02016R1012 — PL — 29.06.2016 — 000.005

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 171 z 29.6.2016, s. 66)





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1012

z dnia 8 czerwca 2016 r.

w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie określa:

a) zootechniczne i genealogiczne zasady handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz ich wprowadzania na terytorium Unii;

b) zasady uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych oraz zatwierdzania ich programów hodowlanych;

c) prawa i obowiązki hodowców, związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych;

d) zasady wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych i rejestrów hodowlanych oraz zasady dopuszczania do hodowli zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;

e) zasady przeprowadzania oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych;

f) zasady wydawania świadectw zootechnicznych dla zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu;

g) zasady dotyczące przeprowadzania kontroli urzędowych, w szczególności w związkach hodowców i przedsiębiorstwach hodowlanych, oraz zasady wykonywania innych czynności urzędowych;

h) zasady pomocy i współpracy administracyjnej oraz zasady egzekwowania prawa przez państwa członkowskie;

i) zasady dotyczące przeprowadzania przez Komisję kontroli w państwach członkowskich i państwach trzecich.

2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, w przypadku gdy zwierzęta te lub potomstwo powstałe z ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu mają zostać wpisane do ksiąg hodowlanych jako zwierzęta hodowlane czystorasowe lub zarejestrowane w rejestrach hodowlanych jako mieszańce świni.

3. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w przypadku gdy te zwierzęta i ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu są przeznaczone do wykorzystania w eksperymentach technicznych lub naukowych prowadzonych pod nadzorem właściwych organów.

4. Art. 9 ust. 4, art. 13, art. 14 ust. 3 i 4, art. 23 i 24, art. 28 ust. 2 oraz art. 36 ust. 1 nie mają zastosowania do prywatnych przedsiębiorstw uznanych za przedsiębiorstwa hodowlane, które prowadzą działalność w zamkniętych systemach produkcji.

5. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla praw państw członkowskich do podejmowania krajowych środków regulujących realizację programów hodowlanych, które nie zostały zatwierdzone zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, art. 12.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „zwierzę” oznacza zwierzę gospodarskie:

a) gatunków bydła (Bos taurus, Bos indicus i Bubalus bubalis);

b) gatunku świni (Sus scrofa);

c) gatunku owcy (Ovis aries);

d) gatunku kozy (Capra hircus); lub

e) gatunków z rodziny koniowatych (Equus caballus i Equus asinus);

2) „rasa” oznacza populację zwierząt na tyle jednolitą, aby została uznana za odróżniającą się od innych zwierząt tego samego gatunku przez jedną lub większą liczbę grup hodowców, którzy zgadzają się na wpisanie zwierząt tej populacji oraz informacji o ich znanych przodkach do ksiąg hodowlanych w celu rozmnażania ich cech odziedziczonych poprzez rozród, wymianę i selekcję w ramach programu hodowlanego;

3) „zwierzę hodowlane” oznacza zwierzę hodowlane czystorasowe lub mieszańca świni;

4) „materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu” oznacza nasienie, oocyty i zarodki pozyskane od zwierząt hodowlanych lub wyprodukowane w wyniku pozyskania od zwierząt hodowlanych do celów wspomaganego rozrodu;

5) „związek hodowców” oznacza każde stowarzyszenie hodowców, organizację hodowlaną lub podmiot publiczny, inne niż właściwe organy, uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego zgodnie z art. 4 ust. 3 do celów realizacji programu hodowlanego w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych do ksiąg hodowlanych prowadzonych lub założonych przez ten związek;

6) „przedsiębiorstwo hodowlane” oznacza każde stowarzyszenie hodowców, organizację hodowlaną, prywatne przedsiębiorstwo prowadzące działalność w zamkniętym systemie produkcji lub podmiot publiczny, inne niż właściwe organy, uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego zgodnie z art. 4 ust. 3 do celów realizacji programu hodowlanego w odniesieniu do mieszańców świni wpisanych do rejestrów hodowlanych prowadzonych lub założonych przez to przedsiębiorstwo;

7) „podmiot zajmujący się hodowlą” oznacza każde stowarzyszenie hodowców, organizację hodowlaną, prywatne przedsiębiorstwo, organizację zajmującą się chowem lub urzędowe służby w państwie trzecim, które w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, świń, owiec, kóz lub koniowatych lub mieszańców świni zostały dopuszczone przez to państwo trzecie w związku z wprowadzeniem na terytorium Unii zwierząt hodowlanych do hodowli;

8) „właściwe organy” oznaczają organy państwa członkowskiego, które są odpowiedzialne, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, za:

a) uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych oraz zatwierdzanie programów hodowlanych realizowanych przez nie w odniesieniu do zwierząt hodowlanych;

b) kontrole urzędowe dotyczące podmiotów;

c) pomoc innym państwom członkowskim i państwom trzecim w przypadku wykrycia naruszeń przepisów;

d) czynności urzędowe inne niż te, o których mowa w lit. a) i c);

9) „zwierzę hodowlane czystorasowe” oznacza zwierzę, które jest wpisane lub zarejestrowane i kwalifikuje się do wpisania w sekcji głównej księgi hodowlanej;

10) „mieszaniec świni” oznacza zwierzę gatunku świni wpisane do rejestru hodowlanego, będące wynikiem planowego krzyżowania lub wykorzystywane do planowanego krzyżowania:

a) świń hodowlanych czystorasowych pochodzących z różnych ras lub linii hodowlanych;

b) świń hodowlanych będących wynikiem krzyżowania (hybrydy) różnych ras lub linii hodowlanych;

c) świń hodowlanych należących do jednej z kategorii, o których mowa w lit. a) lub b);

11) „linia” oznacza genetycznie stabilną i jednolitą podpopulację zwierząt hodowlanych czystorasowych danej rasy;

12) „księga hodowlana” oznacza:

a) każdą księgę hodowlaną, księgę stadną, dokumentację lub nośnik danych, utrzymywane przez związek hodowców, składające się z sekcji głównej oraz, jeżeli związek hodowców tak postanowi, z jednej lub większej liczby sekcji dodatkowych dla zwierząt tych samych gatunków, które nie kwalifikują się do wpisania do sekcji głównej;

b) w stosownych przypadkach, każdą odpowiednią księgę prowadzoną przez podmiot zajmujący się hodowlą;

13) „sekcja główna” oznacza część księgi hodowlanej, do której wpisywane są lub w której rejestrowane są zwierzęta hodowlane czystorasowe kwalifikujące się do wpisania, wraz ze szczegółowymi informacjami o ich przodkach oraz, w stosownych przypadkach, o ich cechach;

14) „klasa” oznacza horyzontalną jednostkę sekcji głównej, do której wpisywane są zwierzęta hodowlane czystorasowe w zależności od ich cech;

15) „cecha” oznacza wymierną dziedziczną cechę lub szczególną cechę genetyczną zwierzęcia hodowlanego;

16) „wartość hodowlana” oznacza oszacowanie spodziewanego wpływu genotypu zwierzęcia hodowlanego na daną cechę jego potomstwa;

17) „rejestr hodowlany” oznacza:

a) każdą dokumentację lub nośnik danych utrzymywane przez przedsiębiorstwo hodowlane, w których rejestrowane są mieszańce świni wraz z informacjami dotyczącymi ich przodków;

b) w stosownych przypadkach, każdy odpowiedni rejestr prowadzony przez podmiot zajmujący się hodowlą;

18) „kontrola urzędowa” oznacza każdy rodzaj kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu;

19) „inne czynności urzędowe” oznaczają wszelkie czynności inne niż kontrola urzędowa, przeprowadzane przez właściwe organy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, aby zapewnić stosowanie przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu;

20) „świadectwo zootechniczne” oznacza świadectwa hodowlane, poświadczenia lub dokumenty handlowe wystawione w formie papierowej lub w formie elektronicznej w odniesieniu do zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, zawierające informacje dotyczące rodowodu, identyfikacji oraz – jeżeli są dostępne – wyników oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej;

21) „wprowadzanie do Unii” lub „wprowadzanie na terytorium Unii” oznacza działanie polegające na sprowadzeniu zwierząt hodowlanych oraz ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu na jedno z terytoriów wymienionych w załączniku VI spoza tych terytoriów, z wyjątkiem tranzytu;

22) „handel” oznacza zakup, sprzedaż, wymianę lub nabycie w inny sposób lub przekazanie w inny sposób tytułu własności zwierząt lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w Unii, w tym również w państwie członkowskim;

23) „podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą przepisom określonym w niniejszym rozporządzeniu, taką jak: związki hodowców, przedsiębiorstwa hodowlane, osoby trzecie, które zostały wyznaczone przez związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), centra pozyskiwania lub przechowywania nasienia, centra przechowywania zarodków, zespoły pozyskiwania lub produkcji zarodków oraz hodowców;

24) „rasa zagrożona” oznacza lokalną rasę uznaną przez państwo członkowskie za zagrożoną, genetycznie dostosowaną do jednego lub większej liczby tradycyjnych systemów produkcji lub środowisk w tym państwie członkowskim, której status zagrożenia został naukowo potwierdzony przez organ posiadający niezbędne umiejętności i wiedzę w dziedzinie ras zagrożonych;

25) „prywatne przedsiębiorstwo prowadzące działalność w zamkniętym systemie produkcji” oznacza prywatne przedsiębiorstwo posiadające program hodowlany, w którym to programie nie uczestniczą hodowcy albo w którym uczestniczy ograniczona liczba hodowców powiązanych z tym prywatnym przedsiębiorstwem zgodą na dostarczanie im mieszańców świni przez to prywatne przedsiębiorstwo lub na dostarczanie mieszańców świni do tego prywatnego przedsiębiorstwa;

26) „program hodowlany” oznacza szereg systematycznych działań, w tym rejestrowanie, selekcję, hodowlę i wymianę zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, które to działania są opracowane i realizowane w celu zachowania lub ulepszenia pożądanych fenotypowych lub genetycznych cech w populacji będącej celem hodowli.

Artykuł 3

Ogólne zasady zootechniczne i genealogiczne dotyczące handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz ich wprowadzania na terytorium Unii.

1. Handel zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu oraz wprowadzanie tych zwierząt i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu na terytorium Unii nie mogą być zakazywane, ograniczane ani utrudniane z przyczyn zootechnicznych lub genealogicznych innych niż przyczyny wynikające z zasad przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Hodowcy zwierząt hodowlanych, związki hodowców, przedsiębiorstwa hodowlane i podmioty zajmujące się hodowlą nie mogą być dyskryminowane ze względu na ich państwo pochodzenia ani ze względu na państwo pochodzenia ich zwierząt hodowlanych lub materiału biologicznego tych zwierząt wykorzystywanego do rozrodu.







ROZDZIAŁ II

Uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych w państwach członkowskich oraz zatwierdzanie programów hodowlanych







Sekcja 1

Uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

Artykuł 4

Uznawanie związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

1. W odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych, stowarzyszenia hodowców, organizacje hodowlane lub podmioty publiczne mogą składać wnioski do właściwych organów o uznanie za związek hodowców.

W odniesieniu do mieszańców świni, stowarzyszenia hodowców, organizacje hodowlane, prywatne przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zamkniętych systemach produkcji lub podmioty publiczne mogą składać wnioski do właściwych organów o uznanie za przedsiębiorstwo hodowlane.

2. Wnioski, o których mowa w ust. 1, składa się pisemnie, w formie papierowej albo elektronicznej.

3. Właściwe organy oceniają wnioski, o których mowa w ust. 1. Właściwe organy uznają za związek hodowców każdego wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, oraz za przedsiębiorstwo hodowlane każdego wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, którzy spełniają następujące wymogi:

a) mają główną siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się właściwy organ;

b) wykażą w swoim wniosku, że spełniają wymogi określone w załączniku I część 1 w doniesieniu do programów hodowlanych, co do których zamierzają złożyć wniosek o zatwierdzenie zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12;

c) w odniesieniu do każdego planowanego programu hodowlanego ich wniosek zawiera projekt programu hodowlanego obejmujący informacje, o których mowa w załączniku I część 2, a ponadto, w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, informacje, o których mowa w załączniku I część 3;

d) składając wniosek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, składają wniosek o zatwierdzenie co najmniej jednego z tych planowanych programów hodowlanych zgodnie z art. 8 ust. 2.

Artykuł 5

Odmowa uznania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

1. Do celów art. 4 ust. 1, w przypadku gdy właściwy organ zamierza odmówić uznania wnioskodawcy za związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, przekazuje temu wnioskodawcy uzasadnione wyjaśnienie dotyczące planowanej odmowy. Wnioskodawca ten ma prawo do wystąpienia do właściwego organu o ponowne rozpatrzenie zamierzonej odmowy w terminie 60 dni od dnia otrzymania uzasadnionego wyjaśnienia lub we wcześniejszym terminie, jeśli w przepisach krajowych przewidziane są krótsze terminy.

2. W przypadku gdy wskutek ponownego rozpatrzenia, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ wyda decyzję potwierdzającą swoją odmowę, przekazuje wnioskodawcy uzasadnione wyjaśnienie dotyczące decyzji o odmowie uznania w ciągu 90 dni od dnia otrzymania jego wniosku o ponowne rozpatrzenie lub we wcześniejszym terminie, jeśli w przepisach krajowych przewidziane są krótsze terminy. Właściwy organ informuje jednocześnie Komisję o swojej decyzji o odmowie uznania, a także o jej powodach.

Artykuł 6

Przedstawianie zmienionych programów hodowlanych w przypadku odmowy i cofnięcia uznania związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego przy braku zatwierdzonych programów hodowlanych

1. W przypadku gdy właściwy organ, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, odmówi zatwierdzenia programu hodowlanego przedstawionego przez ten związek hodowców lub przez to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 8, ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane, w terminie sześciu miesięcy po tej odmowie, może przedstawić zmienioną wersję programu hodowlanego.

2. Właściwy organ cofa uznanie związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego, jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie zostanie przedstawiona zmieniona wersja programu hodowlanego i jeżeli ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane nie ma innego programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 12.

Artykuł 7

Wykazy uznanych związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

1. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych uznanych przez ich właściwe organy zgodnie z art. 4 ust. 3 i posiadających co najmniej jeden program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3. Państwa członkowskie podają ten wykaz do publicznej wiadomości.

2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje:

a) nazwę, dane kontaktowe oraz – jeżeli są dostępne – adres strony internetowej związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego;

b) w odniesieniu do każdego związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego znajdującego się w tym wykazie:

(i) w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych – nazwę rasy, lub – w przypadku mieszańców świni – nazwę rasy, linii lub krzyżówki, objętych każdym z prowadzonych przez ten związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane programów hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 3, a jeżeli związek hodowców korzysta z odstępstw, o których mowa w art. 19 lub w załączniku II część 1 rozdział III pkt 2 – odniesienie do tych odstępstw;

(ii) obszar geograficzny, na którym ma być realizowany każdy jego program hodowlany;

(iii) w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, w stosownych przypadkach – nazwę i dane kontaktowe związku hodowców, który prowadzi księgę hodowlaną pochodzenia rasy;

(iv) dla każdego programu hodowlanego, jeżeli jest dostępne – odniesienie do strony internetowej, na której udostępnione są informacje dotyczące tych programów hodowlanych.

3. W wykazie przewidzianym w ust. 2 niniejszego artykułu państwa członkowskie zamieszczają również informacje o każdym właściwym organie realizującym program hodowlany zgodnie z art. 38.

4. W przypadku gdy uznanie związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego zostało cofnięte zgodnie z art. 47 ust. 1 akapit trzeci lit e) lub gdy zatwierdzenie programu hodowlanego zostało zawieszone lub cofnięte zgodnie z art. 47 ust. 1 akapit trzeci lit. d), państwa członkowskie bez zbędnej zwłoki zamieszczają w wykazie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, informacje o tym zawieszeniu lub cofnięciu.

W przypadku gdy to uznanie pozostaje cofnięte lub to zatwierdzenie pozostaje zawieszone lub cofnięte przez okres 24 miesięcy, państwa członkowskie ostatecznie usuwają ten związek hodowców, to przedsiębiorstwo hodowlane lub ten program hodowlany z wykazu przewidzianego w ust. 1.

5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wzory formularzy, na których przedstawiane mają być informacje umieszczane w wykazie uznanych związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych przewidzianym w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.







Sekcja 2

Zatwierdzanie programów hodowlanych

Artykuł 8

Zatwierdzanie programów hodowlanych realizowanych przez związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane

1. Związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane przedkłada wnioski o zatwierdzenie swoich programów hodowlanych właściwemu organowi, który uznał ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się pisemnie, w formie papierowej albo elektronicznej.

3. Właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, ocenia te programy hodowlane i zatwierdza je, pod warunkiem że programy te:

a) mają jeden lub większą liczbę następujących celów:

(i) w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych:

— doskonalenie rasy,

— zachowanie rasy,

— tworzenie nowej rasy,

— odtworzenie rasy,

(ii) w przypadku mieszańców świni:

— doskonalenie rasy, linii lub krzyżówki,

— tworzenie nowej rasy, linii lub krzyżówki,

b) szczegółowo opisują cele w zakresie selekcji i hodowli;

c) spełniają wymogi określone w załączniku I część 2, a ponadto w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych – wymogi określone w załączniku I część 3.

4. Związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane mogą zlecać osobom trzecim konkretne zadania techniczne związane z zarządzaniem ich programami hodowlanymi, w tym również przeprowadzanie ocen wartości użytkowej i oceny genetycznej, pod warunkiem że:

a) związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane pozostają odpowiedzialne wobec właściwego organu za zapewnienie zgodności z wymogami przewidzianymi w załączniku I część 2 i 3;

b) nie zachodzi konflikt interesów między tą osobą trzecią a działalnością gospodarczą hodowców uczestniczących w programie hodowlanym;

c) strona trzecia spełnia wszystkie wymogi niezbędne do realizacji takich działań;

d) te związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane wyszczególniły w swoich wnioskach, o których mowa w ust. 2, zadania, które zamierzają zlecić wraz z nazwami i danymi kontaktowymi tych osób trzecich.

5. W przypadku gdy przez okres co najmniej 24 miesięcy żaden z hodowców uczestniczących w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z ust. 3 nie prowadzi gospodarstwa, w którym utrzymuje swoje zwierzęta hodowlane, na określonej części obszaru geograficznego, właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, może wymagać, aby dany związek hodowców lub dane przedsiębiorstwo hodowlane dopasowało obszar geograficzny swojego programu hodowlanego tak, aby nie obejmował on tej określonej części.

Artykuł 9

Zmiany w zatwierdzonym programie hodowlanym

1. Przed wprowadzeniem do programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 3 jakichkolwiek znaczących zmian związanych z wymogami, o których mowa w tym przepisie, związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane powiadamiają o tych zmianach właściwy organ, który uznał ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3.

2. Powiadomienie to jest kierowane pisemnie, w formie papierowej albo elektronicznej.

3. Zmiany te uznaje się za zatwierdzone, jeżeli w terminie 90 dni od dnia powiadomienia właściwy organ nie postanowi inaczej.

4. Związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane informują hodowców biorących udział w ich programach hodowlanych w sposób przejrzysty i terminowy o wprowadzonych do ich programów hodowlanych zmianach, które zostały zatwierdzone zgodnie z ust. 3.

Artykuł 10

Odstępstwa od art. 8 ust. 3 dotyczące zatwierdzania programów hodowlanych

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 3, właściwy organ, który uznał związek hodowców zgodnie z art. 4 ust. 3, może odmówić zatwierdzenia programu hodowlanego tego związku hodowców, spełniającego wymogi określone w załączniku I część 2, a ponadto, w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych – wymogi określone w załączniku I część 3, jeżeli program hodowlany zagroziłby programowi hodowlanemu realizowanemu przez inny związek hodowców dla tej samej rasy, już zatwierdzonemu w tym samym państwie członkowskim, w odniesieniu do co najmniej jednego z poniższych:

a) zasadniczych cech rasy lub głównych celów tego programu hodowlanego;

b) zachowania tej rasy lub różnorodności genetycznej w obrębie tej rasy; lub

c) w przypadku gdy celem tego programu hodowlanego jest zachowanie tej rasy – skutecznego wdrożenia tego programu hodowlanego:

(i) w przypadku rasy zagrożonej; lub

(ii) w przypadku rasy autochtonicznej, która nie występuje powszechnie na co najmniej jednym obszarze Unii.

2. Do celów ust. 1 właściwy organ należycie uwzględnia następujące kryteria:

a) liczbę programów hodowlanych już zatwierdzonych dla danej rasy w danym państwie członkowskim;

b) wielkość populacji hodowlanych objętych programami hodowlanymi;

c) ewentualny wkład genetyczny programów hodowlanych realizowanych przez inne związki hodowców dla tej samej rasy w innych państwach członkowskich lub przez podmioty zajmujące się hodowlą w państwach trzecich.

Artykuł 11

Odmowa zatwierdzenia programów hodowlanych

W przypadku gdy właściwy organ, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, odmówi zatwierdzenia programu hodowlanego przedstawionego przez ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 8 ust. 1 lub odmówi zatwierdzenia zmian w programie hodowlanym zgłoszonych zgodnie z art. 9 ust. 1, organ ten przedstawia związkowi hodowców lub przedsiębiorstwu hodowlanemu uzasadnione wyjaśnienie swojej odmowy.

Artykuł 12

Powiadamianie o programach hodowlanych realizowanych w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, w którym uznano związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, oraz zatwierdzanie takich programów

1. W przypadku gdy związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zamierza realizować program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 także w odniesieniu do zwierząt hodowlanych utrzymywanych w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zostały uznane zgodnie z art. 4 ust. 3 (do celów niniejszego artykułu zwanym dalej „tym innym państwem członkowskim”), ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane powiadamiają właściwy organ, który uznał ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, o zamiarze rozszerzenia swojego obszaru geograficznego.

2. Właściwy organ, który uznał ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3:

a) powiadamia właściwy organ tego innego państwa członkowskiego co najmniej 90 dni przed planowaną datą rozpoczęcia programu hodowlanego w tym innym państwie członkowskim oraz, na wniosek powiadomionego organu, przedstawia tłumaczenie powiadomienia na jeden z języków urzędowych tego innego państwa członkowskiego;

b) na wniosek powiadomionego organu przedstawia, co najmniej 60 dni przed planowaną datą rozpoczęcia programu hodowlanego w tym innym państwie członkowskim, kopię programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 3 wraz z tłumaczeniem, jeżeli zażąda tego ten organ, na jeden z języków urzędowych tego innego państwa członkowskiego, które to tłumaczenie ma zostać dostarczone przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane występujące z wnioskiem.

3. Właściwy organ tego innego państwa członkowskiego może w ciągu 90 dni od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa ust. 2 lit. a), odmówić zatwierdzenia realizacji na jego terytorium programu hodowlanego w przypadku gdy:

a) w tym innym państwie członkowskim realizowany jest już zatwierdzony program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych tej samej rasy; oraz

b) zatwierdzenie kolejnego programu hodowlanego zagroziłby programowi hodowlanemu realizowanemu przez inny związek hodowców dla tej samej rasy, już zatwierdzonemu w tym innym państwie członkowskim w odniesieniu do co najmniej jednego z poniższych:

(i) zasadniczych cech rasy lub głównych celów tego programu hodowlanego;

(ii) zachowania rasy lub różnorodności genetycznej w obrębie tej rasy;

(iii) w przypadku gdy celem tego programu hodowlanego jest zachowanie tej rasy — skutecznego wdrożenia tego programu hodowlanego:

— w przypadku rasy zagrożonej, lub

— w przypadku rasy autochtonicznej, która nie występuje powszechnie na co najmniej jednym obszarze Unii.

4. Właściwy organ tego innego państwa członkowskiego informuje właściwy organ, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, o konsekwencji powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, a jeżeli odmówi zatwierdzenia realizacji programu hodowlanego na swoim terytorium — przedstawia uzasadnienie swojej odmowy.

5. Brak odpowiedzi właściwego organu tego innego państwa członkowskiego na powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 lit. a), w ciągu 90 dni od dnia otrzymania tego powiadomienia, stanowi zatwierdzenie.

6. Właściwy organ, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, bez zbędnej zwłoki informuje dany związek hodowców lub dane przedsiębiorstwo hodowlane o konsekwencji powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, a w przypadku odmowy przedstawia temu związkowi hodowców lub przedsiębiorstwu hodowlanemu uzasadnione wyjaśnienie odmowy, o którym mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

7. W przypadku gdy właściwy organ innego państwa członkowskiego odmówi zatwierdzenia zgodnie z ust. 3, informuje Komisję o swojej odmowie, przedstawiając uzasadnienie tej odmowy.

8. W przypadku gdy właściwy organ tego innego państwa członkowskiego odmówi zatwierdzenia zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, a związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, które zamierza realizować ten program hodowlany w tym innym państwie członkowskim, wystąpi o ponowne rozpatrzenie odmowy, właściwy organ tego innego państwa członkowskiego oraz właściwy organ państwa członkowskiego, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, współpracują ze sobą w sprawie tego wniosku o ponowne rozpatrzenie.

9. Właściwy organ, który uznał związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 4 ust. 3, informuje właściwy organ tego innego państwa członkowskiego o zmianach w programach hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 9 ust. 3.

10. Na wniosek właściwego organu tego innego państwa członkowskiego, związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane działające zgodnie z niniejszym artykułem na terytorium tego innego państwa członkowskiego, przedstawia temu właściwemu organowi zaktualizowane informacje, w szczególności w odniesieniu do liczby hodowców uczestniczących w programie hodowlanym na tym terytorium oraz liczby zwierząt hodowlanych, których ten program dotyczy. Każdy taki wniosek składa się w taki sam sposób jak wnioski do związków hodowców lub przedsiębiorstw hodowlanych uznanych w tym innym państwie członkowskim.

11. Właściwy organ tego innego państwa członkowskiego może cofnąć zatwierdzenie programu hodowlanego przewidziane w niniejszym artykule w przypadku, gdy przez co najmniej 12 miesięcy żaden hodowca nie uczestniczy w tym programie hodowlanym na terytorium tego innego państwa członkowskiego.







ROZDZIAŁ III

Prawa i obowiązki hodowców, związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

Artykuł 13

Prawa hodowców uczestniczących w programach hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosowych przypadkach, z art. 12

1. Hodowcy mają prawo uczestniczyć w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, pod warunkiem że:

a) ich zwierzęta hodowlane są utrzymywane w gospodarstwach znajdujących się na obszarze geograficznym tego programu hodowlanego;

b) ich zwierzęta hodowlane należą do rasy – w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych, lub do rasy, linii lub krzyżówki – w przypadku mieszańców świni, które są objęte tym programem hodowlanym.

2. Hodowcy uczestniczący w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, mają prawo do:

a) wpisania swoich zwierząt hodowlanych czystorasowych do sekcji głównej księgi hodowlanej założonej dla danej rasy przez związek hodowców zgodnie z art. 18 i 20;

b) rejestrowania swoich zwierząt w sekcji dodatkowej księgi hodowlanej założonej dla danej rasy przez związek hodowców zgodnie z art. 20;

c) zarejestrowania swoich mieszańców świni w rejestrze hodowlanym założonym dla tej rasy, linii lub krzyżówki przez przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 23;

d) uczestnictwa w ocenie wartości użytkowej i ocenie genetycznej zgodnie z art. 25;

e) otrzymania świadectwa zootechnicznego zgodnie z art. 30 ust. 1 i 4;

f) otrzymania, na wniosek, zaktualizowanych wyników oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej swoich zwierząt hodowlanych, jeżeli takie wyniki są dostępne;

g) dostępu do wszystkich pozostałych usług przewidzianych w związku z tym programem hodowlanym dla uczestniczących hodowców przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane realizujące ten program hodowlany.

3. Oprócz praw określonych w ust. 1 i 2, w przypadku gdy regulamin związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego przewiduje członkostwo, hodowcy, o których mowa w ust. 1, mają również prawo:

a) zostać członkiem tego związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego;

b) uczestniczyć w określaniu i rozwijaniu programu hodowlanego zgodnie z regulaminem, o którym mowa w załączniku I część 1 pkt B pkt 1 lit. b).

Artykuł 14

Prawa i obowiązki związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych

1. W odniesieniu do swoich programów hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane mają prawo do określania i realizacji takich programów hodowlanych w sposób niezależny, pod warunkiem że programy te są zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz z wszelkimi warunkami, na jakich zostały zatwierdzone.

2. Związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane mają prawo wykluczenia hodowców z udziału w programie hodowlanym w przypadku, gdy hodowcy ci nie przestrzegają zasad określonych w tym programie hodowlanym lub obowiązków określonych w regulaminie, o którym mowa w załączniku I część 1 pkt B pkt 1 lit. b).

3. Oprócz prawa, o którym mowa w ust. 2, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane, które przewidują członkostwo, mają prawo wykluczyć z członkostwa hodowców, którzy nie wypełniają swoich obowiązków określonych w regulaminie, o którym mowa w załączniku I część 1 pkt B pkt 1 lit. b).

4. Bez uszczerbku dla roli sądów, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane są odpowiedzialne za rozstrzyganie, zgodnie z regulaminem, o którym mowa w załączniku I część 1 pkt B pkt 1 lit. b), sporów, które mogą powstać między hodowcami oraz między hodowcami a związkiem hodowców lub przedsiębiorstwem hodowlanym w trakcie realizacji programów hodowlanych zatwierdzonych zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12.







ROZDZIAŁ IV

Wpisywanie zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych i rejestrów hodowlanych oraz dopuszczanie do hodowli







Sekcja 1

Wpisywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych oraz dopuszczanie do hodowli

Artykuł 15

Struktura ksiąg hodowlanych

Księgi hodowlane składają się z sekcji głównej, a także, jeżeli zostało to przewidziane w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, z jednej lub większej liczby sekcji dodatkowych.

Artykuł 16

Sekcja główna ksiąg hodowlanych

1. W przypadku gdy związki hodowców określą różne kryteria lub procedury wpisywania zwierząt hodowlanych czystorasowych do poszczególnych klas, te związki hodowców mogą podzielić sekcję główną księgi hodowlanej na klasy:

a) według cech tych zwierząt oraz podzielić te klasy według ich wieku lub płci; lub

b) według wieku lub płci tych zwierząt, pod warunkiem że te klasy są również podzielone według cech.

W tych kryteriach i procedurach można przewidzieć wymóg, aby przed wpisaniem danego zwierzęcia hodowlanego czystorasowego do określonej klasy sekcji głównej poddać je ocenie wartości użytkowej lub ocenie genetycznej zgodnie z art. 25, lub jakiejkolwiek innej ocenie opisanej w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12.

2. W przypadku gdy w programie hodowlanym określono dodatkowe warunki wpisania do sekcji głównej księgi hodowlanej, oprócz tych określonych w załączniku II część 1 rozdział I, związek hodowców realizujący ten program hodowlany określa, w tej sekcji głównej, co najmniej jedną klasę, do której na wniosek hodowcy zostają wpisane zwierzęta hodowlane czystorasowe spełniające jedynie warunki określone w załączniku II część 1 rozdział I oraz w art. 21.

Artykuł 17

Sekcje dodatkowe ksiąg hodowlanych

Związki hodowców mogą również utworzyć w księgach hodowlanych jedną lub większą liczbę sekcji dodatkowych, przeznaczonych dla zwierząt tego samego gatunku, które nie kwalifikują się do wpisania do sekcji głównej, pod warunkiem że zasady określone w programie hodowlanym umożliwiają wpisanie potomstwa tych zwierząt do sekcji głównej zgodnie z zasadami określonymi w:

a) załączniku II część 1 rozdział III pkt 1 lit. a) – w przypadku samic z gatunków bydła, świń, owiec i kóz;

b) załączniku II część 1 rozdział III pkt 2 – w przypadku zwierząt zagrożonych ras bydła, świń, owiec i kóz lub wytrzymałych ras owiec; lub

c) załączniku II część 1 rozdział III pkt 1 lit. b) – w przypadku samców i samic zwierząt z rodziny koniowatych.

Artykuł 18

Wpisywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do sekcji głównej księgi hodowlanej

1. Na wniosek hodowców związki hodowców wpisują lub rejestrują w celu wpisania do sekcji głównej swojej księgi hodowlanej wszelkie zwierzęta hodowlane czystorasowe należące do rasy objętej ich programem hodowlanym, pod warunkiem że zwierzęta te spełniają wymogi określone w załączniku II część 1 rozdział I oraz, w stosownych przypadkach, pod warunkiem że są one potomstwem zwierząt hodowlanych lub pochodzą z ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu zgodnie z zasadami określonymi w art. 21.

2. Związki hodowców nie mogą odmówić wpisania zwierzęcia hodowlanego czystorasowego do sekcji głównej swoich ksiąg hodowlanych z takiego powodu, że zwierzę to jest już wpisane do sekcji głównej księgi hodowlanej tej samej rasy lub, w przypadku programu krzyżowania zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, innej rasy założonej przez inny związek hodowców uznany zgodnie z art. 4 ust. 3 lub przez podmiot zajmujący się hodowlą w państwie trzecim, znajdujący się w wykazie, o którym mowa w art. 34.

