02017R0891 — PL — 01.01.2019 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2017/891

z dnia 13 marca 2017 r.

uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011







TYTUŁ I

PRZEPISY WPROWADZAJĄCE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie stanowi uzupełnienie rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. i) oraz j) tego rozporządzenia, z wyjątkiem norm handlowych, a także uzupełnienie rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar stosowanych w tych sektorach.

Tytuł II niniejszego rozporządzenia stosuje się jednak wyłącznie do produktów sektora owoców i warzyw, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz do takich produktów przeznaczonych do przetworzenia.







TYTUŁ II

ORGANIZACJE PRODUCENTÓW







ROZDZIAŁ I

Wymogi i uznawanie







Sekcja 1

Definicje

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:

a) „producent” oznacza rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ( 1 ) – produkującego owoce i warzywa, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz takie produkty przeznaczone wyłącznie do przetworzenia;

b) „członek będący producentem” oznacza producenta lub podmiot prawny utworzony przez producentów, który jest członkiem organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów;

c) „spółka zależna” oznacza przedsiębiorstwo, w którym co najmniej jedna organizacja producentów lub jedno zrzeszenie organizacji producentów nabyło udziały lub ustanowiło kapitał i które to przedsiębiorstwo przyczynia się do realizacji celów tych organizacji lub zrzeszeń;

d) „międzynarodowa organizacja producentów” oznacza każdą organizację, w której przynajmniej jedno z gospodarstw producentów znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego niż główna siedziba tej organizacji;

▼M1

e) „międzynarodowe zrzeszenie organizacji producentów” oznacza każde zrzeszenie organizacji producentów, w którym przynajmniej jedna ze zrzeszonych organizacji lub stowarzyszeń znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego niż główna siedziba tego zrzeszenia;

▼B

f) „środek” oznacza jedno z poniższych:

(i) działania mające na celu planowanie produkcji, w tym inwestycje w środki trwałe;

(ii) działania mające na celu poprawę lub utrzymanie jakości produktów, świeżych lub przetworzonych, w tym inwestycje w środki trwałe;

(iii) działania mające na celu podwyższenie wartości handlowej produktów, a także poprawę sprzedaży, w tym inwestycje w środki trwałe, jak również promocja produktów, świeżych lub przetworzonych, działania komunikacyjne inne niż działania promocyjne i komunikacyjne objęte ppkt (vi);

(iv) działania w zakresie badań naukowych i produkcji eksperymentalnej, w tym inwestycje w środki trwałe;

(v) działania w zakresie szkoleń i wymiany najlepszych praktyk, inne niż szkolenia objęte ppkt (vi) oraz działania mające na celu wspieranie dostępu do usług doradczych i pomocy technicznej;

(vi) każde z działań w zakresie zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych wymienionych w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013,

(vii) działania na rzecz ochrony środowiska, o których mowa w art. 33 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w tym inwestycje w środki trwałe;

(viii) inne działania, w tym inwestycje w środki trwałe, inne niż te objęte ppkt (i)–(vii), które służą realizacji co najmniej jednego z celów, o których mowa lub ustanowionych w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

g) „działanie” oznacza określone działanie lub instrument mające na celu przyczynienie się do realizacji co najmniej jednego z celów, o których mowa lub ustanowionych w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

h) „inwestycja w środki trwałe” oznacza nabycie rzeczowych aktywów trwałych mających na celu przyczynienie się do realizacji co najmniej jednego z celów, o których mowa lub ustanowionych w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

i) „produkt uboczny” oznacza produkt powstały w wyniku przygotowania owoców lub warzyw, mający dodatnią wartość ekonomiczną, lecz niebędący głównym zamierzonym produktem;

j) „przygotowanie” oznacza działania przygotowawcze takie jak czyszczenie, krojenie, obieranie, usuwanie zbędnych części i osuszanie owoców i warzyw, bez przekształcenia ich w przetworzone owoce i warzywa;

k) „zasada międzybranżowa”, o której mowa w art. 34 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oznacza działania służące realizacji co najmniej jednego z celów wymienionych w art. 157 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, które to działania są zatwierdzone przez państwo członkowskie i zarządzane wspólnie przez organizację producentów lub zrzeszenie organizacji producentów i przynajmniej jeden inny podmiot z sektora przetwórstwa spożywczego lub łańcucha dystrybucji;

l) „wskaźnik wyjściowy” oznacza wskaźnik odzwierciedlający stan lub tendencję istniejącą na początku okresu programowania, który może dostarczyć informacji przydatnych w następujących sytuacjach:

(i) przy analizie sytuacji wyjściowej w celu ustanowienia krajowej strategii na rzecz zrównoważonych programów operacyjnych lub programu operacyjnego;

(ii) jako punkt odniesienia przy ocenie wyników i wpływu krajowej strategii lub programu operacyjnego; lub

(iii) przy interpretacji wyników i wpływu krajowej strategii lub programu operacyjnego.

m) „koszty szczególne” oznaczają koszty dodatkowe, obliczone jako różnica między kosztami zwykłymi a kosztami rzeczywiście poniesionymi, oraz utracone dochody wynikające z działania, z wyłączeniem dodatkowego dochodu i oszczędności kosztów.







Sekcja 2

Kryteria uznania oraz inne wymogi

Artykuł 3

Status prawny organizacji producentów

Państwa członkowskie określają podmioty prawne, które mogą wystąpić o uznanie zgodnie z art. 154 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w świetle krajowych struktur prawnych i administracyjnych. W stosownych przypadkach państwa członkowskie ustanawiają również przepisy dotyczące wyraźnie określonych części podmiotów prawnych, które mogą wystąpić o uznanie zgodnie z tym artykułem. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące uznawania organizacji producentów oraz podmiotów prawnych, które mogą wystąpić o uznanie za organizacje producentów.

Artykuł 4

Zakres produktów

1. Państwa członkowskie uznają organizacje producentów w odniesieniu do produktów lub grup produktów określonych we wnioskach o uznanie.

2. Państwa członkowskie uznają organizacje producentów w odniesieniu do produktów lub grup produktów przeznaczonych wyłącznie do przetworzenia jedynie w przypadku, gdy organizacje producentów mogą zagwarantować, że produkty te są dostarczane do przetworzenia na podstawie systemu umów na dostawy albo w inny sposób.

Artykuł 5

Minimalna liczba członków

Państwa członkowskie określają minimalną liczbę członków do celów art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Przy ustalaniu minimalnej liczby członków organizacji producentów państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku gdy wnioskodawca starający się o uznanie składa się całkowicie lub częściowo z członków będących podmiotami prawnymi lub będącymi jasno określonymi częściami podmiotów prawnych i składającymi się z producentów, minimalną liczbę producentów można obliczać na podstawie liczby producentów zrzeszonych w każdym podmiocie prawnym lub w jasno określonych częściach podmiotów prawnych.

Artykuł 6

Minimalny okres członkostwa

1. Minimalny okres członkostwa producenta nie może wynosić mniej niż rok.

2. Rezygnację z członkostwa zgłasza się organizacji producentów na piśmie. Państwa członkowskie ustanawiają okres wypowiedzenia, który nie może przekraczać sześciu miesięcy, oraz datę, od której rezygnacja staje się skuteczna.

Artykuł 7

Struktura i działalność organizacji producentów

Państwa członkowskie kontrolują, czy organizacje producentów posiadają do dyspozycji personel, infrastrukturę oraz wyposażenie niezbędne do spełnienia wymogów ustanowionych w art. 152, 154 i 160 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz do zapewnienia ich funkcjonowania w zakresie podstawowych zadań, w szczególności w odniesieniu do:

a) wiedzy ich członków na temat produkcji,

b) środków technicznych koniecznych do zbioru, sortowania, przechowywania i pakowania produkcji ich członków;

c) wprowadzania do obrotu produkcji ich członków;

d) zarządzania działalnością handlową i budżetem; oraz

e) scentralizowanej rachunkowości opartej na kosztach i systemu fakturowania zgodnych z prawem krajowym.

Artykuł 8

Wartość lub wielkość produkcji zbywalnej

1. Na potrzeby art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wartość lub wielkość produkcji zbywalnej obliczana jest na tej samej podstawie co wartość produkcji sprzedanej ustanowiona w art. 22 i 23 niniejszego rozporządzenia.

2. W wypadku gdy dane historyczne dotyczące produkcji sprzedanej danego członka na potrzeby zastosowania ust. 1 nie są wystarczające, wartość produkcji zbywalnej jest taka sama jak rzeczywista wartość produkcji sprzedanej w okresie 12 kolejnych miesięcy. Tych 12 miesięcy przypada w okresie trzech lat poprzedzających rok, w którym złożono wniosek o uznanie.

Artykuł 9

Minimalna wartość produkcji sprzedanej

Na potrzeby art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie, oprócz minimalnej liczby członków, ustanawiają minimalną wartość produkcji sprzedanej dla organizacji producentów realizujących program operacyjny.

Artykuł 10

Zapewnianie środków technicznych

Na potrzeby art. 154 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i art. 7 lit. b) niniejszego rozporządzenia organizacja producentów, która jest uznana w odniesieniu do produktu wymagającego zapewnienia środków technicznych, uznawana jest za wywiązującą się ze swoich zobowiązań w tym zakresie, jeżeli zapewnia odpowiednie środki techniczne sama lub za pośrednictwem swoich członków, spółek zależnych lub zrzeszeń organizacji producentów, których jest członkiem, lub poprzez outsourcing.

Artykuł 11

Działalność główna organizacji producentów

1. Działalność główna organizacji producentów jest związana z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których jest uznana.

Wprowadzanie do obrotu, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest przeprowadzane przez organizację producentów lub pod kontrolą organizacji producentów w przypadku outsourcingu, jak określono w art. 13. Wprowadzenie do obrotu obejmuje między innymi decyzję w sprawie produktu, który ma zostać sprzedany, wybór kanału dystrybucji oraz, jeżeli sprzedaż nie odbywa się w drodze aukcji, negocjacje dotyczące ilości i ceny produktu.

Organizacje producentów przechowują przez co najmniej pięć lat rejestry, w tym dokumenty księgowe, w których wykazuje się, że organizacja producentów zajmowała się koncentracją podaży i wprowadzała do obrotu produkty swoich członków, co stanowiło podstawę jej uznania.

2. Organizacja producentów może sprzedawać produkty pochodzące od producentów niebędących członkami organizacji producentów ani zrzeszenia organizacji producentów, jeżeli została uznana w odniesieniu do tych produktów i pod warunkiem że wartość ekonomiczna tej działalności jest niższa od wartości jej produkcji sprzedanej obliczonej zgodnie z art. 22.

3. Wprowadzania do obrotu owoców i warzyw, które kupiono bezpośrednio od innej organizacji producentów, oraz produktów, w odniesieniu do których organizacja producentów nie została uznana, nie uważa się za część działalności organizacji producentów.

4. W przypadkach, w których zastosowanie ma art. 22 ust. 8, ust. 2 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do odnośnych spółek zależnych.

▼M1

Artykuł 12

Wprowadzanie produktów do obrotu poza organizacją producentów

1. Jeżeli statut grupy producentów na to zezwala i jeżeli jest to zgodne z warunkami określonymi przez dane państwo członkowskie i daną grupę producentów, jej członkowie będący producentami mogą:

a) sprzedawać produkty bezpośrednio w gospodarstwach lub poza nimi konsumentom na ich własne potrzeby;

b) wprowadzać do obrotu — we własnym zakresie lub za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację producentów — produkty, których ilości lub wartość mają charakter marginalny w porównaniu do wielkości produkcji zbywalnej danego produktu ich własnej organizacji;

c) wprowadzać do obrotu – we własnym zakresie lub za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację producentów, produkty, które ze względu na ich charakter lub ze względu na ograniczoną wielkość produkcji lub wartości producentów będących członkami, zwykle nie są objęte działalnością handlową danej organizacji producentów.

2. Odsetek produkcji, jaką członkowie będący producentami wprowadzają do obrotu poza organizacją producentów, jak określono w ust. 1, nie przekracza 25 % wielkości lub wartości produkcji zbywalnej każdego członka będącego producentem.

Państwa członkowskie mogą jednak ustanowić niższy niż określony w akapicie pierwszym odsetek produkcji, jaką członkowie będący producentami mogą wprowadzać do obrotu poza organizacją producentów. Państwa członkowskie mogą zwiększyć ten odsetek do 40 % w przypadku produktów objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 834/2007 ( 2 ) lub gdy członkowie będący producentami wprowadzają do obrotu swoją produkcję za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację producentów.

▼B

Artykuł 13

Outsourcing

1. Działalność, na której outsourcing państwo członkowskie może zezwolić zgodnie z art. 155 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, odnosi się do celów określonych w art. 152 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia i może obejmować między innymi zbiór, przechowywanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu produkcji członków organizacji producentów.

2. Organizacja producentów zlecająca działalność w ramach outsourcingu zawiera pisemne porozumienie handlowe, w formie umowy, uzgodnienia lub protokołu, z innym podmiotem, w tym z jednym ze swoich członków lub większą ich liczbą, lub ze swoją spółką zależną, na prowadzenie odnośnej działalności. Dana organizacja producentów pozostaje odpowiedzialna za realizację działalności zleconej w ramach outsourcingu oraz za ogólną kontrolę zarządzania i nadzór nad porozumieniem handlowym na prowadzenie odnośnej działalności.

Uznaje się jednak, że działalność prowadzona jest przez organizację producentów, jeżeli jest ona prowadzona przez zrzeszenie organizacji producentów lub spółdzielnię, której członkami są spółdzielnie, w przypadku gdy organizacja producentów jest ich członkiem, bądź też jeżeli działalność prowadzona jest przez spółkę zależną spełniającą wymóg 90 %, o którym mowa w art. 22 ust. 8.

3. Ogólna kontrola zarządzania i nadzór, o których mowa w ust. 2, są skuteczne i nakładają na umowę, uzgodnienie lub protokół następujące wymogi:

a) umożliwiają one organizacji producentów wydawanie wiążących instrukcji oraz zawierają przepisy umożliwiające organizacji producentów rozwiązanie umowy, uzgodnienia lub protokołu, jeżeli wykonawca usługi nie spełnia warunków umowy dotyczącej outsourcingu;

b) zawierają szczegółowe warunki, w tym obowiązki w zakresie regularnej sprawozdawczości i terminy, dzięki czemu organizacja producentów może sprawować skuteczną kontrolę nad działalnością zleconą w ramach outourcingu.

Umowy, uzgodnienia lub protokoły dotyczące outsourcingu, jak również sprawozdania, o których mowa w lit. b) akapitu pierwszego, są przechowywane przez organizację producentów przez co najmniej 5 lat do celów kontroli ex post oraz są dostępne dla wszystkich członków na żądanie.

Artykuł 14

Międzynarodowe organizacje producentów

1. Główna siedziba międzynarodowej organizacji producentów znajduje się w państwie członkowskim, w którym organizacja osiąga większość wartości produkcji sprzedanej, obliczonej zgodnie z art. 22 i 23.

Główna siedziba może znajdować się ewentualnie w państwie członkowskim, w którym swoją siedzibę ma większość członków będących producentami, jeżeli zainteresowane państwa członkowskie tak postanowią.

2. W przypadku gdy międzynarodowa organizacja producentów realizuje program operacyjny oraz gdy, w chwili złożenia wniosku o nowy program operacyjny, większość wartości produkcji sprzedanej zostaje osiągnięta w innym państwie członkowskim lub gdy większość członków będących producentami ma swoją siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym znajduje się główna siedziba międzynarodowej organizacji producentów, główna siedziba pozostaje w tym państwie członkowskim do końca realizacji nowego programu operacyjnego.

Jeżeli jednak na koniec okresu realizacji nowego programu operacyjnego większość wartości produkcji sprzedanej jest nadal osiągana w innym państwie członkowskim lub większość członków organizacji wciąż posiada swoją siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym obecnie znajduje się główna siedziba, wówczas główna siedziba zostaje przeniesiona do innego państwa członkowskiego, chyba że zainteresowane państwa członkowskie postanowią, że lokalizacja siedziby nie ulega zmianie.

3. Państwo członkowskie, w którym znajduje się główna siedziba międzynarodowej organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:

a) uznanie międzynarodowej organizacji producentów;

b) zatwierdzenie programu operacyjnego międzynarodowej organizacji producentów;

c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innymi państwami członkowskimi, w których siedziby mają członkowie organizacji, w zakresie zgodności z warunkami uznawania oraz systemu kontroli i kar administracyjnych. Te inne państwa członkowskie w odpowiednim czasie udzielają wszelkiej niezbędnej pomocy państwu członkowskiemu, w którym znajduje się główna siedziba; oraz

d) przedstawianie, na wniosek pozostałych państw członkowskich, w których siedzibę mają członkowie zrzeszenia, wszelkiej niezbędnej dokumentacji, w tym obowiązujących przepisów, przetłumaczonej na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego państwa członkowskiego.

Artykuł 15

Łączenie organizacji producentów

1. W przypadku gdy organizacje producentów łączą się, organizacja producentów powstała w wyniku połączenia przejmuje prawa i obowiązki poszczególnych organizacji producentów, które się połączyły. Państwo członkowskie zapewnia, by nowa organizacja producentów spełniała wszystkie kryteria uznania, i nadaje jej nowy numer do celów jednego systemu identyfikacji, o którym mowa w art. 22 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

Organizacja producentów powstała w wyniku połączenia może realizować programy zarówno równolegle, jak i oddzielnie do dnia 1 stycznia roku następującego po połączeniu lub może połączyć programy operacyjne z chwilą połączenia.

Artykuł 34 niniejszego rozporządzenia stosuje się do programów operacyjnych, które zostały połączone.

2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 akapit drugi państwa członkowskie na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków mogą zezwalać organizacjom producentów na kontynuację równoległego wdrażania programów operacyjnych do czasu zakończenia realizacji tych programów.

Artykuł 16

Członkowie niebędący producentami

1. Państwa członkowskie mogą określić warunki, na których osoby fizyczne lub prawne niebędące producentami mogą być przyjmowane na członków organizacji producentów.

2. Przy ustalaniu warunków, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają w szczególności zgodność z art. 153 ust. 2 lit. c) i art. 159 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3. Osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w ust. 1:

a) nie są uwzględniane w kryteriach uznania;

b) nie korzystają bezpośrednio ze środków finansowanych przez Unię.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć lub odebrać takim osobom fizycznym lub prawnym prawo do głosowania przy podejmowaniu decyzji odnoszących się do funduszy operacyjnych, zgodnie z warunkami, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 17

Demokratyczna odpowiedzialność organizacji producentów

1. W przypadku gdy organizacja producentów posiada strukturę prawną wymagającą demokratycznej odpowiedzialności na mocy obowiązujących przepisów krajowych, uznaje się, że spełnia ona ten wymóg do celów niniejszego rozporządzenia, chyba że dane państwo członkowskie postanowi inaczej.

2. W przypadku organizacji producentów innych niż ta, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie określają maksymalny odsetek praw głosu i udziałów lub kapitału, które dowolna osoba fizyczna lub prawna może posiadać w obrębie organizacji producentów. Maksymalny odsetek praw głosu i udziałów lub kapitału wynosi poniżej 50 % całkowitej liczby praw głosu i poniżej 50 % udziałów lub kapitału.

W odpowiednio uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą określić wyższy maksymalny odsetek udziałów lub kapitału, który dowolna osoba prawna może posiadać w obrębie organizacji producentów, pod warunkiem że zostaną przyjęte środki w celu zapewnienia, że nie dojdzie w żadnym wypadku do nadużycia władzy przez taką osobę prawną.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku organizacji producentów realizujących program operacyjny w dniu 17 maja 2014 r., maksymalny odsetek udziałów lub kapitału określony przez państwo członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym ma zastosowanie jedynie po zakończeniu tego programu operacyjnego.

3. Organy państw członkowskich przeprowadzają kontrole oparte na analizie ryzyka, w odniesieniu do praw głosu i udziałów. Jeżeli członkowie organizacji producentów sami są osobami prawnymi, kontrole te powinny obejmować tożsamość osób fizycznych lub prawnych posiadających udziały lub kapitał w obrębie członków organizacji.

4. Jeżeli organizacja producentów jest jasno określoną częścią podmiotu prawnego, państwa członkowskie przyjmują środki ograniczające lub odbierające temu podmiotowi prawnemu uprawnienia do zmiany, zatwierdzania lub odrzucania decyzji organizacji producentów.







Sekcja 3

Zrzeszenia organizacji producentów

Artykuł 18

Przepisy dotyczące organizacji producentów mające zastosowanie do zrzeszeń organizacji producentów

Do zrzeszeń organizacji producentów stosuje się odpowiednio art. 3, 6, 11 ust. 3, art. 13, 15 i 17. Jeżeli zrzeszenie organizacji producentów prowadzi sprzedaż produktów swoich członków będących organizacjami producentów, stosuje się odpowiednio art. 11 ust. 2.

Artykuł 19

Uznawanie zrzeszeń organizacji producentów

1. Państwa członkowskie mogą uznawać zrzeszenia organizacji producentów na podstawie art. 156 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do działania lub działań, które dotyczą produktów lub grup produktów określonych we wnioskach o uznanie, w przypadku gdy zrzeszenie organizacji producentów jest w stanie skutecznie prowadzić te działania.

2. Zrzeszenie organizacji producentów uznane zgodnie z art. 156 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 może prowadzić dowolne z działań lub funkcji organizacji producentów, nawet jeżeli wprowadzanie do obrotu odnośnych produktów nadal jest prowadzone przez jej członków.

3. W przypadku danego produktu lub grupy produktów i działalności organizacja producentów może być członkiem tylko jednego zrzeszenia organizacji producentów, które wdraża program operacyjny.

4. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące uznawania zrzeszeń organizacji producentów.

Artykuł 20

Członkowie zrzeszeń organizacji producentów niebędący organizacjami producentów

1. Państwa członkowskie mogą określić warunki, na których osoby fizyczne lub prawne niebędące uznanymi organizacjami producentów mogą zostać członkami zrzeszenia organizacji producentów.

