1997L0024 — PL — 28.03.2006 — 004.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 97/24/WE

z dnia 17 czerwca 1997 r.

w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych







PARLAMENT I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu ( 3 ) oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 4 lutego 1997 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) Niezbędne jest podjęcie środków zmierzających do zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego. (2) W każdym Państwie Członkowskim dwukołowe lub trójkołowe pojazdy silnikowe muszą, pod względem części i właściwości objętych niniejszą dyrektywą, spełniać obowiązkowe wymagania techniczne, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; z uwagi na te różnice takie wymagania stanowią przeszkodę w handlu wewnątrz Wspólnoty; te przeszkody w funkcjonowaniu wspólnego rynku wewnętrznego mogą być usunięte, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie w miejsce swoich przepisów krajowych przyjmą takie same wymagania. (3) Sporządzenie zharmonizowanych przepisów dotyczących części oraz właściwości dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych jest niezbędne, aby umożliwić, w odniesieniu do tych pojazdów, wdrażanie postępowań w sprawie wydawania homologacji typu oraz homologacji typu części objętych dyrektywą Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych ( 4 ). (4) W celu ułatwienia dostępu do rynków państw trzecich, wydaje się niezbędne ustanowienie równoważności pomiędzy wymaganiami rozdziału 1 (opony), 2 (światła i świetlne urządzenia sygnalizacyjne), 4 (lusterka wsteczne) i 11 (pasy bezpieczeństwa) Załącznika do niniejszej dyrektywy i odpowiednimi rozporządzeniami Narodów Zjednoczonych EKG nr 30, 54, 64 i 75 dotyczącymi opon, 3, 19, 20, 37, 38, 50, 56, 57, 72 i 82 dotyczącymi świateł i świetlnych urządzeń sygnalizacyjnych, 81 dotyczącymi lusterek wstecznych oraz 16 dotyczącymi pasów bezpieczeństwa. (5) W odniesieniu do aspektów dotyczących ochrony środowiska naturalnego, a mianowicie zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu, niezbędne jest dążenie do ciągłej poprawy środowiska naturalnego; w tym celu muszą zostać ustalone wartości graniczne dla zanieczyszczeń i poziomu hałasu oraz jak najszybciej zastosowane; kolejne obniżanie wartości granicznych i zmiany procedury badań mogą być wprowadzone jedynie na podstawie studiów i badań naukowych, które winny zostać podjęte lub kontynuowane, dotyczących dostępnych lub oczekiwanych możliwości technologicznych oraz analizy stosunku kosztów do korzyści, aby mogły być produkowane na skalę przemysłową pojazdy, które są w stanie spełniać te zaostrzone wartości graniczne; decyzja o kolejnej redukcji tych wartości musi być podjęta przez Parlament Europejski i Radę przynajmniej na trzy lata przed wejściem w życie tych wartości granicznych, aby umożliwić przemysłowi podjęcie niezbędnych środków; w celu zapewnienia zgodności z nowymi przepisami Wspólnoty, Parlament Europejski i Rada podejmą decyzję na podstawie wniosku Komisji, który zostanie przedstawiony w odpowiednim czasie. (6) Zgodnie z przepisami dyrektywy 92/61/EWG części i właściwości objęte niniejszą dyrektywą nie mogą być wprowadzane do obrotu i sprzedawane w Państwach Członkowskich, jeżeli nie spełniają przepisów niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie muszą podjąć wszystkie niezbędne środki dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy. (7) Państwom Członkowskim należy umożliwić promowanie, poprzez odpowiednie podatkowe środki zachęcające, sprzedaży pojazdów, które z wyprzedzeniem spełniają przyjęte na poziomie Wspólnoty wymagania dotyczące środków dla zapobiegania emisjom zanieczyszczeń i hałasu. (8) Metody pomiaru odporności pojazdów i samodzielnych zespołów technicznych na promieniowanie elektromagnetyczne w celu sprawdzania zgodności z przepisami dotyczącymi kompatybilności elektromagnetycznej (rozdział 8), wymagają złożonych i kosztownych urządzeń; w celu umożliwienia Państwom Członkowskim wyposażenia się w takie urządzenia; należy przyjąć przepisy dotyczące odroczenia stosowania tych metod pomiarowych o trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy. (9) Z uwagi na rozmiar i skutki proponowanej akcji w danym sektorze, środki Wspólnoty podlegające niniejszej dyrektywie w tym zakresie są niezbędne lub nawet nieodzowne w celu osiągnięcia postawionego celu, jakim jest wspólnotowa homologacja typu pojazdu; cele te nie mogą być osiągnięte właściwie przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie. (10) Postęp techniczny wymaga szybkiego dostosowania, określonych w Załączniku niniejszej dyrektywy, wymagań technicznych; za wyjątkiem wartości granicznych dotyczących zanieczyszczeń i poziomu hałasu, zadanie to powinno być przekazane Komisji w celu uproszczenia i przyspieszenia tej procedury; we wszystkich przypadkach, w których Parlament Europejski i Rada przekazują Komisji uprawnienia do wykonania zasad ustanowionych w sektorze dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych, właściwe jest przewidzieć procedurę dla uprzedniej konsultacji między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach komitetu. (11) Wymagania bezpieczeństwa i wymagania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego stwarzają potrzebę, ograniczenia nieuprawnionych modyfikacji w niektórych typach dwukołowych lub trójkołowych pojazdów; aby nie stwarzać właścicielowi przeszkód w obsłudze i utrzymaniu pojazdu, ograniczenia takie muszą odnosić się jedynie do takich nieuprawnionych modyfikacji, poprzez które w istotny sposób zmienione zostanie działanie pojazdu albo emisja jego zanieczyszczeń oraz hałasu. (12) Jak długo pojazdy są zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy, żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić ich rejestracji ani zabronić używania; przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą skutkować koniecznością wprowadzenia zmian w przepisach Państw Członkowskich, na podstawie których na obszarze tych państw dwukołowe lub trójkołowe pojazdy silnikowe nie mogą ciągnąć przyczep, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

Niniejsza dyrektywa i załącznik do niej stosują się do:

— opon,

— świateł świetlnych i urządzeń sygnalizacyjnych,

— wystających elementów zewnętrznych,

— lusterek wstecznych,

— środków zapobiegających zanieczyszczeniu powietrza,

— zbiorników paliwa,

— czynności zapobiegających nieuprawnionym modyfikacjom,

— kompatybilności elektromagnetycznej,

— dopuszczalnego poziomu hałasu oraz układu wydechowego spalin,

— urządzeń służących do sprzęgania oraz zamocowań,

— mocowania pasów bezpieczeństwa oraz pasów bezpieczeństwa,

— szyb, wycieraczek szyb przednich, spryskiwaczy szyb i urządzeń odmrażających i odmgławiających,

wszystkich typów pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.

Artykuł 2

W ciągu trzech lat od daty określonej w art. 8 ust. 1 akapit trzeci, Komisja przeprowadza wnikliwą kontrolę dla upewnienia się czy środki przeciw nieuprawnionym modyfikacjom w pojazdach silnikowych, w szczególności określone w kategoriach A i B w rozdziale 7 załącznika do niniejszej dyrektywy, w świetle zamierzonych celów, mogą być uznane za właściwe, nieadekwatne albo za zbyt daleko idące. W oparciu o wnioski z wyników badania Komisja, o ile uzna to konieczne, zaproponuje nowe środki prawne.

Artykuł 3

1. Procedury regulujące udzielanie homologacji typu części w odniesieniu do opon, świateł i świetlnych urządzeń sygnalizacyjnych, lusterek wstecznych, zbiorników paliwa, układów wydechowych spalin, pasów bezpieczeństwa i szyb dla określonego typu dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych oraz homologacji typu części dla określonego typu opony, światła i świetlnego urządzenia sygnalizacyjnego, lusterka wstecznego, zbiornika paliwa, układu wydechowego spalin, pasów bezpieczeństwa i szyb oraz warunki swobodnego poruszania się tych pojazdów oraz swobodnego wprowadzania do obrotu tych części są określone w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.

2. Procedura udzielania homologacji typu części w odniesieniu do wyżej wymienionych wystających krawędzi zewnętrznych, środków przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, działania przeciwko nieuprawnionym ingerencjom, kompatybilności elektromagnetycznej, dopuszczalnego poziomu hałasu, urządzeń służących do sprzęgania przyczep i przyczepek bocznych, mocowania pasów bezpieczeństwa, wycieraczek i spryskiwaczy szyb przednich i urządzeń odmrażających oraz odmgławiających dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych oraz warunki swobodnego poruszania się tych pojazdów są określone w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.

Artykuł 4

1. Zgodnie z przepisami art. 11 dyrektywy 92/61/EWG uznaje się równoważność wymagań rozdziału 1 (opony), 2 (światła i świetlne urządzenia sygnalizacyjne), 4 (lusterka wsteczne) i 11 (pasy bezpieczeństwa) załącznika do niniejszej dyrektywy z następującymi przepisami rozporządzeń EKG Narodów Zjednoczonych, w brzmieniu obowiązującym w czasie przyjmowania niniejszej dyrektywy: 30 ( 5 ), 54 ( 6 ), 64 ( 7 ), 75 ( 8 ) w odniesieniu do opon, 3 ( 9 ), 19 ( 10 ), 20 ( 11 ), 37 ( 12 ), 38 ( 13 ), 50 ( 14 ), 56 ( 15 ), 57 ( 16 ), 72 ( 17 ) i 82 ( 18 ) w odniesieniu do świateł i świetlnych urządzeń sygnalizacyjnych, 81 ( 19 ) w odniesieniu do lusterek wstecznych i 16 ( 20 ) w odniesieniu do pasów bezpieczeństwa.

W celu stosowania równoważności przewidzianej w akapicie pierwszym, wprowadzenie wymagań rozdziału 1 i 11 stosuje się również do urządzeń zatwierdzonych zgodnie z odpowiednimi rozporządzeniami EKG Narodów Zjednoczonych.

2. Władze Państw Członkowskich, które przyznają homologację typu części, uznają homologacje typu, które zostały przyznane zgodnie z wymaganiami rozporządzeń określonych w ust. 1, oraz znaki homologacji typu części, zamiast odpowiednich homologacji typu części i znaków homologacji, które zostały wydane zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

1. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w terminie 24 miesięcy od dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy, wniosek określenia późniejszego etapu postępowania, w trakcie którego wprowadzone zostaną środki mające na celu przeciwdziałanie dalszemu obostrzaniu, ustanowionych w rozdziale 5 załącznika II, tabele I i II względnie w rozdziale 9 załącznika I, wartości granicznych emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu określonych pojazdów, przygotowany na podstawie wyników badań oraz oceny kosztów i korzyści ze stosowania obostrzonych wartości granicznych. W swoim wniosku Komisja uwzględnia i dokonuje oceny stosunku kosztów do spodziewanych korzyści w odniesieniu do poszczególnych środków mających na celu zmniejszenie emisji zanieczyszczeń i hałasu oraz przedstawia Komisji propozycję wprowadzenia środków, które pozostają w rozsądnej proporcji do zamierzonych celów.

2. Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady, przyjęta na podstawie wniosku Komisji określonego w ust. 1, która jest przyjęta do dnia 1 stycznia 2001 r., uwzględnia potrzebę włączenia czynników i innych elementów niż tylko obostrzonych wartości granicznych. Koszty i korzyści wynikające z zastosowania tych środków przewidzianych w wymienionej dyrektywie są badane i oceniane, łącznie z zainteresowanymi stronami, jak na przykład przemysł, użytkownicy i grupy reprezentujące interesy konsumentów albo interesy publiczne; są one proporcjonalne i rozsądne w świetle zamierzonych celów.

Artykuł 6

1. Państwa Członkowskie mogą przyjąć przepisy w zakresie stosowania systemu podatkowych środków zachęcających jedynie wobec pojazdów silnikowych, które spełniają wymagania przeciwdziałania zanieczyszczeniu powietrza i obciążeniu hałasem, które zostały ustanowione w załączniku I rozdział 5 ppkt 2.2.1.1.3 i w załączniku II tabele I i II oraz w załączniku I do niniejszej dyrektywy rozdział 9.

2. Środki zachęcające określone w ust. 1 muszą spełniać postanowienia Traktatu i następujące warunki:

— pozostają ważne dla wszystkich nowych pojazdów, które są wprowadzane do obrotu w Państwie Członkowskim i które z wyprzedzeniem spełniają przepisy niniejszej dyrektywy wymienione w ust. 1,

— tracą moc obowiązującą z chwilą obowiązkowego wprowadzenia środków określonych w ust. 1,

— w odniesieniu do określonego typu pojazdu silnikowego stanowią niższe kwoty niż dodatkowe koszty związane z zastosowaniem nowych rozwiązań i ich instalacją w pojeździe, służących spełnieniu ustanowionych wartości granicznych.

3. Komisja jest informowana w stosownym terminie o zamiarach wprowadzenia lub zmiany systemu podatkowych środków zachęcających określonych w ust. 1, tak aby mogła przedstawić swoje stanowisko w tej sprawie.

Artykuł 7

Konieczne zmiany:

— w celu uwzględnienia zmian rozporządzeń EKG Narodów Zjednoczonych określonych w art. 4,

— w celu dostosowania załącznika do postępu technicznego, za wyjątkiem wartości granicznych zanieczyszczenia powietrza i obciążenia hałasem, ustalonych odpowiednio w załączniku I rozdział 5 ppkt 2.2.1.1.3 i w załączniku II,

zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep ( 21 ).

Artykuł 8

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 grudnia 1998 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Od dnia określonego w akapicie pierwszym, Państwa Członkowskie nie mogą już zakazać dopuszczenia po raz pierwszy do użytku pojazdów, które spełniają przepisy niniejszej dyrektywy albo określonych jej rozdziałów.

Stosują one te przepisy od dnia 17 czerwca 1999 r.

Jednakże wykonanie określonych przepisów rozdziału 5, 8 i 9 jest odroczone zgodnie ze szczególnymi przepisami zawartymi w tych rozdziałach.

2. Gdy Państwa Członkowskie przyjmują środki, określone w ust. 1, zawierają one odesłanie do niniejszej dyrektywy bądź też odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Państwa Członkowskie określają metody takiego odesłania.

Artykuł 9

1. Dyrektywa Rady 80/780/EWG z dnia 22 czerwca 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie lusterek wstecznych dwukołowych pojazdów silnikowych z przyczepą lub bez i do akcesoriów w takich pojazdach ( 22 ) traci moc z dniem stosowania niniejszej dyrektywy.

2. Jednakże części, dla których udzielone zostały homologacje zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy określonej w ust. 1, mogą być w dalszym ciągu wykorzystywane.

3. Dyrektywa Rady 78/1015/EWG z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie dopuszczalnego poziomu dźwięku i systemu wydechowego motocykli ( 23 ) traci moc z dniem określonym w akapicie pierwszym art. 8.

4. Do dnia określonego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy, mogą być przyznawane homologacje określone w dyrektywie 78/1015/EWG w odniesieniu do homologacji pojazdów określonych w dyrektywie 92/61/EWG. Stosuje się wartości graniczne dotyczące poziomu hałasu ustanowione w załączniku I ppkt 2.2.1 dyrektywy 78/1015/EWG.

W przypadku dopuszczenia po raz pierwszy do ruchu tych pojazdów stosuje się art. 15 ust. 4 lit. c) dyrektywy 92/61/EWG.

5. Z chwilą wejścia w życie niniejszej dyrektywy tracą moc przepisy dyrektywy Rady 89/336/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej ( 24 ) w stosunku do pojazdów objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 10

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 11

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.









ROZDZIAL I

OPONY DWUKOLOWYCH LUB TRÓJKOLOWYCH POJAZDÓW SILNIKOWYCH ORAZ ICHMONTAŻ







WYKAZ ZALĄCZNIKÓW ZAŁĄCZNIK I Przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu części dla określonego typu opon Dodatek 1 Dokument informacyjny dotyczący określonego typu opon przeznaczonych do dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych Dodatek 2 Świadectwo homologacji typu części dla typu opony przeznaczonej do dwukołowych i trójkołowych pojazdów silnikowych ZAŁĄCZNIK II Definicje oraz oznakowania i wymagania Dodatek 1 Diagram objaśniający Dodatek 2 Rozmieszczenie oznakowań na oponach Dodatek 3 Wykaz cyfr określających dopuszczalne obciążenie oraz odpowiadająca mu dopuszczalna maksymalna masa Dodatek 4 Oznakowanie i wymiary określonych typów opon Dodatek 5 Metoda pomiaru wymiarów opon Dodatek 6 Procedura badania zachowywania się opon w zależności od obciążenia / prędkości Dodatek 7 Zmiana zdolności obciążeniowej jako funkcja prędkości Dodatek 8 Metoda określenia dynamicznego pęcznienia opon ZAŁĄCZNIK III Wymagania dla pojazdów dotyczące ogumienia pojazdów Dodatek 1 Dokument informacyjny dotyczący ogumienia określonego typu dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych Dodatek 2 Świadectwo homologacji typu pojazdu dotyczące ogumienia określonego typu dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych









ZAŁĄCZNIK I

PRZEPISY ADMINISTRACYJNE DOTYCZĄCE HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI OKREŚLONEGO TYPU OPONY

1. WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ ELEMENTU

1.1. We wniosku o udzielenie homologacji typu części określonego typu opon muszą zostać podane szczegóły typu opony, który ma być opatrzony znakiem homologacji typu części.

1.2. W odniesieniu do każdego typu opon wniosek powinien podawać także następujące dane: 1.2.1. oznaczenie rozmiaru opony zgodnie z załącznikiem II ppkt 1.16, 1.2.2. marka lub nazwa handlowa, 1.2.3. kategorie zastosowania: normalne, specjalne, śniegowe, do motoroweru; 1.2.4. struktura opony (opona diagonalna, opona z karkasem diagonalnym, opona opasana, opona radialna); 1.2.5. symbol kategorii prędkości; 1.2.6. oznaczenie dopuszczalnego obciążenia; 1.2.7. czy opona jest przeznaczona do używania z dętką czy bez dętki; 1.2.8. czy opona jest „zwykła” czy „wzmocniona”; 1.2.9. liczba przekładek opon do pochodnych motocykli; 1.2.10. wymiary zewnętrzne: szerokość zewnętrzna i średnica zewnętrzna; 1.2.11. felgi, do których opony mogą być montowane; 1.2.12. felga pomiarowa i felga do badań; 1.2.13. ciśnienie do celów badań i ciśnienie pomiarowe; 1.2.14. współczynnik „x”, określony w załączniku II ppkt 1.19; 1.2.15. w przypadku opon oznaczanych kodem literowym „V” i są odpowiednie do jazdy z prędkością powyżej 240 km/godz., albo w przypadku opon oznaczanych kodem literowym „Z” jako oznaczenie rozmiaru i nadają się do jazdy z prędkością powyżej 270 km/godz., muszą być podane przez producenta opon dane dotyczące maksymalnej prędkości oraz dopuszczalnego obciążenia przy tej prędkości. Dopuszczalna prędkość maksymalna i odpowiednie dopuszczalne obciążenie muszą być wskazane w świadectwie homologacji typu (dodatek 2 do niniejszego załącznika).

1.3. Do wniosku o homologację typu części ponadto załączone są szkice i zdjęcia, w trzech egzemplarzach, które uwidaczniają profil bieżnika i kontur napełnionej powietrzem opony zamontowanej na felgę pomiarową wykazującą odpowiednie wymiary (patrz załącznik II ppkt 3.1.1 i 3.1.2) typu opony, przedstawionej do zatwierdzenia. Załączone zostaje ponadto, według uznania właściwej władzy, sprawozdanie z badań wystawione przez zatwierdzone laboratorium badawcze albo dwie opony do badania tego typu do dyspozycji właściwej władzy.

1.4. Producent opon może wystąpić z wnioskiem o rozszerzenie homologacji typu części WE również na inne zmodyfikowane typy opon.

1.5. Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do nowych opon, które są zaprojektowane do użytku terenowego i które są oznaczone symbolem „NHS” (nie do użytku na drogach), ani do opon wykorzystywanych w zawodach.

2. OZNAKOWANIA

Opony przedstawione do badania w celu uzyskania homologacji typu części muszą posiadać na sobie dobrze czytelną i nieusuwalną markę albo nazwę handlową wnioskodawcy i mieć wystarczającą ilość miejsca na znak homologacji typu części.

3. ZNAK HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI

Wszystkie opony, które odpowiadają typowi posiadającemu homologację typu części, zgodnie z niniejszą dyrektywą muszą nosić znak homologacji typu części określony w załączniku 5 do dyrektywy 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych.

Wartość „a”, określająca wymiary prostokąta i cyfr oraz liter, z których składa się oznakowanie, musi wynosić przynajmniej 2 mm.

4. MODYFIKACJA TYPU OPON

4.1. W przypadku modyfikacji profilu bieżnika opony nie jest konieczne powtórne przeprowadzanie badań, przewidzianych w załączniku II.









Dodatek 1









Dodatek 2

Świadectwo homologacji typu części określonego typu opon dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych









ZAŁĄCZNIK II

DEFINICJE, OZNAKOWANIA I WYMAGANIA

1. DEFINICJE

Do celów niniejszego rozdziału:

1.1. „typ opony”: oznacza opony, które zasadniczo nie różnią się od siebie pod względem: 1.1.1. marki lub nazwy handlowej, 1.1.2. oznaczenia rozmiaru opony, 1.1.3. kategorii zastosowania opony. (normalna: opona przeznaczona do normalnego zastosowania drogowego; specjalna: opony do specjalnych celów, takie jak używane na drodze i w terenie; opony śniegowe i do motorowerów), 1.1.4. typu budowy (opona diagonalna, opona z karkasem diagonalnym, opona opasana , opona radialna), 1.1.5. symbolu kategorii prędkości, 1.1.6. indeksu dopuszczalnego obciążenia, 1.1.7. wymiarów profilu przekroju poprzecznego opony montowanej na określoną felgę,

1.2. „struktura opony” oznacza charakterystykę techniczną karkasu opony. Rozróżnia się w szczególności następujące typy budowy: 1.2.1. „opony diagonalne” oznacza opony, których warstwy kordu rozciągają się od jednej stopki opony do drugiej i są usytuowane na przemian w kątach znacznie mniejszych niż 90° do osi bieżnika, 1.2.2. „opony z karkasem diagonalnym” oznacza strukturę opony typu diagonalnego, w której karkas jest otoczony przez pas, który składa się z dwóch lub więcej warstw w istocie nierozciągliwej warstwy kordu, które położone są na przemian w kątach podobnych kątów karkasu, 1.2.3. „opony radialne” oznacza opony, których warstwy kordu w istocie układają się pod kątem 90°do linii środkowej bieżnika od jednej do drugiej stopki opony i których warstwa kordu jest wzmocniona przez okalający, w istocie niewyginający się pas, 1.2.4. „opony wzmocnione” oznacza opony, których karkas jest bardziej odporny niż karkas odpowiedniej zwykłej opony;

1.3. „stopka opony” oznacza część opony, której forma i struktura są takie, aby mogła dopasować się do felgi i utrzymywać oponę na jej powierzchni ( 25 );

1.4. „kord” oznacza włókna, które tworzą warstwy tkaniny opony (25) ;

1.5. „przekładka” oznacza warstwę składającą się z podgumowanych, równolegle przebiegających kordów (25) ;

1.6. „karkas” oznacza część opony poza bieżnikiem i ścianami bocznymi, która w stanie napełnienia powietrzem przejmuje obciążenie (25) ;

1.7. „bieżnik” oznacza część opony, która styka się z powierzchnią, po której porusza się pojazd (25) ;

1.8. „ściana boczna” oznacza część opony pomiędzy bieżnikiem i częścią pokrywaną przez krawędź felgi;

1.9. „rowek bieżnika” oznacza przestrzeń pomiędzy dwoma położonymi obok siebie żeberkami lub blokami bieżnika (25) ;

1.10. „główne rowki” oznacza szerokie rowki w środkowej części bieżnika;

1.11. „szerokość przekroju opony (S)” oznacza odstęp mierzony w linii prostej pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi ścian bocznych opony wypełnionej powietrzem bez ewentualnych zgrubień spowodowanych przez napisy, ozdoby, pasy ochronne lub żeberka (25) ;

1.12. „szerokość całkowita” oznacza odstęp w linii prostej pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi ściany bocznej opony wypełnionej powietrzem włącznie z napisami, ozdobami, pasami ochronnymi lub żeberkami (25) ; w przypadku bieżnika szerszego od szerokości przekroju opony, szerokość całkowitą stanowi szerokość bieżnika;

1.13. „wysokość przekroju (H)” oznacza połowę różnicy pomiędzy średnicą zewnętrzną opony a średnicą znamionową felgi (25) ;

1.14. „stosunek przekroju poprzecznego (Ra)” oznacza stukrotność liczby, która powstaje poprzez podzielenie nominalnej wysokości przekroju (H) przez szerokość znamionową opony (S1), przy czym obydwie wielkości wyrażane są w tych samych jednostkach miary;

1.15. „średnica zewnętrzna (D)” oznacza przekrój całkowity nowej opony wypełnionej powietrzem ( 26 );

1.16. „oznaczenie rozmiaru opony” oznacza określenie zawierające następujące wartości: 1.16.1. szerokość znamionowa (S1) (wartość ta jest wyrażana w mm, za wyjątkiem określonych typów opon, których określenie rozmiaru opony podane jest w pierwszej kolumnie tabeli w dodatku 4 do niniejszego załącznika); 1.16.2. stosunek przekroju poprzecznego (Ra), za wyjątkiem określonych typów opon, których określenie rozmiaru opony podane jest w pierwszej kolumnie tabeli dodatku 4 do niniejszego załącznika; 1.16.3. liczba umowna (d), która określa przekrój znamionowy felgi i mu odpowiada i jest wyrażana albo za pomocą kodu cyfrowego (liczby poniżej 100) albo w milimetrach (liczby powyżej 100); 1.16.3.1. wartości liczby umownej (d) w mm są następujące:



Liczba umowna „d” wyrażona przez jedną lub dwie liczby oznaczające średnicę nominalną felgi Równoważność w mm 4 102 5 127 6 152 7 178 8 203 9 229 10 254 11 279 12 305 13 330 14 356 15 381 16 406 17 432 18 457 19 483 20 508 21 533 22 559 23 584

1.17. „średnica znamionowa (d)” oznacza średnicę felgi przeznaczonej do montażu opony (26) ;

1.18. „felga” oznacza element konstrukcji, na którym umieszczone są stopki opon dętkowych albo opon bezdętkowych (26) ;

1.19. „felga teoretyczna” jest to fikcyjna felga, której szerokość wnęki felgi odpowiada x-krotności szerokości opony. Wartość x podawana jest przez producenta opony;

1.20. „felga pomiarowa” jest to felga, na którą montowana jest opona w celu pomiaru wymiarów;

1.21. „felga badawcza” jest to felga, na której zamontowana jest opona w celu dokonania badania;

1.22. „wyrwy” oznacza wyłamania kawałków gumy z bieżnika opony;

1.23. „oddzielenie kordu” oznacza oddzielenie kordu od powłoki gumowej;

1.24. „rozwarstwienie” oznacza oddzielenie znajdujących się obok siebie warstw;

1.25. „oddzielenie bieżnika” oznacza oderwanie bieżnika od karkasu;

1.26. „indeks dopuszczalnego obciążenia” oznacza liczbę, która określa maksymalne obciążenie opony przy prędkości odpowiadającej symbolowi prędkości w warunkach pracy określonych przez producenta. Dodatek 3 do załącznika II podaje wykaz indeksów i odpowiadających im obciążeń;

1.27. „tabela zmiany obciążenia jako funkcji prędkości” oznacza tabelę w dodatku 7 do załącznika II, która, w odniesieniu do znamionowych indeksów dopuszczalnego obciążenia i prędkości znamionowych, określa zmianę dopuszczalnego obciążenia opony, jeżeli jest ona użytkowana przy innych prędkościach aniżeli przyporządkowanych do jej kategorii prędkości;

1.28. „kategoria prędkości” oznacza: 1.28.1. Prędkość wyrażoną za pomocą symbolu kategorii podanej w ppkt 1.28.2. 1.28.2. Kategorie prędkości są podane w poniższej tabeli:



Symbol kategorii prędkości Odpowiednia prędkość (km/godz.) B 50 F 80 G 90 J 100 K 110 L 120 M 130 N 140 P 150 Q 160 R 170 S 180 T 190 U 200 H 210 V 240 W 270 1.28.3. Opony, które przystosowane są do jazdy z prędkością powyżej 240 km/godz., są oznaczane za pomocą liter „V” lub „Z”, umieszczanych w obrębie oznaczenia rozmiaru opony przed wskazaniem typu konstrukcji opony;

1.29. „opona śniegowa” oznacza oponę, która jest przede wszystkim zaprojektowana tak, aby zapewniała lepsze warunki jezdne niż zwykła opona, w błocie, świeżym śniegu i topniejącym śniegu. Profil bieżnika opony typu śniegowego składa się w ogólności z rowków lub bloków, które usytuowane są w większych odstępach od siebie aniżeli w przypadku zwykłych opon;

1.30. „MST” (opona wielofunkcyjna) oznacza oponę wielofunkcyjną, która może być stosowana zarówno na drogach, jak i w terenie;

1.31. „dopuszczalne obciążenie znamionowe” oznacza największą dopuszczalną masę, którą opona może udźwignąć, przy czym przestrzegać należy, co następuje: 1.31.1. Dla prędkości mniejszej lub równej 130 km/godz. maksymalne obciążenie nie może przekraczać stopy procentowej wartości przyporządkowanej do odpowiedniego indeksu dopuszczalnego obciążenia opony podanej w tabeli pt. „Zmiana dopuszczalnego obciążenia w zależności od prędkości” (patrz ppkt 1.27.) w odniesieniu do symboli określonej kategorii prędkości opony oraz maksymalnej prędkości pojazdu, w którym opona jest zamontowana. 1.31.2. Dla prędkości powyżej 130 km/godz. i nieprzekraczających 210 km/godz. dopuszczalne maksymalne obciążenie nie może przekraczać wartości masy odnoszącej się do indeksu dopuszczalnego obciążenia opony. 1.31.3. W przypadku opon, które przeznaczone są do stosowania przy prędkościach przekraczających 210 km/godz., jednakże nieprzekraczających 270 km/godz., dopuszczalne maksymalne obciążenie nie przekracza, odnoszącego się do odpowiedniego indeksu obciążenia opony, procentu masy, podanego w poniższej tabeli, odnośnie do symbolu kategorii prędkości opony i konstrukcyjnej prędkości maksymalnej pojazdu, w którym opona jest zamontowana.



Maksymalna prędkość (km/godz.) (1) Maksymalne obciążenie znamionowe (%) Kategoria prędkości V Symbol Kategoria prędkości System W (3) 210 100 100 220 95 100 230 90 100 240 85 100 250 (80) (2) 95 260 (75) (2) 85 270 (70) (2) 75 (1) Dla szybkości pośrednich dopuszcza się stosowanie interpolacji liniowej maksymalnego obciążenia znamionowego. (2) Stosuje się tylko do opon oznaczonych kodem literowym „V” w ramach określenia rozmiaru do granicy prędkości maksymalnej, określonej przez producenta opon. (patrz pkt 1.2.15 załącznika I). (3) Stosuje się również do opon oznaczonych kodem literowym „Z” w ramach określenia rozmiaru. 1.31.4. Dla ponad 270 km/godz. dopuszczalne obciążenie nie może przekraczać podawanej przez producenta masy odnoszącej się do wytrzymałości opony na prędkość. W przypadku prędkości pomiędzy 270 km/godz. i maksymalnej prędkości dozwolonej przez producenta dokonuje się liniowej interpolacji obciążenia.

1.32. „opony do motorowerów” oznaczają opony, które są zaprojektowane do montowania w motorowerach;

1.33. „opony do motocykli” oznaczają opony, które zaprojektowane są przede wszystkim do montowania w motocyklach;

1.34. „obwód toczenia (Cr)” oznacza teoretyczną odległość pokonaną przez poruszający się pojazd przy całkowitym obrocie opony, który obliczany jest za pomocą następującego wzoru: Cr = f × D, gdzie: D jest średnicą zewnętrzną opony zgodnie z oznaczeniem rozmiaru określoną ppkt 3.1.2. w niniejszym załączniku f = 3,02 dla opon, dla których kod średnicy felgi jest większy lub równy 13 3,03 dla opon radialnych, dla których kod średnicy felgi jest nie większy niż 12 2,99 dla opon diagonalnych lub opon z karkasem diagonalnym, dla których kod średnicy felgi jest nie większy niż 12.

2. OZNAKOWANIA

2.1. Opony, przynajmniej na jednej ścianie bocznej, noszą następujące oznakowania: 2.1.1. markę lub nazwę handlową; 2.1.2. oznaczenie rozmiaru zgodnie z ppkt 1.16; 2.1.3. wskazanie struktury opony: 2.1.3.1. w przypadku opon diagonalnych lub opon z karkasem diagonalnym brak danych albo litera „D” przed kodem średnicy felgi; 2.1.3.2. w przypadku opon opasanych litera „B” przed kodem średnicy felgi albo według swobodnego wyboru słowo „OPASANA”; 2.1.3.3. w przypadku opon radialnych litera „R” przed kodem średnicy felgi albo według swobodnego wyboru słowo „RADIALNA”; 2.1.4. kategoria prędkości opony wyrażona poprzez umieszczenie symbolu określonego w ppkt 1.28.2; 2.1.5. indeks dopuszczalnego obciążenia, jak zdefiniowano w ppkt 1.26.; 2.1.6. słowo „BEZDĘTKOWA”, gdy opona jest przeznaczona do stosowania bez użycia dętki; 2.1.7. słowo „WZMOCNIONA” albo „REINF”, gdy opona jest wzmocniona; 2.1.8. data produkcji składająca się z trzech cyfr, wśród których pierwsze dwie oznaczają tydzień, a ostatnia rok produkcji. Te informacje powinny być umieszczane jedynie na jednej ścianie bocznej opony; 2.1.9. symbol „M+S”, „M.S.” albo „M & S” w przypadku opon śniegowych; 2.1.10. symbol „MST” w przypadku opon wielofunkcyjnych; 2.1.11. wyrażenie „MOPED”, „CICLOMOTORE” albo „CICLOMOTEUR”, gdy opona jest przeznaczona dla motorowerów; 2.1.12. opony, które mogą być stosowane przy prędkościach powyżej 240 km/godz., w obrębie określenia rozmiaru opony, przed podaniem typu konstrukcji (patrz ppkt 2.1.3.) muszą być odpowiednio opatrzone literami kodu „V” lub „Z” (patrz ppkt 1.31.3.); 2.1.13. opony, które mogą być stosowane przy prędkościach 240 km/godz. (lub odpowiednio 270 km/godz.), muszą w nawiasach zawierać oznakowanie dopuszczalnego obciążenia (patrz ppkt 2.1.5) odpowiedni dla prędkości 210 km/godz. (lub odpowiednio 240 km/godz.) oraz następujące odnośne symbole kategorii prędkości (patrz ppkt 2.1.4): — „V” — w przypadku opon oznaczonych w obrębie określenia rozmiaru opony literą kodu „V”, — „W” — w przypadku opon oznaczonych w obrębie określenia rozmiaru opony literą kodu „Z”.

2.2. Dodatek 2 zawiera przykład układu oznakowania opon.

2.3. Oznakowania określone w ppkt 2.1 oraz oznakowanie homologacji typu części przewidziane w pkt 3 załącznika I są umieszczone na oponie w sposób wypukły lub wklęsły. Są one wyraźnie czytelne.

3. WYMAGANIA DOTYCZĄCE OPON

3.1. Wymiary opon

3.1.1. Szerokość przekroju opon 3.1.1.1. Szerokość przekroju opon jest obliczana według następującego wzoru: S = S1 + K (A − A1) gdzie: S = szerokość przekroju opony wyrażona w mm, mierzona na feldze pomiarowej S1 = szerokość przekroju znamionowa (w mm) podana na bocznej ścianie opony w obrębie określenia rozmiaru opony; A = szerokość felgi pomiarowej wyrażona w mm podana przez producenta w opisie technicznym A1 = teoretyczna szerokość felgi wyrażona w mm. A1 jest równe S1 pomnożonemu przez podany przez producenta współczynnik x, a K przyjmuje wartość 0,4. 3.1.1.2. Jednakże gdy określenia rozmiarów opon podane są w pierwszej kolumnie tabel w dodatku 4 do załącznika II, szerokość przekroju opony (S1) i teoretyczna szerokość felgi odpowiada wartościom podanym w tych tabelach obok określenia rozmiaru opony.

3.1.2. Średnica zewnętrzna opony. 3.1.2.1. Średnica zewnętrzna opony jest obliczana według następującej formuły: D = d + 2H gdzie: D = średnica zewnętrzna wyrażona w mm d = średnica nominalna felgi wyrażona w mm H = nominalna wysokość opony H = S1 × 0,01 Ra, gdzie: S1 = szerokość znamionowa przekroju opony Ra = współczynnik nominalnego powiększenia odpowiednio do napisu na ścianie bocznej opony, jak wymagane w ppkt 2.1.3. 3.1.2.2. Jednakże w przypadku typów opon, których określenie rozmiaru umieszczone zostało w pierwszej kolumnie tabel w dodatku 4 do niniejszego załącznika, średnica zewnętrzna odpowiada wartości podanej w tych tabelach obok określenia rozmiaru opon.

3.1.3. Metoda pomiaru opon. Wymiary opon są mierzone w sposób określony w dodatku 5 do niniejszego załącznika.

3.1.4. Wymagania dotyczące szerokości przekroju opon. 3.1.4.1. Całkowita szerokość opony może być mniejsza niż szerokość przekroju opony S określona zgodnie z ppkt 3.1.1. 3.1.4.2. Może ona jednak przekraczać tę szerokość do wartości określonej w dodatku 4 do niniejszego załącznika albo w przypadku opon, których określenie rozmiaru nie zostało określone w dodatku 4, o następującej wartości procentowe: 3.1.4.2.1. dla opon do motorowerów, zwykłych opon drogowych i opon śniegowych do motocykli: + 10 % w przypadku kodu średnicy felgi 13 i większego + 8 % w przypadku kodu średnicy felgi nie większego niż 12; 3.1.4.2.2. w przypadku opon wielofunkcyjnych, które przystosowane są do ograniczonego użytku na drogach i noszą oznaczenie MST +25 %.

3.1.5. Wymagania dotyczące średnicy zewnętrznej opon. 3.1.5.1. Średnica zewnętrzna opony nie może przekraczać wartości minimum i maksimum średnicy określonych w dodatku 4 do niniejszego załącznika. 3.1.5.2. W przypadku opon, których określenie rozmiaru nie jest podane w dodatku 4 do niniejszego załącznika, średnica zewnętrzna nie może przekraczać wartości minimum i maksimum, które są obliczane według następujących wzorów: Dmin = d + (2H × a) Dmax = d + (2H × b), gdzie: H i d są takie jak zdefiniowano w ppkt 3.1.2.1., a a i b jak zdefiniowano w ppkt 3.1.5.2.1. i 3.1.5.2.2. odpowiednio: 3.1.5.2.1. dla opon do motorowerów, zwykłych opon drogowych i opon śniegowych



a średnica felgi 13 i większa 0,97 średnica felgi nie większa niż 12 0,93 dla opony wielofunkcyjnej 1,00 3.1.5.2.2. dla opon do motorowerów i zwykłych opon drogowych do motocykli



b średnica felgi 13 i większa 1,07 średnica felgi nie większa niż 12 1,10 dla opon śniegowych i wielofunkcyjnych 1,12

3.2. Próba eksploatacyjna obciążenia / prędkości

3.2.1. Próba eksploatacyjna obciążenia / prędkości jest przeprowadzana zgodnie z metodą określoną w dodatku 6 do załącznika II. 3.2.1.1. Jeżeli składa się wniosek w odniesieniu do opon, które w określeniu rozmiaru zawierają literę kodu „V” i mogą być stosowane do jazdy z prędkością powyżej 240 km/godz., albo dla opon, które w określeniu wielkości zawierają literę kodu „Z” i mogą być stosowane do jazdy z prędkością powyżej 270 km/godz. (patrz załącznik I ppkt 1.2.15), wyżej wymieniona próba eksploatacyjna obciążenia / prędkości winna być przeprowadzona przy obciążeniu i prędkości, które są podane w nawiasach na oponie (patrz ppkt 2.1.13). W przypadku innej opony takiego samego typu należy przeprowadzić dalszą próbę eksploatacyjną obciążenia / prędkości w warunkach maksymalnego obciążenia i maksymalnej prędkości podanych przez producenta opon.

3.2.2. Po pomyślnej próbie obciążenia / prędkości, opona nie wykazuje żadnych oderwań bieżnika, oddzielenia się kordu lub wyrwań bloków bieżnika, lub rozerwań kordu.

3.2.3. Średnica zewnętrzna opony zmierzona przynajmniej po sześciu godzinach od próby eksploatacyjnej obciążenia / prędkości może różnić się od wartości zmierzonej przed kontrolą najwyżej o ± 3,5 %.

3.2.4. Całkowita szerokość opony zmierzona na zakończenie próby eksploatacyjnej obciążenia / prędkości nie przekracza wartości określonej w ppkt 3.1.4.2.

3.3. Dynamiczne powiększenie opon

Opony określone w ppkt 1.1 dodatku 8 do załącznika II, które przeszły próbę eksploatacyjną obciążenia / prędkości zgodnie z ppkt 3.2.1., powinny, zgodnie z metodą określoną w tym dodatku, zostać poddane próbie mającej na celu sprawdzenie dynamicznego powiększenia.

3.4. Jeżeli producent wytwarza asortyment opon, wówczas nie jest niezbędne przeprowadzanie próby eksploatacyjnej obciążenia / prędkości i próby dynamicznego powiększenia w odniesieniu do każdego typu opon. Wybór najbardziej niekorzystnego przypadku pozostawia się do uznania władz odpowiedzialnych do udzielenia homologacji typu części.

3.5. W przypadku zmiany profilu bieżnika opony, niekonieczne jest powtórzenie prób określonych w ppkt 3.2 i 3.3 niniejszego załącznika.

3.6. Rozszerzenia homologacji dla opon, które są przystosowane do jazdy z prędkością ponad 240 km/godz. i w obrębie określenia rozmiaru wyróżniają się literą kodu „V” (względnie 270 km/godz. w przypadku opon, które w obrębie określenia rozmiaru wyróżniają się literą kodu „Z”), dla których celowe jest wydanie zatwierdzenia dla różnych prędkości maksymalnych lub wartości obciążenia, są dopuszczalne, pod warunkiem, że służba techniczna właściwa do przeprowadzania prób przedłoży nowe sprawozdanie z prób, które odnosić się będzie do nowych wartości prędkości maksymalnych i obciążenia. Nowe wartości obciążenia / prędkości muszą być określone w dodatku 2 do załącznika I.









Dodatek 1

Diagram poglądowy

(patrz pkt 1 niniejszego załącznika)









Dodatek 2

Rozmieszczenie oznakowań opony

Przykład oznakowań, które muszą występować na oponach posiadających homologację typu







b 100/80 B 18 53 S BEZDĘTKOWA M+S 013

Oznakowania te oznaczają oponę o następujących parametrach:

— szerokość nominalna przekroju 100 mm,

— współczynnik powiększenia 80,

— opona z karkasem diagonalnym (B),

— średnica felgi 457 mm, dla której liczba kodu to 18,

— dopuszczalne obciążenie 206 kg, co odpowiada indeksowi dopuszczalnego obciążenia 53 (patrz wykaz zamieszczony w dodatku 3),

— sklasyfikowaną w kategorii prędkości S (prędkość maksymalna 180 km/godz.),

— może być montowana bez dętki (bezdętkowa),

— typu śniegowego (M+S),

— wyprodukowane w tygodniu 1 (01) roku 1993 (3).

Usytuowania i kolejności oznakowań, które tworzą określenie opony, są jak następuje:

a) określenie rozmiaru zawierające nominalną szerokość przekroju, współczynnik powiększenia, symbol typu konstrukcji, gdzie stosowne, i średnicy felgi, muszą być umieszczone zgodnie z powyższym przykładem, tzn. 100/80 B 18;

b) indeks obciążenia i symbol kategorii prędkości są umieszczone w pobliżu określenia rozmiaru opony. Mogą znajdować się z przodu, z tyłu, na górze lub na dole tego określenia;

c) określenia „BEZDĘTKOWA” i „WZMOCNIONA” lub „REINF” i „M+S” lub „M.S.”, lub „M & S” i/lub „MOTOROWER”, lub „CICLOMOTORE”, lub „CICLOMOTOUR” mogą być umieszczone w oddaleniu od określenia rozmiaru;

d) w wypadku opon, które są przystosowane do używania przy prędkościach powyżej 240 km/godz., przed oznakowaniem typu konstrukcji muszą być oznaczone literami kodu „V” lub „Z” (na przykład 140/60ZR18). Odpowiedni indeks dopuszczalnego obciążenia i odpowiedni symbol kategorii prędkości należy podawać w nawiasach (patrz załącznik II ppkt 2.1.13).









Dodatek 3

Wykaz indeksów dopuszczalnego obciążenia i przyporządkowanej dopuszczalnej maksymalnej masy

A = indeks dopuszczalnego obciążenia

B = odpowiednia maksymalna masa (kg)







A B 0 45 1 46,2 2 47,5 3 48,7 4 50 5 51,5 6 53 7 54,5 8 56 9 58 10 60 11 61,5 12 63 13 65 14 67 15 69 16 71 17 73 18 75 19 77,5 20 80 21 82,5 22 85 23 87,5 24 90 25 92,5 26 95 27 97,5 28 100 29 103 30 106 31 109 32 112 33 115 34 118 35 121 36 125 37 128 38 132 39 136 40 140 41 145 42 150 43 155 44 160 45 165 46 170 47 175 48 180 49 185 50 190 51 195 52 200 53 206 54 212 55 218 56 224 57 230 58 236 59 243 60 250 61 257 62 265 63 272 64 280 65 290 66 300 67 307 68 315 69 325 70 335 71 345 72 355 73 365 74 375 75 387 76 400 77 412 78 425 79 437 80 450 81 462 82 475 83 487 84 500 85 515 86 530 87 545 88 560 89 580 90 600 91 615 92 630 93 650 94 670 95 690 96 710 97 730 98 750 99 775 100 800 101 825 102 850 103 875 104 900 105 925 106 950 107 975 108 1 000 109 1 030 110 1 060 111 1 090 112 1 120 113 1 150 114 1 180 115 1 215 116 1 250 117 1 285 118 1 320 119 1 360 120 1 400









Dodatek 4

Oznaczenie i wymiary niektórych typów opon

(Patrz załącznik II ppkt 3.1.1.2, 3.1.2.2, 3.1.4.2 i 3.1.5.1)







TABELA 1 A Opony do motorowerów Opis i średnica felgi do kodu 12 Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax 2—12 1.35 413 417 426 55 59 2 ¼—12 1.50 425 431 441 62 67 2 ½— 8 1.75 339 345 356 70 76 2 ½— 9 1.75 365 371 382 70 76 2 ¾— 9 1.75 375 381 393 73 79 3—10 2.10 412 418 431 84 91 3—12 2.10 463 469 482 84 91







TABELA 1 B Opony do motocykli Opis i średnica felgi do kodu 12 Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax 2.50— 8 1.50 328 338 352 65 70 2.50— 9 354 364 378 2.50—10 379 389 403 2.50—12 430 440 451 2.75— 8 1.75 338 348 363 71 77 2.75— 9 364 374 383 2.75—10 389 399 408 2.75—12 440 450 462 3.00— 4 2.10 241 251 264 80 86 3.00— 5 266 276 291 3.00— 6 291 301 314 3.00— 7 317 327 342 3.00— 8 352 362 378 3.00— 9 378 388 401 3.00—10 403 413 422 3.00—12 454 464 473 3.25— 8 2.50 362 372 386 88 95 3.25— 9 388 398 412 3.25—10 414 424 441 3.25—12 465 475 492 3.50— 4 2.50 264 274 291 92 99 3.50— 5 289 299 316 3.50— 6 314 324 341 3.50— 7 340 350 367 3.50— 8 376 386 397 3.50— 9 402 412 430 3.50—10 427 437 448 3.50—12 478 488 506 4.00— 5 2.50 314 326 346 105 113 4.00— 6 339 351 368 4.00— 7 365 377 394 4.00— 8 401 415 427 4.00—10 452 466 478 4.00—12 505 517 538 4.50— 6 3.00 364 376 398 120 130 4.50— 7 390 402 424 4.50— 8 430 442 464 4.50— 9 456 468 490 4.50—10 481 493 515 4.50—12 532 544 568 5.00— 8 3.50 453 465 481 134 145 5.00—10 504 516 532 5.00—12 555 567 583 6.00— 6 4.00 424 436 464 154 166 6.00— 7 450 462 490 6.00— 8 494 506 534 6.00— 9 520 532 562







TABELA 2 Opony do motocykli i motorowerów Profil zwykły Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax (1) Dmax (2) (1) (2) 1¾—19 1.20 582 589 597 605 50 54 58 2—14 1.35 461 468 477 484 55 58 63 2—15 486 493 501 509 2—16 511 518 526 534 2—17 537 544 552 560 2—18 562 569 577 585 2—19 588 595 603 611 2—20 613 620 628 636 2—21 638 645 653 661 2—22 663 670 680 686 2 ¼—14 1.50 474 482 492 500 62 66 71 2 ¼—15 499 507 517 525 2 ¼—16 524 532 540 550 2 ¼—17 550 558 566 576 2 ¼—18 575 583 591 601 2 ¼—19 601 609 617 627 2 ¼—20 626 634 642 652 2 ¼—21 651 659 667 677 2 ¼—22 677 685 695 703 2 ½—14 1.60 489 498 508 520 68 72 78 2 ½—15 514 523 533 545 2 ½—16 539 548 558 570 2 ½—17 565 574 584 596 2 ½—18 590 599 609 621 2 ½—19 616 625 635 647 2 ½—20 641 650 660 672 2 ½—21 666 675 685 697 2 ½—22 692 701 711 723 2 ¾—14 1.85 499 508 518 530 75 80 86 2 ¾—15 524 533 545 555 2 ¾—16 549 558 568 580 2 ¾—17 575 584 594 606 2 ¾—18 600 609 621 631 2 ¾—19 626 635 645 657 2 ¾—20 651 660 670 682 2 ¾—21 676 685 695 707 2 ¾—22 702 711 721 733 3—16 1.85 560 570 582 594 81 86 93 3—17 586 596 608 620 3—18 611 621 633 645 3—19 637 647 659 671 3 ¼—16 2.15 575 586 598 614 89 94 102 3 ¼—17 601 612 624 640 3 ¼—18 626 637 651 665 3 ¼—19 652 663 675 691 (1) Opony do zwykłego użytku. (2) Opony wielofunkcyjne i śniegowe.







TABELA 3 (kontynuacja) Opony do motocykli Profil zwykły Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax (1) Dmax (2) (3) (4) (5) 2.00—14 1.20 460 466 478 52 57 60 65 2.00—15 485 491 503 2.00—16 510 516 528 2.00—17 536 542 554 2.00—18 561 567 579 2.00—19 587 593 605 2.25—14 1.60 474 480 492 496 61 67 70 75 2.25—15 499 505 517 521 2.25—16 524 530 542 546 2.25—17 550 556 568 572 2.25—18 575 581 593 597 2.25—19 601 607 619 623 2.50—14 1.60 486 492 506 508 65 72 75 79 2.50—15 511 517 531 533 2.50—16 536 542 556 558 2.50—17 562 568 582 584 2.50—18 587 593 607 609 2.50—19 613 619 633 635 2.50—21 663 669 683 685 2.75—14 1.85 505 512 524 530 75 83 86 91 2.75—15 530 537 549 555 2.75—16 555 562 574 580 2.75—17 581 588 600 606 2.75—18 606 613 625 631 2.75—19 632 639 651 657 2.75—21 682 689 701 707 3.00—14 1.85 519 526 540 546 80 88 92 97 3.00—15 546 551 565 571 3.00—16 569 576 590 596 3.00—17 595 602 616 622 3.00—18 618 627 641 647 3.00—19 644 653 667 673 3.00—21 694 703 717 723 3.00—23 747 754 768 774 3.25—14 2.15 531 538 552 560 89 98 102 108 3.25—15 556 563 577 585 3.25—16 581 588 602 610 3.25—17 607 614 628 636 3.25—18 630 639 653 661 3.25—19 656 665 679 687 3.25—21 708 715 729 737 3.50—14 2.15 539 548 564 572 93 102 107 113 3.50—15 564 573 589 597 3.50—16 591 598 614 622 3.50—17 617 624 640 648 3.50—18 640 649 665 673 3.50—19 666 675 691 699 3.50—21 716 725 741 749 3.75—16 2.15 601 610 626 634 99 109 114 121 3.75—17 627 636 652 660 3.75—18 652 661 677 685 3.75—19 678 687 703 711 4.00—16 2.50 611 620 638 646 108 119 124 130 4.00—17 637 646 664 672 4.00—18 662 671 689 697 4.00—19 688 697 715 723 4.25—16 2.50 623 632 650 660 112 123 129 137 4.25—17 649 658 676 686 4.25—18 674 683 701 711 4.25—19 700 709 727 737 4.50—16 2.75 631 640 658 665 123 135 141 142 4.50—17 657 666 684 694 4.50—18 684 691 709 719 4.50—19 707 717 734 745 5.00—16 3.00 657 666 686 698 129 142 148 157 5.00—17 683 692 710 724 5.00—18 708 717 735 749 5.00—19 734 743 761 775 (1) Opony do zwykłego użytku na drodze. (2) Opony specjalnego przeznaczenia i śniegowe. (3) Opony do zwykłego użytku na drodze do prędkości P i włącznie z nią. (4) Opony do zwykłego użytku na drodze powyżej prędkości P i opony śniegowe. (5) Opony specjalnego przeznaczenia.







TABELA 4 Opony do motocykli Profil niski Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax (1) Dmax (2) (3) (4) (5) 3.60—18 2.15 605 615 628 633 93 102 108 113 3.60—19 631 641 653 658 4.10—18 2.50 629 641 654 663 108 119 124 130 4.10—19 655 667 679 688 5.10—16 3.00 615 625 643 651 129 142 150 157 5.10—17 641 651 670 677 5.10—18 666 676 694 702 4.25/85—18 2.50 649 659 673 683 112 123 129 137 4.60—16 2.75 594 604 619 628 117 129 136 142 4.60—17 619 630 642 654 4.60—18 644 654 670 678 (1) Opony do zwykłego użytku na drodze. (2) Opony specjalnego przeznaczenia i śniegowe. (3) Opony do zwykłego użytku na drodze do prędkości P i włącznie z nią. (4) Opony do zwykłego użytku na drodze powyżej prędkości P i opony śniegowe. (5) Opony specjalnego przeznaczenia.







TABELA 5 Opony do pochodnych motocykli Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax 3.00—8C 2.10 359 369 379 80 86 3.00—10C 410 420 430 3.00—12C 459 471 479 3.50—8C 2.50 376 386 401 92 99 3.50—10C 427 437 452 3.50—12C 478 488 513 4.00—8C 3.00 405 415 427 108 117 4.00—10C 456 466 478 4.00—12C 507 517 529 4.50—8C 3.50 429 439 453 125 135 4.50—10C 480 490 504 4.50—12C 531 541 555 5.00—8C 3.50 455 465 481 134 145 5.00—10C 506 516 532 5.00—12C 555 567 581







TABELA 6 Niskociśnieniowe opony do motocykli Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax 5.4—6 4.00 373 379 395 135 146 5.4—10 474 481 497 5.4—12 525 532 547 5.4—14 576 582 598 5.4—16 626 633 649 6.7—10 5.00 532 541 561 170 184 6.7—12 583 592 612 6.7—14 633 642 662







TABELA 7 Opony do motocykli Opis i wymiary opon amerykańskich Określenie rozmiaru opony Szerokość felgi teoretycznej (kod) (A1) Średnica całkowita (mm) Nominalna szerokość przekroju (S1) (mm) Maksymalna szerokość całkowita (mm) Dmin D Dmax MH90—21 1.85 682 686 700 80 89 MJ90—18 2.15 620 625 640 89 99 MJ90—19 2.15 645 650 665 ML90—18 2.15 629 634 650 93 103 ML90—19 2.15 654 659 675 MM90—19 2.15 663 669 685 95 106 MN90—18 2.15 656 662 681 104 116 MP90—18 2.15 667 673 692 108 120 MR90—18 2.15 680 687 708 114 127 MS90—17 2.50 660 667 688 121 134 MT90—16 3.00 642 650 672 130 144 MT90—17 3.00 668 675 697 MU90—15M/C 3.50 634 642 665 142 158 MU90—16 3.50 659 667 690 MV90—15M/C 3.50 643 651 675 150 172 MP85—18 2.15 654 660 679 108 120 MR85—16 2.15 617 623 643 114 127 MS85—18 2.50 675 682 702 121 134 MT85—18 3.00 681 688 709 130 144 MV85—15M/C 3.50 627 635 658 150 172









Dodatek 5

Metoda pomiaru wymiarów opon

1. Opona jest montowana na felgę pomiarową i napełniona powietrzem do wartości ciśnienia podanego przez producenta ( 27 ).

2. Opona zamontowana na swoją felgę jest pozostawiana na przynajmniej na 24 godziny w temperaturze otoczenia.

3. Następnie ciśnienie jest ponownie sprowadzane do wartości określonej w ppkt 1.

4. Całkowita szerokość jest mierzona za pomocą suwmiarki w sześciu punktach równomiernie rozmieszczonych na obwodzie opony, należy przy tym uwzględnić grubość żeber i opasek opon. Największy tak otrzymany ten sposób pomiar uznawany jest za szerokość całkowitą.

5. Średnica zewnętrzna ustalana jest w następujący sposób: zostaje zmierzony maksymalny obwód i podzielony przez wartość π (3,1416).









Dodatek 6

Procedura prób eksploatacyjnych obciążenia / prędkości

1. PRZYGOTOWANIE OPONY

1.1. Nowa opona jest montowana na felgę badawczą określoną przez producenta.

1.2. Opona jest napełniana powietrzem do właściwego ciśnienia określonego w poniższej tabeli:



CIŚNIENIE NAPEŁNIENIA DO PRÓB Wersja opony Symbol kategorii prędkości Ciśnienie bar kPa MOTOROWERY standardowe B 2,25 225 wzmocnione B 3,00 300 MOTOCYKLE standardowe F, G, J, K 2,50 250 L, M, N, P 2,50 250 Q, R, S 3,00 300 T, U, H, V (1) 3,50 350 wzmocnione F, G, J, K, L, M, N, P 3,30 330 Q, R, S, T, U, H 3,90 390 POCHODNE MOTOCYKLI 4PR F, G, J, K, L, M 3,70 370 6PR 4,50 450 8PR 5,20 520 (1) Dla prędkości powyżej 240 km/godz. ciśnienie do próby wynosi 3,20 bar (320 kPa). Inne wersje opon należy napełnić powietrzem do wartości ciśnienia podanej przez producenta.

1.3. W uzasadnionych przypadkach producent może wnosić o zastosowanie innego ciśnienia badawczego niż określone w ppkt 1.2. W takim przypadku opona jest napełniana powietrzem do tej wartości ciśnienia (patrz załącznik I ppkt 1.12.13).

1.4. Układ opona / koło należy wystawić na działanie temperatury pomieszczenia prób przez przynajmniej trzy godziny.

1.5. Ciśnienie opon jest doprowadzane do wartości określonych w ppkt 1.2. lub 1.3.

2. PROCEDURA BADAŃ

2.1. Układ opona / koło jest montowana na trzpień próbny i dociskany do zewnętrznej powierzchni gładkiego koła zamachowego o średnicy 1,70 m ± 1 % lub 2,0 m ± 1 %.

2.2. Na trzpień próbny nakładany jest obciążnik, który wynosi 65 % następujących wartości: 2.2.1. obciążenia, które odpowiada indeksowi dopuszczalnego obciążenia opony z symbolem literowym prędkości do „H” i włącznie; 2.2.2. obciążenia znamionowego związanego z maksymalną prędkością 240 km/godz. opon opatrzonych symbolem literowym „V” (patrz ppkt 1.31.3 niniejszego załącznika); 2.2.3. obciążenia znamionowego związanego z maksymalną prędkością 270 km/godz. opon z symbolem prędkości „W” (patrz ppkt 1.31.3 niniejszego załącznika); 2.2.4. obciążenia znamionowego związanego z maksymalną prędkością podaną przez producenta opon, które przystosowane są do jazdy z prędkością powyżej 240 km/godz. (lub 270 km/godz.) (patrz ppkt 3.2.1.1); 2.2.5. w przypadku opon do motorowerów (kategoria prędkości oznaczona symbolem B) obciążenie próbne przy zastosowaniu bębna próbnego o średnicy 1,7 m wynosi 65 %, a w przypadku średnicy 2,0 m wynosi 67 %.

2.3. Podczas całej badania ciśnienie opon nie jest zmieniane a wartość obciążenia jest stała.

2.4. Podczas badania temperatura w pomieszczeniu prób jest utrzymywana w zakresie 20 °C—30 °C lub za zgodą producenta może być ustalona na wyższym poziomie.

2.5. Badanie jest przeprowadzana bez przerwy, zgodnie z następującymi kryteriami: 2.5.1. czas przyspieszenia od prędkości 0 do początkowej prędkości próbnej: 20 minut; 2.5.2. początkowa prędkość badania: równa prędkości maksymalnej przewidzianej dla określonego typu opony, pomniejszona o 30 km/godz., jeżeli próba jest przeprowadzana przy zastosowaniu bębna próbnego o średnicy 2 m lub pomniejszona o 40 km/godz., jeżeli średnica bębna próbnego wynosi 1,7 m; 2.5.2.1. w przypadku opon, które są przeznaczone do stosowania przy prędkościach przekraczających 240 km/godz. i w miejscu określenia rozmiaru posiadają oznaczenie kodem literowym „V” (lub ponad 270 km/godz. w odniesieniu do opon, które w miejscu określenia rozmiaru posiadają oznaczenie kodem literowym „Z”), prędkość maksymalna uwzględniana przy drugiej próbie odpowiada prędkości maksymalnej podanej przez producenta opon (patrz załącznik I ppkt 1.2.15); 2.5.3. kolejne przyrosty prędkości: 10 km/godz.: 2.5.4. czas trwania badania przy każdym zakresie prędkości: 10 minut; 2.5.5. łączny czas trwania badania: 1 godzina; 2.5.6. maksymalna prędkość badania: prędkość maksymalna przewidziana dla każdego typu opon, jeżeli próba jest przeprowadzana przy pomocy bębna próbnego o średnicy 2 m, względnie ta prędkość maksymalna pomniejszona jest o 10 km/godz., jeżeli średnica bębna do badania wynosi 1,7 m, 2.5.7. W przypadku opon do motorowerów (kategoria prędkości oznaczona symbolem B), prędkość badania wynosi 50 km/godz., czas przyspieszenia od 0 do 50 km/godz. wynosi 10 minut, prędkość ta winna być utrzymywana przez 30 minut, a czas badania wynosi łącznie 40 minut.

2.6. Jednakże jeżeli jest przeprowadzana druga badanie dla oceny maksymalnych osiągów opon przeznaczonych do stosowania przy prędkościach powyżej 240 km/godz., stosować należy następującą procedurę: 2.6.1. czas przyspieszenia od 0 do początkowej prędkości badania: 20 minut; 2.6.2. czas trwania badania przy początkowej prędkości badania: 20 minut; 2.6.3. przyspieszenie: do najwyższej prędkości badania: 10 minut; 2.6.4. czas trwania próby przy maksymalnej prędkości badania: 5 minut.

3. RÓWNOWAŻNE METODY BADAŃ

Jeżeli stosuje się inną metodę niż opisana w ppkt 2, należy wykazać jej równoważności.









Dodatek 7

Zmiany obciążenia jako funkcja prędkości







Prędkość (km/godz.) Zmiany zdolności obciążeniowej (%) Motorower kod średnicy felgi ≤ 12 kod średnicy felgi ≥ 13 symbol prędkości symbol prędkości B J K L J K L M N P i powyżej 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 50 0 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 + 30 60 + 23 + 23 + 23 + 23 + 23 + 23 + 23 + 23 + 23 70 + 16 + 16 + 16 + 16 + 16 + 16 + 16 + 16 + 16 80 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 10 + 14 90 + 5 + 5 + 7,5 + 5 + 5 + 7,5 + 7,5 + 7,5 + 12 100 0 0 + 5 0 0 + 5 + 5 + 5 + 10 110 − 7 0 + 2,5 0 + 2,5 + 2,5 + 2,5 + 8 120 − 15 − 6 0 0 0 0 + 6 130 − 25 − 12 − 5 0 0 + 4 140 0 0









Dodatek 8

Metoda ustalania dynamicznego powiększenia opon

1. ZAKRES I ZASTOSOWANIE

1.1. Niniejsza metoda badań ma zastosowanie do opon do motocykli typów określonych w ppkt 3.4.1 niniejszego załącznika.

1.2. Służy ona określeniu maksymalnego powiększenia opony pod wpływem siły odśrodkowej przy dopuszczalnej prędkości maksymalnej.

2. OPIS PROCEDURY BADANIA

2.1. Próbna oś i felga podlegają sprawdzeniu w celu upewnienia się, że bicie promieniowe wynosi mniej niż ± 0,5 mm, a odchylenie boczne mniej niż ± 0,5 mm, mierzone na zewnętrznym obrzeżu ułożyskowania stopki w kole.

2.2. Urządzenia służące do sporządzania ilustracji konturowych Każde urządzenie (projektory, aparaty fotograficzne, rzutniki itd.) umożliwiające bezpośrednie określanie zewnętrznego porzecznego konturu albo obwiedni, po kątem prostym do linii środkowej opony, w miejscu największego odkształcenia bieżnika. Za pomocą tego urządzenia odkształcenia winny zostać zmniejszone do minimum a pomiędzy zilustrowanym konturem a rzeczywistymi wymiarami opony winien być zapewniony stały (znany) stosunek (K). Urządzenie to umożliwia ustalić kontur opony w stosunku do osi koła.

3. REALIZACJA BADANIA

3.1. W czasie badania winna być zachowana stała temperatura w pomieszczeniu, w którym przeprowadzana jest badanie, wynosząca 20 °C—30 C° albo za zgodą producenta być podniesiona do wyższej wartości.

3.2. Opona poddawana badaniu musi bez zastrzeżeń przejść badanie eksploatacyjną obciążenia / prędkości, zgodnie z dodatkiem 6.

3.3. Opona poddawana badaniu jest montowana na kole, którego felga odpowiada właściwej normie.

3.4. Ciśnienie powietrza w oponie (ciśnienie próbne) musi odpowiadać wartościom określonym w ppkt 3.4.1. 3.4.1. Opony radialne albo opony z karkasem diagonalnym.



Symbol kategorii prędkości Wersja opony ciśnienie powietrza przy badaniu bar kPa P/Q/R/S standardowa 2,50 250 T i powyżej standardowa 2,90 290

3.5. Układ opona / koło jest wystawiony na działanie temperatury pomieszczenia, w którym przeprowadzane jest badanie przez przynajmniej trzy godziny.

3.6. Po wystawieniu na działanie tej temperatury ciśnienie powietrza w oponie należy doprowadzić do wartości określonej w ppkt 3.4.1.

3.7. Układ opona / koło jest montowany na oś badania w taki sposób, aby mogła się swobodnie obracać. Opona może być obracana za pomocą silnika, który działa na oś próbną albo inaczej poprzez nacisk na bęben do badania.

3.8. Cały zespół jest bez przerwy przyspieszany, aż do osiągnięcia w czasie pięciu minut dopuszczalnej prędkości maksymalnej opony.

3.9. Urządzenie służące do ustalania konturów jest zainstalowane w taki sposób, aby znajdowało się pod kątem prostym do kierunku obrotu bieżnika badanej opony.

3.10. Należy sprawdzać, aby prędkość obwodowa powierzchni bieżnika odpowiadała dopuszczalnej prędkości maksymalnej opony, z dokładnością ± 2 %. Przez przynajmniej pięć minut urządzenie jest utrzymywane przy stałej prędkości, a następnie ustalany jest kontur przekroju opony w miejscu największej deformacji, albo badane jest, czy opona wystaje poza ustaloną obwiednię.

4. OCENA WYNIKÓW

4.1. Obwiednia układu opona / koło jest ustalana w zilustrowany poniżej sposób: W odniesieniu do ppkt 3.1.4 i 3.1.5 niniejszego załącznika ustalone zostają następujące wartości graniczne obwiedni:



Kategoria prędkości opony dynH (mm) Kategoria zastosowania: Zwykłe Kategoria zastosowania: Śniegowe i specjalne P/Q/R/S H × 1,10 H × 1,15 T/U/H H × 1,13 H × 1,18 Ponad 210 km/godz. H × 1,16 — 4.1.1. Podstawowe wymiary obwiedni muszą, gdzie jest to właściwe, być dostosowane do wartości stałych K (patrz powyższy ppkt 2.2).

4.2. Kontur opony zdeformowany przy prędkości maksymalnej w odniesieniu do osi opony nie przekracza obwiedni.

4.3. Opona nie jest poddawana żadnym innym próbom.

5. RÓWNOWAŻNE METODY BADANIA

Jeżeli stosuje się inną metodę badania niż opisana w ppkt 2, jej równoważności są demonstrowane.









ZAŁĄCZNIK III

WYMAGANIA DLA POJAZDÓW W ODNIESIENIU DO INSTALOWANIA ICH OGUMIENIA

1. OGÓLNE

1.1. Z zastrzeżeniem przepisów ppkt 2, każda opona zainstalowana w pojeździe, włączając oponę zapasową, posiada homologację typu, zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.

1.2. Ogumienie 1.2.1. Wszystkie opony zamontowane w pojeździe są identyczne w doniesieniu do aspektów objętych załącznikiem II pkt 1.1.5. 1.2.2. Wszystkie opony zamontowane do tej samej osi są tego samego typu (patrz załącznik II pkt 1.1.). 1.2.3. Producent pojazdu podaje określenie opon zgodnie z wymaganiami niniejszego rozdziału. Ten (te) typ (-y) opon, który (-e) został (-y) wytworzone przez producenta zgodnie z tolerancjami ustanowionymi w załączniku II pkt 3.1.4, 3.1.5 i 3.3, poruszają się swobodnie na przewidzianych dla nich stanowiskach. Przestrzeń, w której koło się obraca, musi być tak duża, aby przy zastosowaniu największego dopuszczalnego rozmiaru opony ruch koła nie był ograniczony przez przewidziane przez producenta pojazdu elementy zawieszenia, układu kierowniczego i osłon kół.

1.3. Dopuszczalne obciążenie 1.3.1. Maksymalne obciążenie znamionowe, jak zdefiniowano w załączniku II ppkt 1.31, każdej opony, która jest zamontowana w pojeździe, zgodnie z wymogami dodatku 7 do załącznika II odpowiada przynajmniej: — maksymalnemu dopuszczalnemu naciskowi na oś, jeżeli na osi zamontowana jest tylko jedna opona; — połowie maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś, jeżeli na jednej osi zamontowane są dwie pojedynczo rozmieszczone opony; — 0,54-krotności maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś, jeżeli przy jednej osi zamontowane są dwie opony rozmieszczone w parach (bliźniaczo); — 0,27-krotności maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś, jeżeli przy jednej osi zamontowane są dwa razy po dwie opony rozmieszczone w parach (bliźniaczo); w odniesieniu do podanego przez producenta maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś.

1.4. Dopuszczalna prędkość 1.4.1. Każda opona, w którą pojazd jest zazwyczaj wyposażony, musi być oznaczona symbolem kategorii prędkości (patrz załącznik II ppkt 1.28) zgodnym z maksymalną prędkością konstrukcyjną pojazdu (podaną przez producenta pojazdu, włącznie z dopuszczalną tolerancją dla sprawdzania zgodności produkcji seryjnej) albo stosowaną kombinacją obciążenia / prędkości (patrz załącznik II ppkt 1.27.). 1.4.2. Wymaganie to nie stosuje się: w przypadku pojazdów, które normalnie wyposażone są w zwykłe opony, a incydentalnie wyposażane są także w opony śniegowe albo opony wielofunkcyjne. Jednakże w takim przypadku symbol kategorii prędkości opon śniegowych lub opon wielofunkcyjnych musi odpowiadać prędkości, która jest albo wyższa niż maksymalna konstrukcyjna prędkość pojazdu (zadeklarowana przez producenta pojazdu), albo nie jest niższa niż 130 km/godz. (albo obie te możliwości). Jeżeli, niemniej jednak, maksymalna konstrukcyjna prędkość pojazdu (zadeklarowana przez producenta pojazdu) jest wyższa niż prędkość odpowiadająca symbolowi kategorii prędkości opon śniegowych albo opon wielofunkcyjnych, wówczas wewnątrz pojazdu w dobrze widocznym miejscu w polu widzenia kierującego pojazdem należy umieścić tabliczkę ostrzegawczą zawierającą prędkość maksymalną opon śniegowych.

2. PRZYPADKI SPECJALNE

2.1. Opony, w odniesieniu do których zgodnie z dyrektywą 92/23/EWG udzielono homologację typu części, mogą być montowane także w motocyklach wyposażonych w przyczepki boczne, motorowerach trójkołowych, pojazdach trójkołowych i czterokołowych.

2.2. Opony motocyklowe mogą być montowane także w motorowerach.

2.3. W przypadku pojazdu, który w związku ze szczególnymi warunkami użytkowania, jest wyposażony w inne opony niż opony przeznaczone dla motocykli, pojazdów osobowych albo pojazdów użytkowych (np. opony maszyn rolniczych, opony pojazdów przemysłowych, opony pojazdów terenowych), wymagań załącznika II nie stosuje się, pod warunkiem, że organ udzielający homologacji jest przekonany, że zamontowane opony są odpowiednie do warunków eksploatacyjnych tego pojazdu.

2.4. Opony montowane dla motorowerów o niskiej mocy w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 92/61/EWG w sprawie homologacji typu dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych mogą z powodu odmiennych warunków użytkowania różnić się od typów opon objętych wymaganiami niniejszego rozdziału, pod warunkiem, że organowi odpowiedzialnemu za udzielanie homologacji typu pojazdu zostanie złożone zapewnienie, że montowane opony są odpowiednie do warunków użytkowania pojazdu.









Dodatek 1









Dodatek 2

Świadectwo homologacji pojazdu w odniesieniu do ogumienia dwukołowego lub trójkołowego pojazdu silnikowego

►(1) M4









ROZDZIAL 2

ŚWIATLA I ŚWIETLNE URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNE DWUKOLOWYCH LUB TRÓJKOLOWYCHPOJAZDÓW SILNIKOWYCH







WYKAZ ZALĄCZNIKÓW ZAŁĄCZNIK I Wymagania ogólne dotyczące homologacji typu części na określony typ świateł i świetlnych urządzeń sygnalizacyjnych dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych Dodatek 1 Barwa emitowanego światła — współrzędne trójchromatyczne Dodatek 2 Przykłady rozmieszczenia znaków homologacji ZAŁĄCZNIK II Wymagania dotyczące homologacji typu części przednich świateł pozycyjnych (bocznych), świateł tylnych, świateł stop, świateł kierunkowskazów, oświetlenia tylnej tablicy rejestracyjnej, świateł przeciwmgielnych przednich, świateł przeciwmgielnych tylnych, świateł cofania i świateł odblaskowych instalowanych do pojazdów silnikowych dwukołowych lub trójkołowych Dodatek 1 Minimalne kąty poziome (H) i pionowe (V) przestrzennego rozchodzenia się światła Dodatek 2 Pomiary fotometryczne Dodatek 3 Pomiary fotometryczne urządzeń oświetleniowych tylnej tablicy rejestracyjnej Dodatek 4 Dokument informacyjny Dodatek 5 Świadectwo homologacji typu części ZAŁĄCZNIK III Wymagania dotyczące homologacji typu części urządzeń (reflektorów) świateł mijania lub świateł drogowych, które są wyposażone w żarówki albo żarówki halogenowe, instalowanych w dwukołowych lub trójkołowych pojazdach silnikowych ZAŁĄCZNIK III-A Reflektory motorowerów Dodatek 1 Badania fotometryczne reflektorów, które są wyposażone w żarówki kategorii S3 i S4 Dodatek 2 Badania fotometryczne reflektorów, które są wyposażone w światła halogenowe kategorii HS2 Dodatek 3 Dokument informacyjny dotyczący określonego typu reflektorów przeznaczonych do motorowerów Dodatek 4 Świadectwo homologacji typu części dotycząc określonego typu reflektorów przeznaczonych do motorowerów ZAŁĄCZNIK III-B Reflektory symetrycznych świateł mijania i świateł drogowych, które są wyposażone w żarówki, przeznaczonych do motocykli oraz pojazdów trójkołowych Dodatek 1 Badania fotometryczne Dodatek 2 Badanie stałości eksploatacyjnej cech fotometrycznych reflektorów Dodatek 3 Wymagania dotyczące świateł z kloszami z tworzywa sztucznego oraz badanie klosza albo materiału do badań oraz całych świateł Dodatek 4 Dokument informacyjny dotyczący określonego typu reflektorów asymetrycznych świateł mijania i świateł drogowych, które wyposażone są w żarówki i są przeznaczone do motocykli i pojazdów trójkołowych Dodatek 5 Świadectwo homologacji typu części dotyczącego określonego typu reflektorów świateł mijania i świateł drogowych, które wyposażone są w żarówki i są przeznaczone do motocykli i pojazdów trójkołowych ZAŁĄCZNIK III-C Reflektory asymetryczne świateł mijania i świateł drogowych, które wyposażone są w żarówki halogenowe (żarówki HS1) albo żarówki kategorii R2 i są przeznaczone do motocykli i pojazdów trójkołowych Dodatek 1 Ekran pomiarowy Dodatek 2 Badanie stałości eksploatacyjnej cech fotometrycznych reflektorów Dodatek 3 Wymagania dotyczące świateł wyposażonych w klosze z tworzywa sztucznego oraz badanie kloszy albo materiału do badań i całych świateł Dodatek 4 Dokument informacyjny dotyczący określonego typu reflektora asymetrycznego światła mijania i światła drogowego, wyposażonego w żarówki halogenowe, przeznaczonego do motocykli i pojazdów trójkołowych Dodatek 5 Świadectwo homologacji typu części dotyczące określonego typu reflektora światła mijania i światła drogowego, wyposażonego w żarówki halogenowe i przeznaczonego do motocykli i pojazdów trójkołowych ZAŁĄCZNIK III-D Reflektory asymetrycznych świateł mijania i świateł drogowych, wyposażonych w żarówki halogenowe inne niż żarówki kategorii HS1 i przeznaczonych do motocykli oraz pojazdów trójkołowych Dodatek 1 Ekran pomiarowy Dodatek 2 Badanie stałości eksploatacyjnej cech fotometrycznych reflektorów Dodatek 3 Wymagania dotyczące reflektorów z kloszami z tworzywa sztucznego oraz badanie kloszy albo materiału do badań i całych świateł Dodatek 4 Dokument informacyjny dotyczący określonego typu reflektora asymetrycznego światła mijania oraz światła drogowego, wyposażonego w żarówki halogenowe i przeznaczonego do motocykli oraz pojazdów trójkołowych Dodatek 5 Świadectwo homologacji typu części dotyczącego określonego typu reflektora asymetrycznego światła mijania oraz światła drogowego, wyposażonego w żarówki halogenowe i przeznaczonego do motocykli oraz pojazdów trójkołowych ZAŁĄCZNIK IV Żarówki do zastosowania w posiadających homologację typu części światłach motorowerów, motocykli i pojazdów trójkołowych Dodatki 1-22 (Patrz załącznik IV) Dodatek 23 Przykład rozmieszczenia znaku homologacji Dodatek 24 Centrum świecenia oraz kształty żarników lamp









ZAŁĄCZNIK I

OGÓLNE WYMAGANIA STOSOWANE DO HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI OKREŚLONEGO TYPU ŚWIATŁA I ŚWIETLNEGO URZĄDZENIA SYGNALIZACYJNEGO DWUKOŁOWYCH LUB TRÓJKOŁOWYCH POJAZDÓW SILNIKOWYCH

1. Do celów niniejszego rozdziału: „typ urządzenia” oznacza urządzenia nieróżniące się między sobą pod następującymi zasadniczymi względami: 1.1. marka lub nazwa handlowa; 1.2. właściwości systemu optycznego; 1.3. dodanie lub usunięcie części, które mogłyby zmienić działanie optyczne poprzez odbicie, załamanie, absorpcję lub zniekształcenie w czasie ich funkcjonowania; 1.4. przeznaczenie do użytku w ruchu drogowym prawostronnym i lewostronnym albo dla obu; 1.5. materiały, z których składa się klosz lub powłoka reflektora, jeżeli występuje.

2. WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI OKREŚLONEGO TYPU URZĄDZENIA 2.1. Wniosek o homologację typu części określonego typu urządzenia, który jest składany zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 roku w sprawie homologacji dwukołowych lub trójkołowych pojazdów silnikowych, musi zawierać między innymi następujące szczegóły: 2.1.1. funkcję (funkcje) urządzenia; 2.1.2. w przypadku reflektora, dane, czy jest on zaprojektowany do ruchu prawostronnego i lewostronnego, czy tylko prawostronnego lub tylko lewostronnego; 2.1.3. w przypadku światła kierunkowskazu: jego kategoria. 2.2. W przypadku każdego typu urządzenia, co do którego składany jest wniosek o homologację, do wniosku należy dołączyć: 2.2.1. dostatecznie szczegółowe rysunki w trzech egzemplarzach pozwalające ustalić typ oraz warunki geometryczne montażu w pojeździe, oraz kierunek obserwacji, który podczas badań służy jako oś odniesienia (kąt poziomy H = 0, kąt pionowy V = 0) oraz wskazać punkt, który podczas powyższych badań służy jako środek odniesienia; w przypadku jednego reflektora rysunki muszą zawierać przekrój pionowy (osiowy) reflektora oraz widok z przodu z dokładnym przedstawieniem klosza reflektora z ewentualnymi wyżłobieniami; na rysunkach muszą być ponadto wskazane przewidywane miejsca obligatoryjnego umieszczenia oznakowania homologacji części oraz ewentualnych innych symboli w odniesieniu do prostokąta tego znaku; 2.2.2. krótki opis techniczny, podający w szczególności szczegóły, poza światłami z niewymiennymi źródłami światła, zamierzonej do zastosowania kategorii lub kategorii żarówek. 2.3. Wnioskodawcy muszą przedłożyć dwa urządzenia do badań, którego dotyczy wniosek o udzielenie homologacji typu części. 2.4. W odniesieniu do badania tworzyw sztucznych, z których wykonane są klosze reflektorów ( 28 ) i świateł przeciwmgielnych, należy przedłożyć, co następuje: 2.4.1. trzynaście kloszy: 2.4.1.1. sześć spośród tych kloszy może być zastąpionych przez sześć materiałów do badań, które mają wymiary przynajmniej 60 mm × 80 mm, mają płaską lub wypukłą powierzchnię zewnętrzną i w przeważającej mierze płaską powierzchnię środkową o wymiarach przynajmniej 15 mm × 15 mm (promień krzywizny nie mniejszy niż 300 mm); 2.4.1.2. każdy z tych kloszy albo każdy materiał do badań musi być wyprodukowany przy użyciu metody wykorzystywanej przy produkcji seryjnej; 2.4.2. reflektor, do którego zgodnie z instrukcjami producenta może być zainstalowany klosz. 2.5. Materiały, z których są wykonane klosze i powłoki, jeżeli takie istnieją, należy dołączyć do sprawozdania z badania dotyczącego właściwości tych materiałów i powłok, jeżeli zostały już poddane badaniom. 2.6. Właściwy organ przed udzieleniem homologacji typu musi zweryfikować, czy istnieją dostateczne ustalenia mające na celu zapewnienie skutecznej kontroli zgodności produkcji.

3. DODATKOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE OZNAKOWANIA URZĄDZEŃ I ZNAKÓW NA URZĄDZENIACH 3.1. Urządzenie musi być oznakowane następującymi dobrze czytelnymi i nieusuwalnymi napisami: 3.1.1. marka albo nazwa handlowa; 3.1.2. dane dotyczące wybranej kategorii żarówek: nie stosuje się do świateł z niewymiennymi źródłami światła; 3.1.3. w odniesieniu do świateł z niewymiennymi źródłami światła napięcie znamionowe oraz moc znamionową; 3.1.4. oznakowanie homologacji typu części zgodnie z przepisami art. 8 dyrektywy 92/61/EWG. W przypadku reflektorów znaki muszą być umieszczone na kloszu albo na korpusie reflektora (przy czym odbłyśnik jest uznawany za korpus reflektora). Jeżeli klosz nie może być oddzielony od korpusu reflektora, wystarczającym miejscem jest klosz. Miejsce to należy uwidocznić na rysunkach określonych w ppkt 2.2.1. Przykłady, patrz dodatek 2 do niniejszego załącznika.

4. HOMOLOGACJA TYPU CZĘŚCI URZĄDZENIA 4.1. Jeżeli urządzenie składa się z dwóch lub więcej pomniejszych urządzeń, homologacja typu części może być udzielona jedynie wówczas, gdy każde z tych urządzeń jednostkowych spełnia wymagania niniejszego rozdziału.

5. MINIMALNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE ZGODNOŚCI PROCEDUR KONTROLI PRODUKCJI 5.1. Ogólne 5.1.1. Uznaje się, że wymagania dotyczące zgodności są spełnione z mechanicznego i geometrycznego punktu widzenia, jeżeli odstępstwa nie są większe niż nieuniknione odchylenia w procesie produkcyjnym, w granicach wymagań niniejszej dyrektywy. 5.1.2. Pod względem wartości fotometrycznych nie należy kwestionować urządzeń wyprodukowanych seryjnie, jeżeli podczas pomiarów fotometrycznych jednego urządzenia wybranego losowo jako materiał badawczy, i które, w przypadku świateł sygnalizacyjnych, reflektorów albo przednich świateł przeciwmgielnych, są wyposażone w standardową żarówkę, żadna wartość pomiarowa nie różni się na niekorzyść o ponad 20 % wartości minimalnej przewidzianej w niniejszej dyrektywie. 5.1.3. Jeżeli wyniki powyższych badań nie spełniają tych wymagań, badania te należy powtórzyć w odniesieniu do świateł sygnalizacyjnych, reflektorów albo przednich świateł przeciwmgielnych, wyposażonych w inną standardową żarówkę. 5.1.4. Urządzenia wykazujące oczywiste wady nie są uwzględniane. 5.1.5. W przypadku świateł sygnalizacyjnych, reflektorów albo przednich świateł przeciwmgielnych muszą być zachowane parametry trójchromatyczne, jeżeli urządzenia te są wyposażone w żarówki o temperaturze kolorystycznej światła odpowiadającej normie A. 5.2. Minimalne wymagania dotyczące weryfikacji zachowania przez producenta zgodności W odniesieniu do każdego typu urządzenia posiadacz znaku homologacji musi w odpowiednich odstępach czasu przeprowadzać przynajmniej poniższe badania. Badania te muszą być przeprowadzane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy. Jeżeli pobieranie próbek wykazuje niezgodności w odniesieniu do sposobu badania, wówczas pobierane i badane są kolejne próbki. Producent musi podejmować działania w celu zapewnienia zgodności danej produkcji. 5.2.1. Charakter badania Badanie zgodności z niniejszą dyrektywą musi obejmować właściwości fotometryczne i kolorymetryczne reflektorów motocykli i pojazdów trójkołowych oraz weryfikację zmiany położenia pionowego linii odciętych pod wpływem ciepła. 5.2.2. Metody użyte w badaniach 5.2.2.1. Badania należy w zasadzie przeprowadzać zgodnie z metodami określonymi w przepisach niniejszej dyrektywy. 5.2.2.2. Do wszelkich badań przeprowadzanych przez producenta w zakresie zgodności, za zgodą właściwego organu odpowiedzialnego za badania homologacji, stosować wolno równoważne metody. Producent jest zobowiązany wykazać, że zastosowana metoda badań jest równoważną z ustanowioną w niniejszej dyrektywie. 5.2.2.3. Stosowanie ppkt 5.2.2.1. i 5.2.2.2 wymaga regularnej kalibracji urządzeń służących do przeprowadzania badań oraz ich korelacji z pomiarami przeprowadzanymi przez właściwy organ. 5.2.2.4. We wszystkich przypadkach metody odniesienia muszą odpowiadać ustanowionym w niniejszej dyrektywie, w szczególności do celów urzędowej weryfikacji i pobierania próbek. 5.2.3. Charakter pobierania próbek Próbki urządzeń należy pobierać w wyrywkowo z jednolitej partii produkcyjnej. Jednolita partia produkcyjna oznacza pewną ilość urządzeń tego samego typu, określonego zgodnie z technologią produkcji producenta. Ocena dotyczy z reguły produkcji seryjnej poszczególnych zakładów produkcyjnych. Jednakże producent może grupować razem zapisy odnoszące się do urządzeń tego samego typu pochodzących z różnych zakładów produkcyjnych, o ile stosowane są takie same systemy kontroli jakości oraz takie same systemy zarządzania jakością. 5.2.4. Zmierzone i zapisane właściwości fotometryczne i kolorymetryczne Jeżeli nie przewidziano inaczej, urządzenia pobrane jako próbki winny być poddane pomiarom fotometrycznym w punktach określonych w odpowiednich załącznikach. Muszą być zachowane parametry trójchromatyczne. 5.2.5. Kryteria uznawania Producent jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy statystycznej wyników badania i, w porozumieniu z właściwą władzą, do określenia kryteriów uznania jego produktów, aby zostały spełnione przepisy, dotyczące weryfikacji zgodności produkcji, ustanowione w załączniku VI do dyrektywy 92/61/EWG. Kryteria uznania muszą być określone w taki sposób, aby przy poziomie zaufania wynoszącym 95 %, minimalne prawdopodobieństwo skutecznego przeprowadzania badania na miejscu zgodnie z podpunktem 6 (pierwsze pobranie próbek) wynosiło 0,95.

6. MINIMALNE WYMAGANIA POBIERANIA PRÓBEK PRZEZ INSPEKTORA 6.1. Ogólne 6.1.1. Uznaje się, że wymagania dotyczące zgodności są spełnione z mechanicznego i geometrycznego punktu widzenia, jeżeli różnice nie są większe niż nieuniknione odchylenia w procesie produkcyjnym, w granicach wymagań niniejszej dyrektywy. 6.1.2. W odniesieniu do wartości fotometrycznych, nie należy kwestionować urządzeń wyprodukowanych seryjnie, jeżeli podczas badań fotometrycznych jednego urządzenia wybranego wyrywkowo, a w przypadku świateł sygnalizacyjnych, reflektorów albo przednich świateł przeciwmgielnych, wyposażonych w standardową żarówkę, żadna wartość pomiarowa nie różni się niekorzystnie o ponad 20 % wartości minimalnej przewidzianej w niniejszej dyrektywie. 6.1.3. W przypadku świateł sygnalizacyjnych, reflektorów albo przednich świateł przeciwmgielnych muszą być zachowane parametry trójchromatyczne, jeżeli urządzenia są wyposażone w żarówki o temperaturze światła odpowiadającej normie A. 6.2. Pierwsze pobranie próbek Przy pierwszym pobraniu urządzenia do badań wybierane są wyrywkowo. Pierwsza z dwóch próbek oznaczana jest literą A, druga z dwóch próbek literą B. 6.2.1. Wypadki, gdy zgodność nie jest kwestionowana. 6.2.1.1. Przy zachowaniu procedury pobierania próbek przedstawionej na rysunku 1 niniejszego załącznika nie jest kwestionowana zgodność urządzeń wytworzonych seryjnie, jeżeli odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń odbiegają na niekorzyść następująco: 6.2.1.1.1. próbka A



A1: jedno urządzenie 0 %, jedno urządzenie nie więcej niż 20 %; A2: obydwa urządzenia więcej niż 0 %, ale nie więcej niż 20 %, przejście do próbki B 6.2.1.1.2. próbka B



B1: oba urządzenia 0 %. 6.2.2. Zgodność jest kwestionowana. 6.2.2.1. Przy zachowaniu procedury pobierania próbek przedstawionej na rysunku 1 niniejszego załącznika kwestionowana jest zgodność urządzeń wytworzonych seryjnie, a producent jest wzywany do ponownego dostosowania produkcji do wymagań, jeżeli odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń są następujące: 6.2.2.1.1. próbka A



A3: jedno urządzenia nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie więcej niż 20 %, ale nie więcej niż 30 %. 6.2.2.1.2. próbka B



B2: w przypadku określonym w A2 jedno urządzenie więcej niż 0 %, ale nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie nie więcej niż 20 %; B3: w przypadku określonym w A2 jedno urządzenie 0 %, jedno urządzenie więcej niż 20 %, ale nie więcej niż 30 %. 6.2.3. Cofnięcie zatwierdzenia Zgodność musi zostać kwestionowana, a art. 10 dyrektywy 92/61/EWG zastosowany, jeżeli przy przestrzeganiu procedury pobierania próbek, podanej na rysunku 1 niniejszego załącznika, odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń są następujące: 6.2.3.1. próbka A



A4: jedno urządzenie nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie więcej niż 30 %; A5: oba urządzenia więcej niż 20 %. 6.2.3.2. próbka B



B4: w przypadku określonym w A2 jedno urządzenie więcej niż 0 %, ale nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie więcej niż 20 %; B5: w przypadku określonym w A2 obydwa urządzenia więcej niż 20 %; B6: w przypadku określonym w A2 jedno urządzenie 0 %, jedno urządzenie więcej niż 30 %. 6.3. Ponowne pobranie próbek W przypadkach określonych w A3, B2 i B3, w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia, konieczne jest ponowne pobranie próbek przy czym należy pobrać trzecią próbkę C, składającą się z dwóch urządzeń oraz czwartą próbkę D, składającą się z dwóch specjalnych świateł ostrzegawczych, spośród egzemplarzy wyprodukowanych po dostosowaniu. 6.3.1. Zgodność nie jest kwestionowana. 6.3.1.1. Przy zachowaniu procedury pobierania próbek przedstawionej na rysunku 1 niniejszego załącznika, zgodność urządzeń wytworzonych seryjnie nie może być kwestionowana, jeżeli odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń są następujące: 6.3.1.1.1. próbka C



C1: jedno urządzenie 0 %, jedno urządzenie nie więcej niż 20 %; C2: obydwa urządzenia więcej niż 0 %, ale nie więcej niż 20 %, przejście do próbki D 6.3.1.1.2. próbka D



D1: w przypadku określonym w C2 obydwa urządzenia 0 %. 6.3.2. Zgodność jest kwestionowana. 6.3.2.1. Przy zachowaniu procedury pobierania próbek przedstawionej na rysunku 1 niniejszego załącznika zgodność urządzeń wytworzonych seryjnie musi być kwestionowana, a producent jest wzywany, aby jego produkcja spełniała wymagania (dostosowanie), jeżeli odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń są następując: 6.3.2.1.1. próbka D



D2: w przypadku określonym w C2 jedno urządzenie więcej niż 0 %, ale nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie nie więcej niż 20 %. 6.3.3. Cofnięcie homologacji Zgodność musi zostać kwestionowana, a art. 10 dyrektywy 92/61/EWG stosuje się, jeżeli przy przestrzeganiu procedury pobierania próbek, podanej na rysunku 1 niniejszego załącznika, odchylenia od zmierzonych wartości urządzeń są następujące: 6.3.3.1. próbka C



C3: jedno urządzenie nie więcej niż 20 %, jedno urządzenie więcej niż 20 %; C4: oba urządzenia więcej niż 20 %. 6.3.3.2. próbka D



D3: w przypadku określonym w C2 jedno urządzenie równo albo więcej niż 0 %, jedno urządzenie więcej niż 20 %. Rysunek 1









Dodatek 1

Barwy emitowanego światła

Parametry trójchromatyczne







CZERWONY: limit do żółtego: y ≤ 0,335 limit do purpurowego: z ≤ 0,008 BIAŁY: limit do niebieskiego: x ≥0,310 limit do żółtego: x ≤ 0,500 limit do zielonego: y ≤ 0,150 + 0,640 × limit do zielonego: y ≤ 0,440 limit do purpurowego: y ≥ 0,050 + 0,750 × limit do czerwonego: y ≥ 0,382 BURSZTYNOWY: limit do żółtego: y ≤ 0,429 limit do czerwonego: y ≥ 0,398 limit do białego: z ≤ 0,007

W celu weryfikacji tych wartości granicznych, można stosować źródło światła o temperaturze 2 856K (wartość standardowego światła A Międzynarodowej Komisji Oświetlenia) w kombinacji z odpowiednimi filtrami.

W przypadku świateł odblaskowych urządzenie jest oświetlane przez źródło światła o parametrach światła normalnego A (CIE) o kącie rozproszenia 1/3° i kącie oświetlenia V = H = 0°, albo, jeżeli tworzy się pozbawione barwy odbicie powierzchniowe, o kącie V = ± 5°, H = 0°, współrzędne trójchromatyczne odbijanego źródła światła zawierają się w obrębie wyżej wskazanych granic.









Dodatek 2

Przykłady rozmieszczeń oznakowań zatwierdzenia

Rysunek1

Urządzenie z umieszczonym na nim znakiem homologacji typu części WE jest kierunkowskazem kategorii 11, zatwierdzonym w Niderlandach (e4) po numerem 00243. Pierwsze dwie cyfry numeru zatwierdzenia oznaczają, że homologacja została udzielona zgodnie z wymogami załącznika II do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu.

W przypadku kierunkowskazów strzałka oznacza, że rozpraszanie światła następuje asymetrycznie w płaszczyźnie poziomej oraz, że spełnione są wymagane parametry fotometryczne, patrząc od strony przeciwnej do wyjścia światła aż do kąta 80° w prawo. Przykład pokazuje kierunkowskaz zamontowany po prawej stronie pojazdu.

Uproszczone oznaczanie świateł grupowych, kombinowanych lub zespolonych, jeżeli dwa lub więcej świateł stanowi część tego samego zespołu.

Rysunek 1a

(Linie pionowe i poziome tworzą schematyczny kształt świetlnego urządzenia sygnalizującego. Nie stanowią one części znaku zatwierdzenia)

Uwaga:

Podane trzy przykłady znaków zatwierdzenia (modele A, B i C) stanowią możliwe warianty oznakowania urządzenia świetlnego, w którym dwa lub więcej świateł stanowi część tego samego zespołu świateł grupowych, kombinowanych albo zespolonych.

Przykłady te wskazują, że urządzenie zostało zatwierdzone w Niderlandach (e4) pod numerem homologacji 3333 i obejmuje:

— światło odblaskowe klasy 1, homologowane zgodnie z dyrektywą 76/757/EWG w jej pierwotnym brzmieniu;

— czerwone światło pozycyjne tylne (boczne) (R), homologowane zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu;

— tylne światło przeciwmgielne (F), homologowane zgodnie z dyrektywą 77/538/EWG w jej pierwotnym brzmieniu;

— światło cofania (AR), homologowane zgodnie z dyrektywą 77/539/EWG w jej pierwotnym brzmieniu;

— światło stopu (S), homologowane zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu.

Przykład oznakowania homologacji typu części WE







Rysunek 1b Rysunek 1c Rysunek 1d

Światło odblaskowe noszące znak homologacji typu części WE jest światłem klasy I, zatwierdzonym w Niderlandach (e4), pod numerem 216 zgodnie z dyrektywą 76/757/EWG; wymagania dotyczące świateł odblaskowych w załączniku II do niniejszej dyrektywy ppkt 9.1 mają zastosowanie gdy a ≥ 4 mm.

Rysunek 2

Reflektor przedni noszący znak homologacji typu części WE został zatwierdzony w Niderlandach (e4) zgodnie z załącznikiem III-A do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu pod numerem zatwierdzenia 00243. Pierwsze dwie cyfry numeru homologacji oznaczają, że homologacja została udzielona w zgodności z wymogami załącznika II do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu.

Rysunek 3

Reflektor przedni noszący znak homologacji typu części WE spełnia wymagania załącznika III-B do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu i jest przeznaczony do zastosowania jedynie w ruchu prawostronnym.







Rysunek 4 Rysunek 5 Reflektor przedni noszący oznakowanie homologacji typu części WE spełnia wymagania załącznika III-B do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu i jest przeznaczony: Do zastosowania tylko w ruchu lewostronnym. W odniesieniu do obydwu kierunków jazdy przy odpowiedniej zmianie ustawienia zespołu optycznego albo światła w pojeździe.

Rysunek 6

Reflektor przedni z kloszem z tworzywa sztucznego noszący oznakowanie homologacji typu części WE elementu spełnia wymagania załącznika III-C do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu.

Jest on tak zaprojektowany, że żarnik światła mijania może świecić się jednocześnie z żarnikiem światła drogowego lub z inną zintegrowaną funkcją oświetleniową.







Rysunek 7 Rysunek 8 Reflektor przedni z umieszczonym na nim znakiem homologacji typu części WE spełnia wymagania załącznika III-D do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu: Jedynie w odniesieniu do światła mijania i zaprojektowane do stosowania jedynie w ruchu lewostronnym. Jedynie w odniesieniu do światła drogowego.







Rysunek 9 Rysunek 10 Reflektor przedni wyposażony w klosz z tworzywa sztucznego z umieszczonym na nim znakiem homologacji typu części WE spełnia wymagania załącznika III-D do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu jedynie w odniesieniu do światła mijania i jest przeznaczony: Dla obu kierunków ruchu Jedynie dla ruchu lewostronnego.

Uproszczone oznakowania świateł grupowych, kombinowanych i zespolonych.

Rysunek11

(Linie pionowe i poziome tworzą schematyczny kształt świetlnego urządzenia sygnalizującego. Nie stanowią one części oznakowania zatwierdzenia)

Uwaga:

Cztery podane przykłady odpowiadają urządzeniu świetlnemu noszącemu znak homologacji typu części WE odnoszące się do:

— przedniego światła pozycyjnego (bocznego) (A), homologowanego zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy, w jej pierwotnym brzmieniu;

— reflektora przedniego (HCR) ze światłem mijania zarówno dla ruchu lewostronnego jak i prawostronnego oraz światłem drogowym o maksymalnej sile świecenia 86.250 i 101.250 kandeli (wskazane liczbą 30), homologowanego zgodnie z załącznikiem III-D do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu i wyposażonym w klosz z tworzywa sztucznego;

— przedniego światła przeciwmgielnego (B) homologowanego zgodnie z dyrektywą 76/762/EWG w jej pierwotnym brzmieniu i wyposażonego w klosz z tworzywa sztucznego,

— przedniego światła kierunkowskazu kategorii 11 homologowanego zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy w jej pierwotnym brzmieniu.







Rysunek12 Rysunek 13 Reflektor przedni z umieszczonym na nim znakiem homologacji typu części WE spełnia wymagania dyrektywy 76/761/EWG. Jedynie w odniesieniu do światła mijania, i przeznaczony dla ruchu lewostronnego. Jedynie w odniesieniu do światła drogowego.







Rysunek 14 Rysunek 15 Identyfikacja reflektora przedniego wyposażonego w klosz z tworzywa sztucznego spełnia wymagania dyrektywy 76/761/EWG w odniesieniu do dodatku 3 załącznika III-D do niniejszej dyrektywy. W odniesieniu do światła mijania i światła drogowego i przeznaczony jedynie dla ruchu prawostronnego. W odniesieniu do światła mijania i przeznaczony jedynie dla ruchu lewostronnego. Żarnik światła mijania może świecić się jednocześnie z żarnikiem światła drogowego lub z innym zespolonym światłem reflektora.









ZAŁĄCZNIK II

WYMAGANIA DOTYCZĄCE HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI PRZEDNICH ŚWIATEŁ POZYCYJNYCH (BOCZNYCH), ŚWIATEŁ POZYCYJNYCH TYLNYCH, ŚWIATEŁ STOP, KIERUNKOWSKAZÓW, OŚWIETLENIA TYLNEJ TABLICY REJESTRACYJNEJ, PRZEDNICH ŚWIATEŁ PRZECIWMGIELNYCH, TYLNYCH ŚWIATEŁ PRZECIWMGIELNYCH ŚWIATEŁ COFANIA I ŚWIATEŁ ODBLASKOWYCH ZAINSTALOWANYCH W DWUKOŁOWYCH LUB TRÓJKOŁOWYCH POJAZDACH SILNIKOWYCH

1. DEFINICJE

Stosuje się definicje określone w załączniku I do dyrektywy Rady 93/92/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie instalowania świateł i świetlnych urządzeń sygnalizacyjnych w dwukołowych lub trójkołowych pojazdach silnikowych.

1.1. „Klosz” oznacza zewnętrzną część światła (urządzenia), która przepuszcza światło przez powierzchnię oświetleniową światła;

1.2. „Powłoka” oznacza materiał albo materiały, który (-re) jest (są) nakładane jedno- lub wielowarstwowo na powierzchnię zewnętrzną klosza;

1.3. „Urządzenia różnych typów” to urządzenia, które różnią się między sobą pod takimi zasadniczymi względami, jak: 1.3.1. marka lub nazwa handlowa; 1.3.2. właściwości systemu optycznego; 1.3.3. dodanie albo pominięcie elementów, które mogłyby zmienić działanie optyczne poprzez odbicie, załamanie, absorpcję lub zniekształcenie w czasie ich funkcjonowania; 1.3.4. typ żarówki; 1.3.5. tworzywa, z których składają się klosz i ewentualnie powłoka.

2. INFORMACJE DODATKOWE DO ZNAKU HOMOLOGACJI TYPU CZĘŚCI KIERUNKOWSKAZÓW:

2.1. Generalnie w przypadku kierunkowskazów w pobliżu prostokąta oznakowania homologacji typu części i naprzeciwko numeru homologacji typu części należy umieścić numer, który wskazuje, czy chodzi o kierunkowskaz przedni (kategoria 11), czy kierunkowskaz tylny (kategoria 12).

2.2. W przypadku kierunkowskazów, w których po jednej stronie nie osiągają wymaganych minimalnych wartości natężenia światła, aż do kąta H = 80°, zgodnie z ppkt 4.7.1, należy poniżej prostokąta znaku homologacji części umieścić poziomą strzałkę skierowaną w stronę, po której są zachowane minimalne wartości natężenia światła zgodnie z ppkt 4.7.1, aż do kąta przynajmniej 80°.

3. WYMAGANIA OGÓLNE

Urządzenia muszą być zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, aby przy normalnych warunkach użytkowania i pomimo wibracji, którym mogą być poddane, zapewnione zostało ich poprawne funkcjonowanie i zachowane zostały wymagane w niniejszym załączniku właściwości.

4. NATĘŻENIE EMITOWANEGO ŚWIATŁA

W obrębie osi odniesienia natężenie światła każdego z urządzeñ musi być równe przynajmniej wartościom minimalnym, a co najwyżej równe wartościom maksymalnym, określonym poniższej tabeli. Wartości maksymalne nie mogą zostać przekroczone w żadnym kierunku.







min (cd) max (cd) 4.1. Światła pozycyjne tylne (boczne) 4 12 4.2. Światła pozycyjne przednie (boczne) 4 60 4.3. Światła stop 40 100 4.4. Światła kierunkowskazów 4.4.1. Przednie (kategoria 11) (patrz załącznik 1) 90 700 (1) 4.4.2. Tylne (kategoria 12) (patrz załącznik 1) 50 200 (1) Stosuje się jedynie do powierzchni między dwoma liniami pionowymi przebiegającymi pod kątami V = 0°/H = ± 5° i dwoma liniami poziomymi przebiegającymi pod kątami V = ± 10°/H = 0°. Maksymalnie 400 cd ma zastosowanie do wszystkich innych kierunków.

4.5. Poza osią odniesienia, natężenie emitowanego światła w obrębie pól kątowych zdefiniowanych w diagramach znajdujących się w dodatku 1, w każdym kierunku musi, odpowiednio do punktów rozchodzenia się światła określonych w tabeli zamieszczonej w dodatku 2, być przynajmniej równe wartościom minimalnych określonym w ppkt 4.1—4.4 oraz wartościom procentowym określonym w tej tabeli dla każdego kierunku.

4.6. Na zasadzie odstępstwa od ppkt 4.1 w odniesieniu do światła pozycyjnego (bocznego) tylnego zespolonego ze światłem stopu dopuszczalne jest maksymalne natężenie światła wynoszące 60 cd poniżej powierzchni tworzącej z powierzchnią poziomą kąt 5° do dołu.

4.7. Ponadto: 4.7.1. We wszystkich zakresach określonych w dodatku 1 natężenie światła musi wynosić przynajmniej 0,05 cd dla świateł pozycyjnych (bocznych) oraz przynajmniej 0,3 cd dla świateł stopu i świateł kierunkowskazów. 4.7.2. Gdy światła pozycyjne (boczne) są zgrupowane z innymi światłami albo z nimi zespolone, stosunek rzeczywiście zmierzonego natężenia światła w przypadku jednocześnie włączonych obydwu świateł do natężenia zapalonego światła pozycyjnego (bocznego) tylnego musi wynosić przynajmniej 5:1 w jedenastu punktach pomiarowych określonych w dodatku 2, które znajdują się w obszarze, który jest ograniczony przez pionowe linie proste, które przebiegają przez 0° V/± 10° H, oraz proste poziome, które przebiegają przez ± 5° V/0°H według tabeli rozchodzenia się światła. 4.7.3. Muszą być spełnione wymagania określone w ppkt 2.2 dodatku 2 dotyczące miejscowych odchyleń natężenia światła.

4.8. Natężenie światła należy mierzyć przy stale włączonych światłach. W przypadku świateł migających należy zapewnić, że urządzenie nie przegrzeje się.

4.9. Dodatek 2 określony w 4.5, zawiera szczegóły dotyczące stosowanej metody pomiarowej.

4.10. Urządzenie oświetleniowe tylnej tablicy rejestracyjnej musi spełniać wymagania określone w dodatku 3.

4.11. Cechy fotometryczne świateł mających kilka źródeł światła należy poddawać sprawdzaniu zgodnie z przepisami dodatku 2.

5. WARUNKI PRZEPROWADZANIA BADAŃ

5.1. Wszystkie pomiary winny być dokonywane za pomocą wzorcowego bezbarwnego światła, kategorii przewidzianej dla określonego urządzenia i ustawionego na emisję wiązki światła wymaganej dla danej lampy. Jednakże dla świateł wyposażonych w niewymienne źródła światła wszelkie pomiary winny być jednak przeprowadzane przy napięciu 6,75 V i 13,5 V odpowiednio.

5.2. Krawędzie poziome i pionowe powierzchni świecącej urządzenia muszą być określone i pomierzone w stosunku do jej środka odniesienia.

6. BARWA EMITOWANEGO ŚWIATŁA

Światła stopu i światła pozycyjne (boczne) tylne muszą emitować światło czerwone, światła pozycyjne (boczne) przednie muszą emitować światło białe, a kierunkowskazy światło żółte.

Barwa emitowanego światła zmierzona przy użyciu żarówki kategorii określonej przez producenta musi mieścić się w granicach współrzędnych trójchromatycznych określonych w dodatku 1 załącznika I, jeżeli ta żarówka jest zasilana prądem o napięciu próbnym określonym w załączniku IV.

Jednakże w przypadku świateł wyposażonych w niewymienne źródła światła właściwości kolorymetryczne należy jednak badać za pomocą źródeł światła przy napięciu 6,75 V, 13,5 V lub 28,0 V.

7. PRZEDNIE I TYLNE ŚWIATŁA PRZECIWMGIELNE

Stosuje się przepisy dyrektywy 77/539/EWG w sprawie przednich świateł przeciwmgielnych oraz dyrektywy 77/538/EWG w sprawie tylnych świateł przeciwmgielnych.

8. ŚWIATŁA COFANIA

Stosuje się wymagania dyrektywy 77/539/EWG w sprawie świateł cofania.

9. ŚWIATŁA ODBLASKOWE

9.1. Światła odblaskowe pedałów

9.1.1. Światła odblaskowe muszą mieć taki kształt, aby mieściły się w prostokącie, którego boki mają stosunek nie większy niż 8.

9.1.2. Światła odblaskowe pedałów bursztynowego żółtego koloru muszą spełniać wymagania określone w załączniku VIII do dyrektywy 76/757/EWG.

9.1.3. Powierzchnia odblaskowa każdego z czterech świateł odblaskowych zamontowanych w pedałach nie może być mniejsza niż 8 cm2.

9.2. Pozostałe światła odblaskowe

Stosuje się wymagania określone w dyrektywie 76/757/EWG w sprawie świateł odblaskowych.









Dodatek 1

Minimalne kąty poziome (H) i pionowe (V) przestrzennego rozchodzenia się światła









Dodatek 2

Pomiary fotometryczne

1. METODY POMIARÓW

1.1. W przypadku pomiarów fotometrycznych należy unikać wprowadzającego zakłócenia światła rozproszonego, poprzez zastosowanie odpowiednich osłon.

1.2. Jeżeli wyniki pomiarów fotometrycznych są kwestionowane, należy je przeprowadzić w następujący sposób: 1.2.1. odległ