2012R0231 — PL — 06.02.2013 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 231/2012 z dnia 9 marca 2012 r. ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 083, 22.3.2012, p.1)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 231/2012

z dnia 9 marca 2012 r.

ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności ( 1 ), w szczególności jego art. 14 i art. 30 ust. 4, oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących ( 2 ), w szczególności jego art. 7 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dla dodatków do żywności wymienionych w unijnych wykazach w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 należy przyjąć specyfikacje dotyczące pochodzenia, kryteriów czystości i innych niezbędnych informacji. (2) W tym celu należy uaktualnić i przejąć do niniejszego rozporządzenia specyfikacje dla dodatków do żywności, opracowane wcześniej w dyrektywie Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych ( 3 ), dyrektywie Komisji 2008/84/WE z dnia 27 sierpnia 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dla dodatków do środków spożywczych innych niż barwniki i substancje słodzące ( 4 ) oraz dyrektywie Komisji 2008/60/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych ( 5 ). W związku z powyższym wymienione dyrektywy należy uchylić. (3) Należy uwzględnić specyfikacje i techniki analityczne ustanowione w Kodeksie Żywnościowym sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA). (4) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwany dalej „Urzędem”) wydał opinię na temat bezpieczeństwa zasadowego kopolimeru metakrylanu ( 6 ) jako substancji glazurującej. Ten dodatek do żywności został następnie zatwierdzony na podstawie szczególnych zastosowań i został mu przydzielony numer E 1205. Należy zatem przyjąć specyfikacje dla tego dodatku do żywności. (5) Zgodnie z informacjami przedłożonymi przez producentów żywności barwniki spożywcze: ester etylowy kwasu beta-apo-8'-karotenowego (E 160 f) i brąz FK (E 154), a także bentonit (E 558) – nośnik zawierający glin nie są już stosowane. W związku z tym do niniejszego rozporządzenia nie należy przejmować obecnych specyfikacji dla tych dodatków do żywności. (6) W dniu 10 lutego 2010 r. Urząd wydał opinię na temat bezpieczeństwa estrów sacharozy i kwasów tłuszczowych (E 473) przygotowanych z estrów winylowych kwasów tłuszczowych ( 7 ). Należy odpowiednio dostosować obecne specyfikacje, w szczególności przez zmniejszenie maksymalnych poziomów dla zanieczyszczeń budzących obawy co do bezpieczeństwa. (7) Należy dostosować obecnie obowiązujące szczegółowe kryteria czystości przez zmniejszenie maksymalnych poziomów dla poszczególnych, wybranych metali ciężkich, jeżeli jest to wykonalne i jeżeli poziomy JECFA są niższe niż obecnie obowiązujące. Zgodnie z tym podejściem należy obniżyć maksymalne poziomy dla zanieczyszczenia 4-metyloimidazolu w karmelu amoniakalnym (E 150 c), popiołu siarczanowego w beta-karotenie (E 160 a (i)) oraz sole magnezu i sole zasadowe w węglanie wapnia (E 170). Należy odstąpić od tego podejścia jedynie w przypadku dodatków: cytrynian trisodowy (Ε 331 (iii)) (zawartość ołowiu), karagen (E 407) i przetworzone wodorosty morskie z gatunku Eucheuma (E 407 a) (zawartość kadmu), ponieważ producenci oświadczyli, że zgodność z bardziej restrykcyjnymi przepisami unijnymi, odzwierciedlającymi poziomy JECFA, nie będzie technicznie wykonalna. Udział w całkowitym pobraniu tych dwóch zanieczyszczeń (ołowiu i kadmu) w tych trzech poszczególnych dodatkach do żywności nie jest uznawany za istotny. Dla fosforanów (E 338–E 341 oraz E 450–E 452) należy natomiast ustanowić nowe, znacznie niższe wartości w porównaniu z wartościami wskazanymi przez JECFA ze względu na postępy w procesach produkcji, uwzględniając najnowsze zalecenia Urzędu w sprawie zmniejszenia pobrania arsenu, zwłaszcza w postaci nieorganicznej ( 8 ). Ponadto ze względów bezpieczeństwa należy wprowadzić nowy przepis dotyczący arsenu dla kwasu glutaminowego (E 620). Całkowity bilans tych zmian przynosi korzyści konsumentom, ponieważ maksymalne poziomy dla metali ciężkich stają się coraz bardziej rygorystyczne, ogólnie oraz w większości dodatków do żywności. Do specyfikacji należy włączyć szczegółowe informacje dotyczące procesu produkcji oraz materiałów wyjściowych do produkcji dodatków do żywności w celu ułatwienia podejmowania w przyszłości decyzji zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1333/2008. (8) Specyfikacje nie powinny zawierać odniesień do testów organoleptycznych, odnoszących się do smaku, ponieważ nie można oczekiwać, aby organy kontrolne podejmowały ryzyko spożywania substancji chemicznej. (9) Specyfikacje nie powinny też zawierać odniesień do klas, ponieważ takie odniesienie nie ma żadnej wartości dodanej. (10) Specyfikacje nie powinny zawierać odniesień do ogólnego parametru „metale ciężkie”, ponieważ parametr ten nie jest związany z toksycznością, lecz z ogólną metodą analityczną. Parametry dotyczące poszczególnych metali ciężkich odnoszą się do toksyczności i zostały uwzględnione w specyfikacjach. (11) Niektóre dodatki do żywności są obecnie wymienione pod różnymi nazwami (karboksymetyloceluloza (E 466), sól sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana (E 468), enzymatycznie zhydrolizowana karboksymetyloceluloza (E 469) oraz wosk pszczeli, biały i żółty (E 901) w różnych przepisach dyrektywy 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 9 ). Specyfikacje ustanawiane niniejszym rozporządzeniem powinny zatem odnosić się do tych różnych nazw. (12) Obecne przepisy dotyczące wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) są zbyt ogólne i nie mają istotnego znaczenia dla bezpieczeństwa, powinny zatem zostać zastąpione przez maksymalne poziomy dla poszczególnych WWA mających znaczenie dla dodatków do żywności: węgiel roślinny (E 153) oraz wosk mikrokrystaliczny (E 905). Podobne maksymalne poziomy należy ustanowić dla formaldehydu w karagenie (E 407) i przetworzonych wodorostach morskich z gatunku Eucheuma (E 407 a), dla szczególnych kryteriów mikrobiologicznych w agarze (E 406) oraz dla zawartości Salmonella spp. w mannitolu (E 421 (ii)) wyprodukowanym w drodze fermentacji. (13) Należy zezwolić na stosowanie 2-propanolu (izopropanolu, alkoholu izopropylowego) w produkcji dodatków: kurkumina (E 100) oraz ekstrakt z papryki (E 160 c) zgodnie ze specyfikacjami JECFA, ponieważ to konkretne zastosowanie Urząd uznał za bezpieczne ( 10 ). Należy zezwolić na stosowanie etanolu w zastępstwie 2-propanolu w produkcji gumy gellan (E 418) w przypadkach, gdy produkt końcowy nadal jest zgodny ze wszystkimi pozostałymi specyfikacjami, a etanol uznaje się za budzący mniejsze obawy co do bezpieczeństwa. (14) Należy określić udział procentowy głównego składnika barwiącego w koszenili, kwasie karminowym, karminach (E 120), ponieważ maksymalne poziomy mają mieć zastosowanie do ilości tego głównego składnika. (15) Należy zaktualizować system numerowania podkategorii karotenów (E 160 a), aby był on zgodny z systemem numerowania w Kodeksie Żywnościowym. (16) Do specyfikacji należy włączyć stałą postać kwasu mlekowego (E 270), ponieważ obecnie może być on wytwarzany w tej postaci i nie budzi obaw co do bezpieczeństwa. (17) Należy dostosować obecną wartość temperatury w stracie przy suszeniu dla cytrynianu monosodowego (Ε 331 (i)), postać bezwodna, ponieważ w obecnie wymienionych warunkach substancja ta ulega rozkładowi. Należy również dostosować warunki suszenia dla cytrynianu trisodowego (Ε 331 (iii)) w celu poprawy odtwarzalności metody. (18) Należy poprawić obecną wartość absorpcji specyficznej dla alfa-tokoferolu (E 307), a także zastąpić „punkt sublimacji” dla kwasu sorbowego (E 200) „badaniem rozpuszczalności”, ponieważ ten pierwszy nie ma znaczenia. Należy uaktualnić specyfikację źródeł bakterii do produkcji nizyny (E 234) i natamycyny (E 235) zgodnie z aktualną nomenklaturą taksonomiczną. (19) Należy ograniczyć obecność glinu w dodatkach do żywności, ponieważ dostępne są nowe, innowacyjne technologie produkcji powodujące mniej zanieczyszczeń w dodatkach do żywności. W celu zwiększenia pewności prawa i zapewnienia niedyskryminacji właściwe jest przewidzenie okresu przejściowego dla producentów dodatków do żywności, aby mogli stopniowo dostosować się do tych ograniczeń. (20) Należy ustanowić maksymalne poziomy glinu w dodatkach do żywności, w stosownych przypadkach, w szczególności dla fosforanów wapnia (E 341 (i)–(iii)) przeznaczonych do stosowania w żywności dla niemowląt i małych dzieci ( 11 ), zgodnie z opinią Komitetu Naukowego ds. Żywności wydaną w dniu 7 czerwca 1996 r. ( 12 ). Podobnie należy ustanowić maksymalny poziom dla glinu w cytrynianie wapnia (E 333). (21) Maksymalne poziomy dla glinu w fosforanach wapnia (E 341 (i)–(iii)), difosforanie disodowym (E 450 (i)) oraz diwodorodifosforanie wapnia (E 450 (vii)) powinny być zgodne z opinią Urzędu z dnia 22 maja 2008 r. ( 13 ). Obecne poziomy powinny zostać zmniejszone, jeżeli jest to technicznie wykonalne oraz jeżeli udział w całkowitym pobraniu glinu jest znaczny. Podobnie laki glinowe poszczególnych barwników spożywczych powinny być dozwolone tylko wówczas, gdy są technicznie potrzebne. (22) Przepisy dotyczące maksymalnych poziomów dla glinu w fosforanie diwapniowym (E 341 (ii)), fosforanie triwapniowym (E 341 (iii)) oraz diwodorodifosforanie wapnia (E 450 (vii)) nie powinny powodować zakłóceń rynku ze względu na ewentualny brak dostaw. (23) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 258/2010 z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie wprowadzenia szczególnych warunków dotyczących przywozu gumy guar pochodzącej lub wysyłanej z Indii w związku z ryzykiem zanieczyszczenia pentachlorofenolem i dioksynami ( 14 ) należy ustanowić maksymalne poziomy dla zanieczyszczenia pentachlorofenolu w gumie guar (E 412). (24) Zgodnie z motywem 48 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalającego najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych ( 15 ) państwa członkowskie są zobowiązane do badania środków spożywczych innych niż przewidziane w tym rozporządzeniu pod kątem występowania zanieczyszczenia 3-MCPD w celu rozważenia potrzeby ustalenia maksymalnych poziomów dla tej substancji. Władze francuskie przedstawiły dane o wysokich stężeniach 3-MCPD w dodatku do żywności glicerol (E 422) oraz dane o średnim poziomie zastosowania tego dodatku do żywności w różnych kategoriach żywności. Należy określić maksymalne poziomy dla 3-MCPD w tym konkretnym dodatku do żywności w celu uniknięcia zanieczyszczenia produktu końcowego na wyższym poziomie niż dopuszczalny, z uwzględnieniem współczynnika rozcieńczenia. (25) Ze względu na rozwój metod analitycznych niektóre obecne specyfikacje powinny zostać uaktualnione. Obecna wartość graniczna „niewykrywalny” jest związana z ewolucją metodologii analitycznych i powinna zostać zastąpiona konkretną wartością liczbową dla dodatków: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem octowym (E 472 a–f), estry kwasów tłuszczowych i poliglicerolu (E 475) oraz estry kwasów tłuszczowych i glikolu propylenowego (E 477). (26) Należy uaktualnić specyfikacje odnoszące się do procesu produkcji dla mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem cytrynowym (E 472 c), ponieważ obecnie zasady zastępuje się ich łagodniej działającymi solami. (27) Obecne kryterium „wolne kwasy tłuszczowe” dla dodatków: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem cytrynowym (E 472 c) oraz mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych estryfikowane kwasem mono- i diacetylowinowym (E 472 e) nie jest właściwe. Należy je zastąpić kryterium „liczba kwasowa”, ponieważ lepiej wyraża ono otrzymane metodą miareczkowania dane szacunkowe dotyczące wolnych grup kwasowych. Jest to zgodne z 71 sprawozdaniem w sprawie dodatków do żywności, sporządzonym przez JECFA ( 16 ), w przypadkach, w których taka zmiana została przyjęta dla mono- i diglicerydów kwasów tłuszczowych estryfikowanych kwasem mono- i diacetylowinowym (E 472 e). (28) Obecny błędny opis dodatku tlenek magnezu (E 530) powinien zostać poprawiony zgodnie z informacjami przedstawionymi przez producentów, aby zapewnić jego zgodność z Farmakopeą Europejską ( 17 ). Należy również uaktualnić obecne maksymalne wartości dla substancji redukujących w dodatku kwas glukonowy (E 574), ponieważ osiągnięcie tego poziomu nie jest technicznie wykonalne. Obecna metoda szacowania zawartości wody w ksylitolu (E 967) oparta na „stracie przy suszeniu” powinna zostać zastąpiona bardziej odpowiednią metodą. (29) Niektóre obowiązujące parametry w specyfikacji dla dodatku wosk candelilla (E 902) nie powinny zostać przejęte do niniejszego rozporządzenia, ponieważ są błędne. We wpisie dla diwodorodifosforanu wapnia (E 450 (vii)) należy poprawić zawartość P2O5. (30) We wpisie „oznaczenie zawartości” dla taumatyny (E 957) należy poprawić współczynnik obliczeniowy. Współczynnik ten ma być stosowany w metodzie Kjeldahla w odniesieniu do szacowania całkowitej zawartości substancji w oparciu o pomiar azotu. Współczynnik obliczeniowy powinien zostać zaktualizowany zgodnie z odpowiednią literaturą naukową na temat taumatyny (E 957). (31) Urząd ocenił bezpieczeństwo glikozydów stewiolowych jako substancji słodzącej i przedstawił swoją opinię w dniu 10 marca 2010 r. ( 18 ). Stosowanie glikozydów stewiolowych, którym przypisano numer E 960, zostało następnie dopuszczone na podstawie dobrze określonych warunków stosowania. Należy zatem przyjąć specyfikacje dla tego dodatku do żywności. (32) Ze względu na zmiany w taksonomii należy uaktualnić obecne specyfikacje dla materiałów wyjściowych (drożdże) stosowanych do wytwarzania erytrytolu (E 968). (33) Obecna specyfikacja dla ekstraktu Quillaia (E 999) odnosząca się do zakresu pH powinna zostać dostosowana, aby była zgodna z JECFA. (34) Należy zezwolić na połączenie kwasu cytrynowego oraz kwasu fosforowego (które obecnie są dozwolone indywidualnie do stosowania w produkcji dodatku polidekstrozy (E 1200)), jeżeli produkt końcowy nadal jest zgodny ze specyfikacjami czystości, gdyż poprawia to wydajność i powoduje lepszą kontrolę kinetyki reakcji. Zmiany te nie budzą obaw co do bezpieczeństwa. (35) Inaczej niż w przypadku drobnych cząsteczek, masa cząsteczkowa polimeru nie jest wartością unikatową. Dany polimer może cechować się rozkładem cząsteczek o różnych masach. Ich rozkład może zależeć od sposobu produkcji polimeru. Właściwości fizyczne i zachowanie polimeru związane są z masą i z rozmieszczeniem cząsteczek o określonych masach w mieszaninie. Mieszaniny te są różnie opisywane w różnych modelach matematycznych wyjaśniających rozkład cząsteczek w mieszaninie. Mimo tych różnic w dostępnych modelach w literaturze naukowej do opisu polimerów zaleca się stosowanie średniej wagowo masy cząsteczkowej (Mw). Należy odpowiednio dostosować specyfikacje dla poliwinylopirolidonu (E 1201). (36) Kryterium „zakres temperatur destylacji”, o którym mowa w obecnych specyfikacjach dla glikolu propylenowego (E 1520), prowadzi do sprzecznych wniosków w porównaniu z wynikami z analizy. Należy zatem poprawić to kryterium i zmienić jego nazwę na „badanie destylacji”. (37) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, przy czym ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

Specyfikacje dla dodatków do żywności

Specyfikacje dla dodatków do żywności, w tym dla barwników i substancji słodzących wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, określa się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Uchylenie

Dyrektywy 2008/60/WE, 2008/84/WE oraz 2008/128/WE tracą moc ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2012 r.

Artykuł 3

Środki przejściowe

Środki spożywcze zawierające dodatki do żywności, które w sposób zgodny z prawem zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 1 grudnia 2012 r., ale które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.

Artykuł 4

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2012 r.

Ustanowione w załączniku specyfikacje dla dodatków: glikozydy stewiolowe (E 960) oraz zasadowy kopolimer metakrylanu (E 1205) stosuje się jednak od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK

Uwaga: Tlenek etylenu nie może być stosowany do wyjaławiania dodatków do żywności

Laki glinowe do stosowania w barwnikach tylko w wyraźnie określonych przypadkach.







Definicja Laki glinowe są otrzymywane w wyniku reakcji barwników spełniających kryteria czystości, określone w monografii w odpowiedniej specyfikacji, z tlenkiem glinu w środowisku wodnym. Tlenek glinu to zazwyczaj świeżo przygotowywany niewysuszony materiał otrzymywany w wyniku reakcji siarczanu lub chlorku glinu z węglanem lub diwęglanem sodu lub wapnia albo z amoniakiem. Po uzyskaniu laku produkt jest filtrowany, przemywany wodą i suszony. W końcowym produkcie może być również obecny nieprzereagowany tlenek glinu. Substancje nierozpuszczalne w HCl Nie więcej niż 0,5 % Substancje nierozpuszczalne w NaOH Nie więcej niż 0,5 %, tylko dla E 127 (erytrozyna) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % (w warunkach neutralnych) Stosuje się szczegółowe kryteria czystości dla odpowiednich barwników.

E 100 KURKUMINA







Nazwy synonimowe CI żółcień naturalna 3; żółcień kurkumowa; diferoil metanu Definicja Kurkuminę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami kurkumy, tj. zmielonych kłączy odmian Curcuma longa L. W celu otrzymania skoncentrowanej kurkuminy w proszku ekstrakt jest oczyszczany poprzez krystalizację. Produkt składa się głównie z kurkumin, tj. składnika barwiącego (1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo) hepta-1,6-dien-3,5-dionu) i jego dwóch dezmetoksy pochodnych w różnych proporcjach. Mogą być obecne niewielkie ilości olejów i żywic naturalnie występujących w kurkumie. Kurkumina jest także stosowana jako lak glinowy; zawartość glinu wynosi mniej niż 30 %. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: octan etylu, aceton, dwutlenek węgla, dichlorometan, n-butanol, metanol, etanol, heksan, 2-propanol. Numer wg Colour Index 75300 Numer wg EINECS 207-280-5 Nazwa chemiczna I 1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dieno-3,5-dion II 1-(4-hydroksyfenylo)-7-(4-hydroksy-3-metoksy-fenylo-)hepta-1,6-dien-3,5-dion III 1,7-bis(4-hydroksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion Wzór chemiczny I C21H20O6 II C20H18O5 III C19H16O4 Masa cząsteczkowa I. 368,39 II. 338,39 III. 308,39 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem. 1 607 przy około 426 nm w etanolu Opis Pomarańczowożółty krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w etanolu przy około 426 nm Zakres temperatur topnienia 179–182 °C Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Aceton n-butanol Metanol Etanol Heksan Propan-2-ol Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 101 (i) RYBOFLAWINA







Nazwy synonimowe Laktoflawina; Definicja Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 201-507-1 Nazwa chemiczna 7,8-dimetylo-10-(D-rybo-2,3,4,5-tetrahydroksypentylo)-benzo(g)pterydyno-2,4(3H, 10H)-dion; 7,8-dimetylo-10-(1'-D-rybitylo)izoalloksazyna Wzór chemiczny C17H20N4O6 Masa cząsteczkowa 376,37 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę. 328 przy około 444 nm w roztworze wodnym Opis Krystaliczny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowożółtej Identyfikacja Spektrometria Stosunek A375/A267 wynosi od 0,31 do 0,33 w roztworze wodnym Stosunek A444/A267 wynosi od 0,36 do 0,39 Maksimum w wodzie przy około 375 nm Skręcalność właściwa [α]D 20 pomiędzy -115° i -140° w 0,05N roztworze wodorotlenku sodu Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 1,5 % (105 °C, 4 godz.) Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 101 (ii) RYBOFLAWINY-5′-FOSFORAN







