2014L0051 — PL — 22.05.2014 — 000.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość





sprostowane przez:









▼B

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/51/UE

z dnia 16 kwietnia 2014 r.

zmieniająca dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)







PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50, 53, 62 i 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego ( 1 ), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Kryzys finansowy w 2007 i 2008 r. ujawnił istotne wady w nadzorze finansowym, zarówno w poszczególnych przypadkach, jak i w podejściu do systemu finansowego jako całości. Nadzór oparty na modelach krajowych nie nadąża za globalizacją finansową i nie może sprostać sytuacji, w której europejskie rynki finansowe są zintegrowane i połączone, a liczne instytucje finansowe działają na szczeblu transgranicznym. Kryzys ujawnił wady w zakresie współpracy, koordynacji, spójnego stosowania przepisów prawa Unii i zaufania pomiędzy właściwymi organami krajowymi. (2) W wielu rezolucjach przyjętych przed kryzysem finansowym i w czasie jego trwania Parlament Europejski wzywał do większej integracji europejskiego nadzoru, aby zapewnić rzeczywiste równe szanse dla wszystkich podmiotów na szczeblu unijnym oraz by taki nadzór odzwierciedlał postępującą integrację rynków finansowych w Unii (w szczególności w rezolucji z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego wprowadzania ram dla rynków finansowych: plan działania z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej, z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005–2010) — białej księgi, z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i private equity, z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z procedurą Lamfalussy'ego: przyszła struktura nadzoru oraz w swych stanowiskach z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) i z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych). (3) W listopadzie 2008 r. Komisja upoważniła grupę wysokiego szczebla, której przewodził Jacques de Larosière, do sformułowania zaleceń dotyczących sposobu wzmocnienia europejskich porozumień nadzorczych w celu zapewnienia lepszej ochrony obywatelom Unii i odbudowania zaufania do systemu finansowego. W swoim sprawozdaniu końcowym przedstawionym dnia 25 lutego 2009 r. („sprawozdanie de Larosière'a”) grupa wysokiego szczebla zaleciła wzmocnienie ram nadzorczych w celu zmniejszenia ryzyka i dotkliwości przyszłych kryzysów finansowych. W sprawozdaniu zalecono dogłębne reformy struktury nadzorczej sektora finansowego w Unii. W sprawozdaniu de Larosière'a wyrażono również opinię, że należy stworzyć Europejski System Nadzoru Finansowego złożony z trzech europejskich urzędów nadzoru, z których każdy byłby odpowiedzialny za jeden sektor: bankowy, kapitałowy oraz ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, a także że należy powołać Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego. (4) Stabilność finansowa jest warunkiem koniecznym do tego, by gospodarka realna mogła zapewniać miejsca pracy, kredyty i wzrost. Kryzys finansowy ujawnił istotne wady nadzoru finansowego, który nie był w stanie przewidzieć negatywnych zmian o charakterze makroostrożnościowym ani zapobiec nagromadzeniu się nadmiernego ryzyka w systemie finansowym. (5) W konkluzjach z posiedzenia w dniach 18 i 19 czerwca 2009 r. Rada Europejska zaleciła utworzenie Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego obejmującego trzy nowe europejskie urzędy nadzoru. Zaleciła również, aby celem systemu było podwyższenie jakości i zwiększenie spójności nadzoru krajowego, wzmocnienie nadzoru nad grupami transgranicznymi i utworzenie wspólnego europejskiego regulaminu mającego zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych na rynku wewnętrznym. Rada Europejska zaznaczyła, że europejskie urzędy nadzoru (ESA) powinny również posiadać uprawnienia nadzorcze w stosunku do agencji ratingowych, oraz zwróciła się do Komisji o przygotowanie konkretnych wniosków dotyczących możliwości odgrywania przez Europejski System Nadzoru Finansowego (ESNF) istotnej roli w sytuacjach kryzysowych. (6) W 2010 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły trzy rozporządzenia ustanawiające ESA: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 ( 4 ) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) (EBA), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 ( 5 ) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 ( 6 ) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA), które to rozporządzenia są częścią ESNF. (7) W celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania ESNF niezbędne są zmiany unijnych aktów ustawodawczych w dziedzinie funkcjonowania trzech ESA. Zmiany te dotyczą określenia zakresu niektórych uprawnień ESA, uwzględnienia niektórych uprawnień w aktualnych procesach ustanowionych w odpowiednich unijnych aktach ustawodawczych oraz wprowadzenia zmian w celu zapewnienia ich sprawnego i efektywnego funkcjonowania w kontekście ESNF. (8) Oprócz ustanowienia ESA należy zatem opracować jednolity zbiór przepisów w celu zapewnienia spójnej harmonizacji i jednolitego stosowania, co przyczyni się do jeszcze bardziej efektywnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i skuteczniejszego wdrażania nadzoru na szczeblu mikro. Rozporządzenia ustanawiające ESNF przewidują prawo ESA do opracowywania projektów standardów technicznych w obszarach szczegółowo określonych w odpowiednich przepisach i przedstawiania ich Komisji w celu przyjęcia zgodnie z art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w drodze aktów delegowanych lub aktów wykonawczych. Podczas gdy w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE ( 7 ) określono pierwszy zbiór tych obszarów, w niniejszej dyrektywie należy określić dalsze obszary, w szczególności w odniesieniu do dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE i 2009/138/WE ( 8 ) oraz w odniesieniu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 ( 9 ), rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. (9) Odpowiednie akty ustawodawcze powinny określać obszary, w których ESA przysługuje prawo do opracowywania projektów standardów technicznych, oraz sposób przyjmowania tych standardów. W odpowiednich aktach ustawodawczych należy ustanowić elementy, warunki i treść określone w art. 290 TFUE w przypadku aktów delegowanych. (10) Wyznaczając obszary, odnośnie do których opracowywane będą standardy techniczne, należy zachować odpowiednią równowagę między potrzebą opracowania jednolitego zbioru zharmonizowanych przepisów, a dążeniem do uniknięcia nadmiernie skomplikowanych uregulowań i trudności w ich egzekwowaniu. Należy wybrać tylko te obszary, w przypadku których spójne przepisy techniczne istotnie i skutecznie przyczynią się do osiągnięcia celów odpowiednich aktów ustawodawczych, gwarantując jednocześnie, że decyzje polityczne będą podejmowane przez Parlament Europejski, Radę i Komisję przy zachowaniu zwyczajowych procedur. (11) Standardy techniczne powinny dotyczyć kwestii ściśle technicznych, których opracowanie wymaga specjalistycznej wiedzy ekspertów w dziedzinie nadzoru. Regulacyjne standardy techniczne przyjęte jako akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE powinny dalej opracowywać, doprecyzowywać i określać warunki spójnej harmonizacji przepisów zawartych w aktach ustawodawczych przyjętych przez Parlament Europejski i Radę, uzupełniających lub zmieniających niektóre inne niż istotne elementy aktu ustawodawczego. Z drugiej strony, wykonawcze standardy techniczne przyjęte jako akty wykonawcze zgodnie z art. 291 TFUE powinny określać warunki jednolitego stosowania aktów ustawodawczych. Stosowanie standardów technicznych nie powinno wiązać się z podejmowaniem decyzji politycznych. (12) W przypadku regulacyjnych standardów technicznych właściwe jest zastosowanie odpowiednio procedury przewidzianej w art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Wykonawcze standardy techniczne powinny być przyjmowane odpowiednio zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. (13) Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny przyczyniać się do powstania jednolitego zbioru przepisów w dziedzinie usług finansowych zatwierdzonego przez Radę Europejską w konkluzjach z czerwca 2009 r. Jako że pewne wymogi zawarte w aktach ustawodawczych Unii nie są w pełni zharmonizowane, oraz zgodnie z zasadą nadzoru ostrożnościowego, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne w zakresie opracowywania, doprecyzowywania lub określania warunków stosowania tych wymogów nie powinny uniemożliwiać państwom członkowskim żądania dodatkowych informacji ani nakładania bardziej rygorystycznych wymogów. Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny zatem umożliwiać państwom członkowskim żądanie dodatkowych informacji lub nakładanie bardziej rygorystycznych wymogów w określonych obszarach, jeżeli taka uznaniowość jest przewidziana w tych aktach ustawodawczych. (14) Zgodnie z rozporządzeniami (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 przed przedstawieniem regulacyjnych lub wykonawczych standardów technicznych Komisji ESA powinny przeprowadzić, w stosownych przypadkach, otwarte konsultacje społeczne na temat tych standardów oraz dokonać analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych. (15) Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny dopuszczać stosowanie środków przejściowych w odpowiednich terminach, jeżeli koszty natychmiastowego wdrożenia byłyby zbyt wysokie w porównaniu z korzyściami, które mogłoby przynieść stosowanie środków przejściowych. (16) W chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy prace związane z przygotowaniem pierwszego zestawu środków służących wdrożeniu przepisów ramowych na mocy dyrektywy 2009/138/WE oraz konsultacje dotyczące tych środków są na zaawansowanym etapie. Z myślą o wczesnej finalizacji tych środków należy zezwolić Komisji — w okresie przejściowym — na przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie zgodnie z procedurą przyjmowania aktów delegowanych. Wszelkie zmiany takich aktów delegowanych lub — po zakończeniu okresu przejściowego — wszelkie regulacyjne standardy techniczne służące wdrożeniu dyrektywy 2009/138/WE powinny być przyjmowane zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. (17) Ponadto należy umożliwić EIOPA — po zakończeniu dwuletniego okresu przejściowego — proponowanie aktualizacji szeregu aktów delegowanych w formie regulacyjnych standardów technicznych. Te aktualizacje powinny ograniczać się do aspektów technicznych odpowiednich aktów delegowanych i nie powinny pociągać za sobą strategicznych decyzji ani wyborów politycznych. (18) W przypadku przygotowywania i opracowywania przez EIOPA regulacyjnych standardów technicznych w celu dostosowania aktów delegowanych do technicznego rozwoju rynków finansowych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacji dotyczących zakresu tych projektów regulacyjnych standardów technicznych. (19) Rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 przewidują mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W przypadku gdy krajowy organ nadzoru nie wyraża zgody na stosowanie procedury, na podjęte działanie lub jego niepodjęcie przez inny krajowy organ nadzoru w obszarach określonych w unijnych aktach ustawodawczych zgodnie z tymi rozporządzeniami, w których zgodnie z odpowiednimi aktami ustawodawczymi wymagana jest współpraca, koordynacja lub wspólny proces decyzyjny ze strony krajowych organów nadzoru więcej niż jednego państwa członkowskiego, dany ESA — na wniosek jednego z krajowych organów nadzoru, których to dotyczy — powinien mieć możliwość udzielenia pomocy organom w wypracowaniu porozumienia w terminie określonym przez ESA, który uwzględnia odpowiednie terminy określone w odpowiednich przepisach, jak również pilność i złożoność sporu. Jeśli spór będzie trwał nadal, ESA powinien mieć możliwość rozstrzygnięcia sprawy. (20) Rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 wymagają, by w przepisach sektorowych zostały określone przypadki, w których można zastosować mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W niniejszej dyrektywie należy określić pierwszy zbiór takich przypadków w sektorze ubezpieczeń i reasekuracji i nie należy ograniczać możliwości włączania w przyszłości innych przypadków. Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać ESA działania zgodnie z innymi uprawnieniami ani wypełniania zadań określonych w rozporządzeniach (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, co dotyczy również niewiążącej mediacji i dążenia do konsekwentnego, wydajnego i skutecznego stosowania przepisów Unii. Ponadto w obszarach, w których odpowiednie przepisy przewidują już pewną formę niewiążącej mediacji lub w których istnieją terminy podejmowania wspólnych decyzji przez jeden lub więcej niż jeden krajowy organ nadzoru, zmiany są niezbędne w celu zapewnienia przejrzystości i zminimalizowania zakłóceń w procesie podejmowania wspólnej decyzji, a także w celu umożliwienia ESA rozstrzygania sporów w sytuacjach, w których jest to niezbędne. Wiążąca procedura rozstrzygania sporów została opracowana z myślą o sytuacjach, w których krajowe organy nadzoru nie są w stanie porozumieć się między sobą w kwestiach proceduralnych lub merytorycznych dotyczących zgodności z przepisami Unii. (21) W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna określać sytuacje, w których może zaistnieć potrzeba rozstrzygnięcia kwestii proceduralnych lub merytorycznych w kontekście zgodności z prawem Unii oraz w których krajowe organy nadzoru mogą nie być w stanie rozstrzygnąć danej kwestii we własnym zakresie. W takiej sytuacji jeden z zainteresowanych krajowych organów nadzoru powinien mieć możliwość zgłoszenia danej kwestii danemu ESA. Dany ESA powinien działać zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym ten urząd oraz z niniejszą dyrektywą. ESA powinien mieć możliwość wymagania od odnośnych krajowych organów nadzoru podejmowania konkretnych działań lub zrezygnowania z nich w celu rozstrzygnięcia danej sprawy oraz zapewnienia zgodności z prawem Unii, uwzględniając wiążące skutki dla odnośnych krajowych organów nadzoru. W przypadkach gdy odpowiedni unijny akt ustawodawczy przyznaje prawo decydowania państwom członkowskim, decyzje podjęte przez dany ESA nie powinny zastępować wykonywania tego prawa przez krajowe organy nadzoru, gdy wykonywanie to jest zgodne z prawem unijnym. (22) Dyrektywa 2009/138/WE przewiduje wspólne decyzje w zakresie zatwierdzania wniosków o stosowanie modelu wewnętrznego na szczeblu grupy i jednostki zależnej, zatwierdzania wniosków o podporządkowanie jednostki zależnej art. 238 i 239 tej dyrektywy oraz identyfikacji organu sprawującego nadzór nad grupą na podstawie innej niż kryteria określone w art. 247 tej dyrektywy. We wszystkich tych obszarach zmiana powinna zawierać jednoznacznie stwierdzenie, że w przypadku sporu EIOPA przysługuje prawo do rozstrzygnięcia sporu przy zastosowaniu procedury określonej w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010. Takie podejście wyraźnie pokazuje, że o ile EIOPA nie powinien zastępować krajowych organów nadzoru w wykonywaniu uprawnień decyzyjnych, powinno być możliwe rozstrzyganie sporów i wzmacnianie współpracy przed podjęciem ostatecznej decyzji przez krajowy organ nadzoru lub przed wydaniem jej instytucji. EIOPA powinien rozstrzygać spory w drodze mediacji między sprzecznymi stanowiskami organów nadzoru. (23) Nowa struktura nadzoru stworzona przez ESNF będzie wymagać ścisłej współpracy krajowych organów nadzoru z ESA. Zmiany odpowiednich aktów ustawodawczych powinny zagwarantować, że nie będzie przeszkód prawnych uniemożliwiających wykonywanie zobowiązań w zakresie przekazywania informacji określonych w rozporządzeniach (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz że dostarczanie danych nie prowadzi do zbędnych obciążeń administracyjnych. (24) Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny być zobowiązane do przekazywania ich krajowym organom nadzoru jedynie takich informacji, które są istotne z punktu widzenia nadzoru, biorąc pod uwagę cele nadzoru określone w dyrektywie 2009/138/WE. Informacje dotyczące pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji oraz inne informacje, które należy przekazywać częściej niż raz w roku, powinny być wymagane jedynie w przypadku, gdy dodatkowa wiedza uzyskana przez krajowe organy nadzoru w celu monitorowania kondycji finansowej zakładów lub uwzględnienia potencjalnego wpływu ich decyzji na stabilność finansową przewyższa obciążenie związane z obliczeniem i dostarczeniem tych informacji. Po dokonaniu oceny charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności zakładu krajowe organy nadzoru powinny mieć możliwość dopuszczania ograniczeń częstotliwości i zakresu informacji, które należy dostarczyć, lub stosowania zwolnień z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji jedynie w przypadku, gdy zakład nie przekracza określonych progów. Należy zagwarantować, że najmniejsze zakłady będą uprawnione do korzystania z ograniczeń i zwolnień oraz że zakłady te nie posiadają łącznie więcej niż 20 % udziału w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim. (25) W celu zagwarantowania, że informacje dostarczone przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji posiadające udziały kapitałowe w innych zakładach lub przez ubezpieczeniowe spółki holdingowe na poziomie grupy są dokładne i kompletne, krajowe organy nadzoru nie powinny dopuszczać ograniczeń wymaganych informacji lub odstępstw od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji w stosunku do zakładów, które należą do grupy, chyba że krajowy organ nadzoru jest przekonany, że procedura sprawozdawczości byłaby niewłaściwa, zważywszy na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności grupy. (26) W obszarach, w których Komisji przysługują obecnie wynikające z dyrektywy 2009/138/WE uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych w przypadkach, w których środki te są aktami o charakterze nieustawodawczym ogólnego zastosowania uzupełniającymi lub zmieniającymi niektóre elementy tej dyrektywy inne niż istotne w rozumieniu art. 290 TFUE, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z tym artykułem lub regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. (27) W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obliczających kapitałowy wymóg wypłacalności w oparciu o standardową formułę zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE lub w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą. (28) Jeżeli ryzyka nie są odpowiednio pokryte danym podmodułem, EIOPA powinien być uprawniony do opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych określających limity ilościowe i kryteria dopuszczalności aktywów dla obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą. (29) W celu umożliwienia zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji spójnego ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na podstawie dyrektywy 2009/138/WE organ centralny musi regularnie opracowywać, publikować i aktualizować pewne informacje techniczne związane z odpowiednią strukturą terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, uwzględniając obserwacje dokonane na rynku finansowym. Sposób, w jaki określa się odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, powinien być przejrzysty. Z uwagi na techniczny i ubezpieczeniowy charakter tych zadań powinny one być wykonywane przez EIOPA. (30) Odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka powinna zapobiegać sztucznej zmienności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych oraz stanowić zachętę do prawidłowego zarządzania ryzykiem. Wybór punktu początkowego ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka powinien pozwolić zakładom na dopasowanie do obligacji przepływów środków pieniężnych dyskontowanych przy zastosowaniu nieekstrapolowanych stóp procentowych w obliczaniu najlepszego oszacowania. W warunkach rynkowych podobnych do warunków istniejących w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy punkt początkowy ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka, w szczególności dla euro, powinien wynosić 20 lat. W warunkach rynkowych podobnych do warunków istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy ekstrapolowana część odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, w szczególności dla euro, powinna zbiegać się z ostateczną stopą forward w taki sposób, że w przypadku instrumentów o stałym terminie zapadalności przekraczającym o 40 lat punkt początkowy ekstrapolacji różnica między ekstrapolowanymi stopami forward a ostateczną stopą forward nie przekracza trzech punktów bazowych. W przypadku walut innych niż euro należy uwzględnić cechy charakterystyczne lokalnych rynków obligacji i swapów przy określaniu punktu początkowego ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka oraz odpowiedni okres zbieżności do ostatecznej stopy forward. (31) Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji utrzymują do terminu zapadalności obligacje lub inne aktywa o podobnych właściwościach pod względem przepływów pieniężnych, nie są one narażone na ryzyko zmiany spreadów tych aktywów. Aby uniknąć sytuacji, w której zmiany spreadów aktywów wpływają na kwotę środków własnych tych zakładów, powinny one mieć możliwość dostosowania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka celem obliczenia najlepszego oszacowania zgodnie ze zmianami spreadu ich aktywów. Stosowanie takiej korekty dopasowującej powinno podlegać zatwierdzeniu przez organy nadzoru, a restrykcyjne wymogi dotyczące aktywów i zobowiązań powinny zapewnić, by zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogły utrzymywać aktywa do terminu zapadalności. W szczególności należy dopasować przepływy pieniężne aktywów i zobowiązań, a aktywa należy zastępować wyłącznie celem zachowania dopasowania, jeżeli oczekiwane przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom, jak w przypadku obniżenia wartości obligacji lub niewykonania zobowiązania dotyczącego obligacji. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ korekty dopasowującej na ich sytuację finansową w celu zapewnienia odpowiedniej przejrzystości. (32) Aby zapobiec procyklicznemu zachowaniu inwestycyjnemu, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny mieć możliwość dostosowania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka celem obliczenia najlepszego oszacowania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w celu złagodzenia skutków nadmiernych spreadów obligacji. Taka korekta z tytułu zmienności powinna opierać się na portfelach referencyjnych dla odpowiednich walut tych zakładów i, w razie potrzeby w celu zapewnienia reprezentatywności, na portfelach referencyjnych dla krajowych rynków ubezpieczeń. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ korekty z tytułu zmienności na ich sytuację finansową w celu zapewnienia odpowiedniej przejrzystości. (33) W świetle dużego znaczenia dyskontowania dla ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dyrektywa 2009/138/WE powinna zapewniać jednolite warunki wyboru stóp dyskontowych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji. W celu zapewnienia takich jednolitych warunków należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie określania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania, spreadów bazowych do obliczania korekty dopasowującej oraz korekty z tytułu zmienności. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ( 10 ). W tych aktach wykonawczych należy wykorzystywać informacje techniczne dostarczane i publikowane przez EIOPA. W przypadku przyjmowania tych aktów wykonawczych należy stosować procedurę doradczą. (34) Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeżeli, w uzasadnionych przypadkach związanych z odpowiednią strukturą terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą. (35) W celu złagodzenia nadmiernych potencjalnych skutków procyklicznych okres na przywrócenie spełnienia kapitałowego wymogu wypłacalności powinien zostać przedłużony w wyjątkowych niekorzystnych sytuacjach, w tym w przypadku gwałtownych spadków na rynkach finansowych, utrzymujących się niskich stóp procentowych oraz zdarzeń katastroficznych mających poważne skutki, które dotykają zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji reprezentujące znaczny udział w rynku lub dotknięte linie biznesowe. EIOPA powinien być odpowiedzialny za ogłoszenie wystąpienia wyjątkowych niekorzystnych sytuacji, a Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych i wykonawczych określających kryteria i odpowiednie procedury. (36) W kontekście przewidzianej w niniejszej dyrektywie korekty dopasowującej, stosowanej do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, wymóg, by portfel zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, do których zastosowanie ma korekta dopasowująca, oraz portfel aktywów będący przedmiotem wyznaczenia były zidentyfikowane, organizowane i zarządzane w sposób niezależny od pozostałej działalności zakładów oraz nie były wykorzystywane do pokrywania strat wynikłych z innej działalności zakładów, należy rozumieć w sensie ekonomicznym. Nie powinna ona pociągać za sobą nałożenia na państwa członkowskie wymogu posiadania w ustawodawstwie krajowym prawnego pojęcia funduszu wyodrębnionego. Zakłady stosujące korektę dopasowującą powinny określić i zorganizować portfel aktywów i zobowiązań i zarządzać nim niezależnie od innych części działalności i w związku z tym nie należy pozwolić im na pokrywanie ryzyk w tych innych częściach działalności przy wykorzystaniu wyznaczonego portfela aktywów. Choć umożliwia to skuteczne zarządzanie portfelem, to dla celów korekty dopasowującej należy uwzględnić w dostosowaniach środków własnych i w kapitałowym wymogu wypłacalności ograniczoną możliwość dokonywania transferów i zakres dywersyfikacji między wyznaczonym portfelem a pozostałą częścią zakładu. (37) Spread portfela referencyjnego, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, powinien zostać określony w przejrzysty sposób przy zastosowaniu w stosownych przypadkach odpowiednich wskaźników. (38) W celu zapewnienia przejrzystego stosowania korekty z tytułu zmienności, korekty dopasowującej i środków przejściowych dotyczących stopy procentowej wolnej od ryzyka oraz przepisów technicznych przewidzianych zgodnie z niniejszą dyrektywą zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ niezastosowania tych środków na ich sytuację finansową, w tym na wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, kapitałowy wymóg wypłacalności, minimalny wymóg kapitałowy zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE, podstawowe środki własne i kwotę dopuszczonych środków własnych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności. (39) W ustawodawstwie krajowym państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania swoim krajowym organom nadzoru prawa do wydawania zgody lub, w wyjątkowych okolicznościach, odmowy zastosowania korekty z tytułu zmienności. (40) W celu zapewnienia harmonizacji dostarczania niektórych danych technicznych na potrzeby kapitałowego wymogu wypłacalności w oparciu o standardową formułę, na przykład w celu umożliwienia zharmonizowanego stosowania rodzajów podejścia do wykorzystania ratingów, należy przydzielić EIOPA określone zadania. Należy dostosować uznawanie agencji ratingowych i uczynić je spójnym z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 ( 11 ) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE ( 12 ). Należy unikać powielania rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, dlatego też rola Wspólnego Komitetu Organów Nadzoru, powołanego na mocy rozporządzeń (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, jest uzasadniona. EIOPA powinien w optymalny sposób wykorzystać kompetencje i doświadczenie ESMA. Szczegółowy sposób wykonywania tych zadań należy doprecyzować w środkach, które mają być przyjęte w drodze aktów delegowanych lub wykonawczych. (41) Wykazy jednostek samorządów regionalnych i władz lokalnych publikowane przez EIOPA nie powinny być bardziej szczegółowe niż jest to konieczne do zapewnienia, by takie samorządy bądź władze były traktowane tak samo jak rządy centralne, tylko jeżeli ryzyka związane z ekspozycją są takie same jak w przypadku rządów centralnych. (42) W celu zapewnienia wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE zharmonizowanego podejścia dotyczącego ustalania, czy w przypadkach naruszenia kapitałowego wymogu wypłacalności dozwolone jest przedłużenie okresu naprawczego, należy określić okoliczności stanowiące wyjątkową niekorzystną sytuację. EIOPA powinien być odpowiedzialny za ogłoszenie wystąpienia wyjątkowych niekorzystnych sytuacji, a Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych i wykonawczych określających kryteria i odpowiednie procedury w przypadku takich wyjątkowych niekorzystnych sytuacji. (43) W celu zapewnienia spójności międzysektorowej i usunięcia rozbieżności między interesami podmiotów „przekształcających” pożyczki w zbywalne papiery wartościowe i inne instrumenty finansowe (jednostek inicjujących lub jednostek sponsorujących) a interesami zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji inwestujących w te papiery wartościowe lub instrumenty finansowe Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych w kontekście inwestycji w przekształcone pożyczki na mocy dyrektywy 2009/138/WE, określających nie tylko same wymogi, ale również konsekwencje niespełnienia tych wymogów. (44) W celu umożliwienia większej spójności przewidzianych w dyrektywie 2009/138/WE procedur zatwierdzania przez organy nadzoru parametrów właściwych dla danego zakładu, polityki wprowadzania zmian w modelu, spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) oraz ustanawiania i znoszenia narzutów kapitałowych Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych określających odpowiednie procedury obowiązujące w tych obszarach. (45) Trwa opracowywanie przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Nadzorów Ubezpieczeniowych globalnego standardu wypłacalności opartego na analizie ryzyka, co sprzyja większej koordynacji i współpracy w dziedzinie nadzoru finansowego na skalę międzynarodową. Zawarte w dyrektywie 2009/138/WE przepisy dotyczące aktów delegowanych Komisji stwierdzających równoważność systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych państw trzecich jest spójny z celami w zakresie zachęcania do zwiększania spójności w dziedzinie wprowadzania systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych opartych na analizie ryzyka na skalę międzynarodową. Aby uwzględnić fakt, że niektóre państwa trzecie mogą potrzebować więcej czasu na dostosowanie i wdrożenie systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych w pełni spełniających kryteria uznania ich za równoważne, konieczne jest określenie warunków dotyczących traktowania takich systemów państw trzecich, tak aby systemy tych państw trzecich zostały uznane za tymczasowo równoważne. W stosownych przypadkach akty delegowane Komisji dotyczące tymczasowej równoważności powinny uwzględniać rozwój sytuacji na szczeblu międzynarodowym. Jeżeli Komisja uzna system nadzoru ostrożnościowego nad grupą stosowany przez dane państwo trzecie za tymczasowo równoważny, należy dopuścić dodatkowe przekazywanie informacji do organów nadzoru w celu zapewnienia ochrony ubezpieczającym i beneficjentom w Unii. (46) Biorąc pod uwagę szczególny charakter rynku ubezpieczeń, w celu zapewnienia równych szans dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji mających siedzibę w państwach trzecich, niezależnie od tego, czy ich jednostka dominująca ma siedzibę w Unii, Komisja powinna mieć możliwość stwierdzenia, że system danego państwa trzeciego jest tymczasowo równoważny do celów obliczenia wymogów wypłacalności grupy oraz dopuszczonych środków własnych koniecznych do spełnienia tych wymogów. (47) Aby zapewnić należyte informowanie zainteresowanych podmiotów o strukturze grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, konieczne jest, by informacje dotyczące ich struktury prawnej, zarządczej i organizacyjnej były podawane do publicznej wiadomości. Informacje te powinny obejmować co najmniej informacje dotyczące oficjalnej nazwy, rodzaju prowadzonej działalności i kraju, w którym siedzibę mają jednostki zależne, główne powiązane zakłady i istotne oddziały. (48) W stosownych przypadkach decyzje Komisji stwierdzające, że system wypłacalności lub system ostrożnościowy danego państwa trzeciego jest tymczasowo równoważny, powinny uwzględniać istnienie, czas trwania i charakter środków przejściowych stosowanych w systemach tych krajów. (49) Aby umożliwić spółdzielni europejskiej, ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1435/2003 ( 13 ), świadczenie usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, niezbędne jest rozszerzenie wykazu dozwolonych form prawnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE i uwzględnienie w nim spółdzielni europejskiej. (50) Należy dostosować kwotę w euro dolnego progu minimalnego wymogu kapitałowego obowiązującego dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Takie dostosowanie wynika z okresowej korekty aktualnych dolnych progów wymogów kapitałowych dla takich zakładów dokonywanej w celu uwzględnienia inflacji. (51) Sposób obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności w przypadku ubezpieczenia zdrowotnego powinien odzwierciedlać krajowe systemy wyrównania, a także powinien uwzględniać zmiany w krajowym ustawodawstwie z zakresu ochrony zdrowia, ponieważ stanowią one podstawową część systemu ubezpieczeniowego na tych krajowych rynkach zdrowia. (52) Niektóre uprawnienia wykonawcze ustanowione na mocy art. 202 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powinny zostać zastąpione odpowiednimi przepisami zgodnie z art. 290 TFUE. (53) Dostosowanie procedur komitetowych do TFUE, a zwłaszcza do jego art. 290, powinno przebiegać indywidualnie. W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych oraz określenia wymogów ustanowionych w dyrektywach zmienianych niniejszą dyrektywą Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE. W szczególności należy przyjąć akty delegowane w odniesieniu do szczegółów dotyczących wymogów w zakresie zarządzania, wyceny, sprawozdań dla organów nadzoru i ujawnienia publicznego, określania i klasyfikacji środków własnych, standardowej formuły obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności (w tym będących następstwem zmian w obszarze narzutów kapitałowych) oraz wyboru metod ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i założeń w tym zakresie. (54) W deklaracji nr 39 dotyczącej art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dołączonej do aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Lizbony, uczestnicy konferencji odnotowali wyrażony przez Komisję zamiar dalszego konsultowania się z ekspertami powołanymi przez państwa członkowskie podczas przygotowywania projektów aktów delegowanych w dziedzinie usług finansowych zgodnie z ustaloną praktyką. (55) Parlament Europejski i Rada powinny dysponować trzymiesięcznym okresem od daty notyfikacji na zgłoszenie zastrzeżeń do aktu delegowanego. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego okresu o trzy miesiące w zakresie obszarów budzących duże zaniepokojenie. Parlament Europejski i Rada powinny mieć również możliwość informowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu. To wczesne zatwierdzanie aktów delegowanych jest szczególnie wskazane w razie konieczności przestrzegania terminów, np. w przypadku gdy w akcie podstawowym określono harmonogramy dotyczące przyjmowania przez Komisję aktów delegowanych. (56) W świetle kryzysu finansowego oraz mechanizmów procyklicznych, które przyczyniły się do jego powstania oraz pogłębiły jego skutki, Rada Stabilności Finansowej, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego oraz grupa G-20 wystosowały zalecenia mające na celu złagodzenie procyklicznych efektów regulacji finansowych. Zalecenia te mają bezpośrednie znaczenie dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które są ważnymi elementami systemu finansowego. (57) W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszej dyrektywy i nadzoru makroostrożnościowego w całej Unii należy zapewnić, aby Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego, ustanowiona na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 ( 14 ), opracowywała zasady dostosowane do unijnej gospodarki. (58) Kryzys finansowy uwypuklił fakt, że instytucje finansowe w znacznym stopniu nie doszacowały poziomu ryzyka kredytowego kontrahenta związanego z instrumentami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. We wrześniu 2009 r. skłoniło to G-20 do zwrócenia się o to, by instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym były rozliczane za pośrednictwem kontrahenta centralnego. Ponadto zwróciła się ona o podporządkowanie tych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie mogły być rozliczane centralnie, bardziej rygorystycznym wymogom kapitałowym w celu właściwego odzwierciedlenia większego ryzyka, które się z nimi wiąże. (59) Obliczanie kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej powinno uwzględniać ekspozycje wobec kwalifikowanych kontrahentów centralnych adekwatnie do traktowania takich ekspozycji w wymogach kapitałowych dla instytucji kredytowych i instytucji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, szczególnie w odniesieniu do różnic w traktowaniu kwalifikowanych kontrahentów centralnych i innych kontrahentów. (60) W celu zapewnienia, że cele Unii w zakresie długoterminowego zrównoważonego wzrostu oraz cele dyrektywy 2009/138/WE związane głównie z ochroną ubezpieczających, jak również z zapewnieniem stabilności finansowej będą nadal spełniane, Komisja powinna dokonać przeglądu adekwatności metod, założeń i standardowych parametrów stosowanych przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej w ciągu pięciu lat od rozpoczęcia stosowania dyrektywy 2009/138/WE. Podstawą tego przeglądu powinny być w szczególności ogólne doświadczenia zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji przy stosowaniu standardowej formuły kapitałowego wymogu wypłacalności w okresie przejściowym. W czasie przeglądu należy też uwzględnić wyniki dowolnej klasy aktywów i instrumentów finansowych, zachowanie podmiotów lokujących w te aktywa i instrumenty finansowe oraz zmiany w ustanawianiu międzynarodowych standardów usług finansowych. Przegląd standardowych parametrów dla określonych klas aktywów, takich jak papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu i infrastruktura długoterminowa, może wymagać priorytetowego potraktowania. (61) W celu umożliwienia sprawnego przejścia zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE do nowego systemu należy ustanowić środki dotyczące fazy wprowadzenia i odpowiednie środki przejściowe. Środki przejściowe powinny mieć na celu unikanie zakłóceń rynku i ograniczanie wpływu na istniejące produkty, a także zapewnianie dostępności produktów ubezpieczeniowych. Środki przejściowe powinny zachęcać zakłady do jak najszybszego zmierzania w kierunku spełniania szczególnych wymogów nowego systemu. (62) Należy zapewnić system przejściowy dla działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych prowadzonych przez zakłady ubezpieczeń zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 15 ) podczas dokonywania przez Komisję przeglądu tej dyrektywy. System przejściowy powinien przestać obowiązywać po wejściu w życie zmian do dyrektywy 2003/41/WE. (63) Niezależnie od przewidywanego zastosowania dyrektywy 2009/138/WE, szczególnie do celów ocen związanych z zatwierdzaniem modeli wewnętrznych, uzupełniającymi środkami własnymi, klasyfikacją środków własnych, parametrami właściwymi dla danego zakładu, spółkami celowymi (podmiotami specjalnego przeznaczenia), podmodułem ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartym na czasie trwania, oraz przejściowego przepisu dotyczącego obliczenia najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych lub zobowiązań reasekuracyjnych odpowiadających wpłaconym składkom za istniejące umowy, dyrektywy Rady 64/225/EWG ( 16 ), 73/239/EWG ( 17 ), 73/240/EWG ( 18 ), 76/580/EWG ( 19 ), 78/473/EWG ( 20 ), 84/641/EWG ( 21 ), 87/344/EWG ( 22 ), 88/357/EWG ( 23 ) i 92/49/EWG ( 24 ), a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/WE ( 25 ), 2001/17/WE ( 26 ), 2002/83/WE ( 27 ) i 2005/68/WE ( 28 ) (nazywane łącznie Wypłacalność I), zmienione aktami wymienionymi w części A załącznika VI do dyrektywy 2009/138/WE, powinny mieć zastosowanie do końca 2015 r. (64) Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, co najmniej jednego dokumentu wyjaśniającego związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy i do dyrektywy 2009/138/WE prawodawca uznaje, że wymóg złożenia tych dokumentów jest uzasadniony. (65) Z uwagi na to, że państwa członkowskie nie są w stanie zrealizować w dostatecznym stopniu celów niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie wysokiego, efektywnego i spójnego poziomu regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego, ochrony ubezpieczających i beneficjentów, a przez to przedsiębiorstw i konsumentów, ochrony integralności, efektywności i właściwego funkcjonowania rynków finansowych, utrzymania stabilności systemu finansowego oraz wzmocnienia koordynacji nadzoru na skalę międzynarodową, a skala działań pozwala na lepszą ich realizację na szczeblu Unii Europejskiej, Unia może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (66) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2003/71/WE

W dyrektywie 2003/71/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 5 ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie: „Jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, są one udostępniane inwestorom, przekazywane właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego, a także przekazywane przez ten właściwy organ właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego lub przyjmujących państw członkowskich niezwłocznie wraz z rozpoczęciem publicznej oferty, jednakże jeżeli to możliwe, przed rozpoczęciem oferty lub dopuszczeniem do obrotu. Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego przekazuje ostateczne warunki ESMA. Ostateczne warunki obejmują jedynie informacje związane z notą o papierach wartościowych i nie są wykorzystywane do uzupełnienia podstawowego prospektu emisyjnego. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 8 ust. 1 lit. a).”;

2) w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia informacji włączanych przez odniesienie. ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

3) w art. 13 ust. 7 otrzymuje brzmienie: „7. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do zatwierdzania prospektów emisyjnych ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających procedury zatwierdzania prospektu emisyjnego i warunki ustalania terminów. ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

4) w art. 14 ust. 8 otrzymuje brzmienie: „8. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych precyzujących przepisy zawarte w ust. 1–4 dotyczące publikacji prospektu emisyjnego. ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

5) w art. 15 ust. 7 otrzymuje brzmienie: „7. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających przepisy dotyczące upowszechniania reklam zapowiadających zamiar publicznego oferowania papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, w szczególności przed udostępnieniem do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego lub przed rozpoczęciem subskrypcji, oraz w celu sprecyzowania przepisów zawartych w ust. 4. ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

6) dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 31a Personel i zasoby ESMA ESMA dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów związanych z przyjęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji odpowiednie sprawozdanie.”.

Artykuł 2

Zmiany w dyrektywie 2009/138/WE

W dyrektywie 2009/138/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 13 wprowadza się następujące zmiany: a) po pkt 32 wprowadza się punkt w brzmieniu: „32a. »kwalifikowany kontrahent centralny« oznacza kontrahenta centralnego, który otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 ( 29 ) lub został uznany zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia; b) dodaje się punkt w brzmieniu: „40. »zewnętrzna instytucja oceny wiarygodności kredytowej« lub »ECAI« oznacza agencję ratingową zarejestrowaną lub certyfikowaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 ( 30 ) lub bank centralny sporządzający ratingi kredytowe wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia.

2) art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane związane z wykazami form określonych w załączniku III, z wyjątkiem pkt 28 i 29 w częściach A, B i C.”;

3) dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 25a Informowanie i publikacja informacji o zezwoleniach lub o cofnięciu zezwoleń O każdym udzielonym zezwoleniu lub cofnięciu zezwolenia powiadamiany jest Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 ( 31 ). Nazwę każdego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, któremu udzielono zezwolenia, umieszcza się w wykazie. EIOPA publikuje ten wykaz na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.

4) w art. 29 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Akty delegowane oraz regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne przyjęte przez Komisję uwzględniają zasadę proporcjonalności, zapewniając w ten sposób proporcjonalne stosowanie niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do małych zakładów ubezpieczeń. Projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione przez EIOPA zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, projekty wykonawczych standardów technicznych przedstawione zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia oraz wytyczne i zalecenia wydane zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia uwzględniają zasadę proporcjonalności, zapewniając tym samym proporcjonalne stosowanie niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do małych zakładów ubezpieczeń.”;

5) art. 31 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Bez uszczerbku dla art. 35, art. 51, art. 254 ust. 2 i art. 256, w odniesieniu do ust. 2 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane określające główne aspekty, których dotyczyć mają ujawniane dane statystyczne, wykaz zawartości i datę publikacji ujawnianych informacji.; 5. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 2 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla art. 35, art. 51, art. 254 ust. 2 i art. 256, EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia wzorów i struktury ujawnianych informacji przewidzianych w niniejszym artykule. EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

6) w art. 33 dodaje się akapity w brzmieniu: „Jeśli organ nadzoru powiadomił organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z akapitem pierwszym oraz jeśli temu organowi nadzoru nie zezwala się na skorzystanie z przysługującego mu prawa przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeżeli organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego nie są w stanie skorzystać w praktyce z przysługującego im prawa uczestnictwa w tych kontrolach zgodnie z akapitem drugim, organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu. Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA może brać udział w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;

7) w art. 35 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadzenie otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie nakładają wymóg na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji do przekazywania organom nadzoru informacji koniecznych do nadzoru, uwzględniających cele nadzoru określone w art. 27 i 28. Informacje te obejmują co najmniej informacje konieczne do przeprowadzenia w trakcie procesu nadzoru, o którym mowa w art. 36, następujących czynności:”; b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Bez uszczerbku dla art. 129 ust. 4, jeżeli uprzednio określone okresy, o których mowa w ust. 2 lit. a) ppkt (i), są krótsze niż rok, zainteresowane organy nadzoru mogą ograniczyć regularną sprawozdawczość do organów nadzoru, jeżeli: a) przekazanie tych informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności danego zakładu; b) informacje są przekazywane przynajmniej raz w roku. Organy nadzoru nie ograniczają regularnej sprawozdawczości z częstotliwością mniejszą niż raz w roku w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które wchodzą w skład grupy w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c), chyba że dany zakład może wykazać organowi nadzoru w zadowalający sposób, że regularna sprawozdawczość z częstotliwością mniejszą niż raz w roku nie jest właściwa z uwagi na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności danej grupy. Ograniczenie regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru jest przyznawane tylko tym zakładom, których łączny udział w rynku nie przekracza 20 %, odpowiednio, rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim, gdzie udział w rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie jest mierzony wielkością przypisu składki brutto, a udział w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie jest mierzony wartością rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto. Organy nadzoru, klasyfikując zakład do przyznania uprawnień, o których mowa powyżej, priorytetowo traktują najmniejsze zakłady. 7. Zainteresowane organy nadzoru mogą ograniczyć regularną sprawozdawczość do organów nadzoru lub zwolnić zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, jeżeli: a) przekazanie tych informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności danego zakładu; b) przekazanie tych informacji nie jest konieczne do prowadzenia skutecznego nadzoru nad danym zakładem; c) odstępstwo nie narusza stabilności odpowiednich systemów finansowych w Unii; oraz d) dany zakład jest w stanie dostarczyć informacje w sposób doraźny. Organy nadzoru nie przyznają zwolnień od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji, które wchodzą w skład grupy w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c), chyba że dany zakład może wykazać organowi nadzoru w zadowalający sposób, że przekazywanie pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji nie jest właściwe z uwagi na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności danej grupy i przy uwzględnieniu celu stabilności finansowej. Odstępstwo od wymogu przekazywania pełnego wykazu aktywów do organów nadzoru jest przyznawane tylko tym zakładom, których łączny udział w rynku nie przekracza 20 %, odpowiednio, rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim, gdzie udział w rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie jest mierzony wielkością przypisu składki brutto, a udział w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie jest mierzony wartością rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto. Organy nadzoru, klasyfikując zakład do przyznania uprawnień, o których mowa powyżej, priorytetowo traktują najmniejsze zakłady. 8. Do celów ust. 6 i 7, w ramach procesu nadzoru, organy nadzoru oceniają, czy przekazanie informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla danego zakładu, biorąc pod uwagę co najmniej: a) wartość składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładu; b) zmienność odszkodowań i świadczeń wypłacanych przez zakład; c) ryzyka rynkowe związane z inwestycjami dokonywanymi przez zakład; d) poziom koncentracji ryzyka; e) łączną liczbę grup ubezpieczeń na życie i grup ubezpieczeń innych niż na życie, w zakresie których wydano zezwolenie; f) możliwe skutki zarządzania aktywami zakładu na stabilność finansową; g) systemy i struktury zakładu służące przekazywaniu informacji do celów nadzoru oraz sporządzone na piśmie zasady, o których mowa w ust. 5; h) adekwatność systemu zarządzania zakładem; i) poziom środków własnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego; j) czy zakład jest wewnętrznym zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji, pokrywającym jedynie ryzyka związane z grupą przemysłową lub handlową, do której należy. 9. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 301a określające informacje, o których mowa w ust. 1–4 niniejszego artykułu, oraz terminy przekazania tych informacji celem zapewnienia właściwego stopnia spójności sprawozdawczości dla organów nadzoru. 10. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru w odniesieniu do wzorów formularzy przekazywanych organom nadzoru, o których mowa w ust. 1 i 2. EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. 11. W celu wsparcia spójnego i konsekwentnego stosowania ust. 6 i 7 EIOPA wydaje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 doprecyzowujące metody, które należy stosować przy określaniu udziału w rynku, o którym mowa w ust. 6 akapit trzeci i ust. 7 akapit trzeci.”;

8) w art. 37 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i) lit. b) otrzymuje brzmienie: „b) organ nadzoru stwierdził, że profil ryzyka zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń leżących u podstaw kapitałowego wymogu wypłacalności obliczonego przy zastosowaniu modelu wewnętrznego lub częściowego modelu wewnętrznego zgodnie z przepisami rozdziału VI sekcja 4 podsekcja 3, ponieważ niektóre mierzalne rodzaje ryzyka nie zostały uwzględnione w sposób wystarczający i dostosowanie modelu w celu lepszego odzwierciedlenia danego profilu ryzyka w odpowiednim terminie nie odniosło pożądanego skutku;”; (ii) dodaje się punkt w brzmieniu: „d) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, lub środki przejściowe, o których mowa w art. 308c i 308d, i organ nadzoru stwierdził, że profil ryzyka tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń leżących u podstaw tych korekt i środków przejściowych.”; b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. a) i b) narzut kapitałowy oblicza się w sposób zapewniający przestrzeganie przez ten zakład art. 101 ust. 3. W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. c) narzut kapitałowy jest współmierny do istotnych ryzyk wynikających z niedociągnięć, które skłoniły organ nadzoru do podjęcia decyzji o ustanowieniu narzutu. W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. d) narzut kapitałowy musi być współmierny do istotnych ryzyk wynikających z faktu, iż profil ryzyka odbiega od założeń, o których mowa w tym ustępie.”; c) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące okoliczności, w których może zostać ustanowiony narzut kapitałowy. 7. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące metody obliczania narzutu kapitałowego. 8. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury dotyczące decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych. EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

9) w art. 38 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu: „W przypadku gdy organ nadzoru powiadomił odpowiedni organ państwa członkowskiego dostawcy usług o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z niniejszym ustępem lub w przypadku gdy ten organ przeprowadza kontrolę na miejscu zgodnie z akapitem pierwszym w sytuacji, gdy tamten organ nadzoru nie może w praktyce wykonać przysługującego mu prawa do przeprowadzenia kontroli na miejscu, organ nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o jego pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu. Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA jest uprawniony do uczestnictwa w kontroli na miejscu przeprowadzanej wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;

10) w art. 44 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu: „W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji stosują korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, lub korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, opracowują one plan płynności przewidujący wpływy pieniężne i wypływy pieniężne związane z aktywami i zobowiązaniami podlegającymi tym korektom.”; b) dodaje się ustęp w brzmieniu: „2a. W odniesieniu do zarządzania aktywami i pasywami zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji regularnie oceniają: a) wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw ekstrapolacji odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77a; b) gdy stosują korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b: (i) wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw obliczania korekty dopasowującej, w tym obliczania spreadu bazowego, o którym mowa w art. 77c ust. 1 lit. b), oraz możliwy wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych środków własnych; (ii) wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na zmiany składu wyznaczonego portfela aktywów; (iii) wpływ obniżenia korekty dopasowującej do zera; c) gdy stosują korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d: (i) wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw obliczania korekty z tytułu zmienności oraz możliwy wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych środków własnych; (ii) wpływ obniżenia korekty z tytułu zmienności do zera. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji co roku przedstawiają wyniki ocen, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), organowi nadzoru w ramach informacji przekazywanych na mocy art. 35. W przypadku gdy obniżenie korekty dopasowującej lub korekty z tytułu zmienności do zera skutkowałoby niezgodnością z kapitałowym wymogiem wypłacalności, zakład przedstawia także analizę środków, jakie mógłby podjąć w takiej sytuacji, aby został przywrócony poziom dopuszczonych środków własnych pokrywających kapitałowy wymóg wypłacalności lub został obniżony profil ryzyka w celu przywrócenia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności. W przypadku gdy jest stosowana korekta z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, sporządzone na piśmie zasady dotyczące zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 41 ust. 3, obejmują zasady dotyczące kryteriów stosowania korekty z tytułu zmienności.”; c) dodaje się ustęp w brzmieniu: „4a. W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykorzystują zewnętrzną ocenę wiarygodności kredytowej przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności, w celu uniknięcia nadmiernego polegania na zewnętrznych instytucjach oceny wiarygodności kredytowej zakłady te zawsze, gdy to możliwe, sprawdzają odpowiedniość tych zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej w ramach zarządzania ryzykiem poprzez dodatkowe oceny w celu uniknięcia wszelkiego automatycznej zależności od ocen zewnętrznych. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego ustępu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej. EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia projektów wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

11) w art. 45 dodaje się ustęp w brzmieniu: „2a. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, lub środki przejściowe, o których mowa w art. 308c i 308d, przeprowadza on ocenę zgodności z wymogami kapitałowymi, o której mowa w ust. 1 lit. b), z uwzględnieniem i bez uwzględnienia tych korekt i środków przejściowych.”;

12) art. 50 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 50 Akty delegowane i regulacyjne standardy techniczne 1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane w celu bliższego określenia: a) elementów systemów, o których mowa w art. 41, 44, 46 i 47, a w szczególności obszarów, które powinny być ujęte w zasadach zarządzania aktywami i pasywami oraz polityce lokacyjnej, w rozumieniu art. 44 ust. 2, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji; b) funkcji, o których mowa w art. 44, 46, 47 i 48. 2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu dalszego określenia: a) wymogów określonych w art. 42 i funkcji, których one dotyczą; b) warunków dokonywania outsourcingu, w szczególności w przypadku dostawców usług zlokalizowanych w państwach trzecich. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. 3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do oceny, o której mowa w art. 45 ust. 1 lit. a), EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu bliższego określenia elementów tej oceny. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

13) w art. 51 wprowadza się następujące zmiany: a) dodaje się ustęp w brzmieniu: „1a. W przypadku gdy jest stosowana korekta dopasowująca, o której mowa w art. 77b, opis, o którym mowa w ust. 1 lit. d), obejmuje opis korekty dopasowującej oraz portfela zobowiązań i wyznaczonych aktywów, do których ma zastosowanie korekta dopasowująca, a także ocenę ilościową wpływu zmiany korekty dopasowującej do zera na sytuację finansową zakładu. Opis, o którym mowa w ust. 1 lit. d), obejmuje również stwierdzenie, czy zakład stosuje korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, oraz ocenę ilościową wpływu zmiany korekty z tytułu zmienności do zera na sytuację finansową zakładu.”; b) ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie: „Niemniej jednak, bez uszczerbku dla wszelkich ujawnień informacji obowiązujących na mocy innych wymogów prawnych lub regulacyjnych, państwa członkowskie mogą postanowić, że pomimo ujawniania łącznego wymogu kapitałowego wypłacalności, o którym mowa w ust. 1 lit. e) ppkt (ii), narzuty kapitałowe lub wpływ szczególnych parametrów, które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma obowiązek stosować zgodnie z art. 110, nie muszą być oddzielnie ujawniane w okresie przejściowym kończącym się najpóźniej w dniu 31 grudnia 2020 r.”;

14) art. 52 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 52 Informacje dla Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz sprawozdania przygotowywane przez ten urząd 1. Bez uszczerbku dla art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 państwa członkowskie nakładają na organy nadzoru wymóg corocznego przekazywania EIOPA następujących informacji: a) średniego narzutu kapitałowego na zakład oraz rozkładu nałożonych w poprzednim roku przez organ nadzoru narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, wykazanego odrębnie dla: (i) dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji; (ii) dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie; (iii) dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie; (iv) dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie; (v) dla zakładów reasekuracji; b) w odniesieniu do każdego z ujawnień określonych w lit. a) niniejszego ustępu, udziału narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c); c) liczby zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz liczby zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w danym państwie członkowskim; d) liczby grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości dla organów nadzoru oraz liczby grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów wszystkich grup. 2. EIOPA corocznie ujawnia publicznie następujące informacje: a) dla wszystkich państw członkowskich łącznie, ogólny rozkład narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, dla każdej z następujących grup zakładów: (i) zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji; (ii) zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie; (iii) zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie; (iv) zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie; (v) zakładów reasekuracji; b) w odniesieniu do każdego z państw członkowskich oddzielnie, rozkład narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, obejmujący wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w danym państwie członkowskim; c) w odniesieniu do każdego z ujawnień, o których mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, udział narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c); d) dla wszystkich państw członkowskich łącznie, całkowitą liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz całkowitą liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7 oraz w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup; e) w odniesieniu do każdego z państw członkowskich oddzielnie, liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7 oraz w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup w danym państwie członkowskim. 3. EIOPA przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji informacje, o których mowa w ust. 2, wraz ze sprawozdaniem przedstawiającym stopień spójności w zakresie nadzoru między organami nadzoru w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do narzutów kapitałowych.”;

15) art. 56 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 56 Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej: akty delegowane i wykonawcze standardy techniczne Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące informacje, które muszą być ujawniane, oraz terminy corocznego ujawniania informacji zgodnie z sekcją 3. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej sekcji EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, formaty i wzory. EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