2. Członkowie uznanego zrzeszenia organizacji producentów, którzy nie są uznaną organizacją producentów:

a) nie są uwzględniani w kryteriach uznania;

b) nie korzystają bezpośrednio ze środków finansowanych przez Unię.

Państwa członkowskie mogą przyznać, ograniczyć lub odebrać takim członkom prawo do głosowania przy podejmowaniu decyzji odnoszących się do programów operacyjnych.

Artykuł 21

Międzynarodowe zrzeszenia organizacji producentów

1. Główna siedziba międzynarodowego zrzeszenia organizacji producentów znajduje się w państwie członkowskim, w którym członkowie będący organizacjami producentów osiągają większość wartości produkcji sprzedanej.

Główna siedziba może znajdować się ewentualnie w państwie członkowskim, w którym swoją siedzibę ma większość członków będących organizacjami producentów, jeżeli zainteresowane państwa członkowskie tak postanowią.

2. W przypadku gdy międzynarodowe zrzeszenie organizacji producentów realizuje program operacyjny oraz gdy, w chwili złożenia wniosku o nowy program operacyjny, większość wartości produkcji sprzedanej zostaje osiągnięta w innym państwie członkowskim lub gdy większość członków będących organizacjami producentów ma swoją siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym znajduje się główna siedziba międzynarodowego zrzeszenia organizacji producentów, główna siedziba pozostaje w tym państwie członkowskim do końca realizacji nowego programu operacyjnego.

Jeżeli jednak na koniec okresu realizacji nowego programu operacyjnego większość wartości produkcji sprzedanej jest nadal osiągana w innym państwie członkowskim lub większość członków będących organizacjami producentów wciąż posiada swoją siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym obecnie znajduje się główna siedziba, wówczas główna siedziba zostaje przeniesiona do innego państwa członkowskiego, chyba że zainteresowane państwa członkowskie postanowią, że lokalizacja siedziby nie ulega zmianie.

3. Państwo członkowskie, w którym znajduje się główna siedziba międzynarodowego zrzeszenia organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:

a) uznanie zrzeszenia;

b) zatwierdzenie, w stosownych przypadkach, programu operacyjnego międzynarodowego zrzeszenia;

c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innymi państwami członkowskimi, w których siedziby mają zrzeszone organizacje, w zakresie zgodności z warunkami uznawania, realizacji programów operacyjnych przez członków będących organizacjami producentów oraz systemu kontroli i kar administracyjnych. Te inne państwa członkowskie udzielają wszelkiej niezbędnej pomocy państwu członkowskiemu, w którym znajduje się główna siedziba; oraz

d) przedstawianie, na wniosek pozostałych państw członkowskich, w których siedzibę mają członkowie zrzeszenia, wszelkiej niezbędnej dokumentacji, w tym obowiązujących przepisów, przetłumaczonej na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego państwa członkowskiego.







ROZDZIAŁ II

Fundusze i programy operacyjne







Sekcja 1

Wartość produkcji sprzedanej

Artykuł 22

Podstawa obliczania

1. Wartość produkcji sprzedanej danej organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji samej organizacji producentów oraz jej członków będących producentami i obejmuje ona wyłącznie produkcję tych owoców i warzyw, w odniesieniu do których organizacja producentów została uznana. Wartość produkcji sprzedanej może obejmować owoce i warzywa, które nie muszą być zgodne z normami handlowymi, jeżeli normy te nie mają zastosowania.

Wartość produkcji sprzedanej danego zrzeszenia organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji sprzedanej przez samo zrzeszenie organizacji producentów oraz przez jego członków będących organizacjami producentami i obejmuje ona wyłącznie produkcję tych owoców i warzyw, w odniesieniu do których zrzeszenie organizacji producentów zostało uznane. W ramach tego obliczenia unika się dwukrotnego liczenia.

2. Wartość produkcji sprzedanej nie obejmuje wartości przetworzonych owoców i warzyw ani żadnego innego produktu, który nie jest produktem sektora owoców i warzyw.

