ZAŁĄCZNIK III

TEKSTY PRZYJĘTE

domaga się, by zakres stosowania tych zasad finansowania partii politycznych nie ograniczał się do partii politycznych, ale by obejmował również ich kampanie wyborcze i inne mechanizmy zaangażowania politycznego, takie jak referenda;

uważa, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego, wraz z organami regulacyjnymi w dziedzinie finansów, mogą odgrywać ważną rolę w zwiększaniu świadomości obywateli, partii politycznych i wszystkich zainteresowanych stron co do znaczenia, jakie ma regulowanie finansowania politycznego;

zachęca organizacje społeczeństwa obywatelskiego i media do stałego i niezależnego monitorowania finansowania partii politycznych, do ujawniania wszelkich nielegalnych praktyk oraz przekazywania obywatelom informacji na temat sprawowania władzy; jednocześnie domaga się przepisów prawnych chroniących demaskatorów;

wzywa wszystkie rządy do egzekwowania wymogów równouprawnienia płci w publicznych programach finansowania partii politycznych, aby ułatwić kobietom dostęp do zrównoważonych zasobów finansowych, wzmacniając w ten sposób ich pozycję polityczną;

wzywa wszystkie rządy do wprowadzenia zakazów lub ograniczeń dotyczących darowizn zagranicznych dla partii politycznych w celu zapobiegania wpływaniu zagranicznych interesów na proces polityczny oraz do nałożenia obowiązku ujawniana otrzymanych darowizn zagranicznych;

nawołuje do wzmocnienia publicznej rozliczalności przez rozwiązanie problemu nieuregulowanego wykorzystania środków publicznych, które umożliwia sprzeniewierzanie zasobów państwa oraz przeznaczanie środków publicznych na cele niezwiązane z ogólnym interesem publicznym; wzywa ponadto do ograniczenia finansowania partii politycznych ze środków prywatnych oraz, w stosownych przypadkach, domaga się przejrzystości i kontroli przez odpowiedni organ publiczny;

wzywa wszystkie rządy do ustanawiania i wzmacniania solidnych środków zapobiegawczych służących zwalczaniu korupcji i do stworzenia niezależnych organów dyscyplinarnych, których zadaniem będzie prowadzenie dochodzeń i nakładanie sankcji w wypadku wystąpienia korupcji w partiach politycznych lub niewłaściwego wykorzystywania zasobów finansowych;

nawołuje do ustanowienia niezależnych organów regulacyjnych odpowiedzialnych za monitorowanie zarządzania rachunkami finansowymi partii politycznych i posiadających uprawnienia do egzekwowania zgodności, do badania sprawozdań finansowych partii oraz do monitorowania statusu finansowego wybranych przedstawicieli, w tym przez nakładanie sankcji karnych lub finansowych za naruszenia; wzywa UE, by aktywnie wspierała wzmacnianie zdolności administracyjnych państw AKP w celu zwiększenia skuteczności systemu kontroli finansowej za pośrednictwem programów pomocy technicznej i programów wymiany wiedzy;

wzywa parlamenty do zaostrzenia prawodawstwa dotyczącego przejrzystości i rozliczalności partii politycznych oraz do przyjęcia odpowiedniego prawodawstwa, aby zapewnić egzekwowanie zasady równości demokratycznej oraz uregulować elementy składające się na koszty działalności politycznej, w tym przez nałożenie limitów na wydatki na kampanie;

nawołuje do obowiązkowego ujawniania finansowania partii politycznych ze wszystkich źródeł (publicznych, prywatnych, zagranicznych i wewnątrzpartyjnych), by zapewnić pełną przejrzystość i rozliczalność;

jest przekonane, że korupcja stwarza poważne zagrożenia dla rządów prawa, demokracji, praw człowieka, równości i sprawiedliwości społecznej; w związku z tym wzywa wszystkie państwa, by przyjęły lub wzmocniły prawodawstwo antykorupcyjne dotyczące finansowania partii politycznych i kampanii wyborczych oraz by w pełni zapewniły jego wdrożenie i egzekwowanie;

