ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
14.

Urządzenia sanitarne 14.1. Pomieszczenia do przebierania się (szatnie) i szafki na ubrania 14.1.1 Jeśli jest wymagane używanie specjalnych ubrań roboczych oraz jeśli z powodów zdrowotnych lub ze względu na zasady współżycia społecznego nie można od pracowników wymagać, aby przebierali się gdzie indziej, to należy im udostępnić odpowiednie pomieszczenia do przebierania się. Pomieszczenia te muszą być łatwo dostępne, dostatecznie przestronne i mieć miejsca siedzące. 14.1.2. Szatnie muszą być dostatecznie duże, wyposażone w urządzenia umożliwiające pracownikom, jeśli jest to konieczne, wysuszenie ubrań roboczych i własnych oraz rzeczy osobistych, a także ich przechowanie. Jeśli warunki tego wymagają (np. niebezpieczne substancje, wilgotność, zanieczyszczenie), należy umożliwić pracownikom oddzielne przechowywanie ubrań roboczych i własnych oraz rzeczy osobistych. 14.1.3. Należy zapewnić mężczyznom i kobietom osobne pomieszczenia do przebierania się lub możliwość osobnego używania tego samego pomieszczenia. 14.1.4. Jeśli nie są zapewnione takie pomieszczenia, jak określono w pierwszym akapicie punktu 14.1.1 to każdemu pracownikowi należy umożliwić zamknięcie własnego ubrania i rzeczy osobistych w odpowiednim miejscu. 14.2. Natryski i umywalki 14.2.1. Jeśli wymaga tego rodzaj pracy lub ochrona zdrowia, to pracownikom należy zapewnić wystarczającą liczbę odpowiednich natrysków. Należy podjąć działania w celu udostępnienia mężczyznom i kobietom osobnych natrysków lub osobnego używania tych samych natrysków. 14.2.2. Pomieszczenia z natryskami powinny być dostatecznie duże, zapewniające każdemu pracownikowi możliwość swobodnego umycia się i zachowania odpowiedniego poziomu higieny. Natryski muszą mieć doprowadzoną bieżącą ciepłą i zimną wodę. 14.2.3. Jeżeli, zgodnie z pierwszym akapitem punktu 14.2.1 natryski nie są wymagane, należy udostępnić wystarczającą liczbę odpowiednich umywalek z bieżącą wodą (ciepłą, jeśli to konieczne) w pobliżu stanowisk pracy lub w szatni. Jeżeli wymagają tego zasady współżycia społecznego, to należy zapewnić oddzielne umywalki dla mężczyzn i kobiet lub stworzyć warunki do osobnego używania ich. 14.2.4. Jeżeli natryski i/lub umywalki znajdują się w pomieszczeniu innym niż szatnia, to powinno być między tymi pomieszczeniami dogodne połączenie. 14.3. Ubikacje i umywalki W pobliżu stanowisk pracy, pomieszczeń do odpoczynku, szatni, natrysków lub umywalni należy zapewnić pracownikom specjalne pomieszczenia z odpowiednią liczbą ubikacji i umywalek. Mężczyznom i kobietom należy zapewnić oddzielne ubikacje lub oddzielne używanie ubikacji.
1.5.

masa nieobciążonego pojazdu oznacza masę pojazdu gotowego do normalnego użytkowania oraz wyposażonego w następujący sposób: — w dodatkowy sprzęt wymagany jedynie do zamierzonego normalnego użytkowania, — w kompletny osprzęt elektryczny, włączając w to oświetlenie i światła sygnałowe dostarczone przez producenta, — w przyrządy i urządzenia wymagane przez przepisy, według których została zamierzona masa nieobciążonego pojazdu, — w odpowiednie ilości płynów w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania wszystkich części pojazdu. 1.5.1. W przypadku pojazdów kategorii L6e i L7e przeznaczonych do transportu towarów i zaprojektowanych do wyposażenia w nadbudowy wymienne, ogólna masa tych nadbudów nie będzie uwzględniana w obliczaniu masy nieobciążonego pojazdu i będzie uważana za część ładunku użytecznego. W tym przypadku spełnione muszą zostać następujące dodatkowe warunki: a) podstawowy typ pojazdu (kabina podwozia), na której przewidziane jest zamontowanie wspomnianej wyżej nadbudowy, musi spełniać wszystkie zalecenia określone dla kategorii L6e i L7 „pojazdów czterokołowych do transportu towarów” (włączając z limitem masy 350 kg nieobciążonego pojazdu dla kategorii pojazdów L6e i z limitem masy 550 kg masy nieobciążonego pojazdu dla kategorii pojazdów L7e); b) nadbudowa uważana jest za wymienną, jeśli możliwe jest jej łatwe zdjęcie z kabiny podwozia bez wykorzystania narzędzi; c) jeśli chodzi o nadbudowę, producent pojazdu zobowiązany jest ująć w dokumencie informacyjnym, którego wzór zawiera załącznik II do dyrektywy 2002/24/WE, maksymalne dozwolone wymiary, masę, limity dla pozycji środka ciężkości oraz rysunek z pozycją urządzeń mocujących. Uwaga: Paliwo oraz mieszanka paliwowa nie są włączone do pomiarów, jednakże takie składniki jak kwas akumulatorowy, ciecz hydrauliczna, ciecz chłodząca oraz olej silnikowy muszą być włączone;
7.

