2005R1688 — PL — 19.12.2011 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1688/2005 z dnia 14 października 2005 r. wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do specjalnych gwarancji dotyczących Salmonelli związanych z wysyłkami niektórych mięs i jaj do Finlandii i Szwecji (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 271, 15.10.2005, p.17)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1688/2005

z dnia 14 października 2005 r.

wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do specjalnych gwarancji dotyczących Salmonelli związanych z wysyłkami niektórych mięs i jaj do Finlandii i Szwecji

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego ( 1 ), w szczególności jego art. 9, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W momencie przystąpienia, Finlandii i Szwecji udzielono dodatkowych gwarancji dotyczących salmonelli obejmujących obrót handlowy świeżym mięsem wołowym i wieprzowym, świeżym mięsem drobiowym oraz jajami konsumpcyjnymi, które na mocy dyrektywy Rady 94/65/WE ( 2 ) objęły również mięso mielone. Gwarancje te zostały określone w kilku dyrektywach, zmienionych Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, dotyczących żywności, w dyrektywie Rady 64/433/EWG ( 3 ) w odniesieniu do świeżego mięsa, w dyrektywie Rady 71/118/EWG ( 4 ) w odniesieniu do świeżego mięsa drobiowego oraz w dyrektywie Rady 92/118/EWG ( 5 ) w odniesieniu do jaj. (2) Od dnia 1 stycznia 2006 r. dyrektywy 64/433/EWG, 71/118/EWG oraz 94/65/WE zostaną uchylone dyrektywą 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. uchylającą niektóre dyrektywy dotyczące higieny i warunków zdrowia przy produkcji i wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zmieniającą dyrektywy Rady 89/662/EWG i 92/118/EWG oraz decyzję Rady 95/408/WE ( 6 ). Dyrektywa 92/118/EWG zostanie zmieniona dyrektywą 2004/41/WE. (3) Artykuł 4 dyrektywy 2004/41/WE stanowi, że do czasu przyjęcia niezbędnych przepisów na podstawie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 852/2004 ( 7 ), (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 ( 8 ) lub dyrektywy Rady 2002/99/WE ( 9 ), mają w dalszym ciągu zastosowanie mutatis mutandis przepisy wykonawcze przyjęte na podstawie załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG z wyjątkiem decyzji Rady 94/371/WE ( 10 ). (4) Od dnia 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do salmonelli będą miały zastosowanie nowe zasady, dotyczące specjalnych gwarancji na żywność, na mocy rozporządzenia (WE) nr 853/2004. (5) Istnieje zatem potrzeba odpowiedniego uaktualnienia i uzupełnienia przepisów wykonawczych, przewidzianych w decyzji Komisji 95/168/WE z dnia 8 maja 1995 r. ustanawiającej, w odniesieniu do salmonelli, dodatkowe gwarancje dotyczące przesyłek do Finlandii i Szwecji niektórych rodzajów jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi ( 11 ), decyzji Rady 95/409/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. ustanawiającej zasady badań mikrobiologicznych drogą pobierania próbek świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny przeznaczonych dla Finlandii i Szwecji ( 12 ), decyzji Rady 95/411/WE z dnia 22 czerwca 1995 r., ustanawiającej zasady badań mikrobiologicznych na obecność salmonelli przez pobieranie próbek świeżego mięsa drobiowego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji ( 13 ) oraz w decyzji Komisji 2003/470/WE z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie zezwolenia na niektóre alternatywne metody stosowane w badaniach mikrobiologicznych mięsa przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji ( 14 ), na podstawie nowych przepisów rozporządzenia (WE) nr 853/2004. Należy ponadto zebrać wszystkie przepisy w jednym rozporządzeniu Komisji i uchylić decyzje 95/168/WE, 95/409/WE, 95/411/WE oraz 2003/470/WE. (6) Należy również przyjąć przepisy wykonawcze, dotyczące nowych specjalnych gwarancji zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 w odniesieniu do mięsa mielonego drobiowego. (7) Przepisy odnoszące się do badań mikrobiologicznych pobranych próbek powinny być określać metody pobierania próbek, liczby pobieranych próbek i metodę mikrobiologiczną stosowaną do badania próbek. (8) W ramach zasad dotyczących metod pobierania próbek, właściwe jest dokonanie rozróżnienia między wołowiną i wieprzowiną, między tuszami i półtuszami, z jednej strony, a ćwierćtuszami, częściami i mniejszymi kawałkami, z drugiej strony, a w odniesieniu do mięsa drobiowego, między całymi tuszami, z jednej strony, a częściami tusz i podrobami, z drugiej strony. (9) Międzynarodowe metody pobierania próbek oraz badań mikrobiologicznych tych próbek należy potraktować jako metody wzorcowe, zezwalając na zastosowanie niektórych metod alternatywnych, które zostały potwierdzone i certyfikowane jako zapewniające równoznaczne gwarancje. (10) Należy uaktualnić lub w razie potrzeby ustalić wzory dokumentów towarzyszących przesyłce poświadczające lub zaświadczające, że gwarancje zostały wypełnione. (11) Na podstawie art. 8 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia (WE) 853/2004, specjalnych gwarancji nie powinno się stosować w odniesieniu do przesyłek objętych programem uznanym jako równoważny z programem realizowanym w Finlandii i Szwecji lub przesyłek wołowiny i wieprzowiny oraz jaj przeznaczonych do specjalnej obróbki. (12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