3. W przypadku gdy sekcja główna księgi hodowlanej jest podzielona na klasy, zwierzęta hodowlane czystorasowe spełniające kryteria wpisania ich do sekcji głównej wpisywane są przez związek hodowców w klasie odpowiadającej cechom tych zwierząt hodowlanych czystorasowych.

Artykuł 19

Odstępstwa od wymogów dotyczących wpisywania zwierząt do sekcji głównej księgi hodowlanej w przypadku tworzenia nowej rasy lub odtworzenia rasy

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 18 ust. 1, w przypadku gdy związek hodowców realizuje program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, dla rasy, dla której nie istnieje księga hodowlana w żadnym państwie członkowskim ani państwie trzecim znajdującym się w wykazie, o którym mowa w art. 34, ten związek hodowców może wpisywać do sekcji głównej tej nowo założonej księgi hodowlanej zwierzęta hodowlane czystorasowe lub potomstwo zwierząt hodowlanych czystorasowych różnych ras, lub każde zwierzę, które związek hodowców uzna za posiadające cechy tej nowej rasy oraz, w stosownych przypadkach, spełniające minimalne wymogi wartości użytkowej określone w programie hodowlanym.

Związek hodowców korzystający z tego odstępstwa:

a) określa w swoim programie hodowlanym okres na założenie nowej księgi hodowlanej odpowiedni dla odstępu międzypokoleniowego danego gatunku lub rasy;

b) zamieszcza odniesienie do każdej istniejącej księgi hodowlanej, do której po raz pierwszy po urodzeniu wpisano zwierzęta hodowlane czystorasowe lub ich rodziców, wraz z oryginalnym numerem rejestracji w tej księdze hodowlanej;

c) w swoim systemie ewidencjonowania rodowodów wskazuje zwierzęta, które związek hodowców uznaje za założycieli rasy.

2. W przypadku gdy związek hodowców zamierza odtworzyć rasę, która wyginęła lub jest poważnie zagrożona wyginięciem, państwo członkowskie lub – jeżeli tak postanowi – właściwy organ, może zezwolić związkowi hodowców na wpisywanie do sekcji głównej księgi hodowlanej potomstwa zwierząt hodowlanych czystorasowych odtwarzanej rasy, lub zwierząt hodowlanych czystorasowych lub potomstwa zwierząt hodowlanych czystorasowych innych ras, uczestniczących w odtworzeniu tej rasy, lub każdego zwierzęcia, które związek hodowców uzna za posiadające cechy odtwarzanej rasy oraz, w stosownych przypadkach, spełniające minimalne wymogi wartości użytkowej określone w programie hodowlanym, pod warunkiem że:

a) okres na założenie lub ponowne założenie tej księgi hodowlanej, odpowiedni dla danej rasy, jest określony w programie hodowlanym;

b) w stosownych przypadkach zamieszczone jest odniesienie do każdej księgi hodowlanej, w której te zwierzęta hodowlane czystorasowe lub ich przodkowie zostały wpisane, wraz z oryginalnym numerem rejestracji w tej księdze hodowlanej;

c) zwierzęta uznane przez ten związek hodowców za odtwórców rasy są wskazane w systemie ewidencjonowania rodowodów.

3. Związek hodowców zamierzający skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub z odstępstwa, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, określa w swoim programie hodowlanym, o którym mowa w art. 8 ust. 1, szczegółowy plan tworzenia lub odtworzenia rasy.

4. Przed upływem okresów, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu oraz w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, właściwy organ przeprowadza urzędowe kontrole przewidziane w art. 43.

5. W przypadku tworzenia lub odtwarzania rasy zgodnie z niniejszym artykułem państwa członkowskie podają do publicznej wiadomości informację na ten temat poprzez zamieszczenie stosownej wzmianki w wykazie przewidzianym w art. 7.

Artykuł 20

Rejestrowanie zwierząt w sekcjach dodatkowych i podniesienie statusu ich potomstwa poprzez wpisanie do sekcji głównej

1. W przypadku gdy związek hodowców utworzył sekcje dodatkowe zgodnie z art. 17, na wniosek hodowców rejestruje on w odpowiednich sekcjach dodatkowych przewidzianych w art. 17 zwierzęta gatunków objętych swoim programem hodowlanym, które nie kwalifikują się do wpisania do sekcji głównej, pod warunkiem że zwierzęta te spełniają warunki określone w załączniku II część 1 rozdział II.

2. Na wniosek hodowców związki hodowców wpisują potomstwo zwierząt, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, do sekcji głównej przewidzianej w art. 16 oraz traktują to potomstwo jak zwierzęta hodowlane czystorasowe, pod warunkiem że potomstwo to spełnia warunki określone w załączniku II część 1 rozdział III.

Artykuł 21

Dopuszczanie do hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu

1. Związek hodowców realizujący program hodowlany dla danej rasy, zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, dopuszcza:

a) do krycia naturalnego – każde zwierzę hodowlane czystorasowe tej rasy;

b) do sztucznego unasienniania – nasienie pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunku bydła, które przeszły ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

c) do sztucznego unasienniania – nasienie pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków świń, owiec lub kóz, które przeszły ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

d) do sztucznego unasienniania – nasienie pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, które przeszły, jeżeli wymaga tego program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

e) do transferu zarodków – oocyty pozyskane i wykorzystane do produkcji zarodków in vitro oraz zarodki uzyskane metodą in vivo otrzymane z wykorzystaniem nasienia, o którym mowa w lit. b) lub c) niniejszego ustępu, pod warunkiem że te oocyty i zarodki zostały pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, świń, owiec lub kóz, które przeszły ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

f) do transferu zarodków – oocyty pozyskane i wykorzystane do produkcji zarodków in vitro oraz zarodki uzyskane metodą in vivo otrzymane z wykorzystaniem nasienia, o którym mowa w lit. d) niniejszego ustępu, pod warunkiem że te oocyty i zarodki zostały pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, które przeszły, jeżeli wymaga tego program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

g) do oceniania samców zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, świń, owiec i kóz – nasienie pozyskane od zwierząt hodowlanych czystorasowych, które nie przeszły oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej, pod warunkiem że to nasienie jest wykorzystywane jedynie do celów oceny tych samców zwierząt hodowlanych czystorasowych w granicach limitów ilościowych niezbędnych dla umożliwienia temu związkowi hodowców przeprowadzenia takich ocen zgodnie z art. 25.

2. W przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, związek hodowców może zakazać lub ograniczyć wykorzystywanie jednej lub większej liczby technik rozrodu, o których mowa w tym ustępie, lub wykorzystywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do jednej lub większej liczby tych technik rozrodu, w tym również wykorzystywania ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, pod warunkiem że taki zakaz lub takie ograniczenie są określone w jego programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12.

Każdy taki zakaz lub ograniczenie, które są przewidziane w programie hodowlanym związku hodowców, który założył księgę hodowlaną pochodzenia rasy zgodnie z załącznikiem I część 3 pkt 3 lit. a), są wiążące w odniesieniu do programów hodowlanych realizowanych przez związki hodowców, które zakładają filialne księgi hodowlane dla tej samej rasy zgodnie z załącznikiem I cześć 3 pkt 3 lit. b).

3. W przypadku rasy zagrożonej związek hodowców może zakazać lub ograniczyć wykorzystywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych tej rasy, w tym również wykorzystanie ich materiału biologicznego do rozrodu w przypadku gdy mogłoby ono zagrozić zachowaniu tej rasy lub jej różnorodności genetycznej.

4. Nasienie, o którym mowa w ust. 1 lit. g), pozyskane od samców zwierząt hodowlanych czystorasowych, które są wpisane do sekcji głównej księgi hodowlanej założonej przez związek hodowców realizujący program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, jest dopuszczane przez inny związek hodowców realizujący zatwierdzony program hodowlany dla tej samej rasy w tym samym lub innym państwie członkowskim na takich samych warunkach i zgodnie z takimi samymi limitami ilościowymi dotyczącymi oceny wartości użytkowej oraz, w stosownych przypadkach, oceny genetycznej, jak te mające zastosowanie do ich własnych samców zwierząt hodowlanych czystorasowych.

5. Do celów ust. 1 i 4 materiał biologiczny zwierząt hodowlanych czystorasowych wykorzystywany do rozrodu, o którym mowa w tych ustępach, jest pozyskiwany, produkowany, przetwarzany i przechowywany w centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia lub przez zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków zatwierdzony do celów wewnątrzunijnego handlu tymi towarami zgodnie z prawem Unii dotyczącym zdrowia zwierząt.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 5, państwo członkowskie może zezwolić na pozyskiwanie, produkowanie, przetwarzanie i przechowywanie w celu wykorzystania na terytorium tego państwa członkowskiego materiału biologicznego zwierząt hodowlanych czystorasowych wykorzystywanego do rozrodu w centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia, centrum przechowywania zarodków, przez zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków lub przez personel posiadający specjalne kwalifikacje, zatwierdzone zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. b), c) i e), w przypadku gdy celem programu hodowlanego zatwierdzonego zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, jest zachowanie rasy lub zachowanie różnorodności genetycznej w obrębie rasy, ocena wartości użytkowej lub ocena genetyczna są przeprowadzane jedynie wtedy, gdy ten program hodowlany wymaga takiej oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej.

Artykuł 22

Metody weryfikacji tożsamości

1. W przypadku gdy zwierzęta hodowlane czystorasowe gatunków bydła, owiec, kóz oraz koniowatych wykorzystywane są do pozyskiwania nasienia do sztucznego unasienniania, związki hodowców wymagają, aby te zwierzęta hodowlane czystorasowe były identyfikowane poprzez analizę grupy krwi lub inną odpowiednią metodę zapewniającą co najmniej ten sam poziom pewności, taką jak analiza DNA.

2. W przypadku gdy zwierzęta hodowlane gatunków bydła, świń, owiec, kóz oraz koniowatych są wykorzystywane do pozyskiwania oocytów i zarodów, a zwierzęta hodowlane gatunków świń wykorzystywane do pozyskiwania nasienia do sztucznego unasienniania, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane mogą wymagać, aby te zwierzęta hodowlane były identyfikowane za pomocą jednej z metod, o których mowa w ust. 1.

3. Na wniosek państwa członkowskiego lub europejskiego stowarzyszenia zajmującego się hodowlą zwierząt danych gatunków, Komisja może przyjąć akty wykonawcze zatwierdzające metody weryfikacji tożsamości zwierząt hodowlanych, pod warunkiem że oferują one co najmniej ten sam poziom pewności co analiza grupy krwi tych zwierząt hodowlanych, uwzględniając postęp techniczny i zalecenia ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej, o których mowa w art. 29, ICAR lub Międzynarodowego Towarzystwa Genetyki Zwierząt (ISAG). Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.







Sekcja 2

Rejestracja mieszańców świni w rejestrach hodowlanych i dopuszczanie do hodowli

Artykuł 23

Rejestracja mieszańców świni w rejestrach hodowlanych

1. Przedsiębiorstwa hodowlane, na wniosek swoich hodowców, rejestrują w swoim rejestrze hodowlanym każdego mieszańca świni tej samej rasy, linii lub krzyżówki, który spełnia wymogi określone w załączniku II część 2.

2. Przedsiębiorstwa hodowlane nie mogą odmówić zarejestrowania w swoich rejestrach hodowlanych mieszańców świni, które zostały zarejestrowane, zgodnie z załącznikiem II część 2, w rejestrze hodowlanym założonym dla tej samej rasy, linii lub krzyżówki przez przedsiębiorstwo hodowlane uznane zgodnie z art. 4 ust. 3 w tym samym lub w innym państwie członkowskim.

Artykuł 24

Dopuszczanie do hodowli mieszańców świni i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu

1. Przedsiębiorstwo hodowlane realizujące program hodowlany dla mieszańców świni danej rasy, linii lub krzyżówki, zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, dopuszcza:

a) do krycia naturalnego – każdego mieszańca świni tej samej rasy, linii lub krzyżówki, jak określono w tym programie hodowlanym;

b) do sztucznego unasienniania – nasienie pozyskane od mieszańców świni, które przeszły, jeżeli wymaga tego program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

c) do transferu zarodków – oocyty pozyskane i wykorzystane do produkcji zarodków in vitro oraz zarodki uzyskane metodą in vivo otrzymane z wykorzystaniem nasienia, o którym mowa w lit. b), pod warunkiem że te oocyty i zarodki zostały pozyskane od mieszańców świni, które przeszły, jeżeli wymaga tego program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie z art. 25;

d) do oceniania samców mieszańców świni – nasienie pozyskane od tych mieszańców świni, które nie przeszły oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej, pod warunkiem że to nasienie jest wykorzystywane jedynie do celów oceny tych mieszańców świni w granicach limitów ilościowych niezbędnych dla umożliwienia temu związkowi hodowców przeprowadzenia takich ocen zgodnie z art. 25.

2. Samce mieszańców świni, które są zarejestrowane w rejestrze hodowlanym założonym przez przedsiębiorstwo hodowlane realizujące program hodowlany zatwierdzony zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, oraz ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu są dopuszczane przez inne przedsiębiorstwo hodowlane realizujące program hodowlany dla tej samej rasy, linii lub krzyżówki w tym samym lub innym państwie członkowskim na takich samych warunkach i zgodnie z takimi samymi limitami ilościowymi dotyczącymi oceny wartości użytkowej oraz, w stosownych przypadkach, oceny genetycznej, jak te mające zastosowanie do ich własnych mieszańców świni.

3. Do celów ust. 1 i 2 materiał biologiczny mieszańców świni wykorzystywany do rozrodu, o którym mowa w tych ustępach, jest pozyskiwany, produkowany, przetwarzany i przechowywany w centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia lub przez zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków zatwierdzony do handlu wewnątrzunijnego tymi towarami zgodnie z prawem Unii dotyczącym zdrowia zwierząt.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, państwo członkowskie może zezwolić na pozyskiwanie, produkowanie, przetwarzanie i przechowywanie w celu wykorzystania na terytorium tego państwa członkowskiego materiału biologicznego mieszańców świni wykorzystywanego do rozrodu w centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia, w centrum przechowywania zarodków, przez zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków lub przez personel posiadający specjalne kwalifikacje, zatwierdzony zgodnie z prawodawstwem tego państwa członkowskiego.







ROZDZIAŁ V

Ocena wartości użytkowej i ocena genetyczna

Artykuł 25

Metody oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej

W przypadku gdy związek hodowców, przedsiębiorstwo hodowlane lub osoba trzecia wyznaczona zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b) przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zwierząt hodowlanych, ten związek hodowców, to przedsiębiorstwo hodowlane lub ta osoba trzecia zapewniają przeprowadzenie takiej oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej zgodnie z zasadami określonymi w:

a) załączniku III – w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunku bydła, świń, owiec i kóz oraz w przypadku mieszańców świni;

b) programie hodowlanym realizowanym przez ten związek hodowców, zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12 – w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych.

Artykuł 26

Przekazane uprawnienia i uprawnienia wykonawcze dotyczące wymogów w zakresie oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej

1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 61 dotyczących zmian w załączniku III w odniesieniu do oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, owiec i kóz w celu uwzględnienia:

a) postępu naukowego;

b) rozwoju technicznego; lub

c) potrzeby zachowania wartościowych zasobów genetycznych.

2. Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające jednolite zasady dotyczące przeprowadzania oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych gatunków bydła, owiec i kóz, o których mowa w niniejszym artykule, w tym również dotyczące interpretacji wyników tych ocen. Przyjmując te akty wykonawcze, Komisja uwzględnia postęp techniczny i naukowy lub zalecenia odpowiednich ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej, o których mowa w art. 29 ust. 1, lub, w przypadku ich braku, zasady uzgodnione przez ICAR. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

Artykuł 27

Przeprowadzanie oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej

1. W przypadku gdy ocena wartości użytkowej lub ocena genetyczna mają być przeprowadzane zgodnie z programem hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane:

a) przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną samodzielnie; lub

b) wyznaczają osoby trzecie, którym zlecone ma być przeprowadzanie oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej.

2. Państwo członkowskie lub, jeżeli to państwo członkowskie tak postanowi, jego właściwe organy, może wymagać, aby – do celów wyznaczenia osób trzecich, zgodnie z ust. 1 lit. b) – te osoby trzecie posiadały upoważnienie do przeprowadzania oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej zwierząt hodowlanych, wydane przez to państwo członkowskie lub przez jego właściwe organy, z wyjątkiem przypadków gdy te wyznaczone osoby trzecie są podmiotami publicznymi podlegającymi kontroli tego państwa członkowskiego lub jego właściwych organów.

3. Państwo członkowskie lub – jeżeli to państwo członkowskie tak postanowi – jego właściwe organy, korzystające z przepisu, o którym mowa w ust. 2, zapewniają, aby upoważnienia były wydawane osobom trzecim, o których mowa w tym ustępie, jeżeli posiadają one:

a) pomieszczenia i sprzęt niezbędny do przeprowadzania oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej;

b) odpowiednio wykwalifikowany personel; oraz

c) zdolność do przeprowadzania oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej zgodnie z art. 25.

4. Na zasadzie odstępstwa od art. 8 ust. 4 lit. a), państwo członkowskie lub jego właściwy organ mogą postanowić, że osoba trzecia upoważniona zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub wyznaczony podmiot publiczny podlegający kontroli państwa członkowskiego lub jego właściwych organów, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, są odpowiedzialne wobec tego właściwego organu za zapewnienie zgodności z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu mającymi zastosowanie do tej zlecanej oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej.

5. Związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane samodzielnie przeprowadzające ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną, lub osoby trzecie wyznaczone przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, lub osoby trzecie upoważnione przez państwo członkowskie lub jego właściwe organy, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, mogą zobowiązać się do przestrzegania zasad i standardów ustanowionych przez ICAR lub mogą uczestniczyć w działaniach prowadzonych przez ośrodki referencyjne Unii Europejskiej, o których mowa w art. 29.

Wyniki takiego zobowiązania lub uczestnictwa w takich działaniach mogą być brane pod uwagę przez właściwe organy przy uznawania tych związków hodowców lub przedsiębiorstw hodowlanych, zatwierdzaniu ich programów hodowlanych, upoważnianiu tych osób trzecich lub przeprowadzaniu urzędowych kontroli wobec tych podmiotów.

6. Związki hodowców i przedsiębiorstwa hodowlane podają do publicznej wiadomości szczegółowe informacje o podmiotach, które przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną.

Artykuł 28

Obowiązki związków hodowców, przedsiębiorstw hodowlanych i osób trzecich przeprowadzających ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną

1. W przypadku gdy związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zwierząt lub zlecają te działania osobom trzecim zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane przekazują na wniosek właściwego organu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 lub, w stosownych przypadkach, w art. 12 ust. 5, następujące informacje:

a) zapis wszystkich danych wynikających z oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej dotyczących zwierząt hodowlanych z gospodarstw znajdujących się na terytorium, na którym działa właściwy organ;

b) szczegółowe informacje dotyczące metod rejestrowania informacji o cechach;

c) szczegółowe informacje dotyczące modelu opisywania użytkowości wykorzystywanego do analizy wyników oceny wartości użytkowej;

d) szczegółowe informacje dotyczące metod statystycznych wykorzystywanych do analizy wyników oceny wartości użytkowej dla każdej ocenianej cechy;

e) szczegółowe informacje dotyczące parametrów genetycznych stosowanych dla każdej ocenianej cechy, w tym również, w stosownych przypadkach, szczegółowe dane dotyczące oceny genomowej.

2. Związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane lub, na wniosek tego związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego, osoba trzecia wyznaczona przez ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), podają do publicznej wiadomości oraz aktualizują wyniki oceny genetycznej zwierząt hodowlanych, których nasienie jest wykorzystywane do sztucznego unasienniania zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz z art. 24 ust. 1 lit. b).







ROZDZIAŁ VI

Ośrodki referencyjne Unii Europejskiej

Artykuł 29

Ośrodki referencyjne Unii Europejskiej

1. W przypadku gdy istnieje uznana potrzeba wspierania harmonizacji lub doskonalenia metod oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych, wykorzystywanych przez związki hodowców lub osoby trzecie wyznaczone przez związki hodowców zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), Komisja może przyjąć akty wykonawcze wyznaczające ośrodki referencyjne Unii Europejskiej odpowiedzialne za wnoszenie wkładu naukowego i technicznego w harmonizację lub doskonalenie tych metod.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

2. W przypadku gdy istnieje uznana potrzeba wspierania ustanowienia lub harmonizacji metod wykorzystywanych przez związki hodowców, osoby trzecie wyznaczone przez związki hodowców zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), właściwe organy lub inne organy państw członkowskich zajmujące się zachowaniem ras zagrożonych lub zachowaniem różnorodności genetycznej w obrębie tych ras, Komisja może przyjąć akty wykonawcze, aby wyznaczyć ośrodki referencyjne Unii Europejskiej odpowiedzialne za wnoszenie wkładu naukowego i technicznego w ustanowienie lub harmonizację tych metod. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

3. Wyznaczanie przewidziane w ust. 1 i 2 odbywa się w następstwie publicznej procedury selekcji i jest ograniczone w czasie lub podlega regularnej kontroli.

4. Ośrodki referencyjne Unii Europejskiej wyznaczone zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu muszą:

a) spełniać wymogi określone w załączniku IV pkt 1; oraz

b) być odpowiedzialne za zadania określone w:

(i) załączniku IV pkt 2 – w przypadku ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu;

(ii) załączniku IV pkt 3 – w przypadku ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;

jeżeli zadania te są ujęte w rocznych lub wieloletnich programach prac ośrodków referencyjnych, opracowanych zgodnie z celami i priorytetami odnośnych programów prac przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 36 rozporządzenia (UE) nr 652/2014.

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 61 dotyczących zmian:

a) wymogów dotyczących ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej określonych w załączniku IV pkt 1;

b) zadań ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej określonych w załączniku IV pkt 2 i 3.

W aktach delegowanych przewidzianych w niniejszym ustępie należycie uwzględnia się:

a) gatunki zwierząt hodowlanych czystorasowych, w odniesieniu do których metody oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej mają zostać zharmonizowane lub udoskonalone, a także postęp naukowy i techniczny w zakresie oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej; lub

b) rasy zagrożone, w odniesieniu do których metody zachowania tych ras lub zachowania różnorodności genetycznej w obrębie tych ras mają zostać ustanowione lub zharmonizowane, a także postęp naukowy i techniczny w tych obszarach.

