1989L0048 — PL — 31.07.2001 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DYREKTYWA RADY

z dnia 21 grudnia 1988 r.

w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata

(89/48/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, 57 ustęp 1 i art. 66,

uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ),

we współpracy z Parlamentem Europejskim ( 2 ),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i świadczeniu usług między Państwami Członkowskimi; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu, jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym od tego, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe;

przepisy przyjęte dotąd przez Radę, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie uznają wzajemnie i dla celów zawodowych dyplomy szkół wyższych wydane na ich terytorium, dotyczą tylko kilku zawodów; poziom oraz czas trwania nauki i szkoleń, które warunkowały dostęp do tych zawodów, były regulowane w podobny sposób we wszystkich Państwach Członkowskich lub wymagały minimalnej harmonizacji, koniecznej do stworzenia sektorowych systemów wzajemnego uznawania dyplomów;

w celu szybkiego sprostania oczekiwaniom obywateli Wspólnoty, którzy posiadają dyplomy szkół wyższych przyznawane w wyniku ukończenia kształcenia i szkolenia zawodowego, wydane w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym chcą wykonywać swój zawód, powinno się również ustalić inną metodę uznawania takich dyplomów, tak aby umożliwiła ona zainteresowanym wykonywanie tych wszystkich rodzajów działalności zawodowej, które w przyjmującym Państwie Członkowskim są warunkowane zakończeniem kształcenia i szkolenia odbywanego po ukończeniu szkoły średniej, pod warunkiem że obywatele ci posiadają dyplom przygotowujący ich do wykonywania tych rodzajów działalności, przyznany w wyniku ukończenia studiów trwających co najmniej trzy lata i wydany w innym Państwie Członkowskim;

taki rezultat można osiągnąć poprzez wprowadzenie ogólnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych, przyznawanych na zakończenie przynajmniej trzyletniego kształcenia i szkolenia zawodowego;

odnośnie do tych zawodów, dla wykonywania których Wspólnota nie ustanowiła wymaganego minimalnego poziomu kwalifikacji, Państwa Członkowskie zachowują możliwość ustalenia tego poziomu w celu zagwarantowania odpowiedniej jakości usług świadczonych na ich terytorium; jednakże nie mogą one, bez naruszenia swoich zobowiązań ustanowionych w art. 5 Traktatu, wymagać od obywatela danego Państwa Członkowskiego uzyskania kwalifikacji tylko na podstawie odniesienia się do dyplomów wydawanych w ich własnym systemie szkolnictwa, w przypadku jeżeli ten obywatel uzyskał całość lub część tych kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim; w rezultacie każde przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym dany zawód jest zawodem regulowanym, powinno wziąć pod uwagę kwalifikacje uzyskane w innym Państwie Członkowskim oraz ustalić, czy kwalifikacje te odpowiadają kwalifikacjom przez nie wymaganym;

współpraca między Państwami Członkowskimi jest właściwym sposobem ułatwienia wykonania tych zobowiązań; należy więc ustalić środki umożliwiające organizację takiej współpracy;

należy w szczególności zdefiniować pojęcie „regulowanej działalności zawodowej” w celu uwzględnienia różnych sytuacji socjologicznych w poszczególnych krajach; to pojęcie nie odnosi się wyłącznie do działalności zawodowej, której podjęcie w danym Państwie Członkowskim jest warunkowane posiadaniem odpowiedniego dyplomu, ale również do działalności zawodowej, której podjęcie nie jest ograniczane, jeżeli jest ona wykonywana przez osobę z tytułem zawodowym, przysługującym tym, którzy posiadają pewne kwalifikacje; stowarzyszenia i organizacje zawodowe, które przyznają takie tytuły swoim członkom i są uznawane przez władze publiczne, nie mogą odwoływać się do swojego prywatnego statusu, aby uniknąć stosowania systemu opisanego w niniejszej dyrektywie;

równie istotne jest ustalenie cech doświadczenia zawodowego lub stażu adaptacyjnego, których przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od osoby zainteresowanej, oprócz dyplomu szkoły wyższej, w przypadku gdy kwalifikacje tej osoby nie są zgodne z wymaganiami przewidzianymi w przepisach prawa krajowego;

zamiast stażu adaptacyjnego może zostać wprowadzony test umiejętności; efektem obu tych metod będzie poprawienie istniejącej sytuacji w dziedzinie wzajemnego uznawania dyplomów między Państwami Członkowskimi I, w związku z tym, ułatwienie swobodnego przepływu osób w ramach Wspólnoty; ich zadaniem jest ocena umiejętności przystosowania się migranta, który wcześniej uzyskał swoje kwalifikacje zawodowe w innym Państwie Członkowskim, do nowego środowiska zawodowego; z punktu widzenia migranta zaletą testu umiejętności będzie skrócenie stażu adaptacyjnego; zasadniczo, migrant będzie mógł dokonać wyboru pomiędzy odbyciem stażu adaptacyjnego a przystąpieniem do testu umiejętności; jednakże ze względu na charakter niektórych zawodów Państwo Członkowskie musi mieć możliwość narzucenia, pod pewnymi warunkami, wymogu przejścia stażu adaptacyjnego lub też przystąpienia do testu umiejętności; w szczególności różnice między systemami prawnymi Państw Członkowskich, choć mogące różnić się zakresem w zależności od określonego Państwa Członkowskiego, wymagają istnienia szczególnych przepisów, zważywszy na fakt, iż kształcenie lub szkolenie potwierdzone dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem posiadania kwalifikacji w dziedzinie prawa w Państwie Członkowskim pochodzenia nie obejmują znajomości zagadnień prawnych na poziomie wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim, w zakresie odpowiadającej dziedziny prawa;

ponadto zamierzeniem ogólnego systemu uznawania dyplomów szkół wyższych nie jest ani wprowadzanie zmian w przepisach, łącznie z tymi, które odnoszą się do etyki zawodowej i obowiązują wszystkie osoby wykonujące zawód na terytorium danego Państwa Członkowskiego, ani też zwolnienie migrantów od obowiązku stosowania się do tych przepisów; system ten ogranicza się do podania właściwych ustaleń, dzięki którym można mieć pewność, że migranci stosują się do przepisów zawodowych w przyjmującym Państwie Członkowskim;

postanowienia art. 49, 57 ustęp 1 oraz art. 66 Traktatu upoważniają Wspólnotę do ustanowienia przepisów niezbędnych dla wprowadzenia i działania takiego systemu;

ogólny system uznawania dyplomów szkół wyższych nie narusza postanowień art. 48 ustęp 4 i art. 55 Traktatu;

system ten, poprzez wzmocnienie prawa obywatela Wspólnoty do wykorzystania swoich umiejętności zawodowych w każdym Państwie Członkowskim, uzupełnia i wzmacnia jego prawo do nabywania umiejętności tam, gdzie tego pragnie;

system ten powinien zostać poddany ocenie po pewnym czasie jego stosowania w celu ustalenia skuteczności jego działania, a w szczególności w celu ustalenia w jaki sposób może zostać ulepszony, a zakres jego stosowania poszerzony,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: