1996R1488 — PL — 15.12.2000 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:







NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1488/96

z dnia 23 lipca 1996 r.

w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska podczas posiedzeń w Lizbonie, Korfu i Essen podkreśliła, że region śródziemnomorski stanowi priorytetowy obszar dla Unii Europejskiej i przyjęła za cel ustanowienie partnerstwa eurośródziemnomorskiego; posiedzenie Rady Europejskiej w Cannes w dniach 26 i 27 czerwca 1995 r. potwierdziło strategiczne znaczenie, jakie dla Rady stanowi nadanie nowego wymiaru stosunkom Unii Europejskiej z partnerami śródziemnomorskimi poprzez oparcie sprawozdania Rady z dnia 12 czerwca 1995 r., przygotowanego w szczególności na podstawie komunikatów Komisji z dnia 19 października 1994 r. i dnia 8 marca 1995 r. dotyczące wzmacniania polityki śródziemnomorskiej Unii Europejskiej; konieczne jest podejmowanie wysiłków w celu zapewnienia, aby region śródziemnomorski stał się obszarem politycznej stabilności i bezpieczeństwa, a polityka śródziemnomorska Wspólnoty musi mieć udział w osiąganiu ogólnego celu rozwoju i umocnienia demokracji, zasady państwa prawa, jak i poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz wspierania stosunków dobrosąsiedzkich, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa międzynarodowego oraz integralności terytorialnej i granic zewnętrznych Państw Członkowskich i śródziemnomorskich państw trzecich; ostateczne ustanowienie eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu sprzyja stabilności i dobrobytowi w obszarze śródziemnomorskim; ustanowienie strefy wolnego handlu może przyczynić się do głębokich reform strukturalnych u partnerów śródziemnomorskich; konieczne jest więc wspieranie przyszłych lub już podjętych przez partnerów śródziemnomorskich wysiłków na rzecz zreformowania ich struktur gospodarczych, społecznych i administracyjnych; powinien być budowany dialog między kulturami oraz między społecznościami obywatelskimi, głównie poprzez popieranie działań szkoleniowych, rozwój i zdecentralizowaną współpracę; powinna być wspierana zintensyfikowana współpraca regionalna, w szczególności rozwój powiązań gospodarczych i przepływów handlowych między terytoriami śródziemnomorskimi i partnerami, którzy sprzyjają reformom i przebudowie gospodarczej; dwustronne protokoły w sprawie współpracy finansowej i technicznej zawarte przez Wspólnotę z partnerami śródziemnomorskimi zapewniły użyteczną początkową podstawę współpracy; obecnie konieczne jest oparcie się na doświadczeniu, które zostało zdobyte oraz przejście na nowy etap stosunków w ramach partnerstwa; muszą zostać ustalone zasady zarządzania partnerstwem, przy jednoczesnym zapewnieniu przejrzystości i ogólnej spójności podejmowanych działań przy wykorzystywaniu środków przyznanych w budżecie; w tym celu niniejsze rozporządzenie będzie miało zastosowanie do szeregu działań, które wynikają z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1762/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie wykonania protokołów o współpracy finansowej i technicznej zawartych przez Wspólnotę ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi ( 3 ) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1763/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. dotyczącego współpracy finansowej ze wszystkimi śródziemnomorskimi państwami trzecimi ( 4 ) dla środków, których zakres wykroczył poza obszar jednego państwa; niniejsze rozporządzenie zastępuje więc wyżej wymienione rozporządzenia od dnia 1 stycznia 1997 r., przy czym jednak konieczne jest utrzymanie w mocy rozporządzenia (EWG) nr 1762/92 w celu zarządzania protokołami finansowymi wciąż mającymi zastosowanie w tym dniu oraz w celu przekazania pozostałych funduszy zgodnie z protokołami finansowymi, które utraciły ważność; finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r. została zawarta w niniejszym rozporządzeniu na okres 1995–1999, bez wpływu na uprawnienia władzy budżetowej, które zostały określone w Traktacie; w stosunku do projektów dotyczących ochrony środowiska pożyczki przyznane przez Europejski Bank Inwestycyjny, zwany dalej „Bankiem”, z jego własnych środków na warunkach określonych przez Bank, zgodnie z jego statutem, mogą otrzymać dotację na spłatę oprocentowania; w operacjach pożyczkowych obejmujących dopłaty do stopy procentowej udzielenie pożyczki przez Bank z jego środków oraz udzielenie dopłaty do stopy procentowej finansowanej ze środków budżetowych Wspólnoty musi być wzajemnie powiązane i uwarunkowane; Bank może, zgodnie ze swoich statutem, w szczególności w drodze jednomyślnej decyzji Rady Dyrektorów, przy niesprzyjającej opinii Komisji podjąć decyzję w sprawie przyznania pożyczki ze swoich środków, pod warunkiem przyznania dotacji na spłatę oprocentowania; ze względu na to konieczne jest zagwarantowanie, że przyjęta dla przyznawania dopłat do stopy procentowej procedura kończy się odpowiednio w każdym przypadku wyraźną decyzją w sprawie przyznania lub odmowy dotacji; w celu wykonania niniejszego rozporządzenia konieczne jest wprowadzenie przepisu powołującego komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, który ma pomagać Bankowi w realizacji powierzonych mu zadań; aby zapewnić skuteczne zarządzanie środkami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu oraz aby ułatwić stosunki z beneficjentami wymagane jest podejście wieloletnie; środki podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia wychodzą poza ramy pomocy rozwojowej i są przeznaczone do zastosowania wobec krajów jedynie częściowo klasyfikowanych jako kraje rozwijające się; z tego powodu niniejsze rozporządzenie nie może być przyjęte inaczej niż na mocy art. 235 Traktatu, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

▼M2

1. Wspólnota stosuje środki w ramach zasad i priorytetów partnerstwa eurośródziemnomorskiego w celu wspierania wysiłków, które śródziemnomorskie terytoria i państwa trzecie wymienione w załączniku I (zwane dalej „partnerami śródziemnomorskimi”) podejmą w celu zreformowania ich struktury gospodarczej i społecznej, poprawy warunków grup w niekorzystnej sytuacji oraz zmniejszenia wszelkich społecznych lub środowiskowych konsekwencji, wynikających z rozwoju gospodarczego.

▼B

2. Beneficjentami środków wspierania mogą być nie tylko państwa i regiony, lecz również władze lokalne, organizacje regionalne, agencje publiczne, miejscowe lub tradycyjne Wspólnoty, organizacje wspierające przedsiębiorczość, prywatne podmioty, spółdzielnie, towarzystwa ubezpieczeniowe, stowarzyszenia, fundacje i organizacja pozarządowe.

▼M2

3. Finansowa kwota referencyjna dla wykonania tego programu na okres 2000–2006 wynosi 5 350 000 000 EUR.

▼B

Wartość rocznych środków przyznawanych jest zatwierdzana przez organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.

Artykuł 2

1. Celem niniejszego rozporządzenia jest wnoszenie wkładu, za pośrednictwem działań określonych w ust. 2, w inicjatywy leżące we wspólnym interesie w trzech sektorach partnerstwa eurośródziemnomorskiego: wzmocnienia stabilności politycznej i demokracji, tworzenia eurośródziemnomorskiego obszaru wolnego handlu oraz rozwoju współpracy gospodarczej i społecznej, z należytym uwzględnieniem wymiaru ludzkiego i kulturowego.

▼M2

2. Te środki wspierania są wprowadzane z uwzględnieniem celu, jakim jest osiągnięcie stałego rozwoju prowadzącego do długotrwałej stabilności i dobrobytu. Szczególną uwagę zwraca się na wpływ gospodarczy, społeczny oraz wpływ na środowisko naturalne, jaki transformacja gospodarcza wywiera na współpracę regionalną i subregionalną oraz na stworzenie zdolności partnerów śródziemnomorskich do integracji z gospodarką światową. Cele i szczegóły tych procedur są wymienione w załączniku II.

▼B

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie oparte jest na poszanowaniu zasad demokratycznych i reguł prawnych, a także praw człowieka i fundamentalnych wolności stanowiących ich zasadniczy element, którego naruszenie będzie uzasadniało przyjęcie właściwych środków.

▼M2

Artykuł 4

1. Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi oraz na podstawie wzajemnej i regularnej wymiany informacji, w tym wymiany informacji na miejscu, szczególnie w odniesieniu do dokumentów strategicznych, indykatywnych programów krajowych (IPK), rocznych planów finansowania, a także przygotowania projektów i nadzorowania ich wykonania, zapewnia właściwą koordynację wysiłków pomocowych podejmowanych przez Wspólnotę, w tym Europejski Bank Inwestycyjny (dalej zwany „Bankiem”) oraz pojedyncze Państwa Członkowskie, w celu poprawy spójności i komplementarności ich programów współpracy. Komisja zapewnia ponadto koordynację i współpracę z międzynarodowymi instytucjami finansowymi programami współpracy Organizacji Narodów Zjednoczonych i innymi donatorami. Przepisy szczególne koordynacji na miejscu są przedmiotem wytycznych zatwierdzanych przez Komitet ustanowiony w art. 11.

2. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać dostosowane przez Wspólnotę albo w sposób niezależny, albo w postaci współfinansowania z partnerami śródziemnomorskimi lub z instytucjami prywatnymi lub publicznymi Państw Członkowskich i Banku z jednej strony, lub z instytucjami wielostronnymi lub państwami trzecimi z drugiej strony. Gdzie sytuacja tego wymaga, Komisja wspiera takie współfinansowanie na podstawie wzajemnej i szybkiej wymiany informacji z Państwami Członkowskimi.

▼B

Artykuł 5

1. Środki, które mają być finansowane w ramach niniejszego rozporządzenia, są wybierane z uwzględnieniem między innymi priorytetów beneficjentów, rozwijających się potrzeb, możliwości przyjęcia pomocy oraz postępów względem reformy strukturalnej.

Wybór opiera się również na ocenie skuteczności tych działań w osiąganiu zadań wytyczonych przez wsparcie Wspólnoty w zakresie zgodności, w miarę potrzeb, z postanowieniami umów o stowarzyszeniu lub umów o współpracy.

▼M2

2. Dokumenty strategiczne, obejmujące okres 2000–2006, są sporządzane na szczeblu krajowym i regionalnym, w powiązaniu z Bankiem. Celem tych dokumentów strategicznych jest długoterminowych celów współpracy oraz określenie priorytetowych obszarów wsparcia. W tym celu uwzględnia się wszelkie właściwe oceny, w tym analizę problemów oraz zagadnienia przekrojowe. W miarę możliwości rozwijane są wskaźniki wykonania w celu ułatwienia oceny, czy osiągnięto cele działania. Jeżeli nieprzewidywalne okoliczności tego wymagają lub w zależności od wyników oceny określonej w art. 15 ust. 4, dokumenty strategiczne zostają poddane weryfikacji.

3. Krajowe i regionalne programy indykatywne, obejmujące okresy trzech lat, oparte są na odpowiednich dokumentach strategicznych. Sporządzane są na szczeblu krajowym oraz regionalnym, w powiązaniu z Bankiem, i mogą zawierać, odpowiednio, dotacje na spłatę oprocentowania oraz kapitał podwyższonego ryzyka.

Programy uwzględniają priorytety uzgodnione z partnerami śródziemnomorskimi, w szczególności wnioski z dialogu gospodarczego.

Programy określają główne cele, wytyczne i priorytetowe sektory wsparcia wspólnotowego na obszarach określonych w sekcji II załącznika II wraz ze wskaźnikami oceny tych programów. Programy te zawierają kwoty indykatywne (ogólną i w ramach każdego sektora priorytetowego) i wymieniają kryteria finansowania danego programu.

Programy są uaktualniane w miarę potrzeb każdego roku. Mogą być zmieniane w świetle zdobytego doświadczenia lub postępu osiągniętego przez partnerów śródziemnomorskich w odniesieniu do reform strukturalnych, stabilizacji makroekonomicznej, rozwoju przemysłowego i postępu społecznego lub w zależności od wyników współpracy na mocy nowych umów stowarzyszeniowych. Programy opisują reformy, które partnerzy muszą wprowadzić w życie w sektorach priorytetowych i zawierają ocenę postępu osiągniętego w tym zakresie.

4. Plany finansowania oparte są na programach indykatywnych określonych w ust. 3 i co do zasady są przyjmowane corocznie. Są sporządzane na szczeblu krajowym i regionalnym w powiązaniu z Bankiem. Projekty dotyczące dotacji na spłatę oprocentowania są zawarte w krajowych planach finansowania, a projekty dotyczące kapitału podwyższonego ryzyka są zawarte w regionalnych planach finansowania.

Plany zawierają wykaz projektów, które mają być sfinansowane. Każdy projekt jest badany w zależności od korzyści jaką przedstawia jako składnik planu finansowania jako całości. Treść planów jest opisana dostatecznie szczegółowo, aby mogły one być przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.

5. Komisja, w powiązaniu z Bankiem zapewnia, że programowanie środków dotyczących dotacji na spłatę oprocentowania i kapitał podwyższonego ryzyka są komplementarne i spójne z krajowymi i regionalnymi dokumentami strategicznymi, do programami indykatywnymi i planami finansowania. Bank zapewnia, że na etapie wykonania zgodność podjętych środków z niniejszym rozporządzeniem oraz z decyzjami podjętymi na jego podstawie.

Projekty dotyczące bonifikat na spłatę oprocentowania są co do zasady włączane przez Komisję, na podstawie wniosków złożonych przez Bank, do krajowych planów finansowania, gdzie sytuacja tego wymaga.

Projekty odnoszące się do kapitału podwyższonego ryzyka, są włączane przez Komisję, na podstawie wniosków złożonych przez Bank, do regionalnego planu finansowania, gdzie sytuacja tego wymaga. Projekty przybierają formę instrumentu kapitału podwyższonego ryzyka składającego się z rozdziału na działania finansowania kapitału podwyższonego ryzyka w okresie wieloletnim.

6. Decyzje o finansowaniu są oparte na właściwym programie indykatywnym, jeżeli projekty nie są częścią planu finansowania.

▼B

Artykuł 6

1. Finansowanie przez Wspólnotę ma w znacznej mierze postać dotacji lub kapitału podwyższonego ryzyka. W odniesieniu do środków współpracy w zakresie ochrony środowiska finansowanie przez Wspólnotę może również mieć postać subwencji do oprocentowania pożyczek udzielonych przez Bank z jego własnych środków. ►M2 ————— ◄

▼M2

Pożyczki z Banku zawierające dotacje na spłatę oprocentowania są denominowane i płatne w euro. Stosowana stopa procentowa jest ustalana dla każdej płatności, przy uwzględnieniu charakterystyki finansowej danego działania; stopa dotacji stosowana wobec każdej płatności jest równa połowie stopy procentowej dotyczącej danej płatności, przy czym stopa dotacji nie może być wyższa od stopy nominalnej 3 %.

▼B

2. Dotacje mogą być wykorzystywane do finansowania lub współfinansowania działań, projektów lub programów, które wspierają realizację celów określonych w art. 2. Pułapy finansowania dla każdej dotacji przeznaczonej na działania, projekty lub programy zależą również od możliwości tej subwencji do wytworzenia zwrotu finansowego. Środki finansowe są udostępniane sektorowi prywatnemu w zasadzie na warunkach komercyjnych, aby o ile to możliwe, uniknąć zakłóceń na lokalnych rynkach finansowych.

