1998R2848 — PL — 26.10.2004 — 012.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2848/98

z dnia 22 grudnia 1998 r.

ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992, w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego ( 1 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1636/96 ( 2 ), w szczególności jego art. 7, art. 9 ust. 5, art. 11, 14a oraz art. 17 ust. 5 i art. 27,

a także mając na uwadze, co następuje:

rozporządzenie (WE) nr 1636/98 wprowadziło zasadniczą reformę w sektorze surowca tytoniowego, w celu poprawy jego pozycji gospodarczej; reforma ta pociągnęła za sobą zróżnicowanie pomocy wspólnotowej w zależności od jakości produktu, większą elastyczność i prostotę systemu kwot, ściślejsze procedury kontrolne oraz poprawę przestrzegania wymogów zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego;

w związku z tą reformą muszą zostać przyjęte szczegółowe przepisy wykonawcze; w celu uproszczenia ustawodawstwa rolnego rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3478/92 ( 3 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1578/98 ( 4 ), (EWG) nr 84/93 ( 5 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 621/96 ( 6 ) oraz (WE) nr 1066/95 ( 7 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1578/98, powinny zostać zastąpione jednym rozporządzeniem;

należy ustalić minimalną wielkość procentową w odniesieniu do warunków uznania grup producentów, reprezentującą stosunek procentowy między ilościami podanymi w deklaracjach kwot a progami gwarantowanymi Państw Członkowskich; w celu uznania grup producentów, Państwa Członkowskie powinny mieć na swoich terytoriach możliwość podniesienia wartości procentowych w deklaracjach kwot i określenia minimalnych wymogów dotyczących liczby producentów;

powinny zostać ustanowione warunki, które muszą spełnić grupy producentów w celu zakwalifikowania się do otrzymania takiej specjalnej pomocy;

mając na celu poszanowanie struktur rynkowych, powinno zostać ustanowione, że producent może być członkiem tylko jednej grupy; w celu usprawnienia przejścia, producenci, którzy są członkami więcej niż jednej grupy powinni otrzymać możliwość wycofania się z członkostwa do dnia 31 stycznia 1999 r.;

zgodnie z celami art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, w szczególności aby zapobiec zakłóceniom konkurencji i trudnościom monitorowania, grupy producentów powinny zostać wykluczone z uczestnictwa we wstępnym przetwarzaniu;

w celu zapewnienia jednolitości procedur administracyjnych należy ustanowić reguły występowania z wnioskami o uznanie grupy, przyznawania i wycofywania tego uznania oraz monitorowania warunków uznania;

powinien zostać wprowadzony mechanizm zatwierdzania zakładów przetwórczych upoważnionych do podpisywania umów kontraktacji; takie zatwierdzenie powinno zostać wycofane w przypadku gdy nie są stosowane reguły, a także powinny zostać ustanowione szczególne zasady regulujące przetwarzanie tytoniu w Państwie Członkowskim;

do celów przyznawania premii powinny zostać ustalone uznane obszary produkcyjne na podstawie tradycyjnych obszarów produkcyjnych dla każdej z grup odmian tytoniu; mając na uwadze stosunkowo małe obszary gmin francuskich, obszary produkcyjne we Francji powinny być oparte raczej na kantonach niż na gminach; szczególnie w celu poprawy jakości powinno się zezwolić Państwom Członkowskim na limitowanie obszarów produkcyjnych;

należy wyszczególnić główne punkty, które muszą być ujęte w umowach kontraktacji; umowy te muszą być ograniczone do jednego zbioru, tak aby można było uwzględnić przyszłe zmiany na rynku; powinien zostać ustalony odpowiednio wczesny ostateczny termin zawierania i rejestracji umów, tak aby od samego początku roku zbioru można było zagwarantować zarówno stały zbyt producentom, jak i regularne dostawy przetwórcom;

aby umożliwić efektywne zarządzanie i kontrolę, po zawarciu umowy kontraktacji z grupą producentów, powinny zostać zgłoszone istotne dane szczegółowe dotyczące każdego z producentów indywidualnych;

na użytek Państw Członkowskich należy ustanowić dobrowolny system licytacji umów kontraktacji, tak aby ceny umowne mogły odzwierciedlać warunki na rynku;

surowiec tytoniowy kwalifikujący się do przyznania premii musi być solidnej właściwej jakości handlowej oraz pozbawiony niektórych cech, które uniemożliwiają jego normalny obrót;

premia zawiera część stałą, część zmienną i pomoc specjalną, a stosunek między różnymi częściami premii może zmieniać się w zależności od odmiany i Państwa Członkowskiego producenta; część stała musi zostać wypłacona zgodnie z ilością tytoniu w liściach dostarczonego przez producentów pierwszym przetwórcom, niezależnie od zróżnicowania jego jakości pod warunkiem że zostały spełnione minimalne wymogi jakości; aby zachęcić do poprawy jakości i wartości produkcji wspólnotowej, zmienna część premii powinna być wypłacana przez grupę producentów swoim członkom po porównaniu cen rynkowych uzyskanych przez każdą partię dostarczoną przez indywidualnych członków grupy; w celu zapewnienia efektywność systemu, zerowa wartość zmiennej części premii powinna być przypisana partiom sprzedanym za cenę zawartą między ceną minimalną a ceną minimalną plus 50 % dla każdej grupy odmian;

premia powinna zostać dostosowana, gdy zawartość wilgoci dostarczonego tytoniu różni się do 4 % od zawartości wilgoci ustalonej dla każdej grupy odmian, określonej na podstawie rozsądnych wymogów jakości oraz w celu uproszczenia kontroli dostaw powinny zostać ustalone wielkość i częstotliwość pobieranych próbek wraz z metodą wyliczania dostosowanej masy przy celu określaniu zawartości wilgoci;

okres dostarczania tytoniu do przetwórców powinien zostać ograniczony (w razie konieczności w różnym stopniu według grup odmian) w celu zapobieżenia oszustwom związanym z przenoszeniem tytoniu z jednego zbioru na drugi;

w celu zapobiegania oszustwom powinny zostać ustanowione warunki regulujące wypłatę premii oraz ceny zakupu; Państwa Członkowskie odpowiadają za ustalanie dalszego sposobu zarządzania i za systemy kontroli na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92;

aby zagwarantować rzeczywiste wykonanie danych działań oraz dotrzymanie ustaleń kwotowych, premie mogą zostać wypłacone dopiero po sprawdzeniu dostaw; jednakże wypłata producentom zaliczki w wysokości 50 % powinna być zapewniona pod warunkiem wniesienia odpowiedniego zabezpieczenia; aby umożliwić wypłatę zaliczki grupom, które nie mogą ponieść kosztów wniesienia zabezpieczenia, powinno się zezwolić na wykorzystanie specjalnej pomocy finansowej na pokrycie tychże kosztów;

rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 przewiduje, że Państwa Członkowskie wypłacają premię bezpośrednio producentom i że producenci mogą przenieść na następne zbiory nadwyżkę swojej produkcji, wynoszącą maksymalnie do 10 % przyznanej im kwoty;

artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 wprowadza system kwot na różne grupy odmian tytoniu; terminy przyznawania kwot muszą być ustalone odpowiednio wcześnie, aby umożliwić producentom możliwie pełne uwzględnienie ustalonych kwot przy produkcji tytoniu;

na mocy art. 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, kwoty produkcyjne mają zostać przydzielone producentom proporcjonalnie do przeciętnej ilości tytoniu dostarczanego do przetwarzania w okresie trzech lat poprzedzających najnowsze zbiory, a ustalone w ten sposób kwoty będą obowiązywać przez trzy lata; przyznanie konkretnej ilości uprawniającej do otrzymania premii na dane zbiory nie zakłada nabycia jakichkolwiek praw w następnych latach;

w każdym Państwie Członkowskim powinno się ustalić krajowe rezerwy kwot w celu zwiększenia elastyczności ustaleń dotyczących przyznawania kwot aby zachęcić producentów do przestawiania się na inne uprawy oraz w celu ułatwienia restrukturyzacji gospodarstw rolnych w Państwach Członkowskich; tego typu rezerwy krajowe powinny być utworzone z kwot udostępnionych poprzez liniowe zmniejszenie wszystkich kwot przyznanych producentom oraz przez Państwa Członkowskie będące w stanie zastosować liniowe zmniejszenie ilości ujętych w deklaracjach kwot produkcyjnych, które zostały przeniesione na stałe wraz z kwotami, które nie zostały objęte już zawartymi umowami kontraktacji, łącznie z ilościami ujętymi w deklaracjach kwot produkcyjnych, które zostały tymczasowo przeniesione;

powinna zostać ustanowiona procedura wyliczania kwot dla producentów, którzy rozpoczęli uprawę tytoniu lub którzy powiększyli swoje kwoty;

konieczne są przepisy w celu wzięcia pod uwagę przypadków, w których tytoń jest przetwarzany w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie w którym został on wyprodukowany; w takich przypadkach dana ilość surowca tytoniowego powinna zostać przejęta w Państwie Członkowskim w którym została wyprodukowana, z korzyścią dla producentów w tym Państwie Członkowskim;

deklaracje kwot produkcyjnych powinny być przekazywane producentom na podstawie ich dostaw tytoniu w odpowiednich latach referencyjnych; Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość zwiększenia ilości dla uwzględnienia niektórych producentów działających w szczególnych okolicznościach;

ilości progowe mające zastosowanie do danego zbioru mogą przekroczyć ilości ustalone dla poprzednich zbiorów dla niektórych grup odmian, a jednocześnie okazać się mniejsze dla innych grup odmian; wśród zainteresowanych stron należy rozprowadzić dodatkowe ilości na podstawie obiektywnych kryteriów z uwzględnieniem niektórych priorytetów ustalanych przez Państwa Członkowskie w świetle ich sytuacji;

należy zezwolić na przeniesienie kwot produkcyjnych w obrębie pojedynczej grupy odmian, bądź to na okres roku, bądź na stałe, a między producentami należy ustanowić prawo pierwszeństwa w celu zachęcenia do przeniesienia kwot między producentami, którzy są członkami tej samej grupy producentów; podczas wyliczania kwot dla każdego producenta nie należy brać pod uwagę ilości dostarczonych jako część rocznego przeniesienia;

należy wziąć pod uwagę fakt, że jednostka produkcyjna może być wspólnie użytkowana przez członków jednej rodziny, w szczególności w odniesieniu do minimalnych ilości w deklaracjach kwot produkcyjnych i zapobiegania nadużyciom finansowym;

dobrowolne wymiany kwot produkcyjnych między producentami mogą ułatwić racjonalność produkcji;

należy ustanowić przypisy dotyczące rozwiązywania wszelkich sporów przez wspólne komitety;

należy ustalić system odkupu kwot wraz z odpowiednim zmniejszeniem progów gwarantowanych w celu ułatwienia dobrowolnego przechodzenia z sektora producentów indywidualnych; powinny zostać ustalone ilości, do wysokości których producenci będą upoważnieni bez uszczerbku dla późniejszych zmian; w celu możliwie długiego utrzymania produkcji w tym samym sektorze produkcji powinno zostać ustalone między producentami prawo pierwszeństwa do zakupu kwot oferowanych w ramach systemu odkupu;

do celów należytego zarządzania, przejrzystości i weryfikacji, producenci, którzy są członkami grup producentów muszą dostarczać cały tytoń z danej grupy odmian z tego samego zbioru do jednego przetwórcy, a wypłaty grupom producentów oraz wypłacenie ceny zakupu producentom przez pierwszych przetwórców muszą być dokonywane wyłącznie przekazem bankowym lub pocztowym na jeden rachunek związany z płatnościami dla indywidualnych producentów, a kwoty produkcyjne przyznane każdemu producentowi muszą być podane do publicznej wiadomości;

artykuł 4a ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 przewiduje specjalną pomoc nieprzekraczającą 2 % łącznych premii, które mają być wypłacone grupom producentów oraz przewiduje, że należy utrzymać maksymalną wartość procentową aby mieć pewność, że grupy producentów właściwie wykonują powierzone im zadania, w szczególności stosują środki dla poprawy poszanowania środowiska naturalnego;

zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, Państwa Członkowskie muszą zdecydować o środkach koniecznych do zapewnienia zgodności z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi surowca tytoniowego; jednakże środki kontroli muszą spełniać niektóre wymagania aby zapewnić, że są jednolicie stosowanie na szeroką skalę we wszystkich Państwach Członkowskich, w oparciu o zintegrowany system zarządzania i kontroli przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającym zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ( 8 ), ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 820/97 ( 9 ) oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ( 10 ), ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1078/98 ( 11 );

w kilku Państwach Członkowskich kontrole przeprowadzane są raczej w miejscach do których dostarcza się tytoń, niż w miejscach gdzie jest on przetwarzany; kontrole takie uważane są za niewystarczające; powinny zostać określone miejsca, do których tytoń musi być dostarczany oraz kontrole, które należy przeprowadzić;

należy skutecznie monitorować zgodność z przepisami dotyczącymi pomocy wspólnotowej; w związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe kryteria i normy techniczne dla przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu; w świetle doświadczeń zdobytych podczas przeprowadzania kontroli na miejscu należy ustanowić minimalne wskaźniki kontroli z zastosowaniem analizy ryzyka, a także wyszczególnić czynniki, jakie mają zostać uwzględnione;

zgodnie z art. 5 lit. a) i c) rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, przyznanie premii wiąże się z warunkiem, że tytoń w liściach pochodzi z określonego obszaru produkcyjnego i jest dostarczany na podstawie umowy kontraktacji; w przypadku braku kontroli weryfikujących, czy na obszarze zadeklarowanym w umowie rzeczywiście uprawiano wskazaną odmianę, warunki te można łatwo obejść; należy ustanowić zarówno minimalną liczbę kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie na uprawianych obszarach, jak i konsekwencje w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości; zgodnie z zasadą proporcjonalności, konsekwencje te muszą być dostatecznie odstraszające aby zapobiegać składaniu fałszywych deklaracji;

w celu zapobiegania oszustwom, tytoń w liściach musi znajdować się pod nadzorem w momencie dostarczenia ich przez producenta do pierwszego zakładu przetwórczego; tytoń musi pozostawać pod nadzorem do zakończenia jego przetwarzania i przygotowania do sprzedaży; konieczna jest także kontrola wszelkiego tytoniu w liściach przywożonego z państw trzecich, który przechodzi proces wstępnego przetwarzania i przygotowywania do sprzedaży w zakładzie przetwarzającym również tytoń w liściach pochodzenia wspólnotowego;

wszelkie dane i dokumenty przetwórców i producentów muszą być udostępniane w celu przeprowadzenia kontroli, w formie umożliwiającej ich wykorzystanie;

powinny zostać ustalone konsekwencje wszelkich stwierdzonych nieprawidłowości; konsekwencje takie muszą być odpowiednio odstraszające, aby zapobiegać wszelkim przypadkom nielegalnego wykorzystania pomocy wspólnotowej i muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. surowca tytoniowego,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: