1991L0157 — PL — 25.01.1999 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B DYREKTYWA RADY z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne (91/157/EWG) (Dz.U. L 078, 26.3.1991, p.38)

zmienione przez:









▼B

DYREKTYWA RADY

z dnia 18 marca 1991 r.

w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne

(91/157/EWG)







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), we współpracy z Parlamentem Europejskim ( 2 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie rozbieżności między przepisami ustawowymi i środkami administracyjnymi przyjętymi przez Państwa Członkowskie w sprawie unieszkodliwiania baterii i akumulatorów mogłyby spowodować bariery w handlu oraz zakłócić warunki konkurencji we Wspólnocie i w ten sposób mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; dlatego zbliżenie ustawodawstw w tej dziedzinie wydaje się konieczne; artykuł 2 ust. 2 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów ( 4 ), zmienionej dyrektywą 91/156/EWG ( 5 ), przewiduje, że szczególne przepisy dla poszczególnych przypadków lub też przepisy uzupełniające powyższą dyrektywę mające na celu uregulowanie gospodarowania poszczególnymi kategoriami odpadów są ustanowione w drodze dyrektyw szczegółowych; cele i zasady polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, określone w wspólnotowych programach działań w zakresie ochrony środowiska na podstawie zasad zawartych w art. 130r ust. 1 i 2 Traktatu EWG, mają na celu przede wszystkim zapobieganie, zmniejszanie i likwidowanie, w możliwie największym stopniu, zanieczyszczenia oraz zapewnienie rozsądnego gospodarowania zasobami surowców, opierając się również na zasadzie „zanieczyszczający płaci”; aby osiągnąć te cele, należy zakazać wprowadzania do obrotu niektórych baterii i akumulatorów ze względu na zawartą w nich ilość substancji niebezpiecznych; w celu zapewnienia odzysku i unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów w sposób kontrolowany, Państwa Członkowskie muszą podjąć środki, które zapewnią, że są oznaczone i zbierane oddzielnie; zbiórka oraz recykling zużytych baterii i akumulatorów może pomóc w uniknięciu zbędnego użycia surowców; urządzenia, które zawierają zamontowane na stałe baterie lub akumulatory mogą przy ich unieszkodliwianiu stanowić zagrożenie dla środowiska; Państwa Członkowskie powinny dlatego podjąć właściwe środki; należy ustanowić programy w Państwach Członkowskich, aby osiągnąć różne cele określone powyżej; Komisja powinna być informowana o tych programach oraz podejmowanych środkach szczególnych; zastosowanie instrumentów ekonomicznych, takich jak ustanawianie systemu kaucji, może zachęcić do oddzielnej zbiórki i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów; należy ustanowić przepisy dotyczące informowania konsumentów w tej dziedzinie; należy ustalić właściwe procedury w celu wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności systemu oznakowania, oraz zapewnienia, że dyrektywa może być łatwo dostosowana do postępu naukowo-technicznego; komitet, określony w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, powinien otrzymać wytyczne dotyczące wspierania Komisji w tym zadaniu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie odzysku i unieszkodliwiania, w kontrolowany sposób, zużytych baterii i akumulatorów, zawierających substancje niebezpieczne, zgodnie z załącznikiem I.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy:

a) „bateria lub akumulator” oznacza źródło energii elektrycznej wytwarzanej przez bezpośrednie przetwarzanie energii chemicznej, składające się z jednej lub większej liczby pierwotnych (nieładowalnych) baterii lub wtórnych (ładowalnych) ogniw, zgodnie w wykazem zawartym w załączniku I;

b) „zużyta bateria lub akumulator” oznacza baterię lub akumulator, których nie można ponownie użyć, i które są przeznaczone do odzysku lub do unieszkodliwienia;

c) „unieszkodliwienie” oznacza każde działanie, opisane w załączniku II A do dyrektywy 75/442/EWG, pod warunkiem że ma zastosowanie do baterii i akumulatorów;

d) „odzysk” oznacza każde działanie, opisane w załączniku II B do dyrektywy 75/442/EWG pod warunkiem że ma zastosowanie do baterii i akumulatorów;

e) „zbiórka” oznacza zbieranie, segregowanie i/lub grupowanie zużytych baterii i akumulatorów;

f) „system kaucji” oznacza system, w ramach którego nabywca, podczas zakupu baterii lub akumulatorów, płaci sprzedawcy sumę pieniędzy, która jest zwracana w momencie zwracania zużytych baterii lub akumulatorów.

Artykuł 3

▼M1

1. Państwa Członkowskie zakazują, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2000 r., obrotu bateriami i akumulatorami zawierającymi więcej niż 0,0005 % rtęci wagowo, włączając w to przypadki, gdy takie baterie i akumulatory są wbudowane w urządzenia. Ogniwa guzikowe i baterie złożone z ogniw guzikowych o zawartości rtęci nie większej niż 2 % wagowo są wyłączone z tego zakazu.

▼B

2. Ustęp 1 zostaje dodany do załącznika I do dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych ( 6 ), ostatnio zmienionej dyrektywą 85/610/EWG ( 7 ).

Artykuł 4

1. W ramach programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie podejmują właściwe kroki w celu zapewnienia, aby zużyte baterie i akumulatory były oddzielnie zbierane w związku z ich odzyskiem lub unieszkodliwianiem.

2. W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, by baterie i akumulatory oraz, w miarę potrzeb, urządzenia, w których są one zamontowane były we właściwy sposób oznakowane.

Oznakowanie powinno zawierać wskazania dotyczące:

— oddzielnej zbiórki,

— w stosownych przypadkach, recyklingu,

— zawartości metali ciężkich.

3. Komisja opracowuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 10, szczegółowe przepisy dotyczące systemu oznakowania. Przepisy te zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 5

Państwa Członkowskie podejmują środki zapewniające, aby baterie i akumulatory nie były montowane w urządzeniach, chyba że konsument będzie mógł je łatwo wyjąć po zużyciu.

Środki te wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.

Niniejszy artykuł nie stosuje się do kategorii urządzeń wymienionych w załączniku II.

Artykuł 6

Państwa Członkowskie opracowują programy zmierzające do osiągnięcia następujących celów:

— zmniejszenie zawartości metali ciężkich w bateriach i akumulatorach,

— wspieranie wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów zawierających mniejsze ilości substancji niebezpiecznych i/lub zawierających substancje powodujące mniejsze zanieczyszczenie,

— stopniowe zmniejszanie, w odpadach z gospodarstw domowych, ilości zużytych baterii i akumulatorów objętych załącznikiem I,

— wspieranie badań mających na celu zmniejszenie zawartości substancji niebezpiecznych w bateriach i akumulatorach oraz sprzyjanie używaniu zastępczych substancji powodujących mniejsze zanieczyszczenie oraz badań dotyczących metod recyklingu,

— oddzielne unieszkodliwianie zużytych baterii i akumulatorów objętych załącznikiem I.

Pierwsze programy obejmują okres czterech lat, rozpoczynający się 18 marca 1993 r., Komisja zostaje o nich poinformowana najpóźniej do 17 września 1992 r.

Programy podlegają regularnym przeglądom i uaktualnieniom, co najmniej co cztery lata, głównie pod kątem postępu technicznego, sytuacji gospodarczej i sytuacji w dziedzinie ochrony środowiska. Komisja jest informowana o zmienionych programach we właściwym czasie.

Artykuł 7

1. Państwa Członkowskie zapewniają skuteczną organizację oddzielnej zbiórki oraz, w stosownych przypadkach, ustanowienie systemu kaucji. Państwa Członkowskie mogą ponadto wprowadzać środki, takie jak instrumenty ekonomiczne, mające na celu zachęcanie do recyklingu. Środki takie muszą być wprowadzane po konsultacji z zainteresowanymi stronami, muszą być oparte na ważnych kryteriach ekologicznych i ekonomicznych oraz muszą unikać zakłóceń warunków konkurencji.

2. Podczas notyfikowania programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie informują Komisję o środkach, które podjęły zgodnie z ust. 1.

Artykuł 8

W ramach programów określonych w art. 6 Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia konsumentom pełnej informacji:

a) o niebezpieczeństwach niekontrolowanego unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów,

b) o oznakowaniu baterii, akumulatorów oraz urządzeń z zamontowanymi na stałe bateriami i akumulatorami,

c) o metodzie wyjmowania baterii i akumulatorów, które są na stałe zamontowane w urządzeniach.

Artykuł 9

Państwa Członkowskie nie mogą utrudniać, zakazywać lub ograniczać wprowadzania do obrotu baterii i akumulatorów objętych niniejszą dyrektywą i dostosowania się do przepisów w niej ustanowionych.

Artykuł 10

Komisja dostosowuje art. 3–5 oraz załączniki I i II do postępu technicznego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.

Artykuł 11

1. Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 września 1992 r. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Artykuł 12

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

▼M1









ZAŁĄCZNIK I

Niniejsza dyrektywa obejmuje następujące baterie i akumulatory:

1. Baterie i akumulatory wprowadzone do obrotu, poczynając od dnia 1 stycznia 1999 r. zawierające wagowo więcej niż 0,0005 % rtęci.

2. Baterie i akumulatory wprowadzone do obrotu, poczynając od dnia 18 września 1992 r. i zawierające: — więcej niż 25 mg rtęci na ogniwo, z wyjątkiem alkalicznych baterii manganowych, — więcej niż 0,025 % kadmu wagowo, — więcej niż 0,4 % ołowiu wagowo.

3. Alkaliczne baterie manganowe zawierające więcej niż 0,025 % rtęci wagowo, wprowadzone do obrotu, poczynając od dnia 18 września 1992 r.

▼B









ZAŁĄCZNIK II

WYKAZ KATEGORII URZĄDZEŃ, DO KTÓRYCH NIE STOSUJE SIĘ ART. 5

1. Urządzenia, w których baterie są przylutowane, przyspawane lub w inny sposób przymocowane na stałe do przyłączy w celu zapewnienia ciągłości zaopatrzenia w energię przy zastosowaniu w przemyśle, zachowania funkcji pamięci i danych w urządzeniach wykonanych w technologii informatycznej oraz wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, tam gdzie stosowanie baterii i akumulatorów, określonych w załączniku I, jest technicznie niezbędne.

2. Ogniwa wzorcowe w sprzęcie naukowym i specjalistycznym oraz baterie i akumulatory umieszczone w wyrobach medycznych przeznaczonych do podtrzymywania funkcji życiowych i w rozrusznikach serca, gdzie nieodzowne jest nieprzerwane działanie, a baterie i akumulatory mogą być usunięte tylko przez wykwalifikowany personel.

3. Urządzenia przenośne, gdzie wymiana baterii przez niewykwalifikowany personel mogłaby stanowić niebezpieczeństwo dla użytkownika lub też mogłaby wpłynąć na działanie urządzenia, a także specjalistyczny sprzęt wykorzystywany w otoczeniu o dużej wrażliwości, na przykład w obecności substancji lotnych.

Do urządzeń, w których baterie i akumulatory nie mogą być łatwo wymienione przez użytkownika, zgodnie z niniejszym załącznikiem, należy dołączyć instrukcje informujące użytkownika o niebezpiecznej zawartości baterii i akumulatorów dla środowiska i objaśniające jak można je bezpiecznie wymontować.