02016R2031 — PL — 23.11.2016 — 000.003

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/2031

z dnia 26 października 2016 r.

w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE







ROZDZIAŁ I

Przedmiot, zakres stosowania i definicje

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu określenie zagrożenia fitosanitarnego stwarzanego przez wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy patogenów, zwierząt lub szkodliwych dla roślin roślin pasożytniczych lub produktów roślinnych (zwane dalej „agrofagami”) oraz środki mające na celu ograniczenie tego zagrożenia do dopuszczalnego poziomu.

2. W przypadku gdy występuje dowód, że rośliny niepasożytnicze – inne niż objęte zakresem art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1143/2014 – stwarzają zagrożenie fitosanitarne, które mogłoby mieć dotkliwe skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe na terytorium Unii, te rośliny niepasożytnicze można traktować jak agrofagi do celów niniejszego rozporządzenia.

3. Na użytek niniejszego rozporządzenia odniesienia do państw trzecich traktuje się jako odniesienia do państw trzecich, Ceuty, Melilli i terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 1 TFUE, z wyłączeniem Madery i Azorów.

Na użytek niniejszego rozporządzenia odniesienia do terytorium Unii traktuje się jako odniesienia do terytorium Unii bez Ceuty, Melilli i terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 1 TFUE, innych niż Madera i Azory.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „rośliny” oznaczają żywe rośliny oraz następujące żywe części roślin:

a) nasiona w znaczeniu botanicznym, inne niż nasiona nieprzeznaczone do siewu;

b) owoce w znaczeniu botanicznym;

c) warzywa;

d) bulwy, bulwocebule, cebule, kłącza, korzenie, podkładki, stolony;

e) pędy, łodygi, rozłogi;

f) kwiaty cięte;

g) gałęzie z ulistnieniem lub bez ulistnienia;

h) drzewa ścięte z zachowanym ulistnieniem;

i) liście, ulistnienie;

j) roślinne hodowle tkankowe, w tym kultury komórkowe, zasoby genowe, merystemy; klony chimerowe; materiał mikrorozmnażany;

k) żywy pyłek i spory;

l) pąki, okulanty, sadzonki, zrazy, szczepy;

2) „produkty roślinne” oznaczają nieprzetworzone materiały pochodzenia roślinnego i te produkty przetworzone, które, z uwagi na swoją charakterystykę lub charakterystykę procesu przetwórczego, mogą stworzyć ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych.

O ile nie postanowiono inaczej w aktach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 28, 30 i 41, drewno jest uznawane za „produkt roślinny” tylko wówczas, gdy spełnia ono jedno lub większą liczbę poniższych kryteriów:

a) zachowuje w całości lub częściowo swoją naturalną okrągłą powierzchnię, z korą lub bez;

b) nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni z powodu piłowania, cięcia lub rozłupywania;

c) występuje w postaci zrębków, cząstek, trocin, odpadów drzewnych, wiórów lub skrawków i nie zostało poddane przetwarzaniu z wykorzystaniem kleju, wysokiej temperatury lub ciśnienia, lub połączenia tych elementów, w celu wyprodukowania granulatu, brykietów, sklejki lub płyty wiórowej;

d) jest lub ma być wykorzystywane jako materiał opakowaniowy, niezależnie od tego, czy jest faktycznie stosowane do transportu towarów;

3) „sadzenie” oznacza każdą operację w celu umieszczenia roślin w podłożu uprawowym, lub przez szczepienie lub podobne operacje, aby zapewnić ich późniejszy wzrost, reprodukcję lub rozmnażanie;

4) „rośliny przeznaczone do sadzenia” oznaczają rośliny, które są przeznaczone do sadzenia lub przesadzenia, lub pozostają posadzone;

5) „inny przedmiot” oznacza każdy materiał lub przedmiot, inny niż rośliny lub produkty roślinne, który może być siedliskiem agrofagów lub rozprzestrzeniać je, w tym glebę lub podłoże uprawowe;

6) „właściwy organ” oznacza centralny organ lub organy państwa członkowskiego, lub – w stosownych przypadkach – państwa trzeciego, odpowiedzialne za organizację kontroli urzędowych i innych urzędowych działań, lub każdy inny organ, któremu powierzono to zadanie, zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym kontroli urzędowych;

7) „partia” oznacza określoną liczbę jednostek jednego towaru, która charakteryzuje się jednorodnością składu, pochodzenia i innymi odpowiednimi elementami, stanowiącą część przesyłki;

8) „jednostka handlowa” oznacza najmniejszą jednostkę handlową lub inną jednostkę użytkową mającą zastosowanie na danym etapie wprowadzania do obrotu, która może stanowić część lub całość partii;

9) „podmiot profesjonalny” oznacza każdą osobę prawa publicznego lub prywatnego, zaangażowaną profesjonalnie w jedną lub większą liczbę następujących czynności w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, oraz ponoszącą za nie odpowiedzialność prawną:

a) sadzenie;

b) hodowla;

c) produkcja, w tym uprawa, mnożenie i utrzymywanie;

d) wprowadzanie, przemieszczanie na terytorium Unii oraz wyprowadzanie poza terytorium Unii;

e) udostępnianie na rynku;

f) przechowywanie, gromadzenie, wysyłanie i przetwarzanie;

10) „zarejestrowany podmiot” oznacza podmiot profesjonalny zarejestrowany zgodnie z art. 65;

11) „upoważniony podmiot” oznacza zarejestrowany podmiot upoważniony przez właściwy organ do wydawania paszportów roślin zgodnie z art. 89, stosowania oznaczenia zgodnie z art. 98 lub wydawania poświadczeń zgodnie z art. 99;

12) „użytkownik ostateczny” oznacza każdą osobę działającą w celach niemieszczących się w ramach działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej tej osoby, która nabywa rośliny lub produkty roślinne na własny użytek;

13) „test” oznacza ocenę urzędową, inną niż ocenę wizualną, mającą na celu ustalenie występowania lub zidentyfikowanie agrofagów;

14) „zabieg” oznacza procedurę – niezależnie od tego, czy jest ona urzędowa, czy nieurzędowa – zabijania, inaktywacji lub usunięcia agrofagów, lub spowodowania, że agrofagi te będą bezpłodne, lub wywołania dewitalizacji roślin lub produktów roślinnych;

15) „stopień porażenia” oznacza proporcję lub liczbę jednostek, w których agrofag występuje w próbce, przesyłce, w uprawie lub w innej określonej populacji;

16) „zadomowienie się” oznacza utrwalenie się, w dającej się przewidzieć przyszłości, występowania agrofaga na danym obszarze po zawleczeniu;

17) „zwalczanie” oznacza stosowanie środków fitosanitarnych w celu wyeliminowania agrofaga z danego obszaru;

18) „ograniczanie rozprzestrzeniania” oznacza stosowanie środków fitosanitarnych na porażonym obszarze i wokół niego w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się agrofaga;

19) „stacja kwarantanny” oznacza każdą urzędową stację służącą przetrzymywaniu agrofagów, roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w warunkach kwarantanny;

20) „obiekt zapewniający izolację” oznacza każdy obiekt, inny niż stacja kwarantanny, w którym agrofagi, rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są trzymane w warunkach izolacji;

21) „kod identyfikacyjny” oznacza kod literowy, liczbowy lub alfanumeryczny, który identyfikuje przesyłkę, partię lub jednostkę handlową, wykorzystywany do celów identyfikacji, w tym kody odnoszące się do danej partii, części zamówienia, serii, daty produkcji lub dokumentów podmiotu profesjonalnego;

22) „środek fitosanitarny” oznacza każdy urzędowy środek mający na celu zapobieganie wprowadzeniu lub rozprzestrzenianiu się agrofagów kwarantannowych lub ograniczenie skutków gospodarczych występowania regulowanych agrofagów niekwarantannowych.







ROZDZIAŁ II

Agrofagi kwarantannowe







Sekcja 1

Agrofagi kwarantannowe

Artykuł 3

Definicja agrofagów kwarantannowych

Agrofag jest „agrofagiem kwarantannowym” w odniesieniu do danego terytorium, jeżeli spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) ustalono jego tożsamość, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 1;

b) nie występuje na terytorium, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 2 lit. a), lub jeżeli występuje, nie jest szeroko rozpowszechniony na tym terytorium, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 2 lit. b) i c);

c) może zostać zawleczony, zadomowić się i rozprzestrzeniać się na terytorium, lub jeżeli występuje na terytorium, lecz nie jest szeroko rozpowszechniony, może zostać zawleczony, zadomowić się i rozprzestrzeniać się na tych częściach tego terytorium, na których nie występuje, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 3;

d) jego zawleczenie, zadomowienie i rozprzestrzenianie się powodowałoby, w rozumieniu załącznika I sekcja 1 pkt 4, niedopuszczalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne na tym terytorium, lub, jeżeli występuje na terytorium, lecz nie jest szeroko rozpowszechniony, dla tych części terytorium, na których nie występuje; oraz

e) dostępne są wykonalne i skuteczne środki pozwalające zapobiec zawleczeniu, zadomowieniu lub rozprzestrzenianiu się tego agrofaga na tym terytorium oraz zmniejszyć stwarzane przez niego zagrożenia i skutki.







Sekcja 2

Agrofagi kwarantannowe dla Unii

Artykuł 4

Definicja agrofagów kwarantannowych dla Unii

Agrofag kwarantannowy jest „agrofagiem kwarantannowym dla Unii”, jeżeli określonym terytorium, o którym mowa w części wprowadzającej art. 3, jest terytorium Unii, a dany agrofag jest włączony do wykazu, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

Artykuł 5

Zakaz wprowadzania, przemieszczania, utrzymywania, rozmnażania lub uwalniania agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. Agrofag kwarantannowy dla Unii nie może być wprowadzany, przemieszczany ani utrzymywany, rozmnażany lub uwalniany na terytorium Unii.

2. Komisja, w drodze aktu wykonawczego, ustanawia wykaz agrofagów spełniających warunki wymienione w art. 3 w odniesieniu do terytorium Unii (zwany dalej „wykazem agrofagów kwarantannowych dla Unii”).

Wykaz agrofagów kwarantannowych dla Unii obejmuje agrofagi wymienione w załączniku I część A do dyrektywy 2000/29/WE oraz załączniku II część A sekcja I do tej dyrektywy.

Agrofagi, które są rodzime lub zadomowione na jakiejkolwiek części terytorium Unii, z przyczyn naturalnych lub z powodu ich wprowadzenia spoza terytorium Unii, oznacza się w wykazie agrofagów kwarantannowych dla Unii jako agrofagi, których występowanie stwierdzono na terytorium Unii.

Agrofagi, które nie są rodzime lub zadomowione na jakiejkolwiek części terytorium Unii, oznacza się w wykazie agrofagów kwarantannowych dla Unii jako agrofagi, których występowania nie stwierdzono na terytorium Unii.

3. W przypadku gdy z oceny wynika, że agrofag, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, spełnia warunki wymienione w art. 3 w odniesieniu do terytorium Unii, lub że agrofag, który jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, odpowiednio zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, poprzez dodanie danego agrofaga do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii lub skreślenie go z tego wykazu.

Komisja udostępnia tę ocenę państwom członkowskim.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, zastąpić akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w celu konsolidacji zmian.

4. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2 i 3, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 6

Agrofagi priorytetowe

1. Agrofagi kwarantannowe dla Unii są „agrofagami priorytetowymi”, jeżeli spełniają wszystkie poniższe warunki:

a) spełniają, w odniesieniu do terytorium Unii, jeden lub większą liczbę warunków określonych w załączniku I sekcja 1 pkt 2;

b) potencjalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne ich występowania są najbardziej dotkliwe dla terytorium Unii jak określono w załączniku I sekcja 2;

c) wymieniono je w wykazie zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie wykazu agrofagów priorytetowych (zwanego dalej „wykazem agrofagów priorytetowych”).

W przypadku gdy z oceny wynika, że agrofag kwarantannowy dla Unii spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub że agrofag nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, odpowiednio zmieniających wykaz, o którym mowa w akapicie pierwszym, poprzez dodanie do wykazu lub usunięcie z niego danego agrofaga.

Komisja niezwłocznie udostępnia tę ocenę państwom członkowskim.

W przypadku gdy, w sytuacji poważnego zagrożenia agrofagami, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą, do aktów delegowanych przyjmowanych na podstawie niniejszego artykułu ma zastosowanie procedura przewidziana w art. 106.

Artykuł 7

Zmiana załącznika I sekcja 1

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, zmieniających załącznik I sekcja 1, aby dostosować go do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej oraz właściwych standardów międzynarodowych.

Artykuł 8

Agrofagi kwarantannowe dla Unii wykorzystywane do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli

1. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 państwa członkowskie mogą, na wniosek, tymczasowo zezwolić na wprowadzanie, przemieszczanie oraz utrzymywanie i rozmnażanie na ich terytorium agrofagów kwarantannowych dla Unii lub agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli.

Zezwolenie na dane działanie udzielane jest jedynie wtedy, gdy zostaną nałożone odpowiednie ograniczenia w celu zapewnienia, aby wprowadzanie, przemieszczanie, utrzymywanie, rozmnażanie lub wykorzystywanie danego agrofaga nie spowodowało jego zadomowienia się ani rozprzestrzeniania się na terytorium Unii, biorąc pod uwagę tożsamość, biologię i sposoby rozprzestrzeniania się agrofaga, przewidywane działanie, oddziaływanie na środowisko oraz inne istotne czynniki odnoszące się do zagrożenia, jakie stwarza ten agrofag.

2. Zezwolenia wydane na podstawie ust. 1 obejmują wszystkie poniższe warunki:

a) agrofag ma być przetrzymywany w miejscu i w warunkach:

(i) które właściwe organy uznały za odpowiednie; oraz

(ii) o których mowa w zezwoleniu;

b) działania dotyczące agrofaga muszą być prowadzone w stacji kwarantanny lub w obiekcie zapewniającym izolację wyznaczonym przez właściwy organ zgodnie z art. 60 i o których mowa w zezwoleniu;

c) działania dotyczące agrofaga mają być prowadzone przez personel:

(i) którego kompetencje naukowe i techniczne zostały uznane za odpowiednie przez właściwy organ; oraz

(ii) o którym mowa w zezwoleniu;

d) przy wprowadzaniu, przemieszczaniu, lub utrzymywaniu lub rozmnażaniu na terytorium Unii agrofagowi ma towarzyszyć zezwolenie.

3. Zezwolenia wydane na podstawie ust. 1 musi być ograniczone w odniesieniu do ilości agrofagów, które mogą być wprowadzone, przemieszczane, utrzymywane, rozmnażane lub wykorzystywane oraz okresu, który jest odpowiedni dla danego działania. Zezwolenia nie mogą wykraczać poza możliwości wyznaczonej stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację.

Zezwolenia obejmują ograniczenia niezbędne do odpowiedniego wyeliminowania ryzyka zadomowienia i rozprzestrzeniania się odnośnego agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1.

4. Właściwy organ monitoruje przestrzeganie warunków, o których mowa w ust. 2, oraz wymagań i ograniczeń, o których mowa w ust. 3, oraz podejmuje niezbędne działanie w przypadku nieprzestrzegania tych warunków. W stosownych przypadkach działanie to polega na cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie szczegółowych przepisów dotyczących:

a) wymiany między państwami członkowskimi a Komisją informacji dotyczących wprowadzania, przemieszczania oraz utrzymywania, rozmnażania i wykorzystywania danych agrofagów na terytorium Unii;

b) procedury i warunków wydawania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; oraz

c) monitorowania przestrzegania warunków oraz działań, które należy podjąć w przypadku nieprzestrzegania warunków, o których mowa w ust. 4.

Artykuł 9

Powiadamianie o bezpośrednim niebezpieczeństwie

1. W przypadku gdy państwo członkowskie posiada dowody, że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo zawleczenia agrofaga kwarantannowego dla Unii na terytorium Unii lub część tego terytorium, na której agrofag ten jeszcze nie występuje, to państwo członkowskie natychmiast powiadamia na piśmie Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tych dowodach.

2. Ust. 1 ma zastosowanie również do agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, w przypadku gdy:

a) agrofag jest objęty środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1; lub

b) dane państwo członkowskie uważa, że agrofag może spełniać warunki włączenia do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii.

3. Podmioty profesjonalne natychmiast powiadamiają właściwe organy o wszelkich dowodach, które mogą posiadać, dotyczących bezpośredniego niebezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, wystąpienia agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga, o którym mowa w ust. 2.

Artykuł 10

Urzędowe potwierdzenie przez właściwy organ występowania agrofaga kwarantannowego dla Unii

W przypadku gdy właściwy organ podejrzewa występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 na części terytorium swojego państwa członkowskiego, na której wcześniej nie odnotowano występowania tego agrofaga, lub w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych, przeznaczonych do wprowadzenia lub przemieszczanych na terytorium Unii, lub otrzymał dowód dotyczący takiego występowania, natychmiast wprowadza niezbędne środki w celu potwierdzenia, czy ten agrofag tam występuje („w celu urzędowego potwierdzenia”).

To urzędowe potwierdzenie opiera się na diagnozie laboratorium urzędowego, wyznaczonego przez właściwy organ zgodnie z warunkami i wymogami określonymi w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych.

Dane państwa członkowskie – w oczekiwaniu na urzędowe potwierdzenie występowania agrofaga – wprowadzają w stosownych przypadkach środki fitosanitarne w celu wyeliminowania ryzyka rozprzestrzenienia się agrofaga.

Podejrzenie lub dowód, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, mogą opierać się na wszelkich informacjach otrzymanych zgodnie z art. 14 i 15 lub na jakimkolwiek innym źródle.

Artykuł 11

Powiadamianie przez państwa członkowskie Komisji i pozostałych państw członkowskich o agrofagach kwarantannowych dla Unii

Państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie w przypadku, gdy jego właściwy organ urzędowo potwierdził wystąpienie którejkolwiek z poniższych sytuacji:

a) występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla Unii, którego występowania dotychczas tam nie odnotowywano;

b) występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii na części terytorium tego państwa członkowskiego, na której agrofag ten wcześniej nie występował;

c) występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla Unii w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych, przeznaczonych do wprowadzenia lub przemieszczanych na terytorium Unii.

Powiadomienia na podstawie akapitu pierwszego dokonuje pojedynczy organ danego państwa członkowskiego, o którym to organie mowa w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych, za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 12

Informacje o agrofagach kwarantannowych dla Unii udzielane podmiotom profesjonalnym przez właściwe organy

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11, została urzędowo potwierdzona, właściwy organ zapewnia bezzwłoczne przekazanie podmiotom profesjonalnym, których rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą zostać zaatakowane, informacji o występowaniu agrofaga kwarantannowego dla Unii.

2. Komisja ustanawia i aktualizuje publicznie dostępny wykaz wszystkich powiadomień, które otrzymała, dotyczących pojawiających się w państwach trzecich agrofagów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia roślin na terytorium Unii.

Ten wykaz może być częścią systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 13

Informacje o agrofagach priorytetowych udzielane opinii publicznej przez właściwe organy

W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona w odniesieniu do agrofaga priorytetowego, właściwy organ informuje opinię publiczną o środkach, które wprowadził lub zamierza wprowadzić, oraz o wszelkich środkach, jakie mają zostać wprowadzone przez odpowiednie kategorie podmiotów profesjonalnych lub inne osoby.

Artykuł 14

Środki natychmiast wprowadzane przez podmioty profesjonalne

1. W przypadku gdy podmiot profesjonalny podejrzewa lub dowie się o wystąpieniu agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 w roślinach, produktach roślinnych lub innych przedmiotach, które są pod kontrolą tego podmiotu, natychmiast powiadamia o tym właściwy organ, aby ten właściwy organ podjął działania zgodnie z art. 10. W stosownych przypadkach podmiot profesjonalny natychmiast wprowadza również środki zabezpieczające, aby zapobiec zadomowieniu się i rozprzestrzenieniu się tego agrofaga.

2. Właściwy organ może zadecydować, że powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane w przypadku gdy odnotowano występowanie konkretnego agrofaga na danym obszarze. W takim przypadku informuje on dane podmioty profesjonalne o tej decyzji.

3. W przypadku gdy podmiot profesjonalny otrzyma urzędowe potwierdzenie dotyczące występowania agrofaga kwarantannowego dla Unii w roślinach, produktach roślinnych lub innych przedmiotach, które są pod kontrolą tego podmiotu, konsultuje się z właściwym organem odnośnie do działania, jakie należy podjąć, oraz, w stosownych przypadkach, przystępuje do działań, o których mowa w ust. 4–7.

4. Podmiot profesjonalny natychmiast wprowadza niezbędne środki, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tego agrofaga. W przypadku gdy właściwy organ dostarczył instrukcje dotyczące tych środków, podmiot profesjonalny postępuje zgodnie z tymi instrukcjami.

5. W przypadku gdy takie są instrukcje właściwego organu, podmiot profesjonalny wprowadza niezbędne środki, aby wyeliminować agrofaga z odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz z nieruchomości, gruntów, gleby, wody lub innych porażonych elementów tego podmiotu, które są pod jego kontrolą.

6. O ile właściwy organ nie wyda innych instrukcji, podmiot profesjonalny niezwłocznie wycofuje z obrotu rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, które są pod kontrolą tego podmiotu i na których mógłby występować agrofag.

W przypadku gdy te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie znajdują się już pod kontrolą podmiotu profesjonalnego, podmiot profesjonalny – o ile właściwy organ nie wyda innych instrukcji – natychmiast:

a) informuje osoby w łańcuchu handlu, do których dostarczono te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, o występowaniu agrofaga;

b) udziela tym osobom wskazówek dotyczących niezbędnych środków, jakie należy wprowadzić podczas przesyłania odnośnych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, aby zmniejszyć ryzyko rozprzestrzenienia się lub ucieczki danych agrofagów; oraz

c) wycofuje te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty od użytkowników.

7. W przypadku gdy zastosowanie mają ust. 1, 3, 4, 5 lub 6 niniejszego artykułu, podmiot profesjonalny udziela właściwemu organowi, na wniosek, wszelkich informacji, które są istotne dla opinii publicznej. Bez uszczerbku dla art. 13, jeżeli niezbędne jest podjęcie działania w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, w których może być obecny odnośny agrofag, właściwy organ informuje o tym fakcie opinię publiczną najszybciej, jak to możliwe.

Artykuł 15

Środki wprowadzane przez osoby niebędące podmiotami profesjonalnymi

1. Każda osoba niebędąca podmiotem profesjonalnym, która dowie się o występowaniu agrofaga kwarantannowego dla Unii lub ma powody, by podejrzewać takie występowanie, natychmiast powiadamia o tym właściwy organ. W przypadku gdy powiadomienie to nie zostało dokonane na piśmie, jest ono urzędowo odnotowywane przez właściwy organ. Na wniosek właściwego organu osoba ta przekazuje mu posiadane przez siebie informacje dotyczące występowania agrofaga.

2. Właściwy organ może zadecydować, że powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, w przypadku gdy odnotowano występowanie konkretnego agrofaga na danym obszarze.

3. Osoba, która dokonała powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, konsultuje się z właściwym organem odnośnie do działań, jakie należy podjąć, oraz – zgodnie z instrukcjami właściwego organu – wprowadza niezbędne środki, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się tego agrofaga i wyeliminować go z odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz, w stosownych przypadkach, ze swoich nieruchomości.

Artykuł 16

Odstępstwa od obowiązku powiadomienia

Obowiązek powiadomienia, o którym mowa w art. 14 i 15, nie ma zastosowania w przypadku gdy:

a) stwierdzono występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii w strefie porażonej wyznaczonego obszaru ustalonego w celu ograniczenia rozprzestrzeniania tego agrofaga, o której to strefie mowa w art. 18 ust. 2;

b) stwierdzono występowanie agrofaga kwarantannowego dla Unii w strefie porażonej wyznaczonego obszaru i podlegającego środkom zwalczania wymagającym co najmniej ośmiu lat, w okresie tych pierwszych ośmiu lat.

Artykuł 17

Zwalczanie agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona, właściwy organ natychmiast wprowadza wszelkie niezbędne środki fitosanitarne w celu zwalczania odnośnego agrofaga kwarantannowego dla Unii na danym obszarze. Środki te wprowadza się zgodnie z załącznikiem II.

Ten obowiązek zwalczania nie ma zastosowania w przypadku, gdy akt wykonawczy dotyczący tego agrofaga, przyjęty zgodnie z art. 28 ust. 2, przewiduje inaczej.

2. Właściwy organ niezwłocznie ustala źródło występowania danego agrofaga kwarantannowego dla Unii, w szczególności w przypadku, gdy to występowanie może być związane z przemieszczaniem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, oraz ustala, czy jest możliwe, że przemieszczanie to spowodowało rozprzestrzenienie się agrofaga na dalsze rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty.

3. W przypadku gdy środki, o których mowa w ust. 1, dotyczą wprowadzania lub przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, dane państwo członkowskie natychmiast powiadamia o tych środkach Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

4. Środki, o których mowa w ust. 1, oraz ustalenia, o których mowa w ust. 2, wprowadza się niezależnie od tego, czy dany agrofag występuje na nieruchomościach publicznych czy prywatnych.

Artykuł 18

Ustanowienie obszarów wyznaczonych

1. W przypadku gdy jedna z sytuacji, o których mowa w art. 11 akapit pierwszy lit. a) i b), została urzędowo potwierdzona, właściwy organ natychmiast ustala jeden lub większą liczbę obszarów, na których należy wprowadzić środki zwalczania, o których mowa w art. 17 ust. 1.

Obszar wyznaczony składa się ze strefy porażenia oraz strefy buforowej.

2. Strefa porażenia w stosownych przypadkach obejmuje:

a) wszystkie rośliny, o których wiadomo, że są porażone przez odnośnego agrofaga;

b) wszystkie rośliny wykazujące oznaki lub objawy wskazujące na ewentualne porażenie przez tego agrofaga;

c) wszystkie pozostałe rośliny, które mogły lub mogą być skażone lub porażone przez tego agrofaga, w tym rośliny, które mogą zostać porażone ze względu na podatność na tego agrofaga oraz znajdowanie się w pobliżu roślin porażonych lub wspólne pochodzenie, jeśli jest znane, z roślinami porażonymi, lub roślinami z nich uprawianymi;

d) grunty, glebę, cieki wodne lub inne elementy porażone, lub mogące zostać porażone, przez odnośnego agrofaga.

3. Strefa buforowa sąsiaduje ze strefą porażenia i otacza ją.

Wielkość strefy buforowej musi być odpowiednia ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia się danego agrofaga poza strefę porażenia, w sposób naturalny lub w wyniku działalności człowieka w strefie porażenia i w jej otoczeniu, oraz jest ustalana zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2.

Jednakże w przypadku gdy jakiekolwiek ryzyko rozprzestrzenienia się agrofaga poza strefę porażenia jest wyeliminowane lub zmniejszone do dopuszczalnego poziomu poprzez zastosowanie naturalnych lub sztucznych barier, ustanowienie strefy buforowej nie jest wymagane.

4. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy po wstępnej ocenie właściwy organ uzna, mając na uwadze charakter danego agrofaga, rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu, oraz miejsce, gdzie stwierdzono jego występowanie, że danego agrofaga można wyeliminować natychmiast, właściwy organ może zadecydować o nieustanawianiu obszaru wyznaczonego.

W takim przypadku organ ten przeprowadza kontrolę występowania w celu określenia, czy doszło do porażenia jakichkolwiek dalszych roślin lub produktów roślinnych. Na podstawie tej kontroli występowania właściwy organ określa, czy istnieje potrzeba ustanowienia obszaru wyznaczonego.

5. W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 i 3 wyznaczony obszar ma obejmować część terytorium innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, na którego terytorium stwierdzono występowanie danego agrofaga, natychmiast kontaktuje się z państwem członkowskim, którego część terytorium ma być objęta obszarem wyznaczonym, aby umożliwić temu państwu członkowskiemu podjęcie wszelkich odpowiednich działań, o których mowa w ust. 1–4.

6. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim informacje dotyczące liczby i lokalizacji obszarów wyznaczonych, odnośnych agrofagów oraz odpowiednich środków wprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Niniejszy ustęp stosuje się bez uszczerbku dla obowiązku powiadamiania o obszarach wyznaczonych określonego w aktach wykonawczych, o których mowa w art. 104.

Artykuł 19

Kontrole występowania oraz modyfikacje obszarów wyznaczonych i znoszenie ograniczeń

1. Właściwe organy przynajmniej corocznie przeprowadzają w odpowiednim czasie kontrolę występowania każdego obszaru wyznaczonego w odniesieniu do zmian występowania danego agrofaga.

Te kontrole występowania przeprowadzane są zgodnie z art. 22 ust. 2.

2. W przypadku gdy w wyniku kontroli występowania, o której mowa w ust. 1, lub niezależnie od niej, właściwy organ stwierdzi występowanie odnośnego agrofaga w strefie buforowej, dane państwo członkowskie natychmiast powiadamia o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

3. W stosownych przypadkach, w świetle wyników kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, właściwe organy modyfikują granice stref porażenia, stref buforowych i obszarów wyznaczonych.

4. Właściwe organy mogą znieść obszar wyznaczony i zakończyć stosowanie odpowiednich środków zwalczania w przypadku gdy status tego obszaru jako wolnego od agrofaga został zweryfikowany. Nastąpi to w przypadku, gdy spełnione zostaną poniższe dwa warunki:

a) w wyniku kontroli występowania, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że obszar jest wolny od danego agrofaga; oraz

b) nie stwierdzono występowania danego agrofaga na tym obszarze wyznaczonym przez wystarczająco długi okres.

5. Przy podejmowaniu decyzji o modyfikacjach, o których mowa w ust. 3, lub zniesieniu obszaru wyznaczonego, o którym mowa w ust. 4, właściwy organ uwzględnia przynajmniej następujące czynniki:

a) biologię danego agrofaga i jego wektora;

b) obecność roślin żywicielskich;

c) warunki ekoklimatyczne; oraz

d) prawdopodobieństwo, że środki zwalczania przyniosły pożądany efekt.

6. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu nie trzeba przeprowadzać corocznych kontroli występowania w strefie porażonej wyznaczonych obszarów ustanowionych dla:

a) agrofagów podlegających środkom zwalczania wymagającym co najmniej ośmiu lat;

b) agrofagów podlegających środkom ograniczającym rozprzestrzenianie, o których mowa w art. 28 ust. 2.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez dalsze określenie agrofagów, o których mowa w ust. 6 lit. a) niniejszego artykułu i w art. 16 lit. b), oraz warunków stosowania tych odstępstw.

Artykuł 20

Sprawozdania na temat środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19

1. W przypadku gdy państwo członkowskie wprowadza środki na obszarze przylegającym do granicy z innym państwem członkowskim, sprawozdanie na temat środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19 przedstawia się temu drugiemu państwu członkowskiemu.

2. W przypadku gdy zwróci się o to Komisja lub jakiekolwiek inne państwo członkowskie, dane państwo członkowskie przedstawia sprawozdanie na temat szczególnych środków wprowadzonych zgodnie z art. 17, 18 i 19.

Artykuł 21

Zmiana załącznika II

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105 zmieniających załącznik II, aby dostosować go do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej lub właściwych standardów międzynarodowych.

Artykuł 22

Kontrole występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii i agrofagów tymczasowo kwalifikujących się jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. Państwa członkowskie prowadzą przez właściwy czas kontrole występowania w oparciu o ryzyko, w celu sprawdzenia co najmniej:

a) występowania jakichkolwiek agrofagów kwarantannowych dla Unii; oraz

b) oznak lub objawów jakichkolwiek agrofagów objętych środkami, o których mowa w art. 29, lub środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1.

Te kontrole występowania odbywają się na wszystkich obszarach, na których nie odnotowano występowania danego agrofaga.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych kontroli występowania w odniesieniu do agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Kontrole występowania, o których mowa w ust. 1, planowane są na podstawie ryzyka wystąpienia agrofaga na obszarze objętym każdą kontrolą występowania. Obejmują one co najmniej oceny wizualne przez właściwy organ oraz, w stosownych przypadkach, pobranie próbek i przeprowadzenie testów. Te kontrole występowania przeprowadzane są we wszystkich odpowiednich miejscach i obejmują w stosownych przypadkach nieruchomości, pojazdy, maszyny i opakowania wykorzystywane przez podmioty profesjonalne i inne osoby. Opierają się one na rzetelnych podstawach naukowych i technicznych i są prowadzone w odpowiednim czasie w odniesieniu do możliwości wykrycia danego agrofaga.

