1975R2777 — PL — 11.05.2006 — 005.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (Dz.U. L 282, 1.11.1975, p.77)

zmienione przez:





zmienione przez:







(*) Akt ten nie został nigdy opublikowany w języku polskim.









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2777/75

z dnia 29 października 1975 r.

w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 42 i 43, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Zgromadzenia ( 1 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia podstawowych przepisów dotyczących organizacji rynku mięsa drobiowego były one zmieniane kilkakrotnie; ze względu na ich liczbę, złożoność oraz rozproszenie w różnych Dziennikach Urzędowych, trudno jest korzystać z odpowiednich tekstów, wskutek czego brakuje im jasności, która powinna być zasadniczą cechą każdego ustawodawstwa; w związku z tym ich teksty powinny zostać skodyfikowane; działaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej, zawierającej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych, która może przybierać różne formy w zależności od produktu; zadaniem wspólnej polityki rolnej jest osiągnięcie celów wymienionych w art. 39 Traktatu; w sektorze mięsa drobiowego, w celu stabilizacji rynków i zapewnienia odpowiedniego poziomu życia danej społeczności rolnej, należy wprowadzić środki w celu ułatwienia dostosowania podaży do warunków rynkowych; utworzenie jednolitego rynku mięsa drobiowego pociąga za sobą wprowadzenie jednolitego systemu handlowego na zewnętrznych granicach Wspólnoty, który ma objąć opłaty i dopłaty eksportowe; dla osiągnięcia tego celu zasadrie powinno być wystarczające wprowadzenie w odniesieniu do towarów przywożonych z państw trzecich opłat, które uwzględniają wpływ różnicy pomiędzy cenami zbóż paszowych wewnątrz Wspólnoty i na rynku światowym na koszty żywienia, a także potrzebę ochrony przemysłu przetwórczego Wspólnoty; niezbędne jest unikanie zakłóceń na rynku Wspólnoty, spowodowanych nienormalnie niskimi cenami oferowanymi na rynku światowym; w tym celu powinny zostać ustalone ceny śluzy i opłaty powinny być zwiększone o dodatkową kwotę, gdy ceny oferowane franco granica są niższe niż te ceny; wprowadzenie dopłat do eksportu do państw trzecich, równych różnicy pomiędzy cenami w obrębie Wspólnoty a cenami na rynku światowym, służyłoby zagwarantowaniu uczestnictwa Wspólnoty w międzynarodowym handlu mięsem drobiowym; aby dać eksporterom Wspólnoty pewne zabezpieczenie co do stabilności dopłat, należy umożliwić ustalanie dopłat eksportowych dla mięsa drobiowego z wyprzedzeniem; poza systemem opisanym powyżej należy zakazać w całości lub części, gdy wymaga tego sytuacja na rynku, korzystania z przepisów regulujących uszlachetnianie czynne; system opłat umożliwia pozbycie się wszystkich innych środków ochronnych na granicach zewnętrznych Wspólnoty; jednakże funkcjonowanie systemu opłat może, w wyjątkowych okolicznościach, okazać się wadliwe; w takich przypadkach, aby nie pozostawiać rynku Wspólnoty bez obrony przed zakłóceniami, które mogą się pojawić po usunięciu istniejących wcześniej barier przywozowych, Wspólnota powinna mieć możliwość niezwłocznego podjęcia wszelkich niezbędnych środków; ograniczenia swobodnego obrotu, wynikające ze stosowania środków mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zwierzęcych, mogą spowodować trudności na rynku jednego lub większej liczby Państw Członkowskich; niezbędne jest wprowadzenie możliwości przyjęcia nadzwyczajnych środków wsparcia rynkowego, by uzdrowić tę sytuację; aby ułatwić wdrożenie proponowanych środków, należy wprowadzić procedurę dla ustanowienia ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego; osiągnięcie jednolitego rynku byłoby zagrożone poprzez przyznawanie niektórych środków pomocowych; dlatego postanowienia Traktatu, które pozwalają na weryfikację środków pomocowych przyznawanych przez Państwa Członkowskie i zakazywanie tych, które są niezgodne ze wspólnym rynkiem, powinny stosować się do mięsa drobiowego; wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego musi uwzględniać, w odpowiedni sposób i w tym samym czasie, cele określone w art. 39 i 110 Traktatu; wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia ponosi Wspólnota, zgodnie z przepisami art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 ( 2 ) z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1566/72 ( 3 ), PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

▼M7

1. Wspólna organizacja rynku mięsa drobiowego obejmuje następujące produkty:







Kod CN Wyszczególnienie a) 0105 drób domowy żywy, to znaczy ptactwo z gatunków Gallus domesticus, kaczki, gęsi, indyki i perliczki b) ex02 07 mięso i jadalne podroby z drobiu z pozycji 0105 świeże, chłodzone lub mrożone, z wyłączeniem wątrób odpowiadających kodom CN ►M9 0207 34 ◄ , ►M9 0207 13 91, 0207 14 91, 0207 26 91, 0207 27 91, 0207 35 91, 0207 36 81, 0207 36 85 i 0207 36 89 ◄ c) ►M9 0207 34 ◄ wątroby drobiowe świeże, chłodzone lub mrożone ►M9 0207 13 91 ◄ ►M9 0207 14 91 ◄ ►M9 0207 26 91 ◄ ►M9 0207 27 91 ◄ ►M9 0207 35 91 ◄ ►M9 0207 36 81 ◄ ►M9 0207 36 85 ◄ ►M9 0207 36 89 ◄ ►M10 0210 99 71 ◄ wątroby drobiowe solone, w solance, suszone lub wędzone ►M10 0210 99 79 ◄ d) 0209 00 90 tłuszcz drobiowy (niewytopiony), świeży, chłodzony, mrożony, solony, w solance, suszony lub wędzony e) 1501 00 90 tłuszcz drobiowy wytopiony, prasowany lub nieprasowany lub wyekstrahowany w roztworze f) 1602 20 11 inne przetworzone lub konserwowane wątroby gęsie lub kacze 1602 20 19 1602 31 inne przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby z drobiu z pozycji 0105 ▼M9 1602 32 ▼M7 1602 39

▼B

2. Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia:

a) „drób żywy” — oznacza żywe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki o wadze ponad 185 gramów;

b) „pisklęta” — oznacza żywe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki o wadze poniżej 185 gramów;

c) „drób bity” — oznacza martwe kury, kaczki, gęsi, indyki i perliczki, całe, z podrobami lub bez;

d) „produkty pochodne” oznaczają: 1. produkty określone w ust. 1 lit. a), z wyjątkiem piskląt, 2. produkty określone w ust. 1 lit. b), z wyjątkiem ubitego drobiu i podrobów jadalnych, zwanych „drobiem porcjowanym”, 3. podroby jadalne określone w paragrafie 1 lit. b), 4. produkty określone w ust. 1 lit. c), 5. produkty określone w ust. 1 lit. d) i e), ▼M7 6. produkty określone w ust. 1 lit. f) inne niż objęte kodami CN 1602 20 11 i 1602 20 19.

▼M5 —————

▼B

Artykuł 2

1. W celu popierania inicjatyw podejmowanych przez organizacje zawodowe i branżowe, pozwalających na dostosowywanie podaży do wymagań rynku, z wyjątkiem działań odnoszących się do wycofywania z rynku, następujące środki wspólnotowe mogą zostać podjęte w stosunku do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1:

— środki na rzecz upowszechniania lepszej organizacji produkcji, przetwórstwa i wprowadzania na rynek,

— środki na rzecz poprawy jakości,

— środki pozwalające na tworzenie krótko- i długoterminowych prognoz na podstawie stosowanych środków produkcji,

— środki na rzecz ułatwiania odnotowywania tendencji cenowych na rynku.

Zasady ogólne dotyczące tych środków zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.

2. Normy handlowe:

— zostaną przyjęte dla jednego lub więcej produktów, wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 lit. b),

— mogą być przyjęte dla produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), e) i f).

Normy te mogą odnosić się, w szczególności, do klasyfikacji według jakości i wagi, opakowania, składowania, przewozu, wyglądu i oznakowania.

Rada ustali normy, ich zakres oraz ogólne zasady ich stosowania, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.