Nazwy synonimowe Ryboflawiny-5’-fosforan sodu Definicja Niniejsze specyfikacje odnoszą się do 5’-fosforanu ryboflawiny łącznie z niewielkimi ilościami wolnej ryboflawiny oraz difosforanu ryboflawiny. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 204-988-6 Nazwa chemiczna Monosodowy fosforan (2R,3R,4S)-5-(3')10'-dihydro-7',8'-dimetylo-2',4'-diokso-10'-benzo[γ]pterydynylo)2,3,4-trihydroksypentylu; monosodowa sól 5'-monofosforanowego estru ryboflawiny Wzór chemiczny Dla postaci diwodzianu: C17H20N4NaO9P · 2H2O Dla postaci bezwodnej: C17H20N4NaO9P Masa cząsteczkowa 514,36 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 95 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na C17H20N4NaO9P.2H2O 250 przy około 375 nm w roztworze wodnym Opis Krystaliczny, higroskopijny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowej Identyfikacja Spektrometria Stosunek A375/A267 wynosi od 0,30 do 0,34 w roztworze wodnym Stosunek A444/A267 wynosi od 0,35 do 0,40 Maksimum w wodzie przy około 375 nm Skręcalność właściwa [α]D 20 pomiędzy + 38° i + 42° w 5-molowym roztworze HCl Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 8 % (100 °C, 5 godzin w próżni nad P2O5) dla postaci diwodzianu Popiół siarczanowy Nie więcej niż 25 % Fosfor nieorganiczny Nie więcej niż 1,0 % (jako PO4 w przeliczeniu na bezwodną masę) Dodatkowe substancje barwiące Ryboflawina (wolna): Nie więcej niż 6 % Difosforan ryboflawiny: Nie więcej niż 6 % Pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 70 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 102 TARTRAZYNA







Nazwy synonimowe CI żółcień spożywcza 4 Definicja Tartrazyna jest otrzymywana z kwasu 4-amino-benzenosulfonowego, który jest diazowany przy użyciu kwasu solnego i azotynu sodu. Związek diazowy jest następnie sprzęgany z kwasem 4,5-dihydro-5-okso-1-(4-sulfofenylo)-1H-pirazolo-3-karboksylowym lub z estrem metylowym, estrem etylowym lub solą tego kwasu karboksylowego. Otrzymany barwnik jest oczyszczany i izolowany jako sól sodowa. Tartrazyna składa się głównie z 5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfonianofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylanu trisodowego i dodatkowych substancji barwiących, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Tartrazyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 19140 Numer wg EINECS 217-699-5 Nazwa chemiczna 5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfonianofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan trisodowy Wzór chemiczny C16H9N4Na3O9S2 Masa cząsteczkowa 534,37 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. 530 przy ok. 426 nm w roztworze wodnym Opis Jasnopomarańczowy proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Żółty Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 426 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-hydrazynobenzeno sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy Kwas 5-okso-1-(4-sulfofenylo)-2-pirazolino-3-karboksylowy 4,4′-diazoaminodi(benzenosulfonowy kwas) Kwas tetrahydroksybursztynowy Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 104 ŻÓŁCIEŃ CHINOLINOWA







Nazwy synonimowe CI żółcień spożywcza 13 Definicja Żółcień chinolinowa jest otrzymywana w wyniku sulfonowania 2- (2-chinolilo)indan-1,3-dionu lub mieszaniny zawierającej około dwóch trzecich 2-(2-chinolilo)indano-1,3-dionu oraz jedną trzecią 2-(2-(6-metylochinolilo))indan-1,3-dionu. Żółcień chinolinowa składa się głównie z soli sodowych mieszaniny disulfonianów (głównie), monosulfonianów i trisulfonianów powyższego związku i dodatkowych substancji barwiących, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Żółcień chinolinowa jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 47005 Numer wg EINECS 305-897-5 Nazwa chemiczna Sól disodowa disulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu (główny składnik) Wzór chemiczny C18H9N Na2O8S2 (główny składnik) Masa cząsteczkowa 477,38 (główny składnik) Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. Żółcień chinolinowa ma następujący skład: W odniesieniu do wszystkich obecnych substancji barwiących: — nie mniej niż 80 % soli sodowej disulfonianów 2-(2-chinolilo)indan-1,3-dionu — nie więcej niż 15 % soli sodowej monosulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu — nie więcej niż 7,0 % soli trisodowej trisulfonianu 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu 865 (główny składnik) przy około 411 nm w wodnym roztworze kwasu octowego Opis Żółty proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Żółty Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym roztworze kwasu octowego o pH 5 przy około 411 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 4,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: 2-metylochinolina Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 2-metylochinolinosulfonowy Kwas ftalowy 2,6-dimetylochinolina Kwas 2,6-dimetylochinolinosulfonowy 2-(2-chinolilo)indan-1,3-dion Nie więcej niż 4 mg/kg Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 110 ŻÓŁCIEŃ POMARAŃCZOWA FCF







Nazwy synonimowe CI żółcień spożywcza 3; żółcień pomarańczowa S Definicja Żółcień pomarańczowa FCF zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Żółcień pomarańczowa FCF jest otrzymywana w wyniku diazotowania kwasu 4-aminobenzenosulfonowego przy użyciu kwasu chlorowodorowego i azotynu sodu lub kwasu siarkowego i azotynu sodu. Związek diazowy jest sprzęgany z kwasem 6-hydroksy-2-naftaleno-sulfonowym. Barwnik jest izolowany jako sól sodowa i suszony. Żółcień pomarańczowa FCF jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 15985 Numer wg EINECS 220-491-7 Nazwa chemiczna 2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C16H10N2Na2O7S2 Masa cząsteczkowa 452,37 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. 555 przy około 485 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Pomarańczowoczerwony proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Pomarańczowy Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 485 nm i pH 7 Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 5,0 % 1-(fenylazo)-2-naftol (Sudan I) Nie więcej niż 0,5 mg/kg Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy 4,4′-diazoaminodi(benzenosulfonowy kwas) 6,6′-oksydi(naftaleno-2-sulfonowy kwas) Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 120 KOSZENILA, KWAS KARMINOWY, KARMINY







Nazwy synonimowe CI czerwień naturalna 4 Definicja Karminy i kwas karminowy są otrzymywane w wyniku wodnej, wodnoalkoholowej lub alkoholowej ekstrakcji koszenili, tj. wysuszonych żeńskich osobników owadów Dactylopius coccus Costa. Głównym składnikiem barwiącym jest kwas karminowy. Można uzyskać również laki glinowe kwasu karminowego (karminów), w których stosunek molowy glinu i kwasu karminowego będzie wynosił 1:2. W produktach handlowych składnik barwiący występuje w połączeniach z kationami amonu, wapnia, potasu lub sodu, pojedynczo lub łącznie, a kationy te mogą być również obecne w nadmiarze. Produkty handlowe mogą również zawierać substancje białkowe pochodzące z owadów, mogą również zawierać wolne karminiany lub niewielkie ilości niezwiązanych kationów glinu. Numer wg Colour Index 75470 Numer wg EINECS Koszenila: 215-680-6; kwas karminowy: 215-023-3; karminy: 215-724-4 Nazwa chemiczna Kwas 7-β-D-glukopiranozylo-3,5,6,8-tetrahydroksy-1-metylo-9,10-dioksoantraceno-2-karboksylowy (kwas karminowy); karmin jest wodzianem chelatu glinowego tego kwasu Wzór chemiczny C22H20O13 (kwas karminowy) Masa cząsteczkowa 492,39 (kwas karminowy) Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 2,0% kwasu karminowego w ekstraktach zawierających kwas karminowy, nie mniej niż 50% kwasu karminowego w związkach chelatowych. Opis Krucha substancja stała lub proszek o barwie czerwonej do ciemnoczerwonej. Ekstrakt koszenili jest zazwyczaj ciemnoczerwoną cieczą, może też występować w postaci wysuszonej jako proszek. Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym roztworze amoniaku przy około 518 nm Maksimum w rozcieńczonym roztworze kwasu chlorowodorowego przy około 494 nm dla kwasu karminowego 139 w piku przy około 494 nm w rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym dla kwasu karminowego Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 5 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 122 AZORUBINA, KARMOIZYNA







Nazwy synonimowe CI czerwień spożywcza 3 Definicja Azorubina zawiera głównie 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-1-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Azorubina jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 14720 Numer wg EINECS 222-657-4 Nazwa chemiczna 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-1-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C20H12N2Na2O7S2 Masa cząsteczkowa 502,44 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową 510 przy około 516 nm w roztworze wodnym Opis Proszek lub granulki o barwie czerwonej do kasztanowej Barwa roztworu wodnego Czerwony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 516 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 4-hydroksynaftaleno-1-sulfonowy Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 123 AMARANT







Nazwy synonimowe CI czerwień spożywcza 9 Definicja Amarant zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-3,6-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Amarant otrzymuje się w wyniku sprzężenia kwasu 4-amino-1-naftalenosulfonowego z kwasem 3-hydroksy-2,7-naftalenodisulfonowym. Amarant jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 16185 Numer wg EINECS 213-022-2 Nazwa chemiczna 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-3,6-disulfonian trisodowy Wzór chemiczny C20H11N2Na3O10S3 Masa cząsteczkowa 604,48 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową 440 przy około 520 nm w roztworze wodnym Opis Czerwonawobrązowy proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Czerwony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 520 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 3,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 124 PĄS 4R, CZERWIEŃ KOSZENILOWA A







Nazwy synonimowe CI czerwień spożywcza 7; nowa kokcyna Definicja Pąs 4R zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Pąs 4R otrzymuje się w wyniku sprzężenia diazotowanego kwasu naftonowego z kwasem G (kwas 2-naftolo-6,8-disulfonowy) i przekształcenia produktu sprzężenia do soli trisodowej. Pąs 4R jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 16255 Numer wg EINECS 220-036-2 Nazwa chemiczna 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo)naftaleno-6,8-disulfonian trisodowy Wzór chemiczny C20H11N2Na3O10S3 Masa cząsteczkowa 604,48 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową 430 przy około 505 nm w roztworze wodnym Opis Czerwonawy proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Czerwony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 505 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 127 ERYTROZYNA







Nazwy synonimowe CI czerwień spożywcza 14 Definicja Erytrozyna zawiera głównie monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanten-9-ylo)benzoesanu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z wodą, chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Erytrozynę otrzymuje się w wyniku jodynowania fluoresceiny, produktu kondensacji rezorcynolu i bezwodnika ftalowego. Erytrozyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 45430 Numer wg EINECS 240-474-8 Nazwa chemiczna Monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanten-9-ylo)benzoesanu disodowego Wzór chemiczny C20H6I4Na2O5 H2O Masa cząsteczkowa 897,88 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 87 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na bezwodną sól sodową 1 100 przy około 526 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Czerwony proszek lub granulki. Barwa roztworu wodnego Czerwony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 526 nm i pH 7 Czystość Nieorganiczne jodki Nie więcej niż 0,1 % (w przeliczeniu na jodek sodu) Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące (z wyjątkiem fluoresceiny) Nie więcej niż 4,0 % Fluoresceina Nie więcej niż 20 mg/kg Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Trijodorezorcynol Nie więcej niż 0,2 % Kwas 2-(2,4-dihydroksy-3,5-dijodobenzoilo)benzoesowy Nie więcej niż 0,2 % Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH od 7 do 8, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 129 CZERWIEŃ ALLURA AC







Nazwy synonimowe CI czerwień spożywcza 17 Definicja Czerwień Allura AC zawiera głównie 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Czerwień Allura AC otrzymuje się w wyniku sprzężenia diazowanego kwasu 5-amino-4-metoksy-2-toluenosulfonowego z kwasem 6-hydroksy-2-naftalenosulfonowym. Czerwień Allura AC jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 16035 Numer wg EINECS 247-368-0 Nazwa chemiczna 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo)naftaleno-6-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C18H14N2Na2O8S2 Masa cząsteczkowa 496,42 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową 540 przy około 504 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Ciemnoczerwony proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Czerwony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 504 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 3,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Sól sodowa kwasu 6-hydroksy-2-naftalenosulfonowego Nie więcej niż 0,3 % Kwas 4-amino-5-metoksy-2-metylobenezenosulfonowy Nie więcej niż 0,2 % Sól disodowa 6,6-oksybis kwasu (2-naftalenosulfonowego) Nie więcej niż 1,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 131 BŁĘKIT PATENTOWY V







Nazwy synonimowe CI błękit spożywczy 5 Definicja Błękit patentowy V zawiera głównie wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno)-2,5-cyckloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu albo siarczanem wapnia jako głównymi składnikami niebarwnymi. Dozwolona jest również sól potasowa. Numer wg Colour Index 42051 Numer wg EINECS 222-573-8 Nazwa chemiczna Wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno)-2,5-cykloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej Wzór chemiczny Związek wapniowy: C27H31N2O7S2Ca1/2 Związek sodowy: C27H31N2O7S2Na Masa cząsteczkowa Związek wapniowy: 579,72 Związek sodowy: 582,67 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową 2 000 przy około 638 nm w roztworze wodnym o pH 5 Opis Ciemnoniebieski proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Niebieski Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy 638 nm i pH 5 Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 2,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: 3-hydroksybenzaldehyd Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 3-hydroksybenzoesowy Kwas 3-hydroksy-4-sulfobenzoesowy Kwas Ν,Ν-dietyloaminobenzenosulfonowy Leukozwiązek Nie więcej niż 4,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Z roztworu o pH 5 nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 132 INDYGOTYNA, INDYGOKARMIN







Nazwy synonimowe CI błękit spożywczy 1 Definicja Indygotyna zawiera głównie mieszaninę 3,3'diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,5'-disulfonianu disodowego i 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Indygotyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Indygokarmin otrzymuje się w wyniku sulfonowania indygo. Odbywa się to w wyniku ogrzewania indygo (lub pasty indygo) w obecności kwasu siarkowego. Barwnik jest izolowany i poddawany oczyszczaniu. Numer wg Colour Index 73015 Numer wg EINECS 212-728-8 Nazwa chemiczna 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,5'-disulfonian disodowy Wzór chemiczny C16H8N2Na2O8S2 Masa cząsteczkowa 466,36 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową; 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonian disodowy: nie więcej niż 18 % 480 przy około 610 nm w roztworze wodnym Opis Ciemnoniebieski proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Niebieski Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 610 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Oprócz 3,3'-diokso-2,2'-bi-indolylideno-5,7'-disulfonianu disodowego: nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas izatyno-5-sulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,5 % Kwas 5-sulfoantranilowy Kwas antranilowy Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 133 BŁĘKIT BRYLANTOWY FCF







Nazwy synonimowe CI błękit spożywczy 2 Definicja Błękit brylantowy FCF zawiera głównie α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)cykloheksa-2,5-dienylideno)tolueno-2-sulfonian disodowy oraz jego izomery i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Błękit brylantowy FCF jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 42090 Numer wg EINECS 223-339-8 Nazwa chemiczna α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino)cykloheksa-2,5-dienylideno)tolueno-2-sulfonian disodowy Wzór chemiczny C37H34N2Na2O9S3 Masa cząsteczkowa 792,84 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową 1 630 przy około 630 nm w roztworze wodnym Opis Czerwonawoniebieski proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Niebieski Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 630 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 6,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwasy 2-, 3- i 4-formylobenzenosulfonowe łącznie Nie więcej niż 1,5 % Kwas 3-((etylo)(4-sulfofenylo)amino)metylobenzenosulfonowy Nie więcej niż 0,3 % Leukozwiązek Nie więcej niż 5,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % przy pH 7 Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 140 (i) CHLOROFILE







Nazwy synonimowe CI zieleń naturalna 3; chlorofil magnezowy; feofityna magnezowa Definicja Chlorofile są otrzymywane w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Podczas usuwania rozpuszczalników naturalnie występujący magnez koordynacyjny może być całkowicie lub częściowo usunięty z chlorofili i utworzyć odpowiednio feofityny. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny i chlorofile magnezowe. Produkt otrzymany w wyniku ekstrakcji, z którego usunięto rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy, jak i olejki, tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan. Numer wg Colour Index 75810 Numer wg EINECS Chlorofile: 215-800-7, Chlorofil a: 207-536-6, Chlorofil b: 208-272-4 Nazwa chemiczna Głównymi składnikami barwiącymi są: Fityl(132R,17S,18S,)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13'-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryn-17-ylo)propionian, (Feofityna a) lub jako kompleks magnezowy (Chlorofil a) Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian, (Feofityna b) lub jako kompleks magnezowy (Chlorofil b) Wzór chemiczny Chlorofil a (kompleks magnezowy): C55H72MgN4O5 Chlorofil a: C55H74N4O5 Chlorofil b (kompleks magnezowy): C55H70MgN4O6 Chlorofil b: C55H72N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofil a (kompleks magnezowy): 893,51 Chlorofil a: 871,22 Chlorofil b (kompleks magnezowy): 907,49 Chlorofil b: 885,20 Oznaczenie zawartości Łączna zawartość chlorofili i ich kompleksów magnezowych wynosi nie mniej niż 10 % 700 przy około 409 nm w chloroformie Opis Woskowa substancja stała o barwie od oliwkowozielonej do ciemnozielonej w zależności od zawartości magnezu koordynacyjnego Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 409 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol Etanol 2-propanol Heksan Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 5 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 140 (ii) CHLOROFILINY







Nazwy synonimowe CI zieleń naturalna 5; chlorofilina sodowa; chlorofilina potasowa Definicja Sole zasadowe chlorofilin otrzymuje się w wyniku zmydlania ekstraktów odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowe, a pierścienie cyklopentenylowe mogą ulec częściowemu rozszczepieniu. Grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe lub sodowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan. Numer wg Colour Index 75815 Numer wg EINECS 287-483-3 Nazwa chemiczna Głównymi składnikami barwiącymi w formach kwasowych są: — 3-(10-karboksylato-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chlorofilina a) — oraz — 3-(10-karboksylato-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chloroflina b) W zależności od stopnia hydrolizy pierścień cyklopentenylowy może zostać rozszczepiony, prowadząc do utworzenia trzeciej funkcji karboksylowej. Mogą być również obecne kompleksy magnezowe. Wzór chemiczny Chlorofilina a (postać kwasowa): C34H34N4O5 Chlorofilina b (postać kwasowa): C34H32N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofilina a: 578,68 Chlorofilina b: 592,66 Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów, jeżeli nastąpi rozszczepienie pierścienia cyklopentenylowego. Oznaczenie zawartości Łączna zawartość chlorofilin wynosi nie mniej niż 95 % próbki suszonej w temperaturze około 100 °C przez 1 godzinę. 700 przy około 405 nm w roztworze wodnym o pH 9 140 przy około 653 nm w roztworze wodnym o pH 9 Opis Proszek o barwie ciemnozielonej do niebieskoczarnej Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 9 przy około 405 nm i przy około 653 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol Etanol 2-propanol Heksan Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 141 (i) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHROLOFILI







Nazwy synonimowe CI zieleń naturalna 3; chlorofil miedziowy; feofityna miedziowa Definicja Chlorofile miedziowe otrzymuje się w wyniku dodania soli miedzi do substancji otrzymanej przez ekstrakcję rozpuszczalnikami odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Produkt, z którego został usunięty rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy, jak i tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny miedziowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan. Numer wg Colour Index 75810 Numer wg EINECS Chlorofil miedziowy a: 239-830-5; chlorofil miedziowy b: 246-020-5 Nazwa chemiczna [Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy a) [Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy b) Wzór chemiczny Chlorofil miedziowy a: C55H72Cu N4O5 Chlorofil miedziowy b: C55H70Cu N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofil miedziowy a: 932,75 Chlorofil miedziowy b: 946,73 Oznaczenie zawartości Łączna zawartość chlorofili miedziowych wynosi nie mniej niż 10 %. 540 przy około 422 nm w chloroformie 300 przy około 652 nm w chloroformie Opis Woskowa substancja stała o barwie od niebieskozielonej do ciemnozielonej w zależności od surowca Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 422 nm i przy około 652 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol Etanol 2-propanol Heksan Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Jony miedziowe Nie więcej niż 200 mg/kg Miedź całkowita Nie więcej niż 8,0 % feofityn miedziowych ogółem

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 141 (ii) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHLOROFILIN







Nazwy synonimowe chlorofilina sodowo-miedziowa; chlorofilina potasowo-miedziowa; CI zieleń naturalna 5 Definicja Sole zasadowe chlorofilin miedziowych otrzymuje się w wyniku dodania miedzi do produktu otrzymanego przez zmydlanie ekstraktów odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowe, a pierścienie cyklopentenylowe mogą ulec częściowemu rozszczepieniu. Po dodaniu miedzi do oczyszczonych chlorofilin grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe lub sodowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, 2-propanol i heksan. Numer wg Colour Index 75815 Numer wg EINECS Nazwa chemiczna Główne składniki barwiące w postaci kwasowej to: 3-(10-karboksylano-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-yl)propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa a) oraz 3-(10-karboksylano-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetyl-9-okso-2-winyloforbin-7-yl)propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa b) Wzór chemiczny Chlorofilina miedziowa a (postać kwasowa): C34H32Cu N4O5 Chlorofilina miedziowa b (postać kwasowa): C34H30Cu N4O6 Masa cząsteczkowa Chlorofilina miedziowa a: 640,20 Chlorofilina miedziowa b: 654,18 Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów, jeżeli nastąpi rozszczepienie pierścienia cyklopentenylowego. Oznaczenie zawartości Łączna zawartość chlorofilin miedziowych wynosi nie mniej niż 95 % próbki suszonej w temperaturze 100 °C przez 1 godz. 565 przy około 405 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 145 przy ok. 630 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 Opis Proszek o barwie ciemnozielonej do niebieskoczarnej Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 przy około 405 nm i przy 630 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol Etanol 2-propanol Heksan Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 5 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Jony miedziowe Nie więcej niż 200 mg/kg Miedź całkowita Nie więcej niż 8,0 % chlorofilin miedziowych ogółem