▼M2

3. decyzje o finansowaniu oraz wszelkie umowy o finansowaniu i wynikające z nich zamówienia przewidują, między innymi, nadzór i kontrolę finansową Komisji (w tym Europejskiego Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)), w tym kontrole na miejscu oraz inspekcje zgodne z rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 ( 5 ), a także audyty Trybunału Obrachunkowego, przeprowadzane w miarę możliwości na miejscu. Komisja podejmuje środki zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2, w celu zapewnienia właściwej ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95 ( 6 ).

▼B

Nadzór Trybunału Obrachunkowego nad działaniami finansowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia i zarządzanymi przez Bank, jest stosowany według procedur uzgodnionych między Komisją, Bankiem i Trybunałem Obrachunkowym.

4. Kapitał podwyższonego ryzyka jest wykorzystywany przede wszystkim w celu udostępnienia funduszy własnych lub funduszy uważanych za takie, przedsięwzięciom (prywatnym lub mieszanym) w sektorze produkcyjnym, w szczególności takim, które łączą razem osoby fizyczne lub prawne będące obywatelami Państwa Członkowskiego Wspólnoty i śródziemnomorskich państw trzecich lub terytoriów.

▼M2

Kapitał podwyższonego powyższonego ryzyka jest wykorzystywany w pierwszej kolejności w celu wzmocnienia sektora prywatnego, w szczególności w celu umocnienia sektora finansowego w krajach MEDA. Wyraźnie stwarzają wartość doda, poprzez oferowanie produktów finansowych i warunków, które nie są dostępne lokalnie.

▼M2

Kapitał podwyższonego ryzyka, dostarczany i zarządzany przez Bank, może w szczególności przybierać formę:

▼B

a) pożyczek przyporządkowanych, w odniesieniu do których zwrot i spłata są realizowane tylko po uregulowaniu innych roszczeń bankowych;

b) pożyczek warunkowych, których spłata lub termin płatności zależą od spełnienia warunków określanych w chwili udzielania tych pożyczek;

c) tymczasowych udziałów mniejszościowych w imieniu Wspólnoty w kapitale przedsiębiorstw założonych w śródziemnomorskich państwach trzecich lub terytoriach;

d) finansowania udziałów w postaci warunkowych pożyczek przyznanych partnerom śródziemnomorskim lub, za ich zgodą, przedsiębiorstwom w tych partnerskich krajach śródziemnomorskich, albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem ich instytucji finansowych.

Artykuł 7

▼M2

1. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu mogą pokrywać wydatki na przywóz towarów i usług, jak również lokalne wydatki potrzebne do przeprowadzania projektów i programów. Bezpośrednia pomoc budżetowa na rzecz partnera będącego beneficjentem może również zostać pokryta, aby wesprzeć zatwierdzone programy reformy gospodarczej, w szczególności poprzez sektorowe ułatwienia na rzecz dostosowania strukturalnego, jak określono w części I lit. b) załącznika II. Podatki, należności celne i opłaty zostają wyłączone z finansowania przez Wspólnotę.

▼B

Zamówienia na wykonanie środków finansowanych przez Wspólnotę na podstawie niniejszego rozporządzenia uzyskują od zainteresowanego partnera odprawę celną i ulgi podatkowe nie mniej korzystne niż te, które stosuje on do najbardziej uprzywilejowanego państwa lub najbardziej uprzywilejowanej międzynarodowej organizacji rozwoju.

▼M2

2. Koszty poniesione w ramach określenia, przygotowania, zarządzania, nadzoru, audytu i kontroli programów i projektów mogą również zostać pokryte. Mogą w tym zostać zawarte koszty związane z pomocą techniczną i administracyjną, gdy są one korzystne zarówno dla Komisji, jak i dla beneficjentów tej działalności i nie stanowią stałych zadań służby publicznej.

▼B

3. Koszty operacyjne i utrzymania, w szczególności te, które mają być finansowane w walucie obcej, mogą być pokryte w ramach programów szkoleniowych, komunikacji i badawczych oraz w ramach innych projektów. Co do zasady takie koszty mogą być finansowane na etapie rozpoczęcia i są one stopniowo zmniejszane.

4. Dla projektów inwestycyjnych w sektorze produkcyjnym finansowanie Wspólnoty jest powiązane ze środkami własnymi beneficjenta lub z finansowaniem na warunkach rynkowych, przy uwzględnieniu charakteru projektu. Udział odbiorcy lub udział w ramach finansowania na warunkach rynkowych powinien być zwiększany maksymalnie. W żadnym przypadku zasilanie finansowe Wspólnoty, łącznie z środkami własnymi Banku, nie przekracza 80 % ogólnych kosztów inwestycji. Wymieniony pułap ma wyjątkowy charakter i jest odpowiednio uzasadniany charakterem działania.

Artykuł 8

1. Zaproszenia do składania ofert przetargowych są otwierane na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych w Państwach Członkowskich oraz partnerów śródziemnomorskich.

2. Komisja zapewnia:

— możliwie najszersze uczestnictwo na równych warunkach w wykazach oferentów i przetargach na dostawy, roboty i usługi,

— niezbędną jawność i rygorystyczność w stosowaniu kryteriów wyboru i oceny,

— skuteczną konkurencję między firmami, organizacjami i instytucjami zainteresowanymi w uczestniczeniu w inicjatywach finansowanych przez dany program.

▼M2 —————

▼B

3. W Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich Komisja publikuje, wskazując temat, zawartość i wartość przewidywanych zamówień:

— raz w roku – prognozy dotyczące zamówień na usługi i przedsięwzięcia w ramach współpracy technicznej, które mają być przyznawane po zaproszeniu do składania ofert przetargowych w okresie 12 miesięcy po tej publikacji,

— raz na trzy miesiące – wszelkie zmiany dotyczące powyższych prognoz.

▼M2

4. Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, dostarcza na wniosek wszystkim zainteresowanym firmom, organizacjom i instytucjom w całej Wspólnocie, dokumentację na temat ogólnych aspektów programów MEDA i warunków uczestnictwa w tych programach, w sposób właściwy posługując się internetem.

5. Konwencje dotyczące finansowania określone w art. 9 ust. 6 lub propozycje finansowe zawierają wskazówki dotyczące spodziewanych zamówień, łącznie z przewidywanymi wartościami, procedurą udzielania zamówień i przewidywanymi terminami zaproszeń do składania ofert przetargowych.

▼B

6. Zamówienia przyznawane są przedsiębiorstwom zgodnie z właściwymi przepisami rozporządzenia finansowego stosowanego do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.

▼M2

7. Wyniki przetargów, łącznie z informacjami dotyczącymi liczby ofert otrzymanych w dniu zamknięcia przetargu oraz nazwiskami i adresami oferentów, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i zamieszczane w internecie. Komisja dostarcza Komitetowi co 6 miesięcy określonemu w art. 11 szczegółowe informacje na temat udzielonych zamówień w celu zrealizowania programów i projektów MEDA.

▼B

8. W przypadku współfinansowania uczestnicy z państw innych niż partnerzy śródziemnomorscy wymienieni w zaproszeniu do składania ofert mogą być dopuszczeni przez Komisję na zasadzie zbadania każdego przypadku oddzielnie. W takich przypadkach uczestniczenie przedsiębiorstw z państw trzecich jest dopuszczalne jedynie na zasadzie wzajemności.

▼M2

Artykuł 9

1. Komisja przesyła do celów informacyjnych całościowe planowanie programu finansowego oraz jego podstawowe uzasadnienie w kontekście dokumentów strategicznych, wskazując w szczególności całkowitą kwotę krajowych i regionalnych programów indykatywnych, jak również rozmieszczenie według kraju beneficjenta i według sektora priorytetowego całkowitej kwoty przyjętej w ramach tych programów.

2. Dokumenty strategiczne, programy indykatywne, plany finansowania oraz każda zmiana tych dokumentów przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 ust. 2.

3. Decyzje o finansowaniu, które nie są objęte krajowymi i regionalnymi planami finansowania są podjęte indywidualnie przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 5 niniejszego artykułu.

4. Decyzje zmieniające decyzje finansowania określone w ust. 3 są podejmowane przez Komisję tylko i wyłącznie, gdy nie zawierają istotnych zmian ani dodatkowych zobowiązań wyższych niż 20 % pierwotnego zobowiązania. Komisja informuje o tym natychmiast komitet określony w art. 11.

5. Decyzje o finansowaniu nieprzekraczające 2 000 000 EUR są przyjmowane przez Komisję jeżeli stanowią część całkowitego przydziału. Całkowity przydział ustalany jest zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2. Komitet określony w art. 11 jest informowany systematycznie i niezwłocznie, w każdym przypadku przed następnym posiedzeniem, o decyzjach finansowania dla projektów o wartości nieprzekraczającej 2 000 000 EUR.

6. Bez uszczerbku dla art. 106 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1997 r. mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich ( 7 ) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”), konwencje o finansowaniu są przekazywane w celu informacyjnym dla członków komitetu określonego w art. 11 na dwa tygodnie przed ich podpisaniem.

7. Dalsza procedura określona w art. 12, ma zastosowanie do dotacji na spłatę oprocentowania na pożyczki udzielone przez Bank dla projektów finansowanych w dziedzinie środowiska. Inna procedura, przewidziana w art. 13, ma z kolei zastosowanie w odniesieniu do kapitału podwyższonego ryzyka.

▼B

Artykuł 10

1. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, które są finansowane z ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich są administrowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.

▼M2

2. Przy podejmowaniu decyzji o finansowaniu na podstawie niniejszego rozporządzenia i przy przeprowadzaniu oceny określonej w art. 15, Komisja bierze pod uwagę zasady należytego zarządzania finansami, w szczególności zasady gospodarki oraz efektywność pod względem kosztów w odniesieniu do rozporządzenia finansowego.

▼B

Artykuł 11

▼M2

1. Ustanawia się komitet zarządzający (zwany dalej „Komitetem MED”). Przedstawiciel Banku bierze udział w pracach Komitetu bez prawa głosu.

2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.

3. Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

▼B

4. Komitet może zbadać wszelkie pozostałe zagadnienia dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, które są przedstawione przez przewodniczącego, ewentualnie na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, w szczególności wszelkie zagadnienia odnoszące się do ogólnej realizacji, administrowania programem lub współfinansowania i koordynacji, określonych w art. 4 i 5.

▼M2

5. Komitet uchwala regulamin wewnętrzny kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. 205 ust. 2 Traktatu.

▼B

6. Komisja regularnie powiadamia Komitet i przezuje mu informacje dotyczące realizacji działań w ramach niniejszego rozporządzenia.

▼M2 —————

▼M2

Artykuł 12

1. Bank powiadamia Komisję o wnioskowanym projekcie dotyczącym dotacji na spłatę oprocentowania albo w celu wprowadzenia do planu finansowania albo w celu podjęcia indywidualnej decyzji o finansowaniu określonej w art. 9 ust. 2 i 3. Komisja sprawdza czy wnioskowany projekt jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem i z odpowiednimi decyzjami podjętymi na jego podstawie.

2. Komisja powiadamia Bank o każdej decyzji dotyczącej dotacji na spłatę oprocentowania, niezależnie od tego, czy była podjęta w ramach planu finansowania lub jako szczególna decyzja o finansowaniu.

3. Zgodnie z decyzją określoną w ust. 2, Bank, w przypadku gdy decyzja przyznaje dotację na spłatę oprocentowania, może udzielić pożyczki odpowiadającej wymienionej dotacji, na podstawie pozytywnej opinii Komitetu określonego w art. 14 i przedstawiciela Komisji w tym Komitecie.

4. Bank odpowiednio powiadamia Komisję.

Artykuł 13

1. Bank powiadamia Komisję o wnioskowanym projekcie dotyczącym kapitału podwyższonego ryzyka w postaci instrumentu kapitału podwyższonego ryzyka, w celu włączenia do regionalnego planu finansowania. Komisja sprawdza, czy warunki tego projektu są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i z właściwymi decyzjami podjętymi na jego podstawie.

2. Komisja powiadamia Bank o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 9 ust. 2, dotyczącej regionalnego planu finansowania zawierającego kapitał podwyższonego ryzyka, w celu jego wykonania.

3. Na tej podstawie, Bank przedstawia Komitetowi określonemu w art. 14, w celu zaopiniowania, pojedyncze działania realizujące projekt kapitału podwyższonego ryzyka, przewidzianego w ramach regionalnego planu finansowania. Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi stanowisko swojej instytucji dotyczące przewidywanego działania, w szczególności dotyczące zgodności tego działania z regionalnym planem finansowania.

4. Na tej podstawie oraz na mocy pozytywnej opinii Komitetu określonego w art. 14 i przedstawiciela Komisji w ramach tego Komitetu, pojedyncze działania z kapitałem podwyższonego ryzyka są przedstawiane bankowi w celu podjęcia właściwych środków.

5. Bank odpowiednio powiadamia Komisję.

▼B

Artykuł 14

1. Bank powołuje komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, zwany dalej „Komitetem z art. 14”. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, które aktualnie przewodniczy Radzie Gubernatorów Banku; sekretariat Komitetu jest prowadzony przez Bank. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w obradach Komitetu.

2. Rada jednomyślnie zatwierdza regulamin Komitetu z art. 14.

3. Komitet podejmuje działania kwalifikowaną większością zgodnie z ►M2 art. 205 ust. 2 Traktatu ◄ .

4. W ramach Komitetu z art. 14 głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone zgodnie z ►M2 art. 205 ust. 2 Traktatu ◄ .

▼M2

Artykuł 15

1. Komisja, wraz z Bankiem, bada poczynione postępy środków podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie najpóźniej do dnia 30 czerwca następnego roku. To sprawozdanie zawiera informacje na temat środków finansowanych w ciągu roku, z zachowaniem odpowiedniej poufności, jak również informacje na temat wyników monitorowania oraz dostarcza ocenę uzyskanych wyników, w całościowym kontekście dokumentów strategicznych.

2. Komisja każdego roku powiadamia Państwa Członkowskie o wykonaniu budżetu roku poprzedniego w zakresie zobowiązań i płatności.

3. Komisja i Bank dokonują oceny własnych projektów oraz głównych sektorów interwencji w połowie ich realizacji oraz ex post w celu ustalenia czy cele zostały osiągnięte oraz w celu ustalenia wytycznych dla zwiększenia skuteczności przyszłych działań. Sprawozdania oceniające, z zachowaniem odpowiedniej poufności, zostają udostępnione Komitetowi MED oraz Parlamentowi Europejskiemu. W stosunku do działań zarządzanych przez Bank, sprawozdania te są przekazywane do Komitetu MED.

4. Co trzy lata, Komisja wraz z Bankiem, przedstawia ogólne sprawozdanie oceniające na temat pomocy udzielonej do tej pory partnerom śródziemnomorskim, zawierający ocenę skuteczności programów oraz przegląd dokumentów strategicznych. Sprawozdanie to jest niezwłocznie przedstawiane Komitetowi MED w celu rozpatrzenia.

5. Rada dokona ponownego przeglądu niniejszego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 2006 r. W tym celu, Komisja przedstawia Radzie, przed dniem 31 grudnia 2005 r., sprawozdanie oceniające, któremu towarzyszą propozycje dotyczące przyszłości niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby zmiany, których należy w nim dokonać.

▼M1

Artykuł 16

W przypadku braku jednego z zasadniczych warunków kontynuowania środków wspierania na rzecz danego śródziemnomorskiego kraju partnerskiego, Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, podjąć decyzję o wprowadzeniu właściwych środków.

▼B

Artykuł 17

1. Z dniem 31 grudnia 1996 r. rozporządzenie (EWG) nr 1763/92 traci moc.

2. Od dnia 1 stycznia 1997 r. rozporządzenie (EWG) nr 1762/92 stosuje się do zarządzania protokołami wciąż obowiązującymi w tym dniu oraz do zobowiązania wypłaty funduszy pozostających w ramach protokołów, których moc wygasła.

Artykuł 18

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

TERYTORIA I KRAJE PARTNERSKIE OKREŚLONE W ART. 1

Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna

Republika Cypryjska

Arabska Republika Egiptu

Państwo Izrael

Królestwo Jordanii

Republika Libańska

Republika Malty

Królestwo Maroka

Syryjska Republika Arabska

Republika Tunezji

Republika Turcji

Terytoria Okupowane Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu

▼M2









ZAŁĄCZNIK II

Cele oraz przepisy wykonawcze do art. 2

I. a) Wsparcie dla transformacji gospodarczej i realizacji eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu obejmuje przede wszystkim: — tworzenie miejsc pracy i rozwój sektora prywatnego, w szczególności poprawę warunków działania przedsiębiorstw i wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw, — otwarcie rynków, wspieranie inwestycji, współpracy przemysłowej i wymiany handlowej między Wspólnotą Europejską i jej partnerami śródziemnomorskimi, jak również między samymi partnerami śródziemnomorskimi, — wzmocnienie infrastruktury gospodarczej, jak również systemów finansowych i podatkowych. b) Działania w ramach wsparcia programów reform w krajach partnerskich wykonywane są na podstawie następujących zasad: — programy wsparcia mają na celu ponowne wprowadzenie lub ewentualnie konsolidację zasadniczej równowagi finansowej i tworzenie otoczenia gospodarczego zapewniającego przyspieszony wzrost, mający jednocześnie na celu polepszenie dobrobytu ludności, — programy wsparcia wspierają również reformy prowadzone w kluczowych sektorach w celu utworzenia strefy wolnego handlu ze Wspólnotą Europejską, — programy wsparcia są dostosowane do szczególnej sytuacji każdego kraju i uwzględniają warunki gospodarcze i społeczne, — programy wsparcia ustanawiają środki mające na celu w szczególności pomoc w odniesieniu do warunków socjalnych i zatrudnienia, wspieranie procesu transformacji gospodarczej i realizacji eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu, jak również działania mające na celu zminimalizowanie negatywnych skutków, które ten proces może mieć w odniesieniu do warunków socjalnych i zatrudnienia, w szczególności w stosunku do grup ludności znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji, — wydatkowanie pomocy będzie następowało w transzach w postaci bezpośredniej pomocy budżetowej w zależności od wypełniania celów i/lub działań sektorowych przewidzianych w programie wsparcia. Muszą być spełnione następujące kryteria kwalifikowania: — dany kraj musi podjąć program reform zatwierdzony przez instytucje z Bretton Woods lub wykonać programy uznane za analogiczne, w porozumieniu z tymi instytucjami, ale niekoniecznie wspierane przez nie finansowo, w zależności od zasięgu i skuteczności tych reform, — należy wziąć pod uwagę sytuację gospodarczą kraju na poziomie makroekonomicznym (zadłużenie, koszty obsługi zadłużenia, bilans płatniczy, sytuację budżetową, sytuację monetarną, poziom PKB na mieszkańca oraz poziom bezrobocia) i na poziomie reform sektorowych, mających na celu utworzenie strefy wolnego handlu ze Wspólnotą Europejską.

II. Wsparcie dla trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego dotyczy przede wszystkim: — udziału społeczeństwa obywatelskiego i ludności w planowaniu oraz wykonywaniu środków rozwoju, — poprawy usług społecznych, w szczególności w dziedzinie zdrowia, planowania rodziny, zaopatrzenia w wodę, urządzeń sanitarnych i mieszkalnictwa, — wspierania szerokiego i sprawiedliwego podziału owoców wzrostu gospodarczego, przy uwzględnieniu przede wszystkim celów i zadań ustalonych w trakcie szczytów Narodów Zjednoczonych w sprawie walki z ubóstwem i zawartych w międzynarodowych celach rozwoju, — harmonijnego i całościowego rozwoju obszarów wiejskich i poprawy warunków życia w mieście, — wzmocnienia współpracy w dziedzinie rolnictwa, w szczególności w odniesieniu do jakości i norm, — wzmocnionej współpracy w dziedzinie rybołówstwa i trwałego wykorzystania zasobów morskich, — ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego, przy uwzględnieniu w szczególności środków ostrożności i działań zapobiegawczych w ramach wsparcia dla rozwoju gospodarczego w drodze wzmocnionej współpracy w dziedzinie środowiska, — poprawy infrastruktury gospodarczej, w szczególności w sektorach transportu, energii, rozwoju wiejskiego i miejskiego, wzmocnienia działań dotyczących społeczeństwa informacyjnego, z technologią informacyjną i z telekomunikacją, — zintegrowanego rozwoju zasobów ludzkich jako uzupełnienia do programów Państw Członkowskich, w szczególności dla ustawicznego kształcenia zawodowego w ramach współpracy przemysłowej, jak również poprawy potencjału dla badań naukowych i technologicznych, — wzmocnienia demokracji, poszanowania i obrony praw człowieka, w szczególności za pośrednictwem organizacji pozarządowych działających we Wspólnocie Europejskiej i w partnerskich krajach śródziemnomorskich, — współpracy kulturalnej i wymiany młodzieży, — współpracy i pomocy technicznej, celem wzmocnienia współpracy w dziedzinie migracji i walki z nielegalną imigracją, łącznie z wydaleniem nielegalnych imigrantów, — współpracy i pomocy technicznej w walce z przestępczością zorganizowaną, w szczególności z przemytem narkotyków i handlem ludźmi, — rozwoju współpracy w dziedzinie państwa prawa, jak np. współpracy sądowniczej i karnej, wzmocnienia instytucji gwarantujących niezawisłość i skuteczność wymiaru sprawiedliwości, kształcenia służb bezpieczeństwa wewnętrznego państw i bezpieczeństwa cywilnego.

III. Współpraca regionalna, subregionalna i transgraniczna wspierana jest w szczególności przez: a) ustanowienie i rozwój struktur współpracy regionalnej między partnerami śródziemnomorskimi, jak również między krajami partnerskimi a Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi; — ustanowienie fizycznej infrastruktury niezbędnej dla wymiany regionalnej, w szczególności w dziedzinie transportu, komunikacji i energii, — poprawę ram regulacyjnych i rozwój projektów infrastrukturalnych na małą skalę w dziedzinie infrastruktury granicznej, — współpracę na poziomie dużych regionów geograficznych i w ramach działań komplementarnych do tych, które są podejmowane w tej dziedzinie w ramach Wspólnoty Europejskiej, łącznie ze wsparciem dla połączeń między sieciami transportowymi i energetycznymi partnerów śródziemnomorskich i sieci transeuropejskich; b) c) inne dziedziny aktywności regionalnej, łącznie z dialogiem euro-arabskim; d) wymianę między społeczeństwami obywatelskimi Wspólnoty Europejskiej i partnerów śródziemnomorskich; dlatego współpraca zdecentralizowana: — będzie mieć na celu identyfikację pozarządowych beneficjentów pomocy wspólnotowej, — skupia się w szczególności na utworzeniu sieci uniwersytetów i pracowników naukowych, społeczności lokalnych, stowarzyszeń, fundacji w dziedzinie nauk politycznych, związków zawodowych i organizacji pozarządowych, środków masowego przekazu, przedsiębiorców prywatnych i instytucji kulturalnych w szerokim znaczeniu, jak również innych instytucji wymienionych w pkt IV. Programy te muszą skupiać się na wspieraniu uczestnictwa i powstania społeczeństwa obywatelskiego w krajach partnerskich, w szczególności poprzez popieranie wymiany informacji między sieciami i zapewnienie trwałości więzi powstałych między partnerami sieci.

IV. Dobre zarządzanie wspierane jest poprzez popieranie czołowych instytucji i czołowych postaci społeczeństwa obywatelskiego, takich jak samorządy lokalne, ugrupowania wiejskie i lokalne, stowarzyszenia działające na zasadzie samopomocy, związki zawodowe, środki masowego przekazu i organizacje wspierające przedsiębiorców, przy równoczesnym wspomaganiu rozwoju zdolności działania administracji publicznej do tworzenia polityk i kierowania ich realizacją.

V. Środki podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia uwzględniają głównie analizę potrzeb i potencjału kobiet i mężczyzn w życiu gospodarczym i społecznym, w taki sposób, aby sprawy równouprawnienia płci były uwzględnione w programowaniu i wykonywaniu współpracy na rzecz rozwoju. Szczególną uwagę zwraca się na edukację i tworzenie miejsc pracy dla kobiet. Środki te uwzględniają również potrzebę wspierania edukacji i tworzenia miejsc pracy dla młodych, w celu ułatwienia im integracji społecznej.

VI. Działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia występują w postaci pomocy technicznej, w kształceniu, rozwoju instytucjonalnym, informacji, seminariów, badań, projektów inwestycyjnych w mikroprzedsiębiorstwach, małych i średnich przedsiębiorstwach i w infrastrukturach jak również oraz działań mających na celu wyodrębnienie wspólnotowego charakteru pomocy. Zasoby powinny zostać przeznaczone na zdecentralizowaną współpracę, jeżeli ta może okazać się skuteczna. Projekty z kapitałem podwyższonego ryzyka i z dotacjami na spłatę oprocentowania będą finansowane we współpracy z Bankiem.

VII. Należytą uwagę zwraca się na aspekty dotyczące ochrony środowiska w trakcie przygotowania i wykonywania działań finansowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.