1993R2454 — PL — 01.07.2009 — 013.002

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:





sprostowane przez:







NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r.

ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny







KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( 1 ), zwany dalej „Kodeksem”, w szczególności jego art. 249, a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: Kodeks zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne; jednocześnie Kodeks wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk; dlatego stanowi on kompletne prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie; te same powody, które doprowadziły do przyjęcia Kodeksu, odnoszą się również do celnego prawodawstwa wykonawczego; dlatego pożądane jest zebranie w jednym rozporządzeniu celnego prawodawstwa wykonawczego, które obecnie rozproszone jest w wielu wspólnotowych rozporządzeniach i dyrektywach; w ten sposób ustanowiony kodeks wykonawczy do Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinien zawierać aktualnie obowiązujące celne przepisy wykonawcze; jednakże w świetle zdobytego doświadczenia należy: — wprowadzić pewne zmiany w celu dostosowania wspomnianych przepisów do przepisów Kodeksu, — rozszerzyć zakres niektórych przepisów stosowanych obecnie jedynie do określonego postępowania celnego w celu uwzględnienia wszechstronnego zakresu stosowania Kodeksu, — uściślić niektóre przepisy w celu zwiększenia bezpieczeństwa prawnego przy ich stosowaniu; wprowadzone zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów dotyczących długu celnego; właściwe jest ograniczenie stosowania art. 791 ust. 2 do dnia 1 stycznia 1995 r. i ponowne zbadanie przed tą datą przedmiotowego zagadnienia w świetle zdobytych doświadczeń; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







CZĘŚĆ I

OGÓLNE PRZEPISY WYKONAWCZE







TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE







ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) „Kodeks” oznacza: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny;

▼M6

2) „Karnet ATA” oznacza: międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA lub Konwencji stambulskiej;

▼M21

3) „Komitet” oznacza: Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247a i 248a Kodeksu;

▼B

4) „Rada Współpracy Celnej” oznacza: organizację powołaną przez Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r.;

5) „dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów” oznaczają: z jednej strony, dane stosowane w celu ustalenia tożsamości towarów pod względem handlowym, pozwalające organom celnym na określenie klasyfikacji taryfowej oraz, z drugiej strony, ilość towarów;

6) „towary pozbawione charakteru handlowego” oznaczają: towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też które są wyraźnie przeznaczone na upominki;

7) „środki polityki handlowej” oznaczają: środki pozataryfowe ustanowione jako część wspólnej polityki handlowej w formie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe i zakazy przywozu lub wywozu;

8) „nomenklatura celna” oznacza: jedną z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 Kodeksu;

9) „Zharmonizowany System” oznacza: Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów;

▼M21

10) „Traktat” oznacza: Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;

▼M6

11) „Konwencja stambulska” oznacza: Konwencję dotyczącą odprawy czasowej, zawartą w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r;

▼M29

12. „Przedsiębiorca” oznacza: osobę, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest włączona w czynności określone przepisami prawa celnego.

▼M32

13. „Pojedyncze pozwolenie” oznacza: pozwolenie związane z udziałem administracji celnych w więcej niż jednym państwie członkowskim w odniesieniu do jednej z następujących procedur: — procedury zgłoszenia uproszczonego, zgodnie z art. 76 ust. 1 Kodeksu, lub — procedury w miejscu, zgodnie z art. 76 ust. 1 Kodeksu, lub — procedury celnej mającej skutki gospodarcze, zgodnie z art. 84 ust. 1 lit. b) Kodeksu, lub — końcowego przeznaczenia, zgodnie z art. 21 ust. 1 Kodeksu.

14. „Zintegrowane pozwolenie” oznacza: pozwolenie na korzystanie z więcej niż jednej z procedur, o których mowa w pkt 13; może mieć formę zintegrowanego pojedynczego pozwolenia w przypadku udziału więcej niż jednej administracji celnej.

15. „Zezwalający organ celny” oznacza: organ celny, który udziela pozwolenia.

▼M33

16. Numer EORI (numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy) oznacza: numer niepowtarzalny w ramach Wspólnoty Europejskiej, nadawany przez organ celny państwa członkowskiego lub przez wyznaczony przez dane państwo członkowskie organ lub organy przedsiębiorcom i innym osobom zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 6.

17. Przywozowa deklaracja skrócona oznacza: deklarację skróconą, o której mowa w art. 36a Kodeksu, składaną w odniesieniu do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie określono inaczej.

▼M18

Artykuł 1a

Do celów stosowania art. 291-300 kraje Unii Gospodarczej Beneluksu uważa się za jedno Państwo Członkowskie.

▼B







ROZDZIAŁ 2

Decyzje

Artykuł 2

Jeżeli osoba składająca wniosek o wydanie decyzji nie jest w stanie dostarczyć wszystkich dokumentów i danych niezbędnych do wydania decyzji, organy celne dostarczają dokumenty i dane będące do ich dyspozycji.

Artykuł 3

Decyzja dotycząca zabezpieczeń, korzystna dla osoby, która podpisała zobowiązanie do zapłaty sumy na pierwsze pisemne żądanie organów celnych, zostaje cofnięta, gdy zobowiązanie to nie zostało spełnione.

Artykuł 4

Cofnięcie decyzji nie dotyczy towarów, które w chwili jego wejścia w życie były już objęte procedurą na podstawie cofniętego pozwolenia.

Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towarom tym nadano, w wyznaczonym przez nie terminie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.

▼M1







ROZDZIAŁ 3

Techniki przetwarzania danych

Artykuł 4a

1. Organy celne mogą, na warunkach i w sposób, który określą, oraz z poszanowaniem zasad przewidzianych w przepisach prawa celnego, przewidzieć, aby formalności były wypełniane przy użyciu technik przetwarzania danych.

W tym celu:

— określenie „technika przetwarzania danych” oznacza: — a) wymiana między organami celnymi znormalizowanych wiadomości EDI; b) wprowadzenie do celnych systemów przetwarzania danych informacji niezbędnych do wypełnienia odpowiednich formalności;

— określenie „EDI (Electronic Data Interchange)” oznacza przekaz danych drogą elektroniczną w formie zgodnej z ustalonymi standardami przesyłania wiadomości między dwoma systemami komputerowymi,

— określenie „znormalizowana wiadomość” oznacza wcześniej zdefiniowaną formę uznaną do celów elektronicznego przesyłania danych.

2. Warunki ustalone dla wypełniania formalności przy użyciu technik przetwarzania danych muszą uwzględniać między innymi środki kontroli źródła, jak również zabezpieczenie danych przed niedozwolonym użyciem, utratą, zmianą lub zniszczeniem.

Artykuł 4b

Jeżeli formalności wypełniane są przy użyciu technik przetwarzania danych, organy celne określają zasady, na jakich podpis odręczny może zostać zastąpiony inną techniką mogącą opierać się na zastosowaniu kodów.

▼M19

Artykuł 4c

Dla programów prób wykorzystujących techniki przetwarzania danych opracowanych dla oceny ewentualnych uproszczeń organy celne mogą, na okres bezwzględnie konieczny na wykonanie programu, odstąpić od wymogu przedstawiania następujących informacji:

a) zgłoszenia przewidzianego w art. 178 ust. 1;

b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 222 ust. 1, danych szczegółowych odnoszących się do niektórych pól jednolitego dokumentu administracyjnego, które nie są konieczne do ustalenia tożsamości towarów i nie są informacjami, na podstawie których stosuje się należności celne przywozowe lub wywozowe.

Jednakże informacje te muszą być udostępniane na żądanie w ramach czynności kontrolnych.

Kwota należności celnych przywozowych, która jest naliczana w okresie objętym odstępstwem udzielonym z zastosowaniem akapitu pierwszego, nie może być niższa od kwoty, która byłaby pobrana w przypadku braku odstępstwa.

Państwa Członkowskie, które chcą uczestniczyć w takich programach, przedstawiają Komisji z wyprzedzeniem wszystkie szczegóły dotyczące zaproponowanego programu prób, w tym przewidziany okres jego wykonania. Informują one również Komisję o jego rzeczywistym wykonaniu i wynikach. Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.

▼M29







ROZDZIAŁ 4

Wymiana danych między organami celnymi przy pomocy technologii informacyjnych i sieci komputerowych

Artykuł 4d

1. Bez uszczerbku dla szczególnych okoliczności i przepisów dotyczących danej procedury, które w razie potrzeby znajdują zastosowanie z niezbędnymi zmianami, w przypadku gdy systemy teleinformatyczne służące wymianie informacji odnoszących się do procedury celnej lub do przedsiębiorców zostały utworzone przez państwa członkowskie we współpracy z Komisją, organy celne stosują takie systemy do wymiany informacji między urzędami celnymi, biorącymi udział w danej procedurze.

2. W przypadku gdy urzędy celne biorące udział w procedurze znajdują się w różnych państwach członkowskich, komunikaty stosowane w celu wymiany danych są zgodne ze strukturą i danymi, określonymi wspólnie przez organy celne.

Artykuł 4e

1. Poza warunkami wymienionymi w art. 4a ust. 2, organy celne dokonują dodatkowo odpowiednich uzgodnień w zakresie zabezpieczeń i utrzymują te zabezpieczenia, tak aby różne systemy działały skutecznie, niezawodnie i w bezpieczny sposób.

2. Aby zapewnić taki poziom zabezpieczenia systemu, o jakim mowa w ust. 1, każde wprowadzanie danych, ich modyfikacja oraz usuwanie zapisuje się wraz z informacją określającą powód danej czynności oraz dokładny czas jej wykonania, ze wskazaniem osoby, która ją przeprowadziła. Dane pierwotne oraz wszelkie dane tak przetworzone przechowuje się przynajmniej przez trzy lata kalendarzowe, licząc od końca roku, do którego odnoszą się tego rodzaju dane, o ile nie postanowiono inaczej.

3. Organy celne systematycznie monitorują system bezpieczeństwa.

4. Zainteresowane organy celne informują się wzajemnie oraz w stosownych przypadkach powiadamiają zainteresowanego przedsiębiorcę o wszystkich podejrzeniach naruszeń wymogów bezpieczeństwa.







ROZDZIAŁ 5

Zarządzanie ryzykiem

Artykuł 4f

1. Organy celne zarządzają ryzykiem w celu rozróżnienia między poziomami ryzyka związanymi z towarami podlegającymi kontroli celnej lub dozorowi celnemu oraz w celu określenia, czy – a jeżeli tak, to gdzie – towary będą podlegały szczególnej kontroli celnej.

2. Określenie poziomów ryzyka oparte jest na ocenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia obciążonego ryzykiem oraz jego skutków w razie faktycznego wystąpienia danego zdarzenia. Podstawa wyboru przesyłek lub zgłoszeń będących przedmiotem kontroli celnych uwzględnia element losowy.

Artykuł 4g

1. Zarządzanie ryzykiem na poziomie wspólnotowym, o którym mowa w art. 13 ust. 2 Kodeksu, należy przeprowadzać zgodnie z elektronicznym wspólnym ramowym systemem zarządzania ryzykiem, na który składają się następujące elementy:

a) wspólnotowy celny system zarządzania ryzykiem w zakresie wdrażania zarządzania ryzykiem do celów komunikacji między organami celnymi państw członkowskich i Komisją, we wszelkich sprawach dotyczących informacji związanych z ryzykiem, które mogą działać na rzecz wzmocnienia kontroli celnej;

b) wspólne obszary kontroli priorytetowej;

c) wspólne kryteria i normy ryzyka w odniesieniu do zharmonizowanego stosowania kontroli celnych w szczególnych przypadkach.

2. Przy pomocy systemu, o którym mowa w ust. 1 lit. a), organy celne wymieniają informacje na temat ryzyka w następujących przypadkach:

a) organ celny ocenia ryzyko jako znaczne i wymagające kontroli celnej, a w wyniku kontroli stwierdza się, że doszło do zdarzenia określonego w art. 4 ust. 25 Kodeksu;

b) wyniki kontroli nie potwierdzają wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 25 Kodeksu, natomiast zainteresowany organ celny uznaje, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznego ryzyka w innym miejscu we Wspólnocie.

Artykuł 4h

1. Wspólne obszary kontroli priorytetowej obejmują szczególne przeznaczenia celne, rodzaje towarów, trasy przewozu towarów, rodzaje transportu lub przedsiębiorców, które przez pewien okres podlegają analizie podwyższonego poziomu ryzyka oraz wzmożonej kontroli celnej.

2. Stosowanie wspólnych obszarów kontroli priorytetowej opiera się na jednolitym podejściu do analizy ryzyka oraz – w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu kontroli celnych – na wspólnych kryteriach i normach ryzyka przy wyborze towarów lub przedsiębiorców do kontroli.

3. Kontrole celne wykonywane we wspólnych obszarach kontroli priorytetowej pozostają bez uszczerbku dla innych kontroli przeprowadzanych zwykle przez organy celne.

Artykuł 4i

1. Wspólne kryteria i normy ryzyka określone w art. 4g ust. 1 lit. c) uwzględniają poniższe elementy:

a) opis ryzyka;

b) czynniki lub wskaźniki ryzyka stosowane przy wyborze towarów lub przedsiębiorców do kontroli celnej;

c) charakter kontroli celnych, jakie mają być podjęte przez organy celne;

d) okres prowadzenia kontroli celnych, o których mowa w lit. c).

Informacje wynikające z zastosowania elementów, o których mowa w pierwszym akapicie, są rozpowszechniane za pośrednictwem wspólnotowego celnego systemu zarządzania ryzykiem, o którym mowa w art. 4g ust. 1 lit. a). Będzie on wykorzystywany przez organy celne w ich systemach zarządzania ryzykiem.

2. Organy celne informują Komisję o wynikach kontroli celnych przeprowadzonych zgodnie z ust. 1.

Artykuł 4j

Przy ustanawianiu wspólnych obszarów kontroli priorytetowej oraz stosowaniu wspólnych kryteriów i norm ryzyka należy uwzględnić poniższe elementy:

a) proporcjonalność do poziomu ryzyka;

b) pilną potrzebę przeprowadzenia kontroli;

c) prawdopodobny wpływ na przebieg handlu, na poszczególne państwa członkowskie i na zasoby kontroli.

▼M33







ROZDZIAŁ 6

System rejestracji i identyfikacji

Artykuł 4k

1. Numer EORI stosuje się do celów identyfikacji przedsiębiorców i innych osób w ich kontaktach z organami celnymi.

Struktura numeru EORI odpowiada kryteriom ustanowionym w załączniku 38.

2. W przypadku gdy organem odpowiedzialnym za nadawanie numeru EORI nie jest organ celny, każde państwo członkowskie wyznacza organ lub organy odpowiedzialne za rejestrację przedsiębiorców i innych osób oraz za nadanie im numerów EORI.

Organy celne państwa członkowskiego przekazują Komisji nazwę i dane adresowe organu lub organów odpowiedzialnych za nadanie numeru EORI. Komisja publikuje te informacje w Internecie.

3. Z zastrzeżeniem ust. 1 państwa członkowskie mogą stosować, jako numer EORI, numer już nadany przedsiębiorcy lub innej osobie przez właściwe organy do celów podatkowych, statystycznych lub innych.

Artykuł 4l

1. Przedsiębiorca mający siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty jest rejestrowany przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę. Przedsiębiorcy składają wniosek o rejestrację przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 12. Jednakże przedsiębiorcy, które nie złożyły wniosku o rejestrację, mogą to uczynić podczas pierwszej operacji.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 4k ust. 3, państwa członkowskie mogą zwolnić przedsiębiorcę lub inną osobę z obowiązku ubiegania się o numer EORI.

3. Jeżeli przedsiębiorca, który nie ma siedziby na obszarze celnym Wspólnoty, nie posiada numeru EORI, jego rejestracji dokonuje organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym po raz pierwszy ten podmiot dokonuje jednej z poniższych czynności:

a) składa we Wspólnocie deklarację skróconą lub zgłoszenie celne, inne niż: (i) zgłoszenie celne dokonane zgodnie z art. 225–238; lub (ii) zgłoszenie celne do procedury odprawy czasowej;

b) składa we Wspólnocie wywozową lub przywozową deklarację skróconą;

c) prowadzi magazyn składowania czasowego zgodnie z art. 185 ust. 1;

d) występuje o zezwolenie zgodnie z art. 324a lub 372;

e) składa wniosek o świadectwo upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 14a.

4. Osoby inne niż przedsiębiorcy nie podlegają rejestracji, chyba że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) rejestracja taka jest wymagana przez prawo państwa członkowskiego;

b) osobie takiej nie nadano wcześniej numeru EORI;

c) osoba taka prowadzi działalność, w przypadku której wymagany jest numer EORI zgodnie z wymogami załącznika 30A lub załącznika 37 tytuł I.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4:

a) osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, inna niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, jest rejestrowana przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę;

b) osoba niemająca siedziby na obszarze celnym Wspólnoty, inna niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 3, jest rejestrowana przez organ celny lub wyznaczony organ państwa członkowskiego, w którym prowadzi działalność objętą przepisami celnymi.

6. Przedsiębiorcy i inne osoby mają tylko jeden numer EORI.

7. Do celów niniejszego rozdziału przy określaniu, czy dana osoba ma siedzibę w państwie członkowskim, stosuje się art. 4 ust. 2 Kodeksu z niezbędnymi zmianami.

Artykuł 4m

1. Dane rejestracyjne i identyfikacyjne przedsiębiorców lub, w stosownych przypadkach, innych osób, przetwarzane w systemie, o którym mowa w art. 4o, obejmują dane określone w załączniku 38d, z uwzględnieniem szczególnych warunków określonych w art. 4o ust. 4 i 5.

2. Przy rejestracji przedsiębiorców i innych osób w celu nadania im numeru EORI państwa członkowskie mogą nałożyć na nie wymóg przekazywania danych innych niż dane wymienione w załączniku 38d, jeżeli dane te są konieczne do celów określonych w prawodawstwie krajowym.

3. Państwa członkowskie mogą nałożyć na przedsiębiorców lub, w stosownych przypadkach, na inne osoby wymóg przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 i 2, drogą elektroniczną.

Artykuł 4n

Numer EORI jest stosowany, jeżeli jest to wymagane, we wszystkich kontaktach przedsiębiorców i innych osób z organami celnymi. Jest on również stosowany do wymiany informacji między organami celnymi oraz między organami celnymi i innymi organami na warunkach określonych w art. 4p i 4q.

Artykuł 4o

1. Państwa członkowskie współpracują z Komisją w celu opracowania centralnego, elektronicznego systemu informacyjnego i komunikacyjnego, w którym przechowywane są dane wymienione w załączniku 38d, przekazywane przez wszystkie państwa członkowskie.

2. Organy celne współpracują z Komisją celem przetwarzania i wymiany wymienionych w załączniku 38d danych rejestracyjnych i identyfikacyjnych przedsiębiorców i innych osób, między organami celnymi oraz między Komisją i organami celnymi, przy wykorzystaniu systemu, o którym mowa w ust. 1.

Dane inne niż dane wymienione w załączniku 38d nie są przetwarzane w centralnym systemie.

3. Państwa członkowskie zapewniają aktualizowanie krajowych systemów, ich kompletność i dokładność.

4. Państwa członkowskie regularnie wprowadzają do centralnego systemu dane wymienione w pkt 1–4 załącznika 38d dotyczące przedsiębiorców i innych osób, za każdym razem, kiedy nadawane są nowe numery EORI lub następują zmiany w tych danych.

5. Państwa członkowskie regularnie wprowadzają do centralnego systemu dane wymienione w pkt 5–12 załącznika 38d dotyczące przedsiębiorców i innych osób, jeżeli są one dostępne w systemach krajowych, za każdym razem, kiedy nadawane są nowe numery EORI lub następują zmiany w tych danych.

6. Do centralnego systemu, obok innych danych wymienionych w załączniku 38d, wprowadzane są tylko numery EORI nadane zgodnie z art. 4 l ust. 1–5.

7. W przypadku gdy stwierdzono, że przedsiębiorca lub osoba inna niż przedsiębiorca zaprzestaje prowadzenia działalności, o której mowa w art. 1 pkt 12, państwa członkowskie odnotowują ten fakt w danych wymienionych w pkt 11 załącznika 38d.

Artykuł 4p

W każdym państwie członkowskim organ wyznaczony zgodnie z art. 4k ust. 2 zapewnia bezpośredni dostęp organów celnych tego państwa członkowskiego do danych, o których mowa w załączniku 38d.

Artykuł 4q

1. W każdym państwie członkowskim następujące organy mogą, w indywidualnych przypadkach, zapewnić sobie nawzajem bezpośredni dostęp do znajdujących się w ich posiadaniu danych, o których mowa w pkt 1–4 załącznika 38d:

a) organy celne;

b) organy weterynaryjne;

c) organy sanitarne;

d) organy statystyczne;

e) organy podatkowe;

f) organy odpowiedzialne za zwalczanie oszustw;

g) organy odpowiedzialne za politykę handlową, w tym, w stosownych przypadkach, organy odpowiedzialne za rolnictwo;

h) organy odpowiedzialne za kontrolę granic.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, mogą przechowywać dane, o których mowa w tym ustępie, lub dokonywać między sobą ich wymiany, wyłącznie jeżeli jest to niezbędne do celów spełnienia wymogów prawnych w odniesieniu do przemieszczenia towarów objętych procedurą celną.

3. Organy celne państwa członkowskiego przekazują Komisji dane adresowe organów, o których mowa w ust. 1. Komisja publikuje te informacje w Internecie.

Artykuł 4r

Numer EORI i dane wymienione w załączniku 38d są przetwarzane w centralnym systemie przez czas wymagany w prawodawstwie państw członkowskich, które wprowadziły dane, o których mowa w art. 4o ust. 4 i 5.

Artykuł 4s

1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu ani nie narusza poziomu ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych na mocy przepisów prawa wspólnotowego i krajowego, a w szczególności nie zmienia zobowiązań państw członkowskich w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy dyrektywy 95/46/WE lub zobowiązań instytucji i organów wspólnotowych w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 podczas pełnienia przez nie swoich obowiązków.

2. Dane rejestracyjne i identyfikacyjne przedsiębiorców i innych osób, składające się z zestawu danych określonych w pkt 1, 2 i 3 załącznika 38d, mogą zostać opublikowane przez Komisję w Internecie, wyłącznie jeżeli dany przedsiębiorca lub osoba dobrowolnie udzieliła wyraźnej, świadomej zgody na piśmie. W przypadku udzielenia zgody jest ona przekazywana, zgodnie z prawodawstwem krajowym państw członkowskich, organowi lub organom państw członkowskich wyznaczonym zgodnie z art. 4k ust. 2 lub organom celnym.

3. Prawa osób w odniesieniu do ich danych rejestracyjnych wymienionych w załączniku 38d i przetwarzanych w krajowych systemach są stosowane zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego, które przechowuje dane osobowe tych osób, w szczególności, w stosownych przypadkach, z przepisami wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE.

Artykuł 4t

Krajowe organy nadzorujące ochronę danych oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych, działając w ramach swoich kompetencji, aktywnie współpracują i zapewniają skoordynowany nadzór nad systemem, o którym mowa w art. 4o ust. 1.

▼M10







TYTUŁ II

WIĄŻĄCE INFORMACJE







ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 5

Do celów niniejszego tytułu:

1) „wiążąca informacja” oznacza: informację taryfową lub informację o pochodzeniu wiążącą administracje wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;

2) „osoba składająca wniosek” oznacza: — w przypadku informacji taryfowej: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej, — w przypadku informacji o pochodzeniu: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu i która ma ważne powody;

3) „posiadacz” oznacza: osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja.







ROZDZIAŁ 2

Procedura uzyskiwania wiążącej informacji - Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazywanie jej Komisji

Artykuł 6

1. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ych) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym osoba składająca wniosek ma swoją siedzibę.

▼M18

Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej sporządzane są z wykorzystaniem formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1B.

▼M10

2. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów; wniosek o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów i okoliczności nadających pochodzenie.

3.

A) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej zawierają następujące dane: a) nazwisko i adres posiadacza; b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem; c) nomenklaturę celną, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli osoba składająca wniosek pragnie uzyskać klasyfikację towaru w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura jest wyraźnie określona we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej; d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej; e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane dla jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji; f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników; g) przewidywaną klasyfikację; h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego; i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne; j) podanie przez osobę składająca wniosek, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która już została wydana we Wspólnocie; ▼M24 k) akceptację tego, że dostarczona informacja może być przechowywana w bazie danych Komisji i że dane szczegółowe dotyczące wiążącej informacji taryfowej, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać ujawnione publicznie przez internet, z wyjątkiem informacji, które wnioskodawca oznaczył jako poufne; stosuje się przy tym obowiązujące przepisy w zakresie ochrony informacji. ▼M10

B) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu zawierają następujące dane: a) nazwisko i adres posiadacza; b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem; c) mające zastosowanie podstawy prawne, do celów art. 22 i 27 Kodeksu; d) szczegółowy opis towarów i ich klasyfikację taryfową; e) skład towarów oraz metody badania stosowane dla jego określenia oraz ich cenę ex works, o ile zaistnieje taka potrzeba; f) warunki, które pozwalają ustalić pochodzenie, użyte materiały i ich pochodzenie, klasyfikację taryfową, odpowiednie wartości i opis okoliczności (reguły dotyczące zmiany pozycji taryfowej, wartości dodanej, opisu obróbki lub przetworzenia, bądź inne szczególne reguły), które umożliwiły spełnienie danych warunków; w szczególności podać należy zastosowaną regułę pochodzenia, jak również przewidywane pochodzenie towarów; g) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty dotyczące składu towarów i komponentów mogące pomóc w przedstawieniu procesu produkcyjnego lub przetwarzania, któremu zostały one poddane; h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego; i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne i które dotyczą społeczeństwa lub administracji; j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji o pochodzeniu, dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, jak określono w lit. d) lub f), o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie; k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu, stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich.

4. Jeżeli przyjmując wniosek organy celne uznają, że nie zawiera on wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych. Terminy trzech miesięcy i 150 dni określone w art. 7 biegną od chwili, z którą organy celne dysponują wszystkimi danymi niezbędnymi do podjęcia decyzji; organy celne powiadamiają na piśmie wnioskodawcę o przyjęciu wniosku, jak również o dacie, z którą termin rozpoczyna swój bieg.

5. Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji lub jej wydawania, opublikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

Artykuł 7

1. Wiążąca informacja przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie.

a) w przypadku informacji taryfowej: jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową;

b) w przypadku informacji o pochodzeniu: zostanie przekazana najpóźniej w terminie 150 dni licząc od dnia przyjęcia wniosku.

2. Informacja jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1 (wiążąca informacja taryfowa) lub załączniku 1a (wiążąca informacja o pochodzeniu). Powiadomienie wskazuje dane, które będą uważane za przekazane jako poufne. Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania określonej w art. 243 Kodeksu.

▼M24

Artykuł 8

1. W przypadku wiążącej informacji taryfowej organy celne Państw Członkowskich niezwłocznie przesyłają do Komisji następujące informacje:

a) egzemplarz wniosku w sprawie udzielenia wiążącej informacji taryfowej (określony w załączniku 1B);

b) egzemplarz udzielonej wiążącej informacji taryfowej (egzemplarz nr 2 przedstawiony w załączniku 1);

c) dane podawane w egzemplarzu nr 4 przedstawionym w załączniku 1.

W przypadku wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia organy celne niezwłocznie przesyłają do Komisji stosowne dane szczegółowe o udzielonej wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia.

Wspomniane dane przekazywane są za pomocą środków elektronicznych.

2. Na prośbę Państwa Członkowskiego Komisja przesyła niezwłocznie dane szczegółowe otrzymane zgodnie z ust. 1. Taka transmisja realizowana jest środkami elektronicznymi.

3. Przesyłane drogą elektroniczną dane wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowanej, udzielonej wiążącej informacji taryfowej i dane podane na egzemplarzu nr 4 z załącznika 1 przechowywane są w centralnej bazie danych Komisji. Dane związane z wiążącą informacją taryfową, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać udostępnione publicznie przez Internet, z wyjątkiem informacji poufnych zawartych w polach 3 i 8 udzielonej wiążącej informacji taryfowej.

▼M10







ROZDZIAŁ 3

Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach

Artykuł 9

1. W przypadku istnienia rozbieżnych wiążących informacji:

— Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, wpisuje tę pozycję do porządku dziennego Komitetu, do dyskusji na posiedzeniu, które odbędzie się w następnym miesiącu lub, gdy w najbliższym miesiącu posiedzenie takie się nie odbędzie, na najbliższym posiedzeniu,

— zgodnie z procedurą Komitetu Komisja przyjmuje środki zapewniające jednolite stosowanie, odpowiednio, nomenklatury lub pochodzenia, możliwie najszybciej i w ciągu sześciu miesięcy po terminie posiedzenia, o którym mowa w tiret pierwszym.

2. Do celów stosowania ust. 1, wiążące informacje o pochodzeniu uważa się za rozbieżne, jeżeli nadają różne pochodzenie towarom:

— których pozycja taryfowa jest taka sama i których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z takimi samymi regułami pochodzenia, i

— które zostały uzyskane w takim samym procesie produkcyjnym.







ROZDZIAŁ 4

Skutki prawne wiążących informacji

Artykuł 10

1. Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu, na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz.

2.

a) W przypadku informacji taryfowej: organy celne mogą zażądać aby w chwili dokonywania formalności celnych posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.

b) W przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organy odpowiedzialne za kontrolę stosowania wiążącej informacji o pochodzeniu mogą zażądać, aby w chwili dokonywania formalności posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji o pochodzeniu dotyczącej towarów będących przedmiotem tych formalności.

3. Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże:

a) w przypadku informacji taryfowej: organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji;

b) w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organom, określonych w ust. 2 lit. b), że istnieje całkowita zgodność między tym towarem i okolicznościami ustalającymi ich pochodzenie, a opisanymi w przedstawionej informacji.

4. Organy celne (w odniesieniu do wiążącej informacji taryfowej) lub organy, określone w ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do wiążącej informacji o pochodzeniu) mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 11

Wiążąca informacja taryfowa wydawana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.

Artykuł 12

1. Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków wymienionych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, organy celne podejmują wszystkie niezbędne kroki dla zapewnienia, aby wiążące informacje były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.

2.

a) W przypadku wiążącej informacji taryfowej, do celu powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest: — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, dotyczących zmian nomenklatury celnej, data ich stosowania, — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej, data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia przez Światową Organizację Celną opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu, data komunikatu Komisji w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

b) W przypadku wiążącej informacji o pochodzeniu, do celów powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest: — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) i) Kodeksu, dotyczących ustalania pochodzenia towarów i reguł przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii), data ich stosowania, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających i opinii przyjętych na szczeblu Wspólnoty, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia opinii na temat pochodzenia lub zmian uwag wyjaśniających Światowej Organizacji Handlu, data podana w komunikacie Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących załączników do Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia Światowej Organizacji Handlu i przyjętych w ramach umów międzynarodowych, data ich stosowania.

3. Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów określonych w niniejszym artykule.







ROZDZIAŁ 5

Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążących informacji

Artykuł 13

Jeżeli poprzez zastosowanie przepisów art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 14

1. Jeżeli posiadacz wiążącej informacji, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkie niezbędne dokumenty uzupełniające pozwalające na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.

2. W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja zgodnie z przepisami art. 12 ust. 7 akapit drugi Kodeksu przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od ust. 6 wymienionego artykułu, lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie.

▼M29







TYTUŁ IIA

UPOWAŻNIENI PRZEDSIĘBIORCY







ROZDZIAŁ 1

Procedura przyznawania świadectw







Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 14a

1. Bez uszczerbku dla stosowania uproszczeń przewidzianych innymi przepisami celnymi, organy celne mogą, po otrzymaniu wniosku od przedsiębiorcy i zgodnie z art. 5a Kodeksu, wystawiać następujące świadectwa upoważnionych przedsiębiorców (zwane dalej „świadectwem AEO”):

a) świadectwo AEO – uproszczenia celne, dla przedsiębiorców wnioskujących o korzystanie z uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych i spełniających warunki określone w art. 14h, 14i oraz 14j;

b) świadectwo AEO – bezpieczeństwo i ochrona, dla przedsiębiorców wnioskujących o korzystanie z ułatwień w zakresie kontroli celnej dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony z chwilą wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty lub z chwilą opuszczania obszaru celnego Wspólnoty przez te towary i spełniających warunki określone w art. 14h–14k;

c) świadectwo AEO – uproszczenia celne/bezpieczeństwo i ochrona, dla przedsiębiorców wnioskujących o korzystanie z uproszczeń określonych w lit. a) oraz z ułatwień określonych w lit. b) i spełniających warunki określone w art. 14h–14k.

2. Organy celne uwzględniają w odpowiedni sposób szczególne cechy przedsiębiorców, w szczególności odnoszące się do małych i średnich przedsiębiorstw.

Artykuł 14b

1. Jeżeli posiadacz świadectwa AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. a) lub c) złoży wniosek o wydanie jednego lub kilku pozwoleń, o których mowa w art. 260, 263, 269, 272, 276, 277, 282, 283, 313a, 313b, 324a, 324e, 372, 454a, 912g, organy celne nie badają ponownie tych warunków, które już były badane przy przyznawaniu świadectwa AEO.

2. W przypadku gdy przywozowa deklaracja skrócona została złożona przez posiadacza świadectwa AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. b) lub c), właściwy urząd celny, przed przybyciem towarów na obszar celny Wspólnoty, może powiadomić upoważnionego przedsiębiorcę, gdy w wyniku analizy ryzyka pod kątem bezpieczeństwa i ochrony dana przesyłka została wybrana do dalszej kontroli fizycznej. Powiadomienie to zostaje dokonane jedynie w przypadku, gdy nie zagraża ono możliwości przeprowadzenia kontroli.

Państwa członkowskie mogą jednakże przeprowadzać kontrolę fizyczną, nawet jeżeli upoważniony przedsiębiorca nie został przed przybyciem towarów na obszar celny Wspólnoty powiadomiony o tym, że dana przesyłka została wybrana do takiej kontroli. W przypadku gdy towary mają opuścić obszar celny Wspólnoty, akapit pierwszy i drugi stosuje się z niezbędnymi zmianami.

3. Posiadacze świadectwa AEO, o których mowa w art. 14a ust. 1 lit. b) lub c), przywożący lub wywożący towary mogą składać przywozową i wywozową deklarację skróconą zawierającą ograniczone wymogi w zakresie danych określone w sekcji 2.5 załącznika 30A.

Przewoźnicy, spedytorzy lub agenci celni, posiadający świadectwo AEO określone w art. 14a ust. 1 lit. b) lub c) i którzy zajmują się przywozem lub wywozem towarów na rzecz posiadaczy świadectwa AEO określonego w art. 14a ust. 1 lit. b) lub c), mogą również składać przywozowe i wywozowe deklaracje skrócone, zawierające ograniczone wymogi w zakresie danych określone w sekcji 2.5 załącznika 30A.

Od posiadaczy świadectwa AEO, uprawnionych do stosowania ograniczonych wymogów w zakresie danych, można wymagać dostarczenia dodatkowych danych w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemów określonych w umowach międzynarodowych z krajami trzecimi odnoszących się do wzajemnego uznawania świadectw AEO i środków dotyczących bezpieczeństwa.

4. Posiadacz świadectwa AEO podlega mniejszej liczbie kontroli fizycznych i kontroli dokumentów niż inni przedsiębiorcy. Organy celne mogą postanowić inaczej w celu uwzględnienia szczególnego zagrożenia lub wymogów kontroli ustanowionych w innych przepisach wspólnotowych.

Jeżeli w następstwie przeprowadzenia analizy ryzyka właściwy organ celny wybiera jednak do celów dalszych kontroli przesyłkę objętą przywozową lub wywozową deklaracją skróconą lub zgłoszeniem celnym złożonym przez upoważnionego przedsiębiorcę, konieczne kontrole należy przeprowadzić w sposób priorytetowy. Jeżeli upoważniony przedsiębiorca złoży stosowny wniosek i po uzgodnieniu z zainteresowanym organem celnym, kontrole te mogą być przeprowadzone w miejscu innym niż dany urząd celny.

5. Korzyści określone w ust. 1–4 przysługują przedsiębiorcy podającemu niezbędne numery świadectw AEO.







Sekcja 2

Wniosek o świadectwo AEO

Artykuł 14c

1. Wniosek o wydanie świadectwa AEO należy złożyć w formie pisemnej lub elektronicznej, zgodnie ze wzorem podanym w załączniku 1C.

2. Jeżeli organ celny uzna, że wniosek ten nie zawiera wszystkich wymaganych danych, zwraca się w ciągu 30 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku do przedsiębiorcy składającego wniosek o dostarczenie określonych informacji, uzasadniając swą prośbę.

Bieg terminów, o których mowa w art. 14l ust. 1 i art. 14o ust. 2, rozpoczyna się w dniu, w którym organ celny otrzymał wszelkie informacje konieczne do przyjęcia wniosku. Organy celne informują przedsiębiorcę o przyjęciu wniosku oraz o dacie, od której wymieniony termin rozpoczyna bieg.

Artykuł 14d

1. Wniosek składa się do jednego z poniższych organów celnych:

a) do organu celnego w państwie członkowskim, w którym prowadzona jest główna księgowość wnioskodawcy odnosząca się do danych czynności celnych oraz w którym realizowana jest przynajmniej część operacji objętych świadectwem AEO;

b) do organu celnego w państwie członkowskim, w którym główna księgowość wnioskodawcy odnosząca się do danych ustaleń celnych jest dostępna w systemie teleinformatycznym wnioskodawcy, dla właściwego organu celnego korzystającego z technologii informacyjnych i sieci komputerowych i w którym wnioskodawca prowadzi główne działania w zakresie zarządzania logistycznego oraz w którym realizowana jest przynajmniej część operacji objętych świadectwem AEO.

Główna księgowość wnioskodawcy, o której mowa w lit. a) i b), obejmuje ewidencję i dokumentację umożliwiającą organowi celnemu sprawdzenie i monitorowanie warunków i kryteriów koniecznych do uzyskania świadectwa AEO.

2. Jeżeli nie można określić właściwego organu celnego zgodnie z ust. 1, wniosek należy przedłożyć jednemu z następujących organów celnych:

a) organowi celnemu państwa członkowskiego, w którym prowadzona jest główna księgowość wnioskodawcy odnosząca się do danych czynności celnych;

b) organowi celnemu państwa członkowskiego, w którym dostępna jest główna księgowość wnioskodawcy odnosząca się do danych czynności celnych, zgodnie z ust. 1 lit. b) i w którym wnioskodawca prowadzi główne działania w zakresie zarządzania logistycznego.

3. Jeżeli część danej ewidencji i dokumentacji jest przechowywana w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie organu celnego, któremu złożono wniosek zgodnie z ust. 1 lub 2, wnioskodawca odpowiednio wypełnia pola 13, 16, 17 i 18 formularza wniosku, którego wzór zawiera załącznik 1C.

4. Jeżeli wnioskodawca posiada magazyn lub inne pomieszczenia w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie organu celnego, któremu złożono wniosek zgodnie z ust. 1 lub 2, wnioskodawca umieszcza stosowną informację na ten temat w polu 13 formularza wniosku, którego wzór zawiera załącznik 1C, aby ułatwić kontrolę odpowiednich warunków w magazynie lub w innym pomieszczeniu, przeprowadzaną przez organy celne tego państwa członkowskiego.

5. Procedurę konsultacyjną, o której mowa w art. 14m, stosuje się w przypadkach określonych w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.

6. Wnioskodawca zapewnia łatwo dostępny punkt centralny lub określa osobę kontaktową w ramach administracji wnioskodawcy, w celu udostępnienia organom celnym wszystkich informacji koniecznych do udowodnienia spełnienia wymogów dla wydania świadectwa AEO.

7. W miarę możliwości wnioskodawcy przedkładają konieczne dane organom celnym drogą elektroniczną.

Artykuł 14e

Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz właściwych organów, do których składane są wnioski, jak również przekazują wszelkie kolejne zmiany dotyczące tego wykazu. Komisja przekazuje taką informację innym państwom członkowskim lub udostępnia ją w Internecie.

Organy te pełnią także rolę organów celnych wydających świadectwa AEO.

Artykuł 14f

Wniosek nie zostaje przyjęty w następujących przypadkach:

a) wniosek jest niezgodny z przepisami art. 14c i 14d;

b) wnioskodawca został skazany za poważne przestępstwo karne związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub jeżeli w momencie składania wniosku prowadzone jest w stosunku do niego postępowanie upadłościowe;

c) wnioskodawca posiada przedstawiciela prawnego do spraw celnych, który był skazany za poważne przestępstwo karne związane z naruszeniem przepisów celnych oraz z prowadzoną przez niego działalnością w charakterze przedstawiciela prawnego;

d) wniosek został złożony przed upływem trzech lat od dnia cofnięcia świadectwa AEO, jak określa to art. 14v ust. 4.







Sekcja 3

Warunki i kryteria przyznawania świadectwa AEO

Artykuł 14g

Wnioskodawca nie musi posiadać siedziby na obszarze celnym Wspólnoty w następujących przypadkach:

a) gdy umowa międzynarodowa między Wspólnotą a krajem trzecim, w którym przedsiębiorca posiada siedzibę, przewiduje wzajemne uznawanie świadectw AEO i zawiera ustalenia administracyjne dotyczące przeprowadzania odpowiednich kontroli w imieniu organów celnych państw członkowskich, jeżeli jest to wymagane;

b) gdy wniosek o przyznanie świadectwa AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. b), zostaje złożony przez linie lotnicze lub przedsiębiorstwo żeglugowe, nieposiadające siedziby we Wspólnocie, lecz mające tam oddział regionalny i korzystające już z uproszczeń określonych w art. 324e, 445 lub 448.

W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), uznaje się, że wnioskodawca spełnił warunki określone w art. 14h, 14i oraz 14j, natomiast musi jeszcze spełnić warunek określony w art. 14k ust. 2.

Artykuł 14h

1. Przestrzeganie wymogów celnych, o których mowa w art. 5a ust. 2 Kodeksu, uznaje się za odpowiednie, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat poprzedzających złożenie wniosku nie doszło do poważnego naruszenia przepisów lub do powtarzających się naruszeń przepisów celnych przez którąkolwiek z niżej wymienionych osób:

a) wnioskodawcę;

b) osoby kierujące przedsiębiorstwem wnioskodawcy lub nadzorujące takie kierownictwo;

c) w stosownych przypadkach, przedstawiciela prawnego reprezentującego wnioskodawcę w sprawach celnych;

d) osobę odpowiedzialną w przedsiębiorstwie wnioskodawcy za sprawy celne.

Przestrzeganie wymogów celnych można jednak uznać za odpowiednie, jeżeli właściwy organ celny uzna naruszenie za nieistotne w stosunku do liczby lub wielkości operacji celnych, do których się ono odnosi, oraz jeżeli nie budzi ono wątpliwości co do dobrej wiary wnioskodawcy.

2. Jeżeli osoby pełniące funkcje kontrolne nad przedsiębiorstwem wnioskodawcy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju trzecim, organy celne oceniają przestrzeganie przez nie wymogów celnych na podstawie dostępnej im dokumentacji i informacji.

3. Jeżeli przedsiębiorstwo wnioskodawcy istnieje krócej niż trzy lata, organy celne oceniają przestrzeganie przez niego wymogów celnych na podstawie dostępnej im dokumentacji i informacji.

Artykuł 14i

Aby umożliwić organom celnym ustalenie, że wnioskodawca dysponuje odpowiednim systemem zarządzania ewidencjami handlowymi oraz, w stosownych przypadkach, ewidencjami transportowymi, o którym mowa w art. 5a ust. 2 tiret drugie Kodeksu, wnioskodawca spełnia następujące wymagania:

a) utrzymuje system księgowy, który jest zgodny z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości stosowanymi przez państwo członkowskie, w którym prowadzona jest księgowość oraz który ułatwia kontrolę celną opartą na audycie;

b) umożliwia organowi celnemu fizyczny i elektroniczny dostęp do swoich ewidencji celnych i, w stosownych przypadkach, ewidencji transportowych;

c) posiada system logistyczny rozróżniający towary wspólnotowe i niewspólnotowe;

d) posiada strukturę administracyjną, która jest zgodna z rodzajem i wielkością prowadzonej działalności oraz która jest odpowiednia do zarządzania przepływem towarów oraz posiada system kontroli wewnętrznej zdolny do wykrywania transakcji nielegalnych lub nieprawidłowych;

e) w stosownych przypadkach, posiada odpowiednie procedury obsługi licencji i pozwoleń związanych ze środkami polityki handlowej lub z handlem produktami rolnymi;

f) posiada odpowiednie procedury archiwizacji ewidencji przedsiębiorstwa i informacji oraz procedury ochrony przed utratą danych;

g) zapewnia, że pracownicy mają świadomość konieczności powiadamiania organów celnych, w każdym przypadku gdy zostają wykryte trudności związane z przestrzeganiem przepisów, oraz ustanawia odpowiednie osoby kontaktowe mające informować organy celne o wystąpieniu takich zjawisk;

h) posiada odpowiednie środki technologii informacyjnej zabezpieczające system teleinformatyczny wnioskodawcy przed nieuprawnionym dostępem oraz zabezpieczające dokumentację wnioskodawcy.

Wnioskodawca zwracający się o świadectwo AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. b), nie jest zobowiązany do spełnienia wymogu ustanowionego w akapicie pierwszym lit. c) niniejszego artykułu.

Artykuł 14j

1. Uznaje się, że warunek dotyczący wypłacalności finansowej wnioskodawcy, o którym mowa w art. 5a ust. 2 tiret trzecie Kodeksu, został spełniony, jeżeli wypłacalność można udowodnić w odniesieniu do ostatnich trzech lat.

Do celów niniejszego artykułu wypłacalność finansowa oznacza dobrą sytuację finansową, która umożliwia wnioskodawcy regulowanie jego zobowiązań stosownie do rodzaju prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

2. Jeżeli przedsiębiorstwo wnioskodawcy istnieje krócej niż trzy lata, jego wypłacalność finansową sprawdza się na podstawie dostępnej ewidencji i informacji.

Artykuł 14k

1. Standardy bezpieczeństwa i ochrony w przedsiębiorstwie wnioskodawcy, o których mowa w art. 5a ust. 2 tiret czwarte Kodeksu, uznaje się za odpowiednie, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a) budynki użytkowane w związku z prowadzoną działalnością objętą świadectwem zbudowano z materiałów, które utrudniają bezprawne wejście i zapewniają ochronę przed bezprawnym wtargnięciem;

b) stosowane są odpowiednie środki kontroli dostępu uniemożliwiające nieuprawniony wstęp na tereny wysyłki, doków załadunkowych oraz na tereny cargo;

c) środki dotyczące postępowania z towarami obejmują zabezpieczenia przed wprowadzeniem, wymianą lub utratą jakiegokolwiek materiału oraz dokonywaniem nieuprawnionych zmian w jednostkach cargo;

d) w stosownych przypadkach wdrożono procedury obsługi licencji przywozowych i/lub wywozowych związanych z zakazami i ograniczeniami oraz mające na celu rozróżnianie tych towarów od innych;

e) wnioskodawca wdrożył środki umożliwiające jednoznaczną identyfikację jego partnerów handlowych, w celu zabezpieczenia międzynarodowego łańcucha dostaw;

f) w zakresie dopuszczonym przepisami, wnioskodawca prowadzi kontrolę przyszłych pracowników zatrudnionych na stanowiskach wrażliwych pod względem bezpieczeństwa oraz dokonuje okresowych kontroli pracowników;

g) wnioskodawca zapewnia aktywny udział odpowiedniego personelu w programach podnoszących poziom świadomości w dziedzinie bezpieczeństwa.

2. Jeżeli przedsiębiorstwo lotnicze lub żeglugowe, które nie posiada siedziby we Wspólnocie, lecz ma tam oddział regionalny oraz korzysta z uproszczeń ustanowionych w art. 324e, 445 lub 448, składa wniosek o świadectwo AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. b), spełnia ono jeden z następujących warunków:

a) posiada uznane międzynarodowe świadectwo bezpieczeństwa i/lub świadectwo ochrony wydane na podstawie konwencji międzynarodowych regulujących dane sektory transportowe;

b) jest zarejestrowanym agentem w myśl rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 2 ) i spełnia wymogi przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 622/2003 ( 3 );

c) posiada świadectwo wydane w kraju znajdującym się poza obszarem celnym Wspólnoty, w przypadku gdy umowa dwustronna zawarta między Wspólnotą i krajem trzecim przewiduje takie świadectwo, zgodnie z warunkami ustanowionymi w tej umowie.

Jeżeli przedsiębiorstwo lotnicze lub żeglugowe posiada świadectwo, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu, spełnia ono kryteria ustanowione w ust. 1. Organy celne wydające świadectwa uznają kryteria ustanowione w ust. 1 za spełnione, o ile kryteria wydania świadectwa międzynarodowego są identyczne lub równorzędne z kryteriami ustanowionymi w ust. 1.

3. Jeżeli wnioskodawca posiada siedzibę we Wspólnocie i jest zarejestrowanym agentem w myśl rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 oraz spełnia wymogi przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 622/2003, kryteria ustanowione w ust. 1 uznaje się za spełnione w stosunku do siedziby, dla której przyznano przedsiębiorcy status zarejestrowanego agenta.

4. Jeżeli wnioskodawca, posiadający siedzibę we Wspólnocie, posiada uznane międzynarodowe świadectwo bezpieczeństwa i/lub świadectwo ochrony wydane na podstawie konwencji międzynarodowych, europejskie świadectwo bezpieczeństwa i/lub świadectwo ochrony wydane na podstawie prawodawstwa wspólnotowego, świadectwo standardów międzynarodowych wydane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną lub świadectwo standardów europejskich wydane przez Europejską Organizację Normalizacyjną, uznaje się, że kryteria przewidziane w ust. 1 są spełnione w takim zakresie, w jakim kryteria wydania tych świadectw są identyczne lub równorzędne z kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.







Sekcja 4

Procedura wydawania świadectw AEO

Artykuł 14l

1. Organ celny wydający świadectwo informuje o złożeniu wniosku organy celne wszystkich pozostałych państw członkowskich w ciągu pięciu dni roboczych od daty, w którym otrzymał on wniosek zgodnie z art. 14c, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

2. W przypadku gdy organ celny jednego z pozostałych państw członkowskich dysponuje istotnymi informacjami, które mogą być przeszkodą w przyznaniu świadectwa, przekazuje takie informacje organowi celnemu wydającemu świadectwo w ciągu 35 dni kalendarzowych od daty otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

Artykuł 14m

1. Konsultacje między organami celnymi państw członkowskich są wymagane w przypadku, gdy analiza jednego lub kilku kryteriów określonych w art. 14g–14k nie może być wykonana przez organ celny wydający świadectwo ze względu na brak informacji lub możliwości sprawdzenia tych informacji. W takich przypadkach organy celne państw członkowskich przeprowadzają konsultacje w ciągu 60 dni kalendarzowych od daty przekazania informacji przez organ celny wydający świadectwo, aby umożliwić wydanie świadectwa AEO lub odrzucenie wniosku w terminie określonym w art. 14o ust. 2.

Jeżeli organ celny proszony o konsultacje nie odpowiada w ciągu 60 dni kalendarzowych, organ wnioskujący o konsultacje może przyjąć, na odpowiedzialność organu celnego proszonego o konsultacje, że kryteria, w sprawie których przeprowadzano konsultacje, są spełnione. Okres ten może zostać przedłużony, jeżeli wnioskodawca podejmuje działania w celu dostosowania się do tych kryteriów i powiadamia o tym organ proszony o konsultacje oraz organ wnioskujący o konsultacje.

2. W przypadku gdy po sprawdzeniu przewidzianym w art. 14n organ celny proszony o konsultacje stwierdza, że wnioskodawca nie spełnia jednego lub więcej kryteriów, odpowiednio udokumentowane wyniki przekazuje się organowi celnemu wydającemu świadectwo, który wniosek ten odrzuca. Stosuje się art. 14o ust. 4, 5 i 6.

Artykuł 14n

1. Organ celny wydający świadectwo sprawdza, czy są spełnione określone w art. 14g–14k warunki i kryteria wymagane do wydania świadectwa. Sprawdzenie kryteriów określonych w art. 14k przeprowadza się we wszystkich pomieszczeniach istotnych dla prowadzonej działalności wnioskodawcy podlegającej obowiązkowi celnemu. Organ celny odpowiednio dokumentuje tę kontrolę oraz jej wyniki.

W przypadku gdy ze względu na dużą liczbę pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność, okres przewidziany na wydanie świadectwa nie pozwalałby na sprawdzenie wszystkich istotnych pomieszczeń, lecz organ celny nie ma wątpliwości co do utrzymywania przez wnioskodawcę wewnętrznych norm bezpieczeństwa, które są zwykle stosowane we wszystkich pomieszczeniach prowadzenia jego działalności, organ ten może podjąć decyzję o zbadaniu jedynie reprezentatywnej części tych pomieszczeń.

2. Organ celny wydający świadectwo może przyjąć wnioski przedstawione przez specjalistę w odpowiednich dziedzinach, o których mowa w art. 14i, 14j i 14k, w odniesieniu do warunków i kryteriów określonych w tych artykułach. Specjalista ten nie może mieć powiązań z wnioskodawcą.

Artykuł 14o

1. Organ celny wydający świadectwo wydaje świadectwo AEO zgodnie ze wzorem podanym w załączniku 1D.

2. Świadectwo AEO zostaje wydane w ciągu 90 dni kalendarzowych od daty otrzymania wniosku zgodnie z art. 14c. W przypadku gdy organ celny nie jest w stanie dotrzymać wyznaczonego terminu, okres ten można przedłużyć o kolejne 30 dni kalendarzowych. W takich przypadkach, przed upływem 90 dni kalendarzowych, organ celny informuje wnioskodawcę o powodach przedłużenia terminu.

3. Okres przewidziany w pierwszym zdaniu ust. 2 można przedłużyć, jeżeli w trakcie sprawdzania kryteriów wnioskodawca podejmuje działania w celu dostosowania do spełnienia tych kryteriów i powiadamia o tym właściwy organ.

4. W przypadku gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że wyniki badania przeprowadzonego zgodnie z art. 14l, 14m i 14n doprowadzą do odrzucenia wniosku, przed odrzuceniem wniosku organ celny wydający świadectwo informuje wnioskodawcę o tych wynikach oraz zapewnia mu możliwość udzielenia odpowiedzi w ciągu 30 dni kalendarzowych. W związku z tym bieg terminu określonego w pierwszym zdaniu ust. 2 ulega zawieszeniu.

5. Odrzucenie wniosku nie prowadzi do automatycznego cofnięcia żadnego istniejącego pozwolenia udzielonego na podstawie przepisów celnych.

6. Jeżeli wniosek zostaje odrzucony, organ celny informuje wnioskodawcę o powodach podjęcia takiej decyzji. Wnioskodawca zostaje poinformowany o decyzji o odrzuceniu wniosku w terminach określonych w ust. 2, 3 i 4.

Artykuł 14p

W ciągu 5 dni roboczych organ celny wydający świadectwo informuje organy celne pozostałych państw członkowskich o wydaniu świadectwa AEO, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x. W tym samym terminie przekazuje się informację o odrzuceniu wniosku.







ROZDZIAŁ 2

Skutki prawne świadectw AEO







Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 14q

1. Świadectwo AEO staje się skuteczne od dziesiątego dnia roboczego, licząc od daty jego wydania.

2. Świadectwo AEO jest uznawane we wszystkich państwach członkowskich.

3. Okres ważności świadectwa AEO jest nieograniczony.

4. Organy celne monitorują, czy upoważniony przedsiębiorca spełnia wymagane warunki i kryteria.

5. Organ celny wydający świadectwo przeprowadza ponowną ocenę warunków i kryteriów w następujących przypadkach:

a) znaczących zmian w odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym;

b) uzasadnionych wskazań, że upoważniony przedsiębiorca nie spełnia już odpowiednich warunków i kryteriów.

W przypadku świadectwa AEO wydanego wnioskodawcy, którego przedsiębiorstwo istnieje krócej niż trzy lata, w ciągu pierwszego roku po wydaniu ma miejsce ścisły monitoring.

Stosuje się art. 14n ust. 2.

Wyniki ponownej oceny udostępnia się organom celnym wszystkich państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.







Sekcja 2

Zawieszenie statusu upoważnionego przedsiębiorcy

Artykuł 14r

1. Status upoważnionego przedsiębiorcy zostaje zawieszony przez organ celny wydający świadectwo w następujących przypadkach:

a) gdy została stwierdzona niezgodność z warunkami lub kryteriami wydania świadectwa AEO;

b) organy celne mają wystarczający powód, aby przypuszczać, że upoważniony przedsiębiorca popełnił czyn skutkujący wszczęciem postępowania karnego i że czyn ten wiąże się z naruszeniem przepisów celnych.

Jednakże w przypadku, o którym mowa w lit. b), organ celny może podjąć decyzję o niezawieszaniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy, jeżeli uzna naruszenie za nieistotne w stosunku do liczby lub wielkości operacji celnych, do których się ono odnosi, oraz przy braku wątpliwości co do dobrej wiary upoważnionego przedsiębiorcy.

Przed podjęciem decyzji organy celne informują zainteresowanego przedsiębiorcę o poczynionych ustaleniach. Dany przedsiębiorca ma prawo do naprawienia sytuacji oraz/lub do wyrażenia swojego stanowiska w ciągu 30 dni kalendarzowych od daty otrzymania tej informacji.

Jednakże ze względu na rodzaj lub poziom zagrożenia bezpieczeństwa obywateli związanego ze zdrowiem publicznym lub ze środowiskiem naturalnym zawieszenie następuje niezwłocznie. Organ celny, który zawiesza świadectwo AEO, informuje niezwłocznie organy celne pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x, aby umożliwić im podjęcie właściwych działań.

2. Jeżeli posiadacz świadectwa AEO nie ureguluje sytuacji, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), w ciągu 30 dni kalendarzowych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, właściwy organ celny powiadamia zainteresowanego przedsiębiorcę o zawieszeniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy na okres 30 dni kalendarzowych, aby umożliwić przedsiębiorcy podjęcie wymaganych działań w celu uregulowania sytuacji. Informację tę przekazuje się również do wiadomości organów celnych pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

3. Jeżeli posiadacz świadectwa AEO popełnił czyn, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), organ celny wydający świadectwo zawiesza status upoważnionego przedsiębiorcy na czas postępowania sądowego. Organ ten powiadamia o tym fakcie posiadacza świadectwa. Informację tę przekazuje się również do wiadomości organów celnych pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

4. W przypadku gdy zainteresowany przedsiębiorca nie był w stanie uregulować sytuacji w ciągu 30 dni kalendarzowych, natomiast może przedstawić dowód, że spełni warunki, o ile okres zawieszenia zostanie przedłużony, organ celny wydający świadectwo zawiesza status upoważnionego przedsiębiorcy na kolejne 30 dni kalendarzowych.

Artykuł 14s

1. Zawieszenie nie ma wpływu na postępowanie celne, które już się rozpoczęło przed datą zawieszenia i które nie zostało jeszcze zakończone.

2. Zawieszenie nie ma automatycznie wpływu na pozwolenia wydane niezależnie od świadectwa AEO, chyba że przyczyny zawieszenia mają również związek z tymi pozwoleniami.

3. Zawieszenie nie ma automatycznie wpływu na żadne pozwolenie na stosowanie uproszczeń celnych, które zostało udzielone na podstawie świadectwa AEO i w odniesieniu do którego wymagane warunki nadal są spełnione.

4. W przypadku świadectwa AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. c), jeżeli zainteresowany przedsiębiorca nie spełnia jedynie warunków określonych w art. 14k, status upoważnionego przedsiębiorcy ulega częściowemu zawieszeniu i na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy można wydać nowe świadectwo AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. a).

Artykuł 14t

1. Jeżeli zainteresowany przedsiębiorca podjął, zgodnie z wymogami organów celnych, środki konieczne w celu spełnienia warunków i kryteriów, które upoważniony przedsiębiorca musi spełnić, organ celny wydający świadectwo cofa zawieszenie i informuje o tym zainteresowanego przedsiębiorcę oraz organy celne pozostałych państw członkowskich. Zawieszenie można cofnąć przed upływem terminu określonego w art. 14r ust. 2 lub 4.

W przypadku, o którym mowa w art. 14s ust. 4, organ celny dokonujący zawieszenia przywraca ważność zawieszonego świadectwa. Następnie organ ten unieważnia świadectwo AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. a).

2. Jeżeli zainteresowany przedsiębiorca nie podejmuje koniecznych działań w okresie zawieszenia wskazanym w art. 14r ust. 2 lub 4, organ celny wydający świadectwo unieważnia je oraz bezzwłocznie informuje o tym organy celne pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

W przypadku, o którym mowa w art. 14s ust. 4, pierwotne świadectwo zostaje unieważnione i wyłącznie nowe świadectwo AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. a), zachowuje ważność.

Artykuł 14u

1. W przypadku gdy upoważniony przedsiębiorca czasowo nie jest w stanie spełnić któregokolwiek z kryteriów określonych w art. 14a, może złożyć wniosek o zawieszenie statusu upoważnionego przedsiębiorcy. W takim przypadku upoważniony przedsiębiorca powiadamia organ celny wydający świadectwo, podając termin, w jakim będzie w stanie ponownie spełnić dane kryteria. Powiadamia on także organ celny wydający świadectwo o wszelkich planowanych środkach oraz o harmonogramie ich stosowania.

Powiadomiony organ celny wysyła tę informację do organów celnych pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

2. Jeżeli upoważniony przedsiębiorca nie ureguluje sytuacji w terminie podanym w swoim powiadomieniu, organ celny wydający świadectwo może przyznać rozsądne odroczenie tego terminu, pod warunkiem że upoważniony przedsiębiorca działał w dobrej wierze. O odroczeniu terminu zostają powiadomione organy celne pozostałych państw członkowskich, za pośrednictwem systemu komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

We wszystkich pozostałych przypadkach świadectwo AEO zostaje unieważnione i organ celny wydający świadectwo powiadamia bezzwłocznie organy celne państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

3. Jeżeli wymagane środki nie zostają podjęte w okresie zawieszenia, stosuje się art. 14v.







Sekcja 3

Cofnięcie świadectwa AEO

Artykuł 14v

1. Organ celny wydający świadectwo AEO cofa je w następujących przypadkach:

a) upoważniony przedsiębiorca nie podejmuje środków, o których mowa w art. 14t ust. 1;

b) upoważniony przedsiębiorca dopuszcza się poważnego naruszenia przepisów celnych i nie ma już prawa do odwołania;

c) upoważniony przedsiębiorca nie podejmuje wymaganych środków w okresie zawieszenia, o którym mowa w art. 14u;

d) na wniosek upoważnionego przedsiębiorcy.

Jednakże w przypadku, o którym mowa w lit. b), organ celny może podjąć decyzję, że nie cofnie świadectwa AEO, jeżeli uzna naruszenia za nieistotne w stosunku do liczby lub wielkości operacji celnych, do których się ono odnosi, oraz przy braku wątpliwości co do dobrej wiary upoważnionego przedsiębiorcy.