▼M8

Artykuł 3

1. Przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz lub na wywóz.

Pozwolenia te są wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie znajduje się jego siedziba i bez uszczerbku dla środków przyjętych w celu stosowania przepisów art. 6 i 8.

Pozwolenia na przywóz i wywóz są ważne w całej Wspólnocie. Pozwolenia te wydawane są po złożeniu zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione lub wywiezione w okresie ważności pozwolenia; z wyjątkiem wystąpienia przypadków siły wyższej, zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli w tym okresie przywóz lub wywóz nie jest prowadzony, lub jest prowadzony jedynie częściowo.

2. Okres ważności pozwolenia i inne szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.

Artykuł 4

O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 mają zastosowanie stawki taryfowe Wspólnej Taryfy Celnej.

Artykuł 5

1. W celu zapobiegania lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom na rynku Wspólnoty mogącym wynikać z przywozu niektórych produktów wymienionych w art. 1, przywóz jednego lub kilku tych produktów przy stawce celnej określonej w art. 10 podlega opłacie dodatkowej należności przywozowej, jeżeli spełniane są warunki ustalone w art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego zgodnie z art. 228 Traktatu w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, chyba że jest mało prawdopodobne, że przywóz spowoduje zakłócenie rynku Wspólnoty lub gdy skutki mogą być nieproporcjonalne do zamierzonego celu.

2. Ceny spustowe, poniżej których może być nakładana dodatkowa należność przywozowa są cenami przekazanymi przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu.

Wielkości spustowe, które muszą zostać przekroczone, aby nałożyć dodatkową należność przywozową są określane w szczególności na podstawie wielkości przywozu do Wspólnoty podczas trzech lat poprzedzających rok, w którym występują niekorzystne skutki określone w ust. 1 lub istnieje prawdopodobieństwo ich wystąpienia.

3. Ceny importowe, które należy uwzględniać przy nakładaniu dodatkowej należności przywozowej są określane na podstawie cen importowych przedmiotowej dostawy.

Ceny importowe cif są w tym celu porównywane z cenami reprezentatywnymi towaru na rynku światowym lub wspólnotowym rynku przywozowym.

4. Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17. Zasady te określają w szczególności:

a) produkty, na które nakłada się dodatkowe cła przywozowe na warunkach określonych w art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa;

b) inne kryteria niezbędne do zapewnienia stosowania przepisów ust. 1 zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.

Artykuł 6

1. Kontyngenty taryfowe dla produktów wymienionych w art. 1 wynikające z umów zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej są otwierane i administrowane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą określoną w art. 17.

2. Kontyngenty mogą być administrowane przy zastosowaniu jednej z następujących metod lub ich kombinacji:

— metoda oparta na kolejności składania wniosków (według zasady „kto pierwszy, ten lepszy”),

— metoda rozdysponowania proporcjonalnie do ilości podanych w chwili składania wniosku (przy zastosowaniu metody równoczesnego analizowania wniosków),

— metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnego modelu wymiany handlowej (metoda „przywozów tradycyjnych lub nowych”).

Można przyjmować inne odpowiednie metody.

Nie mogą one wprowadzać dyskryminacji między podmiotami.

3. Przyjęta metoda administrowania uwzględnia, tam gdzie jest to stosowne, wymogi podaży na rynku Wspólnoty i potrzebę ochrony równowagi tego rynku, umożliwiając jednocześnie stosowanie metod, które mogły być stosowane wcześniej dla kontyngentów odpowiadających tym określonym w ust. 1, nie naruszając praw wynikających z porozumień zawartych w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej.

4. Szczegółowe zasady określone w ust. 1 określają kontyngenty roczne, w razie konieczności odpowiednio rozłożone na cały rok, oraz tam gdzie jest to właściwe:

a) gwarancje dotyczące charakteru, pochodzenia i źródła pozyskania produktu;

b) zasady uznawania dokumentu używanego do potwierdzania gwarancji określonych w lit. a); oraz

c) warunki dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz i terminu ich ważności.

Artykuł 7

W przypadku gdy następuje znaczny wzrost cen na rynku wspólnotowym i jeżeli istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się takiej sytuacji i wskutek tego powstawania zakłóceń lub zagrożenia zakłóceniami na tym rynku mogą być przyjmowane właściwe środki.

Rada, działając na wniosek Komisji zgodnie z procedurą głosowania ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady dotyczące stosowania niniejszego artykułu.

Artykuł 8

1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 na podstawie cen na produkty na rynku światowym w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu, różnicę między tymi cenami i cenami we Wspólnocie można pokrywać refundacjami wywozowymi.

2. Przyjęta metoda podziału ilości, które mogą być wywożone z refundacją jest metodą, która:

a) najlepiej odpowiada charakterowi produktu i sytuacji na rynku, dopuszczając możliwość najbardziej efektywnego wykorzystywania dostępnych zasobów, przy uwzględnieniu efektywności i struktury wywozu ze Wspólnoty, jednakże bez stwarzania dyskryminacji między dużymi i małymi podmiotami;

b) jest najmniej skomplikowana pod względem administracyjnym dla podmiotów, przy uwzględnieniu wymogów administracyjnych;

c) zapobiega wszelkiej dyskryminacji między zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi.

3. Refundacje są takie same w całej Wspólnocie.

Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, jeżeli konieczność taka wynika z sytuacji rynku światowego lub szczególnych wymogów niektórych rynków.

Refundacje są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 17. Refundacje są ustalane w równych odstępach czasu, bez korzystania jednak z procedury przetargowej.

Wykaz produktów, dla których przyznawana jest refundacja wywozowa i kwotę refundacji ustala się co najmniej raz na trzy miesiące. Jednak kwota refundacji może pozostawać na takim samym poziomie przez dłużej niż trzy miesiące, a Komisja może ją dostosowywać w okresie interwencyjnym na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy.

4. Przy ustalaniu refundacji uwzględnia się następujące czynniki:

a) istniejącą sytuację i przyszłe trendy w odniesieniu do: — cen i ilości produktów z mięsa drobiowego dostępnych na rynku wspólnotowym, — cen produktów z mięsa drobiowego na rynku światowym;

b) istotne znaczenie, jakie ma unikanie zakłóceń mogących spowodować przedłużającą się nierównowagę między popytem i podażą na rynku Wspólnoty;

c) gospodarczy aspekt proponowanego wywozu;

d) limity wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.

Przy wyznaczaniu kwoty refundacji uwzględnia się w szczególności potrzebę ustanowienia równowagi między wykorzystywaniem podstawowych produktów rolnych Wspólnoty na wywóz do państw trzecich jako towarów przetworzonych, a wykorzystywaniem podstawowych produktów rolnych z tych państw dopuszczonych do obrotu uszlachetniającego czynnego.

Dodatkowo do celów obliczania refundacji dla produktów określonych w art. 1 ust. 1 uwzględnia się różnicę między cenami na rynkach wspólnotowym i światowym za ilość zbóż paszowych koniecznych do wyprodukowania we Wspólnocie jednego kilograma drobiu bitego, dopuszczając, w przypadku produktów innych niż drób bity, różnice w wadze różnych produktów i/lub ich przeciętnej wartości handlowej.

5. Cenę wspólnotową określoną w ust. 1 ustala się na podstawie:

a) cen uzyskiwanych we Wspólnocie w różnych stadiach obrotu rynkowego;

b) cen uzyskiwanych przy wywozie.

Cenę światową określoną w ust. 1 ustala się na podstawie:

a) cen na rynkach państw trzecich;

b) najkorzystniejszych cen w państwach trzecich docelowych w przywozie z państwa trzeciego;

c) cen producenta odnotowanych w państwach trzecich wywozu, przy uwzględnieniu, tam gdzie jest to właściwe, subsydiów przyznawanych przez te państwa;

d) ceny ofertowe franco granica Wspólnoty.

6. Refundacje przyznaje się tylko na wniosek i po przedstawieniu odpowiedniego pozwolenia na wywóz, z wyjątkiem przypadku jednodniowych kurcząt, dla których pozwolenie może być wydawane po dokonaniu ich wywozu.

7. Refundacja stosowana dla wywozu produktów wymienionych w art. 1 wywożonych bez dalszego przetwarzania jest równa refundacji stosowanej w dniu złożenia wniosku o pozwolenie i, w przypadku refundacji zróżnicowanej, refundacji stosowanej w tym samym dniu dla:

a) miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub, jeżeli jest to właściwe;

b) rzeczywistego miejsca przeznaczenia, jeżeli różni się ono od miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu. W takim przypadku kwota refundacji nie może przekroczyć kwoty stosowanej dla miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu.

W celu przeciwdziałania nadużyciom elastyczności przewidzianej w niniejszym ustępie mogą być przyjmowane właściwe środki.

8. Od stosowania przepisów ust. 6 i 7 można odstąpić w przypadku produktów wymienionych w art. 1, dla których wypłacane są refundacje w ramach operacji pomocy żywnościowej, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.

9. Refundację wypłaca się po przedstawieniu dowodu na to, że:

— produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty,

— produkty są pochodzenia wspólnotowego, z wyjątkiem sytuacji, w których ma zastosowanie ust. 10, oraz

— w przypadku refundacji zróżnicowanej, produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub do innego miejsca przeznaczenia, dla którego została ustalona refundacja, bez uszczerbku dla przepisów ust. 7 lit. b). Od zasady tej można czynić wyjątki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, pod warunkiem że zostaną ustanowione warunki, które dają równoważne gwarancje.

10. Żadna refundacja wywozowa nie jest przyznawana dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 przywożonych z państw trzecich i ponownie wywożonych do państw trzecich, chyba że eksporter udowodni, że:

— produkt przeznaczony do wywozu i produkt uprzednio przywożony jest tym samym produktem, i

— przy przywozie zostały pobrane wszystkie należności celne przywozowe.

W takich przypadkach refundacja dla każdego produktu jest równa opłacie pobranej przy przywozie, jeżeli opłaty te są równe lub niższe od zastosowanej refundacji; refundacja jest równa zastosowanej refundacji, jeżeli opłata pobrana przy przywozie jest wyższa od tej refundacji.

11. Przestrzeganie ograniczeń ilościowych wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu jest zapewniane na podstawie świadectw wywozowych wydawanych na przewidziane w nim okresy referencyjne i stosowane w odniesieniu do przedmiotowych produktów. W odniesieniu do zgodności ze zobowiązaniami wynikającymi z Porozumienia w sprawie rolnictwa zakończenie okresu referencyjnego nie ma wpływu na ważność pozwolenia na wywóz.

12. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w tym także rozwiązania dla redystrybucji ilości nieprzydzielonych i niewykorzystanych, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.

Artykuł 9

1. W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, może w przypadkach szczególnych zakazać w całości lub w części stosowania ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego i biernego odnośnie do produktów wymienionych w art. 1.

2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1, jeżeli nagle zaistnieje sytuacja określona w ust. 1 i rynek Wspólnoty zostanie zakłócony lub narażony na zakłócenie przez ustalenia dotyczące uszlachetniania czynnego i biernego, Komisja podejmuje, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, decyzję o zastosowaniu niezbędnych środków; Rada i Państwa Członkowskie są powiadamiane o tych środkach, które obowiązują przez nie więcej niż sześć miesięcy i są stosowane natychmiast. Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w ciągu tygodnia następującego po otrzymaniu wniosku.

3. Każde Państwo Członkowskie może, w terminie tygodnia od dnia powiadomienia o nich, skierować do Rady sprawę wniosków, o których zadecydowała Komisja. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może decyzję Komisji potwierdzić, zmienić albo uchylić. Jeżeli Rada nie podjęła działania w terminie trzech miesięcy, to uważa się, że decyzja Komisji została uchylona.

Artykuł 10

1. Do taryfowej klasyfikacji towarów objętych niniejszym rozporządzeniem mają zastosowanie ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej i szczegółowe zasady jej stosowania; nazewnictwo taryf celnych będące rezultatem stosowania tego rozporządzenia jest włączane do Wspólnej Taryfy Celnej.

2. O ile niniejsze rozporządzenia lub przepisy przyjęte na jego podstawie nie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zabrania się:

— pobierania jakichkolwiek opłat o skutkach równoważnych do opłat celnych,

— stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutkach równoważnych.

Artykuł 11

1. Jeżeli z powodu przywozu lub wywozu wspólnotowy rynek jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 zostaje dotknięty lub zagrożony poważnymi zakłóceniami, mogącymi zagrozić realizacji celów określonych w art. 39 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi można zastosować odpowiednie środki do czasu ustąpienia takiego zakłócenia lub groźby zakłócenia.

Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania przepisów niniejszego ustępu oraz określa przypadki i granice, w jakich Państwa Członkowskie mogą przyjmować środki ochronne.

2. Jeśli zaistnieje sytuacja określona w ust. 1, Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o zastosowaniu koniecznych środków; Państwa Członkowskie są powiadamiane o tych środkach, które są stosowane niezwłocznie. Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, to podejmuje decyzję w jego sprawie w terminie trzech dni roboczych od dnia doręczenia wniosku.

3. Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu zawiadomienia go o tej decyzji. Rada zbiera się niezwłocznie. Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić środek.

4. Niniejszy artykuł stosuje się uwzględniając zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.

▼M8 —————

▼B

Artykuł 13

Produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1, które są wytwarzane lub uzyskiwane z produktów niewyszczególnionych w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Traktatu, nie dopuszcza się do swobodnego obrotu w obrębie Wspólnoty.

▼M12

Artykuł 14

▼M13

1. Nadzwyczajne środki wspierania rynków dotkniętych problemem mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, w celu uwzględnienia:

a) ograniczeń swobodnego przepływu, które mogą wyniknąć z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt; lub

b) poważnych zakłóceń na rynku bezpośrednio związanych z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istniejących zagrożeń dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.

Środki te stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.

W przypadku ograniczeń swobodnego przepływu, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, środki nadzwyczajne mogą być stosowane jedynie w przypadku gdy dane państwo członkowskie lub państwa członkowskie zastosowały środki weterynaryjne i sanitarne zgodnie z przepisami wspólnotowymi, umożliwiające szybkie wyeliminowanie choroby, oraz jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są absolutnie niezbędne dla wsparcia danego rynku.

2. Wspólnota współfinansuje nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. a), odnoszące się bezpośrednio do środków weterynaryjnych i sanitarnych oraz nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. b), w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.

▼M12

3. Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy producenci wnoszą wkład do wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie, nie powoduje to zakłóceń konkurencji pomiędzy producentami w różnych Państwach Członkowskich.

4. Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu nie mają zastosowania do wkładów pieniężnych Państw Członkowskich na rzecz środków nadzwyczajnych, o których mowa w ust. 1.

▼B

Artykuł 15

Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje, niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia. Zasady przekazywania i rozprowadzania takich informacji zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidziana w art. 17.

Artykuł 16

1. Niniejszym ustanawia się Komitet Zarządzający ds. mięsa drobiowego i jaj (zwany dalej „Komitetem”), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.

▼M11 —————

▼M11

Artykuł 17

1. Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj.

2. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE ( 4 ).

Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny

▼B

Artykuł 18

Komitet może rozpatrzyć wszelkie inne sprawy, skierowane do niego przez jego przewodniczącego albo z własnej inicjatywy, albo na prośbę przedstawiciela Państwa Członkowskiego.

Artykuł 19

Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszegorozporządzenia, art. 92-94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami wyszczególnionymi w art. 1 ust. 1.

Artykuł 20

Niniejsze rozporządzenie stosuje się w taki sposób, aby równocześnie uwzględnić w należyty sposób cele, wytyczone w art. 39 i 110 Traktatu.

Artykuł 21

Jeśli Włochy powołają się na przepisy art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 ( 5 ) z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmie niezbędne środki w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji.

Artykuł 22

1. Rozporządzenie Rady nr 123/67/EWG ( 6 ) z dnia 13 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego, zmienione decyzją Rady z dnia 1 stycznia 1973 r. ( 7 ), dostosowującą dokumenty dotyczące przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnot Europejskich, zostaje niniejszym uchylone.

2. Wszelkie odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1 są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.

Odniesienia do artykułów tego rozporządzenia należy rozumieć zgodnie z tabelą korelacji, zamieszczoną w załączniku.

Artykuł 23

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK

Tabela korelacji







Rozporządzenie nr 123/67/EWG Niniejsze rozporządzenie Art.13a Art. 14 Art. 14 Art. 19 Art. 21 Art. 20