6. Ośrodki referencyjne Unii Europejskiej wyznaczone zgodnie z ust. 1 lub 2 podlegają kontrolom prowadzonym przez Komisję w celu sprawdzenia, czy:

a) spełniają wymogi określone w załączniku IV pkt 1;

b) wykonują zadania określone w:

(i) załączniku IV pkt 2 – w przypadku ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z ust. 1;

(ii) załączniku IV pkt 3 – w przypadku ośrodków referencyjnych Unii Europejskiej wyznaczonych zgodnie z ust. 2.

Jeżeli wyniki takiej kontroli ujawnią, że ośrodek referencyjny Unii Europejskiej nie spełnia wymogów określonych w załączniku IV pkt 1 lub nie wykonuje zadań określonych w załączniku IV pkt 2 lub 3, Komisja może przyjąć akty wykonawcze zmniejszające wkład finansowy Unii przyznany zgodnie z art. 30 rozporządzenia (UE) nr 652/2014 lub cofające wyznaczenie jako ośrodka referencyjnego Unii Europejskiej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.







ROZDZIAŁ VII

Świadectwa zootechniczne

Artykuł 30

Wydawanie, treść i format świadectw zootechnicznych towarzyszących zwierzętom hodowlanym i ich materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu

1. W przypadku gdy hodowcy uczestniczący w programie hodowlanym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12, występują o świadectwa zootechniczne dla swoich zwierząt hodowlanych lub materiału biologicznego tych zwierząt wykorzystywanego do rozrodu, związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane realizujące ten program hodowlany wydają takie świadectwa.

2. Świadectwa zootechniczne towarzyszące zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu wydawane są wyłącznie przez:

a) związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane realizujące programy hodowlane dotyczące tych zwierząt hodowlanych zatwierdzone zgodnie z art. 8 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12;

b) właściwe organy, o których mowa w art. 8 ust. 3 lub, w stosownych przypadkach, w art. 12 ust. 2 lit. a), jeżeli organy te tak zadecydują; lub

c) podmioty zajmujące się hodowlą ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 34, realizujące programy hodowlane dotyczące tych zwierząt hodowlanych.

3. Związki hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlane zapewniają terminowe przekazywanie świadectw zootechnicznych.

▼C1

4. W przypadku gdy zwierzęta hodowlane, które zostały wpisane do księgi hodowlanej prowadzonej przez związek hodowców lub zarejestrowane w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez przedsiębiorstwo hodowlane, lub ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, są przedmiotem handlu, oraz w przypadku gdy te zwierzęta hodowlane lub potomstwo wyprodukowane z tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, mają zostać wpisane lub zarejestrowane do innej księgi hodowlanej lub w innym rejestrze hodowlanym, tym zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu towarzyszą świadectwa zootechniczne.

▼B

Związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, wysyłające zwierzęta hodowlane lub ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu, które prowadzą księgę hodowlaną lub rejestr hodowlany, w których wpisane lub zarejestrowane są te zwierzęta, wydają to świadectwo zootechniczne.

5. W przypadku gdy zwierzęta hodowlane, które zostały wpisane do księgi hodowlanej lub zarejestrowane w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez podmiot zajmujący się hodowlą ujęty w wykazie, o którym mowa w art. 34, lub materiał biologiczny tych zwierząt wykorzystywany do rozrodu, wprowadza się na terytorium Unii oraz w przypadku gdy te zwierzęta hodowlane lub potomstwo wyprodukowane z tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu mają zostać wpisane do księgi hodowlanej prowadzonej przez związek hodowców lub zarejestrowane w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez przedsiębiorstwo hodowlane, tym zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu towarzyszą świadectwa zootechniczne.

Te świadectwa zootechniczne są wydawane przez podmioty zajmujące się hodowlą ujęte w wykazie zgodnie z art. 34, które prowadzą księgę hodowlaną lub rejestr hodowlany, w których wpisano lub zarejestrowano te zwierzęta hodowlane, lub przez urzędowe służby w wysyłającym państwie trzecim.

6. Świadectwa zootechniczne, o których mowa w ust. 4 i 5, muszą:

a) zawierać informacje określone w odpowiednich częściach i rozdziałach załącznika V;

b) być zgodne z odpowiednimi wzorami formularzy świadectw zootechnicznych przewidzianymi w aktach wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 10.

7. Związek hodowców lub podmiot zajmujący się hodowlą, które przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie ze swoim programem hodowlanym, lub które zlecają te zadania osobom trzecim, w przypadku związku hodowców zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), określają w świadectwie zootechnicznym wydanym dla zwierzęcia hodowlanego czystorasowego lub jego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu:

a) wyniki tej oceny wartości użytkowej;

b) aktualne wyniki tej oceny genetycznej; oraz

c) wady genetyczne i szczególne cechy genetyczne danego zwierzęcia hodowlanego lub dawców tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w odniesieniu do tego programu hodowlanego.

8. Przedsiębiorstwo hodowlane lub podmiot zajmujący się hodowlą, które przeprowadzają ocenę wartości użytkowej lub ocenę genetyczną zgodnie ze swoim programem hodowlanym, lub które zlecają te zadania osobom trzecim, w przypadku przedsiębiorstwa hodowlanego zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b), jeżeli jest to wymagane w ramach tego programu hodowlanego, określają w świadectwie zootechnicznym wydanym dla mieszańca świni lub jego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu:

a) wyniki tej oceny wartości użytkowej;

b) aktualne wyniki tej oceny genetycznej; oraz

c) wady genetyczne i szczególne cechy genetyczne danego zwierzęcia hodowlanego lub dawców tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu w odniesieniu do tego programu hodowlanego.

9. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 61 dotyczących zmian treści świadectw zootechnicznych określonej w załączniku V w celu dostosowania ich tak, aby uwzględniały:

a) postęp naukowy;

b) rozwój techniczny;

c) funkcjonowanie rynku wewnętrznego; lub

d) potrzebę zachowania wartościowych zasobów genetycznych.

10. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wzory formularzy świadectw zootechnicznych dla zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

Artykuł 31

Odstępstwa od wymogów dotyczących wydawania, treści i formatu świadectw zootechnicznych dla handlu zwierzętami hodowlanymi i ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 2 lit. a), właściwe organy mogą zezwolić, aby materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu towarzyszyło świadectwo zootechniczne wydane, na podstawie informacji otrzymanych od związku hodowców lub przedsiębiorstwa hodowlanego, przez centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia lub zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków, zatwierdzone do celów wewnątrzunijnego handlu tym materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu zgodnie z prawem Unii dotyczącym zdrowia zwierząt.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 6 lit. b), właściwy organ może zezwolić na niestosowanie wzorów formularzy, o których mowa w art. 30 ust. 6 lit. b), pod warunkiem że:

a) w przypadku zwierząt hodowlanych gatunków bydła, świń, owiec i kóz informacje określone w załączniku V część 2 rozdział I lub w załączniku V część 3 rozdział I znajdują się w innych dokumentach towarzyszących tym zwierzętom hodowlanym, wydanych przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane;

b) w przypadku materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu pozyskiwanego od zwierząt z gatunku bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych:

(i) informacje dotyczące dawców tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu znajdują się w innych dokumentach lub w kopiach oryginalnego świadectwa zootechnicznego towarzyszącego temu materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu, lub też przed wysłaniem tego materiału biologicznego lub po jego wysłaniu informacje te są udostępniane na wniosek przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, lub przez inne podmioty, o których mowa w ust. 1;

(ii) informacje dotyczące nasienia, oocytów lub zarodków znajdują się w innych dokumentach towarzyszących temu nasieniu, tym oocytom lub tym zarodkom, wydanych przez związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane, lub przez inne podmioty, o których mowa w ust. 1.

3. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 7 lit. a) i b) oraz art. 30 ust. 8 lit. a) i b), w przypadku gdy wyniki oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej są publicznie dostępne na stronie internetowej, związki hodowców, przedsiębiorstwa hodowlane lub inne podmioty, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą w świadectwie zootechnicznym lub w dokumentach, o których mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, odesłać do strony internetowej, na której można uzyskać dostęp do tych wyników.

Artykuł 32

Odstępstwa od wymogów dotyczących formatu świadectw zootechnicznych wydawanych dla zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 6, w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych informacje określone w załączniku V część 2 rozdział I umieszcza się w unikalnym dożywotnim dokumencie identyfikacyjnym zwierząt z rodziny koniowatych. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 61 dotyczące treści i formatu takich dokumentów identyfikacyjnych.

2. Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające wzory formularza unikalnego dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego zwierząt z rodziny koniowatych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy wyniki oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej są publicznie dostępne na stronie internetowej, właściwe organy mogą zezwolić, aby informacje określone w załączniku V część 2 rozdział I pkt 1 lit. m) nie były ujęte w dokumencie, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem że związek hodowców odeśle w tym dokumencie do tej strony internetowej.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, właściwe organy mogą zezwolić, aby informacje określone w załączniku V część 2 rozdział I pkt 1 lit. m) i n) znajdowały się w innych dokumentach wydawanych przez związek hodowców dla zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych do księgi hodowlanej prowadzonej przez ten związek hodowców.

Artykuł 33

Odstępstwa od wymogów dotyczących wydawania, treści i formatu świadectw zootechnicznych w celu wprowadzania na terytorium Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 2 lit. c) i ust. 5, materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu może towarzyszyć świadectwo zootechniczne wydane w imieniu podmiotu zajmującego się hodowlą na podstawie informacji otrzymanych od tego podmiotu zajmującego się hodowlą, przez centrum pozyskiwania lub przechowywania nasienia lub zespół pozyskiwania lub produkcji zarodków, zatwierdzone do celów wprowadzania na terytorium Unii tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu zgodnie z prawem Unii dotyczącym zdrowia zwierząt.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 6 lit. b), wzory formularzy, o których mowa w art. 30 ust. 6 lit. b), nie muszą być wykorzystywane, jeżeli:

a) informacje określone w odpowiednich częściach i rozdziałach załącznika V znajdują się w innych dokumentach towarzyszących zwierzęciu hodowlanemu lub jego materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu;

b) podmiot zajmujący się hodowlą realizujący program hodowlany lub inny podmiot, o którym mowa w ust. 1, dostarczą wyczerpujący wykaz tych dokumentów, oświadczą, że informacje określone w odpowiednich częściach i rozdziałach załącznika V znajdują się w tych dokumentach, oraz poświadczą treść tych dokumentów.

3. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 7 lit. a) i b) oraz art. 30 ust. 8 lit. a) i b), w przypadku gdy wyniki oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej są publicznie dostępne na stronie internetowej, podmioty zajmujące się hodowlą lub inne podmioty, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą w świadectwie zootechnicznym lub w innych dokumentach, o których mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, odesłać do strony internetowej, na której można uzyskać dostęp do tych wyników.