2. Cofnięcie świadectwa staje się skuteczne od następnego dnia po powiadomieniu o nim.

Jeżeli w przypadku świadectwa AEO, o którym mowa w art. 14a ust. 1 lit. c), zainteresowany przedsiębiorca nie spełnia jedynie warunków określonych w art. 14k, organ celny wydający świadectwo cofa je i wydaje nowe świadectwo określone w art. 14a ust. 1 lit. a).

3. Organ celny wydający świadectwo informuje bezzwłocznie organy celne pozostałych państw członkowskich, wykorzystując w tym celu system komunikacji, o którym mowa w art. 14x.

4. Poza przypadkami cofnięcia, o których mowa w ust. 1 lit. c) i d), nie zezwala się przedsiębiorcy na złożenie nowego wniosku o wydanie świadectwa AEO przed upływem trzech lat od dnia cofnięcia.







ROZDZIAŁ 3

Wymiana informacji

Artykuł 14w

1. Upoważniony przedsiębiorca informuje organ celny wydający świadectwo o wszystkich zdarzeniach mających miejsce po wydaniu świadectwa i mogących mieć wpływ na jego dalsze stosowanie lub treść.

2. Wszelkie istotne informacje, będące w posiadaniu organu celnego wydającego świadectwo, udostępnia się organom celnym pozostałych państw członkowskich, w których upoważniony przedsiębiorca prowadzi działalność podlegającą obowiązkowi celnemu.

3. Jeżeli organ celny cofa pozwolenie udzielone upoważnionemu przedsiębiorcy na podstawie posiadanego przez niego świadectwa AEO do stosowania konkretnego uproszczenia celnego przewidzianego w art. 260, 263, 269, 272, 276, 277, 282, 283, 313a i 313b, 324a, 324e, 372, 454a, 912g, powiadamia o tym organ celny, który wydał świadectwo AEO.

Artykuł 14x

1. Elektroniczny system służący do przekazywania i wymiany informacji, określony przez działające w porozumieniu Komisję i organy celne, wykorzystuje się do przekazywania i wymiany informacji pomiędzy organami celnymi oraz do informowania Komisji i przedsiębiorców.

2. Wykorzystując system, o którym mowa w ust. 1, Komisja i organy celne przechowują następujące informacje i mają do nich dostęp:

a) dane dotyczące wniosków przekazywane drogą elektroniczną;

b) świadectwa AEO oraz, w stosownych przypadkach, jego zmiany, cofnięcie, a także zawieszenie statusu upoważnionego przedsiębiorcy;

c) wszelkie inne istotne informacje.

3. Organ celny wydający świadectwo powiadamia biura analizy ryzyka w swoim państwie członkowskim o wydaniu, zmianie, cofnięciu świadectwa AEO, a także o zawieszeniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy. Informuje również wszystkie organy wydające świadectwa w pozostałych państwach członkowskich.

4. Wykaz upoważnionych przedsiębiorców Komisja może podać do wiadomości publicznej za pośrednictwem Internetu, po uzyskaniu uprzedniej zgody zainteresowanego upoważnionego przedsiębiorcy. Wykaz jest aktualizowany.

▼M18 —————

▼B







TYTUŁ IV

POCHODZENIE TOWARÓW







ROZDZIAŁ 1

Pochodzenie Niepreferencyjne







Sekcja 1

Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie

Artykuł 35

Niniejszy rozdział określa w odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej oraz w odniesieniu do niektórych towarów, innych niż materiały i wyroby włókiennicze, rodzaje obróbki lub przetwarzania uważane za spełniające kryteria ustanowione w art. 24 Kodeksu i pozwalające na nadanie wymienionym towarom pochodzenia państwa, w którym nastąpiła obróbka lub przetworzenie.

„Państwo” oznacza, w zależności od przypadku, państwo trzecie lub Wspólnotę.







Podsekcja 1

Materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 36

W odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej całkowite przetworzenie, jak określono w art. 37, uważane jest za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie w rozumieniu art. 24 Kodeksu.

Artykuł 37

Za całkowite przetworzenie uważana jest obróbka lub przetworzenie, w wyniku którego uzyskane produkty klasyfikuje się pod inną pozycją Nomenklatury Scalonej niż pozycja odpowiadająca użytym materiałom niepochodzącym.

Jednakże w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku 10 za całkowite przetworzenie uważa się jedynie szczególne sposoby przetwarzania podane obok każdego uzyskanego produktu w kolumnie 3 wymienionego załącznika, niezależnie od faktu, czy przetworzenie takie pociąga za sobą zmianę pozycji.

Zasady stosowania reguł zawartych w załączniku 10 są przedstawione w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Artykuł 38

Do celów poprzedniego artykułu następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, rozcinaniu;

i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek; ii) zwykłe umieszczanie w workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem; c)

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;

e) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego wyrobu;

f) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-e).







Podsekcja 2

Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 39

W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 Kodeksu uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika.

Metoda stosowania reguł zawartych w załączniku 11 jest opisana w uwagach wprowadzających w załączniku 9.







Podsekcja 3

Przepisy wspólne dla wszystkich produktów

Artykuł 40

Jeżeli wykazy w załącznikach 10 i 11 stanowią, że pochodzenie zostało nadane, jeżeli wartość użytych materiałów niepochodzących nie przekracza określonej wartości procentowej ceny ex-works uzyskanych produktów, wartość ta obliczana jest w następujący sposób:

— „wartość” oznacza wartość celną w momencie przywozu wykorzystanych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w państwie, w którym dokonano przetworzenia,

— „cena ex-works” oznacza cenę ex-works uzyskanego produktu po odliczeniu wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu,

— „wartość nabyta w wyniku montażu” jest sumą wartości wynikającej z samego montażu, włącznie z każdą czynnością wykończeniową lub kontrolną oraz z włączenia części pochodzących z państwa, w którym czynności te zostały dokonane, włącznie z zyskami i ogólnymi kosztami poniesionymi w tym państwie w związku z tymi czynnościami.







Sekcja 2

Przepisy wykonawcze dotyczące części zapasowych

Artykuł 41

▼M1

1. Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczane z jakimkolwiek sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, i będące częścią ich standardowego wyposażenia, uważa się za mające to samo pochodzenie co dany sprzęt, maszyna, aparat lub pojazd.

▼B

►M1 2. ◄ Uważa się, że podstawowe części zapasowe do użycia w jakiejkolwiek części urządzenia, maszyny, aparatury lubpojazdu, które dopuszczono do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziono, mają takie samo pochodzenie jak dane urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, pod warunkiem że warunki przewidziane w niniejszej sekcji zostały spełnione.

Artykuł 42

Domniemanie pochodzenia, określone w poprzednim artykule, jest uznawane tylko:

— jeżeli jest to niezbędne dla dokonania przywozu do kraju przeznaczenia,

— w przypadku gdy użycie wspomnianych podstawowych części zapasowych na etapie produkcji danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu nie przeszkodziłoby w otrzymaniu przez wymienione urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd pochodzenia wspólnotowego lub pochodzenia państwa produkcji.

Artykuł 43

Do celów art. 41:

a) „urządzenia, maszyny, aparatura lub pojazd” oznaczają towary wymienione w sekcjach XVI, XVII i XVIII Nomenklatury Scalonej;

b) „podstawowe części zapasowe” oznaczają części, które: — stanowią komponenty, bez których właściwe funkcjonowanie dopuszczonych do swobodnego obrotu lub uprzednio wywiezionych towarów, określonych w lit. a), nie może zostać zapewnione, oraz — są charakterystyczne dla tych towarów, oraz — są przeznaczone do ich konserwacji i zastąpienia części tego samego rodzaju, które uległy zniszczeniu lub przestały nadawać się do użytku.

Artykuł 44

Jeżeli wniosek o wystawienie świadectwa pochodzenia dla podstawowych części zapasowych, określonych w art. 41, został przedstawiony właściwym władzom lub uprawnionym organom Państw Członkowskich, wymienione świadectwo oraz dotyczący go wniosek musi zawierać w polu 6 (numer pozycji, znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów) oświadczenie osoby zainteresowanej potwierdzające, że towary w nich wymienione są przeznaczone do zwykłej konserwacji urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu uprzednio wywiezionego, jak również dokładne dane dotyczące danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu.

Ponadto osoba zainteresowana podaje, o ile jest to możliwe, szczegóły dotyczące świadectwa pochodzenia (organ wystawiający, numer i datę wystawienia świadectwa), na podstawie którego zostało wywiezione urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, do konserwacji którego części są przeznaczone.

Artykuł 45

Jeżeli pochodzenie podstawowych części zapasowych w rozumieniu art. 41 musi zostać potwierdzone w celudopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to zawiera informacje określone w art. 44.

Artykuł 46

W celu zapewnienia właściwego stosowania reguł ustanowionych w niniejszej sekcji właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać przedstawienia dodatkowego dowodu, w szczególności:

— przedłożenia faktury lub kopii faktury za urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd dopuszczony do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziony,

— umowy lub kopii umowy albo każdego innego dokumentu potwierdzającego, że dostawa dokonywana jest w ramach zwykłej konserwacji.







Sekcja 3

Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia







Podsekcja 1

Przepisy dotyczące uniwersalnych świadectw pochodzenia

Artykuł 47

Jeżeli pochodzenie towaru jest lub musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to spełnia następujące warunki:

a) jest wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa;

b) zawiera wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy, w szczególności: — liczbę opakowań, ich rodzaj oraz umieszczone na nich znaki i numery, — rodzaj towaru, — masę brutto i netto towaru; jednakże dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak liczba lub objętość, jeżeli towar podczas transportu zmienia swój ciężar lub gdy jego ciężar nie może zostać ustalony, bądź też gdy produkt jest zwykle identyfikowany za pomocą innych danych, — nazwę nadawcy;

c) jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa.

Artykuł 48

1. Świadectwa pochodzenia wystawiane przez właściwe władze lub upoważnione organy Państw Członkowskich odpowiadają warunkom określonym w art. 47 lit. a) i b).

2. Świadectwa te, jak również wnioski ich dotyczące, są sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załączniku 12.

3. Takie świadectwa pochodzenia poświadczają, że towary pochodzą ze Wspólnoty.

Jednakże gdy istnieje konieczność związana z handlem wywozowym, mogą one zaświadczać, że towary pochodzą z określonego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli warunki art. 24 Kodeksu spełnione są jedynie w wyniku szeregu czynności lub procesów przeprowadzonych w różnych Państwach Członkowskich, towary mogą być uznane jedynie za posiadające pochodzenie wspólnotowe.

Artykuł 49

Świadectwa pochodzenia wystawiane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

Jeżeli uzasadniają to okoliczności, w szczególności gdy wnioskodawca regularnie dokonuje wywozu, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu składania wniosku dla każdej czynności wywozowej, o ile przepisy dotyczące pochodzenia są przestrzegane.

Jeżeli wymagają tego potrzeby handlu, może zostać wystawiona jedna lub kilka dodatkowych kopii świadectwa pochodzenia.

Kopie te muszą być sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku 12.

Artykuł 50

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest biały, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze minimum 64g/m2 lub 25-30 g/m2, jeżeli stosowany jest papier lotniczy. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru sepii pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularz wniosku drukowany jest w języku urzędowym lub w jednym, lub kilku językach urzędowych Państwa Członkowskiego wywozu. Formularz świadectwa pochodzenia drukowany jest w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty albo, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

3. Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy świadectw pochodzenia lub zlecić drukowanie zatwierdzonym przez nie drukarniom. W tym przypadku każde świadectwo pochodzenia musi zawierać odniesienie do tego zatwierdzenia. Na każdym świadectwie pochodzenia znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Świadectwo posiada również numer seryjny, w postaci nadruku bądź pieczęci, za pomocą którego może zostać zidentyfikowane.

Artykuł 51

Formularz wniosku i świadectwo pochodzenia wypełniane są na maszynie lub odręcznie pismem drukowanym, w sposób identyczny, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

Artykuł 52

Każde świadectwo pochodzenia określone w art. 48 posiada numer seryjny umożliwiający jego identyfikację. Wniosek o wystawienie świadectwa i wszystkie kopie świadectwa mają ten sam numer.

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich mogą dodatkowo umieszczać na tych dokumentach numer wydania

Artykuł 53

Właściwe organy Państw Członkowskich określają dodatkowe dane, jakie mają zostać ewentualnie umieszczone we wniosku. Te dodatkowe dane są ograniczone do niezbędnego minimum.

Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach przyjętych na mocy powyższego akapitu. Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.

Artykuł 54

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich, które wystawiły świadectwa pochodzenia, przechowują wnioski przez okres co najmniej dwóch lat.

Jednakże wnioski te mogą być również przechowywane w formie kopii, o ile posiadają one taką samą moc dowodową, zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego.







Podsekcja 2

Przepisy szczególne dotyczące świadectw pochodzenia dla niektórych produktów rolnych objętych specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

Artykuł 55

Artykuły 56-65 ustanawiają warunki stosowania świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, o ile ustalenia te odnoszą się do następujących przepisów.







a)

Świadectwa pochodzenia

Artykuł 56

1. Świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem znajdującym się w załączniku 13.

2. Świadectwa te wystawiane są przez właściwe organy rządowe zainteresowanych państw trzecich, zwane dalej organami wystawiającymi, jeżeli produkty, których dotyczą wymienione świadectwa, mogą być uważane za pochodzące z tych państw w rozumieniu przepisów obowiązujących we Wspólnocie.

3. Świadectwa te potwierdzają również wszystkie niezbędne informacje przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym regulującym specjalne ustalenia dotyczące przywozu, określone w art. 55.

4. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zgodnych ze specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, określonymi w art. 55, okres ważności tych świadectw wynosi dziesięć miesięcy, licząc od dnia ich wystawienia przez organy wystawiające.

Artykuł 57

1. Świadectwa pochodzenia sporządzone zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji mogą składać się jedynie z pojedynczego egzemplarza, opatrzonego napisem „oryginał”, umieszczonym obok tytułu dokumentu.

Jeżeli niezbędne są dodatkowe kopie, obok tytułu dokumentu umieszcza się oznaczenie „kopia”.

2. Właściwe organy we Wspólnocie uznają za ważny jedynie oryginał świadectwa pochodzenia.

Artykuł 58

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest koloru białego, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru żółtego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularze świadectwa są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.

Artykuł 59

1. Formularze świadectwa pochodzenia wypełniane są pismem maszynowym lub za pomocą środków mechanicznego systemu przetwarzania danych albo w podobny sposób.

2. Świadectwo nie może nosić śladów wymazań ani dopisków. Naniesione na nim zmiany muszą być dokonane poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez jej autora i poświadczona przez organy wystawiające.

Artykuł 60

1. Świadectwa pochodzenia wystawione zgodnie z art. 56-59 zawierają w polu 5 wszystkie dodatkowe dane, wymagane, o ile zaistnieje taka potrzeba, w celu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu, do których się odnoszą, jak określono w art. 56 ust. 3.

2. Niewykorzystane miejsca w polach 5, 6 i 7 przekreśla się w taki sposób, aby nie można było dokonać późniejszych uzupełnień.

Artykuł 61

Każde świadectwo pochodzenia zawiera numer seryjny, wydrukowany lub niewydrukowany, umożliwiający identyfikację świadectwa oraz jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego i podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Świadectwo pochodzenia jest wystawiane przy wywozie towarów, do których ono się odnosi, a organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.

Artykuł 62

W drodze wyjątku świadectwo pochodzenia, określone powyżej, może zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub szczególnych okoliczności.

Organy wystawiające mogą nie wystawić z mocą wsteczną świadectwa pochodzenia przewidzianego w art. 56-61 do czasu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu.

Świadectwa wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:

— expedido a posteriori,

— udstedt efterfølgende,

— Nachträglich ausgestellt,

— Εκδοθέν εκ των υστέρων,

— Issued retrospectively,

— Délivré a posteriori,

— rilasciato a posteriori,

— afgegeven a posteriori,

— emitido a posteriori,

▼A1

— annettu jälkikäteen/utfärdat i efterhand,

— utfärdat i efterhand,

▼A2

— Vystaveno dodatečně,

— Välja antud tagasiulatuvalt,

— Izsniegts retrospektīvi,

— Retrospektyvusis išdavimas,

— Kiadva visszamenőleges hatállyal,

— Maħruġretrospettivament,

— Wystawione retrospektywnie,

— Izdano naknadno,

▼M26

— Vyhotovené dodatočne,

▼M30

— издаден впоследствие,

— eliberat ulterior.

▼B

umieszczonych w polu „Uwagi”







b)

Współpraca administracyjna

Artykuł 63

1. Jeżeli specjalne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów rolnych przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia ustanowionego w art. 56-62, to zastosowanie wymienionych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.

W tym celu zainteresowane państwa trzecie przekazują Komisji Wspólnot Europejskich:

— nazwy i adresy organów wystawiających świadectwa pochodzenia, jak również wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,

— nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą art. 64 poniżej.

Komisja przekazuje wszystkie powyższe informacje właściwym organom Państw Członkowskich.

2. Jeżeli dane państwa trzecie nie przekazują Komisji informacji wyszczególnionych w ust. 1, właściwe organy we Wspólnocie odmawiają prawa do skorzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

Artykuł 64

1. Ponowna weryfikacja świadectw pochodzenia określonych w art. 56-62, dokonywana jest w sposób wyrywkowy i w każdym przypadku, gdy pojawiają się uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji.

Weryfikacja w zakresie pochodzenia przeprowadzana jest z inicjatywy organów celnych.

Do celów stosowania przepisów rolnych weryfikacja może być przeprowadzona, gdzie stosowne, przez inne właściwe organy.

2. Do celów ust. 1 właściwe organy we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi rządowemu wyznaczonemu przez kraj wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające postępowanie. Dołączają one do zwracanego świadectwa fakturę lub jej kopię, jeżeli zostały one sporządzone, a także dostarczają wszelkich uzyskanych informacji pozwalających przypuszczać, że świadectwo zawiera niedokładne dane lub nie jest autentyczne.

Jeżeli organy celne we Wspólnocie decydują o zawieszeniu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, dokonują zwolnienia towarów z zastrzeżeniem podjęcia środków zachowawczych, jakie uznają za stosowne.

Artykuł 65

1. Wyniki ponownej weryfikacji przekazywane są właściwym organom we Wspólnocie w możliwie krótkim czasie.

Wspomniane wyniki muszą pozwalać na określenie, czy świadectwa pochodzenia odesłane na warunkach określonych w powyższym art. 64 odnoszą się do towarów faktycznie wywiezionych i czy towary te mimo wszystko uzasadniają zastosowanie specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

2. Jeżeli w maksymalnym terminie sześciu miesięcy nie udzielono odpowiedzi na wniosek o dokonanie ponownej weryfikacji, właściwe organy we Wspólnocie nieodwołalnie odmawiają udzielenia zgody na korzystanie ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

▼M18







ROZDZIAŁ 2

Preferencyjne pochodzenie

Artykuł 66

Do celów niniejszego rozdziału:

a) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia, łącznie z montażem i czynnościami szczególnymi;

b) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytworzenia produktu;

c) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;

d) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

e) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);

f) „cena ex works” w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą za produkt ex works producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;

g) „wartość materiałów” w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 67 ust. 1 bądź w republice korzystającej w rozumieniu art. 98 ust. 1. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, niniejszą literę stosuje się mutatis mutandis;

h) „działy i pozycje” oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;

i) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;

j) „przesyłka” oznacza produkty, które są albo wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.







Sekcja 1

Ogólny system preferencji taryfowych







Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 67

1. Do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej „krajami korzystającymi”) za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.

2. Do celów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które zostały poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres określony w art. 70, uważane są za pochodzące z tego kraju korzystającego.

3. Do celów ustalenia pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.

4. W przypadku gdy Norwegia i Szwajcaria udzielają ogólnych preferencji taryfowych produktom pochodzącym z krajów korzystających, określonych w ust. 1, i stosują definicję pochodzenia odpowiadającą definicji określonej w niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres opisany w art. 70 uważa się za pochodzące z tego kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego stosuje się tylko w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii (zgodnie z regułami pochodzenia dotyczącymi danych preferencji taryfowych), które są wywożone bezpośrednio do kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do produktów objętych działami 1-24 Zharmonizowanego Systemu.

Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria C) datę, z którą przepisy akapitu pierwszego i drugiego są stosowane.

5. Przepisy ust. 4 stosuje się pod warunkiem takiego samego traktowania przez Norwegię i Szwajcarię, na zasadzie wzajemności, produktów wspólnotowych.

Artykuł 68

1. Za całkowicie uzyskane w krajach korzystających lub we Wspólnocie uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty otrzymane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza ich wodami terytorialnymi przez statki tego kraju;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają wyłączne prawa exploatacji;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcia „statki tego kraju” i „statki-przetwórnie” użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:

— zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju korzystającym lub w Państwie Członkowskim,

— pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,

— które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym kraju lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do kraju korzystającego lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,

— których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, oraz

— których załoga składa się w co najmniej w 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.

3. Pojęcia „kraj korzystający” i „Wspólnota” obejmują także wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 69

Do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, których należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych przy wytwarzaniu i mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do takich materiałów.

Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego p