02018R1240 — PL — 11.06.2019 — 001.002

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/1240

z dnia 12 września 2018 r.

ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226







ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) dla obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku posiadania wizy przy przekraczaniu granic zewnętrznych („obowiązek wizowy”), umożliwiający rozważenie tego, czy obecność tych obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich stworzyłaby ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne. W tym celu wprowadza się zezwolenie na podróż oraz warunki i procedury wydania lub odmowy wydania takiego zezwolenia.

2. W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki, na jakich wyznaczone organy państw członkowskich oraz Europol mogą przeglądać dane przechowywane w systemie centralnym ETIAS do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom objętym zakresem ich kompetencji, wykrywania tych przestępstw i prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie.

▼M1

3. Poprzez przechowywanie danych dotyczących tożsamości i danych dokumentów podróży we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację ustanowionym na mocy art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/817 ( 1 ) system ETIAS przyczynia się do ułatwiania i wspomagania poprawnej identyfikacji osób zarejestrowanych w ETIAS na warunkach i w celach określonych w art. 20 tego rozporządzenia.

▼B

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących kategorii obywateli państw trzecich:

a) obywatele państw trzecich wymienieni w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 ( 2 ), którzy są zwolnieni z obowiązku wizowego do celów planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w dowolnym okresie 180 dni;

b) osoby zwolnione na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 z obowiązku wizowego do celów planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w dowolnym okresie 180 dni;

c) obywatele państw trzecich, którzy są zwolnieni z obowiązku wizowego i spełniają następujące warunki: (i) są członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, lub obywatela państwa trzeciego korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwem trzecim z drugiej; oraz (ii) nie posiadają karty pobytowej przewidzianej w dyrektywie 2004/38/WE, ani dokumentu pobytowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a) uchodźców, bezpaństwowców ani innych osób, które nie posiadają obywatelstwa żadnego państwa, zamieszkują w państwie członkowskim i są posiadaczami dokumentu podróży wydanego przez to państwo członkowskie;

b) obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE i którzy posiadają kartę pobytową przewidzianą w tej dyrektywy;

c) obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywatela państwa trzeciego korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwem trzecim z drugiej strony, i którzy posiadają kartę pobytową przewidzianą w dyrektywie 2004/38/WE lub dokument pobytowy przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002;

d) osób posiadających dokumenty pobytowe, o których mowa w art. 2 pkt 16 rozporządzenia (UE) 2016/399;

e) posiadaczy wiz jednolitych;

f) posiadaczy krajowych wiz długoterminowych;

g) obywateli Andory, Monako i San Marino oraz posiadaczy paszportu wydanego przez Państwo Watykańskie lub Stolicę Apostolską;

h) obywateli państw trzecich, którzy są posiadaczami zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, wydanego przez państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1931/2006 ( 3 ), jeżeli osoby te korzystają ze swojego prawa zgodnie z zasadami małego ruchu granicznego;

i) osób lub kategorii osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a)–f) rozporządzenia (WE) nr 539/2001;

j) obywateli państw trzecich posiadających paszporty dyplomatyczne lub służbowe, którzy zwolnieni są z obowiązku wizowego na mocy umowy międzynarodowej zawartej przez Unię i państwo trzecie;

k) osób, które są poddane obowiązkowi wizowemu na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 539/2001;

l) obywateli państw trzecich, którzy korzystają ze swojego prawa do mobilności zgodnie z dyrektywą 2014/66/UE ( 4 ) lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 ( 5 ).

Artykuł 3

Definicje

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „granice zewnętrzne” oznaczają granice zewnętrzne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2016/399;

2) „ochrona porządku publicznego” oznacza zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych;

3) „kontrola drugiej linii” oznacza kontrolę drugiej linii zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (UE) 2016/399;

4) „służba graniczna” oznacza straż graniczną wyznaczoną zgodnie z prawem krajowym do dokonywania odpraw granicznych zdefiniowanych w art. 2 pkt 11 rozporządzenia (UE) 2016/399;

5) „zezwolenie na podróż” oznacza decyzję wydaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, stanowiącą wymóg spełnienia przez obywateli państw trzecich, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, warunku wjazdu ustanowionego w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/399 i wskazującą: a) że nie stwierdzono istnienia przesłanek faktycznych ani wynikających z takich przesłanek uzasadnionych podstaw, by uznać, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza lub stworzy ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne; b) że nie stwierdzono istnienia przesłanek faktycznych ani wynikających z takich przesłanek uzasadnionych podstaw, by uznać, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza lub stworzy ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne, pomimo że pozostają wątpliwości co do istnienia wystarczających powodów do odmowy wydania zezwolenia na podróż, jak przewidziano w art. 36 ust. 2; c) że w przypadku, w którym stwierdzono istnienie przesłanek faktycznych, by uznać, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza lub stworzy ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne – ograniczono ważność terytorialną zezwolenia zgodnie z art. 44; lub d) że w przypadku, w którym stwierdzono istnienie przesłanek faktycznych, by uznać, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza lub stworzy ryzyko dla bezpieczeństwa – w SIS figuruje wobec tej osoby podróżującej wpis wskazujący, że należy wobec niej przeprowadzić kontrolę niejawną lub kontrolę szczególną lub że jest ona poszukiwana w celu aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub w celu aresztowania i ekstradycji, dla wspierania celów SIS, o których mowa w art. 4 lit. e);

6) „ryzyko dla bezpieczeństwa” oznacza ryzyko wystąpienia zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich;

7) „ryzyko nielegalnej imigracji” oznacza ryzyko, że obywatel państwa trzeciego nie spełni warunków wjazdu i pobytu, określonych w art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/399;

8) „wysokie ryzyko epidemiologiczne” oznacza każdą chorobę mogącą przerodzić się w epidemię według definicji Międzynarodowych przepisów zdrowotnych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) lub Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) czy inną chorobę zakaźną lub zaraźliwą chorobę pasożytniczą, jeżeli są one objęte przepisami dotyczącymi ochrony, mającymi zastosowanie do obywateli państw członkowskich;

9) „wnioskodawca” oznacza obywatela państwa trzeciego, o którym mowa w art. 2 i który złożył wniosek o zezwolenie na podróż;

10) „dokument podróży” oznacza paszport lub inny równoważny dokument, który upoważnia jego posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i w którym może być umieszczona wiza;

11) „pobyt krótkoterminowy” oznacza pobyt na terytorium państw członkowskich w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/399;

12) „osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu” oznacza obywatela państwa trzeciego, który nie spełnia warunków dotyczących długości pobytu krótkoterminowego na terytorium państw członkowskich lub przestał je spełniać;

13) „aplikacja na urządzenia mobilne” oznacza oprogramowanie w formie aplikacji zaprojektowane do działania na urządzeniach mobilnych takich jak smartfony i tablety;

14) „trafienie” oznacza istnienie zgodności stwierdzonej przez porównanie danych osobowych zapisanych w pliku wniosku w systemie centralnym ETIAS ze szczegółowymi wskaźnikami ryzyka, o których mowa w art. 33 lub z danymi osobowymi znajdującymi się w rekordzie, pliku lub wpisie zarejestrowanym w systemie centralnym ETIAS, w innym systemie informacyjnym UE lub w bazie danych wymienionych w art. 20 ust. 2 („system informacyjny UE”), w danych Europolu lub w bazie danych Interpolu, w których dokonuje wyszukiwania system centralny ETIAS;

15) „przestępstwo terrorystyczne” oznacza przestępstwo odpowiadające lub równoważne jednemu z przestępstw, o których mowa w dyrektywie (UE) 2017/541;

16) „poważne przestępstwo” oznacza przestępstwo odpowiadające lub równoważne jednemu z przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, jeżeli zgodnie z prawem krajowym podlega ono karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności, których maksymalny okres wynosi co najmniej trzy lata;

17) „dane Europolu” oznaczają dane osobowe przetwarzane przez Europol do celów, o których mowa w art. 18 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/794;

18) „z podpisem elektronicznym” oznacza potwierdzenie zgody przez zaznaczenie właściwego pola na formularzu wniosku lub w zapytaniu o zgodę;

19) „małoletni” oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w wieku poniżej 18 lat;

20) „konsulat” oznacza misję dyplomatyczną państwa członkowskiego lub jego urząd konsularny, zdefiniowane w Konwencji wiedeńskiej z dnia 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych;

21) „wyznaczony organ” oznacza wyznaczony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 50 organ odpowiedzialny za zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych;

22) „organ imigracyjny” oznacza właściwy organ odpowiedzialny, zgodnie z prawem krajowym, za co najmniej jedno z następujących zadań: a) sprawdzanie na terytorium państw członkowskich, czy zostały spełnione warunki wjazdu lub pobytu na terytorium państw członkowskich; b) badanie warunków i podejmowanie decyzji dotyczących zamieszkania obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich, o ile organ ten nie jest „organem rozstrzygającym” zdefiniowanym w art. 2 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE ( 6 ), oraz w stosownych przypadkach wydawanie opinii zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 377/2004 ( 7 ); c) przeprowadzanie powrotów obywateli państw trzecich do państwa trzeciego będącego państwem pochodzenia lub tranzytu;

▼M1

23) „wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację” oznacza wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację ustanowione na mocy art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/817;

24) „europejski portal wyszukiwania” oznacza europejski portal wyszukiwania ustanowiony na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/817;

25) „system centralny ETIAS” oznacza system centralny, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. a) wraz ze wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację w zakresie, w jakim wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zawiera dane, o których mowa w art. 6 ust. 2a;

26) „dane dotyczące tożsamości” oznaczają dane, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a), b) i c);

27) „dane dokumentu podróży” oznaczają dane, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. d) i e), oraz trzyliterowy kod państwa wydającego dokument podróży, o którym mowa w art. 19 ust. 3 lit. c).

▼B

2. Pojęcia zdefiniowane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 mają takie samo znaczenie w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim dane osobowe są przetwarzane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz agencję eu-LISA.

3. Pojęcia zdefiniowane w art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/679 mają takie samo znaczenie w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim dane osobowe przetwarzane są przez organy państw członkowskich do celów określonych w art. 4 lit. a)–e) niniejszego rozporządzenia.

4. Pojęcia zdefiniowane w art. 3 dyrektywy (UE) 2016/680 mają takie samo znaczenie w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim dane osobowe przetwarzane są przez organy państw członkowskich do celów określonych w art. 4 lit. f) niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 4

Cele ETIAS

Wspierając właściwe organy państw członkowskich, ETIAS:

a) przyczynia się do wysokiego poziomu bezpieczeństwa przez umożliwienie dokładnej oceny wnioskodawców pod kątem ryzyka dla bezpieczeństwa, przed ich przybyciem na przejście graniczne na granicy zewnętrznej, aby stwierdzić, czy istnieją przesłanki faktyczne lub wynikające z takich przesłanek uzasadnione podstawy, by uznać, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stanowi ryzyko dla bezpieczeństwa;

b) przyczynia się do zapobiegania nielegalnej imigracji przez umożliwienie oceny wnioskodawców pod kątem ryzyka nielegalnej imigracji przed ich przybyciem na przejście graniczne na granicy zewnętrznej;

c) przyczynia się do ochrony zdrowia publicznego przez umożliwienie oceny tego, czy dany wnioskodawca stwarza wysokie ryzyko epidemiologiczne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8, przed jego przybyciem na przejście graniczne na granicy zewnętrznej;

d) zwiększa skuteczność odpraw granicznych;

e) wspiera cele SIS związane z wpisami dotyczącymi obywateli państw trzecich do celów odmowy wjazdu i pobytu, wpisami dotyczącymi osób poszukiwanych w celu ich aresztowania z zamiarem wydania lub ekstradycji, wpisami dotyczącymi osób zaginionych, wpisami dotyczącymi osób, których obecność jest wymagana do celów procedury sądowej, oraz wpisami dotyczącymi osób, wobec których należy przeprowadzić kontrole niejawne lub kontrole szczególne;

f) przyczynia się do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych;

▼M1

g) zapewniać poprawną identyfikację osób.