Pobieranie próbek mięsa wołowego

Pobieranie próbek mięsa wołowego, w tym mięsa mielonego, lecz z wyjątkiem przetworów z mięs oraz mięsa odkostnionego mechanicznie, przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji, poddawanych badaniom mikrobiologicznym, prowadzi się zgodnie z załącznikiem I.

Artykuł 2

Pobieranie próbek mięsa wieprzowego

Pobieranie próbek mięsa wieprzowego, w tym wieprzowiny mielonej, lecz z wyłączeniem przetworów z mięs oraz mięsa odkostnionego mechanicznie, przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji, poddawanych badaniom mikrobiologicznym, prowadzi się zgodnie z załącznikiem I.

Artykuł 3

Pobieranie próbek mięsa drobiowego

Pobieranie próbek mięsa z ptactwa domowego, indyków, perliczek, gęsi oraz kaczek, w tym mięsa mielonego, lecz z wyłączeniem przetworów z mięs oraz mięsa odkostnionego mechanicznie, przeznaczonych dla Finlandii i Szwecji, poddawanych badaniom mikrobiologicznym, prowadzi się zgodnie z załącznikiem II.

▼M1

Artykuł 4

Pobieranie próbek ze stad, z których pochodzą jaja

Pobieranie próbek ze stad, z których pochodzą jaja przeznaczone dla Finlandii i Szwecji, które to próbki poddawane są badaniom mikrobiologicznym zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004, prowadzi się zgodnie z:

a) minimalnymi wymaganiami dotyczącymi pobierania próbek ze stad nieśnych określonymi w tabeli w pkt 1 części B załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003;

b) wymaganiami dotyczącymi monitorowania stad nieśnych określonymi w pkt 2 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 517/2011.

Artykuł 5

Mikrobiologiczne metody badania próbek

1. Badania mikrobiologiczne na obecność salmonelli próbek pobranych zgodnie z art. 1-4 prowadzi się zgodnie z metodami opisanymi w następujących dokumentach:

a) w przypadku próbek mięsa, o których mowa w art. 1, 2 i 3: (i) EN/ISO 6579: Mikrobiologia żywności i pasz – Horyzontalna metoda wykrywania Salmonella spp.; (ii) metoda nr 71 NMKL (Nordycki Komitet ds. Analiz Żywności): Salmonella. Wykrywanie w żywności; lub (iii) metody poddane walidacji w zakresie mięsa w odniesieniu do metod, o których mowa w ppkt (i) i (ii), lub inne protokoły uznane w skali międzynarodowej, pod warunkiem że są one: — stosowane do mięsa wołowego, wieprzowego i drobiowego, oraz — zatwierdzone przez stronę trzecią zgodnie z protokołem określonym w normie EN/ISO 16140 Mikrobiologia żywności i pasz – Protokół walidacji metod alternatywnych (EN/ISO 16140).

b) w przypadku próbek ze stad, o których mowa w art. 4: EN/ISO 6579-2002/Amd1:2007 załącznik D: Wykrywanie Salmonella spp. w odchodach zwierzęcych oraz w próbkach z pierwotnego etapu produkcji.

2. W przypadku zakwestionowania przez państwa członkowskie wyników badań mikrobiologicznych, o których mowa w ust. 1 lit. a), za metodę odniesienia uznaje się najnowszą wersję normy EN/ISO 6579.

▼B

Artykuł 6

Dokumentacja

1. Przesyłkom mięsa, o których mowa w art. 1, 2 i 3, towarzyszą dokumenty handlowe zgodne z wzorem zamieszczonym w załączniku IV.

2. Przesyłkom jaj, wymienionym w art. 4, towarzyszy świadectwo zgodne z wzorem zamieszczonym w załączniku V.

Artykuł 7

Decyzje 95/168/WE, 95/409/WE, 95/411/WE oraz 2003/470/WE tracą moc.

Artykuł 8

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Zasady pobierania próbek mięsa i mięsa mielonego wołowego i wieprzowego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji

Sekcja A

METODA POBIERANIA PRÓBEK

1. Tusze, półtusze i ćwiartki uzyskane w ubojni pochodzenia („technika wymazu”)

Należy zastosować nieniszczącą metodę pobierania próbki zgodną z opisem w normie ISO 17604, uwzględniając zasady przechowywania i transportu próbek.

Dla tusz wołowych należy pobrać próbki z trzech miejsc (nogi, boku i karku). Dla tusz wieprzowych należy pobrać próbki z dwóch miejsc (nogi i mostku). Pobieranie próbek odbywa się metodą gąbki ściernej. Powierzchnia, z której pobiera się próbki, musi obejmować co najmniej 100 cm2 każdego wybranego miejsca. Próbki pobrane z różnych miejsc należy umieścić razem przed badaniem.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

2. Ćwiartki z innego zakładu niż ubojnia pochodzenia tuszy („metoda destrukcyjna”)

Kawałki tkanki uzyskiwane są przez wbicie sterylnego korkoboru w powierzchnię mięsa lub wycięcie plasterka tkanki o powierzchni około 25 cm2 za pomocą sterylnych narzędzi. Próbki są przenoszone w warunkach aseptycznych do pojemnika na próbki lub do plastikowego worka na roztwory, a następnie poddawane homogenizacji (perystaltyczny stomacher albo mieszalnik obrotowy (homogenizator)). Próbki mrożonego mięsa pozostają w stanie zamrożonym w czasie transportu do laboratorium. Próbki mięsa chłodzonego nie są zamrażane, ale przechowuje się je w niskiej temperaturze. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

3. Mięso mielone („metoda destrukcyjna”)

Kawałki mięsa otrzymuje się przez pobieranie próbek o wadze około 25 g za pomocą sterylnych narzędzi. Próbki są przenoszone w warunkach aseptycznych do pojemnika na próbki lub do plastikowego worka na roztwory, a następnie poddawane homogenizacji (perystaltyczny stomacher albo mieszalnik obrotowy (homogenizator)). Próbki mrożonego mięsa pozostają w stanie zamrożonym w czasie transportu do laboratorium. Próbki mięsa chłodzonego nie są zamrażane, ale przechowuje się je w niskiej temperaturze. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

Sekcja B

LICZBA PRÓBEK, KTÓRE POWINNY BYĆ POBRANE

1. Tusze, półtusze i półtusze pocięte na nie więcej niż trzy części oraz ćwiartki wymienione w sekcji a pkt (1).

Liczba tusz lub półtusz (jednostek) w przesyłce, z których muszą być pobrane wyrywkowo oddzielne próbki, jest następująca:







Przesyłka (liczba opakowań jednostkowych) Liczba opakowań jednostkowych, z których należy pobrać próbki 1–24 Liczba równa liczbie opakowań w przesyłce, maksymalnie do 20 25–29 20 30–39 25 40–49 30 50–59 35 60–89 40 90–199 50 200–499 55 500 lub więcej 60

2. Ćwierćtusze, części i mniejsze kawałki, o których mowa w sekcji a ust. 2, oraz mięso mielone, o którym mowa w sekcji a ust. 3

Liczba opakowań jednostkowych w przesyłce, z których muszą być pobrane wyrywkowo oddzielne próbki, jest następująca:







Przesyłka (liczba opakowań jednostkowych) Liczba opakowań jednostkowych, z których należy pobrać próbki 1–24 Liczba równa liczbie opakowań w przesyłce, maksymalnie do 20 25–29 20 30–39 25 40–49 30 50–59 35 60–89 40 90–199 50 200–499 55 500 lub więcej 60

W zależności od wagi opakowań jednostkowych, liczba opakowań jednostkowych poddanych pobieraniu próbek może być zmniejszona według poniższych mnożników:







Waga opakowań jednostkowych > 20 kg 10–20 kg < 10 kg Mnożniki × 1 × 3/4 × 1/2









ZAŁĄCZNIK II

Zasady pobierania próbek stosowane do mięsa i mięsa mielonego drobiowego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji

Sekcja A

METODA POBIERANIA PRÓBEK

1. Tusze (bez zdejmowania skóry z karku)

Próbki losowe pobiera się równomiernie z całej przesyłki. Próbki obejmują kawałki o wadze około 10 g, pobrane ze skóry karku, zdejmowanej w sposób aseptyczny za pomocą sterylnego skalpela i szczypczyków. Do czasu przeprowadzenia badania, próbki należy utrzymywać w stanie schłodzonym. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem, zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

2. Tusze ze zdjętą skórą z karku, części tuszy oraz podroby („metoda destrukcyjna”)

Należy pobrać kawałki tkanki o wadze około 25 g, przez wbicie sterylnego korkoboru w powierzchnię mięsa lub przez wycięcie plasterka tkanki przy pomocy sterylnych narzędzi. Do czasu przeprowadzenia badania próbki należy utrzymywać w stanie schłodzonym. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

3. Mięso mielone („metoda destrukcyjna”)

Kawałki mięsa otrzymuje się przez pobieranie próbek o wadze około 25 g za pomocą sterylnych narzędzi. Do czasu przeprowadzenia badania próbki należy utrzymywać w stanie schłodzonym. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

Sekcja B

LICZBA PRÓBEK, KTÓRE NALEŻY POBRAĆ

Liczba opakowań jednostkowych w przesyłce, z których muszą być pobrane wyrywkowo oddzielne próbki, jest następująca:







Przesyłka (liczba opakowań jednostkowych) Liczba opakowań jednostkowych, z których należy pobrać próbki 1–24 Liczba równa liczbie opakowań w przesyłce, maksymalnie do 20 25–29 20 30–39 25 40–49 30 50–59 35 60–89 40 90–199 50 200–499 55 500 lub więcej 60

W zależności od masy opakowań, liczbę próbek można zmniejszyć stosując poniższe mnożniki:







Waga opakowań jednostkowych > 20 kg 10–20 kg < 10 kg Mnożniki × 1 × 3/4 × 1/2

▼M1 —————

▼B









ZAŁĄCZNIK IV

Uwagi:

a) Dokumenty handlowe muszą być sporządzone w oparciu o wzór zamieszczony w niniejszym załączniku. Muszą one zawierać, w porządku określonym we wzorze, kolejno ponumerowane zaświadczenia wymagane przy przewozie mięsa wołowego lub wieprzowego lub mięsa drobiowego – w tym mięsa mielonego.

b) Sporządza się je w jednym z urzędowych języków Państw Członkowskich krajów przeznaczenia. Jednakże może być on sporządzony w innych językach urzędowych UE, jeżeli towarzyszy mu urzędowe tłumaczenie lub jeżeli zostało to wcześniej uzgodnione z właściwymi organami Państwa Członkowskiego przeznaczenia.

c) Dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii.

d) Oryginał każdego dokumentu handlowego składa się z jednej kartki, wypełnionej po obu stronach, lub, jeżeli długość tekstu tego wymaga, powinien być sporządzony w taki sposób, by wszystkie strony stanowiły niepodzielną całość.

e) Jeżeli ze względu na konieczność identyfikacji poszczególnych artykułów przesyłki do dokumentu dołączone są dodatkowe kartki, traktuje je się jako stanowiące część oryginału dokumentu, jeżeli na każdej z nich odpowiedzialna osoba złożyła swój podpis.

f) Jeżeli dokument wraz z dodatkowymi kartkami, o których mowa w lit. e), zawiera więcej niż jedną stronę, każda ze stron musi być ponumerowana na dole – (numer strony) z (całkowitej liczby stron) – oraz być opatrzona na górze numerem referencyjnym dokumentu nadanym przez odpowiedzialną osobę.

g) Oryginał dokumentu musi być wypełniony i podpisany przez odpowiedzialną osobę.

h) Kolor podpisu odpowiedzialnej osoby musi różnić się od koloru druku dokumentu.









ZAŁĄCZNIK V

Wzór świadectwa przesyłki do Finlandii i Szwecji jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi