1992R2913 — PL — 01.01.2007 — 005.004

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, 19.10.1992, p.1)

zmienione przez:





zmienione przez:

►A1 C 241 21 29.8.1994 ►A2 L 236 33 23.9.2003





sprostowane przez:







NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) nr 2913/92

z dnia 12 października 1992 r.

ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 28, 100a i 113, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), we współpracy z Parlamentem Europejskim ( 2 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: podstawą Wspólnoty jest unia celna; w interesie zarówno podmiotów gospodarczych Wspólnoty, jak i władz celnych należy zebrać w jednym kodeksie przepisy prawa celnego zawarte obecnie w licznych rozporządzeniach i dyrektywach wspólnotowych; zadanie to ma zasadnicze znaczenie dla przyszłości rynku wewnętrznego; wprowadzony w ten sposób Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany dalej „Kodeksem”, zawiera obowiązujące przepisy prawa celnego; jednakże należy wprowadzić zmiany w przepisach celnych celem zwiększenia ich spójności, uproszczenia ich oraz uzupełnienia istniejących wciąż luk, w celu przyjęcia kompletnych wspólnotowych przepisów prawa w tej dziedzinie; Kodeks, oparty na założeniach rynku wewnętrznego, musi zawierać reguły i procedury ogólne, które zapewniają stosowanie środków taryfowych i innych środków ustanowionych na poziomie Wspólnoty w ramach wymiany towarowej pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi, łącznie ze środkami wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki handlowej, z uwzględnieniem wymogów tych polityk; należy zaznaczyć, iż obecny Kodeks jest stosowany bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przyjętych w innych dziedzinach; takie szczególne przepisy mogą istnieć lub mogą być wprowadzone w ramach przepisów prawa rolnego, statystycznego lub polityki handlowej i polityki zasobów własnych; w celu zapewnienia równowagi pomiędzy potrzebami władz celnych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz prawa podmiotów gospodarczych do ich sprawiedliwego traktowania, należy przede wszystkim stworzyć wspomnianym władzom szerokie możliwości kontroli oraz zapewnić prawo do odwołania się wymienionym podmiotom; wprowadzenie systemu odwołań w dziedzinie cła wymaga w Zjednoczonym Królestwie wprowadzenia nowych procedur administracyjnych, które nie będą mogły wejść w życie przed dniem 1 stycznia 1995 r.; ze względu na nadrzędne znaczenie, jakie ma dla Wspólnoty handel zagraniczny, należy znieść lub przynajmniej ograniczyć do minimum formalności i kontrolę celną; należy zapewnić jednolite stosowanie niniejszego Kodeksu oraz ustanowić w tym celu procedurę wspólnotową, która pozwoliłaby określić reguły jego stosowania we właściwych terminach; w celu zapewnienia ścisłej i skutecznej współpracy w tej dziedzinie między Państwami Członkowskimi i Komisją należy powołać Komitet Kodeksu Celnego; wydając przepisy wykonawcze do niniejszego Kodeksu, należy w miarę możliwości zwrócić uwagę na zapobieganie nadużyciom lub nieprawidłowościom mogącym przynieść uszczerbek budżetowi Wspólnot Europejskich, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE







ROZDZIAŁ 1

ZAKRES STOSOWANIA I PODSTAWOWE DEFINICJE

Artykuł 1

Przepisy prawa celnego składają się z niniejszego Kodeksu oraz z przepisów wydanych w celu stosowania go we Wspólnocie lub w Państwach Członkowskich Wspólnoty. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych dziedzinach niniejszy Kodeks stosuje się:

— w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi;

— w odniesieniu do towarów, których dotyczy Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

Artykuł 2

1. Przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej.

2. Niektóre przepisy prawa celnego mogą być również stosowane poza obszarem celnym Wspólnoty na mocy przepisów szczególnych lub umów międzynarodowych.

Artykuł 3

▼A1

1. Obszar celny Wspólnoty składa się z:

— terytorium Królestwa Belgii,

— terytorium Królestwa Danii, z wyłączeniem Wysp Owczych i Grenlandii,

— terytorium Republiki Federalnej Niemiec, z wyłączeniem Wyspy Heligoland oraz terytorium Büsingen (Umowa z 23 listopada 1964 roku pomiędzy Republiką Federalną Niemiec i Konfederacją Szwajcarską),

— terytorium Królestwa Hiszpanii, z wyłączeniem Ceuty i Melilli,

▼M1

— terytorium Republiki Francuskiej, z wyjątkiem terytoriów zamorskich i Saint Pierre i Miquelon oraz Majotty,

▼A1

— terytorium Republiki Greckiej,

— terytorium Irlandii,

— terytorium Republiki Włoskiej, z wyłączeniem miast Livigno i Campione d'Italia oraz krajowych wód jeziora Lugano, znajdujących się pomiądzy nadbrzeżem a granicą obszaru pomiędzy Ponte Tresa i Porto Ceresio,

— terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga,

— europejskiego terytorium Królestwa Niderlandów,

— terytorium Republiki Austrii,

— terytorium Republiki Portugalskiej,

▼M1

— terytorium Republiki Finlandii,

▼A1

— terytorium Królestwa Szwecji,

— terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Wysp Normandzkich i wyspy Man,

▼A2

— terytorium Republiki Czeskiej,

— terytorium Republiki Estońskiej,

— terytorium Republiki Cypryjskiej,

— terytorium Republiki Łotewskiej,

— terytorium Republiki Litewskiej,

— terytorium Republiki Węgierskiej,

— terytorium Republiki Malty,

— terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

— terytorium Republiki Słowenii,

— terytorium Republiki Słowackiej,

▼M5

— terytorium Republiki Bułgarii,

— terytorium Rumunii.

▼A2

2. Następujące terytoria znajdujące się poza terytorium Państw Członkowskich uznaje się za część terytorium celnego Wspólnoty, biorąc pod uwagę konwencje i traktaty, które mają do nich zastosowanie:

(a) FRANCJA Terytorium Księstwa Monako określone w Konwencji Celnej podpisanej w Paryżu w dniu 18 maja 1963 r. (Dziennik Urzędowy Republiki Francuskiej z dnia 27 września 1963 r., str. 8679)

(b) CYPR Terytorium stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa w Akrotiri i Dhekelia, określone zgodnie z Traktatem dotyczącym Ustanowienia Republiki Cypryjskiej, podpisanym w Nikozji w dniu 16 sierpnia 1960 r. (United Kingdom Treaty Series No 4 (1961) Cmnd) 1252).

▼B

3. Do obszaru celnego Wspólnoty włączone są morza terytorialne, morskie wody wewnętrzne oraz przestrzeń powietrzna Państw Członkowskich i terytoriów określonych w ust. 2, z wyjątkiem mórz terytorialnych, morskich wód wewnętrznych i przestrzeni powietrznej terytoriów, które nie są częścią obszaru celnego Wspólnoty zgodnie z ust. 1.

Artykuł 4

Użyte w niniejszym Kodeksie określenia oznaczają:

1) „osoba” oznacza: — osobę fizyczną, — osobę prawną, — o ile obowiązujące przepisy przewidują taką możliwość, stowarzyszenie osób uznane za zdolne do podejmowania czynności prawnych a nieposiadające przy tym osobowości prawnej;

2) „osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie” oznacza: — jeżeli chodzi o osobę fizyczną, każdą osobę, która na stałe w niej zamieszkuje, — jeżeli chodzi o osobę prawną lub stowarzyszenie osób, każdą osobę, której siedziba statutowa, siedziba główna lub inna stała siedziba tam się znajduje;

3) „organy celne” oznaczają organy uprawnione między innymi do stosowania przepisów prawa celnego;

4) „urząd celny” oznacza każdy urząd, w którym mogą zostać dokonane, w całości lub w części, formalności przewidziane przepisami celnymi;

▼M4

4a) „Urząd celny wjazdu” oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, do którego należy bezzwłocznie przewieźć towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty i w którym zostaną one poddane stosownym kontrolom wjazdowym opartym na ocenie ryzyka;

4b) „Urząd celny wwozu” oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, gdzie mają zostać przeprowadzone formalności mające na celu nadanie wprowadzonym na obszar celny Wspólnoty towarom przeznaczenia celnego, w tym odpowiednie kontrole oparte na ocenie ryzyka;

4c) „Urząd celny wywozu” oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, gdzie mają zostać przeprowadzone formalności mające na celu nadanie wywożonym z obszaru celnego Wspólnoty towarom przeznaczenia celnego, w tym odpowiednie kontrole oparte na ocenie ryzyka;

4d) „Urząd celny wyjazdu” oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, któremu należy przedstawić towary zanim opuszczą obszar celny Wspólnoty i w którym zostaną poddane kontroli celnej związanej z formalnościami wyjazdowymi oraz odpowiednim kontrolom opartym na ocenie ryzyka;

▼B

5) „decyzja” oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi; ►M1 określenie to obejmuje między innymi wiążącą informację w rozumieniu art. 12; ◄

6) „status celny” oznacza określenie towaru jako towar wspólnotowy lub niewspólnotowy;

7) „towary wspólnotowe” oznaczają towary: ▼M1 — całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23, bez udziału towarów przywiezionych z krajów lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty. W przypadkach o szczególnym znaczeniu gospodarczym określonych zgodnie z procedurą Komitetu, towarów uzyskanych z ►C2 towarów objętych procedurą zawieszającą nie uważa się za towary posiadające status wspólnotowy; ◄ ▼B — przywiezione z państw lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty i dopuszczone ►C1 do swobodnego obrotu; ◄ — uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty z towarów określonych w tiret drugim lub z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim;

8) „towary niewspólnotowe” oznaczają towary inne niż określone w akapicie siódmym. Bez uszczerbku dla art. 163 i 164 towary wspólnotowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty;

9) „dług celny” oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności wywozowych (dług celny w wywozie), które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;

10) „należności celne przywozowe” oznaczają: — cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy przywozie towarów, — ►M1 ————— ◄ opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;

11) „należności celne wywozowe” oznaczają: — cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy wywozie towarów, — ►M1 ————— ◄ opłaty wywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;

12) „dłużnik” oznacza każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty długu celnego;

13) „dozór celny” oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w razie potrzeby, innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym;

▼M4

14) „Kontrola celna” oznacza wykonywanie specjalnych czynności przez organy celne w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wwozu, wywozu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego; takie działania mogą obejmować weryfikację towarów, sprawdzanie danych na zgłoszeniu oraz istnienia i autentyczności dokumentów elektronicznych lub sporządzonych w formie pisemnej, kontrolę księgowości i innych dokumentów przedsiębiorstw, kontrolę środków transportu, kontrolę bagaży i innych towarów przewożonych przez osoby oraz prowadzenie dochodzeń w postępowaniu administracyjnym i innych podobnych czynności;

▼B

15) „przeznaczenie celne towaru” oznacza: a) objęcie towaru procedurą celną, b) wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego, c) powrotny wywóz towaru poza obszar celny Wspólnoty, d) zniszczenie towaru, e) zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa;

16) „procedura celna” oznacza: a) dopuszczenie ►C1 do swobodnego obrotu; ◄ b) tranzyt; c) skład celny; d) uszlachetnianie czynne; e) przetwarzanie pod kontrolą celną; f) odprawę czasowa; g) uszlachetnianie bierne; h) wywóz;

17) „zgłoszenie celne” oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną;

18) „zgłaszający” oznacza osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne;

19) „przedstawienie towarów organom celnym” oznacza zawiadomienie organów celnych, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne;

20) „zwolnienie towarów” oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte;

21) „osoba uprawniona do korzystania z procedury” oznacza osobę, na rzecz której zostało dokonane zgłoszenie celne, lub osobę, na którą przeniesiono prawa i obowiązki wyżej wymienionej osoby związane z procedurą celną;

22) „posiadacz pozwolenia” oznacza osobę, której wydano pozwolenie;

23) „obowiązujące przepisy” oznaczają przepisy wspólnotowe lub przepisy krajowe;

▼M3

24) „przez procedurę Komitetu” należy rozumieć procedurę określoną w art. 247 i 247a albo w art. 248 i 248a;

▼M4

25) „Ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo zdarzenia odnoszącego się do wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nie posiadających statusu wspólnotowego, które: — uniemożliwia właściwe stosowanie środków wspólnotowych lub krajowych, lub — naraża finansowe interesy Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, lub — stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa Wspólnoty, dla zdrowia publicznego, dla środowiska lub konsumentów;

26) „Zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczne rozpoznawanie ryzyka oraz wprowadzanie wszelkich środków niezbędnych, aby ograniczyć możliwość jego wystąpienia. Obejmuje ono działania takie, jak zbieranie danych i informacji, analizę i ocenę ryzyka, zalecanie i podejmowanie działania oraz regularne monitorowanie i przegląd procesu oraz jego wyników, w oparciu o międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe źródła i strategie.

▼B







ROZDZIAŁ 2

RÓŻNE PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE W SZCZEGÓLNOŚCI PRAW I OBOWIĄZKÓW OSÓB WZGLĘDEM PRZEPISÓW PRAWA CELNEGO







Sekcja 1

Prawo przedstawicielstwa

Artykuł 5

1. Na warunkach określonych w art. 64 ust. 2 i z zastrzeżeniem przepisów przyjętych w ramach art. 243 ust. 2 lit. b) każda osoba ma prawo do działania przez przedstawiciela reprezentującego ją przed organami celnymi celem dokonania wszelkich czynności i formalności przewidzianych w przepisach prawa celnego.

2. Przedstawicielstwo może być:

— bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub

— pośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Państwa Członkowskie mogą sobie zastrzec prawo do dokonywania, na swoim obszarze, zgłoszenia celnego przez:

— przedstawiciela bezpośredniego, lub

— przedstawiciela pośredniego;

tak aby przedstawicielem był agent celny wykonujący swój zawód na terytorium tego Państwa Członkowskiego.

3. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 64 ust. 2 lit. b) i ust. 3 przedstawicielem jest osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie.

4. Przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywania działalności na rzecz osoby reprezentowanej, sprecyzować, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie, oraz być umocowany do reprezentowania.

Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu lub na rzecz innej osoby, lub taka, która zadeklaruje, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz.

5. Organy celne mogą zażądać od każdej osoby oświadczającej, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby, przedstawienia dowodów potwierdzających jej prawo do występowania w charakterze przedstawiciela.

▼M4







Sekcja 1 A

Upoważnione Podmioty Gospodarcze

Artykuł 5a

1. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, organy celne po zasięgnięciu opinii innych właściwych organów, przyznają, z uwzględnieniem kryteriów przewidzianych w ust. 2, status upoważnionego podmiotu gospodarczego podmiotowi gospodarczemu mającemu siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.

Upoważniony podmiot gospodarczy korzysta z ułatwień odnoszących się do kontroli celnej dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony i/lub z uproszczeń przewidzianych w ramach przepisów celnych.

Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w ust. 2, status upoważnionego podmiotu gospodarczego jest uznawany przez organy celne wszystkich Państw Członkowskich bez uszczerbku dla kontroli celnej. Biorąc za podstawę uznanie statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego oraz, o ile spełniono wymogi związane z konkretnym rodzajem uproszczenia przewidzianego w ustawodawstwie celnym Wspólnoty, organy celne upoważniają podmiot do korzystania z tego uproszczenia.

2. Kryteria przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego obejmują:

— odpowiednie przestrzeganie wymogów celnych,

— odpowiedni system zarządzania ewidencjami handlowymi i, gdzie zachodzi taka potrzeba, ewidencjami transportowymi, który umożliwia właściwą kontrolę celną,

— w razie potrzeby, udokumentowaną wypłacalność, i

— gdzie ma to zastosowanie, odpowiednie standardy bezpieczeństwa i ochrony.

▼C5

Zgodnie z procedurą komitetu następuje określenie zasad:

▼M4

— dotyczących przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego,

— dotyczących przyznawania upoważnień do korzystania z uproszczeń,

— określających, które organy celne są właściwe dla przyznawania takiego statusu i upoważnień,

— dotyczących rodzaju i zakresu ułatwień, które mogą zostać przyznane w odniesieniu do kontroli celnych związanych z bezpieczeństwem i ochroną, z uwzględnieniem przepisów odnoszących się do systemu wspólnego zarządzania ryzykiem,

— dotyczących zasięgania opinii i przekazywania informacji innym organom celnym,

oraz warunków, w oparciu o które:

— upoważnienie można ograniczyć do jednego lub więcej Państw Członkowskich,

— można zawiesić lub odebrać status upoważnionego podmiotu gospodarczego, i

— można zrezygnować z wymogu prowadzenia działalności na terenie Wspólnoty dla konkretnych kategorii upoważnionych podmiotów gospodarczych, z uwzględnieniem, w szczególności, porozumień międzynarodowych, następuje zgodnie z procedurą komitetu.

▼B







Sekcja 2

Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego

Artykuł 6

1. Jeżeli osoba występuje z wnioskiem do organów celnych o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarcza tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia.

2. Decyzja zostaje wydana i podana do wiadomości wnioskodawcy w jak najkrótszym terminie.

Jeżeli wniosek o wydanie decyzji sporządzany jest w formie pisemnej, decyzję wydaje się w terminie ustalonym zgodnie z obowiązującymi przepisami, licząc od daty przyjęcia przez organy celne wymienionego wniosku. Decyzję podaje się do wiadomości wnioskodawcy na piśmie.

Termin ten może zostać przekroczony, jeżeli organy celne nie będą mogły go dotrzymać. W tym przypadku organy celne zawiadamiają wnioskodawcę przed upływem wyznaczonego terminu, podając powody jego przekroczenia, jak również wyznaczają nowy termin, który uznają za konieczny do wydania decyzji w sprawie wniosku.

3. Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania przewidzianej w art. 243.

4. Przepis pierwszego zdania ust. 3 może być stosowany również w odniesieniu do innych decyzji.

Artykuł 7

Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 244 akapit drugi decyzje podlegają natychmiastowemu wykonaniu przez organy celne.

Artykuł 8

1. Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej zostaje uchylona, jeżeli została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji oraz jeżeli:

— wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć o tej nieprawidłowości lub niekompletności, i

— nie mogła zostać podjęta na podstawie prawidłowych i kompletnych informacji.

2. O uchyleniu decyzji powiadamia się osobę, której decyzja dotyczy.

3. Uchylenie decyzji jest ważne od dnia jej podjęcia.

Artykuł 9

1. Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej zostaje cofnięta lub zmieniona, jeżeli, w przypadkach innych niż określone w art. 8, ►C1 jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych lub nie są już spełniane. ◄

2. Decyzja korzystna dla osoby zainteresowanej może zostać cofnięta, jeżeli osoba, której ona dotyczy, nie podporządkuje się obowiązkowi, który nakłada na nią ta decyzja.

3. Osoba, której decyzja dotyczy, zostaje powiadomiona o jej cofnięciu lub zmianie.

4. Cofnięcie lub zmiana decyzji staje się skuteczne z dniem powiadomienia. Jednakże w wyjątkowych przypadkach i o ile będą wymagały tego wynikające z prawa interesy osoby, której decyzja dotyczy, organy celne mogą odroczyć datę, z którą cofnięcie lub zmiana decyzji staje się skuteczne.

Artykuł 10

Przepisy art. 8 i 9 nie naruszają przepisów krajowych, zgodnie z którymi decyzja nie nabiera mocy lub traci moc z przyczyn niepozostających w związku z przepisami prawa celnego.







Sekcja 3

Informacje

Artykuł 11

1. Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego.

Taki wniosek może pozostać nieuwzględniony, jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu.

2. Informacje udzielane są wnioskodawcy bezpłatnie. Jednakże gdy organy celne poniosły szczególne wydatki, zwłaszcza na przeprowadzenie analiz lub ekspertyz towarów, jak również w związku z odesłaniem ich do wnioskodawcy, kosztami tymi może zostać obarczony wnioskodawca.

▼M1

Artykuł 12

1. Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub wiążące informacje dotyczące pochodzenia.

2. Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru.

Wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.

W sprawach pochodzenia, odpowiednie formalności są formalnościami związanymi ze stosowaniem art. 22 i 27.

3.4. Osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że:

— w przypadku informacji taryfowej: towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji,

— w przypadku pochodzenia: dany towar i okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom opisanym w informacji.

4. Wiążąca informacja jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej i trzech lat w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia. Niezależnie od art. 8, informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.

5. Wiążąca informacja traci ważność, gdy:

a) w przypadku informacji taryfowej: i) w konsekwencji wydania rozporządzenia, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem; ii) staje się niezgodna z interpretacją jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6: — na poziomie Wspólnoty, przez zmianę not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej lub na skutek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, — w skali międzynarodowej, przez wydanie opinii dotyczącej klasyfikacji lub przez zmianę not wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętego przez Światową Organizację Celną utworzoną w 1952 r. pod nazwą „Rada Współpracy Celnej”; iii) zostanie cofnięta lub zmieniona zgodnie z art. 9, i pod warunkiem że o cofnięciu lub zmianie zostanie w formie pisemnej powiadomiona osoba, której udzielono informacji. Data, z którą wiążąca informacja traci ważność, w odniesieniu do przypadków, określonych w i) i ii), jest datą publikacji wymienionych decyzji, a w przypadku przepisów międzynarodowych, datą publikacji komunikatu Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

b) w przypadku pochodzenia: i) w konsekwencji wydania rozporządzenia lub zawarcia przez Wspólnotę umowy, staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem; ii) staje się niezgodna: — na poziomie Wspólnoty, z notami wyjaśniającymi i opiniami wydanymi w celu interpretacji przepisów, lub z uchwałą Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, — w skali międzynarodowej, z Porozumieniem w sprawie reguł pochodzenia wypracowanym przez Światową Organizację Handlu (WTO) lub z notami wyjaśniającymi czy opinią wydaną na temat pochodzenia i przyjętą w celu interpretacji tego Porozumienia; iii) zostanie cofnięta lub zmieniona zgodnie z art. 9, i pod warunkiem że o cofnięciu lub zmianie zostanie wcześniej powiadomiona osoba, której udzielono informacji. Data, z którą wiążąca informacja traci ważność, w odniesieniu do przypadków, określonych w i) i ii), jest datą podaną przy publikacji wyżej wymienionych decyzji lub, a w przypadku przepisów międzynarodowych, datą podaną w komunikacie Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

6. Osoba, której udzielono wiążącej informacji, która traci ważność zgodnie z ust. 5 lit. a) ii) lub iii) lub lit. b) ii) lub iii), może posługiwać się nią dalej przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji lub powiadomienia, pod warunkiem że zawarła, na podstawie wiążącej informacji i przed wydaniem odpowiednich przepisów, wiążące i ostateczne umowy kupna lub sprzedaży towarów. Jednakże w przypadku produktów, dla których wymagane jest, przy dokonywaniu formalności celnych, przedstawienie świadectwa przywozowego, wywozowego bądź świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, zamiast okresu sześciomiesięcznego uznawany jest okres ważności tego świadectwa.

W przypadku określonym w ust. 5 lit. a) i) i lit. b) i), rozporządzenie lub umowa mogą określać termin, w którym stosuje się przepisy akapitu pierwszego.

7. Zastosowanie, w okolicznościach ustanowionych w ust. 6, klasyfikacji lub określenia pochodzenia zamieszczonego w wiążącej informacji może mieć miejsce jedynie w przypadku:

— określania należności celnych przywozowych lub wywozowych,

— obliczania refundacji wywozowych oraz wszelkich innych kwot ustanowionych w wywozie lub przywozie w ramach wspólnej polityki rolnej,

— stosowania świadectw przywozowych, wywozowych bądź świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji, które są przedstawiane podczas dokonywania formalności w celu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego danego towaru, o ile świadectwa te zostały wydane na podstawie wymienionej informacji.

Ponadto, w wyjątkowych przypadkach, gdy zagrożone jest prawidłowe stosowanie przepisów ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej, można odstąpić od stosowania ust. 6, zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów ( 4 );

▼B







Sekcja 4

Inne przepisy

▼M4

Artykuł 13

1. Zgodnie z warunkami określonymi obowiązującymi przepisami, organy celne mogą przeprowadzić wszystkie kontrole, które uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego. W przypadkach przewidzianych w porozumieniu międzynarodowym możliwe jest przeprowadzenie kontroli celnej w państwie trzecim w celu prawidłowego zastosowania przepisów wspólnotowych.

2. Kontrole celne inne niż kontrole wyrywkowe opierają się na analizie ryzyka z wykorzystaniem technologii automatycznego przetwarzania danych w celu rozpoznania i oszacowania wielkości ryzyka oraz ustalenia niezbędnych środków do oceny ryzyka w oparciu o kryteria ustalone na poziomie krajowym, wspólnotowym i, jeśli takie są dostępne, międzynarodowym.

Określenie systemu ramowego wspólnego zarządzania ryzykiem oraz ustalenie wspólnych kryteriów i obszarów kontroli priorytetowej następuje zgodnie z procedurą komitetu.

Państwa Członkowskie opracowują, we współpracy z Komisją, system komputerowy do wdrożenia systemu zarządzania ryzykiem.

3. W przypadku gdy kontrola przeprowadzana jest przez organy inne niż organy celne, kontrole takie powinny być wykonywane w ścisłej koordynacji z organami celnymi, a jeśli to możliwe, w tym samym czasie i miejscu.

4. W ramach kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, organy celne i inne właściwe organy, takie jak organy weterynaryjne i policyjne, mogą przekazywać otrzymane dane dotyczące wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi i obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego, pomiędzy sobą, organom celnym w Państwach Członkowskich i Komisji tam, gdzie jest to wymagane w celu zminimalizowania ryzyka.

Przekazywanie poufnych danych administracjom celnym i innym organom (np. agencjom bezpieczeństwa) państw trzecich jest dozwolone tylko w ramach porozumienia międzynarodowego, i o ile zapewnione jest przy tym przestrzeganie obowiązujących przepisów o ochronie danych, w szczególności dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych ( 5 ) i rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych ( 6 ).

▼B

Artykuł 14

Do celów stosowania przepisów prawa celnego każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w operacjach dokonywanych w ramach wymiany towarowej dostarcza organom celnym, na ich żądanie i w ewentualnie wyznaczonym terminie, wszelkie dokumenty i informacje, w jakiejkolwiek formie, jak również udziela im wszelkiej niezbędnej pomocy.

▼M4

Artykuł 15

Każda informacja o charakterze poufnym lub udzielona na zasadach poufności jest chroniona tajemnicą zawodową. Właściwe organy nie ujawniają jej bez wyraźnego pozwolenia osoby lub organu, które jej udzieliły. Przekazywanie informacji jest jednak dozwolone w przypadku gdy właściwe organy zostaną do tego zobowiązane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności w związku z procedurami prawnymi. Ujawnienie lub przekazanie informacji odbywa się z zachowaniem obowiązujących przepisów o ochronie danych, w szczególności dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

▼B

Artykuł 16

Osoby, których to dotyczy, przechowują do celów kontroli celnej przez okres określony obowiązującymi przepisami i nie krócej niż trzy lata dokumenty wymienione w art. 14, w jakiejkolwiek by były postaci. Okres ten rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym:

a) przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów ►C1 do swobodnego obrotu ◄ lub zgłoszenie do wywozu – w przypadku towarów dopuszczonych ►C1 do swobodnego obrotu ◄ w innych przypadkach niż stanowi lit. b) lub w przypadku towarów zgłoszonych do wywozu;

b) towary przestają być pod dozorem celnym – w przypadku towarów dopuszczonych ►C1 do swobodnego obrotu ◄ z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie;

c) odpowiednia procedura celna zostaje zakończona – w przypadku towarów objętych innymi procedurami celnymi;

d) towary opuszczają przedsiębiorstwo – w przypadku towarów umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.

Bez uszczerbku dla przepisu drugiego zdania art. 221 ust. 3 w przypadku, w którym kontrola celna przeprowadzona w zakresie długu celnego wykaże konieczność wprowadzenia korekty zaksięgowania tego długu, dokumenty są przechowywane w czasie przekraczającym wymieniony termin, przez okres umożliwiający jego skorygowanie i sprawdzenie.

Artykuł 17

Jeżeli okres, data lub termin zostały wyznaczone zgodnie z przepisami prawa celnego w celu jego stosowania, okres nie może zostać przekroczony, a data ani termin – odroczone, poza wypadkami wyraźnie określonymi w tych przepisach.

▼M1

Artykuł 18

1. Równowartość ecu w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych, określana jest raz na miesiąc. Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Kursy te stosuje się przez cały następny miesiąc.

Jednakże gdy stosowany na początku miesiąca kurs różni się o ponad 5 % od kursu opublikowanego w przedostatnim dniu roboczym przed 15 dniem tego samego miesiąca, ten ostatni kurs stosuje się począwszy od dnia 15 i do końca tego miesiąca.

2. Równowartość ecu w walutach krajowych, stosowana w ramach ustawodawstwa celnego w innych przypadkach, niż określone w ust. 1, jest określana raz do roku. Stosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi pierwszego roboczego dnia miesiąca października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Jeżeli dla danej waluty krajowej kurs jest niedostępny, należy zastosować kurs wymiany z ostatniego dnia, dla którego opublikowano kurs w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

3. Organy celne mogą zaokrąglić, w górę lub w dół, sumę wynikającą z przeliczenia na ich walutę krajową kwoty określonej w ecu, do celów innych niż określenie klasyfikacji taryfowej towarów lub należności celnych przywozowych bądź wywozowych.

Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty oryginalnej o więcej niż 5 %.

Organy celne mogą utrzymać bez zmian wartość kwoty wyrażonej w ecu jeżeli, w chwili waloryzacji rocznej określonej w ust. 2, kwota po przeliczeniu przed dokonaniem wspomnianego zaokrąglenia, będzie różnić się o mniej niż 5 % lub będzie niższa od równowartości wyrażonej w walucie krajowej.

▼B

Artykuł 19

Przypadki i warunki dopuszczania uproszczeń w stosowaniu przepisów prawa celnego określane są zgodnie z procedurą Komitetu.







TYTUŁ II

ELEMENTY SŁUŻĄCE DO NALICZANIA NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH I NALEŻNOŚCI CELNYCH WYWOZOWYCH ORAZ INNYCH ŚRODKÓW PRZEWIDZIANYCH W WYMIANIE TOWAROWEJ







ROZDZIAŁ 1

TARYFA CELNA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH I KLASYFIKACJA TARYFOWA TOWARÓW

Artykuł 20

1. W przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

2. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów.

3. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

a) towarową Nomenklaturę Scaloną;

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;

c) stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie do: — ceł, oraz — ►M1 ————— ◄ opłat przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;

d) preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw, w których przewidziane jest stosowanie preferencji taryfowych;

e) preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów;

f) autonomiczne zawieszenia przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych za niektóre towary;

g) inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi.

4. Bez uszczerbku dla zasad dotyczących stawek ryczałtowych środki przewidziane w ust. 3 lit. d), e) i f) mogą być stosowane zamiast środków przewidzianych w lit. c) na wniosek zgłaszającego, o ile towary spełniają warunki przewidziane środkami określonymi w ust. 3 lit. d), e) i f). Wniosek może zostać złożony retrospektywnie, gdy odpowiednie warunki zostają spełnione.

5. Jeżeli stosowanie środków przewidzianych w ust. 3 lit. d), e) i f) ograniczone jest do określonej wielkości przywozu, wygasa ono:

a) w przypadku kontyngentów taryfowych – z osiągnięciem ustalonego limitu wielkości przywozu;

b) w przypadku plafonów taryfowych – na podstawie rozporządzenia Komisji.

6. Klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami:

a) podpozycję Nomenklatury Scalonej lub podpozycję jakiejkolwiek nomenklatury określonej w ust. 3 lit. b), albo

b) podpozycję każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej działy i która została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu zastosowania w wymianie towarowej środków innych niż środki taryfowe,

do której musi zostać przyporządkowany towar.

Artykuł 21

1. Uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87.

2. W rozumieniu ust. 1 określenie „uprzywilejowane traktowanie taryfowe” oznacza obniżenie lub zawieszenie należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 ust. 10, nawet w ramach kontyngentów taryfowych.







ROZDZIAŁ 2

POCHODZENIE TOWARÓW







Sekcja 1

Niepreferencyjne pochodzenie towarów

Artykuł 22

Artykuły 23–26 określają niepreferencyjne pochodzenie towarów do celów:

a) stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 20 ust. 3 lit d) i e);

b) stosowania środków pozataryfowych przyjętych odrębnymi przepisami Wspólnoty i mających zastosowanie w wymianie towarowej;

c) sporządzania i wystawiania świadectw pochodzenia.

Artykuł 23

1. Towarami pochodzącymi z danego kraju są towary całkowicie uzyskane w tym kraju.

2. Określenie „towary całkowicie uzyskane w danym kraju” oznacza:

a) produkty mineralne tam wydobyte;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobywane z mórz znajdujących się poza morzem terytorialnym danego kraju przez statki w nim zarejestrowane i pływające pod jego banderą;

g) towary wytworzone na pokładach statków przetwórni z produktów określonych w lit. f), pochodzących z tego kraju, o ile te statki przetwórnie zostały zarejestrowane w tym kraju i pływają pod jego banderą;

h) produkty wydobyte z dna morskiego lub z gruntu pod dnem morskim, znajdującym się poza morzem terytorialnym, o ile dany kraj ma prawa wyłączności do eksploatacji tego dna lub gruntu;

i) odpady i pozostałości powstające w wyniku procesów produkcyjnych oraz towary zużyte, jeżeli zostały tam zebrane i nadają się wyłącznie do odzyskiwania surowców;

j) towary tam wytworzone wyłącznie z towarów wymienionych w lit. a)–i) lub z ich pochodnych na dowolnym etapie przetworzenia.

3. Do celów stosowania ust. 2 określenie „kraj” obejmuje również morze terytorialne tego kraju.

Artykuł 24

Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.

Artykuł 25

Przetworzenie lub obróbka, co do których zostało ustalone lub stwierdzone fakty potwierdzają przypuszczenie, że ich jedynym celem było obejście przepisów stosowanych we Wspólnocie wobec towarów z określonych państw, nie mogą być w żadnym przypadku uznane za nadające, w rozumieniu art. 24, towarom otrzymanym w ten sposób pochodzenie kraju, w którym zostały one przetworzone.

Artykuł 26

1. Przepisy prawa celnego lub inne szczególne przepisy wspólnotowe mogą wymagać przedstawienia dokumentu stanowiącego dowód pochodzenia towarów.

2. Niezależnie od przedstawienia takiego dokumentu organy celne mogą, w przypadku poważnych wątpliwości, zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że pochodzenie odpowiada zasadom określonym odpowiednimi przepisami wspólnotowymi.







Sekcja 2

Preferencyjne pochodzenie towarów

Artykuł 27

Reguły preferencyjnego pochodzenia określają warunki nabywania pochodzenia, jakie muszą spełniać towary, aby korzystać ze środków wymienionych w art. 20 ust. 3 lit. d) lub e).

Reguły te:

a) w przypadku towarów objętych porozumieniami określonymi w art. 20 ust. 3 lit. d), są określane w tych porozumieniach;

b) w przypadku towarów korzystających z preferencyjnych środków taryfowych, określonych w art. 20 ust. 3 lit. e), są określane zgodnie z procedurą Komitetu.







ROZDZIAŁ 3

WARTOŚĆ CELNA TOWARÓW

Artykuł 28

Przepisy niniejszego rozdziału określają wartość celną do celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz środków pozataryfowych określonych szczególnymi przepisami wspólnotowymi i mających zastosowanie w wymianie towarowej.

Artykuł 29

1. Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:

a) nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które: — są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie, — ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane, — lub — nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;

b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;

c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i

d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.

2.

a) Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania dla celów stosowania ust. 1, fakt, iż kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, nie stanowi sam w sobie wystarczającej podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne, okoliczności dotyczące sprzedaży bada się, a wartość transakcyjną akceptuje, pod warunkiem że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od zgłaszającego lub z innych źródeł organy celne mają powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie podaje się zgłaszającemu i zapewnia mu możliwość ustosunkowania się do nich. Na żądanie zgłaszającego informacja o takich powodach zostaje przedstawiona w formie pisemnej.

b) W przypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana, a towary wyceniane zgodnie z ust. 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub w zbliżonym czasie: i) wartości transakcyjnej przy sprzedaży kupującemu, w żadnym konkretnym przypadku niepowiązanemu ze sprzedawcą, identycznych lub podobnych towarów, które mają zostać wywiezione do Wspólnoty; ii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c); iii) wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. d). Przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy we właściwy sposób uwzględnić różnice w poziomie handlu, różnice ilościowe, elementy wymienione w art. 32 oraz koszty poniesione przez sprzedawcę przy transakcjach sprzedaży, w których on i kupujący nie są powiązani, a koszty te nie są ponoszone przez sprzedającego w transakcjach sprzedaży, w której on i kupujący są powiązani.

c) Kryteria określone w lit. b) stosuje się z inicjatywy zgłaszającego tylko do celów porównawczych. Wartość zastępcza nie może być ustalana na mocy przepisu tej litery.

3.

a) Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.

b) Działania, włączając w to działalność marketingową, podjęte przez kupującego na jego własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 32, nie są uznawane za pośrednią płatność na rzecz sprzedającego, nawet jeżeli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedającego lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów.

Artykuł 30

1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem.

2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:

a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami;

d) wartość kalkulowana, która jest sumą: — kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; — kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty; — kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e).

3. Dodatkowe warunki i reguły stosowania powyższego ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu.

Artykuł 31

1. Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

— porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu ►M1 z 1994 r. ◄ ,

— artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu ►M1 z 1994 r. ◄ ,

— przepisów niniejszego rozdziału.

2. Wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie:

a) ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie;

b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości;

c) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu;

d) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. d);

e) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty;

f) minimalnych wartości celnych, lub

g) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości.

Artykuł 32

1. W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się:

a) następujące elementy w wysokości, w jakiej zostały poniesione przez kupującego, lecz nieujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary: i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu, ii) koszt pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, iii) koszt pakowania, zarówno robocizna, jak i materiały;

b) określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: i) materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową lub przynależność przywiezionych towarów, ii) narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów, iii) materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów, iv) prac inżynieryjnych, badawczych, artystycznych i projektowych oraz planów i szkiców wykonanych poza Wspólnotą i niezbędnych do produkcji przywiezionych towarów;

c) honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić nabywca, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, o ile te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej;

d) wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu;

i) koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz ii) opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów e) do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.

2. Każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych.

3. Przy ustalaniu wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej nie dodaje się żadnych elementów, z wyjątkiem określonych w niniejszym artykule.

4. Do celów niniejszego rozdziału określenie „prowizja od zakupu” oznacza opłaty poniesione przez importera na rzecz jego agenta za usługę polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, których wartość celna jest ustalana.

5. Nie naruszając ust. 1 lit. c):

a) przy ustalaniu wartości celnej opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary; oraz

b) płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywiezionych towarów, poniesione przez kupującego, nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów na wywóz do Wspólnoty.

Artykuł 33

1. Nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej:

a) koszty transportu towarów po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty;

b) koszty związane z pracami budowlanymi, instalacyjnymi, montażowymi, obsługą lub pomocą techniczną wykonaną po przywozie towarów takich, jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie;

c) odsetki wynikające z umowy o finansowaniu, zawartej przez kupującego i odnoszącej się do zakupu przywożonych towarów, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedającego czy też przez inną osobę, o ile umowa o finansowaniu została zawarta w formie pisemnej, a kiedy będzie to wymagane, kupujący będzie w stanie udowodnić, że: — towary te zostały rzeczywiście sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłacona lub należna, i — żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego typu transakcji dokonywanych w tym kraju w czasie, w którym dokonano operacji finansowej;

d) opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów we Wspólnocie;

e) prowizja od zakupu;

f) należności celne przywozowe lub inne opłaty pobierane we Wspólnocie z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.

Artykuł 34

Szczegółowe zasady ustalania wartości celnej nośników informacji stosowanych w sprzęcie do przetwarzania danych i zawierających dane lub instrukcje mogą zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu.

Artykuł 35

▼M3

Jeżeli czynniki służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, jest taki jak należycie opublikowany w przez właściwe w tym celu organy.

▼B

Kurs ten odzwierciedla w sposób tak efektywny, jak to możliwe, aktualną wartość tej waluty w transakcjach handlowych w odniesieniu do waluty tego Państwa Członkowskiego i stosuje się go przez okres ustalony zgodnie z procedurą Komitetu.

Jeżeli taki kurs nie istnieje, kurs wymiany, który należy zastosować, określany jest zgodnie z procedurą Komitetu.

Artykuł 36

1. Przepisy niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczególnych dotyczących określania wartości celnej towarów dopuszczanych do swobodnego obrotu po nadaniu im innego przeznaczenia celnego.

2. W drodze odstępstwa od art. 29–31 wartość celna dostarczanych do konsygnacji towarów łatwo psujących się może, na wniosek osoby zgłaszającej, zostać określona na podstawie uproszczonych reguł ustanowionych dla całej Wspólnoty zgodnie z procedurą Komitetu.







TYTUŁ III

PRZEPISY STOSOWANE WOBEC TOWARÓW WPROWADZANYCH NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY DO CZASU OTRZYMANIA PRZEZNACZENIA CELNEGO







ROZDZIAŁ 1

WPROWADZANIE TOWARÓW NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY

▼M4

Artykuł 36a

1. Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty są objęte deklaracją skróconą, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze.

2. Deklaracja skrócona jest składana w urzędzie celnym wjazdu.

Organy celne mogą zezwolić na złożenie deklaracji skróconej w innym urzędzie celnym, o ile urząd ten natychmiast przekaże lub elektronicznie udostępni niezbędne dane urzędowi celnemu wjazdu.

Organy celne mogą zezwolić, aby złożenie deklaracji skróconej zostało zastąpione złożeniem powiadomienia i dostępem do danych ze deklaracji skróconej w systemie komputerowym podmiotu gospodarczego.

3. Deklarację skróconą składa się przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty.

4. Określenie:

— terminu, w którym powinna zostać złożona deklaracja skrócona przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty,

— wyjątków i zmian w terminie, o którym mowa w tiret pierwsze, i

— warunków wyłączenia lub dostosowania wymogu złożenia deklaracji skróconej,

w stosunku do pewnych rodzajów obrotu, środków transportu lub podmiotów gospodarczych lub w przypadkach gdy porozumienia międzynarodowe przewidują specjalne środki bezpieczeństwa następuje zgodnie z procedurą komitetu, z uwzględnieniem danych okoliczności.

Artykuł 36b

1. Określenie wspólnego zestawu i formatu danych dla deklaracji skróconej, zawierającej dane niezbędne dla analizy ryzyka oraz właściwego stosowania kontroli celnej, przede wszystkim do celów bezpieczeństwa, następuje zgodnie z procedurą komitetu z wykorzystaniem, w razie potrzeby, międzynarodowych norm i praktyk handlowych.

2. Deklarację skróconą sporządza się z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych. Informacje handlowe, portowe lub transportowe mogą zostać wykorzystane, o ile zawierają one niezbędne dane.

Organy celne mogą przyjmować deklaracje skrócone w formie pisemnej w wyjątkowych okolicznościach, o ile stosują one ten sam poziom zarządzania ryzykiem co poziom stosowany wobec ►C5 deklaracji skróconych sporządzonych za pomocą technologii przetwarzania danych. ◄

3. Deklarację skróconą składa osoba przywożąca towary na obszar celny Wspólnoty lub przejmująca odpowiedzialność za przywóz towarów na obszar celny Wspólnoty.

4. Nie naruszając zobowiązań osoby, o której mowa w ust. 3, deklarację skróconą zamiast niej może złożyć:

a) osoba, w której imieniu działa osoba, o której mowa w ust. 3; lub

b) każda osoba mogąca zgłosić dane towary lub na rzecz której zostaną one zgłoszone właściwym organom celnym; lub

c) przedstawiciel jednej z osób określonych w ust. 3 albo w lit. a) lub b).

5. Osoba określona w ust. 3 i ust. 4 jest upoważniona, na własną prośbę, do zmiany jednego lub kilku szczegółów w deklaracji skróconej po jej złożeniu. Jednakże nie można wprowadzać żadnych zmian po tym jak organy celne:

a) powiadomiły osobę, która złożyła deklarację skróconą, że zamierzają skontrolować towary; lub

b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w deklaracji; lub

c) zezwoliły na podjęcie towarów.

Article 36c

1. Urząd celny wjazdu może zwolnić ze składania deklaracji skróconej dla towarów, w odniesieniu do których przed upływem terminu określonego w art. 36a ust. 3 lub ust. 4 złożona została deklaracja skrócona. W takim przypadku deklaracja celna zawiera co najmniej takie dane, jak deklaracja skrócona, i do czasu przyjęcia tej ostatniej zgodnie z art. 63 posiada ona status deklaracji skróconej.

Organy celne mogą zezwolić na złożenie deklaracji celnej w urzędzie celnym przywozu, który nie jest urzędem celnym wjazdu, o ile ten urząd bezzwłocznie przekaże lub udostępni drogą elektroniczną urzędowi celnemu wjazdu niezbędne dane.

2. W przypadku gdy deklaracja celna jest złożona w inny sposób niż przy wykorzystaniu technologii przetwarzania danych, organy celne stosują taki sam poziom oceny zarządzania ryzykiem, jak w przypadku deklaracji skróconych sporządzonych przy wykorzystaniu techniki przetwarzania danych.

▼B

Artykuł 37

1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu. Mogą one podlegać ►M4 kontrola celna ◄ zgodnie z obowiązującymi przepisami.

2. Pozostają one pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art. 182.

Artykuł 38

1. Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty zostają bezzwłocznie przewiezione przez osobę, która dokonała wprowadzenia, trasą określoną przez organy celne i zgodnie z ich instrukcjami:

a) do urzędu celnego wyznaczonego przez organy celne albo w inne miejsce wyznaczone lub uznane przez te organy, bądź

b) do wolnego obszaru celnego, jeżeli towary mają być wprowadzone bezpośrednio do tego wolnego obszaru celnego; — drogą morską lub powietrzną, lub — drogą lądową bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Wspólnoty, o ile wolny obszar celny przylega do granicy lądowej Państwa Członkowskiego i państwa trzeciego.

2. Każda osoba przejmująca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty, w szczególności w wyniku przeładunku, staje się odpowiedzialna za wykonanie zobowiązania określonego w ust. 1.

3. Towary, które pozostając wciąż poza obszarem celnym Wspólnoty, mogą podlegać kontroli organów celnych Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami obowiązującymi, w szczególności w wyniku umowy zawartej między tym Państwem Członkowskim i państwem trzecim, są traktowane jak towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty.

4. Przepis ust. 1 lit. a) nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów dotyczących ruchu turystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu o mało istotnym znaczeniu gospodarczym, pod warunkiem że możliwości dozoru i kontroli celnej nie będą tym samym zagrożone.

▼M4

5. Przepisów ust. 1 — 4 i art. 36a — 36c oraz art. 39 — 53 nie stosuje się do towarów, które czasowo opuściły obszar celny Wspólnoty podczas transportu drogą morską lub powietrzną pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz został dokonany drogą bezpośrednią rejsowym samolotem lub statkiem linii lotniczych bądź linii żeglugowych, bez postoju poza obszarem celnym Wspólnoty.

▼B

6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do towarów przewożonych przez morze terytorialne lub przestrzeń powietrzną Państw Członkowskich na pokładzie statków wodnych lub powietrznych, których miejscem przeznaczenia nie jest port lub port lotniczy usytuowany w tych Państwach Członkowskich.

Artykuł 39

1. Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej zobowiązanie określone w art. 38 ust. 1 nie może zostać wykonane, osoba, na której spoczywa wykonanie tego obowiązku, lub każda inna osoba działająca w jej imieniu bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji. Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie spowodowały całkowitej utraty towarów, organy celne ponadto dokładnie informuje się o miejscu, w którym znajdują się towary.

2. Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej statek wodny lub powietrzny określony w art. 38 ust. 6 zmuszony jest do tymczasowego zawinięcia do portu lub lądowania na obszarze celnym Wspólnoty, a zobowiązanie określone w art. 38 ust. 1 nie może zostać wykonane, osoba wprowadzająca statek wodny lub powietrzny na obszar celny Wspólnoty lub każda inna osoba działająca w jej imieniu bezzwłocznie informuje organy celne o tej sytuacji.

3. Organy celne określają środki, jakie należy podjąć w celu umożliwienia sprawowania dozoru celnego towarów określonych w ust. 1, jak również towarów znajdujących się na pokładzie statku wodnego lub powietrznego w okolicznościach określonych w ust. 2, oraz zapewnienia, o ile okaże się to konieczne, aby zostały one później dostarczone do urzędu celnego albo innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez te organy.







ROZDZIAŁ 2

PRZEDSTAWIENIE TOWARÓW ORGANOM CELNYM

▼M4

Artykuł 40

Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu będącymi jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze. Osoba zgłaszająca towary powołuje się na deklarację skróconą lub deklarację celną uprzednio złożoną w odniesieniu do tych towarów.

▼B

Artykuł 41

Przepis art. 40 nie stanowi przeszkody dla stosowania przepisów obowiązujących w odniesieniu do towarów:

a) przewożonych przez podróżnych;

b) objętych procedurą celną bez ich przedstawiania organom celnym.

Artykuł 42

Po przedstawieniu organom celnym towary mogą, za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego.







ROZDZIAŁ 3

▼M4

ROZŁADUNEK TOWARÓW PRZEDSTAWIANYCH ORGANOM CELNYM

▼M4 —————

▼B

Artykuł 46

1. Towary mogą być rozładowane lub przeładowane ze środka transportu, na którym się znajdują, wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia organów celnych, w miejscach wyznaczonych lub uznanych przez te organy.

Jednakże w przypadku bezpośredniego zagrożenia wymagającego natychmiastowego rozładunku wszystkich towarów lub ich części uzyskanie takiego pozwolenia nie jest wymagane. W takim przypadku należy o tym bezzwłocznie poinformować organy celne.

2. W celu przeprowadzenia kontroli towarów, jak również kontroli środka transportu, na którym się one znajdują, organy celne mogą w każdej chwili zażądać rozładowania i rozpakowania towarów.

Artykuł 47

Bez pozwolenia organów celnych towary nie mogą zostać podjęte z miejsca ich pierwotnego złożenia.







ROZDZIAŁ 4

OBOWIĄZEK NADANIA PRZEZNACZENIA CELNEGO TOWAROM PRZEDSTAWIONYM ORGANOM CELNYM

Artykuł 48

Towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym otrzymują dopuszczalne dla nich przeznaczenie celne.

Artykuł 49

1. Jeżeli towary objęte są deklaracją skróconą, to formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w następujących terminach:

a) 45 dni od daty złożenia deklaracji skróconej – w przypadku towarów przewożonych drogą morską,

b) 20 dni od daty złożenia deklaracji skróconej – w przypadku towarów przewożonych drogą inną niż morska.

2. Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, organy celne mogą wyznaczyć termin krótszy lub zezwolić na przedłużenie terminów określonych w ust. 1. Takie przedłużenie nie może jednakże być dłuższe niż faktycznie niezbędne w określonej sytuacji.







ROZDZIAŁ 5

CZASOWE SKŁADOWANIE TOWARÓW

Artykuł 50

Towary przedstawione organom celnym nabywają, z chwilą ich przedstawienia, status towarów składowanych czasowo do czasu nadania im przeznaczenia celnego. Towary takie są zwane dalej „towarami składowanymi czasowo”.

Artykuł 51

1. Towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w miejscach uznanych przez organy celne i na warunkach określonych przez te organy.

2. Organy celne mogą zażądać od osoby będącej w posiadaniu towarów złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia spłaty każdego długu celnego, który może powstać na mocy art. 203 lub 204.

Artykuł 52

Bez uszczerbku dla art. 42 towary składowane czasowo mogą zostać poddane jedynie zabiegom, które mają na celu zachowanie ich w niezmienionym stanie, bez zmiany ich wyglądu lub parametrów technicznych.

Artykuł 53

1. Wobec towarów, dla których formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym zgodnie z art. 49, organy celne podejmują bezzwłocznie wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji.

2. Organy celne mogą, na ryzyko i koszt osoby będącej w posiadaniu towarów, zarządzić do czasu uregulowania sytuacji towarów ich przeniesienie w specjalne miejsce znajdujące się pod ich dozorem.







ROZDZIAŁ 6

PRZEPISY STOSOWANE DO TOWARÓW NIEWSPÓLNOTOWYCH, KTÓRE PRZEMIESZCZAŁY SIĘ W RAMACH PROCEDURY TRANZYTU

Artykuł 54

Do towarów, które przy wprowadzaniu na obszar celny Wspólnoty są już objęte procedurą tranzytu, nie stosuje się przepisów art. 38, z wyjątkiem ust. 1 lit. a) oraz art. 39–53.

Artykuł 55

Jeżeli towary niewspólnotowe przewożone w ramach procedury tranzytu osiągnęły miejsce przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty i zostały przedstawione organom celnym zgodnie z przepisami regulującymi tranzyt, stosuje się przepisy art. ►M1 42 ◄ –53.







ROZDZIAŁ 7

INNE PRZEPISY

Artykuł 56

Jeżeli wymagają tego zaistniałe okoliczności, organy celne mogą zarządzić zniszczenie przedstawionych im towarów. Organy celne informują o tym osobę władającą towarami. Zniszczenia towarów dokonywane jest na koszt tej osoby.

Artykuł 57

Jeżeli organy celne stwierdzą, że towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów lub zostały usunięte spod dozoru celnego, podejmują wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji.







TYTUŁ IV

PRZEZNACZENIE CELNE







ROZDZIAŁ 1

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 58

1. Jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca przeznaczenia, mogą w każdym czasie na określonych warunkach otrzymać przeznaczenie celne.

2. Przepis ust. 1 nie stanowi przeszkody dla stosowania zakazów lub ograniczeń wynikających ze względów moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia, życia osób i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony dóbr narodowych mających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną albo ochrony własności przemysłowej i handlowej.







ROZDZIAŁ 2

PROCEDURY CELNE







Sekcja 1

Objęcie towarów procedurą celną

Artykuł 59

1. Każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną, zostaje zgłoszony do tej procedury.

2. Towary wspólnotowe zgłoszone do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego, procedury tranzytu lub procedury składu celnego podlegają dozorowi celnemu od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego aż do opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty lub ich zniszczenia bądź do czasu unieważnienia zgłoszenia celnego.

Artykuł 60

Tam gdzie nie określają tego wspólnotowe przepisy prawa celnego, Państwa Członkowskie wyznaczają zakres właściwości poszczególnych urzędów celnych usytuowanych na ich terytoriach, uwzględniając w razie potrzeby rodzaj towarów lub procedurę celną, którą mają zostać objęte.

Artykuł 61

Zgłoszenie celne dokonywane jest:

a) w formie pisemnej; lub

b) z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, jeżeli przewidują to przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu lub zezwolą na to organy celne albo

c) w formie zgłoszenia ustnego lub każdej innej czynności, przez którą osoba władająca towarami wyraża wolę objęcia ich procedurą celną, o ile możliwość taka jest zgodna z przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu.







A.

Zgłoszenia w formie pisemnej







I.

Procedura zwykła

Artykuł 62

1. Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem. Są one podpisane i zawierają wszystkie elementy niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary.

2. Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary.

Artykuł 63

Pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy.

Artykuł 64

1. Z zastrzeżeniem art. 5 zgłoszenia celnego może dokonać każda osoba, która przedstawi lub doprowadzi do przedstawienia właściwym organom celnym towaru, którego dotyczy zgłoszenie, razem ze wszystkimi dokumentami, których przedłożenie jest niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towar jest zgłaszany.

2. Jednakże:

a) gdy przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na określoną osobę szczególne obowiązki, zgłoszenia dokonuje ta osoba lub dokonuje się go na jej rzecz;

b) zgłaszający musi mieć swoją siedzibę we Wspólnocie. Jednakże warunek posiadania siedziby we Wspólnocie nie dotyczy osób, które: — dokonują zgłoszenia do procedury tranzytu lub odprawy czasowej; — zgłaszają towary sporadycznie, pod warunkiem że organy celne uznają to za uzasadnione.

3. Przepis ust. 2 lit. b) nie stanowi przeszkody dla stosowania przez Państwa Członkowskie postanowień umów dwustronnych zawartych z państwami trzecimi lub stosowania zwyczajowych praktyk o podobnym skutku pozwalających osobom z wymienionych państw dokonywać zgłoszenia celnego na obszarze tych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem wzajemności.

Artykuł 65

Po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne zgłaszający może dokonać, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Sprostowanie nie może spowodować, aby zgłoszenie dotyczyło towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte.

Jednakże organy celne nie zezwalają na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te:

a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub

b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, lub

c) zwolniły towary.

Artykuł 66

1. Jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie.

Jednakże jeżeli organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia może zostać uwzględniony jedynie po przeprowadzeniu takiej rewizji.

2. Z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu zgłoszenie po zwolnieniu towarów nie może zostać unieważnione.

3. Unieważnienie zgłoszenia pozostaje bez wpływu na stosowanie obowiązujących przepisów karnych.

Artykuł 67

Jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

Artykuł 68

W celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić:

a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów,

b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.

Artykuł 69

1. Przewóz towarów do miejsc, w których mają być poddane rewizji oraz ewentualnie zostaną pobrane ich próbki i dokonane zostaną wszystkie inne zabiegi wymagane do przeprowadzenia takiej rewizji lub pobrania próbek, dokonywany jest przez zgłaszającego lub na jego odpowiedzialność. Koszty związane z tym przewozem ponosi zgłaszający.

2. Zgłaszający ma prawo do obecności przy rewizji towarów oraz przy ewentualnym pobieraniu próbek. Organy celne, jeżeli uznają to za potrzebne, mogą zażądać obecności zgłaszającego lub jego przedstawiciela przy rewizji lub przy pobieraniu próbek, w celu udzielenia pomocy przy przeprowadzaniu takiej rewizji czy też przy pobieraniu próbek.

3. Pobranie próbek przez organy celne dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami nie pociąga za sobą konieczności zapłaty odszkodowania ze strony organów celnych. Jednak koszty wykonanych analiz lub przeprowadzonej kontroli ponoszone są przez te organy.

Artykuł 70

1. Jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem.

Jednakże jeżeli zgłaszający uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów, może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.

2. Do celów stosowania ust. 1, jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, to elementy zgłoszenia dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie.

Artykuł 71

1. Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia.

2. W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu.

Artykuł 72

1. Organy celne podejmują czynności pozwalające na ustalenie lub zapewnienie tożsamości towarów, jeżeli jest to niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, do której towary zostały zgłoszone.

2. Umieszczone na towarach lub środkach transportu środki identyfikacyjne mogą zostać usunięte lub zniszczone tylko przez organy celne lub za ich zezwoleniem, chyba że w następstwie nieprzewidzianych okoliczności bądź działania siły wyższej ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia ochrony towarów lub środków transportu.

Artykuł 73

1. Bez uszczerbku dla art. 74, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile towary nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia lub jego przyjęciu bez weryfikacji. Dotyczy to również sytuacji, gdy weryfikacja nie może zostać zakończona w uzasadnionym terminie i gdy obecność towarów do celów tej weryfikacji nie jest już konieczna.

2. Zwolnienie udzielane jest jednorazowo dla całości towarów objętych jednym zgłoszeniem.

Do celów stosowania niniejszego ustępu, jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, wówczas dane zawarte w zgłoszeniu dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie.

Artykuł 74

1. Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których dotyczy to zgłoszenie, mogą zostać zwolnione jedynie w przypadku, gdy kwota długu celnego została zapłacona lub zabezpieczona. Jednakże bez uszczerbku dla ust. 2 przepisu tego nie stosuje się do procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

2. Jeżeli stosując przepisy właściwe dla procedury celnej, do której zostały zgłoszone towary, organy celne zażądają złożenia zabezpieczenia, zwolnienie wymienionych towarów do tej procedury celnej może zostać udzielone jedynie po złożeniu takiego zabezpieczenia.

Artykuł 75

W celu uregulowania sytuacji towarów podejmuje się wszelkie niezbędne działania, łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów, które:

a) nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że: — ich rewizja nie mogła zostać podjęta lub kontynuowana w terminach wyznaczonych przez organy celne z przyczyn zależnych od zgłaszającego; bądź — nie przedstawiono dokumentów, od których uzależnione jest ich objęcie procedurą celną; bądź — należności celne przywozowe lub wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone w wymaganych terminach; bądź — są przedmiotem zakazów lub ograniczeń;

b) po dokonaniu zwolnienia nie zostały usunięte w rozsądnym terminie.







II.

Procedury uproszczone

Artykuł 76

1. W celu usprawnienia przebiegu formalności i procedur, zapewniając prawidłowe wykonanie czynności, organy celne mogą zezwolić na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, aby:

a) zgłoszenie określone w art. 62 nie zawierało niektórych elementów określonych w ust. 1 tego artykułu lub aby nie dołączano do niego niektórych dokumentów określonych w ust. 2 wymienionego artykułu;

b) zamiast zgłoszenia określonego w art. 62 złożono dokument handlowy lub urzędowy wraz z wnioskiem o objęcie towarów daną procedurą;

c) zgłoszenie towarów do danej procedury zostało dokonane przez wpisanie towarów do ewidencji; w tym przypadku organy celne mogą zwolnić zgłaszającego z obowiązku przedstawienia towarów organom celnym.

Zgłoszenie uproszczone, dokument handlowy lub urzędowy bądź wpis do ewidencji muszą zawierać elementy niezbędne do identyfikacji towarów. Wpis do ewidencji musi wskazywać datę jego dokonania.

2. Z wyjątkiem przypadków określonych zgodnie z procedurą Komitetu zgłaszający jest zobowiązany do przedstawienia zgłoszenia uzupełniającego mogącego mieć charakter całościowy, okresowy lub podsumowujący.

3. Zgłoszenia uzupełniające stanowią jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami uproszczonymi określonymi w ust. 1 lit. a), b) lub c). Nabierają one mocy prawnej z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. c) wpisanie do ewidencji ma tę samą moc prawną co przyjęcie zgłoszenia określonego w art. 62.

4. Procedury uproszczone dla procedury tranzytu wspólnotowego określane są zgodnie z procedurą Komitetu.







B.

Inne zgłoszenia

Artykuł 77

►M3 1. ◄ Jeżeli zgłoszenia celnego dokonano z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w rozumieniu art. 61 lit. b), w formie ustnej lub w każdy inny sposób zgodnie z art. 61 lit. c), przepisy art. 62–76 stosuje się odpowiednio, bez uszczerbku dla wymienionych tam zasad.

▼M3

2. Jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest z zastosowaniem technik przetwarzania danych, organy celne mogą zezwolić, by dokumenty towarzyszące określone w art. 62 ust. 2, nie były przedstawiane wraz ze zgłoszeniem. W takim przypadku dokumenty te przechowuje się do dyspozycji organów celnych.

▼B







C.

Kontrola zgłoszeń po zwolnieniu towarów

Artykuł 78

1. Po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego ►C1 dokonać kontroli zgłoszenia ◄ .

2. Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.

3. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.







Sekcja 2

Dopuszczenie do swobodnego obrotu

Artykuł 79

Dopuszczenie do swobodnego obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego.

Wymaga ono zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również ►C1 zastosowania należności prawnie należnych. ◄

Artykuł 80

1. W drodze odstępstwa od art. 67 i pod warunkiem że należności celne przywozowe za towar są należnościami określonymi w art. 4 ust. 10 tiret pierwsze, a obniżenie stawki tych należności nastąpiło po dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, lecz przed dniem zwolnienia towaru, zgłaszający może wystąpić z wnioskiem o zastosowanie korzystniejszej stawki.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli towary nie mogły zostać zwolnione z przyczyn zależnych jedynie od zgłaszającego.

Artykuł 81

Jeżeli przesyłka zawiera towary o różnej klasyfikacji taryfowej i traktowanie każdego z tych towarów zgodnie z ich klasyfikacją taryfową do celów dokonania zgłoszenia pociągnęłoby za sobą pracę i koszty nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do kwoty należności celnych przywozowych, organy celne mogą, na wniosek zgłaszającego, wyrazić zgodę, aby należności celne przywozowe zostały pobrane od całej przesyłki, zgodnie z klasyfikacją taryfową towarów, które podlegają najwyższej stawce należności przywozowych.

Artykuł 82

1. Towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki należności ze względu na ich przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym. Dozór celny zostaje zakończony, jeżeli warunki zastosowania obniżonej lub zerowej stawki nie muszą być dalej spełniane, w przypadku gdy towary zostały wywiezione lub zniszczone bądź gdy użycie towarów w celach innych niż te, które są wymagane dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki, zostało dopuszczone pod warunkiem uiszczenia należnych opłat.

2. Wobec towarów określonych w ust. 1 przepisy art. 88 i 90 stosuje się odpowiednio.

Artykuł 83

Towary dopuszczone do swobodnego obrotu tracą status celny towarów wspólnotowych, gdy:

a) zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu zostanie unieważnione po dokonaniu ich zwolnienia ►M1 ————— ◄ , lub

b) należności celne przywozowe za te towary są zwracane lub umarzane: — w ramach procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, lub — dla towarów wadliwych bądź niezgodnych z warunkami kontraktu, zgodnie z art. 238, lub — w sytuacjach określonych w art. 239, gdy zwrot albo umorzenie uwarunkowane jest wywozem towarów, ich powrotnym wywozem lub otrzymaniem innego równoważnego przeznaczenia celnego.







Sekcja 3

Procedury zawieszające i gospodarcze procedury celne







A.

Przepisy wspólne dla kilku procedur

Artykuł 84

1. Dla art. 85–90:

a) gdy używa się określenia „procedura zawieszająca”, odnosi się ono w przypadku towarów niewspólnotowych do następujących procedur: — tranzytu zewnętrznego; — składu celnego; — uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń; — przetwarzania pod kontrolą celną; — odprawy czasowej;

b) gdy używa się określenia „gospodarcza procedura celna”, odnosi się ono do następujących procedur: — składu celnego; — uszlachetniania czynnego; — przetwarzania pod kontrolą celną; — odprawy czasowej; — uszlachetniania biernego.

2. „Towary przywożone” to towary objęte procedurą zawieszającą oraz towary, które w ramach uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych poddane zostały formalnościom dopuszczenia do swobodnego obrotu oraz formalnościom określonym w art. 125.

3. „Towary w stanie niezmienionym” to towary przywożone, które w ramach procedury uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną nie zostały poddane żadnym formom uszlachetnienia lub przetworzenia.

Artykuł 85

Korzystanie z każdej gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organów celnych.

Artykuł 86

Bez uszczerbku dla dodatkowych szczególnych warunków przewidzianych dla danej procedury pozwolenie określone w art. 85 i art. 100 ust. 1 wydawane jest jedynie:

— osobom, które udzielą wszelkich gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury;

— gdy organy celne mogą zapewnić dozór i kontrolę procedury bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej.

Artykuł 87

1. Warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu.

2. Posiadacz pozwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdej zmianie, która nastąpiła po wydaniu tego pozwolenia i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.

▼M1

Artykuł 87a

W przypadkach określonych w art. 4 ust. 7 tiret pierwsze zdanie drugie, każdy produkt lub każdy towar uzyskany z ►C2 towaru objętego procedurą zawieszającą uważany jest za objęty tą samą procedurą. ◄

▼B

Artykuł 88

Organy celne mogą uzależnić objęcie towarów procedurą zawieszającą od złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego mogącego powstać w stosunku do tych towarów.

W ramach szczególnej procedury zawieszającej mogą zostać ustanowione szczegółowe przepisy dotyczące składania zabezpieczenia.

