rozpoczęcie wydobywania i przetwarzania minerałów zobszaru,RadaalboZgromadzeniemożezwołaćgrupęPaństw-Stron,skła-dającą się z państw prowadzących działalność w obszarze, państw, któreporęczają za jednostki prowadzące działalność w obszarze, oraz innychPaństw-Stron,któremajądostępdotakiejtechnologii.Grupataprowadzi346 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
wspólne konsultacje i stosuje skuteczne środki w celu zapewnienia udo-
stępnienia takiej technologii przedsiębiorstwu na słusznych i uzasadni o-
nych warunkach handlowych. Każde Państwo-Strona stosuje w tym celuwszystkie możliwe środki w ramach swojego własnego systemu prawne-go.
6. W przypadku wspólnych przedsięwzięć z przedsiębiorstwem przeka-
zywanie technologii będzie następować zgodnie z warunkami umowy owspólnym przedsięwzięciu.
7. Zobowiązaniaprzewidzianewustępie3sąwłączanedokażdegokon-
traktu na prowadzenie działalności w obszarze w ciągu 10 lat od rozpo-częcia produkcji handlowej przez przedsiębiorstwo i można się na niew tym czasie powoływać.
8. Dla celów niniejszego artykułu „technologia” oznacza wyspecjalizo-
wanewyposażenieitechniczneknow-how,łączniezpodręcznikami,pro-jektami,instrukcjamidotyczącymieksploatacji,szkoleniem,doradztw em
technicznym i pomocą, koniecznymi dla montażu, konserwacji i obsługisprawnego działania systemu, a także prawo do wykorzystania tych ele-mentów w takim celu bez prawa wyłączności.
Artykuł 6
Zatwierdzanie planów pracy
1. Posześciumiesiącachodwejściawżycieniniejszejkonwencji,apotem
co cztery miesiące, Organizacja przystępuje do rozpatrywania propono-wanych planów pracy.
2. Rozpatrującwniosekozatwierdzenieplanupracywformiekontraktu,
Organizacja w pierwszej kolejności stwierdza, czy:
a) wnioskodawca zastosował się do procedur ustalonych dla wniosków
zgodniezartykułem4niniejszegozałącznikaiczyprzedstawiłOrga-
nizacjizobowiązaniaigwarancjewymaganewtymartykule.Wprzy-padku niezastosowania się do tych procedur lub braku jakichkolwiekspośród tych zobowiązań i gwarancji, wnioskodawcy daje się 45 dnina naprawienie tych uchybień;
b) wnioskodawca posiada wymagane kwalifikacje przewidziane w arty-
kule 4 niniejszego załącznika.
3. Wszystkie proponowane plany pracy rozpatruje się w kolejności ichotrzymania. Proponowane plany pracy powinny odpowiadać i podlegaćstosownym postanowieniom niniejszej konwencji oraz zasadom, przepi-som i procedurom Organizacji, łącznie z ich postanowieniami dotyczą-cymi wymagań operacyjnych, wkładów finansowych i obowiązkóww zakresie przekazywania technologii. Jeżeli proponowane plany pracyodpowiadają tym wymaganiom, to Organizacja zatwierdza je z zastrze-żeniem, że są one zgodne z wymaganiami dotyczącymi ujednoliceniainiedyskryminacjiprzewidzianymiwzasadach,przepisachiprocedurachOrganizacji, chyba że:
a) część lub cały obszar wskazany w proponowanym planie pracy jest
włączonydozatwierdzonegoplanupracylubwcześniejprzedstawio-
nego proponowanego planu pracy, co do którego Organizacja niepodjęła jeszcze ostatecznej decyzji;b) Organizacjaodmówiłazatwierdzeniaczęścilubcałegoobszaruwska-
zanego w proponowanym planie pracy, zgodnie z artykułem 162ustęp 2 litera x); lub
c) proponowany plan pracy został przedłożony lub poparty przez
Państwo-Stronę, które już posiada:
i) plany pracy w zakresie badań i eksploatacji konkrecji polimeta-
licznych w obszarach niezarezerwowanych, których powierz-
chnia, łącznie z powierzchnią jakiejkolwiek części obszaru wska-zanego we wniosku o plan pracy, przekracza powierzchnię 30 %koła o obszarze 400 000 kilometrów kwadratowych, któregośrodkiem jest środek jakiejkolwiek części obszaru wskazanegow proponowanym planie pracy;
ii) plany pracy w zakresie badań i eksploatacji konkrecji polimeta-
licznych w obszarach niezarezerwowanych, których łącznapowierzchnia stanow i 2 % całkowitej powierzchni obszaru dna
morskiego, który nie został zarezerwowany lub którego eksplo-atacji nie zatwierdzono na mocy artykułu 162 ustęp 2 litera x).
4. Wceluprzestrzeganiastandarduokreślonegowustępie3literac)planpracyprzedstawionyprzezspółkęlubkonsorcjumrozliczasięwoparciunazasadzieproratapomiędzyporęczającymiPaństwami-Stronami,zgod-nie z artykułem 4 ustęp 3 niniejszego załącznika. Organizacja możezatwierdzićplanypracy,októrychmowawustępie3literac),jeżeliustal i,
że takie zatwierdzenie nie pozwoli Państwu-Stronie lub jednostkom, zaktóre ono poręczyło, na zmonopolizowanie prowadzenia działalnościw obszarze lub na wykluczenie innych Państw-Stron z działalnościw obszarze.
5. Niezależnie od ustępu 3 litera a) po zakończeniu okresu przejścio-
wego, o którym mowa w artykule 151 ustęp 3, Organizacja może usta-nowić,poprzezprzyjęcieodpowiednichzasad,przepisówiprocedur,inneprocedury i kryteria zgodne z niniejszą konwencją w celu rozstrzygnię-cia, którzy wnioskodawcy uzyskają zatwierdzenie planów pracy w przy-padkach,kiedytrzebadokonaćwyboruwśródwnioskodawcówwodnie-sieniudoproponowanegoobszaru.Takieproceduryikryteriazapewniajązatwierdzanie planów pracy na słusznych i niedyskryminacyjnych zasa-dach.
Artykuł 7
Wybór między wnioskodawcami ubiegającymi się o zezwolenia
na produkcję
1. Po sześciu miesiącach od wejścia w życie niniejszej konwencji, anastępnie co cztery miesiące, Organizacja przystępuje do rozpatrywaniawnioskówozezwolenianaprodukcję,złożonychwbezpośredniopoprze-dzającym okresie. Organizacja wydaje takie zezwolenia, jeżeli wszystki e
takiewnioskimogąbyćzatwierdzonebezprzekroczeniaograniczeńpro-dukcyjnych i bez naruszenia zobowiązań Organizacji, wynikających zporozumienia surowcowego lub układu, którego stała się stroną w spo-sób przewidziany w artykule 151.
2. Jeżeli z powodu ograniczeń produkcyjnych określonych w artykule
151 ustępy 2–7 lub z powodu zobowiązań Organizacji wynikających zporozumienia surowcowego lub układu, którego stała się ona stronąw sposób przewidziany w artykule 151 ustęp 1, należy dokonać wyborumiędzy wnioskodawcami ubiegającymi się o zezwolenie na produkcję,Organizacja dokonuje takiego wyboru na podstawie obiektywnych04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 347
i niedyskryminacyjnych standardów, przewidzianych w jej zasadach,
przepisach i procedurach.
3. Stosującustęp2,Organizacjaprzyznajepierwszeństwotymwniosko-
dawcom, którzy:
a) dają najlepszą gwarancję właściwego prowadzenia prac, z uwzględ-
nieniem ich kwalifikacji finansowych i technicznych oraz sposobu
prowadzenia przez nich prac, o ile miało to miejsce, w ramachpoprzednio zatwierdzonych planów pracy;
b) wcześniej zapewnią przyszłe korzyści finansowe na rzecz Organiza-
cji, z uwzględnieniem planowanego czasu rozpoczęcia produkcjihandlowej;
c) zainwestowalidotychczasnajwięcejśrodkówiwysiłkuwposzukiwa-
nia lub badania.
4. Wnioskodawcy, którzy nie zostali wybrani w jakimś okresie, mająpierwszeństwo w następnych okresach, aż do uzyskania zezwolenia naprodukcję.
5. Wyboru dokonuje się z uwzględnieniem potrzeby stwarzania możli-
wości wszystkim Państwom-Stronom, niezależnie od ich systemów spo-łecznych i ekonomicznych lub położenia geograficznego, w taki sposób,abyuniknąćdyskryminacjijakiegokolwiekpaństwalubsystemuwzakre-sie udziału w działalności w obszarze i aby zapobiec zmonopolizowaniutakiej działalności.
6. W każdym przypadku, gdy eksploatuje się mniej obszarów zarezer-
wowanych niż obszarów niezarezerwowanych, pierwszeństwo mająwnioski o zezwolenia na produkcję w odniesieniu do obszarów zarezer-wowanych.
7. Decyzje,którychdotyczyniniejszyartykuł,podejmujesięjaknajszyb -
ciej po zamknięciu każdego okresu.
Artykuł 8
Rezerwacja obszarów
Każdy wniosek, inny niż wnioski złożone przez Przedsiębiorstwo lub
przezinnejednostkiwodniesieniudoobszarówzarezerwowanych,obej-muje całkowity obszar, który nie musi być pojedynczym ciągłym obsza-rem, wystarczająco duż y i o wystarczającej szacunkowej wartości hand-
lowej, aby można było przeprowadzić dwie operacje wydobywcze.Wnioskodawca wskazuje współrzędne dzielące obszar na dwie części orównej szacunkowej wartości handlowej i przedstawia wszystkie uzys-kane przez siebie dane dotyczące obu części. Bez uszczerbku dla upraw-nieńOrganizacjiokreślonychwartykule17niniejszegozałącznikaprzed -
stawiane dane o konkrecjach polimetalicznych dotyczą sporządzaniamap, pobierania próbek, obfitości konkrecji i zawartości metali w kon-krecjach. W ciągu 45 dni od otrzymania takich danych Organizacjawyznacza część zarezerwowaną wyłącznie dla prowadzenia działalnościprzez Organizację za pośrednictwem przedsiębiorstwa lub w stowarzy-szeniuzpaństwamirozwijającymisię.Wyznaczenietomożezostaćprze-sunięte na okres dalszych 45 dni, jeżeli Organizacja zwraca się do nieza-leżnego eksperta o ocenę, czy zostały przedstawione wszystkie danewymaganewniniejszymartykule.Obszarwyznaczonystajesięobszaremzarezerwowanym, gdy tylko zostaje zatwierdzony plan pracy dotyczącyobszaru niezarezerwowanego i gdy zostaje podpisany kontrakt. Artykuł 9
Działalność w obszarach zarezerwowanych
1. Przedsiębiorstwo ma możliwość podjęcia decyzji, czy zamierza pro-wadzić działalność w każdym obszarze zarezerwowanym. Decyzję tęmożnapodjąćwkażdymczasie,chybażeOrganizacjaotrzymazawiado-mienie zgodnie z ustępem 4, w którym to wypadku Przedsiębiorstwopodejmuje decyzję w zasadnym czasie. Przedsiębiorstwo może podjąćdecyzję o eksploatacji takich obszarów we wspólnych przedsięwzięciachz zainteresowanym państwem lub jednostką.
2. Przedsiębiorstwo może zawierać kontrakty na wykonanie części jego
działalności, zgodnie z załącznikiem IV artykuł 12. Może ono równieżwchodzić we wspólne przedsięwzięcia w celu prowadzenia takiej działal-ności z jakimikolwiek jednostkami, które mają prawo prowadzić działal-ność w obszarze, zgodnie z artykułem 153 ustęp 2 litera b). Rozważająctakie wspólne przedsięwzięcia, przedsiębiorstwo oferuje możliwość efe k-
tywnego udziału Państwom-Stronom, które są państwami rozwijającymisię, oraz ich obywatelom.
3. Organizacja może określać w swoich zasadach, przepisach i procedu-
rach wymagania oraz warunki merytoryczne i proceduralne w stosunkudo takich kontraktów i wspólnych przedsięwzięć.
4. Każde Państwo-Strona, które jest państwem rozwijającym się, lub
każdaosobafizycznaalboprawna,zaktórątopaństwoporęczyłoiktórąskuteczniekontrolujetopaństwolubinnepaństworozwijającesię,którejestkwalifikowanymwnioskodawcą,lubkażdagrupawymienionychpań-stw bądź osób może powiadomić Organizację o chęci przedstawieniaplanu pracy zgodnie z artykułem 6 niniejszego załącznika w odniesieniudo obszaru zarezerwowanego. Plan pracy podlega rozpatrzeniu, jeżeliprzedsiębiorstwo zdecyduje, zgodnie z ustępem 1, że nie zamierza pro-wadzić działalności w takim obszarze.
Artykuł 10
Preferencje i pierwszeństwo wśród wnioskodawców
Wykonawca, który posiada zatwierdzony plan pracy tylko w odniesieniudo badań, zgodnie z artykułem 3 ustęp 4 litera c) niniejszego załącznika,korzysta z preferencji i pierwszeństwa wśród wnioskodawców ubiegają-cych się o plan pracy dotyczący eksploatacji tego samego obszaru i zaso-bów. Takie preferencje lub pierwszeństwo mogą jednak zostać cofnięte,jeżeli sposób prowadzenia prac przez wykonawcę nie jest zadowalający.
Artykuł 11
Układy dotyczące wspólnych działań
1. Kontrakty mogą przewidywać zawieranie układów dotyczącychwspólnych działań między kontrahentem i Organizacją działającą zapośrednictwemprzedsiębiorstwa,wformiewspólnychprzedsięwzięćlubudziałuwprodukcji,jakrównieżwkażdejinnejformieukładuwsprawiewspólnych działań, który powinien być tak samo zabezpieczony przedzmianą, zawieszeniem lub wygaśnięciem, jak kontrakty z Organizacją.
2. Kontrahenci zawierający takie układy w sprawie wspólnych działań z
Przedsiębiorstwem mogą otrzymać zachęty finansowe przewidzianew artykule 13 niniejszego załącznika.348 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
3. Partnerzyprzedsiębiorstwawewspólnychprzedsięwzięciachsązobo-
wiązani do płatności wymaganych zgodnie z artykułem 13 niniejszegozałącznika w wysokości ich udziału we wspólnych przedsięwzięciach, zzastrzeżeniem zachęt finansowych przewidzianych w tym artykule.
Artykuł 12
Działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo
1. Działalność w obszarze prowadzona przez przedsiębiorstwo zgodniez artykułem 153 ustęp 2 litera a) jest regulowana przez część XI, przezzasady, przepisy i procedury Organizacji oraz przez jej odnośne decyzje.
2. Doplanówpracyprzedstawianychprzezprzedsiębiorstwodołączasię
dowody potwierdzające jego możliwości finansowe i techniczne.
Artykuł 13
Warunki finansowe kontraktów
1. Przy przyjmowaniu zasad, przepisów i procedur dotyczących warun-kówfinansowychkontraktumiędzyOrganizacjąijednostkami,októrychmowa w artykule 153 ustęp 2 litera b), a także przy negocjowaniu tychwarunków finansowych zgodnie z częścią XI oraz tymi zasadami, prze-pisami i procedurami, Organizacja kieruje się następującymi celami:
a) zapewnienia Organizacji optymalnych dochodów pochodzących z
produkcji rynkowej;
b) zachęcania do inwestycji i technologii na rzecz badań i eksploatacji
w obszarze;
c) zapewnienia równego traktowania finansowego i porównywalnych
zobowiązań finansowych kontrahentów;
d) wprowadzenia dla kontrahentów, na jednolitych i niedyskryminacyj-
nych zasadach, zachęt do zawierania układów w sprawie wspólnych
działań z przedsiębiorstwe m i z państwami rozwijającymi się lub ich
obywatelami,wcelustymulowaniaprzekazywaniadonichtechnolo-gii oraz szkolenia personelu Organizacji i państw rozwijających się;
e) umożliwienia przedsiębiorstwu skutecznego włączenia się w eksplo-
atację zasobów dna morskiego równocześnie z jednostkami, o któ-rych mowa w artykule 153 ustęp 2 litera b); oraz
f) zapewnienia, aby zachęty finansowe przewidziane dla kontrahentów
wustępie14lubnapodstawiewarunkówkontraktówdostosowanychdoartykułu19niniejszegozałącznikaalbonapodstawiepostanowieńartykułu 11 niniejszego załącznika w odniesieniu do wspólnychprzedsięwzięćniedoprowadziłydosubwencjonowaniakontrahentóww taki sposób, który w sposób uzasadniony podnosiłby ich konku-rencyjność w odniesieniu do górnictwa lądowego.
2. W celu pokrycia kosztów administracyjnych związanych z rozpatry-waniemwnioskuozatwierdzenieplanupracywformiekontraktupobierasię opłatę ustaloną w wysokości 500 000 USD od wniosku. Wysokośćopłaty jest okresowo dostosowywana przez Radę w celu zapewnieniapokrycia poniesionych kosztów administracyjnych. Jeżeli kosztyadministracyjne poniesione przez Organizację w związku z rozpatrywa-niemwnioskubędąniższeodustalonejkwoty,Organizacjazwracawnio-skodawcy różnicę.
3. Kontrahent płaci ustaloną opłatę roczną w wysokości 1 miliona USD
od daty wejścia w życie kontraktu. Jeżeli zatwierdzona data rozpoczęciaprodukcji handlowej zostaje odroczona z powodu opóźnienia w wyda-niuzezwolenianaprodukcję,zgodniezartykułem151,tokontrahentjestzwolniony z części ustalonej opłaty rocznej, odpowiednio do okresuodroczenia. Od daty rozpoczęcia produkcji handlowej kontrahent płacialbo opłatę produkcyjną, albo ustaloną opłatę roczną, zależnie od tego,która z nich jest większa.
4. W ciągu roku od daty rozpoczęcia produkcji handlowej, zgodnie z
ustępem 3, kontrahent dokonuje wyboru swojego wkładu finansowegona rzecz Organizacji:
a) płacąc tylko opłatę produkcyjną; lubb) płacąc sumę opłaty produkcyjnej i części dochodów netto.5. a) Jeżelikontrahentdokonawyboruswojegofinansowegowkładuna
rzeczOrganizacjiprzezwpłacanietylkoopłatyprodukcyjnej,tojej
wysokość ustala się procentowo w odniesieniu do rynkowej war-tości przetworzonych metali wyprodukowanych z konkrecji poli-metalicznych wydobytych z obszaru wskazanego w kontrakcie.Procent ten zostaje ustalony w następującej wysokości:
i) od 1 do 10 roku produkcji handlowej: 5 %;ii) od 11 roku do zakończenia produkcji handlowej: 12 %.
b) Wartość rynkowa, o której mowa, jest iloczynem ilości przetwo-
rzonych metali wyprodukowanych z konkrecji polimetalicznych
wydobytychzobszaruwskazanegowkontrakcieiprzeciętnejcenyzatemetalewciąguodpowiedniegorokuobrachunkowego,jaktookreślono w ustępac h7i8 .
6. Jeżeli kontrahent dokona wyboru swojego finansowego wkładu narzecz Organizacji poprzez wpłacenie sumy opłaty produkcyjnej i częścidochodów netto, to takie płatności ustala się w sposób następujący:
a) Opłata produkcyjna jest ustalana procentowo w odniesieniu do war-
tościrynkowej,określonejzgodniezliterąb),przetworzonychmetali
wyprodukowanych z konkrecji polimetalicznych wydobytych zobszaru wskazanego w kontrakcie. Procent ten zostaje ustalonyw następujący sposób:
i) za pierwszy okres produkcji handlowej: 2 %;ii) za drugi okres produkcji handlowej: 4 %.Jeżeli w drugim okresie produkcji handlowej określonym w literze d)
zysk z inwestycji w jakimkolwiek roku obrachunkowym, określonyw literze m), spadnie poniżej 15 % w następstwie wpłacenia opłatyprodukcyjnej w wysokości 4 %, to w takim roku obrachunkowymopłata produkcyjna wynos i 2 % zamiast 4 %.
b) Wartość rynkowa, o której mowa, jest iloczynem ilości przetworzo-
nych metali wyprodukowanych z konkrecji polimetalicznych wydo-bytych z obszaru wskazanego w kontrakcie i średniej ceny za temetale w ciągu odpowiedniego roku obrachunkowego, jak to okreś-lono w ustępac h7i8 .04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 349
c)i) UdziałOrganizacjiwdochodachnettowyodrębniasięztejczęści
dochodów netto kontrahenta, która pochodzi z wydobycia zaso-
bów z obszaru wskazanego w kontrakcie i która dalej będzieokreślana jako dochody netto z wydobycia.
ii) UdziałOrganizacjiwdochodachnettozwydobyciajestokreślany
zgodnie z następującą tabelą przyrostu:
Część dochodów netto z
wydobyciaUdział Organizacji
Pierwszy okres
produkcji handlo-
wejDrugi okres produk-
cji handlowej
Część, która stanowizysk z inwestycji, któryjest większy niż 0 %,ale mniejszy niż 10 %35 % 40 %
Część, która stanowizysk z inwestycji, którywynosi 10 % lub wię-cej, ale mniej niż 20 %42,5 % 50 %
Część, która stanowizysk z inwestycji, którywynosi 20 % i więcej50 % 70 %
d) i) Pierwszy okres produkcji handlowej, o którym mowa w literach
a) i c), rozpoczyna się w pierwszym roku obrachunkowym pro-dukcji handlowej, a kończy w roku obrachunkowym, w którymkoszty rozwoju poniesione przez kontrahenta, wraz z odsetkamiodichjeszczenieodzyskanejczęści,zostanąwpełnipokrytenad-wyżką wpływów kasowych w sposób następujący:
W pierwszym roku obrachunkowym, w czasie którego są pono-
szone koszty rozwoju, nieodzyskane koszty rozwoju są równekosztom rozwoju pomniejszonym o nadwyżkę wpływów kaso-wych w tym roku. W każdym następnym roku obrachunkowymnieodzyskane koszty rozwoju są równe nieodzyskanym kosztomrozwojunakoniecpoprzedniegorokuobrachunkowego,powięk-szonymoodsetkiodnichwwysokości10%rocznie,pluskosztyrozwoju poniesione w bieżącym roku obrachunkowym i minusnadwyżka wpływów kasowych kontrahenta w bieżącym rokuobrachunkowym. Rokiem obrachunkowym, w którym nieodzys-kanekosztyrozwojuosiągnąporazpierwszywartośćzerową,jestrok obrachunkowy, w którym koszty rozwoju kontrahenta zodsetkami od ich nieodzyskanej części są w pełni pokryte nad-wyżkąwpływówkasowych.Nadwyżkęwpływówkasowychkon-trahenta w każdym roku obrachunkowym stanowi jego dochódbrutto pomniejszony o jego koszty operacyjne i pomniejszony opłatności na rzecz Organizacji, dokonywane na podstawie literyc).
ii) Drugi okres produkcji handlowej rozpoczyna się w roku obra-
chunkowym następującym po zakończeniu pierwszego okresuprodukcji handlowej i trwa aż do końca kontraktu.
e) „Dochody netto z wydobycia” oznaczają iloczyn dochodów netto
kontrahenta i stosunku kosztów rozwoju w sektorze wydobywczymdo kosztów rozwoju kontrahenta. Jeżeli kontrahent zajmuje sięwydobywaniem, przewozem konkrecji polimetalicznych i produkcjągłównie trzech przetworzonych metali, mianowicie kobaltu, miedzii niklu, to suma dochodów netto z wydobycia jest nie mniejsza niż25 % dochodów netto kontrahenta. Z zastrzeżeniem litery n) wewszystkichinnychprzypadkach,łącznieztymi,gdziekontrahentzaj-muje się wydobywaniem, przewozem konkrecji polimetalicznychi produkcją głównie czterech przetworzonych metali, mianowiciekobaltu, miedzi, manganu i niklu, Organizacja może w swoich zasa-dach, przepisach i procedurach określać odpowiednie dolne granice,które będą pozostawały w takim samym stosunku do każdego przy-padku, w jakim pozostaje dolna granica 25 % przypadku dla trzechmetali.
f) „Dochodynettokontrahenta”oznaczajądochodybruttokontrahenta
pomniejszone o jego koszty operacyjn e i o jego odzyskane koszty
rozwoju, zgodnie z literą j).
g) i) Jeżeli kontrahent zajmuje się wydobywaniem, przewozem kon-
krecjipolimetalicznychorazprodukcjąprzetworzonychmetali,to„dochodybruttokontrahenta”oznaczajądochodybruttozesprze-daży przetworzonych metali oraz wszelkie inne kwoty, któremożna zasadnie uznać za uzyskane z eksploatacji dokonywanejna podstawie kontraktu, zgodnie z finansowymi zasadami, prze-pisami i procedurami Organizacji.
ii) We wszystkich przypadkach innych, niż określone w literze g)
podpunkti)orazwliterzen)podpunktiii),„dochodybruttokon-trahenta”oznaczajądochodybruttozesprzedażyczęściowoprze-tworzonych metali z konkrecji polimetalicznych, wydobytych zobszaru wskazanego w kontrakcie, oraz wszelkie inne kwoty,któremożnarozsądnieuznaćzauzyskanezeksploatacjidokony-wanejnapodstawiekontraktu,zgodniezfinansowymizasadami,przepisami i procedurami Organizacji.
h) „Koszty rozwoju kontrahenta” oznaczają:
i) wszystkie wydatki poniesione przed rozpoczęciem produkcji
handlowej, które są bezpośrednio związane z rozwinięciempotencjału produkcyjnego obszaru wskazanego w kontrakciei związaną z tym działalnością umożliwiającą dokonywanie eks-ploatacji na podstawie kontraktu we wszystkich przypadkachinnych niż określone w literze n), zgodnie z ogólnie uznanymizasadami rachunkowości włączając, inter alia, koszty maszyn,
wyposażenia,statków,zakładuprzetwórczego,prackonstrukcyj-nych,budynków,ziemi,dróg,poszukiwańibadańobszaruwska-zanego w kontrakcie, badań naukowych i rozwoju, odsetki,wymagane dzierżawy, licencje i opłaty; oraz
ii) wydatki podobne do wymienionych powyżej w podpunkcie i),
poniesione w następstwie rozpoczęcia produkcji handlowejikoniecznedlawykonaniaplanupracy,zwyjątkiemtych,którymimożna obciążyć koszty operacyjne.
i) Dochody ze zbycia środków trwałych oraz wartość rynkową tych
środków trwałych, które nie są już potrzebne do celów eksploatacjidokonywanej na podstawie kontraktu, a nie zostały sprzedane, odli-cza się od kosztów rozwoju kontrahenta w ciągu odnośnego rokuobrachunkowego. Gdy takie odliczenia przekroczą koszty rozwojukontrahenta, to nadwyżka zostaje dodana do dochodów brutto kon-trahenta.
j) Kosztyrozwojukontrahentaponiesioneprzedrozpoczęciemproduk-
cji rynkowej, o których mowa w literze h) podpunkt i) oraz literze n)podpunkt iv), są odzyskiwane w dziesięciu równych ratach rocznych350 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
od daty rozpoczęcia produkcji handlowej. Koszty rozwoju kontra-
henta poniesione po rozpoczęciu produkcji handlowej, wymienionew literze h) podpunkt ii) oraz w literze n) podpunkt iv), są odzyski-wanewdziesięciulubmniejszejliczbierównychratrocznych,takabyzapewnić ich całkowite odzyskanie do zakończenia kontraktu.
k) „Kosztyoperacyjnekontrahenta”oznaczająwszystkiewydatkiponie-
sioneporozpoczęciuprodukcjihandlowej,wzwiązkuzeksploatacjąpotencjału produkcyjnego obszaru wskazanego w kontrakcie orazzwiązanąztymdziałalnościąumożliwiającądokonywanieeksploata-cji na podstawie kontraktu, zgodnie z ogólnie uznanymi zasadamirachunkowości,włączając,międzyinnymi,ustalonąopłatęrocznąlubopłatę produkcyjną, zależnie od tego, która jest większa, wydatki napłace,pobory,gratyfikacjepracownicze,materiały,obsługę,transpor t,
koszty przetwarzania i marketingu, odsetki, służby użytecznościpublicznej, ochronę środowiska morskiego, koszty ogólne i admini-stracyjne, w sposób szczególny związane z działalnością operacyjnądokonywanąnapodstawiekontraktuorazwszelkiestratyoperacyjnenetto, przenoszone na okresy późniejsze lub wcześniejsze, jak tookreślonoponiżej.Stratyoperacyjnenettomogąbyćprzenoszonenadwa kolejno następujące po sobie lata, z wyjątkiem ostatnich dwóchlat kontraktu, w którym to przypadku mogą one zostać przeniesionewstecz do dwóch poprzedzających lat.
l) Jeżeli kontrahent zajmuje się wydobywaniem, przewozem konkrecji
polimetalicznych i produkcją przetworzonych oraz częściowo prze-tworzonych metali, „koszty rozwoju sektora wydobywczego” ozna-czają część kosztów rozwoju kontrahenta, która jest bezpośredniozwiązanazwydobyciemzasobówznajdującychsięwobszarzewska-zanym w kontrakcie, zgodnie z ogólnie uznanymi zasadami rachun-kowościorazfinansowymizasadami,przepisamiiproceduramiOrga-nizacji, włączając w to, między innymi, opłatę za wniosek, ustalonąopłatę roczną oraz, tam gdzie to ma zastosowanie, koszty poszuki-wań i badania obszaru wskazanego w kontrakcie oraz część kosztówponiesionych na badania i rozwój.
m) „Zysk od wkładów kapitałowych” w roku obrachunkowym oznacza
stosunekdochodównettozwydobyciawtakimrokudokosztówroz-woju sektora wydobywczego. Dla celów obliczenia tego stosunkukoszty rozwoju sektora wydobywczego obejmują wydatki na nowewyposażenie lub jego wymianę w sektorze wydobywczym, pomniej-szone o pierwotny koszt wymienianego wyposażenia.
n) Jeżeli kontrahent zajmuje się tylko wydobywaniem:
i) „dochody netto z wydobycia” oznaczają całość dochodów netto
kontrahenta;
ii) „dochody netto kontrahenta” określa się tak, jak w literze f);
iii) „dochodybruttokontrahenta”oznaczajądochodybruttozesprze-
daży konkrecji polimetalicznych oraz wszelkie inne kwoty, które
można zasadnie uznać za uzyskane z eksploatacji dokonywanejna podstawie kontraktu, zgodnie z finansowymi zasadami, prze-pisami i procedurami Organizacji;
iv) „kosztyrozwojukontrahenta”oznaczająwszystkiewydatkiponie-
sione przed rozpoczęciem produkcji handlowej, tak jak to okreś-lono w literze h) podpunkt i), oraz wszystkie wydatki poniesionewnastępstwierozpoczęciaprodukcjihandlowej,takjaktookreś-lono w literze h) podpunkt ii), które są bezpośrednio związane zwydobywaniem zasobów obszaru wskazanego w kontrakcie,zgodnie z ogólnie uznanymi zasadami rachunkowości;
v) „koszty operacyjne kontrahenta” oznaczają koszty operacyjne
kontrahenta,takjaktookreślonowliterzek),któresąbezpośred-nio związane z wydobywaniem zasobów obszaru wskazanegow kontrakcie, zgodnie z ogólnie uznanymi zasadami rachunko-wości;
vi) „zysk z inwestycji” w roku obrachunkowym oznacza stosunek
dochodów netto kontrahenta w takim roku do kosztów rozwojukontrahenta. Dla celów obliczenia tego stosunku koszty rozwojukontrahenta obejmują wydatki na nowe wyposażenie lub jegowymianę pomniejszone o pierwotny koszt wymienianego wypo-sażenia.
o) Kosztywymienionewliterachh),k),l)orazn)wodniesieniudoodse-
tek płaconych przez kontrahenta są dopuszczalne w takim zakresie,w jakim, we wszelkich okolicznościach, Organizacja potwierdza,zgodnie z artykułem 4 ustęp 1 niniejszego załącznikach, że propor-cje między długiem i własnym kapitałem oraz stawki procentowe sązasadne, z uwzględnieniem istniejącej praktyki handlowej.
p) Koszty, o których mowa w niniejszym ustępie, nie obejmują płatno-
ści podatków dochodowych korporacji lub podobnych obciążeńnałożonych przez państwa w związku z działalnością kontrahenta.
7. a) „Przetworzone metale”, o których mowa w ustępac h5i6 ,ozna-
czają metale w najbardziej podstawowej postaci, w jakiej zazwy-czajwystępująwhandlunamiędzynarodowychrynkachtransakcjiterminowych. W tym celu Organizacja musi wyszczególnić odpo-wiedni międzynarodowy rynek transakcji terminowych w swoichfinansowych zasadach, przepisach i procedurach. W przypadkumetali, które nie są przedmiotem handlu na takich rynkach, „me-tale przetworzone” oznaczają metale w najbardziej podstawowejpostaci, w jakiej zazwyczaj są przedmiotem handlu w reprezenta-tywnych transakcjach między niezależnymi uczestnikami.
b) JeżeliOrganizacjaniemożewinnysposóbokreślićilościprzetwo-
rzonych metali wyprodukowanych z konkrecji polimetalicznychwydobytych z obszaru wskazanego w kontrakcie, o którym mowawustępie5literab)orazwustępie6literab),ilośćtęokreślasięnapodstawiezawartościmetaluwkonkrecjach,współczynnikaodzy-sku po przetworzeniu i innych odpowiednich czynników, zgodniez zasadami, przepisami i procedurami Organizacji oraz zgodnie zogólnie uznanymi zasadami rachunkowości.
8. Jeżelimiędzynarodowyrynektransakcjiterminowychzapewniarepre-zentatywny mechanizm ustalania cen przetworzonych metali, konkrecjipolimetalicznych i metali częściowo przetworzonych z konkrecji, to sto-sujesięśredniącenęistniejącąnatymrynku.Wewszystkichinnychprzy-padkach Organizacja, po przeprowadzeniu konsultacji z kontrahentem,określa zasadną cenę wymienionych wyrobów zgodnie z ustępem 9.
9. a) Wszystkie koszty, wydatki, dochody i przychody oraz każde okre-
ślenie ceny i wartości, których dotyczy niniejszy artykuł, są rezul-
tatem transakcji wolnorynkowych lub transakcji między niezależ-nymi uczestnikami. W przypadku braku takich transakcji, zostająone określone przez Organizację, po przeprowadzeniu konsultacji04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 351
z kontrahentem, w taki sposób, jakby były rezultatem transakcji
wolnorynkowych lub transakcji między niezależnymi uczestnika-mi, przy uwzględnieniu odpowiednich transakcji na innych ryn-kach.
b) W celu zapewnienia przestrzegania i wykonywania postanowień
niniejszego ustępu Organizacja kieruje się zasadami i interpretacjątransakcji między niezależnymi uczestnikami, które zostały przy-jęte przez Komisję Narodów Zjednoczonych do spraw KorporacjiTransnarodowych, Grupę Ekspertów do spraw Umów Podatko-wych między Krajami Rozwijającymi się i Krajami Rozwiniętymioraz przez inne organizacje międzynarodowe, a także określaw swoich zasadach, przepisach i procedurach jednolite i możliwedo przyjęcia w skali międzynarodowej zasady i procedury rachun-kowościorazsposobywyboruprzezkontrahentadyplomowanych,niezależnych rewidentów uznawanych przez Organizację, w celuprzeprowadzenia kontroli rachunkowości zgodnie z takimi zasa-dami, przepisami i procedurami.
10. Kontrahent udostępnia rewidentom, zgodnie z finansowymi zasada-mi, przepisami i procedurami Organizacji, takie dane finansowe, jakie sąwymagane dla ustalenia, czy niniejszy artykuł jest przestrzegany.
11. Wszelkie koszty, wydatki, przychody i dochody oraz wszelkie ceny
iwartości,którychdotyczyniniejszyartykuł,sąokreślanezgodniezogó l-
nie uznanymi zasadami rachunkowości oraz finansowymi zasadami,przepisami i procedurami Organizacji.
12. Płatności na rzecz Organizacji na podstawie ustępó w5i6s ą doko-
nywane w walutach, którymi można się swobodnie posługiwać, lub
w walutach, które są swobodnie dostępne i skutecznie wykorzystywanena głównych rynkach dewizowych, lub, według wyboru kontrahenta,w ekwiwalentach przetworzonych metali według wartości rynkowej.Wartośćrynkowąustalasięzgodniezustępem5literab).Waluty,którymimożna się swobodnie posługiwać, oraz waluty, które są swobodniedostępne i skutecznie wykorzystywane na głównych rynkach dewizo-wych, są określane w zasadach, przepisach i procedurach Organizacjizgodnie z przeważającą międzynarodową praktyką walutową.
13. Wszelkie finansowe zobowiązania kontrahenta wobec Organizacji,
jakrównieżwszystkiejegoopłaty,koszty,wydatki,przychodyidochody,których dotyczy niniejszy artykuł, są odpowiednio korygowane poprzezwyrażenieichwstałychwartościachodnoszącychsiędorokupodstawo-wego.
14. Biorąc pod uwagę wszelkie zalecenia Komisji Planowania Ekono-
micznegoorazKomisjiPrawno-Technicznej,Organizacjamożeprzyjmo-wać zasady, przepisy i procedury, które zapewniają, na jednolitychi niedyskryminacyjnych zasadach, stwarzanie kontrahentom zachęt doosiągnięcia celów wymienionych w ustępie 1.
15. W razie sporu między Organizacją a kontrahentem na temat inter-
pretacjilubstosowaniafinansowychwarunkówkontraktu,każdazestronmoże przekazać spór do wiążącego rozstrzygnięcia przez arbitraż hand-lowy, chyba że obie strony wyrażą zgodę na załatwienie sporu innymisposobami, zgodnie z artykułem 188 ustęp 2.
Artykuł 14
Przekazywanie danych
1. Wykonawca przekazuje Organizacji, zgodnie z jej zasadami, przepi-sami i procedurami oraz zasadami i warunkami planu pracy, wokreślonych przez Organizację odstępach czasu, wszelkie dane, które sązarówno konieczne, jak i odpowiednie dla skutecznego wykonywaniauprawnieńifunkcjigłównychorganówOrganizacji,dotyczącychobszaruwskazanego w planie pracy.
2. Dane przekazane na temat obszaru wskazanego w planie pracy,
uznane za dane objęte ochroną na podstawie prawa własności przemy-słowej,mogąbyćwykorzystanetylkowcelach,októrychmowawniniej-szym artykule. Dane konieczne dla formułowania przez Organizacjęzasad,przepisówiprocedurdotyczącychochronyśrodowiskamorskiegooraz bezpieczeństwa, inne niż dane dotyczące konstrukcji wyposażenia,nie są uznawane za objęte ochroną na podstawie prawa własności prze-mysłowej.
3. Dane przekazane Organizacji przez poszukiwaczy, jednostki składa-
jącewnioskiokontraktylubkontrahentów,uznanezaobjęteochronąnapodstawie prawa własności przemysłowej, nie są ujawniane przez Orga-nizację przedsiębiorstwu lub komukolwiek poza Organizacją, jednakżedanedotycząceobszarówzarezerwowanychmogąbyćujawnioneprzed-siębiorstwu. Takie dane przekazane przez te osoby przedsiębiorstwu niesą ujawniane przez przedsiębiorstwo Organizacji lub komukolwiek pozaOrganizacją.
Artykuł 15
Programy szkoleniowe
Kontrahent opracowuje praktyczne programy szkolenia personelu Orga-nizacji i państw rozwijających się, łącznie z udziałem takiego personeluwewszelkichprzedsięwzięciachwobszarze,któresąprzewidzianewkon-trakcie, zgodnie z artykułem 144 ustęp 2.
Artykuł 16
Wyłączne prawo do badań i eksploatacji
Organizacja przyznaje wykonawcy, zgodnie z częścią XI oraz zgodnie zeswoimi normami, przepisami i procedurami, wyłączne prawo do badańi eksploatacji obszaru wskazanego w planie pracy w odniesieniu do kon-kretnej kategorii zasobów i zapewnia, aby żadna inna jednostka nie eks-ploatowała na tym samym obszarze innej kategorii zasobów w sposób,który mógłby zakłócić działalność wykonawcy. Wykonawca otrzymujegwarancje stabilności kontraktu, zgodnie z artykułem 153 ustęp 6.
Artykuł 17
Zasady, przepisy i procedury Organizacji
1. Organizacjaprzyjmujeijednoliciestosujezasady,przepisyiprocedu ry
zgodniezartykułem160ustęp2literaf)podpunktii)orazartykułem162ustęp 2 litera o) podpunkt ii) w celu wykonywania swoich funkcji okre-ślonych w części XI w, inter alia, następujących sprawach:
a) proceduryadministracyjnedotycząceposzukiwań,badańieksploata-
cji obszaru;
b) działalność operacyjna:
i) wielkość obszaru;
ii) czas trwania operacji;352 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
iii) wymagania dotyczące wykonania, łącznie z zapewnieniami
przewidzianymiwartykule4ustęp6literac)niniejszegozałącz-
nika;
iv) kategorie zasobów;
v) zrzeczenie się obszarów;vi) sprawozdania o postępie prac;vii) przedstawianie danych;viii) inspekcja i nadzór nad operacjami;ix) zapobieganie zakłócaniu innej działalności w środowisku mor-
skim;
x) przekazywanie praw i obowiązków przez kontrahenta;xi) procedury dotyczące przekazywania technologii do państw
rozwijających się, zgodnie z artykułem 144, oraz dotyczące
bezpośredniego udziału tych państw;
xii) praktyki i standardy wydobywcze, łącznie z takimi, które doty-
cząbezpieczeństwaoperacji,zachowaniazasobóworazochronyśrodowiska morskiego;
xiii) określenie produkcji handlowej;
xiv) standardy kwalifikacyjne dla wnioskodawców;
c) sprawy finansowe:
i) ustanowieniejednolitychiniedyskryminacyjnychregułdotyczą-
cychkalkulacjikosztóworazksięgowości,atakżemetodwyboru
rewidentów;
ii) podział dochodów z działalności operacyjnej;
iii) zachęty, o których mowa w artykule 13 niniejszego załącznika;
d) wprowadzanie w życie decyzji podjętych zgodnie z artykułem 151
ustęp 10 i artykułem 164 ustęp 2 litera d).
2. Zasady, przepisy i procedury w następujących sprawach powinny
w pełni odpowiadać obiektywnym kryteriom ustanowionym poniżej:
a) Wielkość obszarów:
Organizacja określa odpowiednią wielkość obszarów badawczych,
któramaksymalniemożebyćdwukrotniewiększaniżwielkośćobsza-rów eksploatacyjnych, w celu umożliwienia prowadzenia intensyw-nych badań. Wielkość obszaru oblicza się w sposób pozwalający naspełnieniewymagańprzewidzianychwartykule8niniejszegozałącz-nika w sprawie rezerwacji obszarów, jak również ustanowionychwymagań produkcyjnych, zgodnych z artykułem 151, stosownie dowarunkówkontraktu,zuwzględnieniemstopniarozwojutechnologiistosowanej w tym czasie przy wydobywaniu zasobów z dna mor-skiegoorazodpowiednichfizycznychwłaściwościobszarów.Obszarynie powinny być ani mniejsze ani większe, niż to jest konieczne dlaosiągnięcia tego celu.
b) Czas trwania operacji:
i) poszukiwania prowadzi się bez żadnych ograniczeń czasowych;
ii) czas trwania badań powinien być wystarczający dla zapewnienia
dokładnegoprzebadaniakonkretnegoobszaru,dlazaprojektowa-
nia i skonstruowania wyposażenia wydobywczego dla obszaruoraz zaprojektowania i skonstruowania małych i średnichinstalacji przetwórczych dla celów testowania systemów wydo-bywczych i przetwórczych;
iii) czastrwaniaeksploatacjipowinienbyćzwiązanyzuzasadnionym
ekonomicznie czasem realizacji projektu wydobywczego, zuwzględnieniemtakichczynników,jakwyczerpaniesiępokładówrudy,okreszużyciawyposażeniawydobywczegoiurządzeńprze-twórczych oraz zdolność do przetrwania na rynku. Czas eksplo-atacji powinien być wystarczający dla umożliwienia handlowegowydobycia minerałów z obszaru i powinien obejmować zasadnyokres na utworzenie systemów wydobywczych i przetwórczychna skalę handlową, podczas którego nie jest wymagana produk-cjahandlowa.Jednakżecałkowityczastrwaniaeksploatacjipowi-nienbyćrównieżwystarczającokrótki,abydaćOrganizacjimoż-liwość zmiany warunków i zasad planu pracy w czasie, gdyrozpatruje ona kwestię jego odnowienia, zgodnie z zasadami,przepisamiiprocedurami,któreOrganizacjaprzyjęłapozatwier-dzeniu planu pracy.
c) Wymagania dotyczące wykonania:
Organizacja wymaga, aby na etapie badania wykonawca ponosiłokresowe wydatki, które są zasadnie związane z wielkością obszaruwskazanego w planie pracy oraz wydatki, jakich można się spodzie-waćodwykonawcydziałającegowdobrejwierze,któryzamierzaroz-począć na danym obszarze produkcję handlową w terminie ustalo-nymprzezOrganizację.Wymaganewydatkiniepowinnybyćustalanena poziomie, który zniechęcałby przyszłych wykonawców dysponu-jących tańszą technologią niż ta, która jest przeważnie stosowanawtymczasie.Organizacjaokreślamaksymalnytermin,pozakończe-niuetapubadańirozpoczęciuetapueksploatacji,dlaosiągnięciapro-dukcjihandlowej.PrzyokreślaniutegoterminuOrganizacjapowinnabrać pod uwagę, że nie można przystąpić do tworzenia dużych sys-temów wydobywczych i przetwórczych przed zakończeniem etapubadań i rozpoczęciem etapu eksploatacji. Odpowiednio, termin dlarozpoczęcia na danym obszarze produkcji handlowej powinienuwzględniać czas konieczny dla takiego tworzenia systemów pozakończeniu etapu badań oraz powinien w sposób uzasadnionydopuścićmożliwośćnieuchronnychopóźnieńwrealizacjiplanuprac.Po osiągnięciu produkcji handlowej Organizacja wymaga od wyko-nawcy, w uzasadnionych granicach oraz przy uwzględnieniu wszyst-kich odpowiednich czynników, utrzymania produkcji handlowejprzez cały czas obowiązywania planu pracy.
d) Kategorie zasobów:
Przy określaniu kategorii zasobów, w odniesieniu do których możebyć zatwierdzony plan pracy, Organizacja zwraca szczególną uwagę,inter alia,na następujące cechy:
i) że pewne zasoby wymagają użycia podobnych metod wydobyw-
czych; oraz
ii) żeniektórezasobymogąbyćprzetwarzanejednocześniebeznad-
miernych wzajemnych zakłóceń powodowanych przez wyko-nawcówprzetwarzającychróżnezasobynatymsamymobszarze.
Żadnepostanowieniezawartewniniejszympunkcieniestanowiprze-szkodydlaOrganizacjiwzatwierdzeniuplanupracydotyczącegowię-cej niż jednej kategorii zasobów na tym samym obszarze i dla tegosamego wnioskodawcy.
e) Zrzeczenie się obszarów:
W każdym czasie wykonawca ma prawo zrzec się swoich praw naobszarze wskazanym w planie pracy w całości lub w części, nie pod-legając karze.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 353
f) Ochrona środowiska morskiego:
Wceluzapewnieniaskutecznejochronyśrodowiskamorskiegoprzed
szkodliwymi następstwami wynikającymi bezpośrednio z działalno-ści w obszarze lub z przetwarzania niezwłocznie na statkach ponadmiejscem wydobycia minerałów wydobytych z tego miejsca ustana-wia się zasady, przepisy i procedury z uwzględnieniem zakresu,w jakim takie szkodliwe następstwa mogą wynikać bezpośrednio zwiercenia, pogłębiania, drążenia i kopania oraz z usuwania, zatapia-nia i wpuszczania do środowiska morskiego osadów, odpadówi innych pozostałości.
g) Produkcja handlowa:
Produkcję handlową uważa się za rozpoczętą, jeżeli wykonawcadokonujenadużąskalęnieprzerwanychoperacjiwydobywczych,któ-rychrezultatemjestilośćmateriałówwystarczającadotego,abyjasnowykazać, że głównym celem jest produkcja na dużą skalę, a nie pro-dukcja przeznaczona dla zebrania informacji, przeprowadzenia ana-liz lub wypróbowania wyposażenia albo instalacji.
Artykuł 18
Kary
1. Prawa kontrahenta na podstawie kontraktu mogą być zawieszone lubuznane za wygasłe tylko w następujących wypadkach:
a) jeżeli, pomimo ostrzeżeń Organizacji, kontrahent prowadzi swoją
działalnośćwsposób,którypowodujepoważne,stałeiumyślnenaru-
szenia podstawowych warunków kontraktu, części XI oraz zasad,przepisów i procedur Organizacji; lub
b) jeżeli kontrahent nie wykonuje dotyczącego go ostatecznego, wiążą-
cego orzeczenia organu rozpatrującego spór, którego dotyczy.
2. W razie naruszenia kontraktu, które nie zostało przewidziane w ustę-pie1literaa),lubzamiastzawieszeniaprawbądźuznaniaichzawygasłenapodstawieustępu1literaa),Organizacjamożenałożyćnakontrahentakary pieniężne proporcjonalne do wagi naruszenia.
3. Zwyjątkiempotrzebywydanianadzwyczajnychzarządzeńnapodsta-
wie artykułu 162 ustęp 2 litera w) Organizacja może nie wykonywaćdecyzji dotyczącej kar pieniężnych, zawieszenia praw lub uznania ich zawygasłe do czasu stworzenia kontrahentowi uzasadnionej możliwościwyczerpaniaśrodkówprawnychprzysługującychmuzgodniezczęściąXIsekcja 5.
Artykuł 19
Rewizja kontraktu
1. Jeżeli powstały lub mogą powstać okoliczności powodujące, w opiniiktórejkolwiek ze stron, że kontrakt nie jest oparty na zasadzie słusznośc i
lub niemożliwy do praktycznego wykonania albo niemożliwe jest osiągnięciecelówokreślonychwkontrakcielubwczęściXI,stronyprzy-stępują do rokowań w celu jego odpowiedniej rewizji. 
2. Każdy kontrakt zawarty zgodnie z artykułem 153 ustęp 3 może byćpoddany rewizji tylko za zgodą stron.
Artykuł 20
Przenoszenie praw i obowiązków
Prawa i obowiązki wynikające z kontraktu mogą być przenoszone tylkoza zgodą Organizacji oraz stosownie do jej zasad, przepisów i procedur.Organizacjanieodmawiawsposóbnieuzasadnionyzgodynaprzeniesie-nie, jeżeli proponowany nabywca jest pod każdym względem kwalifiko-wanym wnioskodawcą i przejmuje on wszelkie obowiązki podmiotuprzenoszącego prawa oraz jeżeli w wyniku przeniesienia nabywca nieotrzymuje planu pracy, którego zatwierdzenie jest zakazane na podsta-wie artykułu 6 ustęp 3 litera c) niniejszego załącznika.
Artykuł 21
Prawo właściwe
1. Kontrakt podlega warunkom kontraktu, zasadom, przepisom i proce-durom Organizacji, części XI i innym zasadom prawa międzynarodo-wego, które nie są sprzeczne z niniejszą konwencją.
2. Ostateczne orzeczenie wydane przez sąd lub trybunał arbitrażowy,
właściwynapodstawieniniejszejkonwencji,wodniesieniudoprawiobo-wiązków Organizacji i kontrahenta, podlega wykonaniu na terytoriumkażdego Państwa-Strony.
3. Żadne Państwo-Strona nie może nakładać na kontrahenta warunków
sprzecznych z częścią XI. Jednakże zastosowanie przez Państwo-Stronędokontrahentów,zaktórychporęczyło,lubdostatkówpływającychpodjego banderą surowszych ustaw i innych przepisów prawnych dotyczą-cych środowiska albo innych zagadnień niż zasady, przepisy i proceduryOrganizacji przyjęte zgodnie z artykułem 17 ustęp 2 litera f) niniejszegozałącznika nie jest uznawane za sprzeczne z częścią XI.
Artykuł 22
Odpowiedzialność
Kontrahent ponosi odpowiedzialność za jakąkolwiek szkodę powstałąw następstwie bezprawnych czynów popełnionych podczas prowadze-nia przez niego działalności operacyjnej, z uwzględnieniem działania lu b
zaniechania Organizacji, które przyczyniło się do powstania szkody.Podobnie Organizacja ponosi odpowiedzialność za jakąkolwiek szkodępowstałą w następstwie bezprawnych czynów popełnionych podczaswykonywania jej uprawnień i funkcji, włączając w to odpowiedzialnośćza naruszenie przepisów zawartych w artykule 168 ustęp 2, z uwzględ-nieniem działania lub zaniechania kontrahenta, które przyczyniło się dopowstania szkody. W każdym przypadku odpowiedzialność majątkowaodpowiada rzeczywistej wysokości szkody.354 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK IV
STATUT PRZEDSIĘBIORSTWA
Artykuł 1
Cele
1. Przedsiębiorstwo jest organem Organizacji, który bezpośrednio pro-
wadzi działalność w obszarze, zgodnie z artykułem 153 ustęp 2 litera a),jak również zajmuje się transportem, przetwarzaniem i poszukiwaniemrynków zbytu dla minerałów wydobytych z obszaru.
2. Realizując swoje cele i wykonując swoje funkcje, przedsiębiorstwo
działa zgodnie z niniejszą konwencją oraz zasadami, przepisami i proce-durami Organizacji.
3. Wydobywając zasoby obszaru stosownie do ustępu 1, przedsiębior-
stwo działa, z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji, zgodniez racjonalnymi zasadami handlowymi.
Artykuł 2
Stosunek do Organizacji
1. Stosownie do artykułu 170 przedsiębiorstwo działa zgodnie z ogólnąpolityką Zgromadzenia oraz dyrektywami Rady.
2. Z zastrzeżeniem ustępu 1 przedsiębiorstwo korzysta z autonomii
w prowadzeniu swojej działalności operacyjnej.
3. Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie nakłada na przedsię-
biorstwo odpowiedzialności za działania lub zobowiązania Organizacjiani nie nakłada na Organizację odpowiedzialności za działania lub zobo-wiązania przedsiębiorstwa.
Artykuł 3
Ograniczenie odpowiedzialności
Bez uszczerbku dla artykułu 11 ustęp 3 niniejszego załącznika żadenczłonek Organizacji nie ponosi odpowiedzialności wyłącznie z racji tegoczłonkostwa za działania lub zobowiązania przedsiębiorstwa.
Artykuł 4
Struktura
Przedsiębiorstwo ma Zarząd, Dyrektora Generalnego oraz personel nie-zbędny do wykonywania funkcji.
Artykuł 5
Zarząd
1. Zarząd składa się z 15 członków wybieranych przez Zgromadzeniezgodnie z artykułem 160 ustęp 2 litera c). Przy wyborze członkówZarządu uwzględnia się w należyty sposób, oparty na zasadzie słuszno-ści, podział geograficzny. Przedstawiając kandydatury do wyboru doZarządu, członkowie Organizacji pamiętają o konieczności wyznaczaniakandydatów o największych kompetencjach, z kwalifikacjami w odpo-wiednich dziedzinach, w celu zapewnienia przedsiębiorstwu możliwościfunkcjonowania oraz powodzenia.
2. Członków Zarządu wybiera się na cztery lata z możliwością ponow-
nego wyboru, przy czym zwraca się należytą uwagę na zasadę rotacjiczłonkostwa.
3. Członkowie Zarządu sprawują urząd aż do wyboru ich następców.
JeżelizwalniasięurządczłonkaZarządu,toZgromadzeniewybiera,zgod-niezartykułem160ustęp2literac),nowegoczłonkanapozostałyokreskadencji jego poprzednika.
4. Członkowie Zarządu działają we własnym imieniu. Podczas wykony-
wania swoich obowiązków nie powinni oni zwracać się o instrukcje dolub przyjmować ich od jakiegokolwiek rządu lub jakiegokolwiek innegoźródła. Każdy członek Organizacji respektuje niezależność członkówZarząduorazpowstrzymujesięodwszelkichpróboddziaływaniananichw trakcie wykonywania przez nich swoich obowiązków.
5. Każdy członek Zarządu otrzymuje wynagrodzenie pokrywane z fun-
duszy przedsiębiorstwa. Wysokość wynagrodzenia określa Zgromadze-nie na zalecenie Rady.
6. Z reguły Zarząd wykonuje swoje funkcje w głównej siedzibie przed-
siębiorstwa i zbiera się tak często, jak tego wymaga działalność przedsię -
biorstwa.
7. Dwie trzecie członków Zarządu tworzy kworum.8. Każdy członek Zarządu ma jeden głos. Decyzje we wszystkich spra-
wach rozpatrywanych przez Zarząd są podejmowane przez większośćjego członków. Jeżeli któraś z rozpatrywanych spraw ma związek z inte-resami członka Zarządu, to członek ten nie bierze udziału w głosowaniunad tą sprawą.
9. KażdyczłonekOrganizacjimożezwracaćsiędoZarząduoinformacje
na temat działań, które szczególnie dotyczą tego członka. Zarząd będziesię starał udzielać takich informacji.
Artykuł 6
Uprawnienia i funkcje Zarządu
Zarząd kieruje działalnością operacyjną przedsiębiorstwa. Z zastrzeże -
niem niniejszej konwencji Zarząd wykonuje uprawnienia konieczne do04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 355
osiągnięcia celów przedsiębiorstwa, obejmujące:
a) wybór przewodniczącego spośród swoich członków;b) przyjmowanie swoich procedur;c) opracowywanie i przedstawianie Radzie oficjalnych pisemnych pla-
nów pracy, zgodnie z artykułem 153 ustęp 3 oraz artykułem 162
ustęp 2 litera j);
d) opracowywanieplanówpracyorazprogramówprowadzeniadziałal-
ności określonej w artykule 170;
e) przygotowywanieiskładanieRadziewnioskówozezwolenianapro-
dukcję, zgodnie z artykułem 151 ustępy 2–7;
f) upoważnianie do prowadzenia negocjacji dotyczących nabywania
technologii łącznie z takimi, które są przewidziane w załączniku IIIartykuł 5 ustęp 3 litery a), c) i d), oraz zatwierdzanie wyników tychnegocjacji;
g) ustalaniewarunkówizasadorazupoważnianiedoprowadzenianego-
cjacjidotyczącychwspólnychprzedsięwzięćiinnychformwspólnychdziałań,októrychmowawzałącznikuIIIartykuły9–11,orazzatwier-dzanie wyników tych negocjacji;
h) udzielanie Zgromadzeniu zaleceń co do tego, jaką część czystego
dochoduprzedsiębiorstwanależyzatrzymywaćwcharakterzerezerw,zgodnie z artykułem 160 ustęp 2 litera f) oraz artykułem 10 niniej-szego załącznika;
i) zatwierdzanie rocznego budżetu przedsiębiorstwa;
j) upoważnianie do nabywania dóbr i usług zgodnie z artykułem 12
ustęp 3 niniejszego załącznika;
k) przedstawianie Radzie rocznych sprawozdań, zgodnie z artykułem 9
niniejszego załącznika;
l) przedstawianie Radzie, do zatwierdzenia przez Zgromadzenie, pro-
jektu norm dotyczących organizacji, zarządzania, mianowania
i odwoływania personelu przedsiębiorstwa oraz przyjmowanie prze-pisów wprowadzających w życie te zasady;
m) pożyczanie funduszy oraz udzielanie takich zabezpieczeń lub innych
gwarancji, jakie może on określić zgodnie z artykułem 11 ustęp 2niniejszego załącznika;
n) wszczynanie wszelkich postępowań prawnych, zawieranie wszelkich
umówiorazpodejmowaniewszelkichinnychdziałań,zgodniezarty-kułem 13 niniejszego załącznika;
o) powierzanie, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Radę, wszelkich
niedyskrecjonalnych uprawnień Dyrektorowi Generalnemu orazswoim komitetom.
Artykuł 7
Dyrektor Generalny i personel przedsiębiorstwa
1. Zgromadzeniewybiera,nazalecenieRady,spośródkandydatówzgło-
szonych przez Zarząd, Dyrektora Generalnego przedsiębiorstwa, którynie jest członkiem Zarządu. Dyrektor Generalny sprawuje urząd w usta-lonym okresie nieprzekraczającym pięciu lat i może być wybierany nanastępne okresy.2. Dyrektor Generalny jest prawnym przedstawicielem i szefem władzywykonawczej przedsiębiorstwa, odpowiedzialnym bezpośrednio przedZarządem za prowadzenie działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.Ponosi odpowiedzialność za organizację, zarządzanie, mianowaniei odwoływanie personelu przedsiębiorstwa zgodnie z normami i przepi-sami, o których mowa w artykule 6 litera l) niniejszego załącznika.Uczestniczy,bezprawagłosowania,wposiedzeniachZarząduorazmożeuczestniczyć, bez prawa głosowania, w posiedzeniach Zgromadzeniai Rady, kiedy te organy zajmują się sprawami dotyczącymi przedsiębior-stwa.
3. Podczasrekrutacjiizatrudnianiapersoneluorazokreślaniawarunków
jego pracy należy kierować się przede wszystkim potrzebą zapewnienianajwyższego stopnia przydatności do tej pracy i zdolności technicznych.Ztakimzastrzeżeniemnależytąuwagęzwracasięnaznaczenierekrutacjipersonelu w oparciu o słuszne podstawy geograficzne.
4. Podczas wykonywania swoich obowiązków Dyrektor Generalny
iczłonkowiepersoneluniepowinnizwracaćsięoinstrukcjedolubprzyj-mować ich od jakiegokolwiek rządu lub jakiegokolwiek innego źródłaspoza przedsiębiorstwa. Powinni oni powstrzymywać się od wszelkichdziałań, które mogłyby zaszkodzić ich pozycji jako międzynarodowychfunkcjonariuszy przedsiębiorstwa, odpowiedzialnych tylko przed przed -
siębiorstwem. Każde Państwo-Strona zobowiązuje się respektowaćwyłącznie międzynarodowy charakter obowiązków Dyrektora General-negoorazpersoneluiniepodejmowaćpróbwywieraniananichwpływupodczas wykonywania przez nich swoich obowiązków.
5. Obowiązki, o których mowa w artykule 168 ustęp 2, odnoszą się
w takim samym stopniu do personelu przedsiębiorstwa.
Artykuł 8
Lokalizacja
Przedsiębiorstwo posiada swoje główne biuro w siedzibie Organizacji.Przedsiębiorstwomożetworzyćinnebiuraipomieszczenianaterytoriumjakiegokolwiek Państwa-Strony, za zgodą tego Państwa-Strony.
Artykuł 9
Sprawozdania i zestawienia finansowe
1. Nie później niż trzy miesiące po zakończeniu każdego roku budżeto-wego przedsiębiorstwo przedstawia Radzie, w celu rozpatrzenia, rocznesprawozdaniezawierającesprawdzoneprzezrewidentówzestawieniejegorachunków oraz przekazuje Radzie w odpowiednich odstępach czasusumarycznesprawozdanienatematjegosytuacjifinansowej,jakrównieżzestawienie zysków i strat ukazujące wyniki jego działalności.
2. Przedsiębiorstwopublikujeswojesprawozdaniaroczneorazinnespra-
wozdania, jakie uzna za właściwe.
3. Wszelkie sprawozdania i zestawienia finansowe, których dotyczy
niniejszy artykuł, są rozsyłane do członków Organizacji.
Artykuł 10
Podział dochodu netto
1. Z zastrzeżeniem ustępu 3 przedsiębiorstwo dokonuje wpłat na rzeczOrganizacji, zgodnie z załącznikiem III artykuł 13, lub ich ekwiwalentu.356 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. NazalecenieZarząduZgromadzenieokreśla,jakaczęśćdochodunetto
przedsiębiorstwa powinna być zatrzymana jako rezerwa przedsiębior-stwa. Pozostała część jest przekazywana Organizacji.
3. Wokresiepoczątkowym,koniecznymdlaosiągnięciasamowystarczal-
nościprzedsiębiorstwa,którynieprzekracza10latodrozpoczęciaprzezprzedsiębiorstwo produkcji handlowej. Zgromadzenie zwalnia przedsię-biorstwo z wpłat, o których mowa w ustępie 1, oraz pozostawia całydochód netto przedsiębiorstwa w jego rezerwie.
Artykuł 11
Finanse
1. Fundusze przedsiębiorstwa obejmują:
a) kwoty uzyskane od Organizacji zgodnie z artykułem 173 ustęp 2
litera b);
b) dobrowolne wpłaty Państw-Stron w celu finansowania działalności
przedsiębiorstwa;
c) kwoty pożyczone przez przedsiębiorstwo zgodnie z ustępam i2i3 ;
d) dochody przedsiębiorstwa pochodzące z jego działalności operacyj-
nej;
e) inne fundusze pozostawione do dyspozycji przedsiębiorstwa w celu
umożliwieniamujaknajszybszegorozpoczęciadziałalnościoperacyj-
nej i wykonywania jego funkcji.
2. a) Przedsiębiorstwo ma prawo do pożyczania funduszy i udzielania
takiego zabezpieczenia lub innych gwarancji, jakie samo określi.Przed rozpoczęciem publicznej sprzedaży swoich obligacji na ryn-kach finansowych lub w walucie Państwa-Strony przedsiębiorstwopowinnouzyskaćzgodętegoPaństwa-Strony.Ogólnakwotapoży-czek jest zatwierdzana przez Radę na polecenie Zarządu.
b) Państwa-Strony podejmują wszystkie rozsądne wysiłki w celu
poparcia wniosków przedsiębiorstwa o pożyczki na rynkach kapi-tałowych oraz w międzynarodowych instytucjach finansowych.
3. a) Przedsiębiorstwuzapewniasięfunduszeniezbędnedobadańieks-
ploatacjijednegomiejscawydobywczegoorazdotransportu,prze-twórstwa i poszukiwania rynków zbytu dla minerałów tam wydo-bytych, a także uzyskanego niklu, kobaltu, manganu i miedzi, jakrównieżdopokryciajegowstępnychwydatkówadministracyjnych.Wielkość powyższych funduszy oraz kryteria i czynniki wpływa-jące na zmianę tej wielkości powinny być włączone przez KomisjęPrzygotowawczą do projektu zasad, przepisów i procedur Organi-zacji.
b) Wszystkie Państwa-Strony zapewniają przedsiębiorstwu środki
w wysokości odpowiadającej połowie funduszy, których dotyczylitera a), w formie długoterminowych nieoprocentowanych poży-czek, zgodnie ze skalą składek do regularnego budżetu NarodówZjednoczonychobowiązującąwczasiedokonywaniawpłat,skory-gowaną w celu uwzględnienia państw, które nie są członkamiNarodów Zjednoczonych. Długi zaciągnięte przez przedsiębior-stwo dla uzyskania drugiej połowy funduszy są gwarantowaneprzez wszystkie Państwa-Strony zgodnie z wymienioną skalą.c) Jeżeli suma finansowych wkładów Państw-Stron jest mniejsza od
funduszu przewidzianego dla przedsiębiorstwa zgodnie z literą a),toZgromadzenierozpatrujenaswojejpierwszejsesjiwysokośćnie-doboru oraz przyjmuje w drodze konsensusu środki na pokrycietego niedoboru, biorąc pod uwagę zobowiązania Państw-Stronokreślone w literach a) i b) oraz zalecenia Komisji Przygotowa-wczej.
d) i) W ciągu 60 dni od wejścia w życie niniejszej konwencji lub
w ciągu 30 dni od złożenia dokumentu ratyfikacyjnego lubdokumentuprzystąpienia,wzależnościodtegocojestpóźniej-sze, każde Państwo-Strona składa przedsiębiorstwu nieodwo-łalne, nieprzenoszalne, nieoprocentowane weksle własnew kwocie odpowiadającej wielkości udziału takiego Państwa-Stronywnieoprocentowanychpożyczkach,stosowniedoliteryb).
ii) W możliwie najkrótszym czasie po wejściu w życie niniejszej
konwencji, a następnie corocznie lub w innych odpowiednichodstępach czasu, Zarząd przygotowuje zestawienia wielkościoraz rozłożenia w czasie jego potrzeb w zakresie pokryciawydatków administracyjnych oraz działalności prowadzonejprzezprzedsiębiorstwo,zgodniezartykułem170orazartyku-łem 12 niniejszego załącznika.
iii) Przedsiębiorstwo zawiadamia Państwa-Strony, za pośrednic-
twem Organizacji, o wielkości ich udziałów w funduszach,zgodniezliterąb),wcelupokryciatakichwydatków.Przedsię-biorstwo realizuje weksle własne w takiej kwocie, jaka możebyćpotrzebnadlapokryciawydatkówwymienionychwplaniew odniesieniu do nieoprocentowanych pożyczek.
iv) Po otrzymaniu zawiadomienia Państwa-Strony udostępniają
przedsiębiorstwu swoje odpowiednie udziały w gwarancjachspłaty jego długu, zgodnie z literą b).
e) i) Na prośbę przedsiębiorstwa Państwa-Strony mogą udzielić
gwarancji spłaty jego długu niezależnie od gwarancji udziela-nych według skali, o której mowa w literą b).
ii) ZamiastgwarancjispłatydługuPaństwo-Stronamożedokonać
dobrowolnej wpłaty na rzecz przedsiębiorstwa w wysokościodpowiadającej tej części długu, której spłatę w przeciwnymrazie musiałoby zagwarantować.
f) Spłatapożyczekoprocentowanychmapierwszeństwoprzedspłatą
pożyczek nieoprocentowanych. Spłata pożyczek nieoprocentowa-nychnastępujezgodniezkalendarzemspłatprzyjętymprzezZgro-madzenienazalecenieRadyinapodstawieopiniiZarządu.Wyko-nująctęfunkcję,Zarządkierujesięodpowiednimipostanowieniamizasad, przepisów i procedur Organizacji, które powinny uwzględ-niać pierwszorzędne znaczenie zapewnienia skutecznej działalno-ści przedsiębiorstwa, a zwłaszcza zapewnienia jego finansowejniezależności.
g) Fundusze odprowadzane do przedsiębiorstwa uiszcza się w walu-
tach, którymi można się swobodnie posługiwać, lub w walutach,które są swobodnie dostępne i skutecznie wykorzystywane nagłównych rynkach dewizowych. Waluty takie są określone w nor-mach, przepisach i procedurach Organizacji, zgodnie z04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 357
obowiązującą międzynarodową praktyką walutową. Z wyjątkiem
przewidzianym w ustępie 2 żadne Państwo-Strona nie utrzymujeani nie nakłada ograniczeń na posiadanie, wykorzystywanie lubzamianę tych funduszy przez przedsiębiorstwo.
h) „Gwarancja spłaty długu” oznacza przyrzeczenie złożone przez
Państwo-Stronęwierzycielomprzedsiębiorstwa,spłacenia,prorata,zgodnie z odpowiednią skalą finansowych zobowiązań przedsię-biorstwa objętych gwarancją, po otrzymaniu przez to Państwo-Stronę zawiadomienia od wierzycieli o niewywiązaniu się z płat-ności przez przedsiębiorstwo. Procedury spłaty tych zobowiązańpowinny być zgodne z zasadami, przepisami i procedurami Orga-nizacji.
4. Fundusze, aktywa i wydatki przedsiębiorstwa są wyodrębnione z fun-duszy, aktywów i wydatków Organizacji. Niniejszy artykuł nie stoi naprzeszkodzie temu, aby przedsiębiorstwo zawierało porozumienia zOrganizacjącodourządzeń,personeluiusług,atakżezwrotuwydatkówadministracyjnych poniesionych przez jedną ze stron w imieniu drugiej.
5. Archiwa, księgi finansowe i rachunki przedsiębiorstwa, łącznie z jego
rocznymi sprawozdaniami finansowymi, podlegają corocznej kontroliprzez niezależnego rewidenta wyznaczonego przez Radę.
Artykuł 12
Działalność operacyjna
1. Przedsiębiorstwo proponuje Radzie przyjęcie projektów dotyczącychprowadzeniadziałalnościzgodniezartykułem170.Takieprojektyzawie-rająformalnypisemnyplanpracywodniesieniudodziałalnościwobsza-rze, zgodnie z artykułem 153 ustęp 3, oraz wszelkie inne informacjei dane, jakie okresowo mogą być potrzebne ze względu na koniecznośćichocenyprzezKomisjęPrawno-Technicznąorazzewzględunakoniecz-ność ich zatwierdzenia przez Radę.
2. PozatwierdzeniuprojektuprzezRadęprzedsiębiorstwowykonujeten
projekt na podstawie formalnego pisemnego planu pracy, o którymmowa w ustępie 1.
3. a) Jeżeli przedsiębiorstwo nie posiada dóbr i usług koniecznych dla
jego działalności, to może je nabyć. W tym celu ogłasza ono prze-
targiprzyznajekontraktyoferentom,którychofertazapewnianaj-lepsze połączenie jakości, ceny i terminu dostawy.
b) Jeżeliwięcejniżjednaofertazapewniatakiepołączenie,tokontrakt
jest przyznawany zgodnie z:
i) zasadąniedyskryminacjizewzględówpolitycznychlubinnych,
niezwiązanych z prowadzeniem działalności operacyjnej z
należytą starannością i skutecznością; oraz
ii) wytycznymizatwierdzonymiprzezRadęwodniesieniudopre-
ferencjistosowanychwobecdóbriusługpochodzącychzpań-stw rozwijających się, zwłaszcza z rozwijających się państwśródlądowyc h i o niekorzystnym położeniu geograficznym.
c) Zarządmożewydawaćprzepisyokreślająceszczególneokolicznoś-
ci, w których można uwolnić się od obowiązku ogłaszania prze-targu, jeżeli to najlepiej odpowiada interesom przedsiębiorstwa.4. Przedsiębiorstwu przysługuje prawo własności w odniesieniu dowszystkich wydobytych przez nie minerałów i do wyprodukowanychprzez nie przetworzonych substancji.
5. Przedsiębiorstwo sprzedaje swoje produkty na zasadzie niedyskrymi-
nacyjnej. Nie udziela ono niekomercyjnych rabatów.
6. Bezuszczerbkudlajakichkolwiekuprawnieńogólnychlubszczegóło-
wych przyznanych przedsiębiorstwu na podstawie jakichkolwiek innychpostanowień niniejszej konwencji przedsiębiorstwo wykonuje takieuprawnienia dodatkowe, jakie są konieczne dla prowadzenia przez nieswojej działalności.
7. Przedsiębiorstwo nie ingeruje w sprawy polityki jakiegokolwiek
Państwa-Stronyaniteż,przypodejmowaniudecyzji,niebierzepoduwagęsystemupolitycznegozainteresowanegoPaństwa-Strony.Wswoichdecy-zjach kieruje się wyłącznie względami handlowymi, przy czym rozważaje w sposób bezstronny, aby osiągnąć cele określone w artykule 1 niniej-szego załącznika.
Artykuł 13
Status prawny, przywileje i immunitety
1. W celu umożliwienia przedsiębiorstwu wykonywania jego funkcji naterytorium Państw-Stron przyznaje mu się status, przywileje i immuni-tety określone w niniejszym artykule. Aby zrealizować tą zasadę, przed-siębiorstwo i Państwa-Strony mogą zawierać specjalne umowy, jakieuznają za konieczne.
2. Przedsiębiorstwoposiadatakązdolnośćprawną,jakajestkoniecznado
wykonywaniajegofunkcjiirealizacjijegocelów ,awszczególnościzdol-
ność do:
a) zawierania kontraktów, układów w sprawie wspólnych działań
i innych układów, włączając w to umowy z państwami i organiza-
cjami międzynarodowymi;
b) nabywania, dzierżawienia, posiadania mienia ruchomego i nierucho-
mego i rozporządzania nim;
c) występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowym.
3. a) Powództwaprzeciwkoprzedsiębiorstwumogąbyćwniesionetylko
we właściwym sądzie Państwa-Strony, na którego terytorium
przedsiębiorstwo:
i) posiada swoje biuro lub inne pomieszczenia;ii) wyznaczyło agenta do przyjmowania pism procesowych;iii) zawarło kontrakt na dostawę dóbr lub usług;iv) wyemitowało papiery wartościowe;v) w inny sposób zaangażowało się w działalność handlową.
b) Mienieiaktywaprzedsiębiorstwa,bezwzględunato,gdzi eiukogo
sięznajdują,korzystajązimmunitetuodwszelkiegorodzajuzatrzy-
mania, zajęcia lub egzekucji do czasu wydania ostatecznego orze-czenia przeciwko przedsiębiorstwu.358 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
4. a) Mienieiaktywaprzedsiębiorstwa,bezwzględunato,gdzi eiukogo
się znajdują, korzystają z immunitetu od rekwizycji, konfiskaty,
wywłaszczenia oraz od jakiejkolwiek innej formy zajęcia na pod-stawie decyzji organów wykonawczych lub ustawodawczych.
b) Mienieiaktywaprzedsiębiorstwa,bezwzględunato,gdzi eiukogo
się znajdują, nie podlegają jakimkolwiek dyskryminacyjnym ogra-niczeniom,reglamentacji,kontrolilubmoratorium,niezależnieodich charakteru.
c) Przedsiębiorstwoijegopracownicyrespektująustawyiinnemiejs-
coweprzepisyprawneobowiązującewjakimkolwiekpaństwielubnajakimkolwiekterytorium,gdzieprzedsiębiorstwoalbojegopra-cownicy mogą prowadzić działalność handlową lub inną.
d) Państwa-Strony zapewniają przedsiębiorstwu korzystanie z wszel-
kichpraw,przywilejówiimmunitetów,jakiepaństwateprzyznająjednostkomprowadzącymnaichterytoriumdziałalnośćhandlową.Te prawa, przywileje i immunitety są przyznawane przedsiębior-stwu na nie mniej korzystnych zasadach, aniżeli są one przyzna-wane jednostkom zajmującym się podobną działalnością han-dlową. Jeżeli Państwa-Strony przyznają szczególne przywilejepaństwom rozwijającym się lub ich jednostkom zajmującym siędziałalnością handlową, to przedsiębiorstwo korzysta z takichprzywilejów na analogicznej, preferencyjnej zasadzie.
e) Państwa-Strony mogą przyznawać przedsiębiorstwu szczególne
zachęty, prawa, przywileje i immunitety bez obowiązku przyzna-wania takich zachęt, praw, przywilejów i immunitetów innym jed-nostkom zajmującym się działalnością handlową.
5. Przedsiębiorstwo prowadzi negocjacje z krajami przyjmującymi,w których znajdują się jego biura i inne pomieszczenia, w celu uzyskaniazwolnienia od podatków bezpośrednich i pośrednich.
6. Każde Państwo-Strona podejmuje takie działania, jakie są konieczne
dla wprowadzenia w życie, w jego ustawodawstwie, zasad określonychw niniejszym załączniku i informuje przedsiębiorstwo o konkretnychpodjętych przez siebie działaniach.
7. Przedsiębiorstwo może zrzec się, w takim zakresie i na takich warun-
kach, jakie ono samo może określić, jakichkolwiek przywilejów i immu-nitetów przyznanych na podstawie niniejszego artykułu lub w specjal-nych umowach, o których mowa w ustępie 1.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 359
ZAŁĄCZNIK V
KONCYLIACJA
Sekcja 1
PROCEDURA KONCYLIACYJNA STOSOWNIE DO SEKCJI 1
CZĘŚCI XV
Artykuł 1
Wszczęcie postępowania
Jeżeli strony sporu uzgodniły, zgodnie z artykułem 284, poddanie sporu
koncyliacji na podstawie niniejszej sekcji, to każda ze stron może wsz-cząćpostępowaniewdrodzepisemnegozawiadomieniaskierowanegododrugiej strony lub stron sporu.
Artykuł 2
Lista koncyliatorów
Listę koncyliatorów sporządza i prowadzi Sekretarz Generalny NarodówZjednoczonych.KażdemuPaństwu-Stronieprzysługujeprawodomiano-wania czterech koncyliatorów, z których każdy powinien cieszyć się naj-wyższym poważaniem ze względu na swoje kompetencje, bezstronnośći uczciwość. Listę tworzą nazwiska osób w taki sposób mianowanych.Jeżeli kiedykolwiek liczba koncyliatorów mianowanych przez Państwo-Stronęifigurującychnataksporządzonejliściejestmniejszaodczterec h,
Państwo-Strona ma prawo w razie potrzeby do dodatkowych nominacji.Nazwisko koncyliatora pozostaje na liście do czasu wycofania go przezPaństwo-Stronę,któredokonałonominacji,zzastrzeżeniem,żetakikon-cyliatornadalbędziewykonywaćswojeczynnościwkomisjikoncyliacyj-nej,doktórejzostałwyznaczony,ażdozakończeniapostępowaniaprzedtą komisją.
Artykuł 3
Tworzenie komisji koncyliacyjnej
Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, komisję koncyliacyjną tworzy sięw następujący sposób:
a) z zastrzeżeniem litery g) komisja koncyliacyjna składa się z pięciu
członków;
b) strona wszczynająca postępowanie wyznacza dwóch koncyliatorów,
wybranych, w miarę możliwości, z listy, o której mowa w artykule 2
niniejszegozałącznika,zktórychjedenmożebyćobywatelemstrony,jeżelistronynieuzgodniłyinaczej.Nazwiskatakwyznaczonychkon-cyliatorówzostająpodanewzawiadomieniu,októrymmowawarty-kule 1 niniejszego załącznika;
c) wciągu21dniodotrzymaniazawiadomienia,októrymmowawarty-
kule 1 niniejszego załącznika, druga strona sporu wyznacza dwóchkoncyliatorówwsposóbokreślonywliterzeb).Jeżeliwtymczasieniewyznaczono koncyliatorów, to strona wszczynająca postępowaniemożewciągujednegotygodniaodupływutegoterminualbozakoń-czyć postępowanie, zawiadamiając o tym stronę przeciwną, albozwrócić się do Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych zprośbą o wyznaczenie zgodnie z literą e);
d) w ciągu 30 dni od wyznaczenia wszystkich czterech koncyliato-
rów wyznaczają oni piątego koncyliatora wybranego z listy, o którejmowa w artykule 2 niniejszego załącznika, który jest przewodniczą-cym.Jeżeliwtymczasieniedokonanowyznaczenia,tokażdazestronmoże w ciągu jednego tygodnia od upływu tego terminu zwrócić siędo Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych z prośbą odokonanie wyznaczenia zgodnie z literą e);
e) wciągu30dniodotrzymaniaprośbyzgodniezliterąc)lubd)Sekre-
tarz Generalny Narodów Zjednoczonych, po konsultacji ze stronamisporu, dokonuje niezbędnych wyznaczeń z listy, o której mowaw artykule 2 niniejszego załącznika;
f) każdy wakat jest obsadzany w sposób określony dla początkowego
wyznaczenia;
g) dwiestronalubwięcej,któreuzgodniąwumowie,żereprezentująten
sam interes, wspólnie wyznaczają dwóch koncyliatorów. Jeżeli dwiestrony lub więcej reprezentują odrębne interesy lub brak jest zgodymiędzy nimi co do wspólnego interesu, wyznaczają one koncyliato-rów oddzielnie;
h) wsporachzudziałemwięcejniżdwóchstronmającychodrębneinte-
resylubwbrakuzgodymiędzynimicodowspólnegointeresustronyte, w miarę możliwości, stosują postanowienia liter a)–f).
