1997L0070 — PL — 29.11.2002 — 003.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

DYREKTYWA RADY 97/70/WE

z dnia 11 grudnia 1997 r.

ustanawiająca zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c tego Traktatu ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Działania Wspólnoty w sektorze transportu morskiego powinny zmierzać do zwiększenia bezpieczeństwa na morzu. (2) Protokół Torremolinos odnoszący się do Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r., zwany dalej „Protokołem Torremolinos”, został przyjęty dnia 2 kwietnia 1993 r. (3) Wykonywanie Protokołu na poziomie Wspólnoty dla statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego czy działających na morskich wodach wewnętrznych bądź morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego lub też wyładowujących swoje połowy w porcie Państwa Członkowskiego zwiększy bezpieczeństwo tych statków rybackich, gdyż ustawodawstwa krajowe nie wymagają poziomu bezpieczeństwa ustanowionego Protokołem; taki wspólny poziom bezpieczeństwa zapewni, poprzez harmonizację różnych krajowych wymogów bezpieczeństwa, statkom rybackim działającym na tym samym terenie wyrównane warunki konkurencji bez naruszenia norm bezpieczeństwa. (4) W szczególności w związku z rozmiarami rynku wewnętrznego, działania na poziomie Wspólnoty są najbardziej skutecznym sposobem ustanowienia wspólnego poziomu bezpieczeństwa dla statków rybackich na obszarze Wspólnoty. (5) Dyrektywa Rady jest właściwym dokumentem prawnym, ponieważ zapewnia ramy dla jednolitego i obowiązkowego zastosowania norm bezpieczeństwa przez Państwa Członkowskie, pozostawiając każdemu Państwu Członkowskiemu wybór form i metod najbardziej odpowiadających wewnętrznemu systemowi. (6) Kilka ważnych rozdziałów Protokołu Torremolinos stosuje się jedynie do statków rybackich o długości 45 metrów lub większej; ograniczanie stosowania Protokołu na poziomie Wspólnoty do takich statków stworzyłoby rozbieżności, jeśli chodzi o wymagania bezpieczeństwa, między tymi statkami i mniejszymi statkami rybackimi o długości między 24 a 45 metrów, co zakłóciłoby konkurencję. (7) Artykuł 3 ust. 4 tego Protokołu stwierdza, że każda strona określa, która z reguł dotyczących maksymalnej długości przekraczającej 24 metry, stosuje się w całości lub częściowo do statków rybackich o długości 24 metrów lub większej, lecz mniejszej niż określona długość oraz upoważnionych do pływania pod banderą tej strony; art. 3 ust. 5 tego Protokołu stwierdza, że strony będą starać się ustanowić jednolite normy dla tych statków rybackich działających w tej samej strefie. (8) W celu zwiększenia bezpieczeństwa i uniknięcia zakłóceń konkurencji należy zmierzać do stosowania przepisów bezpieczeństwa niniejszej dyrektywy do wszystkich statków rybackich o długości 24 metrów lub większej, działających w strefach połowów Wspólnoty, niezależnie od bandery pod jaką pływają; dla statków rybackich pływających pod banderą państw trzecich działających na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego czy też wyładowujących połów w porcie Państwa Członkowskiego, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego. (9) Odpowiednie przepisy dyrektyw Rady przyjęte w ramach polityki społecznej Wspólnoty muszą nadal być stosowane. (10) Państwa Członkowskie powinny, z tych wszystkich powodów, stosować do nowych i, gdzie to wymagane, do istniejących statków rybackich o długości 45 metrów i większej, przepisy Załącznika do Protokołu Torremolinos, z uwzględnieniem odpowiednich przepisów wymienionych w załączniku I do niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie powinny także stosować przepisy rozdziałów IV, V, VII i IX Załącznika do Protokołu Torremolinos, jak to znalazło zastosowanie w przypadku załącznika II niniejszej dyrektywy, do wszystkich nowych statków o długości 24 metrów i większej, lecz poniżej 45 metrów i pływających pod ich banderą. (11) Szczególne wymagania określone w załączniku III mogą być usprawiedliwione powodami związanymi ze szczególnymi uwarunkowaniami regionalnymi, takimi jak warunki geograficzne i klimatyczne; przepisy takie zostały opracowane dla działania odpowiednio w północnych i południowych strefach. (12) W celu dalszego zwiększania poziomu bezpieczeństwa, statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego powinny spełniać specjalne wymagania określone w załączniku IV. (13) Statki rybackie pływające pod banderą państw trzecich nie powinny mieć pozwolenia na działanie na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego, czy też na wyładunek połowu w porcie Państwa Członkowskiego i w ten sposób konkurować ze statkami pływającymi pod banderą Państwa Członkowskiego, chyba że państwo bandery stwierdzi, że statki te spełniają wymagania techniczne ustanowione niniejszą dyrektywą. (14) Urządzenia spełniające wymagania dyrektywy Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków ( 4 ), gdy zainstalowane są na pokładzie statku rybackiego, powinny być uznane automatycznie za spełniające wymagania szczególnych przepisów nałożonych na takie wyposażenie w niniejszej dyrektywie, ponieważ wymagania dyrektywy 96/98/WE są co najmniej równoważne wymaganiom Protokołu Torremolinos oraz niniejszej dyrektywy. (15) Państwa Członkowskie mogą napotkać uwarunkowania lokalne usprawiedliwiające zastosowanie szczególnych środków bezpieczeństwa do wszystkich statków rybackich działających w określonych strefach; mogą również uznać za stosowne przyjęcie odstępstw od przepisów, czy też równoważnych wymagań wobec przepisów Załącznika do Protokołu Torremolinos; powinny być one upoważnione do przyjęcia takich środków z zastrzeżeniem kontroli zgodnej z procedurą komitetu. (16) Nie ma obecnie jednolitych międzynarodowych norm technicznych dla statków rybackich odnośnie do mocy kadłuba, głównych i pomocniczych urządzeń oraz instalacji elektrycznych i systemów automatycznych; normy takie mogą być określone zgodnie z przepisami uznanych organizacji czy administracji krajowych. (17) Do celów kontroli skutecznego wprowadzenia w życie i wykonywania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny przeprowadzić badania i wydać certyfikat zgodności dla statków rybackich, które spełniają wymagania tej dyrektywy. (18) W celu zapewnienia całkowitego stosowania niniejszej dyrektywy i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 Protokołu Torremolinos, statki rybackie powinny być poddane kontroli państwa portu; Państwo Członkowskie może przeprowadzać kontrole także na pokładzie statków rybackich państw trzecich, które nie działają na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego, gdy znajdują się w porcie tego Państwa Członkowskiego, w celu sprawdzenia ich zgodności z tym Protokołem, po jego wejściu w życie. (19) Jest niezbędne, aby komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, pomagał Komisji w skutecznym stosowaniu tej dyrektywy; to zadanie może wypełniać komitet ustanowiony art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających, przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające ( 5 ). (20) W celu zapewnienia spójnego wprowadzenia w życie tej dyrektywy, mogą być przyjęte przez ten komitet niektóre przepisy dla uwzględnienia odpowiednich zmian na szczeblu międzynarodowym. (21) Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) powinna być poinformowana o tej dyrektywie zgodnie z Protokołem Torremolinos. (22) W celu zapewnienia całkowitego stosowania tej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny ustanowić system kar za łamanie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

Cel

1. Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie norm bezpieczeństwa dla statków morskich, statków rybackich o długości 24 metrów i większej, zarówno nowych, jak i już istniejących, o ile stosuje się do nich Załącznik do Protokołu Torremolinos, oraz dla:

— pływających pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowanych we Wspólnocie, lub

— działających na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego, lub

— wyładowujących swoje połowy w porcie Państwa Członkowskiego.

Łodzie rekreacyjne wykorzystywane do niehandlowego rybołówstwa są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.

2. Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy ( 6 ) oraz specjalnych dyrektyw, w szczególności dyrektywy Rady 93/103/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i zdrowia pracy na statkach rybackich (trzynasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG ( 7 ).

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

1) „statek rybacki” czyli „statek” oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany w celach handlowych do połowu ryb oraz innych żywych zasobów morza;

2) „nowy statek rybacki” oznacza statek rybacki, którego: a) w dniu 1 stycznia 1999 r. lub po upływie tej daty zawarto kontrakt dotyczący budowy lub zasadniczego przekształcenia; lub b) przed dniem 1 stycznia 1999 r zawarto kontrakt dotyczący budowy lub przekształcenia i który dostarczony jest trzy lata lub więcej po tej dacie; lub c) z braku kontraktu dotyczącego budowy dnia 1 stycznia 1999 r. lub po upływie tej daty: — zbudowany jest kil, lub — rozpoczyna się budowa mogąca być uznana za budowę statku, lub — rozpoczął się montaż liczący co najmniej 50 ton lub 1 % szacowanej masy wszystkich materiałów konstrukcyjnych, według najniższej wartości;

3) „istniejący statek rybacki” oznacza każdy statek rybacki nie będący nowym statkiem rybackim;

4) „Protokół Torremolinos” oznacza Protokół Torremolinos w sprawie Międzynarodowej konwencji z Torremolinos o bezpieczeństwie statków rybackich z 1977 r., wraz z poprawkami;

5) „certyfikat” oznacza certyfikat zgodności określony w art. 6;

6) „długość” oznacza, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 96 % całkowitej długość na wodnicy przy 85 % najmniejszej wysokości konstrukcyjnej mierzonej od linii stępki, lub długość od przodu dziobnicy do osi trzonu sterowego na wodnicy, jeżeli ta wartość jest większa. Dla statków z pochyloną stępką, wodnica, na której mierzona jest długość powinna być równoległa do zaprojektowanej wodnicy konstrukcyjnej.

7) „w eksploatacji” oznacza łowiący lub łowiący i przetwarzający ryby lub inne żywe zasoby morza bez uszczerbku dla prawa swobodnego przejścia przez morze terytorialne i swobody nawigacji w 200 milowej wyłącznej strefie ekonomicznej;

8) „uznana organizacja” oznacza organizację uznaną zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich ( 8 ).

Artykuł 3

Przepisy ogólne

1. Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy Załącznika do Protokołu Torremolinos stosuje się do danych statków rybackich pływających pod ich banderą, chyba że Załącznik do niniejszej dyrektywy przewiduje inaczej.

Chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej, istniejące statki rybackie spełniają odpowiednie wymagania Załącznika do Protokołu Torremolinos najpóźniej do dnia 1 lipca 1999 r.

2. Państwa Członkowskie zapewniają, że te wymagania w rozdziałach IV, V, VII i IX Załącznika do Protokołu Torremolinos, które stosują się do statków o długości 45 metrów i większej, stosują się także do nowych statków rybackich o długości 24 metry i większej, pływających pod ich banderą, chyba że załącznik II do niniejszej dyrektywy stanowi inaczej.

3. Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że statki pływające pod ich banderą i działające w szczególnych strefach są zgodne z przepisami obowiązującymi w tych strefach, jak zdefiniowano w załączniku III.

4. Państwa Członkowskie zapewniają, że statki pływające pod ich banderą będą odpowiadać szczególnym wymaganiom bezpieczeństwa ustanowionym w załączniku IV.

5. Państwa Członkowskie zabraniają statkom rybackim pływającym pod banderą państwa trzeciego działania na morskich wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym lub wyładunku połowów w ich portach, chyba że zostanie stwierdzone przez administrację państwa, pod którego banderą pływają, że odpowiadają one przepisom określonym w ust. 1, 2, 3 i 4 oraz art. 5.

6. Wyposażenie statku wymienione w załączniku A.1 do dyrektywy 96/98/WE i zgodne z przepisami w niej zawartymi, gdy jest umieszczone na statku rybackim dla zachowania zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, jest automatycznie uważane za zgodne z tymi przepisami, niezależnie od tego, czy przepisy te wymagają, aby wyposażenie to było homologowane i poddane badaniom zgodnie z wymogami administracji państwa bandery.

Artykuł 4

Szczególne wymagania, wyłączenia i rozwiązania równoważne

1. Jeżeli Państwo Członkowskie lub grupa Państw Członkowskich uważa, że niektóre sytuacje wypływające ze szczególnych uwarunkowań lokalnych lub cech charakterystycznych statku wymagają szczególnych środków bezpieczeństwa dla statków rybackich działających w określonej strefie i, jeżeli taka konieczność zostaje wykazana, Państwa Członkowskie mogą, z zastrzeżeniem procedury określonej w ust. 4, przyjąć te szczególne środki bezpieczeństwa, aby uwzględnione zostały uwarunkowania lokalne, takie jak warunki naturalne i klimatyczne wód na jakich działają te statki, czas ich wyjść w morze i ich cechy charakterystyczne takie jak ich materiały konstrukcyjne.

Środki przyjęte są dodane do załącznika III.

2. W celu przyjęcia środków dotyczących wyłączeń, Państwa Członkowskie stosują przepisy reguły 3 rozdziału 1 ust. 3 Załącznika do Protokołu Torremolinos, z zastrzeżeniem procedury ustalonej w ust. 4 niniejszego artykułu.

3. Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki pozwalające na wyrównania, zgodnie z regułą 4 ust. 1 rozdział 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos, w ramach procedury ustanowionej w ust. 4 niniejszego artykułu.

4. Państwo Członkowskie, które wykorzystuje przepisy ust. 1, 2 lub 3, podlega następującej procedurze:

a) Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach, jakie zamierza przyjąć, wraz ze szczegółami w zakresie niezbędnymi dla potwierdzenia, że poziom bezpieczeństwa jest odpowiednio zachowany.

b) Jeżeli w okresie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia, zdecydowano, że zgodnie z procedurą ustanowioną art. 9, zaproponowane środki nie są uzasadnione, od danego Państwa Członkowskiego można wymagać, aby zmienił te proponowane środki lub ich nie przyjmował.

c) Przyjęte środki są wyszczególnione w odpowiednich przepisach krajowych i powiadamia się o nich Komisję, która poinformuje inne Państwa Członkowskie o wszelkich szczegółach dotyczących tych środków.

d) Każdy z tych środków jest stosowany do wszystkich statków rybackich działających w tych samych szczególnych warunkach, bez dyskryminacji ze względu na banderę, pod jaką pływa czy narodowości ich armatora.

e) Środki określone w ust. 2, stosuje się tylko gdy statek rybacki działa w określonych warunkach.

Artykuł 5

Normy projektowe, budowlane i konserwacyjne

Normy projektowe, budowlane i konserwacyjne kadłuba, urządzeń głównych i pomocniczych, instalacji elektrycznych i automatyki statku rybackiego są zasadami klasyfikacji, wprowadzonymi w życie w dniu jego budowy określonymi przez uznany organ administracyjny.

W przypadku nowych statków zasady te mogą być zgodne z procedurą i warunkami określonymi w art. 14 ust. 2 dyrektywy 94/57/WE.

Artykuł 6

Przeglądy i certyfikaty

1. Państwa Członkowskie wydają statkom rybackim pływającym pod ich banderą i zgodnym z art. 3 i 5 certyfikat zgodności z niniejszą dyrektywą, uzupełniony wykazem urządzeń i, gdzie to stosowne, certyfikatem zwolnienia. Certyfikat zgodności, wykaz urządzeń i certyfikat zwolnienia muszą być zgodne ze wzorami ustanowionymi w załączniku V. Certyfikaty wydawane są przez administrację państwa bandery lub przez uznaną organizację działającą na rzecz państwa, po wstępnym przeglądzie dokonanym przez wyłącznych inspektorów administracji państwa bandery, uznanej organizacji lub Państwa Członkowskiego, któremu państwo bandery zezwoliło na przegląd, zgodnie z regułą 6 rozdziału 1 ust. 1 lit. a) Załącznika do Protokołu Torremolinos.

2. Okresy ważności certyfikatów określonych w ust. 1, nie powinny przekraczać tych ustanowionych w regule 11 rozdziału 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos. Odnowiony certyfikat zgodności wydany jest po okresowych przeglądach zgodnie z regułą 6 rozdziału 1 Załącznika do Protokołu Torremolinos.

Artykuł 7

Przepisy o kontroli

1. Statki rybackie, działające na morskich wodach wewnętrznych czy na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego lub wyładowujące swoje połowy w swoich portach i które nie pływają pod banderą tego Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.

2. Statki rybackie, które nie działają na morskich wodach wewnętrznych, ani na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego i które pływają pod banderą innego Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, kiedy znajdują się w jego portach, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.

3. Statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego i które nie działają na morskich wodach wewnętrznych ani na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego i które nie wyładowują swoich połowów w portach Państwa Członkowskiego, podlegają kontroli Państwa Członkowskiego, kiedy znajdują się w jego portach, zgodnie z art. 4 Protokołu Torremolinos i bez dyskryminacji w odniesieniu do bandery czy narodowości armatora, w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 8

Adaptacje

Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9:

a) mogą być przyjęte przepisy dotyczące: — zharmonizowanej interpretacji przepisów Załącznika do Protokołu Torremolinos pozostawionych uznaniu władz administracyjnych umawiających się stron tak dalece, jak jest to niezbędne dla zapewnienia ich spójnego wprowadzenia w życie we Wspólnocie, — wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, bez konieczności rozszerzania jej zakresu;

b) art. 2, 3, 4, 6 i 7 niniejszej dyrektywy mogą być przyjęte i jego załączniki mogą być zmieniane tak, aby możliwe było, do celów niniejszej dyrektywy, zastosowanie kolejnych zmian Protokołu Torremolinos, jakie weszły w życie po przyjęciu niniejszej dyrektywy.

▼M3

Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2 ust. 4, mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) ( 9 ).

▼M3

Artykuł 9

Komitet

1. Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS), utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 10 ), uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.

3. Komitet przyjmuje swój regulamin.

▼B

Artykuł 10

Notyfikacja IMO

W nawiązaniu do art. 3 ust. 5 Protokołu Torremolinos, Prezydencja Rady i Komisja informują IMO o przyjęciu niniejszej dyrektywy.

Artykuł 11

Sankcje

Państwa Członkowskie ustanawiają system sankcji za złamanie przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki, dla zapewnienia stosowania tych sankcji. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 12

Wprowadzanie w życie

1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1999 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.

2. Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Artykuł 13

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 14

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

▼M2









ZAŁĄCZNIK I

Dostosowanie przepisów Załącznika do Protokołu Torremolinos w celach stosowania art. 3 ust. 1 dyrektywy 97/70/WE

Do celów niniejszego załącznika:

1. „Nowy statek rybacki zbudowany w/lub po dniu 1 stycznia 2003 r.” oznacza nowy statek rybacki, dla którego: a) dnia 1 stycznia 2003 r. lub po upływie tej daty zawarto kontrakt dotyczący budowy bądź zasadniczego przekształcenia; lub b) do dnia 1 stycznia 2003 r. zawarto kontrakt dotyczący budowy bądź zasadniczego przekształcenia i który dostarczony jest trzy lata lub więcej po tej dacie; lub c) w przypadku braku kontraktu dotyczącego budowy dnia 1 stycznia 2003 r. bądź po upływie tej daty: — zbudowany jest kil, lub — rozpoczyna się budowa mogąca być uznana za budowę statku, lub — zaczął się montaż liczący co najmniej 50 ton lub 1 % szacowanej masy wszystkich materiałów budowy, jeśli ta wartość jest mniejsza.

CZĘŚĆ A

Adaptacje mające zastosowanie do wszystkich statków rybackich, do których odnosi się niniejsza dyrektywa, z wyłączeniem nowych statków rybackich zbudowanych 1 stycznia 2003 r. lub po tej dacie

ROZDZIAŁ I: PRZEPISY OGÓLNE

Reguła 2: Definicje

W ust. 1 „Nowy statek” zastępuje się definicją „nowy statek rybacki” wymienioną w art. 2 niniejszej dyrektywy.

ROZDZIAŁ V: ZAPOBIEGANIE, WYKRYWANIE, GASZENIE POŻARU ORAZ WALKA Z OGNIEM

Regułaa 2: Definicje

W ust. 2 beigâs izdarâmi šâdi grozîjumi attiecîbâ uz standarta temperatűras lîkni:

„… Krzywa normalna temperatura-czas jest określona łagodną krzywą przechodzącą przez następujące punkty wewnętrznej temperatury pieca:







—początkowa wewnętrzna temperatura pieca: 20 °C —pod koniec pierwszych 5 minut: 576 °C —pod koniec 10 minut: 679 °C —pod koniec 15 minut: 738 °C —pod koniec 30 minut: 841 °C —pod koniec 60 minut: 945 °C”

ROZDZIAŁ VII: URZĄDZENIA I NORMY RATUNKOWE

Reguła 1: Zastosowanie

Ustęp 2 otrzymuje brzmienie: „Przepisy 13 i 14 odnoszą się również do istniejących statków o długości 45 metrów i powyżej, chyba że administracja odroczy wdrożenie wymagań niniejszych przepisów do dnia 1 lutego 1999 r.”

Reguła 13: Radiowe urządzenia ratunkowe

Ustęp 2 otrzymuje brzmienie: „Radiotelefoniczne urządzenia odbiorczo-nadawcze VHF zainstalowane na pokładzie istniejących statków i niezgodne ze standardami funkcjonowania przyjętymi przez organizację mogą zostać zaakceptowane przez administrację do dnia 1 lutego 1999 r., pod warunkiem że administracja uzna, że urządzenia te są zgodne z uznanymi radiotelegraficznymi urządzeniami odbiorczo-nadawczymi VHF.”

ROZDZIAŁ IX: ŁĄCZNOŚĆ RADIOWA

Reguła 1: Zastosowanie

W ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Jednakże dla istniejących statków administracja może przenieść wdrożenie przepisów na dzień 1 lutego 1999 r.”

Reguła 3: Zwolnienia z opłat

W ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„jeżeli statek będzie na stałe wycofany z eksploatacji do dnia 1 lutego 2001 r.”

CZĘŚĆ B

Adaptacje mające zastosowanie do nowych statków rybackich zbudowanych dnia 1 stycznia 2003 r. lub po tej dacie

Dotychczasowy tekst następujących przepisów otrzymuje brzmienie:

ROZDZIAŁ I: PRZEPISY OGÓLNE

Reguła 2: Definicje

Przegroda umieszczona jest w odległości od linii prostopadłej na linii wodnej dziobu: nie mniej niż 0,05L i nie więcej niż 0,05L plus 1,35 m dla statków o długości poniżej 45 metrów.

Reguła 6: Badania

W uzupełnieniu do badania okresowego, wymaganego w lit. b) ppkt i) badania przejściowe w odniesieniu do struktury i maszyn statku w odstępie dwóch lat plus/minus trzy miesiące dla statków skonstruowanych z materiałów innych niż drewno oraz w okresach sprecyzowanych przez administracje dla statków zbudowanych z drewna. Badania gwarantują, że przeróbki, które poważnie naruszyłyby bezpieczeństwo statku lub załogi, nie zostały dokonane.

ROZDZIAŁ II: KONSTRUKCJA, WODOSZCZELNOŚĆ I WYPOSAŻENIE

Reguła 1: Konstrukcja

Wytrzymałość i konstrukcja kadłuba, nadbudówek, pokładówek, obudów maszyn, zejściówek oraz wszelkich innych konstrukcji i wyposażenia statku są odpowiednie, aby oprzeć się wszelkim przewidywalnym warunkom dotyczącym planowanych usług oraz zgodne z przepisami uznanej organizacji.

Reguła 2: Drzwi wodoszczelne

Liczba otworów w wodoszczelnych przegrodach, jak określono według przepisu 1 ust. 3, zostaje zredukowana do minimum, zgodnie z ogólnymi normami i potrzebami operacyjnymi statku; otwory są dopasowane do wodoszczelnych przyrządów zamykających zgodnie z przepisami uznanej organizacji. Wytrzymałość wodoszczelnych drzwi równoważna jest przyległej niepodzielonej konstrukcji.

Reguła 2: Drzwi wodoszczelne

Dla statków o długości 45 m i większej wodoszczelne drzwi typu przesuwnego znajdują się w:

strefach przeznaczonych do otwierania na morzu i jeżeli ich progi są umieszczone poniżej najniższej rzeczywistej linii wodnej, chyba że administracja uzna to za niepraktyczne lub niepotrzebne, biorąc pod uwagę model i przeznaczenie statku.

Zwolnienia z niniejszego przepisu dozwolone przez Państwo Członkowskie mają miejsce z zastrzeżeniem procedury określonej w art. 4 niniejszej dyrektywy.

Reguła 5: Luki włazowe

Normy dotyczące zabezpieczenia wodoszczelnego drewnianych pokryw włazowych ustanawiane są zgodnie ze standardami przedstawionymi w przepisach 14 i 15 załącznika I do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Linii Ładunkowych z 1966 r. ( 11 ).

Reguła 9: Wentylatory

Dla statków o długości 45 m i większej wysokość zrębnika wentylatora pokładowego, innego niż zrębnik wentylatora maszynowni, ma co najmniej 900 mm na pokładzie roboczym i co najmniej 760 mm na pokładzie nadbudówki. Dla statków poniżej 45 m długości wysokość tychże zrębników ma odpowiednio 760 mm i 450 mm. Wysokość ta nad pokładem z otworami wentylatora maszynowni, niezbędna do nieustannej obsługi maszynowni oraz, na życzenie, do niezwłocznej obsługi pomieszczenia generatora, zazwyczaj jest zgodna z przepisem II/9(3). Jednakże jeżeli z uwagi na rozmiar statków i normy nie jest to wykonalne, mniejsze wysokości, lecz w każdym przypadku nie mniej niż 900 mm ponad pokładem roboczym i pokładem nadbudówki, mogą zostać zaakceptowane według przepisu dotyczącego przyrządów zamknięć wodoszczelnych zgodnie z przepisem II/9(2) w połączeniu z innymi stosownymi normami w celu zagwarantowania wystarczającej nieprzerwanej wentylacji tych obszarów.

Reguła 12: Włazy boczne

Administracja może zaakceptować włazy boczne bez przesłon na bocznych i tylnych grodziach nadbudówek, zlokalizowane na lub ponad pokładem roboczym, jeżeli nie osłabi to bezpieczeństwa statku, biorąc pod uwagę przepisy uznanych organizacji oparte na odnośnych normach ISO.

Reguła 15: Urządzenia kotwiczne

Zapewnia się urządzenia kotwiczne zaprojektowane do szybkiej i bezpiecznej obsługi, składające się z urządzenia kotwicznego, łańcucha lub lin stalowych do kotwicy, stoperów i windy kotwicznej lub innego sprzętu przeznaczonego do zarzucania i podnoszenia kotwicy oraz do utrzymania statku na kotwicy we wszystkich przewidywalnych warunkach obsługi. Statki wyposaża się też w odpowiedni sprzęt cumowniczy do bezpiecznego cumowania w każdych warunkach obsługi. Urządzenia kotwiczne i sprzęt cumowniczy są zgodne z przepisami uznanej organizacji.

ROZDZIAŁ III: STABILNOŚĆ I UŻYTECZNOŚĆ

Reguła 1: Przepisy ogólne

Statki projektuje i konstruuje się tak, żeby spełniały wymogi niniejszego rozdziału w warunkach obsługi wymienionych w regulacji 7. Obliczenia krzywej linii prostującej przeprowadza się zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie trwałej stateczności dla wszystkich rodzajów statków ( 12 ).

Reguła 2: Kryteria stateczności

Należy spełnić następujące minimalne kryteria stateczności, chyba że doświadczenie operacyjne uzasadnia odejście od tego warunku przez administracje. Każde odchylenie od wymaganych minimalnych kryteriów stabilności, dozwalane przez Państwo Członkowskie, zachodzi z zastrzeżeniem procedury określonej w art. 4 niniejszej dyrektywy ( 13 ).

Początkowa wysokość metacentryczna GM nie jest mniejsza niż 350 mm w przypadku jednopokładowców. Dla statków o pełnej nadbudowie wysokość metacentryczna może zostać obniżona zgodnie z wymogami administracji, lecz w żadnym przypadku nie może być mniejsza niż 150 mm. Obniżenie wymaganej wysokości metacentrycznej, dozwalane przez Państwo Członkowskie, zachodzi z zastrzeżeniem procedury określonej zgodnie z art. 4 niniejszej dyrektywy.

Tam gdzie dostarczany jest balast w celu zagwarantowania zgodności z ust. 1, jego rodzaj i rozmieszczenie są zgodne z wymogami administracji. Dla statków o długości poniżej 45 m balast ten jest stały. Stały balast jest lity i bezpiecznie przytwierdzony na statku. Administracje mogą zaakceptować balast płynny, przechowywany w całkowicie napełnionych zbiornikach niepołączonych z żadnym systemem pompującym statku. Jeżeli balast płynny stosowany jest jako balast stały, aby zapewnić zgodność z ust. 1, szczegóły zawarte są w świadectwie zgodności i ulotce dotyczącej stabilności.

Balastu stałego nie usuwa się ze statku i nie przemieszcza bez zgody administracji.

Reguła 4: Szczególne metody połowów

Statki podejmujące szczególne metody połowów, gdzie podczas czynności połowów nakładają się na statek dodatkowe siły zewnętrzne, spełniają kryteria stateczności zgodnie z przepisem 2 ust. 1, podnoszone, jeżeli to konieczne, zgodnie z wymogami administracji. Statki podejmujące trałowanie boczne spełniają następujące podwyższone kryteria stabilności:

a) kryteria strefy pod dźwignią prostującą i dla dźwigni prostujących, jak podano według przepisu 2 ust. 1 lit. a) i b), podnosi się o 20 %;

b) wysokość metacentryczna nie może być mniejsza niż 500 mm;

c) kryteria podane według lit. a) stosuje się jedynie do statków z zainstalowaną mocą napędową nieprzekraczającą wartości w kilowatach przedstawionej w następujących formułach: — N = 0,6 Ls 2 dla statków o długości 35 m lub mniejszej, oraz — N = 0,7 Ls 2 dla statków o długości 37 m i większej, — przy średniej długości statku współczynnik dla Ls otrzymuje się przez interpolację między 0,6 a 0,7, — Ls jest długością całkowitą zgodnie ze świadectwem tonażu.

Jeżeli zainstalowana moc napędowa przekracza wartości standardowej mocy napędowej podanej według powyższych formuł, kryteria wspomniane zgodnie z lit. a) podnosi się odpowiednio proporcjonalnie do wyższej mocy napędowej.

Zgodnie z wymogami administracji powyższe podniesione kryteria stateczności dla trawlerów bocznych są spełnione w warunkach działalności wymienionych w przepisie 7 ust. 1 niniejszego rozdziału.

W celu wyliczenia stabilności belki podnosi się do kąta 45 stopni do poziomu.

Reguła 5: Ostry wiatr i kołysanie

Statki są w stanie oprzeć się efektom ostrego wiatru i kołysania towarzyszących morskim warunkom, biorąc pod uwagę sezonowe warunki klimatyczne, obszary mórz terytorialnych, w których będzie działać statek, typ statku i tryb działania. Stosowne wyliczenia wykonuje się zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie trwałej stateczności dla wszystkich rodzajów statków.