uważa, że finansowanie publiczne – choć ma charakter uzupełniający względem finansowania prywatnego – jest kluczowe dla zwiększenia przejrzystości, rozliczalności i sprawiedliwości w finansowaniu politycznym; wzywa wszystkie rządy do zagwarantowania wolnej sceny politycznej pozwalającej na rzeczywistą konkurencję między partiami politycznymi, tak by mogły być one tworzone i mogły rozwijać zdolność do gromadzenia środków finansowych, nie odczuwając przy tym żadnych prób zastraszania ze strony partii rządzącej;

mając na uwadze, że udział kobiet w polityce i dostęp kobiet do polityki jest w praktyce ograniczony przez trudności z uzyskaniem dostępu do zasobów; mając na uwadze, że partie polityczne odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu właściwej równowagi płci w polityce;

mając na uwadze, że finansowanie prywatne może prowadzić do nierównowagi w zakresie zdolności finansowych poszczególnych partii politycznych; mając na uwadze, że do zapewnienia demokratycznej sprawiedliwości potrzebne jest uwzględnienie dodatkowych możliwości finansowania;

mając na uwadze, że pozyskiwanie środków pieniężnych może prowadzić do konfliktów interesów, a darczyńcy prywatni mogą starać się wykorzystywać finansowanie polityczne do wpływania na podejmowanie decyzji, zaprzeczając w ten sposób zasadzie równości demokratycznej;

mając na uwadze, że przejrzystość co do pochodzenia finansowania politycznego jest niezbędna, by zapobiegać wszelkim formom ingerencji angażujących pieniądze z wątpliwych lub nielegalnych źródeł; mając na uwadze, że wzrost nielegalnego finansowania w procesach politycznych stanowi poważne zagrożenie dla demokracji;

mając na uwadze, że do wypełniania swojej funkcji reprezentowania obywateli i zapewniania ich uczestnictwa partie polityczne potrzebują dziś znacznych środków, by mogły konkurować na scenie politycznej;

wzywa darczyńców i beneficjentów do opracowania wspólnych i wiążących ram normatywnych pod auspicjami ONZ, a także do wprowadzenia zabezpieczeń i gwarancji w celu dopilnowania, by przedsiębiorstwa publiczne i prywatne działały zgodnie z zasadami zawartymi w konwencjach ONZ dotyczących pracy, a także z normami socjalnymi, środowiskowymi i antykorupcyjnymi;

z zadowoleniem przyjmuje te inicjatywy OECD, które mogą przyczynić się do ograniczenia nielegalnych przepływów finansowych, i wzywa społeczność międzynarodową do zacieśnienia współpracy na rzecz zwiększenia przejrzystości systemów podatkowych; zwraca w tym względzie uwagę na decydującą rolę i odpowiedzialność międzynarodowych firm oraz instytucji finansowych;

ubolewa nad mniejszym udziałem państw członkowskich UE w programach pomocy żywnościowej; apeluje, aby pomoc udzielana państwom AKP przez UE i jej państwa członkowskie była wykorzystywana przede wszystkim do rozwiązywania problemów związanych z głębokimi nierównościami, ubóstwem, chronicznym niedożywieniem, dostępem do opieki zdrowotnej i usług publicznych, zwłaszcza opieki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, oraz do realizacji celów zrównoważonego rozwoju;

podkreśla, że poziom długu publicznego i obsługi zadłużenia w niektórych państwach AKP jest wyraźnie nietrwały i poważnie ogranicza inwestycje, wzrost i zdolność państwa do właściwego finansowania funkcji socjalnych, takich jak opieka zdrowotna, edukacja i zabezpieczenie społeczne; wzywa do wprowadzenia nowych ram współpracy umożliwiających rzeczywiście promowanie suwerennego rozwoju państw AKP; zachęca państwa członkowskie UE do zapoczątkowania i wspierania procesu umarzania długów zgodnie z wspomnianymi inicjatywami ONZ w stosunku do najbardziej zadłużonych krajów, a tym samym do wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego;

wzywa do dokładniejszej oceny lokalnych potrzeb i warunków przez darczyńców w celu zwiększenia skuteczności pomocy; wzywa beneficjentów do terminowego dostarczania dokładnych informacji w tym zakresie;