ROZDZIAŁ VIII

Wprowadzanie na terytorium Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu

Artykuł 34

Umieszczanie w wykazie podmiotów zajmujących się hodowlą

1. Komisja prowadzi, aktualizuje i publikuje wykaz podmiotów zajmujących się hodowlą.

2. Komisja włącza do wykazu przewidzianego w ust. 1 jedynie podmioty zajmujące się hodowlą, w odniesieniu do których otrzymała od urzędowych służb państwa trzeciego dokumentację wykazującą, że podmioty zajmujące się hodowlą spełniają następujące wymogi:

a) realizują programy hodowlane, które są równoważne z programami hodowlanymi zatwierdzonymi zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz realizowanymi przez związki hodowców dla tej samej rasy lub realizowanymi przez przedsiębiorstwa hodowlane dla tej samej rasy, linii lub krzyżówki w odniesieniu do:

(i) wpisywania zwierząt hodowlanych do ksiąg hodowlanych lub rejestrowania ich w rejestrach hodowlanych;

(ii) dopuszczania zwierząt hodowlanych do hodowli;

(iii) wykorzystywania do badań i hodowli materiału biologicznego zwierząt hodowlanych wykorzystywanego do rozrodu;

(iv) metod stosowanych do oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej;

b) są nadzorowane lub kontrolowane przez urzędowe służby w tym państwie trzecim;

c) przyjęły regulamin w celu zapewnienia, aby zwierzęta hodowlane wpisane do ksiąg hodowlanych przez związki hodowców lub zarejestrowane w rejestrach hodowlanych przez przedsiębiorstwa hodowlane, oraz potomstwo wyprodukowane z materiału biologicznego takich zwierząt hodowlanych wykorzystywanego do rozrodu były wpisywane lub kwalifikowały się do wpisania bez dyskryminacji ze względu na państwo pochodzenia w prowadzonej przez ten podmiot zajmujący się hodowlą księdze hodowlanej tej samej rasy – w przypadku zwierząt hodowlanych czystorasowych – lub w prowadzonym przez ten podmiot zajmujący się hodowlą rejestrze hodowlanym tej samej rasy, linii lub krzyżówki – w przypadku mieszańców świń.

3. Komisja włącza również do wykazu przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu odniesienie do tych państw trzecich, które stosują środki uznane za równoważne zgodnie z art. 35, w tym również odniesienie do wszystkich podmiotów zajmujących się hodowlą w tych państwach trzecich.

4. Komisja bez zbędnej zwłoki usuwa z wykazu wszelkie podmioty zajmujące się hodowlą, które przestały spełniać co najmniej jeden z wymogów, o których mowa w ust. 2.

Artykuł 35

Równoważność środków stosowanych do hodowli zwierząt w państwach trzecich

1. Komisja może przyjąć akty wykonawcze uznające środki stosowane w państwie trzecim za równoważne ze środkami wymaganymi na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do:

a) uznawania związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych, przewidzianego w art. 4;

b) zatwierdzania programów hodowlanych związków hodowców i przedsiębiorstw hodowlanych, przewidzianego w art. 8;

c) wpisywania zwierząt hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych i rejestrowania mieszańców świń w rejestrach hodowlanych, przewidzianego w art. 18, 20 i 23;

d) dopuszczania zwierząt hodowlanych do hodowli, przewidzianego w art. 21, 22 i 24;

e) wykorzystywania do celów oceny i hodowli materiału biologicznego zwierząt hodowlanych wykorzystywanego do rozrodu, przewidzianego w art. 21 i 24;

f) oceny wartości użytkowej i oceny genetycznej przewidzianych w art. 25;

g) kontroli urzędowych wobec podmiotów przewidzianych w art. 43.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

2. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, są przyjmowane na podstawie:

a) dogłębnej analizy informacji i danych przekazanych przez państwo trzecie, które dąży do uznania stosowanych przez siebie środków za równoważne ze środkami wymaganymi na mocy niniejszego rozporządzenia;

b) w stosownych przypadkach – zadowalającego wyniku kontroli przeprowadzonej przez Komisję zgodnie z art. 57.

3. W aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 1, można określić szczegółowe ustalenia regulujące wprowadzanie zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu na terytorium Unii z danego państwa trzeciego, oraz akty te mogą obejmować:

a) format i treść świadectw zootechnicznych towarzyszących tym zwierzętom hodowlanym lub ich materiałowi biologicznemu wykorzystywanemu do rozrodu;

b) szczegółowe wymogi mające zastosowanie do wprowadzania na terytorium Unii tych zwierząt hodowlanych lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu oraz kontroli urzędowych tych zwierząt hodowlanych lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, jakie należy przeprowadzić w momencie wprowadzania na terytorium Unii;

c) w razie konieczności – procedury sporządzania i wprowadzania zmian do wykazów podmiotów zajmujących się hodowlą, znajdujących się w danym państwie trzecim, z którego dopuszczone jest wprowadzanie na terytorium Unii zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu.

4. Komisja bez zbędnej zwłoki przyjmuje akty wykonawcze uchylające akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy jakikolwiek warunek uznawania równoważności środków ustanowionych w momencie przyjmowania tych aktów przestaje być spełniony. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 62 ust. 2.

Artykuł 36

Wpisywanie do ksiąg hodowlanych lub rejestracja w rejestrach hodowlanych zwierząt hodowlanych i potomstwa wyprodukowanego z ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, które wprowadzono do Unii

1. Na wniosek hodowcy związek hodowców lub przedsiębiorstwo hodowlane wpisuje do sekcji głównej swojej księgi hodowlanej lub rejestruje w swoim rejestrze hodowlanym wszelkie zwierzęta hodowlane, które wprowadzono do Unii, oraz potomstwo wyprodukowane z materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, które wprowadzono do Unii, w przypadku gdy:

a) to zwierzę hodowlane lub dawcy tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu są wpisane do księgi hodowlanej lub zarejestrowane w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez podmiot zajmujący się hodowlą w wysyłającym państwie trzecim;

b) ten materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu spełnia warunki określone w art. 21 ust. 1 lub 2, jeśli wymaga tego program hodowlany realizowany przez ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane;

c) to zwierzę hodowlane odpowiada cechom rasy lub, w przypadku mieszańców świń, cechom rasy, linii lub krzyżówki określonym w programie hodowlanym realizowanym przez ten związek hodowców lub to przedsiębiorstwo hodowlane;

d) podmiot zajmujący się hodowlą, o którym mowa w lit. a), jest ujęty w wykazie podmiotów zajmujących się hodowlą przewidzianym w art. 34.

2. Państwa członkowskie lub właściwe organy nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać z powodów o charakterze zootechnicznym lub genealogicznym wprowadzania na terytorium Unii zwierząt hodowlanych lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu oraz późniejszego wykorzystywania tych zwierząt lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, w przypadku gdy te zwierzęta hodowlane lub dawcy tego materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu są wpisani do księgi hodowlanej lub zarejestrowani w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez podmiot zajmujący się hodowlą ujęty w wykazie podmiotów zajmujących się hodowlą ustanowionym zgodnie z art. 34.

Artykuł 37

Sprawdzanie uprawnienia do umownej stawki celnej w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych wprowadzanych do Unii

1. W przypadku gdy podmiot odpowiedzialny za przesyłkę zwierząt hodowlanych czystorasowych występuje o zastosowanie umownej stawki celnej do zwierząt hodowlanych czystorasowych przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 w odniesieniu do wysyłanych zwierząt:

a) zwierzętom tym musi towarzyszyć:

(i) świadectwo zootechniczne zgodnie z art. 30 ust. 5 lub art. 32;

(ii) dokument wskazujący, że mają one zostać wpisane do księgi hodowlanej prowadzonej przez związek hodowców lub zarejestrowane w rejestrze hodowlanym prowadzonym przez przedsiębiorstwo hodowlane;

b) przeprowadza się kontrole tej przesyłki w punktach kontroli granicznej, w których przeprowadza się kontrole dokumentów, kontrole tożsamości i kontrole fizyczne, o których mowa w art. 4 dyrektywy 91/496/EWG.

2. Celem kontroli przewidzianych w ust. 1 lit. b) jest sprawdzenie, czy:

a) przesyłce towarzyszą dokumenty, o których mowa w ust. 1 lit. a);

b) zawartość i oznakowanie przesyłki odpowiadają informacjom podanym w dokumentach, o których mowa w ust. 1 lit. a).







ROZDZIAŁ IX

Właściwe organy realizujące program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych

Artykuł 38

Właściwe organy realizujące program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych

1. Jeżeli w państwie członkowskim lub na terytorium, na którym działa właściwy organ, nie ma organizacji hodowlanych, stowarzyszeń hodowców lub podmiotów publicznych realizujących program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych należących do gatunków bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych, ten właściwy organ może podjąć decyzję o realizacji programu hodowlanego w odniesieniu do tej rasy, pod warunkiem że:

a) istnieje potrzeba zachowania takiej rasy lub wprowadzenia jej do państwa członkowskiego lub na terytorium, na którym działa ten właściwy organ; lub

b) rasa ta jest rasą zagrożoną.

2. Właściwy organ realizujący program hodowlany zgodnie z niniejszym artykułem podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby nie miało to negatywnych skutków dla:

a) organizacji hodowlanych, stowarzyszeń hodowców lub podmiotów publicznych w zakresie możliwości uznania ich za związki hodowców zgodnie z art. 4 ust. 3;

b) związków hodowców, w zakresie możliwości zatwierdzenia ich programów hodowlanych zgodnie z art. 8 ust. 3 oraz, w stosownych przypadkach, z art. 12.

3. W przypadku gdy właściwy organ realizuje program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych, ten właściwy organ musi:

a) dysponować wystarczającą liczbą wykwalifikowanych członków personelu oraz odpowiednimi pomieszczeniami i sprzętem, aby skutecznie wdrażać ten program hodowlany;

b) posiadać zdolność przeprowadzania kontroli niezbędnych do ewidencjonowania rodowodów zwierząt hodowlanych czystorasowych objętych tym programem hodowlanym;

c) posiadać wystarczająco dużą populację zwierząt hodowlanych czystorasowych oraz wystarczającą liczbę hodowców na obszarze geograficznym objętym tym programem hodowlanym;

d) posiadać zdolność generowania – lub posiadać dane już wygenerowane dla niego – oraz wykorzystywania danych zgromadzonych na temat zwierząt hodowlanych czystorasowych, które są niezbędne do realizacji tego programu hodowlanego;

e) przyjąć regulamin w celu:

(i) uregulowania rozstrzygania sporów z hodowcami uczestniczącymi w tym programie hodowlanym;

(ii) zapewnienia równego traktowania hodowców uczestniczących w tym programie hodowlanym;

(iii) określenia praw i obowiązków hodowców uczestniczących w tym programie hodowlanym.

4. Program hodowlany, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

a) informacje o jego celu, którym ma być zachowanie rasy, doskonalenie rasy, tworzenie nowej rasy lub odtworzenie rasy, lub jakiekolwiek połączenie tych celów;

b) nazwę danej rasy objętej tym programem hodowlanym w celu uniknięcia pomyłek w przypadku podobnych zwierząt hodowlanych czystorasowych innych ras wpisanych do innych istniejących ksiąg hodowlanych;

c) szczegółowe cechy rasy objętej tym programem hodowlanym, w tym wskazanie podstawowych cech;

d) informacje o obszarze geograficznym, na którym jest realizowany;

e) informacje o systemie identyfikacji zwierząt hodowlanych czystorasowych, który ma zapewniać wpisywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do księgi hodowlanej tylko w przypadku, gdy zostaną zidentyfikowane indywidualnie oraz zgodnie z prawem Unii dotyczącym zdrowia zwierząt odnoszącym się do identyfikacji i rejestracji zwierząt danego gatunku;

f) informacje o systemie ewidencjonowania rodowodów zwierząt hodowlanych czystorasowych wpisanych lub zarejestrowanych oraz kwalifikujących się do wpisania do ksiąg hodowlanych;

g) cele programu hodowlanego w zakresie selekcji i hodowli, ze wskazaniem celów głównych tego programu hodowlanego oraz, w stosownych przypadkach, szczegółowych kryteriów oceny związanych z tymi celami w zakresie selekcji zwierząt hodowlanych czystorasowych;

h) w przypadku gdy program hodowlany wymaga oceny wartości użytkowej lub oceny genetycznej:

(i) informacje na temat systemów wykorzystywanych do generowania, rejestracji, przekazywania i wykorzystywania wyników oceny wartości użytkowej;

(ii) informacje na temat systemów wykorzystywanych do przeprowadzania oceny genetycznej oraz, w stosownych przypadkach, do oceny genomowej zwierząt hodowlanych czystorasowych;

i) w przypadku ustanowienia sekcji dodatkowych zgodnie z art. 17 lub podziału sekcji głównej na klasy zgodnie z art. 16 – zasady podziału księgi hodowlanej i kryteria lub procedury dotyczące rejestrowania zwierząt w tych sekcjach lub klasyfikowania ich do tych klas;

j) w przypadku gdy w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych program hodowlany zakazuje lub ogranicza stosowanie jednej lub większej liczby technik rozrodu, lub wykorzystywanie zwierząt hodowlanych czystorasowych do jednej lub większej liczby technik rozrodu, zgodnie z art. 21 ust. 2 – informacje o tych zakazach lub ograniczeniach;

k) w przypadku gdy właściwy organ zleci osobom trzecim konkretne czynności techniczne odnoszące się do zarządzania jego programem hodowlanym – informacje o tych czynnościach, a także nazwę i dane kontaktowe wyznaczonych osób trzecich.

5. W przypadku gdy właściwy organ realizuje program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych z rodziny koniowatych, oprócz wymogów określonych w ust. 3 i 4 zastosowanie mają wymogi określone w załączniku I część 3 pkt 1, 2, 3, 4 lit. a) i pkt 4 lit. c).

6. W przypadku gdy właściwy organ realizuje program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych, ten właściwy organ informuje w sposób przejrzysty i terminowy hodowców uczestniczących w tym programie hodowlanym o wszelkich wprowadzanych do niego zmianach.

7. W przypadku gdy właściwy organ realizuje program hodowlany w odniesieniu do zwierząt hodowlanych czystorasowych, odpowiednio stosuje się art. 3, 13–22, 25, 27, art. 28 ust. 2, art. 30, 31, 32 i art. 36 ust. 1.







ROZDZIAŁ X

Kontrole urzędowe i inne czynności urzędowe, pomoc i współpraca administracyjna oraz egzekwowanie przepisów przez państwa członkowskie

Artykuł 39

Wyznaczanie właściwych organów

1. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy, którym powierzają odpowiedzialność za przeprowadzanie kontroli urzędowych mających na celu sprawdzenie przestrzegania przez podmioty przepisów niniejszego rozporządzenia, a także za realizowanie innych czynności urzędowych mających na celu zapewnienie stosowania tych przepisów.

2. Każde państwo członkowskie:

a) sporządza i aktualizuje wykaz właściwych organów wyznaczonych zgodnie z ust. 1, w tym również ich dane kontaktowe;

b) określa w wykazie przewidzianym w lit. a) adres, pod który należy przesyłać:

(i) powiadomienia, o których mowa w art. 12; lub

(ii) informacje, wnioski lub powiadomienia, o których mowa w art. 48 i 49.

c) podaje do wiadomości publicznej na stronie internetowej wykaz, o którym mowa w lit. a), oraz zgłasza tę stronę internetową Komisji.

3. Komisja sporządza i aktualizuje wykaz stron internetowych, o których mowa w ust. 2 lit. c), oraz podaje ten wykaz do wiadomości publicznej.

Artykuł 40

Przestrzeganie przepisów przez właściwe organy realizujące programy hodowlane

Na zasadzie odstępstwa od niniejszego rozdziału, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu sprawdzenia, czy właściwe organy realizujące programy hodowlane zgodnie z art. 38 przestrzegają zasad określonych w tym artykule.

Artykuł 41

Ogólne obowiązki właściwych organów

Właściwe organy muszą:

a) posiadać procedury lub ustalenia w celu zapewnienia i sprawdzania skuteczności, odpowiedniości, bezstronności, jakości i spójności kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, które prowadzą;

b) posiadać procedury lub ustalenia w celu zapewnienia, aby członkowie ich personelu przeprowadzający kontrole urzędowe lub inne czynności urzędowe byli wolni od jakiegokolwiek konfliktu interesów w stosunku do podmiotów, które są przedmiotem prowadzonych przez nich kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych;

c) dysponować wystarczającą liczbą odpowiednio wykwalifikowanych, przeszkolonych i doświadczonych członków personelu, lub mieć do nich dostęp, tak aby efektywnie i skutecznie przeprowadzać kontrole urzędowe lub inne czynności urzędowe;

d) dysponować odpowiednimi i należycie utrzymanymi pomieszczeniami i sprzętem w celu zapewnienia, aby członkowie ich personelu mogli efektywnie i skutecznie przeprowadzać kontrole urzędowe i inne czynności urzędowe;

e) posiadać uprawnienia do przeprowadzania kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych oraz do podejmowania działań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

f) posiadać procedury prawne w celu zapewnienia, aby członkowie ich personelu mieli dostęp do pomieszczeń podmiotów, ich dokumentów i komputerowych systemów zarządzania informacjami prowadzonych przez te podmioty, tak aby ci członkowie personelu mogli należycie wykonywać swoje zadania.

Artykuł 42

Obowiązki właściwych organów w zakresie poufności

1. Bez uszczerbku dla sytuacji, w których ujawnienie informacji wymagane jest na podstawie prawa Unii lub prawa krajowego, właściwe organy wymagają, aby członkowie ich personelu zobowiązali się do nieujawniania osobom trzecim informacji uzyskanych w ramach pełnienia przez nich obowiązków, w kontekście kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, które to informacje ze względu na swój charakter objęte są tajemnicą służbową, chyba że istnieje nadrzędny interes publiczny w ich ujawnieniu.

2. Informacje objęte tajemnicą służbową obejmują informacje, których ujawnienie zaszkodziłoby:

a) celowi kontroli urzędowych lub postępowań wyjaśniających;

b) ochronie interesów handlowych podmiotu lub innej osoby fizycznej lub prawnej;

c) ochronie postępowania sądowego i doradztwa prawnego.

Artykuł 43

Zasady dotyczące kontroli urzędowych

1. Właściwe organy przeprowadzają kontrole urzędowe podmiotów z odpowiednią częstotliwością, uwzględniając:

a) ryzyko naruszenia przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

b) wyniki kontroli urzędowych, którym podmioty te zostały poddane w przeszłości, oraz przestrzeganie przez te podmioty przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

c) wiarygodność i wyniki wewnętrznych kontroli przeprowadzanych przez podmioty lub na ich wniosek przez stronę trzecią do celów sprawdzenia przestrzegania przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;

d) wszelkie informacje, które mogą wskazywać na naruszenie przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Właściwe organy przeprowadzają kontrole urzędowe zgodnie z udokumentowanymi procedurami, które zawierają instrukcje dla członków personelu przeprowadzającego kontrole urzędowe.

3. Kontrole urzędowe przeprowadza się po uprzednim powiadomieniu podmiotu, chyba że istnieją podstawy do przeprowadzenia kontroli urzędowych bez uprzedniego powiadomienia.

4. Kontrole urzędowe przeprowadza się w miarę możliwości w sposób minimalizujący obciążenie podmiotów, nie wpływając jednak negatywnie na jakość tych kontroli urzędowych.

5. Właściwe organy przeprowadzają kontrole urzędowe w taki sam sposób, niezależnie od tego, czy zwierzęta hodowlane lub ich materiał biologiczny wykorzystywany do rozrodu:

a) pochodzą z państwa członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole urzędowe, czy z innego państwa członkowskiego; lub

b) są wprowadzane do Unii.

Artykuł 44

Przejrzystość kontroli urzędowych

Właściwy organ przeprowadza kontrole urzędowe w sposób zapewniający wysoki poziom przejrzystości oraz podaje do publicznej wiadomości stosowne informacje dotyczące organizacji i przeprowadzania kontroli urzędowych.

Artykuł 45

Pisemna dokumentacja z kontroli urzędowych

1. Właściwe organy sporządzają pisemną dokumentację ze wszystkich przeprowadzonych kontroli urzędowych.

Ta pisemna dokumentacja zawiera:

a) opis celu kontroli urzędowej;

b) zastosowane metody kontroli;

c) wyniki kontroli urzędowej;

d) w stosownych przypadkach – określone przez właściwe organy działania, jakie mają podjąć podmioty w wyniku kontroli urzędowej.

2. O ile nie zachodzi potrzeba, aby postąpić inaczej w związku z celem postępowania wstępnego lub ochroną postępowania sądowego, właściwe organy przekazują podmiotom w stosunku do których przeprowadzono kontrolę urzędową kopię pisemnej dokumentacji, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 46

Obowiązki podmiotów podlegających kontrolom urzędowym lub innym czynnościom urzędowym

1. W zakresie, w jakim jest to niezbędne do przeprowadzenia kontroli urzędowych lub innych czynności urzędowych, jeżeli wymagają tego właściwe organy, podmioty umożliwiają członkom personelu właściwych organów niezbędny dostęp do:

a) swojego sprzętu, pomieszczeń i innych miejsc znajdujących się pod ich kontrolą;

b) swoich komputerowych systemów zarządzania informacjami;

c) swoich zwierząt hodowlanych i ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu, które znajdują się pod kontrolą tych podmiotów;

d) swoich dokumentów i wszelkich innych stosownych informacji.

2. Podczas kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych podmioty udzielają członkom personelu właściwych organów pomocy oraz współpracują z nimi w wypełnianiu ich zadań.

Artykuł 47

Działania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów

1. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów właściwe organy:

a) podejmują wszelkie działania niezbędne do określenia przyczyn i zakresu naruszenia przepisów oraz ustalenia odpowiedzialności danych podmiotów;

b) podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić przeprowadzenie przez dane podmioty działań naprawczych w odniesieniu do naruszenia oraz zapobiec dalszym naruszeniom.

Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy podjąć, właściwe organy uwzględniają charakter naruszenia oraz historię przestrzegania przepisów przez dane podmioty.

W szczególności, właściwe organy, w stosownych przypadkach:

a) nakazują związkowi hodowców wstrzymanie wpisywania zwierząt hodowlanych czystorasowych do ksiąg hodowlanych lub nakazują przedsiębiorstwu hodowlanemu wstrzymanie rejestracji mieszańców świń w rejestrach hodowlanych;

b) nakazują, aby nie wykorzystywano zwierząt hodowlanych lub ich materiału biologicznego wykorzystywanego do rozrodu do hodowli