Oprócz spełniania wymagań już ustanowionych w regułach wspólnotowych miejsca przetrzymywania zwierząt muszą posiadać: — podłogi, które minimalizują ryzyko poślizgnięcia się i które nie ranią zwierząt przy kontakcie z nimi, — odpowiednią wentylację uwzględniającą ekstremalne temperatury i wilgotność, których można się spodziewać. W przypadku gdy wymagane są mechaniczne sposoby wentylacji, na wypadek awarii należy zapewnić wspomagające je urządzenia awaryjne, — sztuczne oświetlenie na poziomie wystarczającym do umożliwienia kontroli wszystkich zwierząt o każdej porze. Jeśli jest to niezbędne, dostępne musi być odpowiednie oświetlenie wspomagające, — w miarę potrzeb, wyposażenie do pętania zwierząt, — w miarę potrzeb, dostateczne zapasy odpowiednich materiałów do podściółki dla wszystkich zwierząt przetrzymywanych na legowiskach przez noc.
Klasyfikacja ustalona przez przepisy ogólnych reguł 1 i 6 interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwagą 8 do działu 62 oraz treścią kodów CN 6204 , 6204 32 i 6204 32 90 .

Strój taki posiada zewnętrzne wzmocnienia zrobione z trzeciej tkaniny wokół kołnierza oraz krawędzi. Ubranie to składa się z dwóch części zszytych poprzecznie, górna część jest także zszyta wzdłużnie pod rękawami.

1. Strój do judo z 100 % niewybielonej tkaniny bawełnianej, wykonany z dwóch wytrzymałych tkanin o różnych strukturach, luźno dopasowany, całkowicie rozcięty z przodu, pozbawiony zapięć. Ubranie to posiada długie rękawy, boczne rozcięcia na dole oraz wewnętrzne wzmocnienie w formie częściowej podszewki.

2. Zasłona wykonana z haftowanego materiału podkładowego, stanowiącego 90,2 % całkowitej wagi, składającego się w 52,7 % z lnu oraz w 47,3 % z bawełny. Część haftowana, stanowiąca 9,8 % całkowitej wagi, jest w 100 % bawełniana.

6303 99 90
b)

Stosowanie lit. j) nie narusza warunków, zgodnie z którymi dostawca usług finansowych zastrzega sobie prawo do zmiany stopy procentowej płaconej przez konsumenta lub jemu należnej albo zmiany wysokości opłat za inne usługi finansowe bez wcześniejszego powiadomienia, o ile istnieje uzasadniona przyczyna takiego postępowania, pod warunkiem że dostawca usług będzie zobowiązany do jak najszybszego powiadomienia o tym drugiej strony umowy, która uzyska prawo do niezwłocznego rozwiązania umowy.

Stosowanie lit. j) nie narusza warunków, na mocy których sprzedawca lub dostawca zastrzega sobie prawo do jednostronnego dokonywania zmian umowy zawartej na czas nieokreślony, pod warunkiem że będzie on zobowiązany do uprzedniego poinformowania konsumenta, który uzyska prawo rozwiązania umowy.
(10)

Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego dwóch producentów w Hongkongu oraz władze Hongkongu utrzymywały, że pomimo, iż sprzedaż wewnętrzna produktu analogicznego była niewystarczająca do dokonania właściwego porównania, kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych używanych przy tworzeniu wartości normalnej powinny być oparte na kosztach sprzedaży, ogólnych i administracyjnych zainteresowanych firm, nawet tych związanych ze sprzedażą na wywóz, a nie na kosztach innego producenta w Hongkongu. Władze Hongkongu zakwestionowały również słuszność poziomu dochodu stosowanego przy tworzeniu wartości normalnej. Nie było możliwe zaakceptowanie sugerowanego podejścia do kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, ponieważ art. 2 ust. 3 lit. b) ii) rozporządzenia tymczasowego wymaga, aby były to koszty związane ze sprzedażą krajową, a nie sprzedażą na wywóz. Dochodzenie wykazało, że koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne dla producenta wewnętrznego określonego w rozporządzeniu tymczasowym, odnosiły się do sprzedaży w tej samej branży. Dlatego były one użyte przy tworzeniu wartości normalnej dla innych producentów w Hongkongu. W odniesieniu do zastosowanego dziesięcioprocentowego poziomu zysku należy zaznaczyć, że był on przytoczony przez składającego skargę i okazał się niższy niż zysk uzyskany przez wyłącznego producenta przy sprzedaży danego produktu na rynku Hongkongu, chociaż nie w reprezentatywnych ilościach.
1994R3168 — PL — 01.07.2013 — 004.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

zmienione przez:

NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).

▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3168/94

z dnia 21 grudnia 1994 r.

ustanawiające wspólnotowe pozwolenia przywozowe w ramach stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami, lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu ►M1 ————— ◄

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu ( 1 ) ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2798/94, ( 2 ) w szczególności jego art. 21,

a także mając na uwadze, co następuje:

w wyniku ustanowienia rynku wewnętrznego, właściwe jest, aby różne formularze, używane do tej pory przez właściwe władze Państw Członkowskich w sektorze włókienniczym i odzieżowym w odniesieniu do wystawiania zezwoleń na przywóz do Wspólnoty wyrobów podlegających limitom ilościowym, na mocy rozporządzenia (WE) nr 517/94, zostały zastąpione przez jednolity dokument, który może byc używany na całym obszarze celnym Wspólnoty, bez względu na to, w którym Państwie Członkowskim został wystawiony, lub narodowość i miejsce zamieszkania zainteresowanego operatora;

w tym celu niezbędne jest spowodowanie, aby wspólnotowe pozwolenie na przywóz zostało sporządzone przez właściwe władze Państw Członkowskich na wspólnym formularzu spełniającym jednolite kryteria, w celu określenia, jakie informacje powinien zawierac taki dokument oraz wniosek o wystawienie takiego dokumentu ►M1 ————— ◄ ;

w celu ułatwienia wprowadzenie takiego wspólnotowego pozwolenia na przywóz we wszystkich Państwach Członkowskich, wydaje się stosowne upoważnienie właściwych władz Państw Członkowskich podczas okresu przejściowego, który zakończy się najpóźniej dnia 31 grudnia 1995 r., do kontynuowania wystawiania formularzy krajowych, które używane były przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, służących do wystawiania zezwoleń na przywóz i dokumentów nadzoru, chyba wnioskodawca w czasie składania przez niego wniosku zwrócił się o wystawienie wspólnotowego pozwolenia na przywóz;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Definicja

Chlorofile miedziowe otrzymuje się poprzez dodanie soli miedzi do substancji otrzymanej przez ekstrakcję rozpuszczalnikową naturalnych szczepów jadalnego materiału roślinnego, trawy, lucerny siewnej i pokrzywy. Po usunięciu rozpuszczalnika, produkt zawiera: pozostałe pigmenty, takie jak karotenoidy oraz tłuszcze i woski pochodzące z materiału wyjściowego. Główne barwniki to faeofityny miedziowe. Do celów ekstrakcji można używać jedynie następujących rozpuszczalników: aceton, metylo etylo keton, dichlorometan, ditlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan.
(1) Jako że od dnia 15 lutego do dnia 15 czerwca stawka celna KNU wynosi zero, z kontyngentu taryfowego nie mogą korzystać towary zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w tym okresie. (2) Jako że w odniesieniu do towarów o kodzie CN 0304 99 23 od dnia 15 lutego do dnia 15 czerwca stawka celna KNU wynosi zero, z kontyngentu taryfowego nie mogą korzystać towary zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w tym okresie. (3) Stosuje się specjalne cło dodatkowe. (4) W odniesieniu do towarów o kodzie CN 0204 23 00 wnioskowana kwota kontyngentu określana jest przez pomnożenie masy netto produktów przez współczynnik 1,67 (baranina) lub 1,81 (baranina inna niż jagnięcina). (5) W odniesieniu do towarów o kodzie CN 0204 50 39 oraz 0204 50 79 wnioskowana kwota kontyngentu określana jest przez pomnożenie masy netto produktów przez współczynnik 1,67 (mięso koźlęce) lub 1,81 (mięso kozie inne niż koźlęce). (6) W odniesieniu do towarów o kodzie CN 0204 43 10 wnioskowana kwota kontyngentu określana jest przez pomnożenie masy netto produktów przez współczynnik 1,67. (7) W odniesieniu do towarów o kodzie CN 0204 43 90 wnioskowana kwota kontyngentu określana jest przez pomnożenie masy netto produktów przez współczynnik 1,81. (8) Objęcie niniejszą podpozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych (zob. art. 291–300 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1)).
3.

Gdy jakakolwiek opłata należna na mocy niniejszego rozporządzenia pozostaje niezapłacona w terminie jej płatności, Dyrektor Zarządzający, bez uszczerbku dla zdolności Agencji do wszczęcia postępowania sądowego przyznanej jej w art. 71 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, zdecydować może o niewykonywaniu zleconych usług lub o zawieszeniu wszystkich usług i procedur w toku, do momentu uiszczenia należnej opłaty łącznie z odsetkami, o których mowa w art. 86 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich ( 7 ).
1996L0008 — PL — 20.06.2007 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DYREKTYWA KOMISJI 96/8/WE

z dnia 26 lutego 1996 r.

w sprawie żywności przeznaczonej do użycia w dietach o obniżonej energetyczności

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

zgodnie z art. 7 dyrektywy 89/398/EWG produkty objęte niniejszą dyrektywą podlegają ogólnym zasadom ustanowionym w dyrektywie Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu ( 2 ), ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 93/102/WE ( 3 ); niniejsza dyrektywa, gdzie właściwe, przyjmuje i rozszerza uzupełnienia do i wyjątki od tych ogólnych zasad;

środki wspólnotowe przewidziane niniejszą dyrektywą nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do realizacji celów już przewidzianych w dyrektywie 89/398/EWG;

Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa jest „dyrektywą szczegółową” w rozumieniu art. 4 dyrektywy 89/398/EWG. Ustala ona wymagania dotyczące składu i etykietowania żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego do użycia w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji masy ciała i przedstawianych jako takie.

2. Żywność przeznaczona do użycia w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji masy ciała to żywność specjalnie przygotowana, która użyta zgodnie z instrukcją producenta zastępuje całkowicie lub częściowo całodzienną dietę. Żywność ta dzieli się na dwie kategorie:

Artykuł 2

Państwa Członkowskie zapewniają, aby produkty określone w art. 1 zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie jedynie wówczas, gdy są zgodne z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 3

Skład żywności objętej niniejszą dyrektywą musi być zgodny z kryteriami dotyczącymi składu wymienionymi w załączniku I.

Artykuł 4

Wszystkie składniki tworzące produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a), muszą być wprowadzane do obrotu w jednym wspólnym opakowaniu.

Artykuł 5

1. Nazwa, pod którą produkt jest wprowadzany do obrotu, brzmi:

2. Etykiety wymienionych produktów muszą zawierać, poza informacjami przewidzianymi w art. 3 dyrektywy Rady 79/112/EWG następujące obowiązkowe dane szczegółowe:

a) wartość dostępnej energii wyrażoną w kJ i kcal oraz zawartość białka, węglowodanów i tłuszczu wyrażone liczbowo, na określoną ilość produktu gotowego do spożycia, proponowanego do konsumpcji;

b) średnią zawartość każdego składnika mineralnego i każdej witaminy, dla których obowiązkowe wymagania są wymienione w ust. 5 załącznika I, wyrażoną liczbowo na określoną ilość produktu gotowego do spożycia proponowanego do konsumpcji. Ponadto w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) informacja o witaminach i składnikach mineralnych wymienionych w tabeli zawartej w pkt 5 załącznika I musi także być wyrażona jako procent wartości określonych w Załączniku do dyrektywy Rady 90/496/EWG ( 4 );
1997D0602 — PL — 01.01.2007 — 004.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

dotycząca wykazu określonego w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 oraz w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 35/97

zmienione przez:

No

zmienione przez:

▼B

DECYZJA RADY

z dnia 22 lipca 1997 r.

dotycząca wykazu określonego w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 oraz w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 35/97

(97/602/WE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego ( 1 ), w szczególności jego art. 3 ust. 1 akapit drugi,

a także mając na uwadze, co następuje:

rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. ustanawiające przepisy dotyczące certyfikacji skór i towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3254/91 ( 2 ), w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a), stosuje się jedynie w odniesieniu do przywozu skór zwierząt nieurodzonych i niehodowanych w niewoli, z państw znajdujących się w wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji;

wspomniany wykaz został sporządzony na podstawie informacji, których Komisja zażądała od państw leżących w obrębie znanych obszarów rozmieszczenia gatunków, określonych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3254/91;

Międzynarodowe Porozumienie w sprawie Norm Odłowu Humanitarnego zostało przesłane do Rady w celu zatwierdzenia; należy powstrzymywać się od działań, które udaremniłyby przedmiot lub cel tego porozumienia; dlatego wykaz obejmuje państwa, które były inicjatorami porozumienia;

między innymi, do czasu przystąpienia do Międzynarodowego Porozumienia w sprawie Norm Odłowu Humanitarnego przez dodatkowe państwa trzecie lub wystąpienia innych okoliczności objętych art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91, ta decyzja może mieć jedynie charakter przejściowy; wyżej wymieniony wykaz powinien zostać niezwłocznie zmieniony stosownie do nowych okoliczności, aby nie utrudniać handlu futrami i wyrobami futrzarskimi;

Komitet, określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3254/91 i skonsultowany w drodze procedury pisemnej z dnia 20 grudnia 1996 r., nie dostarczył pozytywnej opinii w sprawie projektu decyzji Komisji ustalającego wykaz państw upoważnionych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
(1)

Artykuły 3 i 8 Porozumienia między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Rządem Danii i Krajowym Rządem Wysp Owczych z drugiej strony, podpisanego dnia 6 grudnia 1996 r. ( 1 ), przewidują zniesienie stawek celnych stosowanych do przywozu do Wspólnoty niektórych ryb i produktów rybołówstwa wymienionych w protokole 1 załączonym do powyższego Porozumienia.
(12)

Istnieje w związku z tym potrzeba ochrony prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapobieżenia zagrożeniom ponownego rozdrobnienia, przez wprowadzenie procedury udzielania informacji, przez prowadzenie konsultacji i współpracę administracyjną w odniesieniu do nowych projektów zasad i regulacji; taka procedura przyczyni się między innymi do zapewnienia skutecznego stosowania Traktatu, w szczególności jego art. 52 i 59 oraz, w przypadku gdy jest to konieczne, do ujawnienia potrzeby zapewnienia ochrony interesów ogólnych na poziomie wspólnotowym; ponadto lepsze stosowanie Traktatu, możliwe dzięki tego rodzaju procedurze udzielania informacji, spowoduje ograniczenie potrzeby zasad wspólnotowych do tego co jest bezwzględnie konieczne i proporcjonalne w świetle rynku wewnętrznego oraz ochrony zadań związanych z interesem ogólnym; wreszcie, procedura taka pozwoli na bardziej efektywne wykorzystanie przez przedsiębiorstwa udogodnień rynku wewnętrznego.
(3)

Artykuł 19.2 Statutu zobowiązuje również Radę do określenia odpowiednich sankcji w przypadkach niezgodności z tymi wymogami; poszczególne sankcje są określone w niniejszym rozporządzeniu; niniejsze rozporządzenie odwołuje się do rozporządzenia Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji ( 4 ) w zakresie zasad i trybu nakładania sankcji i przewiduje uproszczony tryb nakładania sankcji w przypadku niektórych rodzajów naruszeń; w przypadku niezgodności przepisów rozporządzenia (WE) nr 2532/98 z tymi przepisami niniejszego rozporządzenia, które umożliwiają EBC nakładanie sankcji, obowiązują przepisy niniejszego rozporządzenia.