Artykuł 4
Procedura
Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, komisja koncyliacyjna określa swoj ą
procedurę. Za zgodą stron w sporze komisja może zaprosić każdePaństwo-Stronędoprzedstawieniajegoopiniiwformieustnejlubpisem-nej. Komisja podejmuje decyzje dotyczące spraw proceduralnych, spra-wozdania oraz zaleceń większości głosów swoich członków.
Artykuł 5
Polubowne załatwienie sporu
Komisja może zwrócić uwagę stron na wszelkie środki, które mogą uła-twić polubowne załatwienie sporu.
Artykuł 6
Funkcje komisji
Komisjawysłuchujestron,badaichroszczeniaizarzutyorazprzedstawiastronom propozycje w celu osiągnięcia polubownego załatwienia sporu.360 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 7
Sprawozdanie
1. Komisja składa sprawozdanie w ciągu 12 miesięcy od jej utworzenia.
W sprawozdaniu wymienia się wszystkie osiągnięte porozumienia oraz,w braku porozumień, wnioski komisji we wszystkich kwestiach faktycz-nych i prawnych dotyczących przedmiotu sporu, a także takie zalecenia,jakiekomisjauznazawłaściwedlapolubownegozałatwieniasporu.Spra-wozdanieskładasięSekretarzowiGeneralnemuNarodówZjednoczonych,który niezwłocznie przesyła je stronom sporu.
2. Sprawozdanie komisji, łącznie z jej wnioskami lub zaleceniami, nie
wiąże stron.
Artykuł 8
Zakończenie postępowania
Postępowanie koncyliacyjne kończy się, jeżeli doszło do załatwienia
sporu,jeżelistronyprzyjęłylubjednazestronodrzuciłazaleceniazawa rte
wsprawozdaniuwdrodzepisemnegozawiadomieniaprzesłanegoSekre-tarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych lub gdy upłynęły trzymiesiące od daty przekazania stronom sprawozdania.
Artykuł 9
Honoraria i wydatki
Honoraria i wydatki komisji są pokrywane przez strony sporu.
Artykuł 10
Prawo stron do zmiany procedury
Strony sporu mogą, w drodze umowy odnoszącej się wyłącznie do tegosporu, zmienić każde postanowienie niniejszego załącznika. Sekcja 2
OBOWIĄZKOWE PODDANIE PROCEDURZE
KONCYLIACYJNEJ STOSOWNIE DO SEKCJI
3 CZĘŚCI XV
Artykuł 11
Wszczęcie postępowania
1. Każda strona sporu, który zgodnie z częścią XV sekcja 3 może byćpoddany koncyliacji na podstawie niniejszej sekcji, może wszcząć postę-powanie w drodze pisemnego zawiadomienia przesłanego przeciwnejstronie lub stronom sporu.
2. Każda strona sporu, która otrzymała zawiadomienie zgodnie z ustę-
pem 1, zobowiązana jest do poddania się takiemu postępowaniu.
Artykuł 12
Uchylenie się od odpowiedzi lub od poddania się postępowaniu
koncyliacyjnemu
Uchylenie się strony lub stron sporu od odpowiedzi na zawiadomienie owszczęciu postępowania lub od poddania się takiemu postępowaniu niestanowi przeszkody dla takiego postępowania.
Artykuł 13
Kompetencja
Spór co do kompetencji komisji koncyliacyjnej działającej na podstawieniniejszej sekcji jest rozstrzygany przez tę komisję.
Artykuł 14
Stosowanie sekcji 1
Artykuły2–10sekcji1niniejszegozałącznikastosujesięzzastrzeżenie m
postanowień niniejszego sekcji.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 361
ZAŁĄCZNIK VI
STATUT MIĘDZYNARODOWEGO TRYBUNAŁU PRAWA MORZA
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1. Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza zostaje utworzony i działa
zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji oraz niniejszego statu-tu.
2. Siedzibą Trybunału jest Wolne i Hanzeatyckie Miasto Hamburg
w Republice Federalnej Niemiec.
3. Trybunał może odbywać posiedzenia i wykonywać swoje funkcje
w innych miejscach, gdy uzna to za pożądane.
4. Przekazanie sporu Trybunałowi podlega postanowieniom części XI
i XV.
Sekcja 1
ORGANIZACJA TRYBUNAŁU
Artykuł 2
Skład
1. Trybunał składa się z zespołu liczącego 21 niezależnych członków,wybranych spośród osób cieszących się najwyższym poważaniem zewzględunaswojąbezstronnośćiuczciwośćiposiadającychuznanyauto-rytet w dziedzinie prawa morza.
2. W składzie całego Trybunału powinny być zapewnione reprezentacja
głównych systemów prawnych świata i oparty na zasadzie słusznościpodział geograficzny.
Artykuł 3
Członkostwo
1. WskładTrybunałuniemożewejśćdwóchobywatelitegosamegopań-stwa. Osoba, która z punktu widzenia członkostwa w Trybunale możebyć uważana za obywatela więcej niż jednego państwa, jest uważana zaobywatela tego państwa, w którym zazwyczaj wykonuje swoje prawacywilne i polityczne.
2. Nie może być mniej niż trzech członków z każdej grupy geograficz-
nej, określonej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 4
Przedstawianie kandydatur i wybory
1. Każde Państwo-Strona może przedstawić kandydatury nie więcej niżdwóch osób posiadających kwalifikacje określone w artykule 2 niniej-szego załącznika. Członków Trybunału wybiera się z listy osób, którychkandydatury zostały w ten sposób przedstawione.2. Najpóźniej na trzy miesiące przed datą wyborów Sekretarz GeneralnyNarodów Zjednoczonych w przypadku pierwszego wyboru i SekretarzTrybunałuwprzypadkunastępnychwyborówkierujepisemnezaprosze-nie do Państw-Stron, aby w ciągu dwóch miesięcy przedstawiły swojekandydatury na członków Trybunału. Sporządza on w kolejności alfabe-tycznej listę wszystkich osób, których kandydatury zostały w ten sposóbprzedstawione z zaznaczeniem, które Państwo-Strona ich przedstawiło,iprzekazujetęlistęPaństwom-Stronomprzedsiódmymdniemostatniegomiesiąca przed datą każdych wyborów.
3. Pierwsze wybory odbywają się w ciągu sześciu miesięcy od daty wejś-
cia w życie niniejszej konwencji.
4. Członkowie Trybunału są wybierani w głosowaniu tajnym. Wybory
odbywają się podczas spotkania Państw-Stron zwołanego przez Sekreta-rza Generalnego Narodów Zjednoczonych w przypadku pierwszychwyborów i zgodnie z procedurą ustaloną przez Państwa-Strony w przy-padku następnych wyborów. Na takim spotkaniu dwie trzecie Państw-Stron stanowi kworum. Do Trybunału zostają wybrane te osoby spośródprzedstawionych kandydatur, które otrzymają największą liczbę głosówiwiększośćdwóchtrzecichgłosówPaństw-Stronobecnychigłosujących,z zastrzeżeniem, że taka większość obejmuje większość Państw-Stron.
Artykuł 5
Kadencja
1. Członkowie Trybunału są wybierani na dziewięć lat z możliwościąponownego wyboru, jednak z zastrzeżeniem, że spośród członkówwybranych podczas pierwszych wyborów kadencja siedmiu członkówwygasa z upływem lat trzech, a kadencja następnych siedmiu członkówwygasa z upływem lat sześciu.
2. Członkowie Trybunału, których kadencja wygasa z upływem wyżej
wymienionych początkowych okresów trzyletnich i sześcioletnich,zostaną wyłonieni w drodze losowania dokonanego przez SekretarzaGeneralnego Narodów Zjednoczonych, bezpośrednio po przeprowadze-niu pierwszych wyborów.
3. Członkowie Trybunału nadal pełnią swoje obowiązki aż do chwili
obsadzeniaichstanowisk.Pozastąpieniunadalwykonująoniswojefunk-cje w każdym niezakończonym postępowaniu, które zostało wszczęteprzed ich zastąpieniem.
4. W przypadku zrzeczenia się stanowiska przez członka Trybunału,
zawiadomienie o zrzeczeniu przekazuje się prezesowi Trybunału. Stano-wisko uważa się za wakujące z chwilą doręczenia tego zawiadomienia.
Artykuł 6
Wakaty
1. Wakatyobsadzasięwsposóbprzewidzianydlapierwszychwyborów,zzachowaniemnastępującejreguły:wciągujednegomiesiącaodpowsta-nia wakatu sekretarz wysyła zaproszenia przewidziane w artykule 4niniejszegozałącznika,adatawyboruzostajeustalonaprzezprezesaTry -
bunału po konsultacji z Państwami-Stronami.362 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. Członek Trybunału wybrany w celu zastąpienia członka, którego
kadencjajeszczeniewygasła,sprawujeswójurząddokońcakadencjiswo-jego poprzednika.
Artykuł 7
Zakaz podejmowania innych funkcji
1. Żaden z członków Trybunału nie może pełnić jakiejkolwiek funkcji
politycznej lub administracyjnej ani być czynnie związany lub material-niezainteresowanywjakiejkolwiekdziałalnościoperacyjnejprzedsięb ior-
stwa zajmującego się badaniem lub eksploatacją zasobów morza lub dnamorskiego, albo innym handlowym korzystaniem z morza lub dna mor-skiego.
2. Członek Trybunału nie może występować w żadnej sprawie jako
agent, doradca lub adwokat.
3. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie rozstrzyga decyzja większości
pozostałych członków Trybunału obecnych podczas głosowania.
Artykuł 8
Warunki dotyczące udziału członków Trybunału w rozstrzyganiu
konkretnej sprawy
1. Członek Trybunału nie może brać udziału w orzekaniu w sprawie,w której poprzednio brał udział jako agent, doradca lub adwokat jednejze stron albo jako członek krajowego lub międzynarodowego sądu lubtrybunału arbitrażowego, albo w jakimkolwiek innym charakterze.
2. JeżelizjakiegokolwiekszczególnegopowoduczłonekTrybunałuuwa-
ża, że nie powinien brać udziału w orzekaniu w konkretnej sprawie,zawiadamia o tym prezesa Trybunału.
3. Jeżeli prezes Trybunału uważa, że z jakiegokolwiek szczególnego
powodujedenzczłonkówTrybunałuniepowinienbraćudziałuwposie-dzeniu w konkretnej sprawie, zawiadamia go o tym.
4. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie rozstrzyga decyzja większości
pozostałych członków Trybunału obecnych podczas głosowania.
Artykuł 9
Sytuacja, w której członek Trybunału przestaje odpowiadać
wymaganym warunkom
Prezes Trybunału ogłasza wakat stanowiska, jeżeli według jednomyślnejopinii pozostałych członków Trybunału jakikolwiek członek przestałodpowiadać wymaganym warunkom.
Artykuł 10
Przywileje i immunitety
Przy wykonywaniu swoich funkcji członkowie Trybunału korzystają zprzywilejów i immunitetów dyplomatycznych. Artykuł 11
Uroczyste przyrzeczenie członków
Każdy członek Trybunału, przed objęciem swojego urzędu, składa pod-czas posiedzenia otwartego dla publiczności uroczyste przyrzeczenie, ż e
będzie sprawować swoją funkcję bezstronnie i sumiennie.
Artykuł 12
Prezes, wiceprezes i sekretarz
1. Trybunał wybiera swojego prezesa i wiceprezesa na trzy lata z możli-wością ponownego wyboru.
2. Trybunałmianujeswojegosekretarzaimożezastosowaćśrodkiwcelu
powołania także innych urzędników, jacy mogą się okazać niezbędni.
3. Prezes i sekretarz rezydują w siedzibie Trybunału.
Artykuł 13
Kworum
1. W posiedzeniach uczestniczą wszyscy obecni na miejscu członkowie
Trybunału,przyczymdlautworzeniaTrybunałuwymaganejestkworum11 członków wybranych do Trybunału.
2. Z zastrzeżeniem artykułu 17 niniejszego załącznika Trybunał posta-
nawia, którzy członkowie powinni być obecni na miejscu w celu utwo-rzenia Trybunału dla rozpoznania konkretnego sporu, mając na uwadzeskuteczne funkcjonowanie izb przewidzianych w artykułach 14 i 15niniejszego załącznika.
3. Wszelkie spory i wnioski przedłożone Trybunałowi są rozpoznawane
i rozstrzygane przez Trybunał, chyba że ma zastosowanie artykuł 14niniejszegozałącznikalubstronywnosząorozpoznaniesprawyzgodniez artykułem 15 niniejszego załącznika.
Artykuł 14
Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego
TworzysięIzbęSporówDotyczącychDnaMorskiegozgodniezpostano-wieniami sekcji 4 niniejszego załącznika. Posiada ona kompetencje,uprawnienia i funkcje określone w części XI sekcja 5.
Artykuł 15
Izby specjalne
1. Trybunał może tworzyć takie izby, składające się z trzech lub więcejczłonków wybranych do Trybunału, jakie uzna za niezbędne dla rozpo-znawania poszczególnych kategorii sporów.
2. Na wniosek stron Trybunał tworzy izbę dla rozpoznania określonego
sporu,któryzostałmuprzedłożony.SkładtakiejizbyokreślaTrybunałzazgodą stron.
3. WceluzapewnieniaszybkiegopostępowaniaTrybunałtworzycoroku
izbęzłożonązpięciuspośródczłonkówwybranychdoTrybunału,którzymogą rozpoznawać i rozstrzygać spory w postępowaniu uproszczonym.Dokonuje się wyboru dwóch dodatkowych członków w celu zapewnie-nia zastępstwa członków, którzy nie mogą wziąć udziału w konkretnympostępowaniu.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 363
4. Na wniosek stron spory są rozpoznawane i rozstrzygane przez izby
przewidziane w niniejszym artykule.
5. Orzeczeniewydaneprzezktórąkolwiekzizbprzewidzianychwniniej-
szym artykule oraz w artykule 14 niniejszego załącznika uważa się zawydane przez Trybunał.
Artykuł 16
Regulamin Trybunału
Trybunał opracowuje regulamin określający sposób wykonywania jego
funkcji. W szczególności ustala on swoje przepisy proceduralne.
Artykuł 17
Obywatelstwo członków
1. Członkowie Trybunału posiadający obywatelstwo którejkolwiek zestron sporu zachowują swoje prawo do udziału w postępowaniu w cha-rakterze członków Trybunału.
2. Jeżeli podczas rozpoznawania jakiegokolwiek sporu w Trybunale
zasiada członek posiadający obywatelstwo jednej ze stron, druga stronamoże wybrać osobę, która bierze udział w rozpoznawaniu sporu w cha-rakterze członka Trybunału.
3. Jeżeli podczas rozpoznawania jakiegokolwiek sporu w Trybunale nie
zasiadają członkowie posiadający obywatelstwo stron, każda ze stronmoże wybrać osobę, która bierze udział w rozpoznawaniu sporu w cha-rakterze członka Trybunału.
4. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do izb, o których mowa w artyku-
łach 14 i 15 niniejszego załącznika. W takim przypadku prezes, po kon-sultacjizestronami,zwracasiędotyluposzczególnychczłonkówTrybu-nału tworzących izbę, do ilu jest to konieczne, o ustąpienie miejscaczłonkom Trybunału posiadającym obywatelstwo zainteresowanychstron,agdybytakichczłonkówniebyłolubniemoglibysięonistawić,oustąpienie miejsca członkom specjalnie wybranym przez strony.
5. Jeżeli kilka stron występuje we wspólnym interesie, to dla celów
poprzednich postanowień są one uważane tylko za jedną stronę. Wszel-kie wątpliwości w tym przedmiocie rozstrzyga Trybunał.
6. Członkowiewybranizgodniezustępami2 ,3i4odpowiadająwarun-
kom przewidzianym w artykułach 2 ,8i1 1n i n iejszego załącznika.
Uczestniczą oni w orzekaniu na zasadzie całkowitej równości ze swoimi
kolegami.
Artykuł 18
Wynagrodzenie członków
1. KażdyczłonekwybranydoTrybunałuotrzymujerocznewynagrodze-nie, a ponadto specjalne wynagrodzenie za każdy dzień pełnienia swejfunkcji, z tym że łączna kwota przypadająca w danym roku do wypłatyna rzecz każdego członka jako specjalne wynagrodzenie nie może prze-kroczyć kwoty jego rocznego wynagrodzenia.
2. Prezes otrzymuje specjalne roczne wynagrodzenie.3. Wiceprezes otrzymuje specjalne wynagrodzenie za każdy dzień peł-
nienia funkcji prezesa.
4. Członkowiewybraninapodstawieartykułu17niniejszegozałącznika,
niebędącyczłonkamiwybranymidoTrybunału,otrzymująrekompensatęza każdy dzień pełnienia swoich funkcji.
5. Wysokość pensji, wynagrodzeń i rekompensat jest ustalana okresowo
podczas spotkań Państw-Stron, z uwzględnieniem obciążenia Trybunałupracą. Nie może ona być obniżana w czasie trwania kadencji.
6. Wysokośćpensjisekretarzajestustalana,nawniosekTrybunału,pod-
czas spotkań Państw-Stron.
7. Przepisy przyjęte podczas spotkań Państw-Stron określają warunki,
wedługktórychmogłybyćprzyznawaneemeryturyczłonkomTrybunałui sekretarzowi oraz warunki zwrotu kosztów podróży członkom Trybu-nału i sekretarzowi.
8. Pensje, wynagrodzenia i rekompensaty są wolne od wszelkiego opo-
datkowania.
Artykuł 19
Koszty Trybunału
1. Koszty Trybunału są pokrywane przez Państwa-Strony i Organizacjęnatakichwarunkac hiwtakisposób,jakiezostająokreślonepodczasspo-
tkań Państw-Stron.
2. Jeżeli jednostka inna niż Państwo-Strona lub Organizacja jest stroną
w sprawie przedłożonej Trybunałowi, Trybunał określa kwotę, którą tastrona uiszcza na pokrycie kosztów Trybunału.
Sekcja 2
WŁAŚCIWOŚĆ
Artykuł 20
Dostęp do Trybunału
1. Trybunał jest otwarty dla Państw-Stron.
2. TrybunałjestotwartydlajednostekinnychniżPaństwa-Stronywkaż-
dym przypadku wyraźnie przewidzianym w części XI lub w każdej spra-wie przedłożonej mu zgodnie z jakąkolwiek inną umową przyznającąwłaściwośćTrybunałowi,zaakceptowanąprzezwszystkiestronywdanejsprawie.
Artykuł 21
Właściwość
Do właściwości Trybunału należą wszelkie spory i wnioski, które zostałymu przedłożone zgodnie z niniejszą konwencją, oraz wszelkie sprawywyraźnie przewidziane w jakiejkolwiek innej umowie przyznającej wła-ściwość Trybunałowi.364 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 22
Przekazanie sporów dotyczących innych umów
Jeżeli wszystkie strony traktatu lub konwencji będącej w mocy i dotyczą-
cejzagadnieńobjętychniniejsząkonwencjądojdąwtejsprawiedoporo-zumienia,towszelkiesporydotycząceinterpretacjilubstosowaniataki ego
traktatu lub konwencji mogą być przedkładane Trybunałowi zgodnie ztakim porozumieniem stron.
Artykuł 23
Prawo właściwe
Trybunał rozstrzyga wszelkie spory i wnioski zgodnie z artykułem 293.
Sekcja 3
POSTĘPOWANIE
Artykuł 24
Wszczęcie postępowania
1. ZależnieodokolicznościsprawyspórprzedkładasięTrybunałowialboprzez zawiadomienie sekretarza o specjalnej umowie albo przez skiero-waniedoniegopisemnegowniosku.Wobuprzypadkachnależywskazaćprzedmiot sporu i strony.
2. Sekretarz niezwłocznie zawiadamia wszystkich zainteresowanych o
specjalnej umowie lub o wniosku.
3. Sekretarz zawiadamia ponadto wszystkie Państwa-Strony.
Artykuł 25
Środki tymczasowe
1. Zgodnie z artykułem 290 Trybunał i jego Izba Sporów Dotyczących
DnaMorskiegomaprawodowydawaniazarządzeńwprzedmiocieśrod-ków tymczasowych.
2. Jeżeli Trybunał nie odbywa sesji lub nie ma dostatecznej liczby człon-
ków, aby stworzyć kworum, zarządzenie w przedmiocie środków tym-czasowych zostaje wydane przez izbę postępowania uproszczonegoutworzoną zgodnie z artykułem 15 ustęp 3 niniejszego załącznika. Nie-zależnie od artykułu 15 ustęp 4 niniejszego załącznika takie środki tym-czasowe mogą być zastosowane na wniosek każdej strony sporu. Podle-gają one ocenie i rewizji Trybunału.
Artykuł 26
Rozprawa
1. Rozprawę prowadzi prezes lub wiceprezes, jeżeli prezes nie możeprzewodniczyć. Jeżeli żaden z nich nie może przewodniczyć, przewod-nictwo obejmuje najstarszy, spośród obecnych, sędzia Trybunału.2. Rozprawa odbywa się jawnie, chyba że Trybunał postanowi inaczejlub strony zażądają wyłączenia jawności.
Artykuł 27
Postępowanie w sprawie
Trybunał wydaje zarządzenia w odniesieniu do postępowania w sprawie,decydujeosposobieiczasie,wktórymkażdazestronpowinnaprzedsta-wić swoje argumenty, i może stosować wszelkie środki związane zprzeprowadzaniem dowodów.
Artykuł 28
Niestawiennictwo
Jeżeli jedna ze stron nie stawi się przed Trybunałem lub nie podejmujeobronyswojejsprawy,drugastronamożezwrócićsiędoTrybunałuodal-szeprowadzeniepostępowaniaiwydanieorzeczenia.Nieobecnośćstronylub niepodjęcie przez stronę obrony nie stanowi przeszkody w postępo-waniu. Przed wydaniem orzeczenia Trybunał musi nabrać przekonanianie tylko o tym, że jest właściwy w sporze, lecz także, że roszczenie jestnależycie uzasadnione pod względem faktycznym i prawnym.
Artykuł 29
Większość wymagana przy wydawaniu orzeczenia
1. WszystkiekwestiesąrozstrzyganewiększościągłosówczłonkówTry-bunału, którzy są obecni.
2. W przypadku równego podziału głosów, prezes lub zastępujący go
członek Trybunału ma głos decydujący.
Artykuł 30
Orzeczenie
1. Orzeczenie powinno podawać motywy, na których zostało oparte.
2. W orzeczeniu wymienia się nazwiska członków Trybunału, którzy
orzekali w danej sprawie.
3. Jeżeliorzeczenieniewyraża,wcałościlubwczęści,jednomyślnejopi-
nii członków Trybunału, to każdy z członków ma prawo złożenia opiniiodrębnej.
4. Orzeczenie podpisują prezes i sekretarz. Zostaje ono ogłoszone na
posiedzeniu jawnym, po uprzednim należytym zawiadomieniu stronsporu.
Artykuł 31
Wniosek o interwencję
1. Jeżeli Państwo-Strona uważa, że orzeczenie w jakimkolwiek sporzemoże wywrzeć wpływ na jej interes natury prawnej, to może ona złożyćdo Trybunału wniosek o dopuszczenie interwencji.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 365
2. Trybunał rozstrzyga o sposobie załatwienia takiego wniosku.
3. Jeżeli dopuszczono interwencję, to orzeczenie Trybunału w sporze
wiąże interweniujące Państwo-Stronę w takim zakresie, w jakim dotyczyonokwestii,wstosunkudoktórychPaństwo-Stronazgłosiłointerwencję.
Artykuł 32
Prawo do interwencji w sprawach dotyczących interpretacji lub
stosowania
1. Sekretarz niezwłocznie zawiadamia Państwa-Strony o sprawie,w której przedmiotem sporu jest interpretacja lub stosowanie niniejszejkonwencji.
2. Sekretarz zawiadamia wszystkie strony danej umowy międzynarodo-
wej o sprawie, w której, stosownie do artykułu 21 lub 22 niniejszegozałącznika,przedmiotemsporujestinterpretacjalubstosowanietejumo -
wy.
3. Każdastrona,októrejmowawustępac h1i2,ma prawodointerwen-
cji w postępowaniu; jeżeli skorzysta ona z tego prawa, to interpretacja
zawarta w orzeczeniu jest dla niej równie wiążąca.
Artykuł 33
Ostateczny charakter i moc wiążąca orzeczeń
1. Orzeczenie Trybunału jest ostateczne i powinno być wykonane przezwszystkie strony sporu.
2. Orzeczenie ma moc wiążącą tylko dla stron i tylko w odniesieniu do
danego sporu.
3. W razie sporu co do znaczenia lub zakresu orzeczenia Trybunał na
wniosek którejkolwiek ze stron dokonuje jego wykładni.
Artykuł 34
Koszty
Jeżeli Trybunał nie postanowi inaczej, każda strona ponosi swoje własnekoszty.
Sekcja 4
IZBA SPORÓW DOTYCZĄCYCH DNA MORSKIEGO
Artykuł 35
Skład
1. Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego, której dotyczy artykuł 14niniejszego załącznika, składa się z 11 członków wybranych spośródczłonków Trybunału przez większość jego członków.2. Przy wyborze członków Izby zapewnia się reprezentację głównychsystemów prawnych świata i oparty na zasadzie słuszności podział geo-graficzny. Zgromadzenie Organizacji może wydawać zalecenia o charak-terze ogólnym, dotyczące takiej reprezentacji i podziału.
3. Członkowie Izby są wybierani co trzy lata i mogą być wybrani na
drugą kadencję.
4. Izbawybieraspośródswoichczłonkówprezesa,którysprawujeurząd
przez okres, na jaki została wybrana Izba.
5. Jeżeli przy końcu okresu trzyletniego, na jaki została wybrana Izba,
jakiekolwiek postępowanie jest w toku, to Izba kończy takie postępowa-nie w swoim pierwotnym składzie.
6. JeżeliwIzbiepowstajewakat,toTrybunałwybieraspośródczłonków
wybranychdoTrybunałunastępcę,którysprawujeurząddokońcakaden-cji swojego poprzednika.
7. Dla utworzenia Izby wymagane jest kworum siedmiu członków
wybranych przez Trybunał.
Artykuł 36
Izby ad hoc
1. Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego tworzy izbę ad hoc, składa-
jącą się z jej trzech członków, dla rozpoznania konkretnego sporuprzedłożonego jej zgodnie z artykułem 188 ustęp 1 litera b). Skład takiejizby określa Izba Sporów Dotyczących Dna Morskiego za zgodą stron.
2. Jeżeli strony nie uzgodniły składu izby ad hoc, każda strona sporu
wyznaczajednegoczłonka,atrzeciczłonekzostajewyznaczonyprzeznie
na podstawie umowy. Jeżeli nie osiągnęły one porozumienia albo jeżeliktóraś ze stron nie dokonała wyznaczenia, to prezes Izby Sporów Doty-czącychDnaMorskiegoniezwłoczniedokonujewyznaczenialubwyzna-czeń spośród członków Izby, po konsultacji ze stronami.
3. Członkowie izby ad hocnie mogą pozostawać w służbie lub być
obywatelami którejkolwiek ze stron sporu.
Artykuł 37
Dostęp
Dostęp do Izby mają Państwa-Strony, Organizacje oraz inne jednostki
wymienione w części XI sekcja 5.
Artykuł 38
Prawo właściwe
W uzupełnieniu postanowień artykułu 293 Izba stosuje:
a) normy, przepisy i procedury Organizacji przyjęte zgodnie z niniejszą
konwencj; oraz
b) warunki kontraktów dotyczących działalności w obszarze, w spra-
wach dotyczących tych kontraktów.366 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 39
Zapewnienie wykonywania orzeczeń Izby
OrzeczeniaIzbypodlegająwykonaniunaterytoriachPaństw-Stronwtaki
sam sposób, jak wyroki lub zarządzenia najwyższej instancji sądowejPaństwa-Strony, na którego terytorium orzeczenie ma być wykonane.
Artykuł 40
Stosowanie innych sekcji niniejszego załącznika
1. Inne sekcje niniejszego załącznika, które nie są sprzeczne z niniejszą
sekcją, mają zastosowanie do Izby.
2. Wykonującswojefunkcjedotycząceopiniidoradczych,Izbakierujesię
postanowieniami niniejszego załącznika dotyczącymi postępowaniaprzed Trybunałem w takim zakresie, w jakim uznaje je za możliwe dozastosowania. Sekcja 5
POPRAWKI
Artykuł 41
Poprawki
1. Poprawki do niniejszego załącznika, inne niż poprawki do sekcji 4,mogą być przyjmowane tylko zgodnie z artykułem 313 lub przez kon-sensus na konferencji zwołanej zgodnie z niniejszą konwencją.
2. Poprawki do sekcji 4 mogą być przyjmowane tylko zgodnie z artyku-
łem 314.
3. Trybunał może proponować takie poprawki do niniejszego statutu,
jakie uzna za niezbędne, przekazując ich projekt na piśmie Państwom-Stronom do rozpatrzenia, zgodnie z ustępam i1i2 .04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 367
ZAŁĄCZNIK VII
ARBITRAŻ
Artykuł 1
Wszczęcie postępowania
Z zastrzeżeniem postanowień części XV każda strona sporu może prze-
kazać spór na drogę postępowania arbitrażowego przewidzianegow niniejszym załączniku, składając pisemne zawiadomienie skierowanedo drugiej strony lub stron sporu. Do zawiadomienia dołącza się pozeworaz uzasadnienie roszczeń.
Artykuł 2
Lista arbitrów
1. Listę arbitrów sporządza i prowadzi Sekretarz Generalny NarodówZjednoczonych.KażdemuPaństwu-Stronieprzysługujeprawodomiano-wania czterech arbitrów, z których każdy powinien być osobą posiada-jącą doświadczenie w sprawach morskich i cieszącą się najwyższympoważaniem ze względu na swoje kompetencje, bezstronność i uczci-wość. Listę tworzą nazwiska osób w taki sposób mianowanych.
2. Jeżeli kiedykolwiek liczba arbitrów mianowanych przez Państwo-
Stronę i figurujących na tak sporządzonej liście jest mniejsza niż cztery ,
Państwo-Strona ma prawo w razie potrzeby do dodatkowych nominacji.
3. Nazwisko arbitra pozostaje na liście do czasu wycofania go przez
Państwo-Stronę,któredokonałonominacji,zzastrzeżeniem,żetakiarbi -
ternadalbędziewykonywaćswojeczynnościwtrybunalearbitrażowym,do którego został wyznaczony, aż do zakończenia postępowania przedtym trybunałem arbitrażowym.
Artykuł 3
Tworzenie trybunału arbitrażowego
Jeżelistronynieuzgodniłyinaczej,todlacelówpostępowaniapodlegają -
cego niniejszemu załącznikowi trybunał arbitrażowy tworzy się w spo-sób następujący:
a) z zastrzeżeniem litery g) trybunał arbitrażowy składa się z pięciu
członków;
b) strona wszczynająca postępowanie wyznacza jednego członka, który
może być jej obywatelem, wybranego w miarę możliwości z listy, o
której mowa w artykule 2 niniejszego załącznika. Nazwisko takwyznaczonego członka zostaje podane w zawiadomieniu, o którymmowa w artykule 1 niniejszego załącznika;
c) wciągu30dniodotrzymaniazawiadomienia,októrymmowawarty-
kule 1 niniejszego załącznika, druga strona sporu wyznacza jednegoczłonka, który może być jej obywatelem, wybranego w miarę możli-wościzlisty.Jeżeliwtymczasieniedokonanowyznaczenia,tostronawszczynającapostępowaniemożewciągudwóchtygodniodupływutegoterminuzwrócićsięodokonaniewyznaczeniazgodniezliterąe);
d) pozostalitrzejczłonkowiesąwyznaczaninapodstawieumowystron.
Sąoniwybieraniwmiaręmożliwościzlistyisąobywatelamipaństwtrzecich,chybażestronyuzgodniłyinaczej.Stronysporuwyznaczająprezesatrybunałuarbitrażowegospośródtychtrzechczłonków.Jeżeliwciągu60dniodotrzymaniazawiadomienia,októrymmowawarty-kule 1 niniejszego załącznika, strony nie osiągną porozumieniaw sprawie wyznaczenia jednego lub więcej członków trybunału,którzy mają być wyznaczeni na podstawie umowy, albo w sprawiewyznaczenia prezesa, to pozostałe wyznaczenie lub wyznaczenia sądokonywane zgodnie z literą e), na wniosek jednej ze stron sporu.Wniosek taki powinien być złożony w ciągu dwóch tygodni odupływu wyżej wymienionego 60-dniowego okresu;
e) jeżeli strony nie uzgodniły, że wyznaczenie na podstawie liter c) oraz
d) ma być dokonane przez osobę lub państwo trzecie wybrane przezstrony, to pozostałych wyznaczeń dokonuje Prezes Międzynarodo-wegoTrybunałuPrawaMorza.Jeżeliprezesniemożedziałaćnapod-stawie niniejszego punktu lub jest obywatelem jednej ze stron sporu,wyznaczenia dokonuje następny najstarszy członek Międzynarodo-wego Trybunału Prawa Morza, który jest obecny, a nie jest obywate-lem jednej ze stron. Wyznaczenia, którego dotyczy niniejszy punkt,dokonuje się z listy, o której mowa w artykule 2 niniejszego załącz-nika, w ciągu 30 dni od otrzymania wniosku i po konsultacji ze stro-nami.Wyznaczeniwtensposóbczłonkowiesąobywatelamiróżnychpaństwiniemogąpozostawaćwsłużbiektórejkolwiekzestronsporu,posiadać miejsca zamieszkania na jej terytorium lub być jej obywate-lami;
f) każdy wakat jest obsadzany w sposób przewidziany dla początko-
wego wyznaczenia;
g) strony reprezentujące ten sam interes wyznaczają wspólnie, na pod-
stawieumowy,jednegoczłonkatrybunału.Jeżelikilkastronreprezen-tuje odrębne interesy lub jeżeli brak jest zgody między nimi co dowspólnego interesu, każda z nich wyznacza jednego członka trybu-nału. Liczba członków trybunału wyznaczonych oddzielnie przezstronypowinnabyćzawszemniejszaojedenodliczbyczłonkówtry-bunału wyznaczonych wspólnie przez strony;
h) w sporach z udziałem więcej niż dwóch stron stosuje się, w jak naj-
szerszym zakresie, postanowienia liter a)–f).
Artykuł 4
Funkcje trybunału arbitrażowego
Trybunał arbitrażowy utworzony na podstawie artykułu 3 niniejszegozałącznika wykonuje swoje funkcje zgodnie z niniejszym załącznikiemi innymi postanowieniami niniejszej konwencji.
Artykuł 5
Procedura
Jeżeli strony sporu nie postanowią inaczej, trybunał arbitrażowy określ a
swoją własną procedurę, zapewniając pełną możliwość wysłuchania każ-dejzestronorazprzedstawieniadowodówwswojejsprawieprzezkażdąze stron.368 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 6
Obowiązki stron sporu
Strony sporu powinny ułatwiać pracę trybunałowi arbitrażowemu, a
w szczególności powinny, zgodnie ze swoim prawem i wykorzystującwszystkie środki będące w ich dyspozycji:
a) przedstawiać mu wszelkie stosowne dokumenty, środki i informacje;
oraz
b) umożliwiać mu, w razie konieczności, wzywanie świadków lub bie-
głych i przeprowadzanie dowodu z ich zeznań i opinii oraz odwie-
dzanie miejsc, z którymi wiąże się sprawa.
Artykuł 7
Wydatki
Jeżeli trybunał arbitrażowy nie postanowi inaczej ze względu na szcze-
gólneokolicznościsprawy,wydatkitrybunału,łączniezwynagrodzeniemjego członków, są pokrywane przez strony sporu w równych częściach.
Artykuł 8
Większość wymagana przy wydawaniu orzeczenia
Orzeczenia trybunału arbitrażowego są wydawane większością głosówjegoczłonków.Nieobecnośćlubwstrzymaniesięmniejniżpołowyczłon-ków nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia przez trybunał. Wprzypadku równego podziału głosów, prezes ma głos decydujący.
Artykuł 9
Niestawiennictwo
Jeżeli jedna ze stron sporu nie stawi się przed trybunałem arbitrażowymlub nie podejmie obrony swojej sprawy, druga strona może zwrócić siędo trybunału o dalsze prowadzenie postępowania i wydanie orzeczenia.Nieobecność strony lub niepodjęcie przez stronę obrony nie stanowiprzeszkody w postępowaniu. Przed wydaniem orzeczenia trybunał arbi-trażowy musi nabrać przekonania nie tylko o tym, że posiada on kom-petencjewsporze,lecztakżeżeroszczeniejestnależycieuzasadnionepo d
względem faktycznym i prawnym.
Artykuł 10
Orzeczenie
Orzeczenie trybunału arbitrażowego ogranicza się do przedmiotu sporui zawiera uzasadnienie. W orzeczeniu wymienia się nazwiska członków,orzekających i datę orzeczenia. Każdy członek trybunału może dołączyćdo orzeczenia opinię odrębną lub indywidualną.
Artykuł 11
Ostateczny charakter orzeczenia
Orzeczeniejestostateczneinieprzysługujeodniegoodwołanie,chybażestrony sporu uzgodniły uprzednio procedurę odwoławczą. Powinno onozostać wykonane przez strony sporu.
Artykuł 12
Interpretacja i wykonanie orzeczenia
1. Każda rozbieżność powstająca między stronami sporu w odniesieniudo interpretacji lub sposobu wykonania orzeczenia może być przedło-żonaprzezktórąkolwiekzestrondorozstrzygnięciaprzeztrybunałarbi-trażowy,którywydałorzeczenie.Wtymceluwakatwskładzietrybunałujest obsadzany w sposób przewidziany dla początkowego wyznaczeniaczłonków trybunału.
2. Każda taka rozbieżność może być przedłożona innemu sądowi lub
trybunałowi arbitrażowemu zgodnie z artykułem 287, na podstawieumowy pomiędzy wszystkimi stronami sporu.
Artykuł 13
Stosowanie do jednostek innych niż Państwa-Strony
Postanowienia niniejszego załącznika mają zastosowanie mutatis mutan-
disdo każdego sporu, w którym uczestniczą jednostki inne niż
Państwa-Strony.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 369
ZAŁĄCZNIK VIII
ARBITRAŻ SPECJALNY
Artykuł 1
Wszczęcie postępowania
Z zastrzeżeniem części XV każda strona sporu dotyczącego interpretacji
lub stosowania artykułów niniejszej konwencji, które dotyczą: 1) rybo-łówstwa, 2) ochrony i zachowania środowiska morskiego, 3) morskichbadańnaukowychlub4)żeglugi,łączniezzanieczyszczeniempochodzą-cym ze statków oraz powstającym w następstwie zrzutu, może przeka-zać spór do specjalnego postępowania arbitrażowego przewidzianegow niniejszym załączniku, w drodze pisemnego zawiadomienia skierowa-nego do drugiej strony lub stron sporu. Do zawiadomienia dołącza siępozew oraz uzasadnienie roszczeń.
Artykuł 2
Listy ekspertów
1. Sporządza się i prowadzi listę ekspertów w każdej z następującychdziedzin: 1) rybołówstwa, 2) ochrony i zachowania środowiska morskie-go, 3) morskich badań naukowych, 4) żeglugi, łącznie z zanieczyszcze-niem pochodzącym ze statków oraz powstającym w następstwie zrzutu.
2. WdziedzinierybołówstwalistęekspertówsporządzaiprowadziOrga-
nizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa,w dziedzinie ochrony i zachowania środowiska morskiego – ProgramNarodów Zjednoczonych do Spraw Środowiska, w dziedzinie morskichbadań naukowych – Międzyrządowa Komisja Oceanograficzna, w dzie-dzinie żeglugi, łącznie z zanieczyszczeniem pochodzącym ze statkóworaz powstającym w następstwie zrzutu – Międzynarodowa OrganizacjaMorskalubwkażdymwypadku–właściwyzainteresowanyorganpomoc-niczy, któremu taka organizacja, program lub komisja powierzy tę funk-cję.
3. Każdemu Państwu-Stronie przysługuje prawo do mianowania dwóch
ekspertów w każdej dziedzinie, którzy są znanymi i powszechnie uzna-nymi autorytetami w kwestiach prawnych, naukowych lub technicznychz danej dziedziny oraz którzy cieszą się najwyższym poważaniem zewzględunaswojąbezstronnośćiuczciwość.Stosownąlistętworząnazwi-ska mianowanych w ten sposób osób dla każdej dziedziny.
4. Jeżeli kiedykolwiek liczba ekspertów mianowanych przez Państwo-
Stronę i figurujących na tak sporządzonej liście jest mniejsza niż dwa,Państwo-Strona ma prawo w razie potrzeby do dodatkowych nominacji.
5. Nazwisko eksperta pozostaje na liście do czasu wycofania go przez
Państwo-Stronę, które dokonało nominacji, z zastrzeżeniem, że taki eks-pert nadal będzie wykonywać swoje czynności w specjalnym trybunalearbitrażowym, do którego został wyznaczony, aż do zakończenia postę-powania przed tym specjalnym trybunałem arbitrażowym.
Artykuł 3
Tworzenie specjalnego trybunału arbitrażowego
Jeżelistronynieuzgodniłyinaczej,todlacelówpostępowaniapodlegają -
cegoniniejszemuzałącznikowispecjalnytrybunałarbitrażowytworzysi ę
w sposób następujący:a) z zastrzeżeniem litery g) specjalny trybunał arbitrażowy składa się z
pięciu członków;
b) stronawszczynającapostępowaniewyznaczadwóchczłonków,zktó-
rychjedenmożebyćjejobywatelemiktórzyzostająwybraniwmiaręmożliwości z odpowiedniej listy lub list, o których mowa w artykule2niniejszegozałącznika,dotyczącychzagadnieńbędącychprzedmio-tem sporu. Nazwiska tak wyznaczonych członków zostają podanew zawiadomieniu, o którym mowa w artykule 1 niniejszego załącz-nika;
c) wciągu30dniodotrzymaniazawiadomienia,októrymmowawarty-
kule 1 niniejszego załącznika, druga strona sporu wyznacza dwóchczłonków, z których jeden może być jej obywatelem i którzy zostająwybraniwmiaręmożliwościzodpowiedniejlistylublistdotyczącychzagadnień będących przedmiotem sporu. Jeżeli w tym czasie niedokonano wyznaczenia, to strona wszczynająca postępowanie możew ciągu dwóch tygodni od upływu tego terminu zwrócić się o doko-nanie wyznaczenia zgodnie z literą e);
d) strony sporu wyznaczają, na podstawie umowy, prezesa specjalnego
trybunału arbitrażowego, wybranego w miarę możliwości z odpo-wiedniej listy, który jest obywatelem państwa trzeciego, chyba żestrony uzgodniły inaczej. Jeżeli w ciągu 30 dni od otrzymania zawia-domienia,októrymmowawartykule1niniejszegozałącznika,stronynieosiągnąporozumieniawsprawiewyznaczeniaprezesa,towyzna-czeniejestdokonywanezgodniezliterąe),nawniosekjednejzestronsporu.Wniosektakipowinienbyćzłożonywciągudwóchtygodniodupływu wyżej wymienionego 30-dniowego okresu;
e) jeżelistronynieuzgodniły,żewyznaczeniamająbyćdokonaneprzez
osobę lub Państwo trzecie wybrane przez strony, to koniecznychwyznaczeń dokonuje Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonychw ciągu 30 dni od otrzymania wniosku zgodnie z literami c) oraz d).Wyznaczeń, których dotyczy niniejszy punkt, dokonuje się z odpo-wiedniejlistylublistekspertów,októrychmowawartykule2niniej-szego załącznika i po konsultacji ze stronami sporu oraz z właściwąorganizacją międzynarodową. Wyznaczeni w ten sposób członkowiesą obywatelami różnych państw i nie mogą pozostawać w służbiektórejkolwiek ze stron sporu, posiadać miejsca zamieszkania na jejterytorium lub być jej obywatelami;
f) każdy wakat jest obsadzany w sposób przewidziany dla początko-
wego wyznaczenia;
g) strony reprezentujące ten sam interes wyznaczają wspólnie, na pod-
stawie umowy, dwóch członków trybunału. Jeżeli kilka stron repre-zentujeodrębneinteresylubjeżelibrakjestzgodymiędzynimicodowspólnego interesu, każda z nich wyznacza jednego członka trybu-nału;
h) w sporach z udziałem więcej niż dwóch stron stosuje się, w jak naj-
szerszym zakresie, postanowienia liter a)–f).
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
Załącznik VII artykuły 4–13 stosuje się mutatis mutandis do specjalnego
postępowania arbitrażowego zgodnie z niniejszym załącznikiem.370 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 5
Ustalanie faktów
1. Strony sporu dotyczącego interpretacji lub stosowania postanowień
niniejszej konwencji odnoszących się do: 1) rybołówstwa, 2) ochronyi zachowania środowiska morskiego, 3) morskich badań naukowych lub4) żeglugi, łącznie z zanieczyszczeniem pochodzącym ze statków orazpowstającym w następstwie zrzutu, mogą uzgodnić w każdym czasie, żezwrócą się do specjalnego trybunału arbitrażowego utworzonego zgod-nie z artykułem 3 niniejszego załącznika z wnioskiem o przeprowadze-nie badań i ustalenie faktów, które stały się przyczyną sporu.2. Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, ustalenia dotyczące faktów doko-naneprzezspecjalnytrybunałarbitrażowy,działającyzgodniezustępem1, są uważane za ostateczne pomiędzy tymi stronami.
3. Na wniosek wszystkich stron sporu specjalny trybunał arbitrażowy
może sformułować zalecenia, które, nie mając mocy decyzji, stanowiątylko podstawę dla dokonania przez strony przeglądu zagadnień, którestały się przyczyną sporu.
4. Zzastrzeżeniemustępu2specjalnytrybunałarbitrażowydziałazgod-
niezpostanowieniamininiejszegozałącznika,chybażestronyuzgodniłyinaczej.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 371
ZAŁĄCZNIK IX
UDZIAŁ ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWYCH
Artykuł 1
Użycie wyrażeń
Dlacelówartykułu305orazniniejszegozałącznika„organizacjamiędzy-
narodowa” oznacza międzyrządową organizację, utworzoną przez pań-stwa, której państwa członkowskie przekazały kompetencje w dziedzi-nach uregulowanych przez niniejszą konwencję, łącznie z kompetencjądo zawierania umów odnoszących się do tych spraw.
Artykuł 2
Podpisanie
Organizacja międzynarodowa może podpisać niniejszą konwencję, jeżeliwiększośćjejpaństwczłonkowskichpodpisałaniniejsząkonwencję.Przypodpisywaniuorganizacjamiędzynarodowaskładadeklaracjęokreślając ą
sprawyregulowaneprzezniniejsząkonwencję,wodniesieniudoktórychkompetencje zostały przeniesione na tę organizację przez jej państwaczłonkowskie, które podpisały konwencję, a także rodzaj i zakres tychkompetencji.
Artykuł 3
Formalne potwierdzanie i przystąpienie
1. Organizacja międzynarodowa może złożyć dokument formalnegopotwierdzenia lub przystąpienia, jeżeli większość jej państw członkow-skich złoży albo złożyła swoje dokumenty ratyfikacyjne lub dokumentyprzystąpienia.
2. Dokumenty składane przez organizację międzynarodową zawierają
zobowiązania i deklaracje wymagane przez artykuły 4 i 5 niniejszegozałącznika.
Artykuł 4
Zakres udziału oraz prawa i obowiązki
1. Dokument formalnego potwierdzenia lub przystąpienia organizacjimiędzynarodowejzawierazobowiązaniedoprzyjęciaprawiobowiązkówpaństw wynikających z niniejszej konwencji w sprawach, w odniesieniudoktórychkompetencjezostałyprzekazaneorganizacjiprzezjejpaństwaczłonkowskie, które są stronami niniejszej konwencji.
2. Organizacja międzynarodowa staje się stroną niniejszej konwencji
w takim zakresie, w jakim posiada ona kompetencje zgodnie z deklara-cjami, przekazanymi informacjami lub zawiadomieniami, o którychmowa w artykule 5 niniejszego załącznika.
3. Taka organizacja międzynarodowa korzysta z praw i wykonuje obo-
wiązki, które w przeciwnym razie przysługiwałyby na podstawie niniej-szej konwencji jej państwom członkowskim, które są stronami niniejszejkonwencji, w sprawach, w odniesieniu do których te państwa członkow-skie przekazały organizacji kompetencje. Państwa Członkowskie takiejorganizacji międzynarodowej nie wykonują kompetencji przekazanychorganizacji.4. Udziałtakiejorganizacjimiędzynarodowejniepowodujewżadenspo-sób zwiększenia reprezentacji, do której w przeciwnym razie byłybyuprawnione państwa członkowskie, które są Państwami-Stronami; doty-czy to zwłaszcza praw w zakresie podejmowania decyzji.
5. Udziałtakiejorganizacjimiędzynarodowejniepowodujewżadenspo-
sób przyznania praw wynikających z niniejszej konwencji państwomczłonkowskim organizacji, które nie są Państwami-Stronami niniejszejkonwencji.
6. Wraziekonfliktumiędzyzobowiązaniamiorganizacjimiędzynarodo-
wej wynikającymi z niniejszej konwencji i jej zobowiązaniami wynikają-cymizumowytworzącejtęorganizacjęlubzjakichkolwiekaktówodno-szących się do niej, pierwszeństwo przysługuje zobowiązaniomwynikającym z niniejszej konwencji.
Artykuł 5
Deklaracje, zawiadomienia i informacje
1. Dokument formalnego potwierdzenia lub przystąpienia organizacjimiędzynarodowejpowinienzawieraćdeklaracjęokreślającąsprawyregu-lowane przez niniejszą konwencję, w odniesieniu do których kompeten-cje zostały przekazane organizacji przez jej państwa członkowskie, któr e
są stronami niniejszej konwencji.
2. Podczas ratyfikowania przez państwo członkowskie organizacji
międzynarodowej niniejszej konwencji lub przystępowania do niej albopodczasskładaniaprzezorganizacjędokumentuformalnegopotwierdze-nia lub przystąpienia, zależnie od tego, co jest późniejsze, państwo toskłada deklarację wymieniającą sprawy regulowane przez niniejszą kon-wencję, w odniesieniu do których przekazało ono kompetencje danejorganizacji.
3. Przyjmuje się domniemanie, że Państwa-Strony będące państwami
członkowskimi organizacji międzynarodowej, która jest stroną niniejsz ej
konwencji, posiadają kompetencje we wszystkich sprawach regulowa-nychprzezniniejsząkonwencję,wodniesieniudoktórychpaństwateniezłożyły na podstawie niniejszego artykułu szczegółowych deklaracji,zawiadomień ani informacji dotyczących przekazania kompetencji tejorganizacji.
4. Organizacja międzynarodowa i jej państwa członkowskie, które są
Państwami-Stronami niniejszej konwencji, niezwłocznie zawiadamiajądepozytariusza niniejszej konwencji o wszelkich zmianach w podzialekompetencji wymienionych szczegółowo w deklaracjach, stosownie doustępów1i2 ,wt y mo nowym przekazaniu kompetencji.
5. Każde Państwo-Strona może zwrócić się do organizacji międzynaro-dowej i jej państw członkowskich, które są Państwami-Stronami niniej-szej konwencji, z prośbą o informacje na temat tego, kto posiada kom-petencjewodniesieniudokonkretnejzaistniałejsprawy.Organizacjaij ej
zainteresowanepaństwaczłonkowskieudzielajątychinformacjiwzasad-nymczasie.Organizacjamiędzynarodowaipaństwaczłonkowskiemogąrównież ze swojej własnej inicjatywy udzielać takich informacji.
6. W deklaracjach, zawiadomieniach i informacjach składanych na pod-
stawie niniejszego artykułu określa się szczegółowo rodzaj i zakres prze -
kazanej kompetencji.372 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Artykuł 6
Odpowiedzialność
1. Strony, które posiadają kompetencje na podstawie artykułu 5 niniej-
szego załącznika, ponoszą odpowiedzialność za niewykonanie zobowią-zań lub inne naruszenie niniejszej konwencji.
2. Każde Państwo-Strona może zwrócić się do organizacji międzynaro-
dowejlubjejpaństwczłonkowskich,któresąPaństwami-Stronamininiej-szej konwencji, z prośbą o informacje na temat tego, kto ponosi odpo-wiedzialność w każdej poszczególnej sprawie. Organizacjai zainteresowane państwa członkowskie udzielają takich informacji. Nie -
udzielenie takich informacji w rozsądnym czasie lub udzielenie sprzecz-nych informacji pociąga za sobą odpowiedzialność solidarną.
Artykuł 7
Załatwianie sporów
1. Podczasskładaniadokumentuformalnegopotwierdzenialubprzystą-pienia, albo w każdym późniejszym czasie organizacja międzynarodowamoże wybrać, drogą pisemnej deklaracji, jeden sposób lub więcej zała-twiania sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej kon -
wencji, o których mowa w artykule 287 ustęp 1 litery a), c) lub d).
2. CzęśćXVmazastosowanie mutatismutandis dokażdegosporupomię-
dzy stronami niniejszej konwencji, z których jedna lub więcej są organi-
zacjami międzynarodowymi.