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 142 ZIELEŃ S







Nazwy synonimowe CI zieleń spożywcza 4; zieleń brylantowa BS Definicja Zieleń S zawiera głównie N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo] 2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]-2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanoaminian sodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Zieleń S jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 44090 Numer wg EINECS 221-409-2 Nazwa chemiczna N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo](2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanaminian sodowy; 5-[4-dimetyloamino-α-(4-dimetyloiminocykloheksa-2,5-dienylidenobenzylo]-6-hydroksy-7-sulfonianonaftaleno-2-sulfonian sodowy (alternatywna nazwa chemiczna) Wzór chemiczny C27H25N2NaO7S2 Masa cząsteczkowa 576,63 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. 1 720 przy około 632 nm w roztworze wodnym Opis Ciemnoniebieski lub ciemnozielony proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Niebieski lub zielony Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 632 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 1,0 % Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Alkohol 4,4′-bis(dimetyloamino)-benzhydrylowy Nie więcej niż 0,1 % 4,4'-bis(dimetyloamino)-benzofenon Nie więcej niż 0,1 % Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy Nie więcej niż 0,2 % Leukozwiązek Nie więcej niż 5,0 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 150a KARMEL







Nazwy synonimowe Karmel kaustyczny Definicja Karmel otrzymuje się w drodze kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, będących monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza). W celu ułatwienia karmelizacji można zastosować kwasy, zasady i sole, z wyjątkiem związków amonu oraz siarczynów. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 232-435-9 Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Masa cząsteczkowa Oznaczenie zawartości Opis Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej Identyfikacja Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Nie więcej niż 50 % Barwnik związany przez fosforylocelulozę Nie więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,01–0,12 Azot ogółem Nie więcej niż 0,1 % Siarka ogółem Nie więcej niż 0,2 % Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg (1) Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (m/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci stałej) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm.

E 150b KARMEL SIARCZYNOWY







Nazwy synonimowe Definicja Karmel siarczynowy otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności związków siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, disiarczyn potasu, siarczyn sodu i disiarczyn sodu); związki amonu nie są stosowane. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 232-435-9 Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Masa cząsteczkowa Oznaczenie zawartości Opis Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej Identyfikacja Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,05–0,13 Azot ogółem Nie więcej niż 0,3 % (2) Dwutlenek siarki Nie więcej niż 0,2 % (2) Siarka ogółem 0,3–3,5 % (2) Siarka związana przez celulozę DEAE Więcej niż 40 % Stosunek absorbancji barwnika związanego przez celulozę DEAE 19–34 Stosunek absorbancji (A 280/560) Większy niż 50 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg (1) Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (m/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci stałej) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm. (2) W przeliczeniu na ekwiwalent bazy barwnika, tzn. w przeliczeniu na produkt o intensywności barwy wynoszącej 0,1 jednostek absorbancji.

E 150c KARMEL AMONIAKALNY







Nazwy synonimowe Definicja Karmel amoniakalny otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza, lub syropy inwertowane, i cukier gronowy) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności związków amonu (wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu i fosforan amonu); związki siarczynowe nie są stosowane. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 232-435-9 Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Masa cząsteczkowa Oznaczenie zawartości Opis Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej Identyfikacja Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Nie więcej niż 50 % Barwnik związany przez fosforylocelulozę Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,08–0,36 Azot amoniakalny Nie więcej niż 0,3 % (2) 4-metyloimidazol Nie więcej niż 200 mg/kg (2) 2-acetylo-4-tetrahydroksy-butylomidazol Nie więcej niż 10 mg/kg (2) Siarka ogółem Nie więcej niż 0,2 % (2) Azot ogółem 0,7–3,3 % (2) Stosunek absorbancji barwnika związanego przez fosforylocelulozę 13–35 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg (1) Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (m/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci stałej) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm. (2) W przeliczeniu na ekwiwalent bazy barwnika, tzn. w przeliczeniu na produkt o intensywności barwy wynoszącej 0,1 jednostek absorbancji.

E 150d KARMEL AMONIAKALNO-SIARCZYNOWY







Nazwy synonimowe Definicja Karmel amoniakalno-siarczynowy otrzymuje się w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępnych w handlu środków spożywczych o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy lub ich polimerami, np. syropy glukozowe, sacharoza lub syropy inwertowane i dekstroza) z dodatkiem kwasów lub zasad lub bez, w obecności zarówno związków amonu, jak i siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, disiarczyn potasu, siarczyn sodu, disiarczyn sodu, wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu, fosforan amonu, siarczan amonu, siarczyn amonu oraz wodorosiarczyn amonu). Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 232-435-9 Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Masa cząsteczkowa Oznaczenie zawartości Opis Ciecz lub substancja stała o barwie ciemnobrązowej do czarnej Identyfikacja Czystość Barwnik związany przez celulozę DEAE Więcej niż 50 % Intensywność barwy (1) 0,10–0,60 Azot amoniakalny Nie więcej niż 0,6 % (2) Dwutlenek siarki Nie więcej niż 0,2 % (2) 4-metyloimidazol Nie więcej niż 250 mg/kg (2) Azot ogółem 0,3–1,7 % (2) Siarka ogółem 0,8–2,5 % (2) Stosunek azot/siarka w osadzie alkoholowym 0,7–2,7 Stosunek absorbancji osadu alkoholowego (3) 8–14 Stosunek absorbancji (A 280/560) Nie wyższy niż 50 Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg (1) Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (m/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci stałej) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm. (2) W przeliczeniu na ekwiwalent bazy barwnika, tzn. w przeliczeniu na produkt o intensywności barwy wynoszącej 0,1 jednostki absorbancji. (3) Stosunek absorbancji osadu alkoholowego określa się jako absorbancję osadu przy 280 nm podzieloną przez absorbancję przy 560 nm (kuweta o grubości 1 cm).

E 151 CZERŃ BRYLANTOWA BN, CZERŃ PN







Nazwy synonimowe CI czerń spożywcza 1 Definicja Czerń brylantowa BN zawiera głównie 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo]naftaleno-1,7-disulfonian tetrasodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Czerń brylantowa BN jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 28440 Numer wg EINECS 219-746-5 Nazwa chemiczna 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo]naftaleno-1,7-disulfonian tetrasodowy Wzór chemiczny C28H17N5Na4O14S4 Masa cząsteczkowa 867,69 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. 530 przy około 570 nm w roztworze Opis Czarny proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Czarnoniebieskawy Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie przy około 570 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 4 % (w przeliczeniu na zawartość barwnika) Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-acetamido-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy Ogółem nie więcej niż 0,8 % Kwas 4-amino-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy Kwas 8-aminonaftaleno-2-sulfonowy Kwas 4,4′-diazoaminodi-(benzenosulfonowy) Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 153 WĘGIEL ROŚLINNY







Nazwy synonimowe Czerń roślinna Definicja Aktywny węgiel roślinny jest otrzymywany w wyniku karbonizacji surowców roślinnych, takich jak drewno, pozostałości celulozy, torf, skorupki orzechów kokosowych i innych. Tak wyprodukowany węgiel aktywny jest mielony młynkiem walcowym, a powstały w wyniku tego procesu proszek węglowy o wysokiej aktywności jest traktowany cyklonem. Drobna frakcja z cyklonu jest oczyszczana przez przemywanie kwasem chlorowodorowym, neutralizowana, a następnie suszona. Otrzymany produkt jest tradycyjnie określany jako czerń roślinna. Produkty o wyższej sile barwiącej są otrzymywane z drobnej frakcji przez dalszą obróbkę cyklonem lub dodatkowe mielenie, a następnie przemywane kwasem, neutralizowane i suszone. Węgiel roślinny zawiera głównie miałki węgiel. Może zawierać niewielkie ilości azotu, wodoru i tlenu. Po wytworzeniu produkt może wchłonąć pewną ilość wilgoci. Numer wg Colour Index 77266 Numer wg EINECS 231-153-3 Nazwa chemiczna Węgiel Wzór chemiczny C Masa atomowa 12,01 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 95 % węgla w przeliczeniu na bezwodną i wolną od popiołu masę Strata przy suszeniu Nie więcej niż 12 % (120 °C, 4 godz.) Opis Czarny, bezwonny proszek Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych Palność Ogrzewany do czerwoności pali powoli bez płomienia Czystość Popiół (ogółem) Nie więcej niż 4,0 % (temperatura zapłonu: 625 °C) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne Benzo(a)piren mniej niż 50 μg/kg w ekstrakcie, otrzymany w wyniku ekstrakcji 1 g produktu 10 g czystego cykloheksanu przy zastosowaniu ciągłej ekstrakcji. Substancje rozpuszczalne w zasadach Przesącz otrzymany w wyniku gotowania 2 g próbki w 20 ml N wodorotlenku sodu i przefiltrowania powinien być bezbarwny.

E 155 BRĄZ HT







Nazwy synonimowe CI brąz spożywczy 3 Definicja Brąz HT zawiera głównie 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno-bisazo)di(naftaleno-1-sulfonian) disodowy i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi. Brąz HT jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu. Numer wg Colour Index 20285 Numer wg EINECS 224-924-0 Nazwa chemiczna 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno-bisazo)di(naftaleno-1-sulfonian) disodowy Wzór chemiczny C27H18N4Na2O9S2 Masa cząsteczkowa 652,57 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową. 403 przy około 460 nm w roztworze wodnym o pH 7 Opis Czerwonawobrązowy proszek lub granulki Barwa roztworu wodnego Brązowy Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie o pH 7 przy około 460 nm Czystość Substancje nierozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Nie więcej niż 10 % (metoda TLC) Związki organiczne inne niż substancje barwiące: Kwas 4-aminonaftaleno1-sulfonowy Nie więcej niż 0,7 % Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę) Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem Nie więcej niż 0,2 % w roztworze o pH 7 Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 160 a (i) BETA-KAROTEN







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 5 Definicja Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich izomerów trans beta-karotenu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Rozcieńczone i stabilizowane preparaty mogą charakteryzować się różnymi stosunkami izomerów trans/cis. Numer wg Colour Index 40800 Numer wg EINECS 230-636-6 Nazwa chemiczna Beta-karoten; beta, beta-karoten Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,88 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten) 2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie Opis Kryształy lub proszek krystaliczny o barwie czerwonej do brązowawoczerwonej Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 453 nm do 456 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg

E 160 a (ii) KAROTENY OTRZYMYWANE Z ROŚLIN







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 5 Definicja Mieszaninę otrzymywaną z roślin uzyskuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami odmian roślin jadalnych, marchwi, olejów roślinnych, trawy, alfalfy (lucerny) oraz pokrzywy. Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których większą część stanowi beta-karoten. Mogą być obecne również alfa-, gamma-karoten i inne pigmenty. Oprócz pigmentów barwiących substancja może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton etylowo-metylowy, metanol, etanol, 2-propanol, heksan (1), dichlorometan oraz dwutlenek węgla. Numer wg Colour Index 75130 Numer wg EINECS 230-636-6 Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Beta-karoten: C40H56 Masa cząsteczkowa Beta-karoten: 536,88 Oznaczenie zawartości Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta-karoten) nie mniej niż 5 %. Dla produktów otrzymanych przez ekstrakcję olejów roślinnych: nie mniej niż 0,2 % w tłuszczach jadalnych. 2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie Opis Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 440 nm do 457 nm i 470 nm do 486 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol 2-propanol Heksan Etanol Dichlorometan Nie więcej niż 10 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg (1) Zawartość benzenu nie więcej niż 0,05 % v/v.

E 160 a (iii) BETA-KAROTEN OTRZYMYWANY Z Blakeslea trispora







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 5 Definicja Otrzymywany w procesie fermentacji z użyciem mieszanej kultury fizjologicznie różnych osobników typów (+) i (-) odmian grzyba Blakeslea trispora. Beta-karoten jest ekstrahowany z biomasy za pomocą octanu etylu lub octanu izobutylu i 2-propanolu, a następnie krystalizowany. Skrystalizowany produkt zawiera głównie trans beta-karoten. W wyniku naturalnego procesu około 3 % produktu zawiera mieszaninę karotenoidów, co jest specyficzne dla produktu. Numer wg Colour Index 40800 Numer wg EINECS 230-636-6 Nazwa chemiczna Beta-karoten; beta, beta-karoten Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,88 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten) 2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie Opis Kryształy lub proszek krystaliczny o barwie czerwonej, brązowawoczerwonej lub purpurowofioletowej (barwa zależy od użytego rozpuszczalnika ekstrakcyjnego i warunków krystalizacji) Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 453 nm do 456 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Nie więcej niż 0,8 %, pojedynczo lub łącznie Etanol Octan izobutylu: Nie więcej niż 1,0% 2-propanol: Nie więcej niż 0,1% Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,2 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Kryteria mikrobiologiczne Pleśnie Nie więcej niż 100 kolonii na gram Drożdże Nie więcej niż 100 kolonii na gram Salmonella spp. Nieobecne w 25 g Escherichia coli Nieobecne w 5 g

E 160 a (iv) KAROTENY OTRZYMYWANE Z ALG







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 5 Definicja Mieszanina karotenów może być również otrzymywana z odmian alg Dunaliella salina, rozwijających się w dużych słonych jeziorach położonych w Whyalla, w południowej Australii. Beta-karoten jest ekstrahowany przy użyciu olejków eterycznych. Preparat jest zawiesiną o stężeniu 20–30 % w oleju jadalnym. Stosunek izomerów trans-cis mieści się w zakresie 50/50 do 71/29. Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których większą część stanowi beta-karoten. Mogą być również obecne alfa-karoten, luteina, zeaksantyna i beta-kryptoksantyna. Oprócz pigmentów barwiących substancja może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach. Numer wg Colour Index 75130 Numer wg EINECS Nazwa chemiczna Wzór chemiczny Beta-karoten: C40H56 Masa cząsteczkowa Beta-karoten: 536,88 Oznaczenie zawartości Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta-karoten) nie mniej niż 20 %. 2 500 przy około 440 nm do 457 nm w cykloheksanie Opis Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 440 nm do 457 nm i 474 nm do 486 nm Czystość Naturalne tokoferole w oleju jadalnym Nie więcej niż 0,3 % Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg

E 160 b ANNATO, BIKSYNA, NORBIKSYNA

(I) BIKSYNA I NORBIKSYNA EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU ROZPUSZCZALNIKÓW







Nazwy synonimowe CI pomarańcz naturalny 4 Definicja Biksynę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jednego lub kilku z następujących rozpuszczalników: aceton, metanol, heksan lub dichlorometan, dwutlenek węgla, a następnie usunięciu rozpuszczalnika. Norbiksynę otrzymuje się w wyniku hydrolizy ekstraktu biksyny wodnym roztworem zasady. Biksyna i norbiksyna mogą zawierać inne substancje wyekstrahowane z nasion annato. Biksyna w proszku zawiera kilka składników barwnych, głównym z nich jest biksyna, która może występować w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty rozkładu termicznego biksyny. Norbiksyna w proszku jako główne składniki barwiące zawiera produkty hydrolizy biksyny w postaci soli sodowej lub potasowej. Mogą występować formy cis i trans. Numer wg Colour Index 75120 Numer wg EINECS Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7 Nazwa chemiczna Biksyna: 6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian 6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian Norbiksyna: Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Wzór chemiczny Biksyna: C25H30O4 Norbiksyna: C24H28O4 Masa cząsteczkowa Biksyna: 394,51 Norbiksyna: 380,48 Oznaczenie zawartości Zawartość biksyny w proszku nie mniej niż 75 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę. Zawartość norbiksyny w proszku nie mniej niż 25 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę Biksyna: 2 870 przy około 502 nm w chloroformie Norbiksyna: 2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH Opis Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór Identyfikacja Spektrometria Biksyna: Maksimum w chloroformie przy około 502 nm Norbiksyna: Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Metanol Heksan Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

(II) ANNATO EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU ZASAD







Nazwy synonimowe CI pomarańcz naturalny 4 Definicja Annato rozpuszczalne w wodzie otrzymuje się w wyniku ekstrakcji wodnym roztworem zasad (wodorotlenku sodu lub potasu) zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.). Głównym składnikiem barwiącym annato rozpuszczalnego w wodzie jest norbiksyna, produkt hydrolizy biksyny, w postaci soli sodowej lub potasowej. Mogą występować formy cis i trans. Numer wg Colour Index 75120 Numer wg EINECS Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7 Nazwa chemiczna Biksyna: 6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian 6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian Norbiksyna: Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Wzór chemiczny Biksyna: C25H30O4 Norbiksyna: C24H28O4 Masa cząsteczkowa Biksyna: 394,51 Norbiksyna: 380,48 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę Norbiksyna: 2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH Opis Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór Identyfikacja Spektrometria Biksyna: Maksimum w chloroformie przy około 502 nm Norbiksyna: Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

(III) ANNATO EKSTRAHOWANE PRZY UŻYCIU OLEJU







Nazwy synonimowe CI pomarańcz naturalny 4 Definicja Ekstrakty annato w oleju w postaci roztworu lub zawiesiny otrzymuje się w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jadalnych olejów roślinnych. Ekstrakt annato w oleju zawiera szereg składników barwnych, z których głównym jest biksyna, występująca w formach cis- i trans-. Mogą również występować produkty rozkładu termicznego biksyny. Numer wg Colour Index 75120 Numer wg EINECS Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7 Nazwa chemiczna Biksyna: 6'-metylowodoro-9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian 6'-metylowodoro-9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-dionian Norbiksyna: Kwas 9'-cis-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Kwas 9'-trans-6,6'-diapokaroteno-6,6'-diowy Wzór chemiczny Biksyna: C25H30O4 Norbiksyna: C24H28O4 Masa cząsteczkowa Biksyna: 394,51 Norbiksyna: 380,48 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę Biksyna: 2 870 przy około 502 nm w chloroformie Opis Czerwonawobrązowy proszek, zawiesina lub roztwór Identyfikacja Spektrometria Biksyna: Maksimum w chloroformie przy około 502 nm Norbiksyna: Maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm Czystość Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 c EKSTRAKT Z PAPRYKI, KAPSANTYNA, KAPSORUBINA







Nazwy synonimowe Oleożywica z papryki Definicja Ekstrakt z papryki otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami zmielonych strąków różnych odmian papryki Capsicum annuum L. z pestkami lub bez, zawierających główne składniki barwiące tej przyprawy. Głównymi substancjami barwiącymi są kapsantyna i kapsorubina. Występują również liczne inne składniki barwiące. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, aceton, heksan, dichlorometan, octan etylu, 2-propanol oraz dwutlenek węgla. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS Kapsantyna: 207-364-1, kapsorubina: 207-425-2 Nazwa chemiczna Kapsantyna: (3R, 3'S, 5'R)-3,3'-dihydroksy-β,κ-karoten-6-on Kapsorubina: (3S, 3'S, 5R, 5R')-3,3'-dihydroksy-κ,κ-karoten-6,6'-dion Wzór chemiczny Kapsantyna: C40H56O3 Kapsorubina: C40H56O4 Masa cząsteczkowa Kapsantyna: 584,85 Kapsorubina: 600,85 Oznaczenie zawartości Ekstrakt z papryki: zawiera nie mniej niż 7,0 % karotenoidów Kapsantyna/kapsorubina: nie mniej niż 30 % karotenoidów ogółem 2 100 przy około 462 nm w acetonie Opis Ciemnoczerwona lepka ciecz Identyfikacja Spektrometria Maksimum w acetonie przy około 462 nm Reakcja barwna Po dodaniu jednej kropli kwasu siarkowego do jednej kropli próbki w 2-3 kroplach chloroformu powstaje głębokie niebieskie zabarwienie. Czystość Pozostałości rozpuszczalników Octan etylu Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Metanol Etanol Aceton Heksan 2-propanol Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg Kapsaicyna Nie więcej niż 250 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 d LIKOPEN

(i) LIKOPEN SYNTETYCZNY







Nazwy synonimowe Likopen otrzymywany w drodze syntezy chemicznej Definicja Likopen syntetyczny, będący mieszaniną geometrycznych izomerów likopenu, otrzymuje się, poddając kondensacji Wittiga syntetyczne produkty pośrednie wykorzystywane powszechnie do produkcji innych karotenoidów stosowanych w żywności. Likopen syntetyczny zawiera głównie all-trans-likopen, łącznie z 5-cis-likopenem i niewielkimi ilościami innych izomerów. Dostępne w handlu preparaty likopenu przeznaczone do stosowania w żywności mogą mieć postać zawiesin w olejach jadalnych albo proszku rozprowadzanego wodą lub rozpuszczalnego w wodzie. Numer wg Colour Index 75125 Numer wg EINECS 207-949-1 Nazwa chemiczna ψ,ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E-likopen), (all-E) 2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-dotriakonta-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-tridekaen Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,85 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 96 % całkowitej zawartości likopenów (nie mniej niż 70 % all-trans-likopenu). przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all- trans -likopenu) wynosi 3 450 Opis Czerwony krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrofotometria Roztwór w heksanie wykazuje maksimum absorpcji przy około 470 nm. Próba na obecność karotenoidów Barwa roztworu próbki w acetonie znika po stopniowym dodaniu 5 % roztworu azotynu sodu i 1N kwasu siarkowego Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w chloroformie Właściwości 1 % roztworu w chloroformie Przejrzysty, o intensywnie czerwonopomarańczowej barwie Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 0,5 % (40 °C, 4 godz. pod ciśnieniem 20 mm Hg) Apo-12’-likopenal Nie więcej niż 0,15% Tlenek trifenylofosfiny Nie więcej niż 0,01% Pozostałości rozpuszczalników Metanol: nie więcej niż 200 mg/kg, Heksan, 2-propanol: nie więcej niż 10 mg/kg każdy. Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg (wyłącznie w preparatach dostępnych w handlu) Ołów Nie więcej niż 1 mg/kg

(ii) LIKOPEN OTRZYMYWANY Z CZERWONYCH POMIDORÓW







Nazwy synonimowe Żółcień naturalna 27 Definicja Likopen otrzymuje się przez ekstrakcję rozpuszczalnikami czerwonych pomidorów (Lycopersicon esculentum L.), a następnie usunięcie rozpuszczalnika. Można używać jedynie następujących rozpuszczalników: dwutlenek węgla, octan etylu, aceton, 2-propanol, metanol, etanol i heksan. Głównym składnikiem barwiącym pomidorów jest likopen, mogą również występować niewielkie ilości innych pigmentów karotenoidowych. Oprócz pigmentów produkt może zawierać oleje, tłuszcze, woski oraz składniki smakowe naturalnie występujące w pomidorach. Numer wg Colour Index 75125 Numer wg EINECS 207-949-1 Nazwa chemiczna Ψ,Ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E)-likopen, (all-E)-2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-dotriakontatridekaen Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,85 Oznaczenie zawartości przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all- trans -likopenu) wynosi 3 450. Zawiera nie mniej niż 5 % substancji barwiących ogółem. Opis Ciemnoczerwona lepka ciecz Identyfikacja Spektrofotometria Maksimum w heksanie przy około 472 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników 2-propanol Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Heksan Aceton Etanol Metanol Octan etylu Popiół siarczanowy Nie więcej niż 1 % Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg

(iii) LIKOPEN OTRZYMYWANY Z BLAKESLEA TRISPORA







Nazwy synonimowe Żółcień naturalna 27 Definicja Likopen z Blakeslea trispora jest ekstrahowany z biomasy grzybów i oczyszczany poprzez krystalizację i filtrowanie. Zawiera głównie all-trans-likopen. Zawiera również niewielkie ilości innych karotenoidów. Jedynymi rozpuszczalnikami stosowanymi do produkcji są 2-propanol i octan izobutylu. Dostępne w handlu preparaty likopenu przeznaczone do stosowania w żywności mogą mieć postać zawiesin w olejach jadalnych albo proszku rozprowadzanego wodą lub rozpuszczalnego w wodzie. Numer wg Colour Index 75125 Numer wg EINECS 207-949-1 Nazwa chemiczna Ψ,Ψ-karoten, all-trans-likopen, (all-E)-likopen, (all-E)-2,6,10,14,19,23,27,31-oktametylo-2,6,8,10,12,14,16,18,20,22,24,26,30-dotriakontatridekaen Wzór chemiczny C40H56 Masa cząsteczkowa 536,85 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 95 % całkowitej zawartości likopenów i nie mniej niż 90 % all-trans-likopenu w stosunku do całkowitej zawartości substancji barwiących przy 465–475 nm w heksanie (dla 100 % czystego all- trans -likopenu) wynosi 3 450. Opis Czerwony krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrofotometria Roztwór w heksanie wykazuje maksimum absorpcji przy około 470 nm. Próba na obecność karotenoidów Barwa roztworu próbki w acetonie znika po stopniowym dodaniu 5 % roztworu azotynu sodu i 1N kwasu siarkowego Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie, dobrze rozpuszczalny w chloroformie Właściwości 1 % roztworu w chloroformie Przejrzysty, o intensywnie czerwonopomarańczowej barwie Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 0,5 % (40 °C, 4 godz. pod ciśnieniem 20 mm Hg) Pozostałe karotenoidy Nie więcej niż 5% Pozostałości rozpuszczalników 2-propanol: Nie więcej niż 0,1% Octan izobutylu: Nie więcej niż 1,0% Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg (wyłącznie w preparatach dostępnych w handlu) Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,3 % Ołów Nie więcej niż 1 mg/kg

E 160 e BETA-APO-8′-KAROTENAL (C30)







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 6 Definicja Niniejsza specyfikacja dotyczy głównie all-trans izomerów β-apo-8′-karotenalu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja ta obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty β-apo-8′-karotenalu łącznie z roztworami lub zawiesinami β-apo-8′-karotenalu w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą charakteryzować się różnym stosunkiem izomerów cis/trans. Numer wg Colour Index 40820 Numer wg EINECS 214-171-6 Nazwa chemiczna β-apo-8'-karotenal, aldehyd trans-β-apo-8 'karotenowy Wzór chemiczny C30H40O Masa cząsteczkowa 416,65 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem 2 640 przy 460–462 nm w cykloheksanie Opis Ciemnofioletowe kryształy o metalicznym połysku lub krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w cykloheksanie przy 460–462 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż β-apo-8′-karotenal: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 161 b LUTEINA







Nazwy synonimowe Mieszanina karotenoidów, ksantofile Definicja Luteinę otrzymuje się w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami różnych odmian jadalnych owoców i roślin, trawy, lucerny (alfalfy) i Tagetes erecta. Głównymi składnikami barwiącymi są karotenoidy, których większą część stanowi luteina i jej estry z kwasami tłuszczowymi. Mogą być również obecne zmienne ilości karotenów. Luteina może zawierać tłuszcze, oleje i woski naturalnie występujące w surowcu roślinnym. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, 2-propanol, heksan, aceton, keton etylowo-metylowy i dwutlenek węgla. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 204-840-0 Nazwa chemiczna 3,3′-dihydroksy-d-karoten Wzór chemiczny C40H56O2 Masa cząsteczkowa 568,88 Oznaczenie zawartości Zawartość substancji barwiących ogółem nie mniej niż 4 % w przeliczeniu na luteinę. 2 550 przy około 445 nm w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) lub w mieszaninie heksan/etanol/aceton (80 + 10 + 10) Opis Ciemna żółtawobrązowa ciecz Identyfikacja Spektrometria Maksimum w mieszaninie chloroform/etanol (1:9) przy około 445 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Aceton Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Keton etylowo-metylowy Metanol Etanol 2-propanol Heksan Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 3 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 161g KANTAKSANTYNA







Nazwy synonimowe CI pomarańcz spożywczy 8 Definicja Niniejsza specyfikacja dotyczy głównie all-trans izomerów kantaksantyny łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja ta obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty kantaksantyny łącznie z roztworami lub zawiesinami kantaksantyny w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą charakteryzować się różnym stosunkiem izomerów cis/trans. Numer wg Colour Index 40850 Numer wg EINECS 208-187-2 Nazwa chemiczna β-karoten-4,4'-dion; kantaksantyna, 4,4'-diokso-b-karoten Wzór chemiczny C40H52O2 Masa cząsteczkowa 564,86 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem(w przeliczeniu na kantaksantynę). 2 200 przy około 485 nm w chloroformie przy 468–472 nm w cykloheksanie przy 464–467 nm w eterze naftowym Opis Ciemnofioletowe kryształy lub krystaliczny proszek Identyfikacja Spektrometria Maksimum w chloroformie przy około 485 nm Maksimum w cykloheksanie przy 468–472 nm Maksimum w eterze naftowym przy 464–467 nm Czystość Popiół siarczanowy Nie więcej niż 0,1 % Dodatkowe substancje barwiące Karotenoidy inne niż kantaksantyna: nie więcej niż 5,0 % substancji barwiących ogółem Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 162 CZERWIEŃ BURACZANA, BETANINA







Nazwy synonimowe Czerwień buraczana Definicja Czerwień buraczaną otrzymuje się z korzenia różnych odmian buraka ćwikłowego (Beta vulgaris L. var. rubra) w wyniku wyciskania soku z utartych buraków lub ekstrakcji wodnej poszatkowanych korzeni buraka, a następnie wzbogacania w składniki aktywne. Barwnik zawiera różne pigmenty należące do klasy betalain. Głównymi składnikami barwiącymi są betacyjaniny (czerwień), z których betanina stanowi 75–95 %. Mogą być także obecne niewielkie ilości betaksantyny (żółcień) i produkty rozpadu betalain (jasny brąz). Oprócz barwiących pigmentów sok lub ekstrakt zawiera cukry, sole lub białka naturalnie występujących w buraku ćwikłowym. Roztwór może być zagęszczony, a niektóre produkty mogą być oczyszczane w celu usunięcia większości cukrów, soli i białek. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 231-628-5 Nazwa chemiczna Kwas (S-(R',R')-4-(2-(2-karboksy-5(β-D-glukopiranozyloksy)-2,3-dihydro-6-hydroksy-1H-indolo-1-ylo)etenylo)-2,3-dihydro-2,6-pirydyno-dikarboksylowy; 1-(2-(2,6-dikarboksy-1,2,3,4-tetrahydro-4-pirydylideno) etylideno)-5-β-D-glukopiranozyloksy)-6-hydroksyindolo-2-karboksylan Wzór chemiczny Betanina: C24H26N2O13 Masa cząsteczkowa 550,48 Oznaczenie zawartości Zawartość barwnika czerwonego (w przeliczeniu na betaninę) nie mniej niż 0,4 %. 1 120 przy około 535 nm w roztworze wodnym o pH 5 Opis Czerwona lub ciemnoczerwona ciecz, pasta, proszek lub substancja stała Identyfikacja Spektrometria Maksimum w wodzie o pH 5 przy około 535 nm Czystość Azotany Nie więcej niż 2 g anionu azotanowego/g czerwonego barwnika (obliczonego podczas oznaczania zawartości) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 163 ANTOCYJANY







Nazwy synonimowe Definicja Antocyjany otrzymuje się w wyniku maceracji lub ekstrakcji wodą siarczynowaną, zakwaszoną wodą, ditlenkiem węgla, metanolem lub etanolem różnych odmian jadalnych warzyw i jadalnych owoców, a następnie, w razie konieczności, zagęszczania lub oczyszczania. Uzyskany produkt można przekształcić na proszek w drodze przemysłowego procesu suszenia. Antocyjany zawierają wspólny składnik surowca zwany antocyjanem, a także kwasy organiczne, garbniki, cukry, składniki mineralne itp., ale niekoniecznie w takich samych proporcjach, w jakich występują one w surowcu. Etanol może być naturalnie obecny w wyniku procesu maceracji. Głównym składnikiem barwiącym jest antocyjan. Produkty są wprowadzane do obrotu zgodnie z siłą barwiącą, określoną podczas oznaczania zawartości. Zawartość barwnika nie jest wyrażana przy zastosowaniu jednostek ilościowych. Numer wg Colour Index Numer wg EINECS 208-438-6 (cyjanidyna); 205-125-6 (peonidyna); 208-437-0 (delfinidyna); 211-403-8 (malwidyna); 205-127-7 (pelargonidyna); 215-849-4 (petunidyna) Nazwa chemiczna chlorek 3,3′,4′,5,7-pentahydroksyflawilu (cyjanidyna) chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′-metoksyflawilu (peonidyna) chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′,5′-dimetoksyflawilu (malwidyna) chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(3,4,5,trihydroksyfenylo)-1-benzopirylu (delfinidyna) chlorek 3,3′4′,5,7-pentahydroksy-5′-metoksyflawilu (petunidyna) chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(4-hydroksyfenylo)-1-benzopirylu (pelargonidyna) Wzór chemiczny Cyjanidyna: C15H11O6Cl Peonidyna: C16H13O6Cl Malwidyna: C17H15O7Cl Delfinidyna: C15H11O7Cl Petunidyna: C16H13O7Cl Pelargonidyna: C15H11O5Cl Masa cząsteczkowa Cyjanidyna: 322,6 Peonidyna: 336,7 Malwidyna: 366,7 Delfinidyna: 340,6 Petunidyna: 352,7 Pelargonidyna: 306,7 Oznaczenie zawartości 300 dla czystego pigmentu przy 515–535 nm i pH 3,0 Opis Fioletowawoczerwona ciecz, proszek lub pasta o słabym charakterystycznym zapachu Identyfikacja Spektrometria Maksimum w metanolu z 0,01 % stężonego HCl Cyjanidyna: 535 nm Peonidyna: 532 nm Malwidyna: 542 nm Delfinidyna: 546 nm Petunidyna: 543 nm Pelargonidyna: 530 nm Czystość Pozostałości rozpuszczalników Metanol Nie więcej niż 50 mg/kg Etanol Nie więcej niż 200 mg/kg Dwutlenek siarki Nie więcej niż 1 000 mg/kg na procent barwnika Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 2 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

Laki glinowe tego barwnika mogą być stosowane.

E 170 WĘGLAN WAPNIA







Nazwy synonimowe CI Pigment biały 18; kreda Definicja Węglan wapnia jest produktem otrzymanym z rozdrobnionego wapienia lub w wyniku wytrącania jonów wapnia jonami węglanowymi. Numer wg Colour Index 77220 Numer wg EINECS Węglan wapnia: 207-439-9 Wapień: 215-279-6 Nazwa chemiczna Węglan wapnia Wzór chemiczny CaCO3 Masa cząsteczkowa 100,1 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 98 %w przeliczeniu na bezwodną masę. Opis Biały proszek, krystaliczny lub amorficzny, bez zapachu i smaku Identyfikacja Rozpuszczalność Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i alkoholu. Rozpuszcza się musując w rozcieńczonym kwasie octowym, rozcieńczonym kwasie chlorowodorowym i rozcieńczonym kwasie azotowym, a powstałe roztwory, po zagotowaniu, dają wynik dodatni próby na obecność wapnia. Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 2,0 % (200 °C, 4 godz.) Substancje nierozpuszczalne w kwasach Nie więcej niż 0,2 % Sole magnezu i sole zasadowe Nie więcej niż 1 % Fluorki Nie więcej niż 50 mg/kg Antymon (Sb) Nie więcej niż 100 mg/kg, pojedynczo lub łącznie Miedź (Cu) Chrom (Cr) Cynk (Zn) Bar (Ba) Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Ołów Nie więcej niż 3 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg

E 171 DWUTLENEK TYTANU







Nazwy synonimowe CI pigment biały 6 Definicja Dwutlenek tytanu zawiera głównie czysty anataz lub rutyl ditlenku tytanu, który może być pokryty niewielkimi ilościami glinu lub krzemu w celu poprawy właściwości technologicznych produktu. Postacie anatazowe pigmentu ditlenku tytanu można otrzymać wyłącznie metodą siarczanową, w wyniku której powstają duże ilości kwasu siarkowego jako produktu ubocznego. Postacie rutylowe ditlenku tytanu są zwykle otrzymywane metodą chlorkową. Niektóre postacie rutylowe ditlenku tytanu są produkowane przy użyciu miki (zwanej również glinokrzemianem potasu) jako wzorca w celu utworzenia podstawowej struktury płytkowej. Powierzchnia miki jest powlekana ditlenkiem tytanu przy zastosowaniu specjalistycznego, opatentowanego procesu. Postać rutylowa ditlenku tytanu w formie płytek jest wytwarzana przez poddawanie miki pokrytej perłowym pigmentem ditlenku tytanu (rutylem) ekstrakcyjnemu rozpuszczaniu w kwasie, a następnie ekstrakcyjnemu rozpuszczaniu w zasadzie. Podczas tego procesu mika jest w całości usuwana, a powstały produkt to postać rutylowa ditlenku tytanu w formie płytkowej. Numer wg Colour Index 77891 Numer wg EINECS 236-675-5 Nazwa chemiczna Dwutlenek tytanu Wzór chemiczny TiO2 Masa cząsteczkowa 79,88 Oznaczenie zawartości Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu Opis Biały lub lekko zabarwiony proszek Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszcza się powoli w kwasie fluorowodorowym i w gorącym, stężonym kwasie siarkowym. Czystość Strata przy suszeniu Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, 3 godz.) Strata przy prażeniu Nie więcej niż 1,0 % w przeliczeniu na masę wolną od substancji lotnych (800 °C) Tlenek glinu lub dwutlenek krzemu Ogółem nie więcej niż 2,0 % Substancje rozpuszczalne w 0,5 N HCl Nie więcej niż 0,5 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu, dodatkowo, dla produktów zawierających glin lub krzem, nie więcej niż 1,5 % w przeliczeniu na masę produktu handlowego. Substancje rozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 0,5 % Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl. Antymon Nie więcej niż 2 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl. Arsen Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl. Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl. Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg po ekstrakcji 0,5 N HCl.

E 172 TLENKI ŻELAZA I WODOROTLENKI ŻELAZA







Nazwy synonimowe Żółty tlenek żelaza: CI pigment żółty 42 i 43 Czerwony tlenek żelaza: CI pigment czerwony 101 i 102 Czarny tlenek żelaza: CI pigment czarny 11 Definicja Tlenki i wodorotlenki żelaza są otrzymywane w wyniku syntezy chemicznej i zawierają głównie bezwodne lub uwodnione tlenki żelaza. Odcienie barwy obejmują żółcie, czerwienie, brązy i czernie. Tlenki żelaza o czystości nadającej się do produktów żywnościowych od technicznych tlenków żelaza odróżnia stosunkowo niski poziom zanieczyszczenia innymi metalami. Uzyskuje się to przez selekcję i kontrolę źródeł żelaza lub przez zwiększenie stopnia oczyszczenia chemicznego podczas procesu wytwarzania. Numer wg Colour Index Żółty tlenek żelaza: 77492 Czerwony tlenek żelaza: 77491 Czarny tlenek żelaza: 77499 Numer wg EINECS Żółty tlenek żelaza: 257-098-5 Czerwony tlenek żelaza: 215-168-2 Czarny tlenek żelaza: 235-442-5 Nazwa chemiczna Żółty tlenek żelaza: uwodniony tlenek żelazowy, uwodniony tlenek żelaza(III) Czerwony tlenek żelaza: bezwodny tlenek żelazowy, bezwodny tlenek żelaza(III) Czarny tlenek żelaza: tlenek żelazawo-żelazowy, tlenek żelaza(II, III) Wzór chemiczny Żółty tlenek żelaza: FeO(OH) · H2O Czerwony tlenek żelaza: Fe2O3 Czarny tlenek żelaza: FeO.Fe2O3 Masa cząsteczkowa 88,85: FeO(OH) 159,70: Fe2O3 231,55: FeO.Fe2O3 Oznaczenie zawartości Żółty nie mniej niż 60 %, czerwony i czarny nie mniej niż 68 % żelaza ogółem, w przeliczeniu na żelazo Opis Proszek o barwie żółtej, czerwonej, brązowej lub czarnej. Identyfikacja Rozpuszczalność Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych Rozpuszczalny w stężonych kwasach mineralnych Czystość Substancje rozpuszczalne w wodzie Nie więcej niż 1,0 % Po całkowitym roztworzeniu Arsen Nie więcej niż 3 mg/kg Kadm Nie więcej niż 1 mg/kg Chrom Nie więcej niż 100 mg/kg Miedź Nie więcej niż 50 mg/kg Ołów Nie więcej niż 10 mg/kg Rtęć Nie więcej niż 1 mg/kg Nikiel Nie więcej niż 200 mg/kg Cynk Nie więcej niż 100 mg/kg

E 173 GLIN







Nazwy synonimowe CI pigment metaliczny Definicja Proszek glinowy otrzymuje się w wyniku rozdrobnienia kawałków glinu. Rozdrabnianie może (ale nie musi) być wykonywane w obecności jadalnych olejów roślinnych lub kwasów tłuszczowych spełniających kryteria stawiane dodatkom do żywności. Jest wolny od domieszek substancji innych niż jadalne tłuszcze roślinne lub kwasy tłuszczowe spełniające kryteria czystości substancji dodatków do żywności. Numer wg Colour Index 77000 Numer wg EINECS 231-072-3 Nazwa chemiczna Glin Wzór chemiczny Al Masa atomowa 26,98 Oznaczenie zawartości Nie mniej niż 99 % jako Al w przeliczeniu na ma