Artykuł 89

1. Procedura zawieszająca będąca jednocześnie gospodarczą procedurą celną zostaje zakończona, gdy towary objęte tą procedurą bądź produkty kompensacyjne lub przetworzone uzyskane pod tą procedurą ►C1 otrzymają nowe dopuszczalne przeznaczenie celne. ◄

2. Organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi warunkami.

Artykuł 90

Prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne, zostać przeniesione kolejno na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.







B.

Tranzyt zewnętrzny







I.

Przepisy ogólne

Artykuł 91

1. Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty:

a) towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej;

▼M2

b) towary wspólnotowe, w przypadkach i na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, w celu uniknięcia sytuacji, w których produkty objęte środkami lub korzystające ze środków w wywozie mogłyby unikać tych środków lub korzystać z nich bez uzasadnienia.

▼B

2. Przemieszczanie określone w ust. 1 odbywa się:

a) z zastosowaniem procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; lub

b) z zastosowaniem karnetu TIR (konwencja TIR), pod warunkiem że: 1) rozpoczęło się lub ma się zakończyć poza Wspólnotą; lub 2) dotyczy przesyłek towarów, które mają zostać rozładowane na obszarze celnym Wspólnoty i które są przewożone wraz z towarami przeznaczonymi do rozładowania w krajach trzecich; lub 3) chodzi o przewóz z jednego do drugiego miejsca znajdującego się we Wspólnocie przez terytorium państwa trzeciego;

c) z zastosowaniem karnetu ATA ►M1 ————— ◄ używanego jako dokument tranzytowy;

d) z zastosowaniem manifestu reńskiego (art. 9 poprawionej Konwencji w sprawie żeglugi na Renie); lub

e) z zastosowaniem formularza 302 przewidzianego w ramach Porozumienia między Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącego statusu ich Sił Zbrojnych, podpisanego w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.; lub

f) drogą pocztową (łącznie z paczkami pocztowymi).

3. Procedurę tranzytu zewnętrznego stosuje się bez uszczerbku dla odrębnych przepisów mających zastosowanie do przemieszczania towarów objętych gospodarczą procedurą celną.

▼M2

Artykuł 92

1. Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia.

2. Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona.

▼B







II.

Szczególne przepisy dotyczące wspólnotowego tranzytu zewnętrznego

Artykuł 93

Procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie stosuje się do przewozów dokonywanych przez terytorium państwa trzeciego, chyba że:

a) taka możliwość została przewidziana umową międzynarodową; lub

b) przejazd przez ten kraj odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze celnym Wspólnoty; w tym wypadku działanie procedury na terytorium państwa trzeciego zostaje zawieszone.

▼M2

Artykuł 94

1. Podstawowy zobowiązany składa zabezpieczenie w celu zapewnienia pokrycia długu celnego i innych opłat ponoszonych w odniesieniu do towaru.

2. Zabezpieczenie jest:

a) gwarancją pojedynczą obejmującą jedną operację tranzytu; lub

b) gwarancją generalną obejmującą pewną liczbę operacji tranzytu, jeżeli podstawowy zobowiązany uzyskał zezwolenie organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę na złożenie tego typu zabezpieczenia.

3. Zezwolenie określone w ust. 2 lit. b) udzielane jest tylko osobom, które:

a) mają siedzibę we Wspólnocie;

b) regularnie korzystają z procedur tranzytu wspólnotowego lub o których organy celne wiedzą, że są w stanie spełnić obowiązki związane z tymi procedurami; i

c) nie popełniły żadnego rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.

4. Osoby, które spełniają wymagania organów celnych w zakresie podwyższonych standardów wiarygodności, mogą uzyskać pozwolenie na złożenie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub mogą zostać zwolnione z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Dodatkowe kryteria udzielania takiego pozwolenia obejmują:

a) prawidłowe korzystanie z procedur tranzytu wspólnotowego w określonym czasie;

b) współpracę z organami celnymi; i

c) w odniesieniu do zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia, dobrą sytuację finansową, wystarczającą dla spełnienia zobowiązań tych osób.

Szczegółowe zasady dotyczące zezwoleń udzielanych z zastosowaniem niniejszego ustępu określane są zgodnie z procedurą Komitetu.

5. Zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia udzielone zgodnie z ust. 4 nie obejmuje operacji zewnętrznego tranzytu wspólnotowego towarów, które uważane są za towary podwyższonego ryzyka.

6. Zgodnie z zasadami w ust. 4 zastosowanie gwarancji generalnej w obniżonej wysokości może we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym zostać czasowo zabronione, zgodnie z procedurą Komitetu, jako wyjątkowy środek w szczególnych okolicznościach.

7. Zgodnie z zasadami w ust. 4 zastosowanie gwarancji generalnej może we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym zostać czasowo zabronione, zgodnie z procedurą Komitetu, dla towarów będących w ramach gwarancji generalnej przedmiotem nadużyć na wysoką skalę.

Artykuł 95

1. Z wyjątkiem przypadków określanych, w zależności od potrzeb, zgodnie z procedurą Komitetu, nie składa się zabezpieczenia przy:

a) przewozach drogą powietrzną;

b) przewozach towarów Renem i reńskimi drogami wodnymi;

c) przesyłaniu towarów rurociągami;

d) przewozach dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe Państw Członkowskich.

2. Przypadki, w których dla transportów towarów innymi trasami żeglugowymi niż te, które zostały określone w lit. b), może zostać udzielone zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.

▼B

Artykuł 96

1. Główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za:

a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów,

b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.

2. ►C1 Nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego ◄ , osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów.

▼M2

Artykuł 97

1. Szczegółowe zasady i tryb procedury tranzytowej oraz wyjątki od nich określane są zgodnie z procedurą Komitetu.

2. Pod warunkiem zapewnienia wykonania odpowiednich środków wspólnotowych względem towarów:

a) Państwa Członkowskie mają prawo wprowadzania w stosunkach między sobą, w drodze dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień, uproszczonych procedur zgodnych z kryteriami ustalanymi w zależności od okoliczności i mających zastosowanie do niektórych rodzajów obrotu lub do określonych przedsiębiorstw;

b) każde Państwo Członkowskie ma możliwość wprowadzania procedur uproszczonych, mających zastosowanie w niektórych okolicznościach w odniesieniu do towarów, które nie mają być przewożone przez terytorium innego Państwa Członkowskiego.

3. O wprowadzanych zgodnie z ust. 2 procedurach uproszczonych powiadamia się Komisję.

▼B







C.

Skład celny

Artykuł 98

1. Procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym:

a) towarów niewspólnotowych, które w czasie tego składowania nie podlegają należnościom celnym przywozowym ani środkom polityki handlowej;

b) towarów wspólnotowych, którym odrębne przepisy wspólnotowe dają możliwość korzystania, w związku z ich umieszczeniem w składzie celnym, ze środków zwykle stosowanych przy wywozie tego rodzaju towarów.

2. Składem celnym jest każde miejsce uznane przez organy celne i podlegające ich kontroli, w którym towary mogą być składowane zgodnie z ustalonymi warunkami.

3. Przypadki, w których towary określone w ust. 1, mogą być objęte procedurą składu celnego, nie będąc umieszczone w składzie celnym, określane są zgodnie z procedurą Komitetu.

Artykuł 99

Skład celny może być składem publicznym lub składem prywatnym.

„Skład publiczny” oznacza skład celny, z którego może korzystać każda osoba w celu składowania towarów;

„skład prywatny” oznacza skład celny przeznaczony do składowania towarów przez prowadzącego skład.

Prowadzącym skład jest osoba posiadająca pozwolenie na prowadzenie składu celnego.

Korzystającym ze składu jest osoba związana zgłoszeniem objęcia towarów procedurą składu celnego lub osoba, na którą przeniesiono prawa i obowiązki tej pierwszej osoby.

Artykuł 100

1. Prowadzenie składu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organów celnych, chyba że skład celny prowadzony jest przez organy celne.

2. Osoba, która zamierza prowadzić skład celny, musi złożyć pisemny wniosek zawierający niezbędne do otrzymania pozwolenia informacje, a w szczególności informacje uzasadniające gospodarczą potrzebę składowania. Pozwolenie określa warunki prowadzenia składu.

3. Pozwolenie udzielane jest tylko osobom mającym swoją siedzibę we Wspólnocie.

Artykuł 101

Prowadzący skład jest odpowiedzialny za:

a) zapewnienie, aby towary złożone w składzie celnym nie zostały usunięte spod dozoru celnego;

b) wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składu celnego; i

c) przestrzeganie szczególnych warunków określonych w pozwoleniu.

Artykuł 102

1. W drodze odstępstwa od art. 101, jeżeli pozwolenie dotyczy składu publicznego, może ono określać, że odpowiedzialność, określoną w art. 101 lit. a) i/lub lit. b), ponosi jedynie korzystający ze składu.

2. Korzystający ze składu jest zawsze odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających z objęcia towarów procedurą składu celnego.

Artykuł 103

Prawa i obowiązki prowadzącego skład mogą zostać, za zgodą organów celnych, przeniesione na inną osobę.

Artykuł 104

Bez uszczerbku dla art. 88 organy celne mogą zażądać od prowadzącego skład złożenia gwarancji związanej z odpowiedzialnością określoną w art. 101.

Artykuł 105

Wyznaczona przez organy celne osoba prowadzi, w sposób określony przez te organy, ewidencję towarową wszystkich towarów objętych procedurą składu celnego. Prowadzenie ewidencji towarowej nie jest konieczne, gdy skład publiczny jest prowadzony przez organy celne.

Z zastrzeżeniem stosowania art. 86 organy celne mogą odstąpić od wymogu prowadzenia ewidencji towarowej, jeżeli odpowiedzialność, określoną w art. 101 lit. a) i/lub lit. b), ponosi jedynie korzystający ze składu oraz gdy objęcie towarów procedurą dokonywane jest na podstawie pisemnego zgłoszenia w ramach procedury zwykłej lub na podstawie dokumentu urzędowego, zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. b).

Artykuł 106

1. W razie zaistnienia potrzeby gospodarczej i o ile nie ogranic