Reguła 8: Obrastanie lodu

Niniejszy przepis stosuje się, z wyjątkiem gdy nie pozwala się na modyfikację dotyczącą tolerancji lodu, pozostawioną w gestii administracji, według zalecenia 2 ( 14 ).

Reguła 9: Test nachylenia

Gdy na statku dokonane są przeróbki mające wpływ na stan obciążenia statku i/lub na położenie środka ciężkości, statek, jeżeli administracja uzna to za konieczne, biorąc pod uwagę marginesy stateczności statków, jest ponownie nachylany, a informacja dotycząca stateczności korygowana. Jednakże jeżeli odchylenie przeciętnej deklinacji przekracza 2 % początkowej przeciętnej deklinacji i nie można dowieść obliczeniem, że statek nadal spełnia kryteria stabilności, statek jest ponownie nachylany.

Reguła 12: Wysokość dziobu

Wysokość dziobu jest wystarczająca, aby zapobiec nadmiernemu nabieraniu wody.

Dla statków działających w strefach ograniczonych, nie dalej niż 10 mil od linii brzegowej, minimalna wysokość dziobu jest zgodna z wymogami administracji i jest wyznaczana z uwzględnieniem sezonowych warunków klimatycznych, obszarów mórz terytorialnych, w których statek będzie prowadzić działalność, typu statku i trybu jego działania.

Dla statków prowadzących działalność we wszystkich innych strefach:

1. Jeśli podczas przeprowadzania połowów połów musi być umieszczany w ładowni poprzez włazy znajdujące się na odsłoniętym pokładzie roboczym z przodu pokładówki lub nadbudówki, minimalną wysokość dziobu wylicza się zgodnie ze sposobami obliczania, zawartymi w zaleceniu 4 załącznika III do Aktu Końcowego Konferencji Torremolinos;

2. Jeżeli połów musi być umieszczany w ładowni poprzez właz znajdujący się na odsłoniętym pokładzie roboczym osłoniętym przez pokładówkę lub nadbudówkę, minimalna wysokość dziobu jest zgodna z przepisem 39 załącznika I do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Linii Ładunkowych z 1966 r., lecz nie jest mniejsza niż 2 000 mm. Pod tym względem maksymalne dopuszczalne zanurzenie rzeczywiste obserwuje się zamiast wyznaczania wolnego pokładu w sezonie letnim.

Reguła 14: Podpodział i stabilność w przypadku uszkodzeń

Statki o długości 100 m i większej, jeśli łączna liczba przewożonych osób wynosi 100 lub powyżej, są zdolne do unoszenia się na wodzie z dobrą statecznością, po wylaniu wszystkich przegród uznanych za uszkodzone, uwzględniając typ statku, planowaną działalność i strefę operacyjną ( 15 ). Obliczeń dokonuje się zgodnie z informacją w sprawie podpodziału i oszacowania stateczności w przypadku uszkodzeń zawartą w zaleceniu 5 załącznika III do Aktu Końcowego Konferencji Torremolinos (jak w przypisie).

ROZDZIAŁ IV: MASZYNY I INSTALACJE ELEKTRYCZNE ORAZ OKRESOWO NIEOBSŁUGIWANE MASZYNOWNIE

Przepis 3: Przepisy ogólne

Napęd główny, regulacja, rury parowe, olej opałowy, skompresowane powietrze, systemy elektryczne i chłodzące; maszyny pomocnicze; kotły i inne pojemniki ciśnieniowe; układy rurociągów i pomp; urządzenie sterowe oraz przekładnie, wały i sprzęgła transmisji mocy projektuje, konstruuje, testuje, instaluje i naprawia się zgodnie z przepisami uznanej organizacji. Wspomniane maszyny i wyposażenie, jak również wyciągarka, windy, sprzęt do połowów i przetwarzania ryb zabezpiecza się tak, by zredukować do minimum jakiekolwiek zagrożenie dla osób na pokładzie. Szczególną uwagę należy zwrócić na części ruchome, gorące powierzchnie i inne niebezpieczeństwa.

Stosownie do wymogów administracji regulacje 16-18 są jednolicie wykonywane i stosowane zgodnie z zasadami uznanej organizacji ( 16 ).

Stosownie do wymogów administracji podejmuje się środki w celu zagwarantowania, iż całe wyposażenie funkcjonuje w sposób niezawodny w każdych warunkach działania, włącznie z manewrowaniem, oraz że ustanowione są normy zgodnie z przepisami uznanej organizacji dotyczące regularnych inspekcji i rutynowych testów w celu zagwarantowania ciągłego niezawodnego działania.

Statki zaopatrzone są w dokumentację dowodową, spełniającą przepisy uznanej organizacji, dotyczące ich sprawności do działania z okresowo nieobsługiwanymi maszynowniami.

Reguła 6: Kotły parowe, układy systemów zasilania i rur parowych

Każdy kocioł parowy i każdy generator pary nieuwolnionej wyposażone są w nie mniej niż dwa zawory bezpieczeństwa odpowiedniej wydajności. Jednakże administracja może, uwzględniając wydajność lub jakiekolwiek inne właściwości dowolnego kotła parowego lub generatora pary nieuwolnionej, zezwolić na dopasowanie tylko jednego zaworu bezpieczeństwa, jeżeli zapewnia to odpowiednie zabezpieczenie przed nadciśnieniem zgodnie z przepisami uznanej organizacji.

Reguła 8: Nadzór nad sterownią

Jeżeli ze sterowni zapewniony jest zdalny nadzór maszyn napędowych, stosuje się, co następuje: zdalny nadzór wymieniony w niniejszym akapicie lit. a) przeprowadza się za pomocą urządzenia nadzorczego zgodnego z przepisami uznanej organizacji, a gdzie konieczne, wraz ze środkami zapobiegania przeciążeniu maszyn napędowych.

Reguła 10: Normy dotyczące oleju opałowego, oleju smarującego i innych olejów łatwopalnych

Rury do oleju opałowego, które, jeżeli uległy uszkodzeniu, dopuściłyby wyciek oleju z miejsca przechowywania, zbiornik regulacji lub codziennej obsługi położony nad podwójnym dnem, są wyposażone w kran lub zawór zbiornika nadający się do zamykania z bezpiecznego stanowiska spoza odnośnej strefy w przypadku powstania pożaru w strefie umieszczenia zbiorników. W szczególnym przypadku dotyczącym zbiorników głębokich umiejscowionych w jakimkolwiek tunelu wałów, rur lub podobnym obszarze zawory zbiornika są zamontowane, lecz nadzór w przypadku pożaru może być realizowany poprzez dodatkowy zawór umieszczony na rurze lub na rurach na zewnątrz tunelu lub podobnego obszaru. Jeżeli taki dodatkowy zawór jest zamontowany w maszynowni, jest on zdatny do obsługi dokonywanej spoza strefy.

Rury do oleju opałowego, ich zawory i instalacje wykonane są ze stali lub z innego równoważnego materiału, zapewniając, iż wykorzystywana ilość rur giętkich może być minimalna. Takie rury giętkie oraz nasadki końcówek mają wystarczającą wytrzymałość oraz są skonstruowane z zatwierdzonego ognioodpornego materiału lub posiadają powłokę ognioodporną zgodnie z przepisami uznanej organizacji. Instalacja tychże rur giętkich pozostaje w zgodności z okólnikiem 647 MOM (Międzynarodowej Organizacji Morskiej) MSC „Wytyczne dotyczące zminimalizowania przecieków z systemów cieczy łatwopalnych”.

Normy dotyczące składowania, dystrybucji oraz wykorzystywania oleju stosowanego w ciśnieniowych systemach smarowania są zgodne z przepisami uznanej organizacji. Normy takie w stosunku do maszynowni kategorii A oraz, zawsze gdy są wykonalne, w przypadku innych maszynowni są co najmniej zgodne z przepisami ust. 1, 3, 6 i 7 oraz, tak dalece jak to konieczne, zgodne z przepisami uznanej organizacji, według ust. 2 i 4. Nie wyklucza to korzystania z bocznych szklanych kontrolek przepływu w systemach smarowania, pod warunkiem że pokazywane są one testowo w celu zapewnienia odpowiedniego stopnia odporności na ogień.

Normy dotyczące składowania, dystrybucji i korzystania z olejów łatwopalnych stosowanych pod ciśnieniem w systemach transmisji mocy innych niż olej określony w ust. 10 w systemach nadzoru i aktywowania oraz systemach grzewczych są zgodne z przepisami uznanej organizacji. W miejscach gdzie obecne są środki zapłonu, normy takie są co najmniej zgodne z przepisami ust. 2 i 6 oraz z przepisami ust. 3 i 7 dotyczącymi wytrzymałości oraz konstrukcji.

Reguła 12: Ochrona przed hałasem

Podejmuje się stosowne środki, aby zredukować efekty hałasu personelu maszynowni do poziomów podanych według Kodeksu MOM w sprawie poziomów hałasu na pokładach statków ( 17 ).

Reguła 13: Układ sterujący

Statki wyposaża się w główny układ sterujący oraz pomocnicze środki uruchamiania steru zgodnie z przepisami uznanej organizacji. Główny układ sterujący oraz pomocnicze środki uruchamiania steru organizuje się tak, że tak dalece jak to celowe i wykonalne, pojedyncza niewydolność jednego z nich nie powoduje wyłączenia drugiego.

Reguła 16: Główne źródło energii elektrycznej

Jeśli energia elektryczna tworzy jedyny środek podtrzymania obsługi pomocniczej istotnej dla napędu oraz bezpieczeństwa statku, zapewnia się główne źródło energii elektrycznej zawierające co najmniej dwa zestawy generujące, jeden z nich napędzany silnikiem głównym. Zgodnie z przepisami uznanej organizacji mogą zostać zaakceptowane inne układy posiadające równoważny potencjał elektryczny.

ROZDZIAŁ V: OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA, WYKRYWANIE I GASZENIE POŻARU ORAZ WALKA Z OGNIEM

Reguła 1: Przepisy ogólne

Metoda IIIF: Dopasowanie automatycznego alarmu przeciwpożarowego i systemu wykrywającego do wszystkich stref, w których ogień mógłby powstać, zazwyczaj bez ograniczeń co do typu wewnętrznych przegród podziału, z zastrzeżeniem, iż w żadnym wypadku strefa dowolnego obszaru mieszkalnego lub stref ograniczonych podziałem klas „A” lub „B” nie przekracza 50 m2. Jednakże administracja może zwiększyć tę strefę dla obszarów publicznych do 75 m2.

Reguła 2: Definicje

„Materiał niepalny” oznacza materiał, który nigdy nie pali się ani nie wydziela łatwopalnych oparów w ilości wystarczającej do samozapłonu, gdy zostanie podgrzany do temperatury w przybliżeniu 750 °C, definicja ta określona jest zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie stosowania procedur testu przeciwpożarowego ( 18 ). Każdy inny materiał jest materiałem łatwopalnym.

„Standardowy test przeciwpożarowy” otrzymuje brzmienie:

„Standardowy test przeciwpożarowy” to taki, w którym próbki odpowiednich przegród lub pokładów wystawione są w piecu kontrolnym na temperatury w przybliżeniu odpowiadające standardowej krzywej temperatury. Metody testu powinny być zgodne z Kodeksem MOM w sprawie procedur testu przeciwpożarowego.

Administracja nakazuje test prototypu przegrody lub pokładu w celu zagwarantowania, że spełniają one wymogi co do integralności i wzrostu temperatury zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testu przeciwpożarowego.

Administracja nakazuje test prototypu sekcji w celu zagwarantowania, że spełnia ona powyższe wymogi co do integralności i wzrostu temperatury zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testu przeciwpożarowego.

Administracja nakazuje test prototypu sekcji w celu zagwarantowania, że spełnia ona powyższe wymogi co do integralności i wzrostu temperatury zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testu przeciwpożarowego.

Niski zasięg płomienia oznacza, że powierzchnia w ten sposób opisana dostatecznie ogranicza rozprzestrzenianie się płomienia, co jest zdefiniowane zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testu przeciwpożarowego.

Reguła 4: Przegrody wewnątrz obszarów mieszkalnych i służbowych

Metoda IIIF: Nie stosuje się ograniczeń odnośnie do konstrukcji przegród niewymaganych tym lub innymi przepisami niniejszej części, by były sekcją klas „A” lub „B”. W żadnym przypadku jakakolwiek strefa mieszkalna lub obszary ograniczone przez sekcję ciągłą klasy „A” lub „B” nie przekraczają 50 m2, z wyjątkiem przypadków indywidualnych, gdzie przegród klasy „C” wymaga się zgodnie z tabelą 1 według przepisu 7. Jednakże administracja może zwiększyć obszar przeznaczony dla stref publicznych do 75 m2.

Reguła 7: Integralność przeciwpożarowa przegród i pokładów

(*) Jeżeli w tabeli pojawi się znak gwiazdki, wymaga się, by sekcja wykonana była ze stali lub równoważnego materiału, lecz nie wymaga się, by była ona standardu klasy „A”. Jeżeli pokład jest przeszyty przejściem kabli elektrycznych, rur i kanałów wentylacyjnych, przejścia takie wykonuje się szczelnie, aby zapobiec przedostaniu się płomienia i dymu.

Reguła 8: Szczegóły konstrukcji

a) Z wyjątkiem obszarów cargo lub chłodzonych przedziałów stref służbowych materiały izolujące są niepalne. Zapory parowe i kleiste zastosowane w połączeniu z izolacją, jak również izolacja instalacji rur do systemów wyposażenia chłodzącego nie muszą być z materiału niepalnego, lecz należy je stosować w minimalnej możliwej do wprowadzenia ilości a ich odsłonięte (narażone) powierzchnie mają niskie charakterystyki płomienia, co zdefiniowane jest zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testów przeciwpożarowych. W strefach gdzie możliwe jest przenikanie produktów olejnych, powierzchnia izolacji jest niedostępna dla oleju bądź oparów oleju.

Reguła 9: Systemy wentylacyjne

Kanały wentylacyjne wykonuje się z materiału niepalnego. Krótkie kanały, jednakże zazwyczaj nieprzekraczające długości 2 m oraz kanały z sekcją łączącą nieprzekraczającą 0,02 m2, nie muszą być z materiału niepalnego, z zastrzeżeniem następujących warunków:

i) kanały te wykonuje się z materiału o niskich charakterystykach zasięgu płomienia, co określone jest zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testów przeciwpożarowych.

Reguła 11: Przepisy różne

Farby, lakiery i inne składniki wykończeniowe użyte na narażonych powierzchniach wewnętrznych nie są zdolne do wytwarzania nadmiernych ilości dymu, gazów toksycznych bądź oparów, co ustala się zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testów przeciwpożarowych.

Reguła 12: Przechowywanie butli gazowych i materiałów niebezpiecznych

Z wyjątkiem potrzeby obsługi wewnątrz strefy nie dozwala się na okablowanie i instalację elektryczną w przedziałach używanych do przechowywania łatwopalnych cieczy i gazów w stanie ciekłym. Tam gdzie takie instalacje elektryczne są zamontowane, mają one certyfikowany typ bezpieczeństwa i spełniają stosowne wymogi Międzynarodowego Standardu Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (ang. skrót IEC) publikacji 79 „Aparatura elektryczna przeznaczona do atmosfery gazów wybuchowych”. Źródła ciepła zachowuje się wolne od takich stref, a ostrzeżenia „Zakaz palenia” oraz „Zakaz używania otwartego ognia” należy wystawić w widocznym miejscu.

Reguła 13: Droga ewakuacyjna

Schody i drabiny prowadzące do i ze wszystkich stref kwaterunkowych oraz ze stref, gdzie normalnie zatrudniona jest załoga, innych niż maszynownie, należy zorganizować tak, by zapewnić gotową drogę ucieczki na otwarty pokład, a stamtąd do szalupy ratunkowej. W szczególności w odniesieniu do tych obszarów:

e) ciągłość drogi ewakuacyjnej spełnia wymagania władz administracyjnych. Schody i korytarze używane jako drogi ewakuacyjne mają nie mniej niż 700 mm wolnej szerokości i posiadają poręcz przynajmniej po jednej stronie. Wejścia dające dostęp do schodów mają nie mniej niż 700 mm wolnej szerokości.

Z każdej strefy maszyn o kategorii A należy zapewnić dwie drogi ewakuacyjne za pomocą jednego z następujących środków:

a) dwa komplety drabinek stalowych oddalonych od siebie tak daleko, jak to tylko możliwe, prowadzących do drzwi w górnej części obszaru podobnie oddalonego od drugiego takiego obszaru, a z którego zapewniony jest dostęp na otwarty pokład. Zazwyczaj jeden z kompletów tych drabinek zapewnia stałą osłonę przeciwpożarową od niższej części obszaru do bezpiecznego stanowiska poza tym obszarem. Jednakże administracja może nie wymagać takiej osłony, jeżeli z uwagi na szczególne normy lub wymiary obszaru maszyn bezpieczne wyjście ewakuacyjne z niższej części tegoż obszaru jest zapewnione. Osłona ta wykonana jest ze stali, odizolowanej według standardu klasy „A-60” i posiada samozamykające się drzwi stalowe klasy „A-60” na granicy niższego poziomu; lub

Reguła 14: Automatyczne systemy zraszania i alarmu przeciwpożarowego oraz systemy wykrywania ognia (Metoda IIF)

Dla każdej sekcji zraszaczy zapewnione są zapasowe główki do zraszaczy.

Zapasowe główki do zraszaczy zawierają wszystkie typy i kategorie zainstalowane na statku i należy je zapewnić następująco:

— przy mniej niż 100 główek zraszaczy: 3 główki zapasowe,

— przy mniej niż 300 główek zraszaczy: 6 główek zapasowych,

— przy 300-1 000 główek zraszaczy: 12 główek zapasowych.

Reguła 15: Automatyczne systemy alarmu przeciwpożarowego i systemy wykrywania ognia (Metoda IIIF)

System działa przy odbiegającej od normy temperaturze powietrza, anormalnym stężeniu dymu lub innych czynnikach wskazujących początek pożaru w jakimkolwiek z obszarów podlegających ochronie. Systemy czułe na temperaturę powietrza nie zadziałają przy temperaturze mniejszej niż 54 °C, a działają przy nie większej niż 78 °C, gdy wzrost temperatury do tych poziomów jest nie większy niż 1 °C na minutę. Według uznania władz administracyjnych dozwolona temperatura działania może zostać zwiększona do 30 °C powyżej maksymalnej temperatury pokładu w pomieszczeniach osuszanych oraz w podobnych miejscach o normalnie wysokiej temperaturze otoczenia. Systemy czułe na stężenie dymu działają przy zmniejszeniu intensywności transmitowanej wiązki światła. Wykrywacze dymu opatrzone są certyfikatem, aby prowadzić działania, zanim gęstość dymu przekroczy 12,5 % zaciemnienia na metr, ale dopóki gęstość dymu nie przekroczy 2 % zaciemnienia na metr. Inne równie efektywne metody działania mogą zostać zaakceptowane według uznania administracji. Systemu wykrywania nie używa się do celów innych niż wykrywanie pożaru.

Reguła 17: Pompy przeciwpożarowe

Jeżeli pożar w jakimkolwiek przedziale mógłby wyłączyć wszystkie pompy przeciwpożarowe, zapewnione są alternatywne środki dostarczenia wody do walki z ogniem. Dla statków o długości 75 m i większej te alternatywne środki stanowi awaryjna pompa przeciwpożarowa napędzana niezależnie. Ta awaryjna pompa przeciwpożarowa jest zdolna zaopatrzyć dwa rozpylacze wody o minimalnym ciśnieniu 0,25 N/mm2.

Reguła 20: Gaśnice przeciwpożarowe

1. Dla każdego typu posiadanej gaśnicy, zdatnej do ponownego napełnienia należy zapewnić 100 % napełnień zapasowych dla pierwszych dziesięciu gaśnic i 50 % dla pozostałych gaśnic, lecz nie więcej niż dla 60.

2. W przypadku gaśnic przeciwpożarowych, których nie można napełniać na pokładzie, należy dostarczyć co najmniej 50 % dodatkowych gaśnic przeciwpożarowych tego samego typu i objętości w miejsce napełnień zapasowych.

3. Instrukcje ponownego naładowania powinny być przechowywane na pokładzie. Jedynie wkłady zatwierdzone dla omawianych gaśnic przeciwpożarowych mogą być wykorzystane do ponownego napełnienia.

Gaśnice przeciwpożarowe kontrolowane są corocznie przez kompetentną osobę, autoryzowaną przez administrację. Każda gaśnica zaopatrzona jest w oznaczenie wskazujące, iż była ona kontrolowana. Wszystkie pojemniki na gaśnice przeciwpożarowe o stale podniesionym ciśnieniu oraz butle zasilające gaśnice o niepodwyższonym ciśnieniu testuje się ciśnieniem hydraulicznym co 10 lat.

Reguła 21: Przenośne gaśnice przeciwpożarowe w stacjach kontrolnych oraz pomieszczeniach mieszkalnych i służbowych

1. Do gaśnic przeciwpożarowych, nadających się do ponownego napełniania na pokładzie należy dostarczyć 100 % zapasowych napełnień dla pierwszych dziesięciu gaśnic, a 50 % dla pozostałych gaśnic, nie więcej jednak niż dla 60.

2. W przypadku gaśnic przeciwpożarowych, które nie mogą być napełniane na pokładzie, należy dostarczyć co najmniej 50 % dodatkowych gaśnic przeciwpożarowych tego samego typu i pojemności w miejsce zapasowych napełnień.

3. Instrukcje ponownego napełniania powinny być przechowywane na pokładzie. Jedynie wkłady zatwierdzone dla omawianych gaśnic przeciwpożarowych mogą zostać wykorzystane do ponownego napełniania.

Reguła 24: Wyposażenie do walki z ogniem

Przechowywane są co najmniej dwa zestawy wyposażenia do walki z ogniem. Zestawy wyposażenia do walki z ogniem są zgodne z Kodeksem MOM w sprawie Systemów Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego, według rozdziału III, przepisów 2.1, 2.1.1 oraz 2.1.2. Zapewnia się dwa zapasowe napełnienia dla każdego wymaganego aparatu oddechowego.

Reguła 25: Plan postępowania w razie pożaru

Plan postępowania w razie pożaru jest stale umieszczony w widocznym miejscu. Zawartość takiego planu jest zgodna z uchwałą MOM A.654(16) „Symbole graficzne planów postępowania w razie pożaru” oraz uchwałą MOM A.756(18) „Wytyczne odnośnie do informacji dostarczanej z planem postępowania w razie pożaru”.

Reguła 28: Strukturalne zabezpieczenie przeciwpożarowe

Dla statków o kadłubie skonstruowanym z materiałów niepalnych pokłady i przegrody oddzielające maszynownie kategorii A od obszarów mieszkalnych, obszarów służbowych lub stacji kontrolnych konstruuje się według standardu klasy „A-60”, jeśli maszynownia kategorii A nie jest wyposażona w stały system gaszenia przeciwpożarowego, i według standardu klasy „A-30”, jeśli taki jest zainstalowany. Pokłady i przegrody oddzielające inne maszynownie od obszarów mieszkalnych, służbowych i stacji kontrolnych konstruuje się według standardu klasy „A-0”.

Pokłady i przegrody oddzielające stacje kontrolne od obszarów mieszkalnych i służbowych konstruuje się według standardu klasy „A” zgodnie z tabelami 1 i 2 według przepisu 7 niniejszego rozdziału, z wyjątkiem tych, w których administracja może zezwolić na instalację odcinków klasy „B-15” do oddzielania takich stref, jak kabina kapitana od sterowni, jeśli strefy takie uważane są za część sterowni.

Reguła 31: Przepisy różne

Odsłonięte powierzchnie w granicach obszarów mieszkalnych, stref służbowych, stacji kontrolnych, ogrodzenia korytarza i schodów oraz powierzchnie ukryte za przegrodami, stropami, boazeriami i okładzinami w obszarach mieszkalnych, strefach służbowych, stacjach kontrolnych mają niskie charakterystyki zasięgu płomienia, jak określono zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testów przeciwpożarowych.

Farby, lakiery i inne składniki wykończeniowe użyte na narażonych powierzchniach wewnętrznych nie są zdolne do wytwarzania nadmiernych ilości dymu, gazów toksycznych bądź oparów, co definiuje się zgodnie z Kodeksem MOM w sprawie procedur testów przeciwpożarowych.

Reguła 32: Przechowywanie butli gazowych i materiałów niebezpiecznych

Z wyjątkiem potrzeby naprawy wewnątrz strefy okablowanie i instalacja elektryczna nie są dozwolone w przedziałach używanych do przechowywania łatwopalnych cieczy i gazów w stanie ciekłym. Jeśli takie instalacje elektryczne są zainstalowane, ich typ bezpieczeństwa jest certyfikowany i spełniają one stosowne wymogi Międzynarodowego Standardu publikacji 79 Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (IEC) „Aparatura elektryczna przeznaczona do atmosfery gazów wybuchowych”. Źródła ciepła są wolne od takich stref, a ostrzeżenia „Zakaz palenia” oraz „Zakaz używania otwartego ognia” należy wystawić w widocznym miejscu.

Reguła 38: Gaśnice przeciwpożarowe

1. Z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 2 dla każdego typu posiadanych gaśnic, zdatnych do ponownego napełnienia na pokładzie, zapewnia się 100 % zapasowych napełnień dla pierwszych dziesięciu gaśnic i 50 % dla pozostałych gaśnic, lecz nie więcej niż dla 60.

2. Dla statków o długości poniżej 45 m i w przypadku gaśnic przeciwpożarowych nienadających się do ponownego napełnienia na pokładzie zapewnia się co najmniej 50 % dodatkowych gaśnic przeciwpożarowych tego samego typu i pojemności w miejsce zapasowych napełnień gaśnic.

3. Instrukcje ponownego napełnienia przechowuje się na pokładzie. Jedynie wkłady zatwierdzone dla omawianych gaśnic przeciwpożarowych mogą być wykorzystane do ponownego napełniania.

Gaśnice przeciwpożarowe są corocznie kontrolowane przez właściwą osobę, autoryzowaną przez administracje. Każdą gaśnicę zaopatruje się w oznaczenie wskazujące, iż była ona kontrolowana. Wszystkie pojemniki na gaśnice przeciwpożarowe o stale podniesionym ciśnieniu oraz butle zasilające gaśnice o niepodwyższonym ciśnieniu testuje się ciśnieniem hydraulicznym co 10 lat.

Reguła 39: Przenośne gaśnice przeciwpożarowe w stacjach kontrolnych oraz pomieszczeniach mieszkalnych i służbowych

1. Z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 2 dla każdego typu przechowywanej gaśnicy przeciwpożarowej, zdatnej do ponownego napełnienia na pokładzie zapewnia się co najmniej 100 % zapasowych napełnień dla pierwszych dziesięciu gaśnic, a 50 % dla pozostałych gaśnic, nie więcej jednak niż dla 60.

2. Dla statków o długości poniżej 45 m i dla gaśnic niezdatnych do ponownego napełnienia na pokładzie zapewnia się co najmniej 50 % dodatkowych gaśnic przeciwpożarowych tego samego typu i pojemności w miejsce zapasowych napełnień.

3. Instrukcje ponownego napełnienia powinny być przechowywane na pokładzie. Jedynie wkłady zatwierdzone dla omawianych gaśnic przeciwpożarowych mogą zostać wykorzystane do ponownego napełniania.

Reguła 41: Wyposażenie do walki z ogniem

Statki o długości 45 m i większej zaopatruje się w co najmniej dwa zestawy wyposażenia do walki z ogniem, przechowywane w łatwo dostępnych i szeroko oddzielonych stanowiskach, których odcięcie w przypadku pożaru jest mało prawdopodobne. Wyposażenie do walki z ogniem jest w zgodzie z Kodeksem MOM w sprawie Systemów Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego, według rozdziału III, przepisów 2.1, 2.1.1 i 2.1.2.

Zapewnia się co najmniej dwa zapasowe napełnienia dla każdego wymaganego aparatu oddechowego.

Reguła 42: Plan postępowania w razie pożaru

Istnieje niezmiennie wyeksponowany plan postępowania w razie pożaru.

Treść takiego planu jest zgodna z uchwałą MOM A.654(16) „Symbole graficzne planów postępowania w razie pożaru” oraz uchwałą MOM A.756(18) „Wytyczne odnośnie do informacji dostarczanej z planem postępowania w razie pożaru”.

W przypadku statków o długości poniżej 45 m administracja może zwolnić z niniejszego wymagania.

ROZDZIAŁ VI: OCHRONA ZAŁOGI

Reguła 3: Mury, barierki i osłony

Minimalna pionowa odległość od najniższej rzeczywistej linii wodnej do najniższego punktu na szczycie muru lub do krawędzi pokładu roboczego, jeżeli barierki ochronne są dopasowane, gwarantuje odpowiednią ochronę załogi przed wlewającą się na pokład wodą, biorąc pod uwagę obszary mórz terytorialnych oraz warunki klimatyczne, w których może operować statek, strefy działalności, typ statku i jego metodę połowów. Wolny pokład odmierzany w śródokręciu od krawędzi pokładu roboczego, z którego podejmowane są połowy, nie jest krótszy niż 300 mm lub nie mniejszy niż wolny pokład odpowiadający maksymalnemu dopuszczalnemu zanurzeniu, uwzględniając większe z nich. Dla statków o osłoniętych pokładach roboczych, rozplanowanych tak, że woda nie wejdzie do osłoniętych stref roboczych, nie wymaga się żadnego minimalnego wolnego pokładu poza tym, który odpowiada maksymalnemu dopuszczalnemu zanurzeniu.

Reguła 4: Schody i drabiny

Dla bezpieczeństwa załogi zapewnione są schody i drabiny o odpowiednim rozmiarze i wytrzymałości z poręczami i stopniami antypoślizgowymi, skonstruowane w zgodzie z odnośnymi normami ISO.

ROZDZIAŁ VII: PRZYRZĄDY I NORMY DOTYCZĄCE RATOWNICTWA

Reguła 3: Ocena, testowanie i zatwierdzanie urządzeń i norm dotyczących ratownictwa

Przed wydaniem zatwierdzenia dla urządzeń i norm dotyczących ratownictwa administracja gwarantuje, że takie urządzenia i normy dotyczące ratownictwa są przetestowane w celu potwierdzenia, iż spełniają wymogi niniejszego rozdziału, zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 96/98/WE ( 19 ) w sprawie wyposażenia statków, zawierającej zalecenia MOM w sprawie testowania przyrządów ratowniczych.

Wymagane według niniejszego rozdziału przyrządy ratunkowe, dla których szczegółowe specyfikacje nie są zawarte w części C, spełniają wymagania administracji, biorąc pod uwagę szczegółowe specyfikacje podane dla tychże przyrządów w rozdziale III Kodeksu z Solas 1974, z późniejszymi zmianami, oraz w Międzynarodowym Kodeksie MOM w sprawie Przyrządów Ratowniczych.

Reguła 6: Dostępność i usytuowanie szalup i łodzi ratunkowych

Każda szalupa ratunkowa jest składowana:

— tak że ani szalupa ratunkowa, ani układ jej usytuowania nie kolidują z operacją jakiejkolwiek innej szalupy lub łodzi ratunkowej w jakimkolwiek innym miejscu wodowania,

— tak blisko powierzchni wody, jak jest to bezpieczne i wykonalne oraz w przypadku szalupy ratunkowej innej niż tratwa ratunkowa przeznaczona do wodowania wyrzucaniem przez pokład w takim stanowisku, że szalupa ratunkowa w warunkach zaokrętowania jest nie mniej niż 2 m ponad linią wody w warunkach pełnego obciążenia statku przy niedogodnych warunkach trymowania do 10° i przechyle do 20°, w którykolwiek sposób lub do kąta, przy którym krawędź pokładu nawietrznej statku zanurza się według najniższej wartości,

— w stanie ciągłej gotowości, tak by członkowie załogi mogli przeprowadzić przygotowania do zaokrętowania i wodowania w czasie krótszym niż 5 minut,

— w pełni wyposażona, zgodnie z wymaganiami niniejszego rozdziału.

Reguła 23: Łodzie ratunkowe

Łodzie ratunkowe mogą mieć zarówno konstrukcję nieugiętą, jak i podniesioną lub kombinację ich obu oraz:

i) są długości nie mniejszej niż 3,8 m i nie większej niż 8,5 m, z wyjątkiem przeznaczonych dla statków o długości mniejszej niż 45 m tam gdzie, w zależności od rozmiaru statku, lub innych powodów, dla których transport takich łodzi uważa się za nierozsądny lub niepraktyczny, administracja może zaakceptować łódź ratunkową o długości mniejszej, lecz nie krótszej niż 3,3 m;

ii) są zdolne do przenoszenia co najmniej pięciu osób siedzących i jednej osoby leżącej lub dla statków o długości mniejszej niż 45 m, w przypadku łodzi ratunkowej krótszej niż 3,8 m, są zdolne do przenoszenia co najmniej czterech osób siedzących i jednej osoby leżącej.

Liczbę osób, którą pozwala się umieścić w łodzi, określa administracja za pomocą testu siadania. Minimalne obciążenie przewozowe przedstawione jest w przepisach 23 ust. 1 lit. b) ppkt ii). Miejsca siedzące, z wyjątkiem miejsca dla sternika, mogą być przewidziane na dnie łodzi. Żadna część pozycji siedzącej nie znajduje się na okrężnicy, dźwigarze lub na podniesionej boi z boków łodzi.

▼B









ZAŁĄCZNIK II

Dostosowanie rozdziałów IV, V, VII i IX Załącznika do Protokołu Torremolinos, zgodnie z jego art. 3 ust. 4, w celu ich zastosowania do nowych statków rybackich o długości 24 metrów i większej.

ROZDZIAŁ IV: MASZYNY I INSTALACJE ELEKTRYCZNE ORAZ MASZYNOWNIE BEZ STAŁEGO NADZORU

Reguła 1: Zastosowanie

Otrzymuje brzmienie:

„Chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, niniejszy rozdział stosuje się do statków o długości 24 metrów i większej.”

Reguła 7: Komunikacja między sterownią i maszynownią

Otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„Zapewnione są …dwa odrębne środki komunikacji, przy czym jednym z nich jest telegraf w maszynowni, z wyjątkiem statków o długości mniejszej niż 45 metrów, na których zespół napędowy sterowany jest bezpośrednio ze sterowni, dla których organ administracyjny musi zaakceptować inne środki komunikacji niż telegraf w maszynowni.”

Reguła 8: Sterowanie maszyną napędową ze sterówki

W ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„…lub kabina sterowania. Na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów organ administracji może zezwolić na to, aby stanowisko sterowania w maszynowni było jedynie charakteru awaryjnego, pod warunkiem, że monitorowanie i sterowanie w sterówce są równoważne.”

Reguła 16: Główne źródło energii elektrycznej

W ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„…zespołów zostaje zatrzymanych. Jednakże, na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów, w przypadku gdy jeden z zespołów prądotwórczych zostaje zatrzymany, niezbędne jest jedynie zapewnienie działania zasadniczych funkcji dla napędu i bezpieczeństwa statku.”

Reguła 17: Awaryjne źródło energii elektrycznej

Ustęp 6 otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„Bateria akumulatorów zainstalowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, inna niż baterie zainstalowane dla radiowego aparatu nadawczo - odbiorczego na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów, jest zainstalowana…”

Reguła 22: System alarmowy

W ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„System alarmowy …odpowiednio ustawiony. Jednakże na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów organ administracji może zezwolić na system mogący sygnalizować akustycznie i wskazywać wizualnie każdą oddzielną funkcję alarmową jedynie w sterówce.”

W ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„Na statkach o długości 45 metrów i większej, system alarmowy posiada połączenie…”

W ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującego uzupelnienia:

„Na statkach o długości 45 metrów i większej alarm maszynowy…”

ROZDZIAŁ V: OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA, WYKRYWANIE POŻARU, WYGASZANIE POŻARU I WALKA Z POŻAREM

Reguła 2: Definicje

W ust. 14 lit. b) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującej zmiany:

„…nie mniej niż 375 kilowatów”

.

CZĘŚĆ C

Tytul otrzymuje brzmienie:

ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA POŻAROWEGO NA STATKACH O DŁUGOŚCI 24 METRÓW I WIĘKSZEJ, ALE MNIEJSZEJ NIŻ 60 METRÓW”

Reguła 35: Pompy przeciwpożarowe

Dodaje się akapit w brzmieniu:

„Bez względu na przepisy reguły V/35 ust. 1, zapewnione są zawsze przynajmniej dwie pompy przeciwpożarowe.”

W ust. 8 dodaje się, co następuje:

„…lub 25 m3/h, w zależności która z tych wielkości jest większa.”

Reguła 40: Urządzenia przeciwpożarowe w maszynowni

W ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następującej zmiany:

„…nie mniejszej niż 375 kilowatów …”

.

ROZDZIAŁ VII: SPRZĘT RATUNKOWY I URZĄDZENIA

Reguła 1: Zastosowanie

W ust. 1 otrzymuje brzmienie z uwzględnieniem następujących zmian:

„1) Chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, niniejszy rozdział stosuje się do nowych statków o długości 24 metrów i większej.”

Reguła 5: Liczba i typ jednostek ratowniczych i łodzi ratowniczych

1) Początek ust. 3 otrzymuje brzmienie: „Statki o długości mniejszej niż 75 metrów, ale o długości 45 metrów i większej spełniają, co następuje:”

2) Dodaje się nowy ust. 3a w brzmieniu: „3a) Statki o długości mniejszej niż 45 metrów są wyposażone w: a) jednostkę ratowniczą o całkowitej zdolności pomieszczenia przynajmniej 200 % łącznej ilości osób na statku. Wystarczającym jest, gdy ta jednostka ratownicza, mieszcząca przynajmniej całkowitą liczba osób może zostać spuszczona na wodę z którejkolwiek burty statku; i b) łódź ratowniczą, za wyjątkiem, gdy organ administracji uznaje, że z uwagi na wielkość i manewrowność statku, bliskość dostępnych służb poszukiwawczych i ratowniczych, oraz system ostrzegania meteorologicznego, eksploatację statku na obszarze nienarażonym na ciężkie warunki atmosferyczne lub okresowy charakter tej eksploatacji, wymóg ten nie jest konieczny.”

3) Początek ust. 4 otrzymuje brzmienie: „W miejsce spełnienia wymagań ustępu 2 litera a), ustępu 3 litera a) i ustępu 3a litera a) statki mogą posiadać …”

Reguła 10: Koła ratunkowe

1) W ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie: „sześć kół ratunkowych na statkach o długości mniejszej niż 75 metrów, ale o długości 45 metrów i większej;” .

2) Dodaje się nowy ust. 1 lit. c) w brzmieniu: „1 c) cztery koła ratunkowe na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów.”

Reguła 13: Radiowe urządzenia ratunkowe

Dodaje się nowy ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Jednakże na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów liczba tych aparatów może być zmniejszona do dwóch, jeżeli organ administracji uzna, że wymaganie posiadania trzech aparatów nie jest niezbędne, uwzględniając obszar, na którym statek jest eksploatowany i liczba zatrudnionych na nim osób;”

.

Reguła 14: Radarowe urządzenie odzewowe

W zakończeniu dodaje się, co następuje:

„…na każdej jednostce ratowniczej. Na każdym statku o długości mniejszej niż 45 metrów jest przynajmniej jedno radarowe urządzenie odzewowe.”

ROZDZIAŁ IX: ŁĄCZNOŚĆ RADIOWA

Reguła 1: Zastosowanie

W ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, niniejszy rozdział stosuje się do nowych statków o długości 24 metrów i większej i do istniejących statków o długości 45 metrów i większej.”

▼M1

Reguła 7: Sprzęt radiowy - obszar morski A1

Dodaje się nowy ust. 4 w brzmieniu:

„Bez względu na przepisy rozporządzenia ust. 4 lit. a), administracja może zwolnić nowe statki rybackie o długości 24 m i większej, ale mniejszej niż 45 m i wykonujące rejsy wyłącznie w obrębie obszaru morskiego A1, z wymagań rozporządzeń ust. 6 pkt 1 lit. f) i ust. 7 pkt 3 pod warunkiem, że są one wyposażone w instalację radiową VHF opisaną w rozporządzeniu ust. 6 pkt 1 lit. a) oraz, dodatkowo, instalację radiową VHF wykorzystującą DSC (selektywne wywołanie cyfrowe) do przekazywania alarmów o niebezpieczeństwie ze statku na brzeg, opisaną w rozporządzeniu ust. 7 pkt 1 lit. a).”

▼B









ZAŁĄCZNIK III

Przepisy regionalne i miejscowe (art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 1)

A) „Północne” przepisy regionalne

1) Obszar stosowania

Chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, wody na północ od granic pokazanych na mapie załączonej do niniejszego załącznika, wyłączając Morze Bałtyckie. Granice te są zdefiniowane przez linię równoległą do szerokości 62° N od zachodnich wybrzeży Norwegii do długości 4° W, stamtąd południkiem 4° W do szerokości 60° 30′ N, stamtąd linią równoległą do szerokości 60° 30' N do długości 5° W do szerokości 60° N, stamtąd linią równoległą do szerokości 60° N do długości 15° W, stamtąd południkiem długości 15° W do szerokości 62° N, stamtąd linią równoległą do szerokości 62° N do długości 27°, stamtąd południkiem długości 27° do szerokości 59° N, stamtąd linią równoległą do szerokości 59° i stamtąd na zachód.

2) Definicje

„Gruby lód dryfujący” jest to lód dryfujący, pokrywający 8/10 powierzchni morza.

3) Reguła III/7 ust. 1: (Warunki eksploatacji)

W uzupełnieniu szczególnych warunków eksploatacji podanych w regule III/7 ust. 1 bierze się pod uwagę również następujące warunki:

e) warunki eksploatacji b), c) lub d), w zależności od tego, które z nich dają najniższe wartości parametrów stateczności wśród kryteriów stateczności wyszczególnionych w regule 2, są obliczane uwzględniając poprawkę na obrastanie lodem, zgodnie z przepisami reguły III/8;

f) dla seinerów ze sznurowanymi niewodami: zejście z łowiska z zapuszczonym sprzętem połowowym, bez połowu i z 30 % zapasami, paliwem itp., uwzględniając poprawkę na obrastanie lodem, zgodnie z przepisami reguły III/8.

4) Reguła III/8: (Obrastanie lodem)

Szczególne wymagania reguły III/8 i szczególne wytyczne podane w zaleceniu 2 konferencji Torromolinos stosują się w obrębie danego regionu, tzn. także poza granicami pokazanymi na mapie załączonej do wymienionego zalecenia.

Bez względu na przepisy reguły III/8 ust. 1 lit. a) i b), są czynione następujące poprawki lodowe w obliczeniach stateczności dla statków eksploatowanych w obszarze na północ od szerokości 63° N i między długością 28° W a 11° W:

a) 40 kilogramów na metr kwadratowy na pokładach narażonych na warunki atmosferyczne i przejściach na nadburciu;

b) 10 kilogramów na metr kwadratowy dla bocznej powierzchni każdej burty statku wystającej ponad płaszczyznę wody.

5) Reguła VII/5 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b): (Liczba i typy jednostek ratowniczych i łodzi ratowniczych)

Bez względu na przepisy reguły VII/5 ust. 2 lit. b), ust. 3 lit. b) i ust. 3a, dla statków rybackich, których kadłub jest zbudowany zgodnie z zasadami uznanej organizacji, do eksploatacji na wodach o dużej koncentracji grubego lodu dryfującego, zgodnie z regułą II/1/2 Załącznika do Protokołu Torremolinos, wymagania ust. 2 lit. b), ust. 3 lit. b) lub 3a lit. b), dotyczące łodzi ratowniczych/łodzi ratunkowych, są przynajmniej częściowo spełnione i jednostki te posiadają zdolność pomieszczenia wszystkich osób znajdujących się na statku.

6) Reguła VII/9: (Nawodne skafandry ratunkowe i środki ochrony termicznej)

Bez względu na przepisy reguły VII/9, dla każdej osoby na statku są zapewnione odpowiednich rozmiarów homologowane nawodne skafandry ratunkowe, spełniające przepisy reguły VII/25, włączając środki stosujące się do tej reguły i wyszczególnione w niniejszym załączniku w ppkt 1.8.

7) Reguła VII/14: (Radarowe urządzenie odzewowe)

Bez względu na przepisy rozdziału VII, część B, każda łódź ratunkowa, łódź ratownicza i tratwa ratownicza jest na stałe wyposażona w homologowane radarowe urządzenie odzewowe, przystosowane do pracy w paśmie 9 GHz.

8) Reguła VII/25: (nawodne skafandry ratunkowe)

Bez względu na przepisy reguły VII/25, wszystkie nawodne skafandry ratunkowe wymagane w ppkt 1.6 niniejszego załącznika, są, każdy z osobna, wykonane z materiału posiadającego naturalną izolację i spełniają również wymagania dotyczące kół ratunkowych, zawarte w regule VII/24 ust. 1 lit. c) i). Są również spełnione wszelkie inne stosowne wymagania reguły VII/25.

9) Reguła X/3 ust. 7: (Instalacje radarowe)

Bez względu na przepisy reguły X/3 ust. 7, każdy statek o długości 24 metrów i większej jest wyposażony w instalację radarową spełniającą wymogi administracji. Ta instalacja radarowa jest przystosowana do pracy w paśmie 9 GHz.

10) Reguła X/5: (Sprzęt sygnalizacyjny)

W uzupełnieniu przepisów regulaminu X/5, każdy statek, gdy jest eksploatowany na wodach, na których może występować lód dryfujący, jest wyposażony w przynajmniej jeden reflektor szperacz o natężeniu światła przynajmniej 1 luksa, mierzonym z odległości 750 metrów.

B) „Południowe” przepisy regionalne

1) Obszar stosowania

Morze Śródziemne i obszary przybrzeżne, w obrębie 20 mil od wybrzeża Hiszpanii i Portugalii, strefy letniej Oceanu Atlantyckiego, jak określono na „Mapie stref i obszarów okresowych” w załączniku II do Międzynarodowej Konwencji o Liniach Ładunkowych ( 20 ), z późniejszymi zmianami.

2) Reguła VII/9 ust. 1: (Nawodne skafandry ratunkowe)

Uwzględniając przepisy ust. 4 reguły VII/9, w zakończeniu ust. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Na statkach o długości mniejszej niż 45 metrów nie ma potrzeby, aby było więcej niż dwa nawodne skafandry ratunkowe.”

3) Reguła IX/1: (Łączność radiowa)

Dodaje się nowy ust. 1a w brzmieniu:

„Niniejszy rozdział stosuje się do nowych statków o długości 24 metrów i większej, pod warunkiem, że obszar, na którym one działają, jest odpowiednio wspomagany przez stację brzegową, działającą zgodnie z planem generalnym IMO.”

REGION PÓŁNOCNY









ZAŁĄCZNIK IV

Szczególne wymagania bezpieczeństwa (art. 3 ust. 4)

ROZDZIAŁ II: KONSTRUKCJA, WODOSZCZELNOŚĆ I WYPOSAŻENIE

Dodaje się nowe reguly w brzmieniu:

„Reguła 16: Pokłady robocze w obrębie zamkniętej nadbudówki

1) Pokłady te są wyposażone w skuteczny system drenażowy posiadający odpowiednią wydajność drenażową dla usunięcia rybich jelit i wody z mycia.

2) Wszelkie otwory niezbędne do wykonywania rybołówstwa są wyposażone w środki do szybkiego i skutecznego ich zamknięcia przez jedną osobę.

3) Jeżeli połów zostaje przeniesiony na takie pokłady, w celu oporządzenia i przetworzenia, jest on umieszczony w zasobniku przejściowym. Zasobniki te spełniają wymagania reguły 11 rozdziału III. Zainstalowany jest w nich skuteczny system drenażowy. Zapewniona jest odpowiednia ochrona przeciw niezamierzonemu dopływowi wody na pokład roboczy.

4) Są zapewnione przynajmniej dwa wyjścia z tych pokładów.

5) Swobodna wysokość przestrzeni roboczej w każdym punkcie jest nie mniejsza niż dwa metry.

6) Jest zainstalowany stały system wentylacyjny, zapewniający przynajmniej sześciokrotną wymianę powietrza w ciągu godziny.

Reguła 17: Oznakowanie zanurzenia

1) Wszystkie statki posiadają oznakowanie zanurzenia w decymetrach na dziobie i rufie po obu burtach.

2) Oznakowanie to jest umieszczone możliwie najbliżej pionów.

Reguła 18: Zbiorniki na ryby w zamrożonej (RSW) lub schłodzonej (CSW) wodzie morskiej

1) Jeżeli wykorzystywane są zbiorniki RSW lub CSW, lub inne podobne systemy zbiorników, są one wyposażone w osobne, zainstalowane na stałe urządzenia do napełniania i odprowadzania wody morskiej.

2) Jeżeli zbiorniki te mają być również wykorzystywane do przewożenia ładunku suchego, są one połączone z systemem zęzowym i wyposażone w odpowiednie środki, w celu uniknięcia przedostania się wody z systemu zęzowego do zbiorników.”

ROZDZIAŁ III: STATECZNOŚĆ I ZWIĄZANA Z NIĄ ZDOLNOŚĆ DO ŻEGLUGI

Reguła 9: Próba stateczności

Dodaje się nowy ust. 4 w brzmieniu:

„4) Próba stateczności i określenie warunków wymaganych regułą III/9 ustęp 1 jest wykonywana przynajmniej co 10 lat.”

ROZDZIAŁ IV: MASZYNY I INSTALACJE ELEKTRYCZNE ORAZ MASZYNOWNIE OKRESOWO POZOSTAJĄCE BEZ OBSŁUGI

Reguła 13: Urządzenie sterowe

W ust. 10 dodaje się tekst w brzmieniu:

„Jeżeli jest to elektryczne źródło napędu, awaryjne źródło energii elektrycznej jest w stanie obsłużyć środki pomocnicze poruszające sterem przez okres przynajmniej 10 minut.”

Reguła 16: Główne źródło energii elektrycznej

Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3) Światła nawigacyjne, wyłącznie elektryczne, są zasilane poprzez ich własną, osobną tablicę rozdzielczą i są zapewnione odpowiednie środki monitorowania tych świateł.”

Reguła 17: Awaryjne źródło energii elektrycznej

Bez względu na ust. 2, na statkach o długości 45 metrów i większej, awaryjne źródło energii elektrycznej jest w stanie obsłużyć instalacje wyszczególnione w tej regule, przez okres nie krótszy niż osiem godzin.

ROZDZIAŁ V: OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA, WYKRYWANIE POŻARU, WYGASZANIE POŻARU I WALKA Z POŻAREM

Reguła 22: Sprzęt gaśniczy w maszynowni

Bez względu na przepisy niniejszej reguły, wszystkie maszynownie kategorii A są wyposażone w stałe urządzenie gaśnicze.

Reguła 40: Sprzęt przeciwpożarowy w maszynowni

Niezależnie od przepisów niniejszej reguły, wszystkie maszynownie kategorii A są wyposażone w stałe urządzenie przeciwpożarowe.









ZAŁĄCZNIK V

FORMULARZE CERTYFIKATÓW ZGODNOŚCI, CERTYFIKATY ZWOLNIENIA I REJESTR WYPOSAŻENIA