16) art. 58 ust. 8 otrzymuje brzmienie: „8. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych służących sporządzeniu wyczerpującego wykazu informacji, o których mowa w art. 59 ust. 4 i które potencjalni nabywcy muszą umieścić w swoich powiadomieniach, bez uszczerbku dla art. 58 ust. 2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji oraz w celu uwzględnienia przyszłych zmian EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających dostosowanie kryteriów podanych w art. 59 ust. 1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. 9. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej dyrektywy EIOPA może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych określające stosowane procedury, formularze i wzory na potrzeby procesu konsultacji między właściwymi organami nadzoru, o którym mowa w art. 60. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

17) dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 65a Współpraca z EIOPA Państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru współpracowały z EIOPA na potrzeby niniejszej dyrektywy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010. Państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru niezwłocznie udzielały EIOPA wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania przez niego obowiązków zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010.”;

18) dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 67a Uprawnienia śledcze Parlamentu Europejskiego Art. 64 i 67 pozostają bez uszczerbku dla uprawnień śledczych przyznanych Parlamentowi Europejskiemu na mocy art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).”;

19) art. 69 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Takie ujawnienia informacji mają mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy jest to niezbędne z powodu nadzoru ostrożnościowego. Państwa członkowskie postanawiają jednak, że informacje otrzymane zgodnie z art. 65 i art. 68 ust. 1 oraz informacje uzyskane w drodze kontroli na miejscu, o której mowa w art. 33, mogą zostać ujawnione jedynie za wyraźną zgodą organu nadzoru, od którego informacje te pochodzą, lub organu nadzoru państwa członkowskiego, w którym została przeprowadzona kontrola na miejscu.”;

20) art. 70 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 70 Przekazywanie informacji bankom centralnym, organom monetarnym, organom nadzorującym systemy płatności i Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego 1. Bez uszczerbku dla art. 64–69 organ nadzoru może przekazywać informacje przeznaczone do wykonywania wyznaczonych zadań: a) bankom centralnym wchodzącym w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), w tym Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) i innym podmiotom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako organów monetarnych, jeśli informacje te są istotne dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewniania związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zabezpieczenia stabilności systemu finansowego; b) w stosownych przypadkach, innym krajowym organom państwowym odpowiedzialnym za nadzór nad systemami płatności; oraz c) Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) ustanowionej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 ( 32 ), gdy takie informacje są istotne dla wykonywania wyznaczonych jej zadań. 2. W sytuacji kryzysowej, w tym w sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, państwa członkowskie zezwalają organom nadzoru na niezwłoczne przekazanie informacji bankom centralnym wchodzącym w skład ESBC, w tym EBC, w przypadku gdy takie informacje są istotne dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewniania związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zabezpieczenia stabilności systemu finansowego, a także na przekazanie informacji ERRS w przypadku, gdy takie informacje są istotne dla wykonywania wyznaczonych jej zadań. 3. Takie organy lub podmioty mogą również przekazywać organom nadzoru takie informacje, których mogą one potrzebować do celów art. 67. Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają przepisom dotyczącym tajemnicy zawodowej zawartym w niniejszej sekcji.

21) w art. 71 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Państwa członkowskie zapewniają uwzględnianie przez organy nadzoru przy wykonywaniu swoich obowiązków spójności narzędzi nadzoru oraz praktyk nadzorczych w stosowaniu przepisów ustawowych, wykonawczych oraz wymogów administracyjnych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. W tym celu państwa członkowskie zapewniają, by: a) organy nadzoru uczestniczyły w działaniach EIOPA; b) organy nadzoru dokładały wszelkich starań, by przestrzegać wytycznych i zaleceń wydanych przez EIOPA zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, oraz podawały przyczyny, jeżeli nie ma to miejsca; c) mandaty krajowe udzielone organom nadzoru nie stanowiły przeszkody w wykonywaniu ich obowiązków jako członków EIOPA lub na podstawie niniejszej dyrektywy.”; b) skreśla się ust. 3;

22) art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1. 3. W celu zapewnienia harmonizacji w odniesieniu do wyceny aktywów i zobowiązań, EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających: a) w zakresie, w jakim akty delegowane, o których mowa w ust. 2, wymagają stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, zgodność tych standardów rachunkowości z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1 i 2; b) metody i założenia, które należy stosować w przypadkach, gdy brak jest notowań lub gdy międzynarodowe standardy rachunkowości zatwierdzone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 są czasowo bądź trwale niezgodne z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1 i 2; c) metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1, w przypadku gdy akty delegowane, o których mowa w ust. 2, umożliwiają stosowanie alternatywnych metod wyceny. Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;

23) dodaje się następujące artykuły: „Artykuł 77a Ekstrapolacja odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka Przy ustalaniu odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77 ust. 2, wykorzystuje się informacje wynikające z odpowiednich instrumentów finansowych oraz zachowuje się spójność z tymi informacjami. Przy takim ustaleniu uwzględnia się odpowiednie instrumenty finansowe o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla tych instrumentów finansowych oraz rynki obligacji są głębokie, płynne i przejrzyste. Odnośnie do instrumentów finansowych o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla danych instrumentów finansowych lub rynki obligacji nie są już głębokie, płynne i przejrzyste, odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka podlega ekstrapolacji. Ekstrapolowana część odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka opiera się na stopach forward, które począwszy od jednej stopy forward lub zbioru stóp forward powiązanych z instrumentami o najdłuższym terminie zapadalności, w przypadku których można zaobserwować odpowiednie instrumenty finansowe i obligacje na głębokim, płynnym i przejrzystym rynku, stopniowo zbliżają się do ostatecznej stopy forward. Artykuł 77b Korekta dopasowująca do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka 1. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą stosować korektę dopasowującą do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, o charakterze zobowiązań z tytułu umów ubezpieczenia na życie lub umów reasekuracji ubezpieczeń na życie, w tym zobowiązań z tytułu świadczeń rentowych wynikających z umów ubezpieczenia innych niż na życie lub umów reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie — pod warunkiem uzyskania uprzedniego zatwierdzenia przez organy nadzoru — gdy spełnione są następujące warunki: a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyznaczył portfel aktywów, składający się z obligacji i innych aktywów o podobnych właściwościach pod względem przepływów pieniężnych w celu pokrycia najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, a wyznaczenie to obowiązuje przez cały okres trwania tych zobowiązań, z wyjątkiem działań mających na celu odtworzenie przepływów pieniężnych pomiędzy aktywami a zobowiązaniami w przypadku, gdy przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom; b) portfel zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, do których zastosowanie ma korekta dopasowująca, oraz portfel aktywów będący przedmiotem wyznaczenia są zidentyfikowane, organizowane i zarządzane niezależnie od pozostałej działalności zakładów, a wyznaczony portfel aktywów nie może być wykorzystywany do pokrywania strat wynikłych z innej działalności tych zakładów; c) oczekiwane przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów odtwarzają każdy z oczekiwanych przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych w tej samej walucie, a wszelkie niedopasowania nie pociągają za sobą znaczącego ryzyka w stosunku do ryzyka przyjętego przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, związanego z portfelem zobowiązań, do którego stosuje się korektę dopasowującą; d) umowy stanowiące podstawę portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie pociągają za sobą możliwości opłat przyszłych składek; e) ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych może obejmować jedynie ryzyko długowieczności, ryzyko wydatków, ryzyko rewizji wysokości rent i ryzyko śmiertelności; f) jeżeli ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych obejmuje ryzyko śmiertelności, najlepsze oszacowanie portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie może wzrosnąć o więcej niż 5 % przy zastosowaniu szoku dla ryzyka śmiertelności skalibrowanego zgodnie z art. 101 ust. 2–5; g) umowy stanowiące podstawę portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie obejmują opcji przysługujących ubezpieczającym lub obejmują jedynie opcję wykupu, w której wartość wykupu nie przekracza wartości aktywów, wycenionych zgodnie z art. 75, pokrywających zobowiązania ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne w momencie realizacji opcji wykupu; h) przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów są stałe i nie mogą zostać zmienione przez emitentów aktywów ani jakiekolwiek osoby trzecie; i) zobowiązania ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne wynikające z umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji nie zostały podzielone na poszczególne części przy tworzeniu portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych do celów niniejszego ustępu. Niezależnie od akapitu pierwszego lit. h) zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą wykorzystywać aktywa, których przepływy pieniężne są stałe z wyjątkiem zależności od inflacji, pod warunkiem że aktywa te odtwarzają przepływy pieniężne portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, które są zależne od inflacji. W razie gdy emitenci lub osoby trzecie mają prawo do zmiany przepływów pieniężnych z danego aktywa w taki sposób, by inwestor otrzymał wystarczającą rekompensatę umożliwiającą mu uzyskanie takiego samego przepływu pieniężnego dzięki reinwestycji w aktywa o równoważnej lub lepszej jakości kredytowej, prawo do zmiany przepływów pieniężnych nie wyklucza dopuszczalności aktywa do udziału w wyznaczonym portfelu zgodnie z akapitem pierwszym lit. h). 2. Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji stosujące korektę dopasowującą do portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie mogą powrócić do podejścia, które nie uwzględnia korekty dopasowującej. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosujący korektę dopasowującą nie jest już w stanie spełnić warunków określonych w ust. 1, informuje o tym niezwłocznie organ nadzoru i podejmuje konieczne środki celem przywrócenia zgodności z tymi warunkami. W przypadku gdy dany zakład nie może przywrócić zgodności z tymi warunkami w ciągu dwóch miesięcy od daty naruszenia tych warunków, zaprzestaje stosowania korekty dopasowującej do któregokolwiek ze swoich zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych i nie może stosować korekty dopasowującej przez okres kolejnych 24 miesięcy. 3. Korekta dopasowująca nie może być stosowana do zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, gdy odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela tych zobowiązań obejmuje korektę z tytułu zmienności zgodnie z art. 77d lub środek przejściowy dotyczący stopy procentowej wolnej od ryzyka zgodnie z art. 308c. Artykuł 77c Obliczanie korekty dopasowującej 1. Dla każdej waluty korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, oblicza się zgodnie z poniższymi zasadami: a) korekta dopasowująca jest równa różnicy: (i) efektywnej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która — stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych — daje wartość równą zgodnej z art. 75 wartości wyznaczonego portfela aktywów; (ii) efektywnej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która — stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych — daje wartość równą wartości najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, przy czym uwzględniana jest wartość pieniądza w czasie przy zastosowaniu podstawowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka; b) korekta dopasowująca nie może obejmować spreadu bazowego odzwierciedlającego ryzyko zatrzymane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji; c) niezależnie od lit. a) w razie potrzeby spread bazowy musi zostać zwiększony w celu zapewnienia, by korekta dopasowująca dla aktywów, których ocena jakości kredytowej jest niższa niż inwestycyjna, nie przekraczała wartości korekt dopasowujących dla aktywów o inwestycyjnej ocenie jakości kredytowej, o takim samym czasie trwania i takiej samej klasie; d) sposób wykorzystania zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej przy obliczaniu korekty dopasowującej musi być zgodny z art. 111 ust. 1 lit. n). 2. Do celów ust. 1 lit. b) mający zastosowanie spread bazowy: a) jest równy sumie następujących pozycji: (i) spreadu kredytowego odpowiadającego prawdopodobieństwu niewykonania zobowiązania dotyczącego aktywów; (ii) spreadu kredytowego odpowiadającego spodziewanej stracie wynikającej z obniżenia jakości kredytowej aktywów; b) w przypadku ekspozycji wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw członkowskich, nie może być niższy niż 30 % długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, notowanych na rynkach finansowych; c) w przypadku ekspozycji innej niż wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw członkowskich, nie może być niższy niż 35 % długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, notowanych na rynkach finansowych. Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt (i), opiera się na długoterminowych statystykach przypadków niewykonania zobowiązań, które są istotne dla aktywów pod względem czasu trwania aktywów, jakości kredytowej i klasy aktywów. Gdy nie można uzyskać wiarygodnego spreadu kredytowego na podstawie statystyk przypadków niewykonania zobowiązań, o których mowa w akapicie drugim, spread bazowy musi być równy części długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka określoną w lit. b) i c). Artykuł 77d Korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka 1. Państwa członkowskie mogą wymagać uzyskania przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uprzedniego zatwierdzenia przez organ nadzoru możliwości stosowania korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2. 2. Dla każdej odpowiedniej waluty korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka opiera się na spreadzie pomiędzy stopą procentową możliwą do uzyskania z aktywów wchodzących w skład portfela referencyjnego dla tej waluty a stopami odpowiedniej podstawowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla tej waluty. Portfel referencyjny dla danej waluty musi być reprezentatywny dla aktywów, które są denominowane w tej walucie i w które zainwestowały zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu pokrycia najlepszego oszacowania dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych denominowanych w tej walucie. 3. Wartość korekty z tytułu zmienności dotyczącej stopy procentowej wolnej od ryzyka musi odpowiadać 65 % spreadu walutowego skorygowanego o ryzyko. Spread dla danej waluty skorygowany o ryzyko oblicza się jako różnicę między spreadem, o którym mowa w ust. 2, a częścią tego spreadu, która jest bezpośrednio powiązana z realistyczną oceną oczekiwanych strat lub nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub innym ryzykiem związanym z aktywami. Korektę z tytułu zmienności stosuje się wyłącznie do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, która nie jest uzyskiwana za pomocą ekstrapolacji zgodnie z art. 77a. Ekstrapolacja odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka musi opierać się na tych skorygowanych stopach procentowych wolnych od ryzyka. 4. Dla każdego odpowiedniego państwa korektę z tytułu zmienności do stóp procentowych wolnych od ryzyka, o której mowa w ust. 3, odnoszącą się do waluty tego państwa zwiększa się przed zastosowaniem współczynnika 65 % o różnicę między spreadem dla tego państwa skorygowanym o ryzyko a podwójną wartością spreadu dla tej waluty skorygowanego o ryzyko, ilekroć różnica ta jest wartością dodatnią, a spread dla tego państwa skorygowany o ryzyko jest wyższy niż 100 punktów bazowych. Zwiększoną korektę z tytułu zmienności stosuje się do obliczania najlepszego oszacowania zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych dla produktów sprzedawanych na rynku ubezpieczeń w tym państwie. Spread dla danego państwa skorygowany o ryzyko oblicza się w ten sam sposób co spread dla danej waluty skorygowany o ryzyko dla waluty tego państwa, lecz w oparciu o portfel referencyjny reprezentatywny dla aktywów, w które zainwestowały zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu pokrycia najlepszego oszacowania dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z produktów sprzedawanych na rynku ubezpieczeń w tym państwie i denominowanych w walucie tego państwa. 5. Korekta z tytułu zmienności nie może być stosowana do zobowiązań ubezpieczeniowych, gdy odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela tych zobowiązań obejmuje korektę dopasowującą zgodnie z art. 77b. 6. W drodze odstępstwa od art. 101 kapitałowy wymóg wypłacalności nie obejmuje ryzyka utraty podstawowych środków własnych wynikającego ze zmian korekty z tytułu zmienności. Artykuł 77e Informacje techniczne opracowywane przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych 1. Co najmniej raz na kwartał EIOPA opracowuje i publikuje dla każdej odpowiedniej waluty następujące informacje techniczne: a) odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowaną przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2, bez uwzględnienia korekty dopasowującej ani korekty z tytułu zmienności; b) dla każdego odpowiedniego czasu trwania, jakości kredytowej i klasy aktywów, spread bazowy służący do obliczania korekty dopasowującej, o którym mowa w art. 77c ust. 1 lit. b); c) dla każdego odpowiedniego krajowego rynku ubezpieczeń, korektę z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77d ust. 1. 2. W celu zapewnienia jednolitych warunków ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz podstawowych środków własnych Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające, w odniesieniu do każdej odpowiedniej waluty, informacje techniczne, o których mowa w ust. 1. W tych aktach wykonawczych wykorzystuje się informacje, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 301 ust. 2. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z dostępnością odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 301 ust. 3. 3. Jeżeli informacje techniczne, o których mowa w ust. 1, zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z ust. 2, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykorzystają te informacje techniczne przy obliczaniu najlepszego oszacowania zgodnie z art. 77, korekty dopasowującej zgodnie z art. 77c i korekty z tytułu zmienności zgodnie z art. 77d. W odniesieniu do walut i krajowych rynków, w razie gdy w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 2, nie zostanie określona korekta, o której mowa w ust. 1 lit. c), do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania nie stosuje się korekty z tytułu zmienności. Artykuł 77f Przegląd środków dotyczących gwarancji długoterminowych i środków w zakresie ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje 1. Co roku aż do dnia 1 stycznia 2021 r. EIOPA składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące skutków stosowania art. 77a–77e i 106, art. 138 ust. 4 oraz art. 304, 308c i 308d, w tym aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy wyżej wymienionych przepisów. Co roku w ciągu tego okresu organy nadzoru dostarczają EIOPA następujące informacje: a) dostępność gwarancji długoterminowych w ramach produktów ubezpieczeniowych na ich krajowych rynkach oraz zachowanie zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji jako inwestorów długoterminowych; b) liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji stosujących korektę dopasowującą, korektę z tytułu zmienności, przedłużenie okresu naprawczego zgodnie z art. 138 ust. 4, podmoduł ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje oparty na czasie trwania i środki przejściowe określone w art. 308c i 308d; c) wpływ korekty dopasowującej, korekty z tytułu zmienności, symetrycznego mechanizmu dostosowania wymogu kapitałowego związanego z inwestowaniem w akcje, podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania i środków przejściowych określonych w art. 308c i 308d na sytuację finansową zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, na szczeblu krajowym oraz w odniesieniu do poszczególnych zakładów w sposób uniemożliwiający ich identyfikację; d) wpływ korekty dopasowującej, korekty z tytułu zmienności, symetrycznego mechanizmu dostosowania wymogu kapitałowego związanego z inwestowaniem w akcje, podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania na zachowanie inwestycyjne zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz informację, czy przynoszą one nienależną ulgę kapitałową; e) wpływ przedłużenia okresu naprawczego zgodnie z art. 138 ust. 4 na starania zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji na rzecz przywrócenia poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu uzyskania zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności; f) jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują środki przejściowe określone w art. 308c i 308d, informację, czy realizują one plany ich s