3. Uważa się, że jeżeli organizacja międzynarodowa i jedno lub więcej
spośród jej państw członkowskich są wspólnie stronami sporu lub stro-nami reprezentującymi ten sam interes, to organizacja przyjęła te sameprocedury załatwiania sporów co państwa członkowskie; jeżeli jednakpaństwo członkowskie wybrało zgodnie z artykułem 287 wyłącznieMiędzynarodowyTrybunałSprawiedliwości,touważasię,żeorganizacjai zainteresowane państwo członkowskie przyjęły arbitraż zgodnie zzałącznikiem VII, chyba że strony sporu uzgodniły inaczej. Artykuł 8
Stosowanie części XVII
CzęśćXVIImazastosowanie mutatismutandis doorganizacjimiędzynaro-
dowej, z wyjątkiem tego, co następuje:
a) przystosowaniuartykułu308ustęp1niebierzesiępoduwagędoku-
mentu formalnego potwierdzenia lub przystąpienia organizacji
międzynarodowej;
b) i) organizacja międzynarodowa posiada wyłączną zdolność
w zakresie stosowania artykułów 312–315 w takim stopniu,wjakimposiadaonakompetencjenapodstawieartykułu5niniej-szegozałącznikawcałejsprawiebędącejprzedmiotempoprawki;
ii) dokumentformalnegopotwierdzenialubprzystąpieniaorganiza-
cji międzynarodowej do poprawki, której przedmiot w całościpodlega kompetencji organizacji międzynarodowej na podstawieartykułu5niniejszegozałącznika,jestuważanyzadokumentraty-fikacyjny lub dokument przystąpienia każdego z państw człon-kowskich, które są Państwami-Stronami niniejszej konwencji, dlacelów stosowania artykułu 316 ustępy 1 ,2i3 ;
iii) dokumentformalnegopotwierdzenialubprzystąpieniaorganiza-
cji międzynarodowej nie jest brany pod uwagę przy stosowaniuartykułu316ustę p1iustęp2wodniesieniudowszystkichinnych
poprawek;
c) i) organizacja międzynarodowa nie może wypowiedzieć niniejszej
konwencjizgodniezartykułem317,jeżelijakiekolwiekzjejpań-stw członkowskich jest Państwem-Stroną niniejszej konwencjiijeżelinadalodpowiadaonawymaganiomwymienionymwarty-kule 1 niniejszego załącznika;
ii) organizacja międzynarodowa wypowiada niniejszą konwencję,
jeżeliżadnezjejpaństwczłonkowskichniejestPaństwem-Stronąniniejszejkonwencjilubjeżeliorganizacjamiędzynarodowaprze-stała odpowiadać wymaganiom, o których mowa w artykule 1niniejszegozałącznika.Takiewypowiedzeniestajesięnatychmiastskuteczne.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 373
POROZUMIENIE
wsprawieimplementacjiczęściXIKonwencjiNarodówZjednoczonychoPraw ieMorzazdnia
10 grudnia 1982 roku
PAŃSTWA-STRONY NINIEJSZEGO POROZUMIENIA,
UZNAJĄC istotny wkład Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z dn ia 10 grudnia 1982 roku (zwanej dalej
„Konwencją”) w umacnianie pokoju, sprawiedliwości i postępu dla dobra ws zystkich narodów świata,
POTWIERDZAJĄC, że dna mórz i oceanów oraz ich podglebie, poza granicami ju rysdykcji państwowej (zwanej dalej
„obszarem”), jak również zasoby obszaru, stanowią wspólne dziedzictwo l udzkości,
ŚWIADOME znaczenia Konwencji dla ochrony i zachowania środowiska natura lnego mórz oraz rosnącej troski o globalne
środowisko naturalne,BIORĄC POD UWAGĘ sprawozdanie Sekretarza Generalnego Organizacji Narod ów Zjednoczonych na temat nieformalnych
konsultacjimiędzypaństwami,jakiemiałymiejsceod1990do1994rokuwsp rawiepodstawowychkwestiidotyczącychczęści
XI i związanych z nią przepisów Konwencji (zwanej dalej „częścią XI”),ODNOTOWUJĄC przemiany polityczne i ekonomiczne obejmujące rynkowe pode jście do gospodarki, wpływające na
implementację części XI,PRAGNĄC ułatwić powszechne uczestnictwo państw w Konwencji,UWAŻAJĄC, że Porozumienie w sprawie implementacji części XI najlepiej sp rosta temu zadaniu,
UZGODNIŁY, co następuje:
Artykuł 1
Implementacja części XI
1. Państwa-Stronyniniejszegoporozumieniazobowiązująsiędo
implementacji części XI, zgodnie z niniejszym porozumieniem.
2. ZałącznikstanowiintegralnączęśćniniejszegoPorozumienia.
Artykuł 2
Związek między niniejszym porozumieniem a częścią XI
1. Postanowienia niniejszego porozumienia oraz części XI
powinny być interpretowane i stosowane łącznie jako jednolitydokument. W razie jakiejkolwiek niezgodności między niniej-szym porozumieniem a częścią XI postanowienia niniejszegoporozumienia mają moc rozstrzygającą.
2. Artykuły 309–319 Konwencji stosuje się wobec niniejszego
porozumienia tak, jak w stosunku do Konwencji.Artykuł 3
Podpisanie
NiniejszeporozumieniejestotwartedopodpisuwsiedzibieOrga-nizacji Narodów Zjednoczonych przez państwa oraz inne jed-nostki wymienione w artykule 305 ustęp 1 litery a), c), d), e) i f)Konwencjiipozostanieotwartedopodpisuprzez12miesięcyoddnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Wyrażenie zgody na związanie się
1. Poprzyjęciuniniejszegoporozumieniakażdydokumentraty-fikacyjny lub dokument formalnego potwierdzenia albo przystą-pieniadoKonwencjistanowiąrównieżwyrażeniezgodynazwią-zanie się niniejszym porozumieniem.374
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
2. Żadne państwo lub jednostka nie może wyrazić zgody na
związanie się niniejszym porozumieniem, jeżeli uprzednio lubjednocześnie nie wyraziła zgody na związanie się Konwencją.
3. Państwo lub jednostka, o których mowa w artykule 3, mogą
wyrazić zgodę na związanie się niniejszym porozumieniempoprzez:
a) podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, formalnego potwier-
dzenia lub procedury ustanowionej w artykule 5;
b) podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji lub formalnego
potwierdzenia, po którym nastąpi ratyfikacja lub formalne
potwierdzenie;
c) podpisanie z zastrzeżeniem zastosowania procedury ustano-
wionej w artykule 5; lub
d) przystąpienie.
4. Formalne potwierdzenie przez jednostki, o których mowa
w artykule 305 ustęp 1 litera f) Konwencji, powinno być zgodnez załącznikiem IX do Konwencji.
5. Dokumenty ratyfikacyjne, formalnego potwierdzenia lub
przystąpienia składa się Sekretarzowi Generalnemu OrganizacjiNarodów Zjednoczonych.
Artykuł 5
Procedura uproszczona
1. Przyjmuje się, że państwo lub jednostka, która złożyła doku-ment ratyfikacyjny, dokument formalnego potwierdzenia lubprzystąpienia do Konwencji przed datą przyjęcia niniejszegoporozumienia i która podpisała niniejsze porozumienie zgodniez artykułem 4 ustęp 3 litera c), wyraziła zgodę na związanie sięniniejszymporozumieniempoupływie12miesięcyoddniajegoprzyjęcia,chybażetopaństwolubjednostka,przedtądatązawia-domi pisemnie depozytariusza, że nie korzysta z uproszczonejprocedury ustanowionej w niniejszym artykule.
2. W przypadku takiego zawiadomienia, zgoda na związanie się
niniejszym porozumieniem zostaje wyrażona zgodnie z artyku-łem 4 ustęp 3 litera b).
Artykuł 6
Wejście w życie
1. Niniejsze porozumienie wejdzie w życie po upływie trzydzie-stu dni od chwili, kiedy czterdzieści państw wyrazi zgodę nazwiązanieniniejszymporozumieniemzgodniezartykułam i4i5,
z zastrzeżeniem, że wśród tych państw jest co najmniej siedempaństw wymienionych w ustępie 1 litera a) Rezolucji II TrzeciejKonferencjiNarodówZjednoczonychPrawaMorza(zwanejdalej„RezolucjąII”)orazżeconajmniejpięćztychpaństwtopaństwarozwinięte. Jeżeli te warunki wejścia w życie zostaną spełnioneprzed 16 listopada 1994 roku, niniejsze Porozumienie wejdziew życie w dniu 16 listopada 1994 roku.
2. Dla każdego państwa lub jednostki, która wyrazi zgodę na
związanie się niniejszym porozumieniem po spełnieniu wymo-gówustanowionychwustępie1,niniejszeporozumieniewejdziew życie trzydziestego dnia od wyrażenia zgody na związanie się.
Artykuł 7
Tymczasowe stosowanie
1. Jeżeli niniejsze porozumienie nie wejdzie w życie w dniu16 listopada 1994 roku, będzie ono, do czasu jego wejściaw życie, stosowane tymczasowo przez:
a) państwa, które wyraziły zgodę na jego przyjęcie w Zgroma-
dzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych, z wyjątkiem każ-
dego takiego państwa, które przed dniem 16 listopada 1994roku zawiadomi depozytariusza na piśmie, że nie będzie sto-sowało tymczasowo niniejszego porozumienia lub że wyraziono zgodę na takie stosowanie jedynie przez późniejsze pod-pisanie lub pisemne zawiadomienie;
b) państwa lub jednostki, które podpiszą niniejsze porozumie-
nie,zwyjątkiemtakichpaństwlubjednostek,którenotyfikujądepozytariuszowi na piśmie w chwili podpisywania, że niebędą stosowały tymczasowo niniejszego porozumienia;
c) państwa lub jednostki, które wyraziły zgodę na jego tymcza-
sowestosowanieprzeznotyfikowanietegonapiśmiedepozy-tariusza;
d) państwa, które przystąpią do niniejszego porozumienia.
2. Wszystkie te państwa i jednostki stosują tymczasowo niniej-
sze porozumienie zgodnie ze swoimi krajowymi lub wewnętrz-nymi ustawami i przepisami ze skutkiem od dnia 16 listopada1994rokuluboddniajegopodpisania,notyfikowaniazgodylubprzystąpienia, jeżeli nastąpiło to później.
3. Stosowanietymczasoweustajezdniemwejściawżycieniniej-
szego porozumienia. W każdym przypadku stosowanie tymcza-sowe ustaje z dniem 16 listopada 1998 roku, jeżeli w tym dniuniezostaniespełnionywymógprzewidzianywartykule6ustęp1,dotyczący wyrażenia zgody na związanie się niniejszym Porozu-mieniemprzezconajmniejsiedempaństw(zktórychconajmniejpięć musi być państwami rozwiniętymi), wymienionych w ustę-pie 1 litera a) Rezolucji II.04/t. 3
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 375
Artykuł 8
Państwa-Strony
1. Dla celów niniejszego porozumienia „Państwa-Strony” ozna-
czają państwa, które wyraziły zgodę na związanie się niniejszymporozumienie miwstosunkudoktórychniniejszeporozumienie
weszło w życie.
2. Niniejsze porozumienie stosuje się mutatis mutandis do jedno-
stek, o których mowa w artykule 305 ustęp 1 c), d), e) i f) Kon-
wencji, odnoszącym się do takich jednostek , i w takim zakresie
określenie „Państwa-Strony” stosuje się do tych jednostek.Artykuł 9
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszego porozumienia jest Sekretarz Gene-ralny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 10
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszego porozumienia, którego teksty w językach:angielskim,arabskim,chińskim,francuskim,hiszpańskimirosyj-skim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony SekretarzowiGeneralnemu Narodów Zjednoczonych.
Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie do tego upoważnie ni, złożyli
podpisy pod niniejszym porozumieniem.
Sporządzono w Nowym Jorku, dnia dwudziestego ósmego lipca tysiąc dziewię ćset
dziewięćdziesiątego czwartego roku.376 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK
1 SEKCJA
Koszty w odniesieniu do państw oraz postanowienia instytucjonalne
1. Międzynarodowa Organizacja Dna Morskiego (zwana dalej „Organizacją” ) jest instytucją, za pośrednictwem
której Państwa-Strony Konwencji, zgodnie ze statusem prawnym obszaru us tanowionym w części XI oraz
w niniejszym porozumieniu, organizują i kontrolują działalność w obszar ze, w szczególności w celu zarządzania
zasobami obszaru. Uprawnienia i funkcje Organizacji są wyraźnie jej przy znane przez Konwencję. Organizacja ma,
zgodnie z Konwencją, takie dodatkowe uprawnienia, jakich można domniemy wać i jakie są niezbędne do
wykonywania tych uprawnień i funkcji w zakresie działalności w obszarze.
2. W celu zmniejszenia kosztów dla Państw-Stron wszystkie organy oraz ins tytucje pomocnicze, jakie zostaną
utworzone na podstawie Konwencji oraz niniejszego Porozumienia, będą dz iałać racjonalnie z punktu widzenia
finansowego. Zasadę tę stosuje się również do częstotliwości, czasu trwa nia oraz planowania posiedzeń.
3. Utworzenie oraz funkcjonowanie organów i instytucji pomocniczych Org anizacji będzie oparte na zasadzie
ewolucyjnegopodejścia,zuwzględnieniemfunkcjonalnychpotrzebtycho rganóworazinstytucjipomocniczych,aby
mogły one efektywnie wypełniać swoje zadania na różnych etapach rozwoju d ziałalności w obszarze.
4. Początkowe funkcje Organizacji po wejściu w życie Konwencji wykonują Z gromadzenie, Rada, Sekretariat,
Komisja Prawno-Techniczna oraz Komitet Finansowy. Funkcje Komisji Plan owania Gospodarczego wykonuje
Komisja Prawno-Techniczna do czasu, kiedy Rada postanowi inaczej, lub do zatwierdzenia pierwszego
eksploatacyjnego planu pracy.5. W okresie między wejściem w życie Konwencji a zatwierdzeniem pierwszeg o eksploatacyjnego planu pracy
Organizacja skupi się na:
a) rozpatrywaniu wniosków o zatwierdzenie planów pracy w zakresie badań, zgodnie z częścią XI i niniejszym
porozumieniem;
b) wprowadzaniuwżyciedecyzjiKomisjiPrzygotowawczejdlaMiędzynarod owejOrganizacjiDnaMorskiegoidla
Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza (zwanej dalej „Komisją Przygoto wawczą”), dotyczących
zarejestrowanych pionierskich inwestorów oraz państw poświadczającyc h, wraz z ich prawami
i zobowiązaniami, zgodnie z artykułem 308 ustęp 5 Konwencji oraz ustępem 1 3 Rezolucji II;
c) monitorowaniu przestrzegania planów pracy w zakresie badań zatwierdz onych w formie kontraktów;
d) monitorowaniu i odnotowywaniu tendencji i rozwoju w zakresie działaln ości wydobywczej w obszarze
głębokiegodnamorza,łączniezsystematycznąanaliząwarunkówświatowe gorynkumetaliorazichcen,trendów
i perspektyw;
e) badaniupotencjalnegowpływuprowadzonejnaobszarzeprodukcjiminer ałównagospodarkęrozwijającychsię
lądowych producentów takich minerałów, którzy mogą zostać najpoważniej poszkodowani, którego celem jest
zmniejszanietrudnościorazudzielanietakimproducentompomocywdosto sowaniuichgospodarki,biorącpod
uwagę pracę dokonaną w tym zakresie przez Komisję Przygotowawczą;
f) przyjęciuzasad,przepisówiprocedurniezbędnychdoprowadzeniadzia łalnościwobszarze,wmiaręjejpostępu.
Niezależnie od postanowień artykułu 17 ustęp 2 litery b) i c) załącznika II I do Konwencji zasady, przepisy
i procedury powinny uwzględniać warunki niniejszego Porozumienia, prze dłużające się opóźnienie
komercyjnego wydobycia na głębokim dnie oraz przewidywane tempo działal ności w obszarze;
g) przyjęciu zasad, przepisów i procedur zawierających stosowne standar dy stosowane w dziedzinie ochrony
i zachowania środowiska morskiego;
h) popieraniu i zachęcaniu do prowadzenia badań naukowych na morzu, dotyc zących działalności w obszarze,
zbieraniu i rozpowszechnianiu dostępnych wyników takich badań i analiz, ze szczególnym uwzględnieniem
badań dotyczących ekologicznych skutków działalności w obszarze;04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 377
i) zdobywaniu wiedzy naukowej oraz monitorowaniu rozwoju technologii mo rskiej, mającej znaczenie dla
działalności w obszarze, w szczególności technologii dotyczącej ochron y i zachowania środowiska morskiego;
j) ocenie dostępnych danych dotyczących poszukiwań i badań;
k) terminowym opracowywaniu zasad, przepisów i procedur dotyczących eks ploatacji, łącznie z tymi, które
odnoszą się do ochrony i zachowania środowiska morskiego.
6. a) Wniosek o zatwierdzenie planu pracy w zakresie badań rozpatruje Rada po otrzymaniu zalecenia Komisji
Prawno-Technicznej w sprawie wniosku. Rozpatrywanie wniosku o zatwierd zenie planu pracy w zakresie
badań obszaru będzie zgodne z postanowieniami Konwencji, wraz z jej załąc znikiem III i niniejszym
porozumieniem, oraz podlega następującym warunkom:i) plan pracy w zakresie badań przedłożony w imieniu państwa lub jednostki , albo jakiejkolwiek części
składowej takiej jednostki, o jakich mowa w Rezolucji II ustęp 1 litera a) p odpunkty ii) lub iii), innych niż
zainteresowany pionierski inwestor, które podjęły już istotną działaln ość w obszarze przed wejściem
w życie Konwencji, lub ich następców prawnych, będzie uważany za spełniaj ący wymogi finansowe
itechniczneniezbędnedlazatwierdzeniaplanupracy,jeżelipaństwolub państwaporęczającepoświadczą,
żewnioskodawcawydałsumęniemniejsząniż30milionówdolarówUSAnaprze prowadzeniebadańoraz
wydatkował nie mniej niż 10 procent tej sumy na lokalizację, pomiary oraz o cenę działki wymienionej
w planie pracy. Jeżeli plan pracy spełnia poza tym wymogi Konwencji oraz za sad, przepisów i procedur
przyjętychstosowniedoniej,będzieonzatwierdzonyprzezRadęwformiek ontraktu.Postanowieniasekcji
3 ustęp 11 niniejszego załącznika interpretuje się i stosuje odpowiednio ;
ii) niezależnie od postanowień Rezolucji II ustęp 8 litera a) zarejestrow any pionierski inwestor może żądać
zatwierdzeniaplanupracywzakresiebadańwciągu36miesięcyoddniawejś ciawżycieKonwencji.Plan
pracywzakresiebadańskładasięzdokumentów,sprawozdańorazinnychdan ychprzekazanychKomisji
Przygotowawczej, zarówno przed, jak i po dokonaniu rejestracji, oraz będ zie przesłany łącznie z
zaświadczeniem o przestrzeganiu, składającym się ze sprawozdania rzecz owego przedstawiającego stan
wykonania zobowiązań wynikających z posiadania statusu pionierskiego i nwestora, wydanym przez
Komisję Przygotowawczą zgodnie z Rezolucją II ustęp 11 litera a). Taki pla n pracy uważa się za
zatwierdzony. Taki zatwierdzony plan pracy ma formę kontraktu zawartego między Organizacją
izarejestrowanympionierskiminwestorem,zgodniezczęściąXIininiejs zymporozumieniem.Opłatę250
tysięcyUSDdo,uiszczonąstosownieRezolucjiIIustęp7literaa),uważas ięzaopłatędotyczącąfazybadań,
stosowniedosekcji8ustęp3niniejszegozałącznika.Sekcja3ustęp11nin iejszegozałącznikainterpretuje
się i stosuje odpowiednio;
iii) zgodniezzasadąniedyskryminacjikontraktzawartyzpaństwemlubzj ednostkąalbojakąkolwiekczęścią
składową takiej jednostki, o których mowa w literze a) podpunkt i), zawier a uzgodnienia podobne i nie
mniejkorzystneniżuzgodnieniaprzyjętezinnymizarejestrowanymipion ierskimiinwestorami,októrych
mowawliterzea)podpunktii).Jeżelizktórymkolwiekzpaństwlubjednost ekalbojakąkolwiekzichczęści
składowych, o których mowa w literze a) podpunkt i), zostaną przyjęte korz ystniejsze uzgodnienia, Rada
wprowadzi podobne i nie mniej korzystne uzgodnienia w odniesieniu do praw i zobowiązań przyjętych
przez zarejestrowanych pionierskich inwestorów, o których mowa w literz e a) podpunkt ii), z
zastrzeżeniem, że takie uzgodnienia nie naruszają ani nie przynoszą szko dy interesom Organizacji;
iv) państwem poręczającym wniosek o zatwierdzenie planu pracy zgodnie z p ostanowieniami litery a)
podpunkty i) lub ii) może być Państwo-Strona lub państwo, które stosuje ni niejsze porozumienie
tymczasowo zgodnie z artykułem 7, lub państwo, które jest tymczasowo czło nkiem Organizacji, zgodnie
z ustępem 12;
v) rezolucja II ustęp 8 litera c) interpretuje się i stosuje zgodnie z liter ą a) podpunkt iv).
b) Zatwierdzenie planu pracy badań będzie zgodne z artykułem 153 ustęp 3 Ko nwencji.
7. Do wniosku o zatwierdzenie planu pracy dołącza się ocenę potencjalnych skutków proponowanej działalności
dlaśrodowiskaiopisprogramubadańoceanograficznychorazogólnychbad ańekologicznych,zgodniezzasadami,
przepisami i procedurami przyjętymi przez Organizację.
8. Wniosek o zatwierdzenie planu pracy w zakresie badań, z zastrzeżeniem u stępu 6 litera a) podpunkty i) lub ii),
będzie rozpatrywany zgodnie z procedurą ustanowioną w sekcji 3 ustęp 11 ni niejszego załącznika.378 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
9. Plan pracy w zakresie badań zatwierdza się na 15 lat. Po wygaśnięciu plan u pracy w zakresie badań kontrahent
zgłaszawniosekoplanpracywzakresiewydobycia,chybażekontrahentjuż tozrobiłlubuzyskałprzedłużenieplanu
pracy w zakresie badań. Każdy z kontrahentów może ubiegać się o przedłużen ie na okresy nie dłuższe niż pięć lat.
Takieprzedłużeniebędziezatwierdzone,jeżelikontrahentpoczyniłwdo brejwierzestaraniadlaspełnieniawymogów
planu pracy, lecz z przyczyn od niego niezależnych nie był w stanie ukończy ć niezbędnej pracy przygotowawczej
doprzejściadostadiumeksploatacjilubjeżeliistniejąceokoliczności ekonomicznenieusprawiedliwiająprzejściado
stadium eksploatacji.
10. Wyznaczenie działki zarezerwowanej dla Organizacji zgodnie z artyku łem 8 załącznika III do Konwencji
następuje w połączeniu z zatwierdzeniem wniosku dotyczącego planu pracy w zakresie badań i eksploatacji.
11. Niezależnieodpostanowieńustępu9zatwierdzonyplanpracywzakresi ebadań,poręczonyprzezconajmniej
jedno państwo stosujące tymczasowo niniejsze porozumienie, traci moc, j eżeli państwo to przestaje stosować
tymczasowo niniejsze porozumienie i nie staje się tymczasowym członkiem Organizacji zgodnie z ustępem 12 lub
nie staje się Państwem-Stroną.12. Po wejściu w życie niniejszego porozumienia państwa i jednostki wymie nione w artykule 3 niniejszego
porozumienia, które stosowały to porozumienie tymczasowo zgodnie z arty kułem7iwstosunku do których nie
weszłoonowżycie,mogąbyćnadaltymczasowymiczłonkamiOrganizacjidoc hwilijegowejściawżyciewstosunku
do takich państw i jednostek, zgodnie z następującymi postanowieniami:
a) jeżeli niniejsze porozumienie wejdzie w życie przed dniem16 listopada 1996 roku, takie państwa i jednostki są
uprawnione do dalszego uczestnictwa w charakterze tymczasowych członkó w Organizacji na podstawie
notyfikowania przez takie państwo lub jednostkę depozytariuszowi poroz umienia zamiaru uczestnictwa
wcharakterzetymczasowegoczłonkaOrganizacji.Członkostwotakieusta jezdniem16listopada1996rokulub
zchwiląwejściawżycieniniejszegoporozumieniaiKonwencjiwstosunkud otakiegoczłonka,wzależnościod
tego, co nastąpi wcześniej. Rada może, na wniosek zainteresowanego państ wa lub jednostki, przedłużyć takie
członkostwo poza dzień 16 listopada 1996 roku, na kolejny okres lub okresy nieprzekraczające łącznie dwóch
lat,zzastrzeżeniem,żeRadazostanieprzekonana,iżzainteresowanepań stwolubjednostkaczyniwdobrejwierze
starania, aby stać się stroną porozumienia i Konwencji;
b) jeżeli niniejsze porozumienie wejdzie w życie po dniu 15 listopada 1996 roku, państwa i jednostki, o których
mowa, mogą żądać od Rady pozwolenia na kontynuowanie tymczasowego członk ostwa w Organizacji, przez
okres lub okresy nie dłuższe niż do dnia 16 listopada 1998 roku. Rada przyzn a takie członkostwo ze skutkiem
od daty wniosku, jeżeli zostanie przekonana, że państwo lub jednostka czy ni starania w dobrej wierze, aby stać
się stroną porozumienia i Konwencji;
c) państwa i jednostki będące tymczasowymi członkami Organizacji zgodni e z literami a) lub b) stosują przepisy
części XI i niniejszego porozumienia zgodnie z ich krajowymi lub wewnętrz nymi ustawami, przepisami
i rocznymi środkami budżetowymi, mają takie same prawa i obowiązki jak inn i członkowie, włączając w to:
i) obowiązek dokonywania wpłat do budżetu administracyjnego Organizacj i, zgodnie ze skalą ustalonych
składek;
ii) prawo poręczania wniosku o zatwierdzenie planu pracy w zakresie badań . W wypadku jednostek, których
częściami składowymi są osoby fizyczne lub prawne mające przynależność p aństwową więcej niż jednego
państwa, plan pracy w zakresie zadań nie powinien zostać zatwierdzony do c hwili, w której wszystkie
państwa, których osoby fizyczne lub prawne tworzą te jednostki, nie staną się Państwami-Stronami lub
tymczasowymi członkami;
d) niezależnie od postanowień ustępu 9 zatwierdzony plan pracy w formie ko ntraktu w zakresie badań, który był
poręczonyzgodniezpostanowieniamiliteryc)podpunktii)przezpaństwo ,którebyłotymczasowymczłonkiem
Organizacji, traci moc, jeżeli takie członkostwo ustaje, a państwo lub je dnostka nie stała się Państwem-Stroną;
e) jeżeli taki członek nie uiści ustalonej dla niego składki lub w jakikolw iek inny sposób nie wypełni swoich
zobowiązań zgodnie z niniejszym ustępem, jego tymczasowe członkostwo us taje.
13. Odwołanie w artykule 10 załącznika III do Konwencji do niezadowalając ego wykonania powinno być
rozumianejakooznaczające,żekontrahentniespełniłwymogówzatwierdz onegoplanupracy,pomimopisemnego
ostrzeżenia lub ostrzeżeń Organizacji w stosunku do kontrahenta, wzywaj ących do spełnienia tych wymogów.
14. Organizacja posiada swój własny budżet. Do końca roku następującego p o roku, w którym niniejsze
porozumieniewejdziewżycie,wydatkiadministracyjneOrganizacjipokr ywanebędązbudżetuOrganizacjiNarodów
Zjednoczonych.PotemwydatkiadministracyjneOrganizacjipokrywanebę dązeskładekjejczłonków,włączającwto04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 379
tymczasowych członków, zgodnie z artykułem 171 litera a ) i z artykułem 173 Konwencji oraz z niniejszym
porozumieniem, do czasu, kiedy Organizacja będzie miała fundusze z innyc h źródeł na pokrycie tych wydatków.
Organizacja nie korzysta z prawa, przewidzianego w artykule 174 ustęp 1 Ko nwencji, do pożyczania środków dla
finansowania swojego budżetu administracyjnego.
15. Organizacja opracuje i przyjmie, zgodnie z artykułem 162 ustęp 2 liter a o) podpunkt ii) Konwencji, zasady,
przepisy i procedury oparte na zasadach zawartych w sekcjach 2, 5, 6 ,7i8niniejszego załącznika, jak również
wszystkieuzupełniającezasady,przepisyiproceduryniezbędnedlaułat wieniazatwierdzaniaplanówpracywzakresie
badań lub eksploatacji, zgodnie z następującymi postanowieniami:
a) Rada może dokonywać takich opracowań w każdym czasie, jeżeli uzna, że ws zystkie lub niektóre z tych zasad,
przepisówlubprocedursąniezbędnedlaprowadzeniadziałalnościwobsza rze,lubjeżeliuzna,żewnajbliższym
czasie dojdzie do eksploatacji komercyjnej, albo na wniosek państwa, któ rego obywatel zamierza ubiegać się o
zatwierdzenie planu pracy w zakresie eksploatacji;
b) jeżeli wniosek zostanie złożony przez państwo, o którym mowa w literze a ), Rada, zgodnie z artykułem 162
ustęp2literao)Konwencji,zakończyprzyjęcietakichzasad,przepisówi procedurwciągudwóchlatodzłożenia
takiego wniosku.
c) jeżeli Rada nie zakończy przed upływem ustalonego terminu opracowania zasad, przepisów i procedur
dotyczących eksploatacji, a wniosek o zatwierdzenie planu pracy w zakres ie eksploatacji został jej przedłożony,
powinna ona niezależnie od tego rozpatrzyć taki wniosek i tymczasowo zatw ierdzić plan pracy oparty na
postanowieniachKonwencjiorazzasady,przepisyiproceduryprzyjętepr zezRadętymczasowolubnapodstawie
zasad zawartych w Konwencji oraz warunków i zasad zawartych w niniejszym z ałączniku, jak również zasady
niedyskryminacji kontrahentów.
16. Projekty zasad, przepisów i procedur oraz wszystkie zalecenia dotycz ące postanowień części XI, zawarte
w sprawozdaniach i zaleceniach Komisji Przygotowawczej, są brane pod uwa gę przez Organizację przy przyjęciu
zasad, przepisów i procedur zgodnie z częścią XI oraz niniejszym porozumi eniem.
17. OdpowiedniepostanowieniaczęściXIsekcja4Konwencjisąinterpreto waneistosowanezgodniezniniejszym
porozumieniem.
SEKCJA 2
Przedsiębiorstwo
1. SekretariatOrganizacjipełnifunkcjeprzedsiębiorstwadoczasu,kie dyrozpocznieonodziałalnośćniezależnąod
Sekretariatu. Sekretarz Generalny Organizacji mianuje spośród persone lu Organizacji tymczasowego Dyrektora
Generalnego w celu nadzorowania wykonywania funkcji przez Sekretariat.
Do funkcji tych należą:
a) monitorowanie i odnotowywanie tendencji i rozwoju dotyczącego działa lności wydobywczej w obszarze
głębokiego dna morza, łącznie z regularną analizą warunków światowego ry nku metali oraz ich cen, trendów
i perspektyw;
b) ocena wyników prowadzonych badań naukowych morza w zakresie działalno ści w obszarze, ze szczególnym
uwzględnieniem badań dotyczących ekologicznych skutków działalności w obszarze;
c) ocena dostępnych danych dotyczących poszukiwań i badań, włączając w to kryteria dla takiej działalności;
d) ocena rozwoju technologicznego dotyczącego działalności w obszarze, szczególnie technologii w zakresie
ochrony i zachowania środowiska morskiego;
e) ocena informacji i danych dotyczących obszarów zarezerwowanych dla Or ganizacji;
f) ocena sposobów podejścia do wspólnych przedsięwzięć;380 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
g) zbieranie informacji o dostępności wykwalifikowanej siły roboczej;
h) badanieopcjiwzakresiepolitykizarządzaniawsferzeadministracyjn ejprzedsiębiorstwa,naróżnychetapachjego
działalności.
2. Przedsiębiorstwo prowadzi swoją początkową działalność wydobywczą w obszarze głębokiego dna morza
poprzez wspólne przedsięwzięcia. Po zatwierdzeniu planu pracy w zakresi e eksploatacji dla jednostki innej niż
przedsiębiorstwo, lub po otrzymaniu przez Radę wniosku o utworzenie wspó lnego przedsięwzięcia z
przedsiębiorstwem, Rada rozpatrzy sprawę funkcjonowania przedsiębior stwa niezależnie od Sekretariatu
Organizacji. Jeżeli wspólne przedsięwzięcie z udziałem przedsiębiorst wa działa w oparciu o racjonalne zasady
komercyjne, Rada wydaje dyrektywę zgodnie z artykułem 170 ustęp 2 Konwenc ji, przewidującym takie niezależne
działanie.
3. Zobowiązanie Państw-Stron do finansowania jednej działki wydobywcze j przedsiębiorstwa, przewidziane
w artykule 11 ustęp 3 załącznika IV do Konwencji, nie ma zastosowania i Pańs twa-Strony nie są zobowiązane do
finansowania jakichkolwiek działań na jakiejkolwiek działce wydobywcz ej przedsiębiorstwa lub działań
podejmowanych w ramach wspólnych przedsięwzięć.4. Zobowiązania odnoszące się do kontrahentów mają zastosowanie do przed siębiorstwa. Niezależnie od
postanowieńartykułu153ustęp3orazartykułu3ustęp5załącznikaIIIdoK onwencjiplanpracyprzedsiębiorstwa,
po jego zatwierdzeniu, staje się kontraktem zawartym między Organizacją i przedsiębiorstwem.
5. Kontrahent,którywniósłdoOrganizacjiokreślonyobszarjakozarezer wowanądziałkę,maprawodopierwszej
odmowy wejścia do wspólnego przedsięwzięcia z przedsiębiorstwem, mając ego na celu badanie i eksploatację tej
działki. Jeżeli przedsiębiorstwo nie złoży wniosku o zatwierdzenie plan u pracy w zakresie działalności w stosunku
dotakiejzarezerwowanejdziałkiwciągu15latodrozpoczęciajegodziała nianiezależnieodSekretariatuOrganizacji
lub w ciągu 15 lat od dnia, w którym ta działka została zarezerwowana dla Org anizacji, w zależności od tego, co
nastąpiło później, kontrahent, który wniósł działkę, ma prawo do ubiegan ia się o plan pracy w odniesieniu do tej
działki, że oferuje w dobrej wierze włączenie przedsiębiorstwa jako part nera wspólnych przedsięwzięć.
6. ZałącznikIVartykuł170ustęp4orazinnepostanowieniaKonwencjidoty cząceprzedsiębiorstwapowinnybyć
interpretowane i stosowane zgodnie z niniejszą sekcją.
SEKCJA 3
Podejmowanie decyzji
1. Ogólną politykę Organizacji określa Zgromadzenie we współpracy z Radą .
2. Zasadą ogólną jest podejmowanie decyzji w organach Organizacji w drodz e consensusu.
3. Jeżeliwysiłkiwcelupodjęciadecyzjiwdrodzeconsensusuzostaływycz erpane,Zgromadzeniepodejmujedecyzje
w sprawach proceduralnych większością głosów członków obecnych i głosuj ących, a decyzje w sprawach
merytorycznychwiększościądwóchtrzecichgłosówczłonkówobecnychigł osujących,jakprzewidzianowartykule
159 ustęp 8 Konwencji.4. DecyzjeZgromadzeniawjakiejkolwieksprawie,codoktórejRadamarówn ieżkompetencje,lubwjakiejkolwiek
sprawie administracyjnej, budżetowej lub finansowej opierają się na zal eceniach Rady. Jeżeli Zgromadzenie nie
przyjmie zalecenia Rady w jakiejś sprawie, zwraca sprawę Radzie do ponown ego rozpatrzenia. Rada ponownie
rozpatruje sprawę w świetle poglądów wyrażonych przez Zgromadzenie.5. Jeżeliwszelkiewysiłkiwcelupodjęciadecyzjiwdrodzeconsensusuzos taływyczerpane,Radapodejmujedecyzje
w sprawach proceduralnych większością głosów członków obecnych i głosuj ących, a decyzje w sprawach
merytorycznych, z wyjątkiem kiedy Konwencja przewiduje decyzje w Radzie w drodze consensusu, większością
dwóch trzecich głosów członków obecnych i głosujących, z zastrzeżeniem, że takim decyzjom nie sprzeciwi się
większośćwjednejzizb,októrychmowawustępie9.Przypodejmowaniudecy zjiRadadążydopopieraniainteresów
wszystkich członków Organizacji.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 381
6. Radamożewstrzymaćpodjęciedecyzjiwceluułatwieniadalszychrokowa ń,jeżeliwydajesię,żewysiłkiwcelu
osiągnięcia consensusu w danej sprawie nie zostały wyczerpane.
7. DecyzjeZgromadzenialubRady,mająceskutkifinansowelubbudżetowe, będąopartenazaleceniachKomitetu
Finansowego.8. Postanowień artykułu 161 ustęp 8 litery b) i c) Konwencji nie stosuje się .
9. a) Każdą grupę państw wybraną na podstawie ustępu 15 litery a)–c) traktu je się jak izbę dla celów głosowania
w Radzie. Państwa rozwijające się, wybrane na podstawie ustępu 15 litery d )-e), traktuje się jak jedną izbę dla
celów głosowania w Radzie.
b) Przed wyborem członków Rady Zgromadzenie sporządza listy krajów spełn iających kryteria członkostwa
w grupach państw, o których mowa w ustępie 15 litery a)–d). Jeżeli państwo s pełnia kryteria członkostwa
w więcej niż jednej grupie, może zostać ono zgłoszone tylko przez jedną gru pę do wyborów do Rady i może
reprezentować tylko tę grupę w wyborach do Rady.
10. Każdagrupapaństw,októrychmowawustępie15literya)–d),jestrepre zentowanawRadzieprzezczłonków
wyznaczonychprzeztęgrupę.Każdagrupawyznaczatylkotylukandydatów, ilejestmiejscdoobsadzeniaprzezdaną
grupę w Radzie. Gdy liczba potencjalnych kandydatów w każdej z grup, o któr ej mowa w ustępie 15 litery a)–e),
przekracza liczbę miejsc dostępnych dla każdej z tych grup, stosuje się ja ko regułę ogólną zasadę rotacji. Państwa
będące członkami każdej z tych grup określają sposób, w jaki zasada ta powi nna być w tych grupach stosowana.
11. a) RadazatwierdzazalecenieKomisjiPrawno-Technicznejwsprawieza twierdzeniaplanudziałalności,chybaże
większościądwóchtrzecichgłosówjejczłonkówobecnychigłosującychwk ażdejizbieRadyRadapostanowi
odrzucić plan pracy. Jeżeli Rada nie podejmie decyzji co do zalecenia w spr awie zatwierdzenia planu pracy
we wskazanym terminie, uważa się, że zalecenie zostało zatwierdzone z upł ywem tego terminu. Wskazany
termin wynosi zwykle 60 dni, chyba że Rada zdecyduje o ustanowieniu dłuższ ego terminu. Jeżeli Komisja
zaleca odrzucenie planu pracy lub nie złoży zalecenia, Rada może i tak zatw ierdzić plan pracy zgodnie ze
swoim regulaminem dla podejmowania decyzji w sprawach merytorycznych.
b) Postanowień artykułu 162 ustęp 2 litera j) Konwencji nie stosuje się.
12. W razie powstania sporu dotyczącego odrzucenia planu pracy, spór podd aje się procedurom załatwiania
sporów ustanowionym w Konwencji.13. Komisja Prawno-Techniczna podejmuje decyzje większością głosów czł onków obecnych i głosujących.
14. Część XI sekcja 4 podsekcj eBiCKonwencji interpretuje się i stosuje zgodnie z niniejszą sekcją.
15. Rada składa się z 36 członków Organizacji wybieranych przez Zgromadze nie w następującym porządku:
a) czterech członków spośród tych Państw-Stron, które w czasie ostatnich pięciu lat, dla których dostępne są dane
statystyczne, albo zużyły więcej niż 2 procent wartości ogólnego światow ego zużycia, albo importowały netto
więcej niż 2 procent wartości ogólnego światowego importu towarów produk owanych z kategorii minerałów,
którebędąwydobywanezobszaru,zzastrzeżeniemżewśródtychczterechcz łonkówpowinnosięznaleźćjedno
państwo z regionu Europy Wschodniej, mające największą gospodarkę w tym r egionie według produktu
krajowegobrutto,orazpaństwo,którewchwiliwejściawżycieKonwencjim iałonajwiększągospodarkęwedług
produktu krajowego brutto, jeżeli takie państwo pragnie być reprezentow ane w tej grupie;
b) czterech członków spośród ośmiu Państw-Stron, które, bezpośrednio lu b za pośrednictwem swoich obywateli,
w największym stopniu zainwestowały w przygotowanie oraz w prowadzenie d ziałalności w obszarze;
c) czterech członków spośród Państw-Stron, które w oparciu o produkcję w o bszarach znajdujących się pod ich
jurysdykcją są głównymi eksporterami netto kategorii minerałów, które b ędą wydobywane z obszaru, w tym co
najmniej dwa państwa rozwijające się, dla gospodarki których eksport tak ich minerałów ma istotne znaczenie;382 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
d) sześciu członków spośród rozwijających się Państw-Stron, reprezentu jących szczególne interesy. Szczególne
interesy, które powinny być reprezentowane, obejmują interesy państw o d użej liczbie ludności, państw
śródlądowychluboniekorzystnympołożeniugeograficznym,państwpołoż onychnawyspach,państw,któresą
największymi importerami kategorii minerałów, które będą wydobywane z o bszaru, państw, które są
potencjalnymi producentami takich minerałów, oraz państw najmniej rozw iniętych;
e) osiemnastu członków wybranych zgodnie z zasadą zapewnienia słusznego geograficznego podziału miejsc
wRadziejakocałości,podwarunkiemżekażdyregiongeograficznybędziep osiadałconajmniejjednegoczłonka
wybranego na podstawie niniejszego punktu. Dla tego celu regionami geogr aficznymi są: Afryka, Azja, Europa
Wschodnia, Ameryka Łacińska i Karaiby oraz Europa Zachodnia i inne.
16. Postanowień artykułu 161 ustęp 1 Konwencji nie stosuje się.
SEKCJA 4
Konferencja Przeglądowa
PostanowieńdotyczącychKonferencjiPrzeglądowejzawartychwartykule 155ustępy1 ,3i4Konwencjiniestosuje
się.Niezależnieodpostanowieńartykułu314ustęp2KonwencjiZgromadze nie,napodstawiezaleceniaRady,może
wkażdymczasiedokonaćprzegląduspraw,októrychmowawartykule155ustę p1Konwencji.Poprawkidotyczące
niniejszegoporozumieniaiczęściXIpodlegająproceduromprzewidziany mwartykułach314,315i316Konwencji,
zzastrzeżeniem,żezasady,statusorazinnewarunki,októrychmowawarty kule155ustęp2Konwencji,zachowuje
się, a prawa, o których mowa w ustępie 5 tego artykułu, nie zostaną naruszon e.
SEKCJA 5
Przekazywanie technologii
1. W uzupełnieniu postanowień artykułu 144 Konwencji przekazywanie tech nologii dla celów części XI podlega
następującym zasadom:
a) przedsiębiorstwo oraz państwa rozwijające się pragnące uzyskać techn ologię wydobycia w obszarze głębokiego
dnamorzabędąubiegaćsięouzyskanietejtechnologiinasprawiedliwychi rozsądnychwarunkachhandlowych
na wolnym rynku lub przez wspólne przedsięwzięcia;
b) jeżeli przedsiębiorstwo lub państwo rozwijające się nie są w stanie uzy skać technologii wydobycia w obszarze
głębokiegodnamorza,Organizacjamożewezwaćwszystkichlubniektórych kontrahentóworazichpaństwolub
państwaporęczającedowspółpracyzniąwułatwianiunabywaniatechnolog iiwydobyciawobszarzegłębokiego
dna morza przez przedsiębiorstwo lub jego wspólne przedsięwzięcia albo p rzez rozwijające się państwo lub
państwa ubiegające się o nabycie takiej technologii na sprawiedliwych i r acjonalnych warunkach handlowych,
zgodnych ze skuteczną ochroną praw do własności intelektualnej. W tym cel u Państwa-Strony zobowiązują się
dopełnejiefektywnejwspółpracyzOrganizacjąorazdozapewnienia,abyk ontrahenci,zaktórychoneporęczają,
współpracowali w pełni również z Organizacją;
c) jako ogólną zasadę uznaje się, że Państwa-Strony popierają międzynaro dową współpracę techniczną i naukową
w zakresie działalności w obszarze, zarówno pomiędzy zainteresowanymi s tronami, jak i przez rozwijanie
programów szkoleń, pomocy technicznej oraz programów współpracy naukow ej w dziedzinie nauk o morzu
i technologii oraz w dziedzinie ochrony i zachowania środowiska morskieg o.
2. Postanowień artykułu 5 załącznika III do Konwencji nie stosuje się.
SEKCJA 6
Polityka w dziedzinie produkcji
1. Polityka Organizacji w dziedzinie produkcji opiera się na następujący ch zasadach:
a) wydobywanie zasobów obszaru powinno się dokonywać zgodnie z racjonaln ymi zasadami handlowymi;
b) postanowienia Układu Ogólnego w sprawie Taryf i Handlu, jego odpowiedn ie kodeksy oraz późniejsze lub
zastępujące go porozumienia mają zastosowanie do działalności w obszarz e;04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 383
c) w szczególności działalność w obszarze nie może być subsydiowana, z wyj ątkiem gdy jest to dozwolone
w porozumieniach, o których mowa w literze b). Subsydiowanie w rozumieniu niniejszych zasad określa się
według postanowień porozumień, o których mowa w literze b);
d) nie będzie stosowana dyskryminacja w odniesieniu do minerałów wydobyw anych z obszaru innych źródeł. Nie
będzie się stosować żadnego preferencyjnego dostępu do rynków dla takich minerałów lub dla importowanych
towarów produkowanych z tych minerałów, w szczególności:
i) poprzez stosowanie barier taryfowych lub pozataryfowych; orazii) udzielanie go przez Państwa-Strony w stosunku do minerałów lub towaró w wyprodukowanych przez ich
przedsiębiorstwapaństwowelubprzezosobyfizycznealboprawnemającei chprzynależnośćpaństwowąlub
kontrolowane przez te państwa albo przez ich obywateli;
e) planpracywzakresieeksploatacji,zatwierdzonyprzezOrganizacjęws tosunkudokażdejdziałkiwydobywczej,
wskazuje przewidywany harmonogram produkcji, zawierający szacunkową m aksymalną wielkość produkcji
rocznej minerałów na podstawie planu pracy;
f) poniższe postanowienia stosuje się do załatwiania sporów dotyczących postanowień porozumień, o których
mowa w literze b):
i) jeżeli zainteresowane Państwa-Strony są stronami takich porozumień, mogą one skorzystać z procedur
załatwiania sporów przewidzianych w takich umowach;
ii) jeżeli jedno lub więcej zainteresowanych Państw-Stron nie jest stron ą takich porozumień, mogą one
skorzystać z procedur załatwiania sporów przewidzianych w Konwencji;
g) w okolicznościach, w których ustalono na podstawie umów, o których mowa w literze b), że Państwo-Strona
dopuściło się zabronionego subsydiowania lub działanie takie spowodowa ło niekorzystny wpływ na interesy
innegoPaństwa-Stronyiniezostałypodjęteodpowiedniekrokiprzezwcze śniejwspomnianePaństwo-Stronęlub
Państwa-Strony, Państwo-Strona może żądać od Rady zastosowania odpowie dnich środków.
2. Zasady zawarte w ustępie 1 nie naruszają praw i zobowiązań wynikających z jakiegokolwiek postanowienia
porozumień,októrychmowawustępie1literab),jakrównieżzestosownych porozumieńowolnymhandluiunii
celnej w stosunkach między Państwami-Stronami, będącymi stronami takic h porozumień.
3. Przyjęcie przez kontrahenta innych subsydiów poza tymi, które są dozwo lone w porozumieniach, o których
mowa w ustępie 1 litera b), stanowi naruszenie podstawowych warunków kont raktu formułującego plan pracy
w zakresie prowadzenia działalności w obszarze.
4. Państwo-Strona, które ma powód, aby przypuszczać, że nastąpiło złaman ie wymogów przewidzianych ustępie
1 litery b)–d) lub ustępie 3, może wszcząć procedurę załatwiania sporów, z godnie z ustępem 1 litera f) lub g).
5. Państwo-Strona może w każdym czasie zwrócić uwagę Rady na działalność, która jego zdaniem jest niezgodna
z wymogami przewidzianymi w ustępie 1 litery b)–d).6. Organizacja opracuje zasady, przepisy i procedury dla zapewnienia wyk onania postanowień niniejszej sekcji,
łącznie z odpowiednimi zasadami, przepisami i procedurami, którym podle ga zatwierdzanie planów pracy.
7. Postanowień artykułu 151 ustępy 1–7 oraz 9, artykułu 162 ustęp 2 litera q ), artykułu 165 ustęp 2 litera n)
Konwencji oraz artykułu 6 ustę p 5 i artykułu 7 załącznika III nie stosuje się.
SEKCJA 7
Pomoc gospodarcza
1. Polityka Organizacji w dziedzinie udzielania pomocy krajom rozwijają cym się, na których dochody z eksportu
lub gospodarkę poważnie i niekorzystnie wpływa spadek cen danego minerał u lub zmniejszenie wielkości eksportu
tegominerałuwzakresie,wjakimspadektenjestspowodowanydziałalnośc iąwobszarze,opierasięnanastępujących
zasadach:
a) Organizacja tworzy fundusz pomocy gospodarczej z części środków Organ izacji, które przekraczają sumy
niezbędne do pokrycia wydatków administracyjnych Organizacji. Kwota wy dzielona w tym celu jest ustalana
okresowo przez Radę, na podstawie zalecenia Komitetu Finansowego. Do utw orzenia funduszu pomocy
gospodarczej mogą być używane wyłącznie fundusze pochodzące z wpłat uzys kiwanych od kontrahentów,
włącznie z przedsiębiorstwem, oraz dobrowolne wpłaty;384 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
b) państwom rozwijającym się, które są producentami lądowymi, co do który ch stwierdzono, że ich gospodarka
została poważnie dotknięta produkcją minerałów z głębokiego dna morza, n ależy udzielać pomocy z funduszu
pomocy gospodarczej Organizacji;
c) Organizacja udziela, w ramach funduszu, pomocy dotkniętym państwom ro zwijającym się, które są
producentamilądowymi,odpowiednio,wewspółpracyzistniejącymiświat owymilubregionalnymiinstytucjami
rozwoju, które mają infrastrukturę oraz doświadczenie w prowadzeniu pro gramów pomocy;
d) zakres i czas udzielania takiej pomocy określa się indywidualnie dla ka żdego przypadku. Należy przy tym
uwzględniać w należyty sposób rodzaj i skalę problemów, jakie napotykają dotknięte państwa rozwijające się,
które są producentami lądowymi.
2. Artykuł 151 ustęp 10 Konwencji będzie wprowadzony w życie za pomocą środ ków pomocy gospodarczej, o
którychmowawustępie1.Artykuł160ustęp2punkt1,artykuł162ustęp2lit eran),artykuł164ustęp2literad),
artykuł 171 litera f) oraz artykuł 173 ustęp 2 litera c) Konwencji interpre tuje się odpowiednio.
SEKCJA 8
Warunki finansowe kontraktów
1. Wymienione niżej zasady stanowią podstawę ustanawiania zasad, przepi sów i procedur w zakresie warunków
finansowych kontraktów:
a) system opłat na rzecz Organizacji będzie sprawiedliwy zarówno dla kont rahenta, jak i dla Organizacji oraz
powinien przewidywać odpowiednie sposoby kontrolowania przestrzegani a przez kontrahenta tego systemu;
b) stawkiopłatstosowanewtymsystemiemieszcząsięwgranicachstawekst osowanychdowydobywanianalądzie
tych samych lub podobnych minerałów, w celu uniknięcia uzyskania przez os oby wydobywające minerały z
głębokiego dna morza nieuzasadnionych korzyści w stosunku do konkurentó w lub stawiania ich
w niekorzystnym położeniu w stosunku do konkurentów;
c) system nie powinien być skomplikowany i nie powinien nakładać dużych ko sztów organizacyjnych na
Organizację lub kontrahenta. Należy rozważyć przyjęcie systemu opłat za prawa do eksploatacji lub systemu
kombinacjitakichopłatzudziałemwzyskach.Wrazieprzyjęciaalternaty wnychsystemów,kontrahentmaprawo
wyboru systemu stosowanego do jego kontraktu. Jednakże wszelkie później sze zmiany w wyborze między
alternatywnymi systemami mogą zostać dokonane jedynie na podstawie umow y między Organizacją a
kontrahentem.
d) stała opłata roczna jest płatna od chwili rozpoczęcia produkcji handlo wej. Opłata ta może zostać dokonana na
poczet innych płatności, należnych według systemu przyjętego na podstaw ie litery c). Wysokość opłaty określa
Rada;
e) system płatności może być okresowo zmieniany, w zależności od zmieniaj ących się okoliczności. Wszelkie
zmiany stosuje się bez dyskryminacji. Takie zmiany mogą być stosowane w od niesieniu do istniejących
kontraktów jedynie przy wyborze kontrahenta. Wszelkie późniejsze zmian y w wyborze pomiędzy
alternatywnymi systemami płatności mogą być dokonywane na podstawie umo wy między Organizacją a
kontrahentem;
f) spory dotyczące interpretacji lub stosowania zasad i reguł opartych na niniejszych zasadach podlegają
procedurom załatwiania sporów przewidzianym w Konwencji.
2. Postanowień artykułu 13 ustępy 3–10 załącznika III do Konwencji nie sto suje się.
3. Co do wprowadzenia w życie artykułu 13 ustęp 2 załącznika III do Konwencj i, opłata za rozpatrzenie wniosku
o zatwierdzenie planu pracy ograniczonego do jednej fazy eksploatacji, c zy to fazy badań, czy też fazy eksploatacji,
wynosi 250 000 USD.
SEKCJA 9
Komitet Finansowy
1. Niniejszym ustanawia się Komitet Finansowy. Komitet składa się z 15 czł onków, posiadających odpowiednie
kwalifikacje w zakresie zagadnień finansowych. Państwa-Strony wyznacz ają kandydatów o najwyższym stopniu
kompetencji i uczciwości.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 385
2. Wśród członków Komitetu Finansowego nie może być dwóch obywateli tego s amego Państwa-Strony.
3. CzłonkowieKomitetuFinansowegosąwybieraniprzezZgromadzenie,prz yczymnależyuwzględnićwnależyty
sposóbpotrzebęopartegonazasadziesłusznościpodziaługeograficzneg oorazreprezentacjiszczególnychinteresów.
Każda grupa państw, o których mowa w sekcji 3 ustęp 15 litery a), b), c) i d) ni niejszego załącznika, będzie
reprezentowana w Komitecie przez co najmniej jednego członka. Do czasu, k iedy organizacja będzie dysponować,
poza środkami ze składek członkowskich, innymi dostatecznymi środkami n a pokrycie jej niezbędnych wydatków
administracyjnych,wskładczłonkówKomitetuwejdąprzedstawicielepię ciunajwiększychudziałowcówwbudżecie
administracyjnymOrganizacji.NastępnewyboryjednegoczłonkaKomitet uzkażdejgrupyodbędąsięnapodstawie
nominacji dokonanej przez członków każdej grupy, bez uszczerbku dla możl iwości wyboru kolejnych członków z
danej grupy.
4. Członkowie Komitetu Finansowego sprawują swoje funkcje przez okres pi ęciu lat. Mogą być oni ponownie
wybrani na kolejny okres.5. W razie śmierci, niezdolności do sprawowania funkcji lub rezygnacji cz łonka Komitetu Finansowego przed
upływem kadencji, Zgromadzenie wybiera członka z tego samego regionu geo graficznego lub grupy państw na
pozostały okres.6. Członkowie Komitetu Finansowego nie mogą mieć jakiegokolwiek interes u finansowego w działalności
dotyczącejspraw,wzakresiektórychKomitetudzielazaleceń.Niemogąon iujawniaćżadnejpoufnejinformacji,którą
uzyskali przy wykonywaniu swoich obowiązków w Organizacji, nawet po upły wie okresu sprawowania przez nich
funkcji.7. ZaleceniaKomitetuFinansowegobędąbranepoduwagęprzypodejmowaniu przezZgromadzenieiRadędecyzji
w następujących sprawach:
a) projekty finansowych zasad, przepisów i procedur organów Organizacji oraz zarządzania finansowego
i wewnętrznej administracji finansowej Organizacji;
b) ustalaniewysokościskładekczłonkowskichdobudżetuadministracyjn egoOrganizacjizgodniezartykułem160
ustęp 2 litera e) Konwencji;
c) wszystkie istotne zagadnienia finansowe, łącznie z projektem roczneg o budżetu przygotowanego przez
SekretarzaGeneralnegoOrganizacjizgodniezartykułem172Konwencji,o razaspektyfinansowewprowadzania
w życie programów pracy sekretariatu;
d) budżet administracyjny;e) finansowe zobowiązania Państw-Stron wynikające z wprowadzania w życi e niniejszego porozumienia oraz cXI,
jak również administracyjne i budżetowe następstwa propozycji i zaleceń pociągających za sobą wydatki ze
środków Organizacji;
f) zasady,przepisyiprocedurywsprawieopartegonazasadziesłuszności podziałukorzyścifinansowychiinnych
pochodzących z działalności w obszarze oraz decyzje podejmowane w tych sp rawach.
8. Decyzje Komitetu Finansowego w sprawach proceduralnych są podejmowan e większością głosów członków
obecnych i głosujących. Decyzje w sprawach merytorycznych są podejmowan e w drodze consensusu.
9. Wymóg artykułu 162 ustęp 2 litera y) Konwencji w przedmiocie powołania o rganu pomocniczego właściwego
wsprawachfinansowychuważasięzaspełnionypoprzezutworzenieKomitet uFinansowego,stosowniedoniniejszej
sekcji.386 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK II
DOKUMENT FORMALNEGO ZATWIERDZENIA PRZEZ WSPÓLNOTĘ EUROPEJSKĄ
WspólnotaEuropejskaprzesyławyrazyszacunkuSekretarzowiGeneralnem uNarodówZjednoczonych
i ma zaszczyt złożyć dokument formalnego zatwierdzenia Konwencji Narodó w Zjednoczonych z dnia
10 grudnia 1982 roku o prawie morza, oraz porozumienia przyjętego przez Zg romadzenie Ogólne
Narodów Zjednoczonych w dniu 28 lipca 1994 roku dotyczącego implementacj i części XI Konwencji
Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 roku o prawie morza.
Poprzez złożenie niniejszego dokumentu, Wspólnota ma zaszczyt stwierdz ić, że akceptuje prawa
iobowiązkiustanowionedlapaństwwKonwencjiiporozumieniuwodniesien iudokwestii,wzakresie
których państwa członkowskie będące stronami Konwencji, delegowały na r zecz Wspólnoty swoje
kompetencje.Deklaracjadotyczącakompetencjiprzewidzianychwartyku le5ustęp1załącznikaIXdo
Konwencji została załączona.Wspólnotapragnierównieżzgłosić,zgodniezartykułem310Konwencji,sw ójsprzeciwwstosunkudo
jakiejkolwiek deklaracji czy też stanowiska wykluczającego lub zmienia jącego zakres prawny
postanowieńKonwencjiNarodówZjednoczonychoPrawieMorza ,awszczególnościtychodnoszących
się do działalności połowowej. Wspólnota nie uważa, aby Konwencja uznawa ła prawa czy też
jurysdykcję państw nadbrzeżnych odnośnie do eksploatacji, ochrony i zar ządzania zasobami
połowowymi innymi niż gatunki osiadłe poza ich wyłączną strefą ekonomicz ną.
Wspólnota zastrzega sobie prawo składania kolejnych deklaracji w odnies ieniu do Konwencji
i porozumienia oraz w odpowiedzi na przyszłe deklaracje i stanowiska.Wspólnotakorzystazokazji,abyponowićSekretarzowiGeneralnemuNarod ówZjednoczonychwyrazy
najwyższego poważania.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 387
DEKLARACJADOTYCZĄCAKOMPETENCJIWSPÓLNOTYEUROPEJSKIEJWODNIESIENIU
DO KWESTII UREGULOWANYCH PRZEZ KONWENCJĘ NARODÓW ZJEDNOCZONYCH OPRAWIE MORZA Z DNIA 10 GRUDNIA 1982 ROKU I POROZUMIENIE Z DNIA 28 LIPCA
1994 ROKU DOTYCZĄCE IMPLEMENTACJI CZĘŚCI XI KONWENCJI
(Deklaracja złożona zgodnie z artykułem 5 ustęp 1 załącznika IX do Konwenc ji i artykułem 4
ustęp 4 porozumienia)
Artykuł5ustęp1załącznikaIXdo
KonwencjiNarodówZjednoczonychoprawiemorzaprzewiduje,że
dokument formalnego zatwierdzenia organizacji międzynarodowej powini en zawierać deklarację
wyszczególniającąkwestieregulowaneprzezKonwencję,wodniesieniudo którychkompetencjezostały
przeniesione na organizację przez jej Państwa Członkowskie, będące stro nami niniejszej Konwencji (1).
Artykuł 4 ustęp 4 porozumienia dotyczącego implementacji części XI Konwe ncji Narodów
Zjednoczonychoprawiemorzazdnia10grudnia1982roku (2)przewiduje,żeformalnezatwierdzenie
przez organizację międzynarodową odbywa się zgodnie z załącznikiem IX do Konwencji.
Wspólnoty Europejskie zostały ustanowione na mocy Traktatu Paryskiego ( EWWiS) i Traktatów
Rzymskich (EWG i Euratom), podpisanych odpowiednio dnia 18 kwietnia 1951 roku i dnia 25 marca
1957 roku. Po ratyfikacji przez państwa sygnatariuszy, Traktaty weszły w życie w dniu 25 lipca 1952
rokuiwdniu1stycznia1958roku.ZostałyonezmienionenamocyTraktatuoU niiEuropejskiej,który
zostałpodpisanywMaastrichtwdniu7lutego1992rokuiwszedłwżycie,por atyfikacjiprzezpaństwa
sygnatariuszy, w dniu 1 listopada 1993 roku, oraz na mocy ostatniego Trakt atu o Przystąpieniu
podpisanego na Korfu w dniu 24 czerwca 1994 roku, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1995
roku (3).
Aktualnymi członkami Wspólnot są: Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Re publika Federalna Niemiec,
Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie
Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Repub lika Portugalska, Republika
Finlandii, Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
KonwencjęNarodówZjednoczonychoPrawieMorzaiPorozumieniedotyczące implementacjiczęściXI
Konwencji stosuje się w odniesieniu do kompetencji przeniesionych na Wsp ólnotę Europejską do
terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Euro pejską i na warunkach
ustanowionych w tym Traktacie, w szczególności jego artykuł 227.
Niniejsza deklaracja nie ma zastosowania do terytoriów Państw Członkows kich, na których nie stosuje
się wspomnianego Traktatu, oraz pozostaje bez uszczerbku dla takich aktó w i stanowisk, które mogą
zostać przyjęte na mocy Konwencji i porozumienia przez dane Państwa Człon kowskie w imieniu i w
interesie tych terytoriów.Zgodniezpostanowieniami,októrychmowapowyżej,niniejszadeklaracja określakompetencje,które
zostały przeniesione na Wspólnotę przez Państwa Członkowskie na mocy Tra ktatu, w kwestiach
regulowanych przez Konwencję i porozumienie.
(1) PopodpisaniuKonwencjiWspólnotazłożywymaganądeklarację,zgodniez artykułem2załącznikaIX,wktórejokreślikwestie
regulowane przez Konwencję, w zakresie których kompetencje zostały prze niesione na nią przez jej Państwa Członkowskie.
(2) Podpisane przez Wspólnotę w dniu 29 lipca 1994 roku i stosowane przez nią p rzejściowo z mocą od dnia 16 listopada 1994
roku.
(3) Traktat Paryski ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali zosta ł zarejestrowany w Sekretariacie Narodów
Zjednoczonych w dniu 15 marca 1957 roku pod numerem 3729; Traktaty Rzymski e ustanawiające Europejską Wspólnotę
Gospodarczą i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) zostały z arejestrowane odpowiednio w dniu 21 kwietnia
i24kwietnia1958rokupodnumerami4300i4301.TraktatoUniiEuropejskie jzostałzarejestrowanywdniu28grudnia1993
rokupodnumerem30615;TraktatoPrzystąpieniuzdnia24czerwca1994roku zostałopublikowanyw DziennikuUrzędowym
Wspólnot Europejskich C 241 z dnia 29 sierpnia 1994 roku.388 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Zakres i wykonywanie takich kompetencji Wspólnoty podlegają ze względu n a swą naturę ciągłemu
rozwojowi, Wspólnota będzie uzupełniać lub zmieniać niniejszą deklarac ję w razie konieczności,
zgodnie z artykułem 5 ustęp 4 załącznika IX do Konwencji.
Wspólnota ma wyłączne kompetencje w zakresie niektórych kwestii i dzieli kompetencje ze swoimi
Państwami Członkowskimi w odniesieniu do określonych pozostałych kwest ii.
1.
Kwestie, w odniesieniu do których Wspólnota ma wyłączne kompetencje
— Wspólnota wskazuje, że jej Państwa Członkowskie przeniosły na nią kompe tencje w zakresie
ochrony i zarządzania morskimi zasobami połowowymi. Zatem w tej dziedzin ie wyłącznie
Wspólnota przyjmuje odpowiednie przepisy i regulacje (które są wprowadz ane w życie przez
Państwa Członkowskie) oraz w ramach swoich kompetencji podejmuje zewnęt rzne
przedsięwzięcia z państwami trzecimi lub właściwymi organizacjami międ zynarodowymi.
Kompetencje te mają zastosowanie do wód będących pod krajową jurysdykcją w zakresie
rybołówstwa i do pełnych mórz. Niemniej jednak, w odniesieniu do środków d otyczących
wykonywania jurysdykcji nad statkami, nadawania bandery i rejestracji s tatków oraz
wykonywania sankcji karnych i administracyjnych, kompetencje leżą w ges tii Państw
Członkowskich przy uwzględnieniu prawa wspólnotowego. Prawo wspólnoto we przewiduje
również sankcje administracyjne,
— na mocy polityki handlowej i celnej Wspólnota posiada kompetencje w odni esieniu do tych
postanowień częśc iXiX IKonwencji i porozumienia z dnia 28 lipca 1994 roku, które dotyczą
handlu międzynarodowego.
2.
Kwestie, w odniesieniu do których Wspólnota dzieli kompetencje ze swoimi Państwami
Członkowskimi
— W odniesieniu do rybołówstwa, w zakresie określonej liczby kwestii, któ re nie są bezpośrednio
związane z ochroną i zarządzaniem morskimi zasobami połowowymi, na przyk ład badanie
i rozwój technologiczny oraz rozwój współpracy, kompetencje są dzielone ,
— w odniesieniu do postanowień dotyczących transportu morskiego, bezpie czeństwa żeglugi
i zapobiegania zanieczyszczeniom morza, zawartych między innymi w częśc iach II, III, V, VII
i XII Konwencji, Wspólnota posiada wyłączne kompetencje jedynie odnośni e do zakresu,
w jakim takie postanowienia Konwencji lub dokumentów prawnych przyjętyc h przy ich
implementacji, wpływają na wspólne przepisy ustanowione przez Wspólnot ę. Gdy przepisy
wspólnotowe istnieją, ale nie zostaną dotknięte, w szczególności w przyp adku
przepisów wspólnotowych określających wyłącznie normy minimalne, Pańs twa Członkowskie
posiadają kompetencje do działania w takiej dziedzinie, bez uszczerbku d la kompetencji
Wspólnoty. W innych przypadkach kompetencje leżą w gestii Państw Członko wskich.
Wykaz odpowiednich aktów wspólnotowych znajduje się w dodatku. Zakres up rawnień
Wspólnoty wynikający z tych aktów musi być oceniany poprzez odniesienie d o precyzyjnych
postanowieńkażdegośrodka ,awszczególnościdozakresu,wjakimprzepisytakieustanawiają
wspólne reguły,
— w odniesieniu do postanowień części XII i XIV Konwencji, kompetencje Wsp ólnoty dotyczą
głównie popierania współpracy w zakresie badań i rozwoju technologiczne go z państwami
trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Działania podjęte przez Wsp ólnotę w tym
aspekcie uzupełniają działania Państw Członkowskich. Kompetencje w tym przypadku są
wdrażane poprzez przyjęcie programów wyszczególnionych w dodatku.
3.
Możliwy wpływ innych polityk wspólnotowych
— NależyrównieżwspomniećoinnychpolitykachidziałaniachWspólnotywd ziedziniekontroli
nieuczciwych praktyk gospodarczych, zamówień publicznych i konkurencj i przemysłowej jak
równieżwdziedziniepomocynarozwój.Politykitakiemogąrównieżmiećpe wneznaczeniedla
KonwencjiiPorozumienia,wszczególnościwodniesieniudoniektórychpo stanowieńczęściVI
i XI Konwencji.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 389
Dodatek
AKTY WSPÓLNOTOWE, KTÓRE DOTYCZĄ KWESTII REGULOWANYCH PRZEZ KONWENCJĘ
I POROZUMIENIE
—
W zakresie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczaniu mo rza
Decyzja Rady 92/143/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie systemów radio nawigacji dla Europy (Dz.U.
L 59 z 4.3.1992, str. 17)
Dyrektywa Rady 79/115/EWG z dnia 21 grudnia 1978 roku dotycząca pilotowan ia statków przez pilotów
dalekomorskich na Morzu Północnym i kanale La Manche (Dz.U. L 33 z 8.2.1979 , str. 32)
DyrektywaRady93/75/EWGzdnia13września1993rokudotyczącaminimalny chwymagańwodniesieniudo
statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożą cych towary niebezpieczne lub
zanieczyszczające (Dz.U. L 247 z 5.10.1993, str. 19)Dyrektywa Rady 93/103/WE z dnia 23 listopada 1993 roku dotycząca minimaln ych wymagań w dziedzinie
bezpieczeństwaizdrowiawpracynastatkachrybackich(trzynastadyrekt ywaszczegółowawrozumieniuart.16
ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 1)Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 roku w sprawie wspólnych r eguł i norm dotyczących
organizacjidokonującychinspekcjiiprzeglądównastatkachorazodpowi ednichdziałańadministracjimorskich
(dyrektywa dotycząca klasyfikacji towarzystw) (Dz.U. L 319 z 12.12.1994 , str. 20)
Dyrektywa Rady 94/58/WE z dnia 22 listopada 1994 roku w sprawie minimalneg o poziomu wyszkolenia
marynarzy (Dz.U. L 319 z 12.12.1994, str. 28)
Dyrektywa Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 roku dotycząca przestrzega nia, w odniesieniu do żeglugi
morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod
jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeńst wa statków i zapobiegania
zanieczyszczeniomorazpokładowychwarunkówżyciaipracy(kontrolapań stwaportu)(Dz.U.L157z7.7.1995,
str. 1)Dyrektywa Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 roku w sprawie wyposażenia s tatków (Dz.U. L 46 z
17.2.1997, str. 25)RozporządzenieRady(EWG)nr613/91zdnia4marca1991rokuwsprawietrans ferustatkówzjednegorejestru
dodrugiegowewnątrzWspólnoty(Dz.U.L68z15.3.1991,str.1)irozporząd zenieKomisji(EWG)nr2158/93
z dnia 28 lipca 1993 roku dotyczące zastosowania zmian do Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie
Życia na Morzu z 1974 roku oraz do Międzynarodowej Konwencji o Zapobiegani u Zanieczyszczaniu Morza
przez Statki z 1973 roku do celów rozporządzenia Rady (EWG) nr 613/91 (Dz.U . L 194 z 3.8.1993, str. 5)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94 z dnia 21 listopada 1994 roku w sprawie wykonania rezolucji
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) A.747(18) w sprawie stosowa nia pomiaru tonażu przestrzeni
balastowych na zbiornikowcach z oddzielnymi przedziałami balastowymi ( Dz.U. L 319 z 12.12.1994, str. 1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95 z dnia 8 grudnia 1995 roku w sprawie zar ządzania zapewniającego
bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) (Dz.U. L 320 z 30.12. 1995, str. 14)
—
W dziedzinie ochrony i zachowania środowiska morskiego, część XII Konwen cji
Decyzja Rady 81/971/EWG z dnia 3 grudnia 1981 roku ustanawiająca wspólnot owy system informacyjny do
celów kontroli i redukcji zanieczyszczeń spowodowanych przez węglowodo ry odprowadzane do morza (Dz.U.
L 355 z 10.12.1981, str. 52)DecyzjaRady86/85/EWGzdnia6marca1986rokuustanawiającawspólnotowy systeminformacyjnydocelów
kontroliiredukcjizanieczyszczeńpowodowanychprzezwyciekwęglowodo rówiinnychsubstancjiszkodliwych
do morza (Dz.U. L 77 z 22.3.1986, str. 33)Dyrektywa Rady 75/439/WE z dnia 16 czerwca 1975 roku w sprawie unieszkodli wiania olejów odpadowych
(Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 23)DyrektywaRady75/442/EWGzdnia15lipca1975rokuwsprawieodpadów(Dz.U .L194z25.7.1975,str.39)
Dyrektywa Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 roku dotycząca jakości wod y w kąpieliskach (Dz.U. L 31
z 5.2.1976, str. 1)390 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
Dyrektywa Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 roku w sprawie zanieczyszczen ia spowodowanego przez
niektóresubstancjeniebezpieczneodprowadzanedośrodowiskawodnegoW spólnoty(Dz.U.L129z18.5.1976,
str. 23)
Dyrektywa Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 roku w sprawie odpadów poch odzących z przemysłu
ditlenku tytanu (Dz.U. L 54 z 25.2.1978, str. 19)DyrektywaRady79/923/EWGzdnia30października1979rokuwsprawiewymag anejjakościwód,wktórych
żyją skorupiaki (Dz.U. L 281 z 10.11.1979, str. 47)DyrektywaRady80/779/EWGzdnia15lipca1980rokuwsprawiedopuszczalny chizalecanychwartościjakości
powietrza dla dwutlenku siarki i zawieszonych w powietrzu cząstek stałyc h (Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 30)
Dyrektywa Rady 82/176/EWG z dnia 22 marca 1982 roku w sprawie wartości dopu szczalnych dla ścieków
iwskaźnikówjakościwódwodniesieniudozrzutówrtęcizprzemysłuelektr olizychlorkówmetalialkalicznych
(Dz.U. L 81 z 27.3.1982, str. 29)Dyrektywa Rady 82/501/EWG z dnia 24 czerwca 1982 roku w sprawie niebezpiec zeństwa poważnych awarii
powodowanych przez określone działania przemysłowe (Dz.U. L 230 z 5.8.19 82, str. 1)
DyrektywaRady82/883/EWGzdnia3grudnia1982rokuwsprawieprocedurnad zorowaniaimonitorowania
środowiska naturalnego w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysł u ditlenku tytanu (Dz.U. L 378 z
31.12.1982, str. 1)Dyrektywa Rady 82/884/EWG z dnia 3 grudnia 1982 roku w sprawie wartości dop uszczalnej dla ołowiu
w powietrzu (Dz.U. L 378 z 31.12.1982, str. 15)Dyrektywa Rady 83/513/EWG z dnia 26 września 1983 roku w sprawie wartości d opuszczalnych dla ścieków
i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów kadmu (Dz.U. L 291 z 24.10 .1983, str. 1)
Dyrektywa Rady 84/156/EWG z dnia 8 marca 1984 roku w sprawie wartości dopus zczalnych dla ścieków
iwskaźnikówjakościwódwodniesieniudozrzutówrtęcizsektorówinnychn iżprzemysłelektrolizychlorków
metali alkalicznych (Dz.U. L 74 z 17.3.1984, str. 49)Dyrektywa Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 roku w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z
zakładów przemysłowych (Dz.U. L 188 z 16.7.1984, str. 20)DyrektywaRady84/491/EWGzdnia9października1984rokuwsprawiewartoś cidopuszczalnychdlaścieków
i wskaźników jakości wód w odniesieniu do zrzutów heksachlorocycloheksa nu (Dz.U. L 274 z 17.10.1984,
str. 11)Dyrektywa Rady 85/203/EWG z dnia 7 marca 1985 roku w sprawie norm jakości po wietrza w odniesieniu do
dwutlenku azotu (Dz.U. L 87 z 27.3.1985, str. 1)Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny wpływ u wywieranego przez
niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 175 z 5.7.1985, str. 40)
Dyrektywa Rady 86/280/EWG z dnia 12 czerwca 1986 roku w sprawie wartości do puszczalnych dla ścieków
iwskaźnikówjakościwódwodniesieniudozrzutówniektórychsubstancjin iebezpiecznychzawartychwwykazie
I Załącznika do dyrektywy 76/464/EWG (Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 16)Dyrektywa Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 roku w sprawie ogranicz enia emisji niektórych
zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania ( Dz.U. L 336 z 7.12.1988, str. 1)
Dyrektywa Rady 89/369/EWG z dnia 8 czerwca 1989 roku sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu powietrza
przez nowe spalarnie odpadów komunalnych (Dz.U. L 163 z 14.6.1989, str. 32 )
DyrektywaRady89/429/EWGzdnia21czerwca1989rokuwsprawiezmniejszen iazanieczyszczeniapowietrza
przez istniejące spalarnie odpadów komunalnych (Dz.U. L 203 z 15.7.1989, str. 50)
DyrektywaRady91/271/EWGzdnia21maja1991rokudotyczącaoczyszczania ściekówkomunalnych(Dz.U.
L 135 z 30.5.1991, str. 40)
Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 roku dotycząca ochrony wó d przed zanieczyszczeniami
powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375 z 31.12.1 991, str. 1)
DyrektywaRady91/689/EWGzdnia12grudnia1991rokuwsprawieodpadównie bezpiecznych(Dz.U.L377
z 31.12.1991, str. 20)DyrektywaRady92/43/EWGzdnia21maja1992rokuwsprawieochronysiedlis kprzyrodniczychorazdzikiej
fauny i flory (Dz.U. L 260 z 22.7.1992, str. 7)04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 391
Dyrektywa Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 roku w sprawie procedur ha rmonizacji programów
mającychnaceluograniczanieiostatecznąeliminacjęzanieczyszczeńpo wodowanychprzezodpadypochodzące
z przemysłu ditlenku tytanu (Dz.U. L 409 z 31.12.1992, str. 11)
Dyrektywa Rady 94/67/WE z dnia 16 grudnia 1994 roku w sprawie spalania odpa dów niebezpiecznych (Dz.U.
L 365 z 31.12.1994, str. 34)Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 roku w sprawie nadz oru i kontroli przesyłania
odpadów w obrębie, do oraz poza obszar Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 30 z 6.2.1993, str. 1)
—
W dziedzinie badań środowiska morskiego oraz współpracy naukowej i techn ologicznej
Morski program naukowy i technologiczny
Program środowiskowy i klimatycznyWspółpracazpaństwamitrzecimiiorganizacjamimiędzynarodowymi:wspó łpracanaukowaitechnologicznaz
programami krajów rozwijających się (INCO-DC)
—
Konwencje, których stroną jest Wspólnota
Konwencja o Zapobieganiu Zanieczyszczenia Mórz ze Źródeł Lądowych, Pary ż, dnia 4 czerwca 1974 roku
(decyzja Rady 75/437/EWG z dnia 3 marca 1975 roku opublikowana w Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 5)
Protokół zmieniający Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczenia Mórz ze Źródeł Lądowych, Paryż, dnia
26 marca 1986 roku (decyzja Rady 87/57/EWG z dnia 28 grudnia 1986 roku, opub likowana w Dz.U. L 24 z
27.1.1987, str. 47)
Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniam i ze źródeł lądowych, Ateny, dnia
17 maja 1980 roku (decyzja Rady 83/101/EWG z dnia 28 lutego 1983 roku opubli kowana w Dz.U. L 67 z
12.3.1983, str. 1)Konwencja o Ochronie Morza Śródziemnego przed Zanieczyszczeniem i Proto kół o ochronie Morza
Śródziemnego przed zanieczyszczeniem przez zatapianie w nim odpadów ze s tatków i statków powietrznych,
Barcelona, dnia 16 lutego 1976 roku (decyzja Rady 77/585/EWG z dnia 25 lipc a 1977 roku opublikowana
w Dz.U. L 240 z 19.9.1997, str. 1)Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śród ziemnego olejami i innymi
substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach, Barcelona, dnia 16 lute go 1976 roku (decyzja Rady
81/420/EWG z dnia 19 maja 1981 roku opublikowana w Dz.U. L 162 z 19.6.1981, s tr. 4)
Konwencja w Sprawie Transgranicznego Zanieczyszczania Powietrza na Dal ekie Odległości, Genewa, dnia
13listopada1979roku(decyzjaRady81/462/EWGzdnia11czerwca1981roku opublikowanawDz.U.L171
z 27.6.1981, str. 11)Protokółzdni a2i3kwietnia1982rokudotyczącyspecjalnychobszarówchronionychnaMorzuŚ ródziemnym,
Genewa, dnia 3 kwietnia 1982 roku (decyzja Rady 84/132/EWG z dnia 1 marca 19 84 roku opublikowana
w Dz.U. L 68 z 10.3.1984, str. 36)Umowa dotycząca współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zani eczyszczenia Morza Północnego
olejami i innymi substancjami szkodliwymi, Bonn, dnia 13 września 1983 ro ku (decyzja Rady 84/358/EWG z
dnia 28 czerwca 1984 roku opublikowana w Dz.U. L 188 z 16.7.1984, str. 7)Umowa o współpracy w sprawie ochrony wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed
zanieczyszczeniem,Lizbona,dnia17października1990roku(decyzjaRad y93/550/EWGzdnia20października
1993 roku opublikowana w Dz.U. L 267 z 28.10.1993, str. 20)Konwencja Bazylejska o Kontroli Transgranicznego Przemieszczania i Usu wania Odpadów Niebezpiecznych,
podpisana w Bazylei w dniu 22 marca 1989 roku (decyzja Rady 93/98/EWG z dnia 1 lutego 1993 roku
opublikowana w Dz.U. L 39 z 16.12.1993, str. 1)392 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 04/t. 3
ZAŁĄCZNIK III
MANDAT GRUPY ROBOCZEJ DO SPRAW PRAWA MORZA
Grupa robocza do spraw prawa morza zajmuje się bieżącym rozpatrywaniem kw estii dotyczących
Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która weszła w życie w dni u 16 listopada 1994
roku. Jej praca toruje drogę dla dyskusji Rady Unii Europejskiej i tym samy m przyczynia się do
stworzenia polityk wspólnotowych na obszarze objętym przez prawo morza. Przy przygotowywaniu
spotkań Rady, grupa robocza dostarcza Komitetowi Stałych Przedstawicie li (i o ile jest to właściwe,
Komitetowi Politycznemu) opinie dotyczące zgodności takich polityk z pr awem międzynarodowym, a
w szczególności z Konwencją Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, na wnio sek Komitetu lub ze
swojej własnej inicjatywy.
Mandat grupy roboczej obejmuje:
1. przygotowanie decyzji Rady dotyczącej zawarcia Konwencji Narodów Zje dnoczonych o Prawie
Morza i Porozumienia dotyczącego implementacji części XI Konwencji;
2. przygotowanie deklaracji przewidzianych w artykule 5 ustęp y1i4załącznika IX do Konwencji
Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza;
3. przygotowanie deklaracji przewidzianych w artykułach 287 i 310 Konwen cji Narodów
Zjednoczonych o Prawie Morza;
4. przygotowanie w zakresie kwestii leżących w kompetencjach Wspólnoty, projektów stanowisk
Wspólnoty w ramach organów utworzonych na mocy Konwencji;
5. koordynacja działań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w Organizacj i Dna Morskiego i jej
organów, oraz konsultacji, mając na względzie opracowanie wspólnych sta nowisk dotyczących
kwestii leżących w interesie ogólnym, objętych działaniem wspólnej poli tyki zagranicznej
i bezpieczeństwa (WPZiB);
6. opracowywaniewspólnychstanowiskdotyczącychkwestiipolitykizagr anicznejleżącychwinteresie
ogólnym, dotyczących rozwoju prawa morza, oraz ich skutków dla polityki z agranicznej Unii
Europejskiej;
7. badanie spójności projektów i propozycji przedkładanych Radzie z praw em międzynarodowym
dotyczącymprawamorza,awszczególnościzKonwencjąNarodówZjednoczon ychoPrawieMorza.
StanowiskadotyczącekwestiimieszczącychsięwkompetencjachWspólnot ysąprzyjmowanewdrodze
normalnej procedury.
KwestieleżącewgestiipolitykizagranicznejUniiEuropejskiejsąregul owanetytułemVTraktatuoUnii
Europejskiej.04/t. 3 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 393