Te kontrole występowania uwzględniają dowody naukowe i techniczne oraz wszelkie inne odpowiednie informacje dotyczące występowania danych agrofagów.

3. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim wyniki kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym. Sprawozdania te zawierają informacje na temat miejsca, w którym przeprowadzono kontrole występowania, terminów kontroli występowania, agrofagów oraz odnośnych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, liczby kontroli i pobranych próbek oraz ustaleń dotyczących każdego odnośnego agrofaga.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić format tych sprawozdań, jak również instrukcje dotyczące sposobu ich sporządzania. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 23

Wieloletnie programy kontroli występowania i gromadzenie informacji

1. Państwa członkowskie ustanawiają wieloletnie programy kontroli występowania określające zakres kontroli występowania, które mają być prowadzone zgodnie z art. 22. Programy te przewidują gromadzenie i rejestrowanie dowodów naukowych i technicznych oraz innych informacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 akapit drugi.

Wieloletnie programy kontroli występowania obejmują następujące elementy zgodnie z art. 22 ust. 2:

a) szczegółowy cel każdej kontroli występowania;

b) zakres każdej kontroli występowania w odniesieniu do danego obszaru i przewidywanej perspektywy czasowej, jak również agrofagów, roślin i towarów będących jej przedmiotem;

c) metodologię kontroli występowania i zarządzanie jakością, w tym opis procedur oceny wizualnej, pobierania próbek i przeprowadzania testów oraz ich uzasadnienie techniczne;

d) harmonogram, częstotliwość i liczbę zaplanowanych ocen wizualnych, próbek i testów; oraz

e) metody rejestrowania zgromadzonych informacji oraz sprawozdawczość w tym zakresie.

Wieloletnie programy kontroli występowania obejmują okres od pięciu do siedmiu lat.

2. Po ustanowieniu wieloletnich programów kontroli występowania państwa członkowskie powiadamiają o nich na wniosek Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

3. Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające format wieloletnich programów kontroli występowania oraz praktyczne ustalenia dotyczące stosowania elementów określonych w ust. 1 w przypadku konkretnych zagrożeń agrofagami.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 24

Kontrole występowania agrofagów priorytetowych

1. Państwa członkowskie corocznie przeprowadzają w odniesieniu do każdego agrofaga priorytetowego kontrolę występowania zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2. Te kontrole występowania obejmują wystarczająco dużą liczbę ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów, stosownie do każdego z agrofagów priorytetowych, w celu zapewnienia – w zakresie, w jakim jest to możliwe z uwagi na biologię danego agrofaga lub warunki ekoklimatyczne, z dużym stopniem pewności – szybkiego wykrycia tych agrofagów.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych kontroli występowania w odniesieniu do agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim wyniki kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Artykuł 25

Plany awaryjne dla agrofagów priorytetowych

1. Każde państwo członkowskie opracowuje i uaktualnia, dla każdego agrofaga priorytetowego, który może zostać zawleczony i zadomowić się na jego terytorium, lub jego części, odrębny plan zawierający informacje na temat procesów decyzyjnych, procedur i protokołów, które mają być stosowane, oraz minimalnych zasobów, które mają być udostępnione i procedur w celu udostępnienia dalszych zasobów, w przypadku urzędowego potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia tego agrofaga (zwany dalej „planem awaryjnym”).

Na odpowiednim etapie państwa członkowskie konsultują się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami podczas sporządzania i aktualizowania planów awaryjnych.

Nie jest wymagane sporządzanie planów awaryjnych w odniesieniu do tych agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Każdy plan awaryjny obejmuje:

a) role i obowiązki organów zaangażowanych w realizację planu w przypadku urzędowego potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia danego agrofaga priorytetowego, jak również strukturę dowodzenia i procedury koordynacji działań, jakie mają być podejmowane przez właściwe organy, inne organy publiczne, organy delegowane lub zaangażowane osoby fizyczne, laboratoria i podmioty profesjonalne, w tym,w stosownych przypadkach, koordynacji z sąsiednimi państwami członkowskimi i sąsiednimi państwami trzecimi;

b) dostęp właściwych organów do nieruchomości należących do podmiotów profesjonalnych, innych odnośnych podmiotów i osób fizycznych;

c) dostęp właściwych organów, w razie konieczności, do laboratoriów, wyposażenia, personelu, zewnętrznej wiedzy specjalistycznej i zasobów niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczenia lub, w stosownych przypadkach, ograniczenia rozprzestrzeniania się danego agrofaga priorytetowego;

d) środki, które należy wprowadzić, dotyczące przekazywania Komisji, pozostałym państwom członkowskim, odnośnym podmiotom profesjonalnym i opinii publicznej informacji o wystąpieniu danego agrofaga priorytetowego i wprowadzonych przeciw niemu środków, w przypadku podejrzenia lub urzędowego potwierdzenia wystąpienia danego agrofaga;

e) mechanizmy rejestrowania ustaleń dotyczących wystąpienia danego agrofaga priorytetowego;

f) dostępne oceny, określone w art. 6 ust. 2, oraz wszelkie oceny państwa członkowskiego w odniesieniu do zagrożenia danym agrofagiem priorytetowym dla jego terytorium;

g) środki zarządzania ryzykiem, które mają zostać wprowadzone w odniesieniu do danego agrofaga priorytetowego, zgodnie z załącznikiem II sekcja 1, oraz procedury, których należy przestrzegać;

h) zasady wytyczania granic obszarów wyznaczonych;

i) protokoły opisujące metody ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów laboratoryjnych; oraz

j) zasady dotyczące szkolenia personelu właściwych organów oraz, w stosownych przypadkach, organów, organów publicznych, laboratoriów, podmiotów profesjonalnych i innych osób, o których mowa w lit. a).

W stosownych przypadkach elementy, o których mowa w akapicie pierwszym lit. d)–j), przybierają formę instrukcji.

3. Plany awaryjne można łączyć w przypadku większej liczby agrofagów priorytetowych podobnych pod względem biologii i mających podobny zakres gatunków żywicielskich. W takich przypadkach plan awaryjny składa się z części ogólnej wspólnej dla wszystkich objętych nim agrofagów priorytetowych, które obejmuje, oraz z osobnych części dla każdego z tych agrofagów priorytetowych.

4. W terminie czterech lat od daty ustanowienia wykazu agrofagów priorytetowych państwa członkowskie ustanawiają plan awaryjny dotyczący agrofagów priorytetowych włączonych do tego wykazu.

W ciągu roku od włączenia jakiegokolwiek kolejnego odnośnego agrofaga do wykazu agrofagów priorytetowych państwo członkowskie ustanawia plan awaryjny dla tego agrofaga priorytetowego.

Państwa członkowskie dokonują regularnych przeglądów oraz, w stosownych przypadkach, aktualizacji swoich planów awaryjnych.

5. Państwa członkowskie, na wniosek, przekazują swoje plany awaryjne Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz informują wszystkie zainteresowane podmioty profesjonalne poprzez ogłoszenie na stronie internetowej.

Artykuł 26

Ćwiczenia symulacyjne dotyczące agrofagów priorytetowych

1. Państwa członkowskie przeprowadzają ćwiczenia symulacyjne dotyczące wdrożenia planów awaryjnych w odstępach czasu wynikających z biologii danego agrofaga priorytetowego lub agrofagów priorytetowych i związanego z tym agrofagiem lub z tymi agrofagami zagrożenia.

Ćwiczenia te odbywają się w odniesieniu do wszystkich odnośnych agrofagów priorytetowych w rozsądnym terminie oraz przy zaangażowaniu zainteresowanych stron.

Nie jest wymagane przeprowadzanie tych ćwiczeń w przypadku, gdy dane państwo członkowskie w niedawnym czasie wprowadziło środki zwalczania odnośnego agrofaga lub odnośnych agrofagów.

2. Ćwiczenia symulacyjne dotyczące agrofagów priorytetowych, których występowanie w jednym państwie członkowskim mogłoby mieć skutki dla sąsiednich państw członkowskich, mogą być przeprowadzane wspólnie przez te państwa członkowskie w oparciu o ich odpowiednie plany awaryjne.

W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą przeprowadzać te ćwiczenia symulacyjne z sąsiednimi państwami trzecimi.

3. Państwa członkowskie, na wniosek, udostępniają sprawozdanie dotyczące wyników każdego z ćwiczeń symulacyjnych Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

Artykuł 27

Plany działania dotyczące agrofagów priorytetowych

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania agrofaga priorytetowego na terytorium państwa członkowskiego zgodnie z art. 10, właściwy organ natychmiast przyjmuje plan (zwany dalej „planem działania”) określający środki zwalczania tego agrofaga, jak przewidziano w art. 17, 18 i 19, lub ograniczania jego rozprzestrzeniania, jak przewidziano w art. 28 ust. 2, a także harmonogram stosowania tych środków.

Plan działania obejmuje opis projektu oraz organizacji kontroli występowania, które mają zostać przeprowadzone, a także określa liczbę ocen wizualnych, próbek, które mają zostać pobrane, oraz testów laboratoryjnych, które mają być przeprowadzone, a także metodę, którą należy stosować do oceny wizualnej, pobierania próbek i przeprowadzania testów.

Podstawą planu działania jest odpowiedni plan awaryjny, który jest natychmiast przekazywany przez właściwy organ odnośnemu podmiotowi profesjonalnemu.

2. Każde państwo członkowskie, na wniosek, przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim plany działania, które przyjęło.

Artykuł 28

Środki unijne dotyczące określonych agrofagów kwarantannowych dla Unii

1. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić środki przeciwko określonym agrofagom kwarantannowym dla Unii. Środki te wykonują, konkretnie dla każdego z odnośnych agrofagów, jeden lub większą liczbę poniższych przepisów:

a) art. 10 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone w przypadku podejrzenia i urzędowego potwierdzenia przez właściwe organy występowania tego agrofaga kwarantannowego dla Unii;

b) art. 14 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone natychmiast przez podmioty profesjonalne;

c) art. 15 dotyczący środków, jakie mają być wprowadzone przez osoby inne niż podmioty profesjonalne;

d) art. 17 dotyczący zwalczania agrofagów kwarantannowych dla Unii;

e) art. 18 dotyczący ustanawiania obszarów wyznaczonych;

f) art. 19 dotyczący kontroli występowania oraz modyfikacji obszarów wyznaczonych i znoszenia ograniczeń;

g) art. 22 dotyczący kontroli występowania agrofagów kwarantannowych dla Unii i agrofagów tymczasowo kwalifikujących się jako agrofagi kwarantannowe dla Unii;

h) art. 24 dotyczący kontroli występowania agrofagów priorytetowych, w odniesieniu do liczby ocen wizualnych, próbek i testów pod kątem poszczególnych agrofagów priorytetowych;

i) art. 25 dotyczący planów awaryjnych dotyczących agrofagów priorytetowych;

j) art. 26 dotyczący ćwiczeń symulacyjnych dotyczących agrofagów priorytetowych;

k) art. 27 dotyczący planów działania dotyczących agrofagów priorytetowych.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

2. W drodze odstępstwa od art. 17, w przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie danego agrofaga kwarantannowego dla Unii na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, Komisja przyjmuje akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, określające środki mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania.

W celu dojścia do takiego wniosku Komisja bezzwłocznie podejmuje niezbędne działania po przedłożeniu odpowiednich dowodów przez dane państwo członkowskie lub jakiekolwiek inne źródło.

3. W przypadku gdy Komisja uzna, że środki zapobiegawcze na obszarach poza obszarami wyznaczonymi są niezbędne, aby chronić część terytorium Unii, na której dany agrofag kwarantannowy dla Unii nie występuje, może ona przyjąć akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, określające takie środki.

4. Środki, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, wprowadza się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia agrofagami kwarantannowymi dla Unii, konkretnych warunków ekoklimatycznych i zagrożeń dla odnośnych państw członkowskich oraz potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

5. Do czasu przyjęcia środka przez Komisję państwo członkowskie może utrzymać wszelkie środki, które wprowadziło.

6. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3. Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonych zagrożeń wystąpieniem danych agrofagów kwarantannowych dla Unii, konkretnych warunków ekoklimatycznych i zagrożeń dla odnośnych państw członkowskich oraz potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

7. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o wszelkich przypadkach nieprzestrzegania środków przyjętych na podstawie niniejszego artykułu, które stwarzają ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych dla Unii.

Artykuł 29

Środki wprowadzane przez państwa członkowskie w odniesieniu do agrofagów niewymienionych jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. W przypadku gdy na terytorium państwa członkowskiego zostanie urzędowo potwierdzone występowanie agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, a państwo członkowskie uzna, że agrofag ten może spełniać warunki włączenia do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, natychmiast ocenia ono, czy agrofag spełnia kryteria określone w załączniku I sekcja 3 podsekcja 1. Jeżeli uzna, że kryteria te są spełnione, natychmiast wprowadza środki zwalczania zgodnie z załącznikiem II. Zastosowanie mają art. 17–20.

W przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie agrofaga na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, art. 28 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W przypadku gdy zostanie urzędowo potwierdzone występowanie agrofaga spełniającego kryteria, o których mowa w akapicie pierwszym, w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzonych lub przemieszczanych na terytorium państwa członkowskiego, to państwo członkowskie wprowadza niezbędne środki w celu zapobieżenia zawleczeniu tego agrofaga oraz jego zadomowieniu się i rozprzestrzenieniu na terytorium Unii.

W przypadku gdy państwo członkowskie podejrzewa występowanie na swoim terytorium agrofaga spełniającego kryteria, o których mowa w akapicie pierwszym, stosuje się odpowiednio art. 10.

W oczekiwaniu na urzędowe potwierdzenie występowania agrofaga dane państwo członkowskie wprowadza, w stosownych przypadkach, środki fitosanitarne w celu zmniejszenia ryzyka jego rozprzestrzenienia.

2. Po wprowadzeniu środków, o których mowa w ust. 1, państwo członkowskie ocenia, czy dany agrofag spełnia kryteria dla agrofagów kwarantannowych określone w załączniku I sekcja 1.

3. Dane państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wystąpieniu agrofaga, o którym mowa w ust. 1. Informuje również Komisję i pozostałe państwa członkowskie o ocenie, o której mowa w tym ustępie, wprowadzonych środkach oraz dowodach uzasadniających takie środki.

Powiadamia ono Komisję o wynikach oceny, o której mowa w ust. 2, w terminie dwóch lat od urzędowego potwierdzenia wystąpienia tego agrofaga.

Powiadomienia o wystąpieniu tego agrofaga przedkłada się za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103.

Artykuł 30

Środki unijne w odniesieniu do agrofagów niewymienionych jako agrofagi kwarantannowe dla Unii

1. W przypadku gdy Komisja otrzymuje powiadomienie, o którym mowa w art. 29 ust. 3 akapit pierwszy, lub posiada inne dowody występowania lub bezpośredniego niebezpieczeństwa zawleczenia lub rozprzestrzenienia na terytorium Unii agrofaga, który nie jest włączony do wykazu agrofagów kwarantannowych dla Unii, oraz uznaje, że agrofag ten może spełniać warunki włączenia do tego wykazu, natychmiast ocenia, czy w odniesieniu do terytorium Unii agrofag ten spełnia kryteria określone w załączniku I sekcja 3 podsekcja 2.

W przypadku gdy Komisja uzna, że kryteria są spełnione, natychmiast, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje na ograniczony okres środki w odniesieniu do zagrożenia stwarzanego przez tego agrofaga. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Środki te wykonują, konkretnie dla każdego z odnośnych agrofagów, jeden lub większą liczbę przepisów, o których mowa w art. 28 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)–g).

2. Po przyjęciu środków, o których mowa w ust. 1, Komisja ocenia, czy dany agrofag spełnia, w odniesieniu do terytorium Unii, kryteria dla agrofagów kwarantannowych określone w załączniku I sekcja 1.

3. W przypadku gdy na podstawie kontroli występowania, o których mowa w art. 19 i 22, lub innych dowodów, zostanie uznane, że zwalczenie danego agrofaga na obszarze wyznaczonym nie jest możliwe, akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, mogą określać środki mające na celu ograniczenie rozprzestrzeniania.

4. W przypadku gdy zostanie uznane, że środki zapobiegawcze na obszarach poza obszarami wyznaczonymi są niezbędne, aby chronić część terytorium Unii, na której dany agrofag nie występuje, akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, mogą określać takie środki.

5. Środki, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia związanego z danymi agrofagami i potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

6. Do czasu przyjęcia środków przez Komisję dane państwo członkowskie może utrzymać środki wprowadzone na podstawie art. 29.

7. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3. Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II, z uwzględnieniem określonego zagrożenia danymi agrofagami i potrzeby wdrożenia niezbędnych środków zmniejszających ryzyko w sposób zharmonizowany na poziomie Unii.

8. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o wszelkich przypadkach nieprzestrzegania środków przyjętych na podstawie niniejszego artykułu, które stwarzają ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 31

Bardziej rygorystyczne wymogi przyjmowane przez państwa członkowskie

1. Państwa członkowskie mogą stosować na swoim terytorium bardziej rygorystyczne środki niż te przyjęte na podstawie art. 28 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 30 ust. 1, 3 i 4, jeżeli jest to uzasadnione celem ochrony fitosanitarnej oraz zgodne z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2.

Te bardziej rygorystyczne środki nie mogą nakładać ani powodować zakazów lub ograniczeń we wprowadzaniu lub przemieszczaniu na terytorium Unii oraz przez to terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, innych niż zakazy lub ograniczenia nałożone na mocy art. 40–58 i art. 71–102.

2. Państwa członkowskie natychmiast powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach wprowadzonych przez siebie zgodnie z ust. 1.

Państwa członkowskie, na wniosek, przedkładają Komisji i pozostałym państwom członkowskim roczne sprawozdanie dotyczące środków wprowadzonych przez siebie zgodnie z ust. 1.







Sekcja 3

Agrofagi kwarantannowe dla stref chronionych

Artykuł 32

Uznawanie stref chronionych

1. W przypadku gdy agrofag kwarantannowy występuje na terytorium Unii, lecz nie na terytorium danego państwa członkowskiego lub jego części i nie jest agrofagiem kwarantannowym dla Unii, Komisja może, na wniosek tego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4, uznać takie terytorium lub jego część za strefę chronioną zgodnie z ust. 3 w odniesieniu do tego agrofaga kwarantannowego (zwanego dalej „agrofagiem kwarantannowym dla strefy chronionej”).

2. Zakazane jest wprowadzanie do danej strefy chronionej, przemieszczanie lub utrzymywanie, rozmnażanie lub uwalnianie w niej agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej.

Art. 8 stosuje się odpowiednio do wprowadzania, przemieszczania oraz utrzymywania i rozmnażania w strefach chronionych agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych.

3. Komisja ustanawia, w drodze aktu wykonawczego, wykaz stref chronionych i odnośnych agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych. Wykaz ten obejmuje strefy chronione uznane zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE, odnośne agrofagi wymienione w załączniku I część B i załączniku II część B do dyrektywy 2000/29/WE oraz kody konkretnie przypisane tym agrofagom.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych zmieniających akt wykonawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, uznać dodatkowe strefy chronione, jeżeli spełnione są warunki przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, zastąpić akt wykonawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu w celu konsolidacji zmian.

Akty wykonawcze, o których mowa w niniejszym ustępie, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

4. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, dane państwo członkowskie przedkłada:

a) opis granic zaproponowanej strefy chronionej, w tym mapy;

b) wyniki kontroli występowania wskazujące, że w ciągu przynajmniej trzech lat poprzedzających złożenie wniosku dany agrofag kwarantannowy nie występował na danym terytorium; oraz

c) dowody, że dany agrofag kwarantannowy spełnia warunki określone w art. 3 w odniesieniu do zaproponowanej strefy chronionej.

5. Kontrole występowania, o których mowa w ust. 4 lit. b), przeprowadza się w odpowiednim czasie i z odpowiednią intensywnością pozwalającymi na wykrycie występowania danego agrofaga kwarantannowego. Muszą one opierać się na solidnych podstawach technicznych i naukowych oraz uwzględniać właściwe standardy międzynarodowe.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących tych kontroli występowania. Akty te przyjmuje się zgodnie z rozwojem wiedzy naukowej i technicznej oraz z mającymi zastosowanie standardami międzynarodowymi.

6. Komisja może uznać tymczasowe strefy chronione. W tym celu warunki określone w ust. 1 i 4 oraz w ust. 5 akapit pierwszy stosuje się odpowiednio. W drodze odstępstwa od wymogu, o którym mowa w ust. 4 lit. b), przeprowadza się kontrolę występowania co najmniej w ciągu okresu jednego roku poprzedzającego złożenie wniosku.

Uznanie tymczasowej strefy chronionej nie może trwać dłużej niż trzy lata po uznaniu, a po trzech latach automatycznie wygasa.

7. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie oraz informują podmioty profesjonalne – poprzez opublikowanie na urzędowej stronie internetowej właściwego organu – o granicach stref chronionych na ich terytorium, łącznie z mapami.

Artykuł 33

Ogólne obowiązki dotyczące stref chronionych

1. W odniesieniu do strefy chronionej do agrofagów kwarantannowych dla odpowiednich stref chronionych obowiązki określone w art. 9–19 stosuje się odpowiednio.

2. Rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pochodzące z obszaru wyznaczonego, ustanowionego w strefie chronionej dla danego agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej, nie mogą być przemieszczane z tego obszaru wyznaczonego do pozostałej części strefy chronionej ani do jakiejkolwiek innej strefy chronionej ustanowionej dla danego agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą być wyprowadzane z tego obszaru wyznaczonego poprzez daną strefę chronioną i z tej strefy tylko, jeśli są pakowane i przemieszczane w taki sposób, aby nie występowało ryzyko rozprzestrzenienia się w ramach tej strefy chronionej agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej.

3. Komisja i pozostałe państwa członkowskie są natychmiast powiadamiane o obszarach wyznaczonych ustanowionych w strefie chronionej oraz środkach zwalczania wprowadzanych na tych obszarach na podstawie art. 17, 18 i 19.

Artykuł 34

Kontrole występowania agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych

1. Właściwy organ przeprowadza w każdej strefie chronionej coroczną kontrolę występowania danego agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej. Do tych kontroli występowania stosuje się odpowiednio art. 22 ust. 2.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących przygotowywania i zakresu tych kontroli występowania.

2. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wynikach kontroli występowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Artykuł 35

Zmiana wielkości i cofnięcie uznania stref chronionych

1. Komisja może zmienić wielkość strefy chronionej na wniosek państwa członkowskiego, którego terytorium to dotyczy.

W przypadku gdy zmiana dotyczy rozszerzenia strefy chronionej, art. 32 stosuje się odpowiednio.

2. Na wniosek państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1, Komisja cofa uznanie strefy chronionej lub zmniejsza jej wielkość.

3. Komisja cofa uznanie strefy chronionej, jeżeli kontrole występowania, o których mowa w art. 34, nie zostały przeprowadzone zgodnie z tym artykułem.

4. Komisja cofa uznanie strefy chronionej, jeżeli w strefie tej stwierdzono występowanie danego agrofaga kwarantannowego dla tej strefy i spełniony jest jeden z poniższych warunków:

a) w ciągu trzech miesięcy od urzędowego potwierdzenia występowania tego agrofaga nie ustanowiono obszaru wyznaczonego, zgodnie z art. 33 ust. 1;

b) środki zwalczania wprowadzone na obszarze wyznaczonym na podstawie art. 33 ust. 1 nie przyniosły pożądanego efektu w ciągu 24 miesięcy od urzędowego potwierdzenia występowania tego agrofaga lub w terminie dłuższym niż 24 miesiące, w przypadku gdy uzasadnia to biologia danego agrofaga, a termin ten jest określony w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 32 ust. 3;

c) informacje dostępne Komisji w odniesieniu do stosowania środków na podstawie art. 17, 18 i 19, na mocy art. 33 ust. 1 wskazują na rażące zaniedbania w reakcji na wystąpienie tego agrofaga w danej strefie chronionej.

5. Komisja cofa uznanie strefy chronionej lub zmniejsza jej wielkość, na podstawie ust. 2, 3 lub 4 niniejszego artykułu, w drodze aktu wykonawczego zmieniającego akt wykonawczy, o którym mowa w art. 32 ust. 3. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.







ROZDZIAŁ III

Regulowane agrofagi niekwarantannowe dla Unii

Artykuł 36

Definicja regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii

Agrofag jest „regulowanym agrofagiem niekwarantannowym dla Unii”, jeśli jest włączony do wykazu, o którym mowa w art. 37, oraz spełnia wszystkie poniższe kryteria:

a) ustalono jego tożsamość zgodnie z załącznikiem I sekcja 4 pkt 1;

b) występuje na terytorium Unii;

c) nie jest agrofagiem kwarantannowym dla Unii lub agrofagiem objętym środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1;

d) jest przenoszony głównie przez określone rośliny przeznaczone do sadzenia, zgodnie z załącznikiem I sekcja 4 pkt 2;

e) jego występowanie na tych roślinach przeznaczonych do sadzenia powoduje niedopuszczalne skutki gospodarcze w odniesieniu do planowanego wykorzystania tych roślin przeznaczonych do sadzenia, zgodnie z załącznikiem I sekcja 4 pkt 3;

f) dostępne są wykonalne i skuteczne środki pozwalające zapobiec jego występowaniu na danych roślinach przeznaczonych do sadzenia.

Artykuł 37

Zakaz wprowadzania i przemieszczania regulowanych agrofagów niekwarantannowch dla Unii na roślinach przeznaczonych do sadzenia

1. Podmioty profesjonalne nie mogą wprowadzać lub przemieszczać na terytorium Unii regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii na roślinach przeznaczonych do sadzenia, za pośrednictwem których są one przenoszone, jak określono w wykazie, o którym mowa w ust. 2.

Zakaz określony w akapicie pierwszym nie ma zastosowania w poniższych przypadkach:

a) przemieszczanie roślin przeznaczonych do sadzenia w obrębie nieruchomości lub pomiędzy nieruchomościami danego podmiotu profesjonalnego;

b) przemieszczanie roślin przeznaczonych do sadzenia niezbędne dla ich dezynfekcji.

2. Komisja ustanawia, w drodze aktu wykonawczego, wykaz określający regulowane agrofagi niekwarantannowe dla Unii oraz określone rośliny przeznaczone do sadzenia, o których mowa w art. 36 lit. d), w stosownych przypadkach wraz z kategoriami, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, i progami, o których mowa w ust. 8 niniejszego artykułu.

3. Wykaz, o którym mowa w ust. 2, obejmuje agrofagi i odpowiednie rośliny przeznaczone do sadzenia, określone w następujących przepisach:

a) załącznik II część A sekcja II do dyrektywy 2000/29/WE;

b) załącznik I pkt 3 i 6 oraz załącznik II pkt 3 do dyrektywy 66/402/EWG;

c) załącznik I do dyrektywy 68/193/EWG;

d) akty przyjęte zgodnie z art. 5 ust. 5 dyrektywy Rady 98/56/WE ( 1 );

e) załącznik II do dyrektywy 2002/55/WE;

f) załącznik I i załącznik II pkt B do dyrektywy 2002/56/WE oraz akty przyjęte zgodnie z art. 18 lit. c) tej dyrektywy;

g) załącznik I pkt 4 i załącznik II pkt 5 do dyrektywy 2002/57/WE;

h) akty przyjęte zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/72/WE; oraz

i) akty przyjęte zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/90/WE.

Wykaz ten nie obejmuje agrofagów wymienionych w załączniku I oraz w załączniku II część A sekcja I i część B do dyrektywy 2000/29/WE i wymienionych jako agrofagi kwarantannowe dla Unii na podstawie art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jak również agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.

4. W stosownych przypadkach Komisja, w drodze aktów wykonawczych, określa środki w celu zapobiegania występowaniu regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii na odnośnych roślinach przeznaczonych do sadzenia, o których mowa w art. 36 lit. f) niniejszego rozporządzenia. Środki te dotyczą, w stosownych przypadkach, wprowadzania tych roślin i ich przemieszczania w Unii. Środki te przyjmuje się zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2 do niniejszego rozporządzenia. Środki te stosuje się bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 98/56/WE, dyrektywą Rady 1999/105/WE ( 2 ) oraz dyrektywami 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE, 2002/57/WE, 2008/72/WE i 2008/90/WE.

5. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, zmienia akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2 i 4 niniejszego artykułu, w przypadku gdy z oceny wynika, że:

a) agrofag niewymieniony w akcie wykonawczym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, spełnia warunki, o których mowa w art. 36;

b) agrofag wymieniony w akcie wykonawczym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, nie spełnia już jednego lub większej liczby warunków, o których mowa w art. 36;

c) niezbędne są zmiany tego wykazu w odniesieniu do kategorii, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, lub progów, o których mowa w ust. 8 niniejszego artykułu; lub

d) niezbędne są zmiany środków przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu.

Komisja bezzwłocznie udostępnia tę ocenę państwom członkowskim.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, zastąpić akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2 i 4 niniejszego artykułu, w celu konsolidacji zmian.

6. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2, 4 i 5, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

7. W przypadku gdy art. 36 lit. e) jest spełniony tylko dla jednej lub większej liczby materiału kategorii: przedbazowy, bazowy lub kwalifikowany, materiał siewny lub sadzeniaki ziemniaka kategorii przedbazowe, bazowe lub kwalifikowane lub materiał rozmnożeniowy lub siewny kategorii standard lub CAC, o których mowa w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE, 2002/57/WE, 2008/72/WE oraz 2008/90/WE, wykaz, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, określa te kategorie, z zaznaczeniem, że zakaz wprowadzania i przemieszczania przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu ma zastosowanie tylko do tych kategorii.

8. W przypadku gdy art. 36 lit. e) jest spełniony tylko wówczas, gdy częstość występowania danego agrofaga przekracza określony próg, wyższy niż zero, wykaz, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, określa ten próg, z zaznaczeniem, że zakaz wprowadzania i przemieszczania przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu ma zastosowanie tylko powyżej tego progu.

Taki próg wyższy niż zero ustanawia się tylko wówczas, gdy spełnione są oba poniższe warunki:

a) możliwe jest zapewnienie przez podmioty profesjonalne, aby częstość występowania tego regulowanego agrofaga niekwarantannowego dla Unii na tych roślinach przeznaczonych do sadzenia nie przekraczała tego progu;

b) możliwe jest zweryfikowanie, czy w partiach tych roślin przeznaczonych do sadzenia próg ten nie został przekroczony.

Zastosowanie mają zasady zarządzania zagrożeniem agrofagami określone w załączniku II sekcja 2.

9. Art. 31 stosuje się odpowiednio do środków, które mają zostać wprowadzone przez państwa członkowskie w odniesieniu do regulowanych agrofagów niekwarantannowych oraz odpowiednich roślin przeznaczonych do sadzenia.

Artykuł 38

Zmiana załącznika I sekcja 4

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, zmieniających załącznik I sekcja 4, aby dostosować go do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej oraz właściwych standardów międzynarodowych.

Artykuł 39

Regulowane agrofagi niekwarantannowe dla Unii wykorzystywane do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej, hodowli lub wystaw

Zakazu przewidzianego w art. 37 nie stosuje się do regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii występujących na roślinach przeznaczonych do sadzenia, wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej, hodowli lub wystaw.







ROZDZIAŁ IV

Środki dotyczące roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów







Sekcja 1

Środki odnoszące się do całego terytorium Unii

Artykuł 40

Zakaz wprowadzania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Unii

1. Określone rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie mogą być wprowadzane na terytorium Unii, jeśli pochodzą ze wszystkich lub niektórych państw lub terytoriów trzecich.

2. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje wykaz zawierający rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, o których mowa w ust. 1, które objęte są zakazem wprowadzania na terytorium Unii, łącznie z państwami trzecimi, grupami państw trzecich lub konkretnymi obszarami państw trzecich, do których zastosowanie ma zakaz.

Pierwszy z tych aktów wykonawczych obejmuje rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty oraz państwa ich pochodzenia, wymienione w załączniku III część A do dyrektywy 2000/29/WE.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

W wykazie ustanowionym na mocy tych aktów wykonawczych rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty są również identyfikowane za pomocą odpowiedniego kodu zgodnie z klasyfikacją w Nomenklaturze scalonej określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 ( 3 ) (zwanego dalej „kodem CN”), jeśli ten kod jest dostępny. Ponadto stosowane są inne kody, określone przez prawodawstwo Unii, w przypadku gdy precyzują one kod CN mający zastosowanie dla konkretnej rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu.

3. W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pochodzące lub wysyłane z państwa trzeciego stwarzają niedopuszczalny poziom zagrożenia agrofagami z uwagi na prawdopodobieństwo, że są żywicielami agrofaga kwarantannowego dla Unii, a zagrożenia agrofagami nie można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie jednego lub większej liczby środków określonych w załączniku II sekcja 1 pkt 2 i 3, Komisja odpowiednio zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, w celu włączenia do niego tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz państw trzecich, grup państw trzecich lub konkretnych obszarów danych państw trzecich.

W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w tym akcie wykonawczym nie stwarzają niedopuszczalnego poziomu zagrożenia agrofagami lub gdy stwarzają takie zagrożenie, lecz można je ograniczyć do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie jednego lub większej liczby środków określonych w załączniku II sekcja 1 pkt 2 i 3, Komisja odpowiednio zmienia ten akt wykonawczy.

Ocena dopuszczalność poziomu tego zagrożenia agrofagami odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2, w stosownych przypadkach w odniesieniu do jednego lub większej liczby konkretnych państw trzecich.

Zmiany te przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami Komisja przyjmuje te zmiany w drodze aktów wykonawczych mających natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3.

4. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o przypadkach wprowadzenia na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z naruszeniem ust. 1.

Powiadomienia tego dokonuje się również wobec państwa trzeciego, z którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zostały wprowadzone na terytorium Unii.

Artykuł 41

Rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty podlegające wymogom szczególnym i równoważnym

1. Określone rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty mogą być wprowadzane lub przemieszczane na terytorium Unii tylko wówczas, gdy spełnione są wymogi szczególne lub równoważne. Te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą pochodzić z państw trzecich lub z terytorium Unii.

2. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje wykaz zawierający rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty oraz odpowiednie wymogi szczególne, o których mowa w ust. 1. Wykaz ten, w stosownych przypadkach, zawiera państwa trzecie, grupy państw trzecich lub konkretne obszary w danych państwach trzecich.

Pierwszy z tych aktów wykonawczych obejmuje rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, wymogi szczególne oraz, w stosownych przypadkach, państwo trzecie ich pochodzenia, wymienione w załączniku IV część A do dyrektywy 2000/29/WE.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

W wykazie ustanowionym na mocy tych aktów wykonawczych te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty są również identyfikowane za pomocą odpowiedniego kodu CN, jeśli ten kod jest dostępny. Ponadto stosowane są inne kody, określone przez prawodawstwo Unii, w przypadku gdy precyzują one kod CN mający zastosowanie dla konkretnej rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu.

3. W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty stwarzają niedopuszczalny poziom zagrożenia agrofagami z uwagi na prawdopodobieństwo, że są żywicielami agrofaga kwarantannowego dla Unii, a zagrożenie agrofagami można ograniczyć do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie jednego lub większej liczby środków określonych w załączniku II sekcja 1 pkt 2 i 3, Komisja zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, w celu włączenia do niego tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz środków, które mają być do nich zastosowane. Środki te oraz wymogi, o których mowa w ust. 2, stanowią „wymogi szczególne”.

Środki, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą przyjąć formę szczegółowych wymogów, przyjętych zgodnie z art. 44 ust. 1, w odniesieniu do wprowadzania na terytorium Unii określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, równoważnych wymogom szczególnym w odniesieniu do wprowadzania i przemieszczania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na terytorium Unii (zwanym dalej „wymogami równoważnymi”).

W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w tym akcie wykonawczym nie stwarzają niedopuszczalnego poziomu zagrożenia agrofagami lub gdy stwarzają takie zagrożenie, lecz nie można go ograniczyć do dopuszczalnego poziomu poprzez zastosowanie wymogów szczególnych, Komisja odpowiednio zmienia ten akt wykonawczy przez usunięcie tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z wykazu lub przez włączenie ich do wykazu, o którym mowa w art. 40 ust. 2.

Ocena dopuszczalności poziomu tego zagrożenia agrofagami oraz przyjmowanie środków mających na celu ograniczenie tego zagrożenia do dopuszczalnego poziomu odbywają się zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II sekcja 2, w stosownych przypadkach w odniesieniu do jednego lub większej liczby konkretnych państw trzecich lub ich części.

Zmiany te przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie agrofagami, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3.

4. W sytuacji wprowadzenia lub przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z naruszeniem ust. 1, państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki, o których mowa w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych, oraz powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103.

W stosownych przypadkach powiadomienia tego dokonuje się również wobec państwa trzeciego, z którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zostały wprowadzone na terytorium Unii.

Artykuł 42

Ograniczenia na podstawie wstępnej oceny do celów wprowadzania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wysokiego ryzyka

1. Roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot, które pochodzą z państwa trzeciego i nie zostały włączone do wykazu zgodnie z art. 40 lub są niewystarczająco objęte wymogami, o których mowa w art. 41, lub nieobjęte środkami tymczasowymi określonymi w art. 49, a które, w oparciu o wstępną ocenę, powodują niedopuszczalny poziom zagrożenia agrofagami dla terytorium Unii, określa się jako „roślinę wysokiego ryzyka”, „produkt roślinny wysokiego ryzyka” lub „inny przedmiot wysokiego ryzyka” (zwane dalej „roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami wysokiego ryzyka”).

Ta wstępna ocena uwzględnia, stosownie do danej rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu, kryteria określone w załączniku III.

2. Roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wysokiego ryzyka wymienionych w akcie wykonawczym, o którym mowa w ust. 3, nie można wprowadzać na terytorium Unii z państw trzecich, grup państw trzecich lub konkretnych obszarów państw trzecich pochodzenia, które zostały umieszczone w wykazie.

3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze, tymczasowo umieszczając na właściwym poziomie taksonomicznym – w oczekiwaniu na ocenę ryzyka, o której mowa w ust. 4 – rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wysokiego ryzyka, o których mowa w ust. 1, oraz, w stosownych przypadkach, odnośne państwa trzecie, grupy państw trzecich lub konkretne obszary państwa trzeciego.

Pierwszy z tych aktów wykonawczych przyjmuje się do dnia 14 grudnia 2018 r.

W wykazie ustanowionym na mocy tych aktów wykonawczych te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, w stosownych przypadkach, są również identyfikowane za pomocą odpowiedniego kodu CN, jeśli ten kod jest dostępny. Ponadto stosowane są inne kody, określone przez prawodawstwo Unii, w przypadku gdy precyzują one kod CN mający zastosowanie dla konkretnej rośliny, produktu roślinnego lub innego przedmiotu.

4. Jeżeli na podstawie oceny ryzyka zostanie uznane, że roślina, produkt roślinny lub inny przedmiot pochodzący z danego państwa trzeciego, grupy państw trzecich lub konkretnych obszarów państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, na poziomie taksonomicznym wymienionym w aktach wykonawczych przewidzianych w ust. 3 lub poniżej tego poziomu, nie stwarza niedopuszczalnego poziomu ryzyka ze względu na prawdopodobieństwo, że jest żywicielem agrofaga kwarantannowego dla Unii, Komisja przyjmuje akt wykonawczy usuwający tą roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot z wykazu, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do danych państw trzecich.

Jeżeli na podstawie oceny ryzyka zostanie uznane, że roślina, produkt roślinny lub inny przedmiot pochodzący z danego państwa trzeciego, grupy państw trzecich lub konkretnych obszarów państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, stwarza niedopuszczalne ryzyko z uwagi na prawdopodobieństwo, że jest żywicielem agrofaga kwarantannowego dla Unii, a to zagrożenie agrofagami nie może zostać zmniejszone do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie jednego lub większej liczby środków określonych w załączniku II sekcja 1 pkt 2 i 3, Komisja przyjmuje akt wykonawczy usuwający tą roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot oraz dane państwa trzecie z wykazu, o którym mowa w ust. 2, i dodaje je do wykazu, o którym mowa w art. 40.

Jeżeli na podstawie oceny ryzyka zostanie uznane, że roślina, produkt roślinny lub inny przedmiot pochodzący z danego państwa trzeciego, grupy państw trzecich lub konkretnych obszarów państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, stwarza niedopuszczalne ryzyko, lecz ryzyko to może zostać zmniejszone do dopuszczalnego poziomu przez zastosowanie jednego lub większej liczby środków określonych w załączniku II sekcja 1 pkt 2 i 3, Komisja przyjmuje akt wykonawczy usuwający tą roślinę, produkt roślinny lub inny przedmiot oraz dane państwo trzecie, grupę państw trzecich lub konkretne obszary państwa trzeciego z wykazu, o którym mowa w ust. 2, oraz dodaje je do wykazu, o którym mowa w art. 41.

5. O ile zostanie stwierdzony popyt na przywóz roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wymienionych w aktach wykonawczych przewidzianych w ust. 3, w odpowiednim i rozsądnym terminie przeprowadza się ocenę ryzyka, o której mowa w ust. 4.

W stosownych przypadkach ocena ta może zostać ograniczona do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z określonego państwa trzeciego pochodzenia lub wysyłki, lub z grupy państw trzecich pochodzenia lub wysyłki.

6. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, ustanowić konkretne przepisy dotyczące procedury, którą należy stosować, aby przeprowadzić ocenę ryzyka, o której mowa w ust. 4.

7. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 3, 4 i 6, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

Artykuł 43

Szczególne warunki przywozu w odniesieniu do wprowadzania na terytorium Unii drewnianego materiału opakowaniowego

1. Drewniany materiał opakowaniowy, niezależnie od tego, czy jest faktycznie wykorzystywany w transporcie wszelkiego rodzaju przedmiotów, wprowadza się na terytorium Unii tylko wówczas, gdy spełnia wszystkie następujące wymogi:

a) został poddany jednemu lub większej liczbie zatwierdzonych zabiegów oraz spełnia mające zastosowanie wymogi określone w załączniku 1 do Międzynarodowego Standardu dla Środków Fitosanitarnych nr 15 – przepisy w sprawie drewnianego materiału opakowaniowego w handlu międzynarodowym (ISPM 15);

b) jest oznakowany znakiem, o którym mowa w załączniku 2 do ISPM15, poświadczającym, że został poddany zabiegom, o których mowa w lit. a).

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do drewnianego materiału opakowaniowego, który podlega wyłączeniom przewidzianym w ISPM15.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, zmieniających wymogi określone w ust. 1 niniejszego artykułu, aby uwzględnić rozwój standardów międzynarodowych, w szczególności ISPM15.

Te akty delegowane mogą również określać, że drewniany materiał opakowaniowy, który nie jest objęty wyłączeniami przewidzianymi w ISPM15, jest zwolniony z wymogów ust. 1 niniejszego artykułu lub podlega mniej rygorystycznym wymogom.

Artykuł 44

Ustanawianie wymogów równoważnych

1. Komisja ustanawia wymogi równoważne w drodze aktów wykonawczych na wniosek określonego państwa trzeciego, o ile spełnione są oba poniższe warunki:

a) dane państwo trzecie zapewnia, poprzez zastosowanie w ramach kontroli urzędowej jednego lub większej liczby określonych środków, poziom ochrony fitosanitarnej równoważny wymogom szczególnym w odniesieniu do przemieszczania na terytorium Unii danych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów;

b) dane państwo trzecie wykaże Komisji, że określone środki, o których mowa w lit. a), pozwalają osiągnąć poziom ochrony fitosanitarnej, o którym mowa w tej literze.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

2. W stosownych przypadkach Komisja przeprowadza w danym państwie trzecim postępowanie, aby sprawdzić, czy spełnione są warunki, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b). Te postępowania muszą spełniać wymogi postępowań prowadzonych przez Komisję, o których mowa w prawodawstwie Unii dotyczącym kontroli urzędowych.

Artykuł 45

Informacje udzielane podróżnym i klientom usług pocztowych

1. Państwa członkowskie, porty morskie, porty lotnicze i przewoźnicy międzynarodowi udostępniają pasażerom informacje dotyczące zakazów, o których mowa w art. 40 ust. 2, wymogów, o których mowa w art. 41 ust. 2 i art. 42 ust. 3 oraz zwolnień, o których mowa w art. 75 ust. 2, w odniesieniu do wprowadzania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Unii.

Państwa członkowskie przekazują te informacje za pomocą plakatów lub broszur, oraz, w stosownych przypadkach, na swoich stronach internetowych.

Podmioty świadczące usługi pocztowe i podmioty profesjonalne uczestniczące w sprzedaży poprzez umowy zawierane na odległość udostępniają również swoim klientom te informacje dotyczące roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, o których mowa w akapicie pierwszym, przynajmniej przez internet.

Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, określić sposób prezentacji i wykorzystywania tych plakatów i broszur. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

2. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji, na wniosek, sprawozdanie zawierające podsumowanie informacji przekazanych na podstawie niniejszego artykułu.

Artykuł 46

Wyjątki od zakazów i wymogi dotyczące stref przygranicznych

1. W drodze odstępstwa od art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 2 państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które spełniają wszystkie poniższe warunki:

a) są uprawiane lub produkowane na obszarach państw trzecich w pobliżu ich granicy lądowej z państwami członkowskimi („strefy przygraniczne państw trzecich”);

b) są wprowadzane na obszary państw członkowskich bezpośrednio przez tę granicę („strefy przygraniczne państw członkowskich”);

c) mają być objęte przetwarzaniem w tych strefach przygranicznych państw członkowskich w sposób eliminujący wszelkie zagrożenie agrofagami;

d) nie stwarzają jakiegokolwiek ryzyka dotyczącego rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych dla Unii lub agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1 spowodowanego przemieszczaniem w strefie przygranicznej.

Te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty są przemieszczane wyłącznie do stref przygranicznych państw członkowskich i w tych strefach oraz tylko pod urzędową kontrolą właściwego organu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie:

a) maksymalnej szerokości stref przygranicznych państw trzecich i stref przygranicznych państw członkowskich odpowiedniej dla określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów;

b) maksymalnej odległości, na którą mogą być przemieszczane rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty w strefach przygranicznych państw trzecich i strefach przygranicznych państw członkowskich; oraz

c) procedur dotyczących zezwalania na wprowadzanie do stref przygranicznych państw członkowskich i przemieszczania w nich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Szerokość tych stref musi pozwalać na zapewnienie, aby wprowadzanie i przemieszczanie na terytorium Unii takich roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów nie stwarzało zagrożenia agrofagami dla terytorium Unii lub jego części.

3. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, ustanowić szczególne warunki lub środki dotyczące wprowadzania do stref przygranicznych państw członkowskich określonych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów oraz określić konkretne państwa trzecie, które są objęte niniejszym artykułem.

Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II oraz, w stosownych przypadkach, z uwzględnieniem rozwoju wiedzy naukowej i technicznej oraz standardów międzynarodowych.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

4. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o przypadkach wprowadzenia, do stref przygranicznych państw członkowskich lub stref przygranicznych państw trzecich, lub przemieszczania w nich, roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z naruszeniem ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.

Powiadomienia tego dokonuje się również wobec państwa trzeciego, z którego rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zostały wprowadzone do danej strefy przygranicznej.

Artykuł 47

Wymogi dotyczące tranzytu fitosanitarnego

1. W drodze odstępstwa od art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 2, art. 72 ust. 1 i art. 73 rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty mogą być wprowadzane na terytorium Unii i przewożone przez to terytorium do państwa trzeciego w formie tranzytu albo przeładunku (zwanego dalej „tranzytem fitosanitarnym”), jeżeli spełniają oba poniższe warunki:

a) jest do nich dołączone podpisane oświadczenie podmiotu profesjonalnego, pod którego kontrolą znajdują się te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty, stwierdzające, że te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty znajdują się w tranzycie fitosanitarnym;

b) są zapakowane i przemieszczane w sposób eliminujący ryzyko rozprzestrzeniania się agrofagów kwarantannowych dla Unii podczas ich wprowadzania na i przewożenia przez terytorium Unii.

2. Właściwe organy zakazują tranzytu fitosanitarnego, jeśli dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie są zgodne lub istnieją uzasadnione dowody, że nie będą zgodne z ust. 1.

Artykuł 48

Rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wykorzystywane do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej lub hodowli

1. W drodze odstępstwa od art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 2 państwa członkowskie mogą, na wniosek, zezwolić tymczasowo na wprowadzanie i przemieszczanie na swoim terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wykorzystywanych do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej lub hodowli.

To zezwolenie na dane działanie wydaje się tylko wówczas, gdy zostaną nałożone odpowiednie ograniczenia w celu zapewnienia, aby występowanie danych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów nie powodowało niedopuszczalnego ryzyka rozprzestrzeniania się agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofaga objętego środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1, biorąc pod uwagę tożsamość, biologię i sposoby rozprzestrzeniania się danych agrofagów, przewidywane działanie, oddziaływanie na środowisko oraz inne istotne czynniki odnoszące się do zagrożenia agrofagami, jakie stwarzają te rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty.

2. W przypadku wydania zezwolenia zgodnie z ust. 1, musi ono obejmować wszystkie poniższe warunki:

a) dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są przechowywane w miejscu i w warunkach uznanych za odpowiednie przez właściwe organy i określonych w zezwoleniu;

b) działania dotyczące tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów są prowadzone w stacji kwarantanny lub w obiekcie zapewniającym izolację wyznaczonych zgodnie z art. 60 przez właściwy organ i określonych w zezwoleniu;

c) działania dotyczące tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów są prowadzone przez personel, którego kompetencje naukowe i techniczne zostały uznane za odpowiednie przez właściwy organ i określone w zezwoleniu;

d) do tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów dołączone jest zezwolenie przy ich wprowadzaniu lub przemieszczaniu na terytorium Unii.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, ogranicza się do ilości i czasu trwania odpowiednich do danych działań i nie może ono przekraczać pojemności wyznaczonej stacji kwarantanny lub obiektu zapewniającego izolację.

Zawiera ono ograniczenia niezbędne do odpowiedniego wyeliminowania ryzyka rozprzestrzeniania się odnośnych agrofagów kwarantannowych dla Unii lub agrofagów objętych środkami przyjętymi zgodnie z art. 30 ust. 1.

4. Właściwy organ monitoruje przestrzeganie warunków, o których mowa w ust. 2, oraz wymagań i ograniczeń, o których mowa w ust. 3, oraz podejmuje niezbędne działanie w przypadku nieprzestrzegania tych warunków, wymagań lub ograniczeń.

W stosownych przypadkach działanie to polega na cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 105, uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie szczegółowych przepisów odnoszących się do:

a) wymiany między państwami członkowskimi a Komisją informacji dotyczących wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii danych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów;

b) procedur i warunków wydawania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu; oraz

c) wymogów monitorowania zgodności oraz działań, które należy podjąć w przypadku niezgodności, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

Artykuł 49

Środki tymczasowe dotyczące roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które mogą stanowić nowo rozpoznane zagrożenie agrofagami lub inne podejrzewane zagrożenie fitosanitarne

1. Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, przyjąć środki tymczasowe dotyczące wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów z państw trzecich, w przypadku gdy spełnione są poniższe warunki:

a) rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty mogą stanowić nowo rozpoznane zagrożenie agrofagami, które nie jest wystarczająco objęte jakimikolwiek środkami unijnymi i które nie jest powiązane lub którego nie można jeszcze powiązać z agrofagami kwarantannowymi dla Unii lub agrofagami objętymi środkami przyjętymi zgodnie z art. 30. ust. 1;

b) brak jest wystarczającego doświadczenia fitosanitarnego, na przykład w odniesieniu do nowych gatunków roślin uprawnych lub dróg przenoszenia, w odniesieniu do handlu danymi roślinami, produktami roślinnymi i innymi przedmiotami pochodzącymi lub wysyłanymi z danych państw trzecich;

c) nie przeprowadzono oceny dotyczącej nowo rozpoznanego zagrożenia agrofagami dla terytorium Unii w odniesieniu do tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów z danych państw trzecich.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 107 ust. 2.

2. Środki tymczasowe, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się z uwzględnieniem załącznika II sekcja 2 i załącznika IV.

Środki te przewidują, zależnie od potrzeb w danym przypadku, jeden lub większą liczbę poniższych elementów:

a) systematyczne i intensywne kontrole i pobieranie próbek, w miejscu wprowadzenia, z każdej partii roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wprowadzanych na terytorium Unii oraz przeprowadzanie testów tych próbek;

b) okres kwarantanny w stacji kwarantanny lub w obiekcie zapewniającym izolację, o której mowa w art. 60, w celu sprawdzenia, czy dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie stanowią nowo rozpoznanego zagrożenia agrofagami;

c) zakaz wprowadzania tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na terytorium Unii.

W przypadkach, o których mowa w akapicie drugim lit. a) i b), akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 1, może również określić konkretne środki, które należy wprowadzić przed wprowadzeniem na terytorium Unii tych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

3. Środki tymczasowe, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie przez odpowiedni i rozsądny okres do czasu określenia charakteru agrofagów, które mogą być związane z tymi roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami z tych państw trzecich, oraz przeprowadzenia pełnej oceny zagrożenia stwarzanego przez te agrofagi zgodnie z załącznikiem I sekcja 1.

4. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z reagowaniem na poważne zagrożenie nowo rozpoznanymi agrofagami, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 107 ust. 3. Akty te przyjmuje się zgodnie z załącznikiem II sekcja 2.

5. W drodze odstępstwa od środków przyjętych na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wykorzystywanych do badań urzędowych, do celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowej lub hodowli stosuje się art. 48.

6. Do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przedstawiają Komisji i pozostałym państwom członkowskim sprawozdanie na temat stosowania środków, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a) lub b), w poprzednim roku kalendarzowym.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie, w przypadku gdy po zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. a) lub b), stwierdzono występowanie agrofaga, który może stwarzać nowo rozpoznane zagrożenie agrofagami.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 103, o wszelkich przypadkach, w których udzielono odmowy wprowadzenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, lub zakazano ich przemieszczania na terytorium Unii, ponieważ dane państwo członkowskie uznało, że