VIII.

Przepisy szczególne odnoszące się do 1,2-dichloroetanu (EDC) (nr 59) 28 )



Pozycja A (59): Wartości dopuszczalne dla norm emisji (1) Rodzaj zakładu przemysłowego (2) (3) Rodzaj wartości średniej Wartości dopuszczalne wyrażone jako Data, od której należy stosować dane normy waga (g/t) (4) stężenie (mg/litr) () a)Tylko produkcja dichloroetanu (bez przetwarzania lub wykorzystania na tym samym terenie) Miesięczna 4 2 1.1.1993 2,5 1,25 1.1.1995 Dzienna 8 4 1.1.1993 5 2,5 1.1.1995 b)Produkcja 1,2-dichloroetanu iprzetwarzanie lub wykorzystanie na tym samym terenie, z wyjątkiem wykorzystania określonego w lit. e) poniżej () () Miesięczna 12 6 1.1.1993 5 2,5 1.1.1995 Dzienna 24 12 1.1.1993 10 5 1.1.1995 c)Przetwarzanie 1,2-dichloroetanu w substancje inne niż chlorek winylu () Miesięczna 2,5 1 1.1.1993 Dzienna 5 2 1.1.1993 d)Wykorzystanie EDC do odłuszczania metali (poza terenem przemysłowym, który jest objęty lit. b)) () Miesięczna – 0,1 1.1.1993 Dzienna – 0,2 1.1.1993 e)Wykorzystanie EDC w produkcji wymieniaczy jonowych () Miesięczna – – – Dzienna – – – (1) W związku z lotnością EDC i w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 6 dyrektywy 86/280/EWG, jeżeli stosowany proces przewiduje mieszanie zawierających EDC ścieków na otwartej przestrzeni, Państwa Członkowskie muszą wymagać stosowania wartości dopuszczalnych, w górę rzeki od danych zakładów; muszą one zapewnić, iż wszystkie wody narażone na prawdopodobieństwo zanieczyszczenia zostaną odpowiednio wzięte pod uwagę. (2) Zdolności produkcyjne oczyszczonego EDC obejmują też frakcję EDC, która nie ulega krakowaniu w zakładzie produkcji chlorku winylu (VC) związanym z produkcją EDC i która jest zawracana do działu oczyszczalni EDC zakładu. (3) Jeżeli roczne zrzuty nie przekraczają 30 kg/rok można wprowadzić uproszczoną procedurę monitorowania. (4) Te wartości dopuszczalne dotyczą: — dla sektorów (a) i (b) zdolności produkcyjnych oczyszczonego EDC w tonach, — dla sektora (c) zdolności przetwórczych EDC wyrażonych w tonach. — Jednakże w przypadku sektora (b), jeżeli zdolności przetwarzania i wykorzystania są większe od zdolności produkcyjnych, wartości dopuszczalne należy stosować w relacji do globalnej zdolności przetwarzania i wykorzystania. Jeżeli istnieje szereg zakładów na tym samym terenie, wartości dopuszczalne stosują się do wszystkich zakładów razem. (5) Bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pozycja A (4), owe limity stężenia odnoszą się do następujących wielkości odniesienia: a) 2 m3/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC; b) 2,5 m3/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC; c) 2,5 m3/t zdolności przetwórczej EDC. (6) Wartości dopuszczalne uwzględniają wszystkie rozproszone źródła wewnętrzne i/lub EDC używany jako rozpuszczalnik na terenie zakładu produkcyjnego; zapewni to zmniejszenie zrzutów EDC o ponad 99 %. (7) Jeżeli Państwo Członkowskie uważa, że w związku z połączeniem produkcji EDC z wytwarzaniem innych chlorowęglowodorów, jest mało prawdopodobne, aby proces produkcji EDC spełniał te wartości dopuszczalne w nieprzekraczalnym terminie do dnia 1 stycznia 1993 r., musi powiadomić o tym Komisję do dnia 1 stycznia 1991 r. Program redukcji zrzutów EDC, który umożliwi spełnienie tych wartości granicznych do dnia 1 stycznia 1997 r. zostanie przedstawiony Komisji nie później niż do dnia 31 grudnia 1993 r. W międzyczasie, na dzień 1 stycznia 1993 r., muszą zostać spełnione następujące wartości dopuszczalne: — 40 g EDC/t zdolności produkcyjnej oczyszczonego EDC (średnie miesięczne i dzienne). — Wartość graniczną przedstawioną jako stężenie określa się na podstawie ilości wody odprowadzanej przez dany zakład lub zakłady. (8) Szczególnie chodzi tu o produkcję następujących substancji: diaminoetylen, poliaminoetylen, 1.1.1.-trichloroetan, trichloroetylen i perchloroetylen. (9) Te wartości dopuszczalne dotyczą wyłącznie zakładów, których roczne zrzuty przekraczają 30 kg/rok. (10) W chwili obecnej nie jest możliwe przyjęcie wartości dopuszczalnych dla tego sektora. Rada przyjmie takie wartości dopuszczalne w późniejszym terminie, działając na wniosek Komisji. W międzyczasie, Państwa Członkowskie będą stosować krajowe wartości dopuszczalne zgodnie z załącznikiem I pozycja. A, pkt 3.



Pozycja B (59): wskaźniki jakości Środowisko naturalne Wskaźniki jakości (μg/litr) Data, od której należy stosować dane normy Wody powierzchniowe śródlądowe 10 1.1.1993 Wody ujścia rzeki Śródlądowe wody brzegowe inne niż wody ujścia rzek Wody terytorialne Komisja porówna wyniki monitorowania przeprowadzonego zgodnie z art. 13 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 76/464/EWG, przy stężeniu wskaźnikowym 2,5 μg/litr. Do roku 1998 Komisja podda ponownej analizie wskaźniki jakości na podstawie doświadczenia nabytego w stosowaniu obecnych środków. Pozycja C (59): referencyjna metoda pomiaru 1. Referencyjną metodą pomiaru, która ma być stosowana do określenia obecności dichloroetanu w ściekach i środowisku wodnym jest chromatografia gazowa z wykrywaniem wychwytu elektronów po ekstrakcji przy użyciu właściwego rozpuszczalnika lub chromatografia gazowa po izolacji metodą „usuwania i chwytania” oraz chwytania przy użyciu pułapki kapilarnej wychłodzonej w niskiej temperaturze. Granicą określenia jest 10 μg/litr dla ścieków i 1 μg/litr dla środowiska wodnego. 2. Dokładność i precyzja tej metody muszą wynosić plus/minus 50 % przy stężeniu, które stanowi dwukrotną wartość granicy określenia. 3. Państwa Członkowskie mogą określać stężenia EDC poprzez odniesienie do ilości AOX, EOX lub VOX, pod warunkiem, iż Komisja uprzednio upewni się, iż te metody dają równoważne wyniki i do momentu przyjęcia ogólnej dyrektywy dotyczącej rozpuszczalników. Zainteresowane Państwa Członkowskie, regularnie ustalają związek między stężeniem EDC i stosowanym parametrem.