▼B

Artykuł 5

Ogólna struktura ETIAS

ETIAS składa się z:

a) systemu informacyjnego ETIAS, o którym mowa w art. 6;

b) jednostki centralnej ETIAS, o której mowa w art. 7;

c) jednostek krajowych ETIAS, o których mowa w art. 8.

Artykuł 6

Organizacja i architektura techniczna systemu informacyjnego ETIAS

1. Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) tworzy system informacyjny ETIAS i zapewnia jego zarządzanie techniczne.

2. System informacyjny ETIAS składa się z:

▼M1

a) systemu centralnego, obejmującego listę ostrzegawczą ETIAS, o której mowa w art. 34;

▼M1

aa) wspólnego repozytorium danych;

▼B

b) jednolitego interfejsu krajowego w każdym państwie członkowskim, który jest oparty na wspólnych specyfikacjach technicznych, jest identyczny dla wszystkich państw członkowskich i umożliwia systemowi centralnemu ETIAS bezpieczne łączenie się z krajową infrastrukturą graniczną i centralnymi punktami dostępu w państwach członkowskich, o których mowa w art. 50 ust. 2;

c) bezpiecznej i szyfrowanej infrastruktury łączności między systemem centralnym ETIAS a jednolitymi interfejsami krajowymi;

▼M1

d) bezpiecznej infrastruktury łączności między systemem centralnym a infrastrukturą centralną europejskiego portalu wyszukiwania i wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację;

▼B

e) ogólnodostępnej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne;

f) funkcji poczty elektronicznej;

g) funkcji zabezpieczonego konta, umożliwiającej wnioskodawcom dostarczanie, w razie potrzeby, wszelkich wymaganych dodatkowych informacji lub dokumentów;

h) narzędzia weryfikacji dla wnioskodawców;

i) narzędzia umożliwiającego wnioskodawcom udzielanie lub cofanie zgody na dodatkowy okres zatrzymywania pliku ich wniosku;

j) narzędzia umożliwiającego Europolowi i państwom członkowskim ocenę potencjalnego wpływu, jaki wprowadzenie nowych danych do listy ostrzegawczej ETIAS może mieć na odsetek wniosków przetwarzanych ręcznie;

k) portalu dla przewoźników;

l) bezpiecznej usługi sieciowej umożliwiającej systemowi centralnemu ETIAS na łącznie się z ogólnodostępną stroną internetową, aplikacją na urządzenia mobilne, funkcją poczty elektronicznej, funkcją zabezpieczonego konta, portalem dla przewoźników, narzędziem weryfikacji dla wnioskodawców, narzędziem dysponowania zgodą przez wnioskodawców, podmiotem pośredniczącym w realizacji płatności i bazami danych Interpolu;

m) oprogramowania umożliwiającego jednostce centralnej ETIAS i jednostkom krajowym ETIAS rozpatrywanie wniosków i przeprowadzanie konsultacji z innymi jednostkami krajowymi ETIAS, o których to konsultacjach mowa w art. 28, i konsultacji z Europolem, o których mowa w art. 29;

n) centralnego repozytorium danych do celów sprawozdawczych i statystycznych.

▼M1

2a. Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zawiera dane dotyczące tożsamości i dane dokumentów podróży. Pozostałe dane są przechowywane w systemie centralnym.

▼B

3. System centralny ETIAS, jednolite interfejsy krajowe, usługa sieciowa, portal dla przewoźników i infrastruktura łączności ETIAS wspólnie użytkują i ponownie wykorzystują, w zakresie, w jakim jest to technicznie możliwe, elementy sprzętu i oprogramowania systemu centralnego EES, jednolitych interfejsów krajowych EES, usługi sieciowej EES oraz infrastruktury łączności EES, o której mowa w rozporządzeniu (UE) 2017/2226.

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 89 w celu określenia wymogów dotyczących funkcji zabezpieczonego konta, o której mowa w ust. 2 lit. g).

Artykuł 7

Jednostka centralna ETIAS

1. Niniejszym ustanawia się w Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej jednostkę centralną ETIAS.

2. Jednostka centralna ETIAS jest operacyjna 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Odpowiada ona za:

a) weryfikację – zgodnie z art. 22 – w przypadku, gdy automatyczny proces przetwarzania wniosków wygenerował trafienie, czy dane osobowe wnioskodawcy odpowiadają danym osobowym, które wywołały to trafienie w systemie centralnym ETIAS, w tym na liście ostrzegawczej ETIAS, o której mowa w art. 34, w którymkolwiek z przeszukiwanych unijnych systemów informacyjnych, danych Europolu, każdej z baz danych Interpolu, o których mowa w art. 12 lub odpowiadają szczegółowym wskaźnikom ryzyka, o których mowa w art. 33, a w przypadku potwierdzenia lub wątpliwości – za zainicjowanie ręcznego przetwarzania wniosku, o czym mowa w art. 26;

b) zapewnienie aktualności danych, które wprowadza do plików wniosków zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 55 i 64;

c) określenie, ustanowienie, ocenę ex ante, wdrożenie, ocenę ex post, zmianę i usunięcie szczegółowych wskaźników ryzyka, o których mowa w art. 33, po konsultacji z radą ETIAS ds. kontroli przesiewowej;

d) zapewnienie rejestracji w plikach wniosków weryfikacji przeprowadzonych zgodnie z art. 22 i ich wyników;

e) przeprowadzanie regularnych kontroli przetwarzania wniosków oraz wdrażania art. 33, w tym regularne ocenianie ich wpływu na przestrzeganie praw podstawowych, w szczególności w zakresie prywatności i ochrony danych osobowych;

f) wskazanie, gdy jest to konieczne, państwa członkowskiego odpowiedzialnego za ręczne przetwarzanie wniosków, o czym mowa w art. 25 ust. 2;

g) jeśli jest to niezbędne w przypadku problemów technicznych lub nieprzewidzianych okoliczności, ułatwianie konsultacji między państwami członkowskimi, o których mowa w art. 28 oraz między odpowiedzialnym państwem członkowskim a Europolem, o których mowa w art. 29;

h) powiadomienie przewoźników o ewentualnej awarii systemu informacyjnego ETIAS, o czym mowa w art. 46 ust. 1;

i) powiadomienie jednostek krajowych ETIAS państw członkowskich o ewentualnej awarii systemu informacyjnego ETIAS, o czym mowa w art. 48 ust. 1;

j) przetwarzanie wniosków Europolu o przeglądanie danych znajdujących się w systemie centralnym ETIAS, o czym mowa w art. 53;

k) dostarczanie ogółowi społeczeństwa wszystkich istotnych informacji dotyczących składania wniosków o zezwolenie na podróż, o czym mowa w art. 71;

l) współpracę z Komisją w odniesieniu do kampanii informacyjnej, o której mowa w art. 72;

m) dostarczanie wsparcia w formie pisemnej osobom podróżującym, które napotkały trudności przy wypełnianiu formularza wniosku i zwróciły się o pomoc poprzez standardowy formularz kontaktowy; prowadzenie dostępnej online listy często zadawanych pytań i odpowiedzi;

n) zapewnianie działań następczych i regularnego składania sprawozdań Komisji na temat zgłoszonych nadużyć popełnianych przez komercyjne podmioty pośredniczące, o czym mowa w art. 15 ust. 5.

3. Jednostka centralna ETIAS publikuje roczne sprawozdanie z działalności. Sprawozdanie to obejmuje:

a) dane statystyczne dotyczące: (i) liczby zezwoleń na podróż wydanych automatycznie przez system centralny ETIAS; (ii) liczby wniosków zweryfikowanych przez jednostkę centralną ETIAS; (iii) liczby wniosków przetworzonych ręcznie przez każde państwo członkowskie; (iv) liczby wniosków odrzuconych przez kraje trzecie i powody odrzucenia; (v) stopnia dotrzymania terminów, o których mowa w art. 22 ust. 6, art. 27, art. 30 i art. 32;

b) ogólne informacje dotyczące funkcjonowania jednostki centralnej ETIAS, jej działań określonych w niniejszym artykule oraz informacje dotyczące bieżących tendencji i trudności wpływających na wykonywanie jej zadań.

Roczne sprawozdanie z działalności jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji do dnia 31 marca kolejnego roku.

Artykuł 8

Jednostki krajowe ETIAS

1. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ jako jednostkę krajową ETIAS.

2. Jednostki krajowe ETIAS odpowiadają za:

a) analizowanie i podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o zezwolenie na podróż w przypadkach, w których automatyczny proces przetwarzania wniosków wygenerował trafienie, a jednostka centralna ETIAS zainicjowała ręczne przetwarzanie wniosku;

b) zapewnienie rejestracji w plikach wniosków zadań realizowanych na podstawie lit. a) i ich wyników;

c) zapewnienie aktualności danych, które wprowadzają do plików wniosków zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 55 i 64;

d) podejmowanie decyzji o wydaniu zezwolenia na podróż o ograniczonej ważności terytorialnej, o którym mowa w art. 44;

e) zapewnienie koordynacji działań z innymi jednostkami krajowymi ETIAS i z Europolem w odniesieniu do próśb o konsultacje, o których mowa w art. 28 i 29;

f) zapewnianie wnioskodawcom informacji dotyczących procedury, którą należy zastosować w razie odwołania na podstawie art. 37 ust. 3;

g) unieważnianie i cofanie zezwoleń na podróż, o czym mowa w artykułach 40 i 41.

3. Państwa członkowskie zapewniają jednostkom krajowym ETIAS odpowiednie zasoby do wypełniania ich zadań z zachowaniem terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 9

Rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej

1. Niniejszym w Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej ustanawia się radę ETIAS ds. kontroli przesiewowej, która ma funkcję doradczą. W jej skład wchodzą: po jednym przedstawicielu każdej jednostki krajowej ETIAS oraz przedstawiciel Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej i przedstawiciel Europolu.

2. Konsultacje z radą ETIAS ds. kontroli przesiewowej prowadzą:

a) jednostka centralna ETIAS – w sprawie określenia, ustanowienia, oceny ex ante, wdrożenia, oceny ex post, zmiany lub usunięcia szczegółowych wskaźników ryzyka, o których mowa w art. 33;

b) państwa członkowskie– w sprawie wdrożenia listy ostrzegawczej ETIAS, o której mowa w art. 34;

c) Europol – w sprawie wdrożenia listy ostrzegawczej ETIAS, o której mowa w art. 34.

3. Do celów, o których mowa w ust. 2, rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej wydaje opinie, wytyczne, zalecenia i opisy najlepszych praktyk. Przy wydawaniu zaleceń rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej uwzględnia zalecenia wydane przez radę ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych.

4. Rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej zbiera się w razie potrzeby, lecz nie rzadziej niż dwa razy w roku. Za koszty i obsługę jej posiedzeń odpowiada Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

5. Rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej może zasięgać opinii rady ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych w konkretnych sprawach związanych z prawami podstawowymi, w szczególności dotyczących prywatności, ochrony danych osobowych i niedyskryminacji.

6. Na swoim pierwszym posiedzeniu rada ETIAS ds. kontroli przesiewowej przyjmuje regulamin wewnętrzny zwykłą większością głosów swoich członków.

Artykuł 10

Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych

1. Niniejszym powołuje się niezależną radę ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych, która pełni funkcje doradcze i oceniające. Składa się ona z urzędnika ds. praw podstawowych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, przedstawiciela forum konsultacyjnego ds. praw podstawowych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, przedstawiciela Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, przedstawiciela Europejskiej Rady Ochrony Danych ustanowionej w rozporządzeniu (UE) 2016/679 i przedstawiciela Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej – bez uszczerbku dla ich kompetencji i niezależności.

2. Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych przeprowadza regularne oceny i wydaje radzie ETIAS ds. kontroli przesiewowej zalecenia dotyczące wpływu przetwarzania wniosków oraz wdrażania art. 33 na prawa podstawowe, w szczególności w odniesieniu do prywatności, ochrony danych osobowych i niedyskryminacji.

Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych wspiera także radę ETIAS ds. kontroli przesiewowej w wykonywaniu jej zadań, gdy ta ostatnia zwróci się do niej o opinię w konkretnych sprawach związanych z prawami podstawowymi, w szczególności w odniesieniu do prywatności, ochrony danych osobowych i niedyskryminacji.

Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych ma dostęp do wyników kontroli, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. e).

3. Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych zbiera się w razie potrzeby, lecz nie rzadziej niż dwa razy w roku. Za koszty i obsługę jej posiedzeń odpowiada Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Jej posiedzenia odbywają się w obiektach Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Obsługę sekretarską jej posiedzeń zapewnia Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Na swoim pierwszym posiedzeniu rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych przyjmuje regulamin wewnętrzny zwykłą większością głosów swoich członków.

4. Jeden z członków rady ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych jest zapraszany do uczestnictwa w posiedzeniach rady ETIAS ds. kontroli przesiewowej, gdzie pełni funkcję doradczą. Członkowie rady ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych mają dostęp do informacji i dokumentacji rady ETIAS ds. kontroli przesiewowej.

5. Rada ETIAS ds. wytycznych w zakresie praw podstawowych publikuje sprawozdanie roczne. Sprawozdanie podaje się do wiadomości publicznej.

Artykuł 11

Interoperacyjność z innymi systemami informacyjnymi UE

1. W celu umożliwienia weryfikacji, o której mowa w art. 20, zapewnia się interoperacyjność między systemem informacyjnym ETIAS, innymi systemami informacyjnymi UE oraz danymi Europolu.

2. Zmiany aktów prawnych ustanawiających systemy informacyjne UE, niezbędne do ustanowienia ich interoperacyjności z ETIAS, a także uzupełnienie niniejszego rozporządzenia o odnośne przepisy będą przedmiotem odrębnego instrumentu prawnego.

Artykuł 12

Przeprowadzanie kwerend w bazach danych Interpolu

System centralny ETIAS przeprowadza kwerendę w bazie Interpolu zawierającej dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (SLTD) oraz w bazie Interpolu zawierającej dane dokumentów podróży powiązanych z notami (TDAWN). Kwerendy i weryfikacje są realizowane w taki sposób, by żadne informacje nie zostały ujawnione właścicielowi wpisu w bazie Interpolu.

Artykuł 13

Dostęp do danych przechowywanych w ETIAS

1. Dostęp do systemu informacyjnego ETIAS jest zarezerwowany wyłącznie dla należycie upoważnionego personelu jednostki centralnej ETIAS i jednostek krajowych ETIAS.

2. Dostęp służb granicznych do systemu centralnego ETIAS zgodnie z art. 47 jest ograniczony do przeszukiwania systemu centralnego ETIAS w celu uzyskania informacji na temat statusu zezwolenia na podróż osoby podróżującej, która znajduje się na przejściu granicznym na granicy zewnętrznej, oraz do określonych danych, o których mowa w art. 47 ust. 2 lit. a), c) i d). Ponadto służby graniczne są automatycznie informowane o markerach, o których mowa w art. 36 ust. 2 i 3 oraz powodach ich dołączenia.

Wyjątkowo, gdy marker wskazuje, iż zalecane jest przeprowadzenie na granicy kontroli drugiej linii lub gdy potrzebna jest weryfikacja dodatkowych danych do celów przeprowadzenia kontroli drugiej linii, służby graniczne korzystają z dostępu do systemu centralnego ETIAS, by uzyskać dodatkowe informacje, o których mowa w art. 39 ust. 1 lit. e) lub art. 44 ust. 6 lit. f).

3. Dostęp przewoźników do systemu informacyjnego ETIAS zgodnie z art. 45 jest ograniczony do wysyłania zapytań do systemu informacyjnego ETIAS w celu uzyskania informacji na temat statusu zezwolenia na podróż osoby podróżującej.

4. Dostęp organów imigracyjnych do systemu centralnego ETIAS zgodnie z art. 49 jest ograniczony do uzyskania informacji na temat statusu zezwolenia na podróż osoby podróżującej, która znajduje się na terytorium ich państwa członkowskiego, oraz do określonych danych, o których mowa w tym artykule.

Dostęp organów imigracyjnych do systemu centralnego ETIAS zgodnie z art. 65 ust. 3 ogranicza się do danych, o których mowa w tym artykule.

▼M1

4a. Dostęp do danych dotyczących tożsamości i danych dokumentów podróży przechowywanych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację jest również zarezerwowany wyłącznie dla odpowiednio upoważnionego personelu organów krajowych każdego państwa członkowskiego i odpowiednio upoważnionego personelu agencji unijnych, które są właściwe do celów określonych w art. 20 i 21 rozporządzenia (UE) 2019/817. Dostęp taki jest ograniczony stosownie do zakresu, w jakim dane są niezbędne do wykonywania ich zadań we wspomnianych celach oraz proporcjonalnie do wyznaczonych celów.

▼M1

5. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwe organy krajowe, o których mowa w ust. 1, 2, 4 i 4a niniejszego artykułu, oraz niezwłocznie przekazuje wykaz tych organów eu-LISA zgodnie z art. 87 ust. 2. W wykazie określa się, do jakich celów należycie upoważniony personel każdego z organów ma dostęp do danych przechowywanych w systemie informacyjnym ETIAS zgodnie z ust. 1, 2, 4 i 4a niniejszego artykułu.

▼B

Artykuł 14

Niedyskryminacja i prawa podstawowe

Przetwarzanie danych osobowych w systemie informacyjnym ETIAS przez dowolnego użytkownika nie może skutkować dyskryminacją obywateli państw trzecich ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne ani żadne inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek ani orientację seksualną. Odbywa się ono z pełnym poszanowaniem godności i integralności ludzkiej oraz praw podstawowych, w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i do ochrony danych osobowych. Szczególną uwagę należy poświęcić dzieciom, osobom starszym i osobom niepełnosprawnym. Dobro dziecka powinno być traktowane priorytetowo.







ROZDZIAŁ II

WNIOSEK

Artykuł 15

Praktyczne aspekty składania wniosku

1. Wnioskodawcy składają wniosek, wypełniając internetowy formularz wniosku za pośrednictwem specjalnej ogólnodostępnej strony internetowej lub aplikacji na urządzenia mobilne, z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowaną podróżą lub, jeśli już znajdują się na terytorium państw członkowskich, przed utratą ważności posiadanego przez nich już istniejącego zezwolenia na podróż.

2. Posiadacz zezwolenia na podróż może złożyć wniosek o nowe zezwolenie na podróż najwcześniej 120 dni przed utratą ważności posiadanego zezwolenia na podróż.

120 dni przed utratą ważności zezwolenia na podróż system centralny ETIAS automatycznie informuje posiadacza tego zezwolenia na podróż, z wykorzystaniem funkcji poczty elektronicznej o:

a) dacie utraty ważności zezwolenia na podróż;

b) możliwości złożenia wniosku o nowe zezwolenie na podróż;

c) obowiązku posiadania ważnego zezwolenia na podróż cały okres pobytu krótkoterminowego na terytorium państw członkowskich.

3. Wszelkie skierowane do wnioskodawcy powiadomienia związane z jego wnioskiem o zezwolenie na podróż wysyła się na adres poczty elektronicznej podany przez wnioskodawcę w formularzu wniosku, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. g).

4. Wnioski mogą składać wnioskodawcy bądź komercyjne podmioty pośredniczące lub osoby upoważnione przez wnioskodawcę do złożenia wniosku w jego imieniu.

5. Komisja utworzy, w drodze aktu wykonawczego, formularz pozwalający na zgłaszanie nadużyć ze strony komercyjnych podmiotów pośredniczących, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu. Formularz ten udostępnia się za pośrednictwem specjalnej ogólnodostępnej strony internetowej lub aplikacji na urządzenia mobilne, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Taki wypełniony formularz wysyłany jest do jednostki centralnej ETIAS, która podejmuje odpowiednie działania, w tym regularne składanie sprawozdań Komisji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

Artykuł 16

Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne

1. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne umożliwiają obywatelom państw trzecich, którzy podlegają wymogowi posiadania zezwolenia na podróż, złożenie wniosku o zezwolenie na podróż, podanie danych wymaganych w formularzu wniosku zgodnie z art. 17 oraz uiszczenie opłaty za zezwolenie na podróż.

2. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne zapewniają wnioskodawcom bezpłatny, powszechny i łatwy dostęp do formularza wniosku. Zwraca się szczególną uwagę na dostępność tej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne dla osób niepełnosprawnych.

3. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne są dostępne we wszystkich językach urzędowych państw członkowskich.

4. W przypadku gdy język lub języki urzędowe państw wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 nie pokrywają się z językami, o których mowa w ust. 3, agencja eu-LISA udostępnia na ogólnodostępnej stronie internetowej i w aplikacji na urządzenia mobilne w co najmniej jednym z języków urzędowych takich państw zestawienia objaśnień dotyczących ETIAS, procedury składania wniosków, korzystania z ogólnodostępnej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne, a także przewodnik przedstawiający kolejno poszczególne etapy składania wniosku. Jeżeli dane państwo ma więcej niż jeden język urzędowy, takie zestawienie informacji jest konieczne tylko wtedy, gdy żaden z tych języków nie pokrywa się z językami, o których mowa w ust. 3.

5. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne informują wnioskodawców, w jakich językach można wypełnić formularz wniosku.

6. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne zapewniają wnioskodawcom funkcję utworzenia konta w celu umożliwienia wnioskodawcom dostarczania w razie potrzeby dodatkowych informacji lub dokumentów.

7. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne informują wnioskodawców o przysługującym im na mocy niniejszego rozporządzenia prawie do odwołania się od decyzji o odmowie wydania, cofnięciu lub unieważnieniu zezwolenia na podróż. W związku z tym ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja mobilna na urządzenia mobilne zawierają informacje o mającym zastosowanie prawie krajowym, właściwym organie, sposobie i terminie wniesienia odwołania oraz o ewentualnej pomocy ze strony krajowego organu ochrony danych.

8. Ogólnodostępna strona internetowa i aplikacja na urządzenia mobilne umożliwiają wnioskodawcom wskazanie, że cel ich planowanego pobytu związany jest ze względami humanitarnymi lub zobowiązaniami międzynarodowymi.

9. Ogólnodostępna strona internetowa zawiera informacje, o których mowa w art. 71.

10. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe przepisy dotyczące działania ogólnodostępnej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne oraz szczegółowe przepisy dotyczące ochrony danych i bezpieczeństwa mające zastosowanie do ogólnodostępnej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne. Te szczegółowe przepisy oparte są na zarządzaniu ryzykiem związanym z bezpieczeństwem informacji i zasadach uwzględniania ochrony danych już w fazie projektowania oraz domyślnej ochrony danych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

Artykuł 17

Formularz wniosku i dane osobowe wnioskodawcy

1. Każdy wnioskodawca składa wypełniony formularz wniosku zawierający deklarację autentyczności, kompletności, prawidłowości i wiarygodności przedstawionych danych oraz deklarację zgodności z prawdą i wiarygodności złożonych oświadczeń. Każdy wnioskodawca musi również potwierdzić, że zrozumiał warunki wjazdu, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/399 oraz że zrozumiał, iż przy każdym wjeździe może zostać zobowiązany do przedstawienia stosownych dokumentów uzupełniających. Małoletni składają formularz wniosku z podpisem elektronicznym osoby sprawującej stałą lub tymczasową władzę rodzicielską bądź z podpisem elektronicznym opiekuna prawnego.

2. Wnioskodawca podaje w formularzu wniosku następujące dane osobowe:

▼M1

a) nazwisko, imię/imiona (imiona nadane), nazwisko przy urodzeniu; data urodzenia, miejsce urodzenia, płeć, aktualne obywatelstwo;

▼M1

aa) państwo urodzenia, imię/imiona rodziców wnioskodawcy;

▼B

b) inne imiona i nazwiska (pseudonimy, pseudonimy artystyczne, imiona i nazwiska zwyczajowe), jeśli je posiada;

c) inne obywatelstwa, jeśli je posiada;

d) rodzaj, numer i państwo wydania dokumentu podróży;

e) data wydania i data upływu ważności dokumentu podróży;

f) adres domowy wnioskodawcy lub – w przypadku braku adresu – miasto i państwo zamieszkania;

g) adres e-mail oraz, jeśli są dostępne, numery telefonu;

h) poziom wykształcenia (podstawowe, średnie, wyższe lub brak wykształcenia);

i) wykonywany zawód (kategoria zawodowa); jeśli wniosek jest przetwarzany ręcznie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26, odpowiedzialne państwo członkowskie może, zgodnie z art. 27, wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych informacji dotyczących dokładnej nazwy jego stanowiska oraz danych pracodawcy lub, w przypadku osób uczących się, nazwy ich placówki edukacyjnej;

j) państwo członkowskie pierwszego planowanego pobytu, oraz, nieobowiązkowo, adres pierwszego planowanego pobytu;

k) w przypadku małoletnich – nazwisko i imię (imiona), adres domowy, adres poczty elektronicznej osoby sprawującej władzę rodzicielską lub opiekuna prawnego wnioskodawcy oraz, jeśli dostępny, numer telefonu tej osoby;

l) w przypadku gdy wnioskodawca powołuje się na status członka rodziny, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. c): (i) jego status członka rodziny; (ii) nazwisko, imię (imiona), data urodzenia, miejsce urodzenia, państwo urodzenia, aktualne obywatelstwo, adres domowy, adres poczty elektronicznej i, jeśli dostępny, numer telefonu członka rodziny, z którym wnioskodawcę łączy więź rodzinna; (iii) jego więź z tym członkiem rodziny zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE;

m) w przypadku wniosków wypełnianych przez osobę inną niż wnioskodawca – nazwisko, imię (imiona), nazwa firmy, organizacja (jeśli dotyczy), adres poczty elektronicznej, adres pocztowy oraz numer telefonu tej osoby, jeśli jest dostępny; powiązanie z wnioskodawcą i podpisane upoważnienie do reprezentowania go.

3. Wnioskodawca wybiera wykonywany zawód (kategorię zawodową) z pozycji zawartych w z góry określonej liście. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 89 w celu określenia tej z góry określonej listy.

4. Ponadto wnioskodawca udziela odpowiedzi na następujące pytania:

a) czy w ciągu ostatnich dziesięciu lat, a w przypadku przestępstw terrorystycznych – w ciągu ostatnich dwudziestu lat, został skazany za jedno z przestępstw wymienionych w załączniku, a jeżeli tak to kiedy i w którym kraju;

b) czy w ciągu ostatnich dziesięciu lat przebywał na określonym obszarze ogarniętym wojną lub konfliktem i jakie były przyczyny tego pobytu;

c) czy był on podmiotem jakichkolwiek decyzji nakazujących mu opuszczenie terytorium państwa członkowskiego lub państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 lub jakichkolwiek decyzji nakazujących powrót wydanych w ciągu ostatnich dziesięciu lat.

5. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 89, akty delegowane określające treść i format pytań, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu w sposób umożliwiający wnioskodawcom udzielenie jasnych i precyzyjnych odpowiedzi.

6. Jeżeli wnioskodawca odpowie twierdząco na którekolwiek z pytań, o których mowa w ust. 4, będzie musiał odpowiedzieć w formularzu wniosku na dodatkowy uprzednio ustalony zestaw pytań, wybierając odpowiedzi ze z góry określonej listy. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 89, akty delegowane określające treść i format tych dodatkowych pytań oraz z góry określonej listy odpowiedzi na te pytania.

7. Dane, o których mowa w ust. 2 i 4, są wprowadzane przez wnioskodawcę w alfabecie łacińskim.

8. W momencie gdy zostaje złożony formularz wniosku, system informacyjny ETIAS pobiera adres IP, z którego wysłano formularz wniosku.

9. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych wymogi dotyczące formatu danych osobowych, o których mowa w ust. 2 i 4 niniejszego artykułu i które mają zostać podane w formularzu wniosku, a także parametrów i weryfikacji stosowanych w celu zapewnienia kompletności wniosku i spójności tych danych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

Artykuł 18

Opłata za zezwolenie na podróż

1. Wnioskodawca uiszcza opłatę za zezwolenie na podróż w wysokości 7 EUR od każdego wniosku.

2. Z opłaty za zezwolenie na podróż zwolnieni są wnioskodawcy, którzy w momencie składania wniosku mają poniżej osiemnastu lub powyżej siedemdziesięciu lat.

3. Opłata za zezwolenie na podróż jest pobierana w euro.

4. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 89, akty delegowane w sprawie sposobu i procedury uiszczania opłaty za zezwolenie na podróż oraz zmian wysokości tej opłaty. Zmiany tej wysokości uwzględniają ewentualny wzrost kosztów, o których mowa w art. 85.







ROZDZIAŁ III

TWORZENIE PLIKU WNIOSKU ORAZ ANALIZOWANIE WNIOSKU PRZEZ SYSTEM CENTRALNY ETIAS

Artykuł 19

Dopuszczalność i tworzenie pliku wniosku

1. Po tym jak wniosek zostanie złożony, system informacyjny ETIAS automatycznie weryfikuje, czy:

a) wszystkie pola formularza wniosku są wypełnione i zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 17 ust. 2 i 4;

b) pobrano opłatę za zezwolenie na podróż.

2. Jeżeli spełnione zostały warunki ust. 1 lit a) i b), wniosek jest uznany za dopuszczalny. System centralny ETIAS niezwłocznie i automatycznie tworzy plik wniosku i przypisuje mu numer wniosku.

3. Po stworzeniu pliku wniosku system centralny ETIAS zapisuje i przechowuje następujące dane:

a) numer wniosku;

b) informację na temat statusu, z której wynika, że zwrócono się o zezwolenie na podróż;

c) dane osobowe, o których mowa w art. 17 ust. 2 i, w stosownych przypadkach, w art. 17 ust. 4 i 6, w tym trzyliterowy kod państwa wydającego dokument podróży;

d) dane, o których mowa w art. 17 ust. 8;

e) datę i godzinę złożenia formularza wniosku, a także informację o dokonanej płatności za zezwolenie na podróż i niepowtarzalny numer referencyjny tej płatności.

4. Po stworzeniu pliku wniosku system centralny ETIAS sprawdza, czy w systemie centralnym ETIAS istnieje już inny plik wniosku tego wnioskodawcy, przez porównanie danych, o których mowa w ►M1 art. 17 ust. 2 lit. a) i aa) ◄ , z danymi osobowymi w plikach wniosków przechowywanych w systemie centralnym ETIAS. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji system centralny ETIAS łączy nowy plik wniosku z wszystkimi poprzednimi plikami wniosków stworzonymi dla tego samego wnioskodawcy.

5. Po utworzeniu pliku wniosku wnioskodawca niezwłocznie otrzymuje z wykorzystaniem funkcji poczty elektronicznej powiadomienie, w którym wyjaśnia się, że podczas przetwarzania wniosku może on zostać poproszony o przedłożenie dodatkowych informacji lub dokumentów lub, w wyjątkowych przypadkach, o stawienie się na rozmowę. Powiadomienie takie zawiera:

a) informację o statusie, potwierdzającą złożenie wniosku o zezwolenie na podróż; oraz

b) numer wniosku.

Powiadomienie to umożliwia wnioskodawcy skorzystanie z narzędzia weryfikacji przewidzianego w art. 6 ust. 2 lit. h).

Artykuł 20

Przetwarzanie automatyczne

1. Pliki wniosków są automatycznie przetwarzane przez system centralny ETIAS w celu znalezienia trafień. System centralny ETIAS analizuje każdy plik wniosku indywidualnie.

▼M1

2. System centralny ETIAS uruchamia zapytanie za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania w celu porównania odpowiednich danych, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a), aa), b), c), d), f), g), j), k) i m) i art. 17 ust. 8, z danymi obecnymi w rekordzie danych, pliku lub wpisie zarejestrowanym w pliku wniosku przechowywanym w systemie centralnym ETIAS, SIS, EES, VIS, Eurodac, danych Europolu i w bazach danych Interpolu.

▼B

W szczególności system centralny ETIAS weryfikuje:

a) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w SIS jako utracony, skradziony, przywłaszczony lub unieważniony;

b) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w SLDT jako utracony, skradziony lub unieważniony;

c) czy w SIS figuruje dotyczący wnioskodawcy wpis do celów odmowy wjazdu i pobytu;

d) czy w SIS figuruje dotyczący wnioskodawcy wpis odnoszący się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji;

e) czy wnioskodawca i dokument podróży odpowiadają cofniętemu lub unieważnionemu zezwoleniu na podróż w systemie centralnym ETIAS lub zezwoleniu, którego wydania odmówiono;

f) czy podane we wniosku dane dotyczące dokumentu podróży odpowiadają danym w innym wniosku o zezwolenie na podróż związanym z innymi danymi identyfikacyjnymi, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a), w systemie centralnym ETIAS;

g) poprzez kwerendę w EES – czy wnioskodawca jest obecnie zgłoszony jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy był w przeszłości zgłoszony jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu;

h) poprzez kwerendę w EES – czy wnioskodawcy odmówiono wjazdu;

i) czy w VIS zarejestrowano decyzję o odmowie, unieważnieniu lub cofnięciu wizy krótkoterminowej wnioskodawcy;

j) czy dane podane we wniosku pokrywają się z danymi zarejestrowanymi w danych Europolu;

k) czy wnioskodawca jest zarejestrowany w Eurodac;

l) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zarejestrowanemu w pliku w TDAWN;

m) w przypadku, gdy wnioskodawcą jest małoletni – czy osoba sprawująca władzę rodzicielską lub opiekun prawny: (i) podlega figurującemu w SIS wpisowi odnoszącemu się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji; (ii) podlega figurującemu w SIS wpisowi do celów odmowy wjazdu i pobytu.

3. System centralny ETIAS weryfikuje, czy wnioskodawca odpowiedział twierdząco na którekolwiek z pytań wymienionych w art. 17 ust. 4 i czy wnioskodawca nie podał adresu domowego, lecz jedynie miasto i państwo zamieszkania, zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. f).

4. System centralny ETIAS porównuje odpowiednie dane, o których mowa w ►M1 art. 17 ust. 2 lit. a), aa), b), c), d), f), g), j), k) i m) ◄ oraz art. 17 ust. 8, z danymi figurującymi na liście ostrzegawczej ETIAS, o której mowa w art. 34.

5. System centralny ETIAS porównuje odpowiednie dane, o których mowa w ►M1 art. 17 ust. 2 lit. a), aa), c), f), h) i i) ◄ , ze szczegółowymi wskaźnikami ryzyka, o których mowa w art. 33.

6. System centralny ETIAS dodaje do pliku wniosku adnotację do każdego trafienia uzyskanego na podstawie ust. 2–5.

7. W przypadku gdy dane zapisane w pliku wniosku odpowiadają danym wywołującym trafienie na podstawie ust. 2 i 4, system centralny ETIAS wskazuje, w stosownych przypadkach, państwo lub państwa członkowskie, które wprowadziły lub dostarczyły dane wywołujące trafienie, i zapisuje tę informację w pliku wniosku.

8. Jeśli na podstawie ust. 2 lit. j) i ust. 4 uzyskano trafienie, a żadne państwo członkowskie nie dostarczyło danych, które je wywołały, system centralny ETIAS ustala, czy odnośne dane zostały wprowadzone przez Europol i zapisuje tę informację w pliku wniosku.

Artykuł 21

Wyniki automatycznego przetwarzania wniosków

1. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 nie generuje żadnego trafienia, system centralny ETIAS automatycznie wydaje zezwolenie na podróż zgodnie z art. 36 i powiadamia wnioskodawcę zgodnie z art. 38.

2. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 generuje co najmniej jedno trafienie, wniosek jest przetwarzany zgodnie z procedurą określoną w art. 22.

3. Jeśli w procesie weryfikacji określonym w art. 22, zostanie potwierdzone, że dane zapisane w pliku wniosku odpowiadają danym wywołującym trafienie podczas przetwarzania automatycznego zgodnie z art. 20 ust. 2–5, lub jeśli tożsamość wnioskodawcy po przeprowadzeniu takiej weryfikacji nadal budzi wątpliwości, wniosek jest przetwarzany zgodnie z procedurą określoną w art. 26.

4. Jeśli proces automatycznego przetwarzania na podstawie art. 20 ust. 3 generuje informację, że wnioskodawca udzielił odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań wymienionych w art. 17 ust. 4, i nie generuje żadnych innych trafień, wniosek przesyłany jest do jednostki krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego do ręcznego przetwarzania zgodnie z art. 26.

Artykuł 22

Weryfikacja przez jednostkę centralną ETIAS

1. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 generuje co najmniej jedno trafienie, system centralny ETIAS automatycznie konsultuje się z jednostką centralną ETIAS.

2. W przypadku takiej konsultacji jednostka centralna ETIAS posiada dostęp do pliku wniosku oraz jakichkolwiek powiązanych z nim innych plików wniosków, a także do wszystkich trafień wygenerowanych podczas automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 oraz do informacji ustalonych przez system centralny ETIAS na mocy art. 20 ust. 7 i 8.

3. Jednostka centralna ETIAS weryfikuje, czy dane zapisane w pliku wniosku odpowiadają:

a) szczegółowym wskaźnikom ryzyka, o których mowa w art. 33;

b) danym zawartym w systemie centralnym ETIAS, w tym na liście ostrzegawczej ETIAS, o której mowa w art. 34;

c) danym występującym w jednym z przeszukiwanych unijnych systemów informacyjnych;

d) w danym Europolu; lub

e) danym występującym w bazach danych Interpolu SLTD lub TDAWN.

4. Jeżeli dane nie odpowiadają innym danym, a proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 nie wygenerował żadnego innego trafienia, jednostka centralna ETIAS usuwa fałszywe trafienie z pliku wniosku, a system centralny ETIAS automatycznie wydaje zezwolenie na podróż zgodnie z art. 36.

5. Jeżeli dane odpowiadają danym wnioskodawcy lub jeśli tożsamość wnioskodawcy nadal budzi wątpliwości, wniosek jest przetwarzany ręcznie zgodnie z procedurą określoną w art. 26.

6. Jednostka centralna ETIAS przeprowadza ręczne przetwarzanie w ciągu maksymalnie 12 godzin od otrzymania pliku wniosku.

Artykuł 23

Wspieranie celów SIS

▼M1

1. System centralny ETIAS uruchamia zapytanie za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania w celu porównania odpowiednich danych, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. a), aa), b) i d), z danymi obecnymi w SIS w celu ustalenia, czy wnioskodawca podlega jednemu z następujących wpisów:

a) wpis dotyczący osób zaginionych;

b) wpis dotyczący osób, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego;

c) wpis wprowadzony w celu przeprowadzenia kontroli niejawnej lub kontroli szczególnej.

▼B

2. W przypadku gdy porównanie, o którym mowa w ust. 1, wygeneruje co najmniej jedno trafienie, system centralny ETIAS przesyła automatyczne powiadomienie do jednostki centralnej ETIAS. Jednostka centralna ETIAS weryfikuje, czy dane osobowe wnioskodawcy odpowiadają danym osobowym zawartym we wpisie, który wywołał to trafienie, i jeśli weryfikacja to potwierdzi, system centralny ETIAS przesyła automatyczne powiadomienie do biura Sirene państwa członkowskiego, które dokonało wpisu. Następnie to biuro Sirene weryfikuje, czy dane osobowe wnioskodawcy odpowiadają danym osobowym zawartym we wpisie, który wywołał trafienie, i podejmuje wszelkie odpowiednie działania następcze.

System centralny ETIAS przesyła automatyczne powiadomienie do biura Sirene państwa członkowskiego, które dokonało wpisu wywołującego trafienie w SIS podczas przetwarzania automatycznego, o którym mowa w art. 20, także wtedy, gdy po weryfikacji przez jednostkę centralną ETIAS na podstawie art. 22 wpis ten stał się podstawą do ręcznego przetwarzania wniosku zgodnie z art. 26.

3. Powiadomienie przekazane do biura Sirene państwa członkowskiego, które dokonało wpisu, zawiera następujące dane:

a) nazwisko (nazwiska), imię (imiona) i, jeżeli istnieje, pseudonim (pseudonimy);

b) miejsce i datę urodzenia;

c) płeć;

d) obywatelstwo oraz, jeżeli istnieją, inne obywatelstwa;

e) państwo członkowskie pierwszego planowanego pobytu oraz adres pierwszego planowanego pobytu, jeśli jest znany;

f) adres domowy wnioskodawcy lub – w przypadku braku adresu – miasto i państwo zamieszkania;

g) informacje dotyczące statusu zezwolenia na podróż, z których wynika, czy zezwolenie zostało wydane, czy odmówiono jego wydania, czy też podlega ono ręcznemu przetwarzaniu zgodnie z art. 26;

h) informację o trafieniu lub trafieniach uzyskanych zgodnie z ust. 1 i 2, wraz z datą i godziną ich uzyskania.

4. System centralny ETIAS dodaje do pliku wniosku adnotację o każdym trafieniu uzyskanym na podstawie ust. 1.

Artykuł 24

Przepisy szczególne dla członków rodzin obywateli Unii lub innych obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy prawa Unii

1. W przypadku obywateli państw trzecich, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c), zezwolenie na podróż zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 5 jest rozumiane jako decyzja wydana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wskazująca, że nie ma przesłanek faktycznych ani wynikających z takich przesłanek uzasadnionych podstaw, aby stwierdzić, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa lub wysokie ryzyko epidemiologiczne zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE.

2. W przypadku gdy o zezwolenie na podróż ubiega się obywatel państwa trzeciego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. c), zastosowanie mają następujące przepisy szczególne:

a) wnioskodawca nie odpowiada na pytanie, o którym mowa w art. 17 ust. 4 lit. c);

b) wnioskodawca zwolniony jest z opłaty, o której mowa w art. 18.

3. Przetwarzając wniosek o zezwolenie na podróż obywatela państwa trzeciego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. c), system centralny ETIAS nie weryfikuje:

a) poprzez kwerendę w EES, o której mowa w art. 20 ust. 2 lit. g), czy wnioskodawca jest obecnie zgłoszony jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy był w przeszłości zgłoszony jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu;

b) czy wnioskodawca odpowiada osobie, której dane są zapisane w Eurodac, o czym mowa w art. 20 ust. 2 lit. k).

Nie mają zastosowania szczegółowe wskaźniki ryzyka oparte na ryzyku nielegalnej imigracji, określone na podstawie art. 33.

4. Nie odmawia się wydania zezwolenia na podróż z powodu ryzyka nielegalnej imigracji, o czym mowa w art. 37 ust. 1 lit. c).

5. Jeśli automatyczne przetwarzanie, na mocy art. 20, wygenerowało trafienie odpowiadające wpisowi do celów odmowy wjazdu i pobytu, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 8 ), jednostka krajowa ETIAS weryfikuje, na jakiej podstawie wydano decyzję prowadzącą do dokonania wpisu w SIS. Jeśli podstawa ta wiąże się z ryzykiem nielegalnej imigracji, wpis ten nie jest brany pod uwagę przy przeprowadzaniu oceny wniosku. Jednostka krajowa ETIAS podejmuje działania zgodne z art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006.

6. Stosuje się również następujące przepisy:

a) w powiadomieniu określonym w art. 38 ust. 1 wnioskodawca otrzymuje informacje dotyczące faktu, że przy przekraczaniu granicy zewnętrznej musi on być w stanie udowodnić, że jest członkiem rodziny obywatela korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się, o czym mowa w art. 2 ust. 1 lit. c); informacje te obejmują także przypomnienie, że członek rodziny obywatela korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się posiadający zezwolenie na podróż ma prawo wjazdu jedynie wówczas, gdy temu członkowi rodziny towarzyszy lub dołącza do niego obywatel korzystający z prawa do swobodnego przemieszczania się;

b) wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 37 ust. 3, odbywa się zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE;

c) okres zatrzymywania pliku wniosku, o którym mowa w art. 54 ust. 1, wynosi: (i) tyle samo co okres ważności zezwolenia na podróż; (ii) pięć lat od ostatniej decyzji o odmowie wydania, unieważnieniu lub cofnięciu zezwolenia na podróż zgodnie z art. 37, 40 i 41. Jeżeli dane znajdujące się w rekordzie, pliku lub wpisie zarejestrowanym w jednym z systemów informacyjnych UE, w danych Europolu, w bazach danych Interpolu SLTD lub TDAWN, na liście ostrzegawczej ETIAS lub w regułach kontroli przesiewowej ETIAS i będące podstawą takiej decyzji zostaną usunięte przed upływem okresu pięciu lat, plik wniosku jest usuwany w ciągu siedmiu dni od daty usunięcia danych w rekordzie, pliku lub wpisie. W tym celu system centralny ETIAS regularnie i automatycznie sprawdza, czy nadal spełniane są warunki zatrzymywania tych plików wniosków, o których mowa w niniejszym punkcie. Jeżeli nie są już one spełniane, usuwa on automatycznie plik wniosku.

Aby ułatwić złożenie nowego wniosku po upływie okresu ważności zezwolenia na podróż ETIAS, plik wniosku może być przechowywany w systemie centralnym ETIAS przez dodatkowy okres nie dłuższy niż trzy lata od zakończenia okresu ważności zezwolenia na podróż i jedynie wówczas, gdy w wyniku zapytania o zgodę wnioskodawca dobrowolnie i wyraźnie wyraził zgodę za pomocą oświadczenia z podpisem elektronicznym. Zapytania o zgodę muszą być przedstawiane w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, oraz z użyciem jasnego i prostego języka, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) 2016/679.

Zgoda jest wymagana po przekazaniu informacji na podstawie art. 15 ust. 2. Automatycznie przekazywana informacja przypomina wnioskodawcy o celu zatrzymywania danych, zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 71 lit. o).







ROZDZIAŁ IV

ANALIZOWANIE WNIOSKU PRZEZ JEDNOSTKI KRAJOWE ETIAS

Artykuł 25

Odpowiedzialne państwo członkowskie

1. Państwo członkowskie odpowiedzialne za ręczne przetwarzanie wniosków na podstawie art. 26, („odpowiedzialne państwo członkowskie”) jest wskazywane przez system centralny ETIAS w następujący sposób:

a) jeżeli zostanie ustalone, że tylko jedno państwo członkowskie wprowadziło lub dostarczyło dane, które wywołały trafienie na podstawie art. 20, to odpowiedzialnym państwem członkowskim jest to państwo członkowskie.

b) jeżeli zostanie ustalone, że kilka państw członkowskich wprowadziło lub dostarczyło dane, które wywołały trafienia na podstawie art. 20, to odpowiedzialnym państwem członkowskim jest: (i) państwo członkowskie, które wprowadziło lub dostarczyło najnowsze dane dotyczące wpisu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. d); lub (ii) jeśli żadne z tych danych nie odnoszą się do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. d), państwo członkowskie, które wprowadziło lub dostarczyło najnowsze dane dotyczące wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. c); lub (iii) jeśli żadne z tych danych nie odnoszą się do wniosku, o którym mowa albo w art. 20 ust. 2 lit c) albo lit. d), państwo członkowskie, które wprowadziło lub dostarczyło najnowsze dane odnoszące się do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a);

c) jeżeli zostanie ustalone, że kilka państw członkowskich wprowadziło lub dostarczyło dane, które wywołały trafienia na podstawie art. 20, lecz żadne z tych danych nie odnoszą się do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. a), c) ani d), to odpowiedzialnym państwem członkowskim jest to państwo członkowskie, które wprowadziło lub dostarczyło najnowsze dane.

Do celów lit. a) i c) akapitu pierwszego trafienia wywołane przez dane, których nie wprowadziło ani nie dostarczyło żadne państwo członkowskie, nie są brane pod uwagę w celu ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Gdy ręczne przetwarzanie wniosku nie jest spowodowane danymi wprowadzonymi lub dostarczonymi przez jedno z państw członkowskich, odpowiedzialnym państwem członkowskim jest państwo członkowskie pierwszego planowanego pobytu.

2. System centralny ETIAS wskazuje w pliku wniosku odpowiedzialne państwo członkowskie. Gdy system centralny ETIAS nie jest w stanie wskazać odpowiedzialnego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1, wskazuje je jednostka centralna ETIAS.

Artykuł 26

Ręczne przetwarzanie wniosków przez jednostki krajowe ETIAS

1. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5 wygenerował co najmniej jedno trafienie, wniosek jest przetwarzany ręcznie przez jednostkę krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Ta jednostka krajowa ETIAS posiada dostęp do pliku wniosku oraz wszelkich powiązanych z nim innych plików wniosków, a także do wszelkich trafień wygenerowanych podczas automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2–5. Jednostka centralna ETIAS informuje jednostkę krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego o tym, czy ustalono, że jedno państwo członkowskie lub kilka państw członkowskich lub Europol wprowadziły lub dostarczyły dane, które wywołały trafienie na mocy art. 20 ust. 2 lub 4. Jeśli ustalono, że jedno państwo członkowskie lub kilka państw członkowskich wprowadziły lub dostarczyły dane, które wywołały takie trafienie, jednostka centralna ETIAS określa również, o które państwa członkowskie chodzi.

2. Po ręcznym przetworzeniu wniosku jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego:

a) wydaje zezwolenie na podróż; lub

b) odmawia wydania zezwolenia na podróż.

3. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 2 wygenerował trafienie, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego:

a) odmawia wydania zezwolenia na podróż, jeżeli trafienie dotyczy jednej lub więcej weryfikacji, o których mowa w art. 20 ust. 2 lit. a) i c).

b) ocenia ryzyko dla bezpieczeństwa lub ryzyko nielegalnej imigracji i podejmuje decyzję o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na podróż, jeżeli trafienie dotyczy jakiejkolwiek weryfikacji, o której mowa w art. 20 ust. 2 lit. b) i d)–m).

4. Jeśli proces automatycznego przetwarzania określony w art. 20 ust. 3 wygenerował informację, że wnioskodawca udzielił odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań wymienionych w art. 17 ust. 4, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego ocenia ryzyko dla bezpieczeństwa lub ryzyko nielegalnej imigracji i podejmuje decyzję o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na podróż.

5. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 4 wygenerował trafienie, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego ocenia ryzyko dla bezpieczeństwa i podejmuje decyzję o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na podróż.

6. Jeżeli proces automatycznego przetwarzania zgodnie z art. 20 ust. 5 wygenerował trafienie, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego ocenia ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne i podejmuje decyzję o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na podróż. W żadnym przypadku jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego nie może podjąć decyzji automatycznie na podstawie trafienia opartego o szczegółowe wskaźniki ryzyka. W każdym przypadku jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego dokonuje indywidualnej oceny ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej migracji i wysokiego ryzyka epidemiologicznego.

7. System informacyjny ETIAS rejestruje wszystkie operacje przetwarzania danych przeprowadzone na potrzeby oceny na podstawie niniejszego artykułu dokonywanej przez jednostkę krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego lub przez jednostki krajowe ETIAS państw członkowskich, z którymi prowadzi się konsultacje zgodnie z art. 28. Operacje te są rejestrowane automatycznie, a informacje o nich są automatycznie wprowadzane do pliku wniosku. Wskazują one datę i godzinę każdej operacji, dane wykorzystane do przeprowadzenia kwerendy w innych unijnych systemach informacyjnych, dane powiązane z otrzymanym trafieniem oraz członka personelu, który przeprowadził ocenę ryzyka.

Wyniki oceny ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub wysokiego ryzyka epidemiologicznego oraz uzasadnienie decyzji o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na podróż zapisywane są w pliku wniosku przez członka personelu, który przeprowadził tę ocenę ryzyka.

Artykuł 27

Wezwanie wnioskodawcy do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów

1. Jeśli jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego uzna, że informacje podane przez wnioskodawcę w formularzu wniosku nie są wystarczające do podjęcia przez nią decyzji o wydaniu bądź odmowie wydania zezwolenia na podróż, może ona wezwać wnioskodawcę do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wzywa wnioskodawcę do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów także na wniosek państwa członkowskiego, z którym prowadzi konsultacje zgodnie z art. 28.

2. Wezwanie do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów przekazuje się z wykorzystaniem funkcji poczty elektronicznej, o której mowa w art. 6 ust. 2 lit. f), na adres poczty elektronicznej zapisany w pliku wniosku. W wezwaniu do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów wyraźnie precyzuje się, które informacje lub dokumenty wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić, oraz zamieszcza się w nim wykaz języków, w których można je przedstawić. W wykazie wymienia się co najmniej język angielski lub język francuski lub język niemiecki, chyba że wśród wymienianych języków znajduje się jeden z języków urzędowych państwa trzeciego, którego obywatelstwo zadeklarował wnioskodawca. Jeżeli wymagane są dodatkowe dokumenty, wzywa się również do dostarczenia elektronicznej kopii oryginalnych dokumentów. W terminie 10 dni od daty otrzymania wezwania wnioskodawca przekazuje dodatkowe informacje lub dokumenty bezpośrednio jednostce krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego z wykorzystaniem funkcji zabezpieczonego konta, o której mowa w art. 6 ust. 2 lit. g). Wnioskodawca przedstawia takie informacje lub dokumenty w jednym z języków wymienionych w wezwaniu. Wnioskodawca nie jest wzywany do dostarczenia oficjalnych tłumaczeń. Wymagać można jedynie dodatkowych informacji lub dokumentów niezbędnych do oceny wniosku ETIAS.

3. Do celów wezwania do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów, o czym mowa w ust. 1, krajowa jednostka ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wykorzystuje z góry określoną listę opcji. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 89, akty delegowane określające treść i format tej z góry określonej listy opcji.

4. W wyjątkowych okolicznościach i, w ostateczności, po rozpatrzeniu dodatkowych informacji lub dokumentów, gdy utrzymują się poważne wątpliwości co do informacji lub dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego może zaprosić wnioskodawcę na rozmowę w jego państwie zamieszkania w swoim konsulacie położonym najbliżej miejsca zamieszkania wnioskodawcy. Wyjątkowo oraz jeśli jest to w interesie wnioskodawcy, rozmowa może się odbyć w konsulacie położonym w państwie innym niż państwo zamieszkania wnioskodawcy.

Jeśli konsulat położony najbliżej miejsca zamieszkania wnioskodawcy znajduje się od niego w odległości ponad 500 km, wnioskodawcy oferuje się możliwość przeprowadzenia rozmowy za pomocą środków komunikacji audiowizualnej na odległość. Jeśli wspomniana odległość wynosi mniej niż 500 km, wnioskodawca i jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego mogą wspólnie uzgodnić wykorzystanie takich środków komunikacji audiowizualnej. Jeżeli wykorzystuje się takie środki komunikacji audiowizualnej, rozmowa prowadzane jest przez jednostkę krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego lub, wyjątkowo, przez jeden z konsulatów tego państwa. Audiowizualne środki komunikacji na odległość zapewniają odpowiedni poziom bezpieczeństwa i poufności.

Powód wezwania do przeprowadzenia rozmowy zapisywany jest w pliku wniosku.

5. Komisja w drodze aktów wykonawczych określa wymogi dotyczące środków komunikacji audiowizualnej, o których mowa w ust. 4, w tym w zakresie przepisów dotyczących ochrony danych, bezpieczeństwa i poufności, oraz przyjmuje przepisy dotyczące testowania odpowiednich narzędzi, ich wyboru oraz przyjmuje przepisy dotyczące ich działania.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

6. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wysyła zaproszenie na rozmowę do wnioskodawcy z wykorzystaniem funkcji poczty elektronicznej, o której mowa w art. 6 ust. 2 lit. f), na adres poczty elektronicznej zapisany w pliku wniosku. Zaproszenie na rozmowę wysyła się w ciągu 72 godzin od przedstawienia przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu. Zaproszenie na rozmowę zawiera informację o tym, które państwo członkowskie je wysłało, o możliwościach, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, oraz odpowiednie dane kontaktowe. Wnioskodawca jak najszybciej, lecz nie później niż pięć dni po wysłaniu zaproszenia na rozmowę, kontaktuje się z jednostką krajową ETIAS lub z konsulatem, aby uzgodnić odpowiadającą obu stronom datę i godzinę rozmowy oraz ustalić ewentualne odbycie rozmowy na odległość. Rozmowa odbywa się w ciągu 10 dni od wysłania zaproszenia.

System centralny ETIAS zapisuje zaproszenie na rozmowę w pliku wniosku.

7. Jeżeli po wysłaniu zaproszenia na rozmowę zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu wnioskodawca nie stawi się na rozmowie, wniosek zostaje odrzucony zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. g). Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę.

8. Do celów rozmowy, o której mowa w ust. 4, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wskazuje kwestie, które ma poruszyć osoba prowadząca rozmowę. Kwestie te wynikają z powodów, dla których zdecydowano o przeprowadzeniu rozmowy.

Rozmowa prowadzona z wykorzystaniem środków komunikacji audiowizualnej na odległość odbywa się w języku jednostki krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego, która zdecydowała o jej przeprowadzeniu, lub w języku, który wybrała do celów przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów.

Rozmowa odbywająca się w konsulacie jest prowadzona w oficjalnym języku państwa trzeciego, na którego terenie mieści się konsulat, lub w innym języku uzgodnionym przez wnioskodawcę i konsulat.

Po zakończeniu rozmowy osoba ją prowadząca sporządza opinię wraz z uzasadnieniem jej zalecenia.

Kwestie, których dotyczyła rozmowa, oraz opinia zostają wprowadzone do formularza, który należy zapisać w pliku wniosku tego samego dnia, w którym odbyła się rozmowa.

9. Po przedłożeniu przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów zgodnie z ust. 2 system centralny ETIAS zapisuje i przechowuje te informacje lub dokumenty w pliku wniosku. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wprowadza do pliku wniosku dodatkowe informacje lub dokumenty przedstawione w trakcie rozmowy przeprowadzonej na mocy ust. 6.

Wgląd w formularz wypełniony w wyniku rozmowy oraz dodatkowe informacje lub dokumenty zarejestrowane w pliku wniosku służą wyłącznie do celów oceny wniosku i podjęcia decyzji w jego sprawie, do celów przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz do celów przetworzenia nowego wniosku tego samego wnioskodawcy.

10. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wznawia analizę wniosku z chwilą przedstawienia przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów, lub – w stosownych przypadkach – z dniem odbycia się rozmowy.

Artykuł 28

Konsultacje z innymi państwami członkowskimi

1. Jeżeli zostanie ustalone, że jedno państwo członkowskie lub kilka państw członkowskich wprowadziło lub dostarczyło dane, które wywołały trafienie zgodnie z art. 20 ust. 7, po przeprowadzeniu weryfikacji zgodnie z art. 22 jednostka centralna ETIAS powiadamia o tym jednostki krajowe ETIAS tego państwa członkowskiego lub tych państw członkowskich, co rozpoczyna proces konsultacji pomiędzy nimi a jednostką krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2. Jednostki krajowe ETIAS państw członkowskich, z którymi prowadzi się konsultacje, mają dostęp do pliku wniosku do celów tych konsultacji.

3. Jednostki krajowe ETIAS państw członkowskich, z którymi prowadzi się konsultacje:

a) przedstawiają pozytywną opinię w sprawie wniosku wraz z uzasadnieniem; lub

b) przedstawiają negatywną opinię w sprawie wniosku wraz z uzasadnieniem.

Ta pozytywna lub negatywna opinia zostaje zapisana w pliku wniosku przez jednostkę krajową ETIAS państwa członkowskiego, z którym prowadzi się konsultacje.

4. Po otrzymaniu odpowiedzi wnioskodawcy na wezwanie do przedstawienia dodatkowych informacji jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego także może przeprowadzić konsultacje z jednostkami krajowymi ETIAS jednego państwa członkowskiego lub kilku państw członkowskich. Jeśli wezwanie do przedstawienia dodatkowych informacji zostało wystosowane zgodnie z art. 27 ust. 1 w imieniu państwa członkowskiego, z którym prowadzi się konsultacje, to po otrzymaniu odpowiedzi wnioskodawcy na to wezwanie, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego konsultuje się z jednostką krajową ETIAS państwa członkowskiego, z którym prowadzi się konsultacje. W takich wypadkach jednostki krajowe ETIAS państw członkowskich, z którymi prowadzi się konsultacje, mają również dostęp do odpowiednich dodatkowych informacji lub dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę na wezwanie jednostki krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego i związanych ze sprawą będącą przedmiotem konsultacji. Jeżeli konsultacje prowadzi się z kilkoma państwami członkowskimi, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego zapewnia koordynację tych działań.

5. Jednostka krajowa ETIAS państwa członkowskiego, z którym prowadzi się konsultacje, udziela odpowiedzi w ciągu 60 godzin od daty powiadomienia o konsultacjach. Brak odpowiedzi w tym terminie uznaje się za pozytywną opinię w sprawie wniosku.

6. W trakcie konsultacji prośba o nie oraz udzielone odpowiedzi są przekazywane za pośrednictwem oprogramowania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. m), oraz są udostępniane jednostce krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

7. Jeżeli jednostka krajowa ETIAS co najmniej jednego państwa członkowskiego, z którym prowadzi się konsultacje, przedstawi negatywną opinię w sprawie wniosku, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego odmawia wydania zezwolenia na podróż zgodnie z art. 37. Niniejszy ustęp pozostaje to bez uszczerbku dla art. 44.

8. Jeśli jest to niezbędne w przypadkach problemów technicznych lub nieprzewidzianych okoliczności, jednostka centralna ETIAS wskazuje odpowiedzialne państwo członkowskie oraz państwa członkowskie, z którymi należy przeprowadzić konsultacje, oraz ułatwia konsultacje między państwami członkowskimi na podstawie niniejszego artykułu.

Artykuł 29

Konsultacje z Europolem

1. Jeżeli zostanie ustalone, że Europol wprowadził lub dostarczył dane, które wywołały trafienie zgodnie z art. 20 ust. 8 niniejszego rozporządzenia, jednostka centralna ETIAS powiadamia o tym Europol, co rozpoczyna proces konsultacji pomiędzy Europolem a jednostką krajową ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Konsultacje takie są prowadzone zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794, w szczególności jego rozdziałem IV.

2. W przypadku konsultacji z Europolem jednostka centralna ETIAS przekazuje Europolowi odpowiednie dane z pliku wniosku oraz trafienia, które są konieczne do celów konsultacji.

3. W żadnym razie Europol nie ma dostępu do danych osobowych dotyczących wykształcenia wnioskodawcy, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. h).

4. W przypadku konsultacji na podstawie ust. 1 Europol przedstawia opinię w sprawie wniosku wraz z uzasadnieniem. Opinia Europolu jest udostępniana jednostce krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego, która zapisuje ją w pliku wniosku.

5. Po otrzymaniu odpowiedzi wnioskodawcy na wezwanie do przedstawienia dodatkowych informacji jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego może przeprowadzić konsultacje z Europolem, W takich przypadkach jednostka krajowa ETIAS przekazuje Europolowi odpowiednie dodatkowe informacje lub dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę w związku z wnioskiem o zezwolenie na podróż, w sprawie którego prowadzone są konsultacje z Europolem.

6. Europol udziela odpowiedzi w ciągu 60 godzin od daty powiadomienia o konsultacjach. Brak odpowiedzi ze strony Europolu w tym terminie uznaje się za pozytywną opinię w sprawie wniosku.

7. W trakcie konsultacji prośba o nie oraz udzielone odpowiedzi są przekazywane za pośrednictwem oprogramowania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. m), oraz są udostępniane jednostce krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

8. Jeżeli Europol przedstawi negatywną opinię w sprawie wniosku, a jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego podejmie decyzję o wydaniu zezwolenia na podróż, uzasadnia ona tę decyzję i zapisuje uzasadnienie w pliku wniosku.

9. Jeśli jest to niezbędne w przypadkach problemów technicznych lub nieprzewidzianych okoliczności, jednostka centralna ETIAS wskazuje odpowiedzialne państwo członkowskie i ułatwia konsultacje między tym państwem członkowskim a Europolem na podstawie niniejszego artykułu.

Artykuł 30

Terminy powiadamiania wnioskodawcy

W ciągu 96 godzin od daty złożenia wniosku, który jest dopuszczalny zgodnie z art. 19, wnioskodawca otrzymuje powiadomienie, z którego wynika:

a) czy jego zezwolenie na podróż zostało wydane czy też odmówiono jego wydania; lub

b) że zostaje wezwany do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów oraz że może zostać zaproszony na rozmowę, ze wskazaniem maksymalnych okresów przetwarzania wniosku mających zastosowanie zgodnie z art. 32 ust. 2.

Artykuł 31

Narzędzie weryfikacji

Komisja opracowuje narzędzie weryfikacji, aby umożliwić wnioskodawcom monitorowanie postępów w rozpatrywaniu ich wniosków oraz sprawdzanie okresów ważności i statusów zezwoleń na podróż (ważne, odmówiono ich wydania, unieważnione lub cofnięte). Narzędzie to udostępnia się za pośrednictwem specjalnej ogólnodostępnej strony internetowej lub aplikacji mobilnej na urządzenia mobilne, o których mowa w art. 16.

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 89 w celu dokładniejszego określenia narzędzia weryfikacji.

Artykuł 32

Decyzja w sprawie wniosku

1. Decyzja w sprawie wniosku jest podejmowana nie później niż 96 godzin po złożeniu wniosku, który jest dopuszczalny zgodnie z art. 19.

2. W drodze wyjątku, gdy wysłane zostanie wezwanie do przedstawienia dodatkowych informacji lub dokumentów oraz gdy wnioskodawca zapraszany jest na rozmowę, termin określony w ust. 1 niniejszego artykułu zostaje przedłużony. Decyzję w sprawie takich wniosków podejmuje się nie później niż 96 godzin po przedstawieniu przez wnioskodawcę dodatkowych informacji lub dokumentów. Gdy wnioskodawca zapraszany jest na rozmowę zgodnie z art. 27 ust. 4, decyzję w sprawie wniosku podejmuje się nie później niż 48 godzin po przeprowadzeniu tej rozmowy.

3. Przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, podejmuje się decyzję o:

a) wydaniu zezwolenia na podróż zgodnie z art. 36; lub

b) odmowie wydania zezwolenia na podróż zgodnie z art. 37.







ROZDZIAŁ V

REGUŁY KONTROLI PRZESIEWOWEJ ETIAS I LISTA OSTRZEGAWCZA ETIAS

Artykuł 33

Reguły kontroli przesiewowej ETIAS

1. Reguły kontroli przesiewowej ETIAS są algorytmem umożliwiającym profilowanie określone w art. 4 pkt 4 rozporządzenia (UE) 2016/679, poprzez porównanie, zgodnie z art. 20 niniejszego rozporządzenia, danych zapisanych w pliku wniosku w systemie centralnym ETIAS ze szczegółowymi wskaźnikami ryzyka, ustanawianymi przez jednostkę centralną ETIAS na podstawie art. 4 niniejszego artykułu, wskazującymi na ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne. Jednostka centralna ETIAS rejestruje reguły kontroli przesiewowej ETIAS w systemie centralnym ETIAS.

2. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 89 w celu dalszego określenia ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub wysokiego ryzyka epidemiologicznego na podstawie:

a) statystyk wygenerowanych przez EES, wskazujących na odbiegające od normy liczby przekroczeń dozwolonego okresu pobytu oraz odmów wjazdu w określonej grupie osób podróżujących;

b) statystyk wygenerowanych przez ETIAS zgodnie z art. 84, wskazujących, że w określonej grupie osób podróżujących liczba odmów wydania zezwolenia na podróż z powodu ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji oraz wysokiego ryzyka epidemiologicznego odbiega od normy;

c) statystyk wygenerowanych przez ETIAS zgodnie z art. 84 oraz przez EES, wskazujących na powiązania między informacjami zebranymi przy użyciu formularza wniosku a informacjami na temat przekraczania przez osoby podróżujące dozwolonego okresu pobytu i na temat odmów wjazdu;

d) informacji – dostarczonych przez państwa członkowskie i popartych faktami i dowodami – na temat szczegółowych wskaźników ryzyka dla bezpieczeństwa lub zagrożeń dla bezpieczeństwa stwierdzonych przez dane państwo członkowskie;

e) informacji – dostarczonych przez państwa członkowskie i popartych faktami i dowodami – wskazujących, że w określonej grupie osób podróżujących w odniesieniu do danego państwa członkowskiego liczba osób przekraczających dozwolony okres pobytu oraz liczba odmów wjazdu odbiegają od normy;

f) dostarczonych przez państwa członkowskie informacji dotyczących konkretnego wysokiego ryzyka epidemiologicznego, jak również informacji uzyskanych w wyniku nadzoru epidemiologicznego i ocen ryzyka, przedstawionych przez ECDC oraz przekazanych przez WHO informacji o ogniskach epidemicznych.

3. Komisja określa w drodze aktu wykonawczego ryzyka zdefiniowane w niniejszym rozporządzeniu i w akcie delegowanym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, będące podstawą szczegółowych wskaźników ryzyka, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

Co najmniej co sześć miesięcy przeprowadza się przegląd szczegółowych ryzyk i w razie konieczności Komisja przyjmuje nowy akt wykonawczy zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

4. Na podstawie szczegółowych ryzyk określonych zgodnie z ust. 3 jednostka centralna ETIAS ustanawia zestaw szczegółowych wskaźników ryzyka będących kombinacją danych dotyczących co najmniej jednej z poniższych kwestii:

a) grupa wiekowa, płeć, obywatelstwo;

b) państwo i miasto zamieszkania;

c) poziom wykształcenia (podstawowe, średnie, wyższe lub brak wykształcenia);

d) wykonywany zawód (kategoria zawodowa).

5. Szczegółowe wskaźniki ryzyka są ukierunkowane i proporcjonalne. W żadnym wypadku nie opierają się na wyłącznie na płci ani wieku danej osoby. W żadnym wypadku nie opierają się na informacjach ujawniających kolor skóry danej osoby, jej rasę, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, przekonania polityczne lub inne, religię lub przekonania światopoglądowe, członkostwo w związkach zawodowych, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność lub orientację seksualną.

6. Szczegółowe wskaźniki ryzyka są określane, ustanawiane, oceniane ex ante, wdrażane, oceniane ex post, zmieniane i usuwane przez jednostkę centralną ETIAS po konsultacji z radą ETIAS ds. kontroli przesiewowej.

Artykuł 34

Lista ostrzegawcza ETIAS

1. Lista ostrzegawcza ETIAS zawiera dane dotyczące osób, które są podejrzane o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa lub o udział w nich, lub osób, względem których istnieją przesłanki faktyczne lub uzasadnione podstawy – oparte na ogólnej ocenie danej osoby – aby sądzić, że osoby te popełnią przestępstwo terrorystyczne lub inne poważne przestępstwo. Lista ostrzegawcza ETIAS jest częścią systemu centralnego ETIAS.

2. Listę ostrzegawczą ETIAS tworzy się na podstawie informacji dotyczących przestępstw terrorystycznych lub innych poważnych przestępstw.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2, wprowadza do listy ostrzegawczej ETIAS Europol, bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2016/794, lub wprowadzają je państwa członkowskie. Europol lub każde z państw członkowskich są odpowiedzialne za wszelkie wprowadzone przez siebie dane. Lista ostrzegawcza ETIAS zawiera informacje o dacie i godzinie zapisu poszczególnych elementów danych dokonanego przez Europol lub przez państwo członkowskie.

4. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 2, lista ostrzegawcza ETIAS składa się z danych zawierających co najmniej jeden z następujących elementów:

a) nazwisko;

b) nazwisko przy urodzeniu;

c) data urodzenia;

d) inne imiona i nazwiska (pseudonimy, pseudonimy artystyczne, imiona i nazwiska zwyczajowe);

e) dokument lub dokumenty podróży (rodzaj, numer i państwo wydania dokumentu lub dokumentów podróży);

f) adres domowy;

g) adres e-mail;

h) numer telefonu;

i) nazwa, adres e-mail, adres pocztowy, numer telefonu firmy lub organizacji;

j) adres IP.

Następujące elementy danych, o ile są dostępne, dodaje się do odpowiednich pozycji, składających się z co najmniej jednego elementu danych, wymienionych powyżej: imię (imiona), miejsce urodzenia, państwo urodzenia, płeć i obywatelstwo.

Artykuł 35

Obowiązki i zadania w odniesieniu do listy ostrzegawczej ETIAS

1. Przed wprowadzeniem przez Europol danych do listy ostrzegawczej ETIAS Europol:

a) ustala, czy informacje te są adekwatne, prawdziwe i wystarczająco ważne, aby zostały włączone do listy ostrzegawczej ETIAS;

b) ocenia ich przypuszczalny wpływ na odsetek wniosków przetwarzanych ręcznie;

c) weryfikuje, czy ich odnośne dane odpowiadają wpisowi dokonanemu w SIS.

2. eu-LISA ustanawia specjalne narzędzie do celów oceny na podstawie ust. 1 lit. b).

3. Jeżeli weryfikacja przeprowadzona na podstawie ust. 1 lit. c) wykaże, że dane odpowiadają wpisowi dokonanemu w SIS, nie wprowadza się ich do listy ostrzegawczej ETIAS. W przypadku gdy warunki wykorzystania danych do celów dokonania wpisu w SIS są spełnione, pierwszeństwo zostanie udzielone wpisowi w SIS.

4. Państwa członkowskie i Europol odpowiadają za prawdziwość danych, o których mowa w art. 34 ust. 2, wprowadzonych przez siebie do listy ostrzegawczej ETIAS, oraz za aktualność tych danych.

5. Europol regularnie, a co najmniej raz w roku, ocenia i weryfikuje na bieżąco prawdziwość elementów danych wprowadzonych przez siebie do listy ostrzegawczej ETIAS. Państwa członkowskie regularnie, a co najmniej raz w roku, oceniają i weryfikują na bieżąco prawdziwość elementów danych wprowadzonych przez siebie do listy ostrzegawczej ETIAS. Europol i państwa członkowskie opracowują i wdrażają wspólną procedurę służącą zapewnieniu wypełniania swoich obowiązków wynikających z niniejszego ustępu.

6. W wyniku przeglądu państwa członkowskie i Europol wycofują dane z listy ostrzegawczej ETIAS, w przypadku gdy wykazano, że przyczyny ich wprowadzenia przestały być aktualne albo że dane są przestarzałe lub nieaktualne.

7. Lista ostrzegawcza ETIAS i narzędzie oceny, o którym mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, są opracowywane pod kątem technicznym i prowadzone przez agencję eu-LISA. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych specyfikacje techniczne listy ostrzegawczej ETIAS oraz te narzędzia oceny. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.







ROZDZIAŁ VI

WYDANIE, ODMOWA WYDANIA, UNIEWAŻNIENIE LUB COFNIĘCIE ZEZWOLENIA NA PODRÓŻ

Artykuł 36

Wydanie zezwolenia na podróż

1. W przypadku gdy analiza wniosku zgodnie z procedurami określonymi w rozdziałach III, IV i V wskazuje, że nie ma przesłanek faktycznych ani uzasadnionych podstaw opartych na przesłankach faktycznych, aby stwierdzić, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub wysokie ryzyko epidemiologiczne, system centralny ETIAS lub jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego wydaje zezwolenie na podróż.

2. W przypadku wątpliwości co do istnienia wystarczających powodów odmowy wydania zezwolenia na podróż, jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego ma możliwość, w tym po przeprowadzeniu rozmowy, wydania zezwolenia na podróż, do którego dołącza marker zalecający służbom granicznym przeprowadzenie kontroli drugiej linii.

Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego może także dołączyć taki marker na wniosek konsultowanego państwa członkowskiego. Taki marker jest widoczny tylko dla służb granicznych.

Marker zostaje automatycznie usunięty po tym, jak służby graniczne dokonają kontroli i zarejestrują wpis dotyczący wjazdu w EES.

3. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego ma możliwość dodania markera wskazującego służbom granicznym i innym organom mającym dostęp do danych zawartych w systemie centralnym ETIAS, że konkretne trafienie wywołane podczas przetwarzania wniosku zostało ocenione i stwierdzono, że było to fałszywe trafienie, lub że ręczne przetwarzanie wniosku wykazało, że nie było powodów do odmowy wydania zezwolenia na podróż.

4. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 89 akty delegowane w celu wprowadzenia odpowiednich zabezpieczeń poprzez ustanowienie przepisów i procedur służących unikaniu konfliktów z wpisami w innych systemach informacyjnych oraz w celu ustalenia warunków i kryteriów dołączania markera i okresu jego obowiązywania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

5. Zezwolenie na podróż zachowuje ważność przez trzy lata lub do końca okresu ważności dokumentu podróży zarejestrowanego podczas składania wniosku, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza, oraz jest ważne na terytorium państw członkowskich.

6. Zezwolenie na podróż nie daje automatycznie prawa do wjazdu ani do pobytu.

Artykuł 37

Odmowa wydania zezwolenia na podróż

1. Odmawia się wydania zezwolenia na podróż, jeżeli wnioskodawca:

a) korzysta z dokumentu podróży, który w SIS został zgłoszony jako utracony, skradziony, przywłaszczony lub unieważniony;

b) stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa;

c) stwarza ryzyko nielegalnej imigracji;

d) stwarza wysokie ryzyko epidemiologiczne;

e) jest osobą, wobec której dokonano w SIS wpisu do celów odmowy wjazdu i pobytu;

f) nie odpowiedział na wniosek o dodatkowe informacje lub dokumenty w terminie określonym w art. 27;

g) nie stawił się na rozmowę, o której mowa w art. 27 ust. 4.

2. Odmawia się wydania zezwolenia na podróż również w przypadkach, w których – w momencie składania wniosku – istnieją uzasadnione i poważne wątpliwości co do autentyczności danych, wiarygodności oświadczeń wnioskodawcy, dokumentów uzupełniających dostarczonych przez wnioskodawcę lub prawdziwości ich treści.

3. Wnioskodawcom, którym odmówiono wydania zezwolenia na podróż, przysługuje prawo do wniesienia odwołania. Postępowanie odwoławcze jest prowadzone w państwie członkowskim, które podjęło decyzję w sprawie wniosku, i zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego zapewnia wnioskodawcom informacje dotyczące postępowania odwoławczego. Informacje udzielane są w jednym z języków urzędowych państwa, którego obywatelem jest wnioskodawca, wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.

4. Wcześniejsza odmowa wydania zezwolenia na podróż nie powoduje automatycznie odrzucenia nowego wniosku. Nowy wniosek jest oceniany na podstawie wszystkich dostępnych informacji.

Artykuł 38

Powiadomienie o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na podróż

1. W momencie, gdy zezwolenie na podróż zostało wydane, wnioskodawca niezwłocznie otrzymuje za pośrednictwem funkcji poczty elektronicznej powiadomienie zawierające:

a) wyraźne stwierdzenie, że wydano zezwolenie na podróż, oraz numer wniosku o zezwolenie na podróż;

b) datę rozpoczęcia i datę wygaśnięcia zezwolenia na podróż;

c) wyraźne stwierdzenie, że przy wjeździe wnioskodawca będzie musiał przedstawić ten sam dokument podróży, który wskazał w formularzu wniosku, a wszelkie zmiany dokumentu podróży będą wymagać złożenia nowego wniosku o wydanie zezwolenia na podróż;

d) przypomnienie warunków wjazdu określonych w art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/399 oraz przypomnienie, że pobyt krótkoterminowy nie może przekraczać 90 dni w dowolnym okresie 180 dni;

e) przypomnienie, że samo posiadanie zezwolenia na podróż nie daje automatycznie prawa do wjazdu;

f) przypomnienie, że służby graniczne mogą wymagać na granicach zewnętrznych okazania dokumentów uzupełniających w celu weryfikacji spełnienia warunków wjazdu i pobytu;

g) przypomnienie, że posiadanie ważnego zezwolenia na podróż jest warunkiem pobytu, który musi być spełniany przez cały okres pobytu krótkoterminowego na terytorium państw członkowskich;

h) link do usługi sieciowej, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) 2017/2226, umożliwiającej obywatelom państw trzecich zweryfikowanie w dowolnym momencie dozwolonego pobytu pozostającego im do wykorzystania;

i) w stosownych przypadkach informację o państwach członkowskich, do których wnioskodawca ma prawo się udać;

j) link do ogólnodostępnej strony internetowej ETIAS zawierającej informacje na temat możliwości zwrócenia się przez wnioskodawcę o cofnięcie zezwolenia na podróż, możliwości cofnięcia zezwolenia na podróż, jeżeli warunki jego wydania nie są już spełniane, oraz możliwości jego unieważnienia jeżeli okazuje się, że w momencie wydania tego zezwolenia nie były spełnione warunki jego wydania;

k) informacje o procedurach umożliwiających wykonywanie praw przysługujących na mocy art. 13–16 rozporządzenia nr (WE) nr 45/2001 oraz art. 15–18 rozporządzenia (UE) 2016/679; dane kontaktowe inspektora ochrony danych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Europejskiego Inspektora Ochrony Danych oraz krajowego organu nadzorczego państwa członkowskiego pierwszego planowanego pobytu – jeśli zezwolenie na podróż zostało wydane przez system centralny ETIAS – lub odpowiedzialnego państwa członkowskiego – jeśli zezwolenie na podróż zostało wydane przez jednostkę krajową ETIAS.

2. W przypadku odmowy wydania zezwolenia na podróż wnioskodawca niezwłocznie otrzymuje za pośrednictwem funkcji poczty elektronicznej powiadomienie zawierające:

a) wyraźne stwierdzenie, że odmówiono wydania zezwolenia na podróż, oraz numer wniosku o zezwolenie na podróż;

b) nazwę i adres jednostki krajowej ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego, która odmówiła wydania zezwolenia na podróż;

c) stwierdzenie przyczyn odmowy wydania zezwolenia na podróż, wskazujące odnośną przyczynę z wykazu zamieszczonego w art. 37 ust. 1 i 2, co umożliwi wnioskodawcy wniesienie odwołania;

d) informację o prawie do wniesienia odwołania oraz o terminie wniesienia odwołania; link do informacji, o których mowa w art. 16 ust. 7 na stronie internetowej;

e) informacje o procedurach umożliwiających wykonywanie praw przysługujących na mocy art. 13, 14, 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 oraz art. 15, 16, 17 i 18 rozporządzenia (UE) 2016/679; dane kontaktowe inspektora ochrony danych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Europejskiego Inspektora Ochrony Danych oraz krajowego organu nadzorczego odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

3. Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmuje standardowy formularz odmowy wydania, unieważnienia lub cofnięcia zezwolenia na podróż. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 90 ust. 2.

Artykuł 39

Dane, które należy dodać do pliku wniosku w następstwie decyzji o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na podróż

1. W przypadku gdy podjęto decyzję o wydaniu zezwolenia na podróż, system centralny ETIAS lub – w przypadku gdy decyzję podjęto w następstwie ręcznego przetwarzania wniosku, jak przewidziano w rozdziale IV – jednostka krajowa ETIAS odpowiedzialnego państwa członkowskiego niezwłocznie dodaje do pliku wniosku następujące dane:

a) informację na temat statusu wskazującą, że wydano zezwolenie na podróż