potwierdza konieczność zagwarantowania państwom AKP prawa do bezpieczeństwa żywnościowego, które obejmuje prawo rolników do produkowania żywności dla swego kraju, poprzez położenie kresu zawłaszczaniu gruntów i zapewnienie rolnikom dostępu do ziemi, materiału siewnego i wody;

wzywa darczyńców do przeznaczania niezbędnych zasobów finansowych, technicznych i politycznych w celu osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju do roku 2030;

ubolewa nad tym, że wiele państw członkowskich UE nie zrealizowało celu polegającego na przeznaczaniu na pomoc rozwojową 0,7 % DNB i że niektóre państwa obniżyły środki na tę pomoc; gratuluje pięciu państwom członkowskim UE, które osiągnęły ten cel, i podkreśla, że jedynie państwa europejskie tego dokonały lub uczyniły istotne wysiłki w tym celu; wzywa państwa członkowskie UE do przestrzegania zobowiązania do przeznaczania 0,7 % DNB na ODA oraz do przyjęcia jasnego planu działania dotyczącego tego, w jaki sposób i kiedy osiągną one ten cel;

mając na uwadze, że pomoc rozwojowa trafia do odbiorców za pośrednictwem wielu nieskoordynowanych projektów i programów, co osłabia zdolność krajów do spójnego formułowania strategii politycznych;

uwzględniając Szczyt Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju oraz dokument końcowy przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 25 września 2015 r., zatytułowany „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030”, a w szczególności cel nr 17 spośród określonych w tym dokumencie celów zrównoważonego rozwoju, zobowiązujący państwa będące członkami ONZ do wzmocnienia środków służących wdrożeniu agendy i do ożywienia globalnego partnerstwa na rzecz zrównoważonego rozwoju (16) ,

podkreśla znaczenie sportu w przywracaniu społeczeństwu dzieci wykorzystywanych do pracy i jako żołnierze, a także znaczenie sportu jako narzędzia motywującego do zwalczania tych praktyk;

zwraca uwagę na pozytywną rolę sportu dla uchodźców, osób ubiegających się o azyl i wysiedlonych, którym oferuje poczucie powrotu do normalności i organizacji w warunkach prowadzących do poczucia niepewności, i wzywa do opracowania programów mających na celu zachęcanie tych osób do uczestnictwa w sporcie;

wzywa rządy krajów AKP i państw członkowskich UE do zachęcania do kreatywności i innowacji oraz do ich uznawania oraz zwraca się do państw członkowskich UE o udzielanie pomocy krajom AKP w finansowaniu infrastruktury sportowej, tak aby bezrobotni młodzi ludzie mogli korzystać z tych obiektów i rozwijać się zamiast emigrować do UE i innych miejsc;

podkreśla znaczenie promowania sportu nie tylko jako drogi do kariery – co może wiązać się z ryzykiem budzenia złudnych nadziei u młodzieży – ale przede wszystkim jako narzędzia rozwoju jednostki i zbiorowości;

wzywa strony do opracowania programów AKP–UE w zakresie mobilności i do podjęcia odpowiednich środków na rzecz młodych sportowców amatorów i trenerów, aby umożliwić im poznanie nowych metod treningowych; wzywa do uwzględniania umów o ułatwieniach wizowych jako część takich programów mobilności;

odnotowuje pozytywny psychologiczny wpływ aktywności sportowej wykorzystywanej w pomocy humanitarnej i działalności pomocowej; wzywa zatem wszystkie odpowiednie podmioty AKP i UE do włączenia wymiaru sportowego do strategii pomocy humanitarnej;

wzywa Komisję i państwa członkowskie UE – w świetle zobowiązania, aby „nikt nie został pominięty”, które było jednym z głównych punktów rozmów na temat programu działań do roku 2030 – do włączenia sportu do programów rozwoju i do podjęcia rozmów na ten temat z krajami partnerskimi;

wzywa kraje AKP i państwa członkowskie UE do przywrócenia sportów tradycyjnych i do zachęcania do ich uprawiania przez tworzenie i wspieranie stosownych programów;

wzywa państwa członkowskie i państwa AKP do wspierania dynamicznej polityki w zakresie równego dostępu kobiet do ogółu dyscyplin sportowych oraz do promowania osiągnięć w dyscyplinach kobiecych na równi z osiągnięciami w dyscyplinach męskich; wzywa media publiczne do zapewnienia równego relacjonowania wszystkich dyscyplin sportowych; zachęca media prywatne do relacjonowania w czasopismach sportowych imprez sportowych z udziałem kobiet;

zwraca uwagę na ogromny potencjał sportu jako czynnika sprzyjającego włączeniu społecznemu; wzywa zatem do organizowania doraźnych imprez sportowych mających na celu poprawę włączenia społecznego kobiet i dzieci, osób starszych, niepełnosprawnych oraz mniejszości etnicznych i kulturowych; ponadto zaleca propagowanie tych wartości na co dzień, a nie tylko w czasie imprez sportowych i wystaw;

podkreśla potrzebę promowania praw osób niepełnosprawnych przez wspieranie działań sportowych, a także poprzez kampanie publiczne i turnieje sportowe; wzywa zarówno państwa członkowskie UE, jak i kraje AKP do wdrażania programów sportowych sprzyjających włączeniu osób niepełnosprawnych, poczynając od szkół; podkreśla, że osoby niepełnosprawne powinny mieć równy dostęp do wszystkich obiektów sportowych, do odpowiedniej kadry pomocniczej, a także do transportu i innych usług;

podkreśla zasadniczy cel, jakim jest uczestnictwo kobiet i dziewcząt we wszystkich dyscyplinach sportu, i podkreśla potrzebę zapewnienia przez strony równego i sprawiedliwego dostępu do sportu dla kobiet i dziewcząt w celu poprawy ich stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, promowania edukacji, zwalczania stereotypów dotyczących płci i zwiększenia równouprawnienia w społeczeństwie;

wzywa strony do ulepszenia i rozwijania publicznych programów pozaszkolnej działalności sportowej i aktywności fizycznej; podkreśla konieczność tego, by kraje AKP i państwa członkowskie UE w większym stopniu inwestowały w rozwój infrastruktury i działalności sportowej; uważa za konieczne wprowadzenie strategicznych planów budowy obiektów sportowych na szczeblu lokalnym, z takim samym wyposażeniem dla dziewcząt i chłopców, oraz obiektów infrastruktury sportowej o zasięgu krajowym, przy czym należy zapewnić przemyślane powiązania między tymi obiektami i zapewnić wystarczające wsparcie ze środków publicznych, tak aby umożliwić uprawianie zarówno sportu amatorskiego, jak i wyczynowego i udostępniać obiekty sportowe nie tylko najbogatszym, ale zapewnić równy dostęp wszystkim obywatelom;

podkreśla istotną rolę sportu w promowaniu wolontariatu, który z kolei przyczynia się do tworzenia i podtrzymywania w społecznościach spójności, samospełnienia i wzajemnego uznawania, a także stwarza warunki dla organizowania dostępnych i tanich zajęć i wydarzeń sportowych, zwłaszcza z inicjatywy oddolnej, i stanowi ważny środek nieformalnej edukacji przyczyniający się do zatrudniania młodzieży;

przypomina, że sport może być tani i wykorzystywać lokalnie dostępne zasoby; wzywa zatem państwa AKP do promowania tworzenia lokalnych organizacji sportowych; zachęca władze lokalne do zagwarantowania dostępu do aktywności fizycznej oraz do stworzenia dostępnej infrastruktury sportowej; zachęca sektor przedsiębiorstw do uczestnictwa w osiąganiu tych celów;

zachęca Komisję przede wszystkim do lepszego uwzględnienia sportu w podstawowych sektorach pomocy rozwojowej i do wspierania państw AKP w aktywnym podejmowaniu wyzwań społecznych i środowiskowych w dziedzinie sportu, przy czym należy opracować najlepsze praktyki i przedstawić odpowiednie rozwiązania;

podkreśla, że zajęcia ruchowe i sportowe mają zasadnicze znaczenie dla kształcenia i zdrowia człowieka na wszystkich etapach jego życia; wzywa państwa AKP i państwa członkowskie UE do włączenia sportu i wychowania fizycznego do programów nauczania oraz do wspierania tych działań przez zapewnienie odpowiedniej infrastruktury i metodyki; jest w związku z tym zdania, że dziedzina wychowania fizycznego oraz zajęć ruchowych i sportowych powinna w dużej mierze wchodzić w zakres usług publicznych, tak aby zapewnić wszystkim dziewczętom i chłopcom równy dostęp do tych usług od najmłodszych lat;

wzywa do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do zapobiegania przemocy wobec kobiet, zwłaszcza o charakterze seksualnym czy seksistowskim, w sporcie;

wzywa kraje AKP i państwa członkowskie UE do zaangażowania się w ustanowienie norm etycznych i przeprowadzenie reform, tak aby zagwarantować, że sport wniesie znaczący wkład w zrównoważony rozwój i pokój; podkreśla w szczególności potrzebę stosowania w sporcie polityki zerowej tolerancji wobec korupcji i innych rodzajów przestępstw; zwraca uwagę, że stosowanie zasad dobrego zarządzania w sporcie – w połączeniu z monitorowaniem, nadzorem i odpowiednimi instrumentami prawnymi – to kluczowy czynnik pozwalający na zlikwidowanie korupcji oraz innych nieuczciwych praktyk;

wzywa Unię Europejską do promowania wykorzystywania sportu w ramach polityki rozwoju i skoncentrowania wysiłków na wspieraniu rozwoju krajowych strategii politycznych sprzyjających włączeniu, które uwzględniają potrzeby i aspiracje, zwłaszcza młodzieży – zarówno chłopców, jak i dziewcząt – oraz do zwrócenia większej uwagi na aktywność sportową i fizyczną w odpowiednich strategiach sektorowych;

mając na uwadze, że ważne jest ułatwianie wszystkim dzieciom i całej młodzieży dostępu do sportu, co pozwoli wyeliminować zagrożenie wszelkimi formami dyskryminacji;

mając na uwadze dyskryminację dziewcząt i kobiet w dostępie do sportu, w szczególności do dyscyplin tradycyjnie zarezerwowanych dla mężczyzn;

mając na uwadze, że wychowanie fizyczne i sport znacznie przyczyniają się do wzmacniania pozycji dziewcząt i kobiet, przez co odnoszą one korzyści z pozytywnego wpływu sportu na stan zdrowia i stan psychiczny;

mając na uwadze, że sport może przyczynić się do budowania pokoju i rozwiązywania konfliktów, jak wykazała inicjatywa „Football for Peace” [Piłka nożna na rzecz pokoju];

mając na uwadze, że prawo do sportu i wychowania fizycznego zostało uznane jako podstawowe prawo dla wszystkich osób i było stopniowo wprowadzane do kluczowych deklaracji praw człowieka;

uwzględniając program Zgromadzenia Ogólnego ONZ „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030” przyjęty we wrześniu 2015 r.,

zobowiązuje swoich współprzewodniczących do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa / wiceprzewodniczącej Komisji, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, przewodniczącemu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Unii Afrykańskiej, Radzie AKP–UE, prezydentom, premierom i parlamentom krajów Sahelu i basenu jeziora Czad oraz ECOWAS.

wyraża głębokie obawy w związku z niepokojącą sytuacją humanitarną w regionie; wzywa samorządy lokalne, by przy wsparciu ze strony UE i partnerów międzynarodowych podejmowały wszelkie niezbędne działania, aby chronić ludność cywilną i zająć się podstawowymi przyczynami niedożywienia i braku bezpieczeństwa żywnościowego; potępia wszelkie utrudnianie dostarczania pomocy humanitarnej i żywnościowej i wzywa wszystkie podmioty do zapewnienia pełnego przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego w każdej sytuacji;

przypomina o wzajemnych zależnościach między celami dotyczącymi migracji, bezpieczeństwa i rozwoju; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje utworzenie kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki oraz jego specjalną część poświęconą regionowi Sahelu i jeziora Czad, a także odnotowuje ustanowienie nowych ram partnerstwa na rzecz bardziej elastycznego i kompleksowego reagowania na niepewną i niestabilną sytuację w tych krajach; wzywa do szybkiego wdrożenia tych ram przy pełnym poszanowaniu zasad skuteczności rozwoju i apeluje do wszystkich darczyńców o wywiązanie się ze swych zobowiązań finansowych;

zachęca UE, UA i ich państwa członkowskie do wsparcia operacji utrzymywania pokoju prowadzonych przez ONZ oraz do współpracy z ONZ przy wzmacnianiu zdolności organizacji regionalnych do utrzymywania pokoju; wyraża pełne poparcie dla prac specjalnego wysłannika ONZ ds. Sahelu Hiroute Guebre Sellassie, która stara się nie dopuścić do dalszej destabilizacji w regionie Sahelu poprzez wdrożenie zintegrowanej strategii ONZ na rzecz Sahelu;

potwierdza, że negocjacje w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym między UE a Afryką Zachodnią mogłaby stanowić dla Komisji Europejskiej wyjątkową okazję do tego, aby zapewnić trwały wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu i zwiększyć lokalną wartość dodaną, co może zapewnić lokalne miejsca pracy i pomóc w zwalczaniu wykluczenia społecznego;

z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie strategii Unii Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu, powołanie afrykańskich sił szybkiego reagowania, a także przyjęcie regionalnego planu działania dla Sahelu na lata 2015–2020, gdyż są to konkretne działania na rzecz skutecznego wdrażania kompleksowego podejścia UE i skutecznie łączą pomoc w obszarze bezpieczeństwa, rozwoju i zarządzania, co obejmuje również zwalczanie skrajnego ubóstwa;

wyraża uznanie dla politycznego przywództwa państw należących do Grupy Pięciu na rzecz Sahelu; wzywa UE do prowadzenia stałego dialogu na najwyższym szczeblu z krajami i organizacjami w regionie oraz do dalszego wzmacniania partnerstwa UE-Grupa Pięciu na rzecz Sahelu; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie Wspólnoty Państw Sahelu i Sahary (CEN-SAD);

jest głęboko przekonany, że sektor prywatny musi również odgrywać ważną rolę w rozwoju w tym regionie i działać zgodnie z obowiązkowymi ramami prawnymi, które określają zakres odpowiedzialności sektora biznesu w odniesieniu do poszanowania praw człowieka, praw socjalnych i praw w zakresie ochrony środowiska, w tym poprzez zapewnienie przejrzystych praktyk biznesowych, aby zagwarantować, że nie dochodzi do prywatnego finansowania ugrupowań zbrojnych;

wzywa rządy państw w regionie Sahelu i basenu jeziora Czad do opracowania kompleksowej strategii, która zajmie się pierwotnymi przyczynami terroryzmu; w tym kontekście ponownie podkreśla, że samo podejście militarne nie wystarczy do zwalczenia rewolt i terroryzmu;

zachęca wszystkich partnerów do współpracy w celu opracowania spójnej i solidnej strategii dla regionu Sahelu i basenu jeziora Czad, mającej na celu poprawę sprawowania rządów oraz rozliczalności i legitymacji instytucji państwowych i regionalnych, zwiększenie bezpieczeństwa i przeciwdziałanie radykalizacji postaw oraz handlu ludźmi, bronią i narkotykami; w związku z tym wzywa do dokonania przeglądu mandatu misji MINUSMA;

przypomina, że istnieje ścisły związek między rozwojem a bezpieczeństwem, ponieważ ubóstwo jest często zarówno pierwotnym źródłem, jak i skutkiem konfliktów; zauważa, że dopóki w Libii nie ma stabilnej sytuacji, zagrożony będzie cały region; podkreśla, że zagrożenia terrorystyczne uda się wyeliminować jedynie poprzez wspólne, uzgodnione i skoordynowane działania; wzywa UE i jej państwa członkowskie do aktywnego promowania i wspierania koordynacji z Unią Afrykańską (UA) i ECOWAS przy angażowaniu się we współpracę z innymi kluczowymi podmiotami, takimi jak Liga Państw Arabskich, ONZ, USA i kraje Maghrebu;

mając na uwadze, że francuskie siły „Serval” i AFISMA (międzynarodowa misja wsparcia w Mali pod dowództwem sił afrykańskich), przy wsparciu sił czadyjskich i operacji Barkhane oraz dzięki obecności MINUSMA, jak również wysiłki podejmowane w ramach wspólnych sił wielonarodowych przyczyniły się do wyparcia grup dżihadystów z niektórych regionów Mali i osłabiły Boko Haram w regionie jeziora Czad, ale nie doprowadziły jeszcze do całkowitego pokonania żadnej z tych grup;

OŚWIADCZENIE (1)

w sprawie zmiany klimatu

Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP–UE podkreśla, że zmiana klimatu jest zjawiskiem globalnym, które bez wątpienia nadal będzie miało dramatyczny wpływ na nasze środowisko i wpłynie na wszystkie kraje. Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP–UE potwierdza swoje całkowite zaangażowanie na rzecz pełnego wdrożenia porozumienia paryskiego w sprawie zmiany klimatu i apeluje do społeczności międzynarodowej o utrzymanie tempa ambitnych działań.

Zgromadzenie potwierdza swoje jednoznaczne poparcie dla porozumienia osiągniętego na konferencji COP 21 w Paryżu w 2015 r. W związku z tym Zgromadzenie głęboko ubolewa nad decyzją obecnej administracji USA o wycofaniu się z porozumienia paryskiego. Decyzja ta spotkała się ze zdziwieniem, rozczarowaniem i sprzeciwem ze strony społeczności międzynarodowej, która wyraziła nieustanną solidarność i stałe zobowiązanie do wdrożenia wszystkich elementów porozumienia paryskiego. Odnotowując z zadowoleniem, że społeczność przedsiębiorców i niektóre stany USA zasadniczo potwierdziły zaangażowanie w przeciwdziałanie skutkom zmiany klimatu, Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP–UE wzywa rząd Stanów Zjednoczonych do zrewidowania stanowiska i ponownego zobowiązania się do wdrożenia porozumienia paryskiego. Zgromadzenie wzywa UE i państwa AKP do nawiązania współpracy przy realizacji celów COP 21 z tymi podmiotami USA, które tego sobie życzą.

Zgromadzenie podkreśla, że wspólne globalne działania są niezbędne dla zwalczania emisji gazów cieplarnianych i zapobiegania negatywnym skutkom zmiany klimatu. Realizacja długoterminowych celów porozumienia paryskiego ma kluczowe znaczenie.

Zgromadzenie podkreśla, że kluczowym celem następnej konferencji klimatycznej ONZ, która ma się odbyć w listopadzie bieżącego roku (COP 23), powinno być utrzymanie dynamiki i spójności w odniesieniu do zobowiązania do wdrożenia porozumienia paryskiego, a w szczególności stawienie czoła wyzwaniom, przed którymi stoją kraje znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji, w tym małe rozwijające się państwa wyspiarskie, państwa najsłabiej rozwinięte oraz państwa śródlądowe i nadbrzeżne.

Zgromadzenie wzywa zatem wszystkie podmioty i zainteresowane strony, aby wprowadziły środki umożliwiające przejście na gospodarkę niskoemisyjną we wszystkich sektorach gospodarki, co jest konieczne do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i dopilnowania, by wszystkie narody otrzymały wsparcie niezbędne do realizacji, tak by nikt nie został pominięty.

Zgromadzenie wyraża uznanie dla Republiki Fidżi, która będzie przewodniczyć najbliższej 23. sesji konferencji stron (COP 23) Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (UNFCCC), za przeprowadzone do tej pory przygotowania i za przywództwo w zapewnianiu sukcesu konferencji.

Zgromadzenie podkreśla potrzebę ukończenia do 2018 r. programu działań porozumienia paryskiego, który to program wskazuje, w jaki sposób kraje zamierzają wdrażać porozumienie paryskie i przyspieszyć działania w dziedzinie klimatu na szczeblu krajowym, przyczyniając się tym samym do realizacji globalnego celu. Zgromadzenie wzywa do przyspieszenia działań na rzecz przystosowania i dostępu do finansowania, które są szczególnie ważne dla krajów najbardziej narażonych na skutki zmiany klimatu oraz mających szczególne potrzeby i niewielkie zdolności.