Jednakże wartość produkcji sprzedanej w odniesieniu do owoców i warzyw przeznaczonych do przetworzenia, które zostały przetworzone w jeden z przetworów owocowych i warzywnych wymienionych w części X załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 lub jakikolwiek inny produkt przetworzony, o którym mowa w niniejszym artykule i który jest szerzej opisany w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, bądź przez organizację producentów, zrzeszenie organizacji producentów lub ich członków będących producentami lub spółki zależne spełniające wymóg 90 %, o którym mowa w ust. 8 niniejszego artykułu, bądź przez nich samych lub poprzez outsourcing, oblicza się jako stawkę ryczałtową w procentach mającą zastosowanie do fakturowanej wartości tych produktów przetworzonych. Wymieniona stawka ryczałtowa wynosi:

a) 53 % dla soków owocowych;

b) 73 % dla zagęszczonych soków owocowych;

c) 77 % dla koncentratu pomidorowego;

d) 62 % dla mrożonych owoców i warzyw;

e) 48 % dla owoców i warzyw w puszkach;

f) 70 % dla grzybów z rodzaju Agaricus w puszkach;

g) 81 % dla owoców zakonserwowanych tymczasowo w solance;

h) 81 % dla owoców suszonych;

i) 27 % dla przetworzonych owoców i warzyw innych niż te, o których mowa w lit. a)–h);

j) 12 % dla przetworzonych ziół aromatycznych;

k) 41 % dla papryki w proszku.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów na zawieranie wartości produktów ubocznych w wartości produkcji sprzedanej.

4. Wartość produkcji sprzedanej obejmuje wartość produktów wycofanych z rynku zgodnie z art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Wartość tę oblicza się na podstawie średniej ceny produktów wprowadzonych do obrotu przez organizację producentów w odnośnym okresie.

5. Do wartości produkcji sprzedanej wlicza się wyłącznie produkcję organizacji producentów lub jej członków będących producentami wprowadzoną do obrotu przez organizację producentów. Produkcja członków organizacji producentów będących producentami wprowadzona do obrotu za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację wliczana jest do wartości produkcji sprzedanej tej drugiej organizacji producentów. Unika się dwukrotnego liczenia.

6. Z wyjątkiem sytuacji, w której zastosowanie ma ust. 8, produkcję sprzedaną owoców i warzyw fakturuje się na etapie EXW organizacja producentów w stosownych przypadkach jako produkt wymieniony w części IX załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, który to produkt jest przygotowany i zapakowany, z wyłączeniem:

a) podatku VAT;

b) kosztów transportu wewnętrznego do organizacji producentów, w przypadku gdy odległości między scentralizowanymi punktami składowania lub pakowania organizacji producentów a jej punktem dystrybucji przekracza 300 km.

7. Wartość produkcji sprzedanej można również obliczać na etapie EXW zrzeszenie organizacji producentów i na tych samych zasadach jak zasady ustanowione ust. 6.

8. Wartość produkcji sprzedanej można również obliczać na etapie EXW spółka zależna, na tych samych zasadach jak zasady ustanowione w ust. 6, pod warunkiem że przynajmniej 90 % udziałów lub kapitału spółki zależnej należy do:

a) co najmniej jednej organizacji producentów lub co najmniej jednego zrzeszenia organizacji producentów; lub

b) z zastrzeżeniem zgody państwa członkowskiego – będących producentami członków organizacji producentów lub zrzeszeń organizacji producentów, jeżeli przyczynia się to do realizacji celów wymienionych w art. 152 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

9. W przypadku outsourcingu wartość produkcji sprzedanej oblicza się na etapie EXW organizacja producentów i obejmuje ona ekonomiczną wartość dodaną działania, które zostało zlecone przez organizację producentów jej członkom, osobom trzecim lub innej spółce zależnej niż spółka zależna, o której mowa w ust. 8.

▼M1

10. W przypadku gdy obniżenie wielkości produkcji spowodowane jest klęską żywiołową, zjawiskiem klimatycznym, chorobami zwierząt lub roślin bądź inwazjami szkodników, odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia otrzymane w związku z ubezpieczeniem zbiorów, o którym mowa w rozdziale III sekcja 7, lub działania o równoznacznym charakterze, którymi zarządza organizacja producentów lub producenci będący jej członkami w odniesieniu do wyżej wymienionych przyczyn, mogą zostać włączone do wartości produkcji sprzedanej.

▼B

Artykuł 23

Okres odniesienia i pułap unijnej pomocy finansowej

1. Państwa członkowskie w odniesieniu do każdej organizacji producentów określają dwunastomiesięczny okres odniesienia rozpoczynający się nie wcześniej niż dnia 1 stycznia roku przypadającego trzy lata przed rokiem, dla którego wnioskowana jest pomoc, i kończący się najpóźniej dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok, dla którego wnioskowana jest pomoc.

Dwunastomiesięczny okres stanowi okres obrachunkowy odnośnej organizacji producentów.

Metoda określania okresu odniesienia nie może zmieniać się w trakcie programu operacyjnego, z wyjątkiem należycie uzasadnionych sytuacji.

2. Pułap unijnej pomocy finansowej, o którym mowa w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oblicza się corocznie na podstawie wartości produkcji sprzedanej w okresie odniesienia producentów będących członkami organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów do dnia 1 stycznia roku, dla którego wnioskowana jest pomoc.

3. Alternatywnie do metody opisanej w ust. 2 w odniesieniu do organizacji producentów lub zrzeszeń organizacji producentów, które nie mają charakteru międzynarodowego, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu rzeczywistych wartości produkcji sprzedanej w danym okresie odniesienia danej organizacji producentów lub danego zrzeszenia organizacji producentów. Wówczas zasada ta ma zastosowanie do wszystkich organizacji producentów i zrzeszeń organizacji producentów, które nie mają charakteru międzynarodowego, w danym państwie członkowskim.

4. Jeżeli obniżenie wartości produktu o co najmniej 35 % wynikało z przyczyn niezależnych od odpowiedzialności i kontroli organizacji producentów, wartość produkcji sprzedanej dla tego produktu stanowi 65 % jego wartości w poprzednim okresie odniesienia.

Organizacja producentów uzasadnia przyczyny, o których mowa w akapicie pierwszym, wobec właściwego organu odnośnego państwa członkowskiego.

Niniejszy ustęp stosuje się również w celu ustalenia zgodności z minimalną wartością produkcji sprzedanej zgodnie z art. 9.

5. W przypadku gdy dane historyczne dotyczące produkcji sprzedanej nowo uznanych organizacji producentów nie są wystarczające do celów stosowania ust. 1, za wartość produkcji sprzedanej uznaje się wartość produkcji zbywalnej podaną przez organizację producentów do celów uznania.

Artykuł 24

Rachunkowość

Państwa członkowskie gwarantują, że organizacje producentów przestrzegają krajowych standardów rachunkowości opartej na kosztach, które umożliwiają niezależnym audytorom szybką identyfikację, sprawdzenie i poświadczenie ich wydatków i dochodów.







Sekcja 2

Fundusze operacyjne

Artykuł 25

Finansowanie funduszy operacyjnych

1. Składki finansowe do funduszu operacyjnego, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, określane są przez organizację producentów lub zrzeszenie organizacji producentów.

2. Wszyscy członkowie będący producentami lub organizacje członkowskie mają możliwość korzystania z funduszu operacyjnego i demokratycznego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji dotyczących wykorzystania funduszu operacyjnego organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, a także składek finansowych do funduszu operacyjnego.

3. Statut organizacji producentów lub regulamin zrzeszenia organizacji producentów nakładają na członków będących producentami lub organizacje członkowskie obowiązek płacenia składek finansowych przewidzianych w ich statucie lub regulaminie zrzeszenia do celów utworzenia i uzupełniania funduszu operacyjnego przewidzianego w art. 32 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 26

Powiadamianie o szacunkowych kwotach

1. Najpóźniej do dnia 15 września organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów powiadamiają państwo członkowskie, które udzieliło im uznania, o szacunkowych kwotach unijnej pomocy finansowej oraz o składkach ze strony swoich członków lub samych organizacji producentów i zrzeszeń na rzecz funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wszelkimi wnioskami o zatwierdzenie zmian w istniejących programach operacyjnych.

Państwa członkowskie mogą jednak wyznaczyć datę późniejszą niż 15 września.

2. Obliczenia szacunkowej kwoty funduszy operacyjnych dokonuje się na podstawie programów operacyjnych i wartości produkcji sprzedanej. W obliczeniu uwzględnia się podział na wydatki na środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych oraz na inne środki.







Sekcja 3

Programy operacyjne

Artykuł 27

Strategia krajowa

1. Strategia krajowa, o której mowa w art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w tym również ramy krajowe, o których mowa w art. 36 ust. 1 tego rozporządzenia, są ustalane przed corocznym przedłożeniem projektu programów operacyjnych. Ramy krajowe włącza się do strategii krajowej po przedstawieniu ich Komisji i, jeżeli to konieczne, po dokonaniu ich zmiany, zgodnie z art. 36 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Strategia krajowa może zostać podzielona na elementy regionalne.

2. Oprócz elementów, o których mowa w art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, strategia krajowa obejmuje wszystkie podjęte decyzje i przepisy przyjęte przez państwa członkowskie do celów artykułów 152–165 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3. Analiza sytuacji wyjściowej stanowi część procesu opracowywania strategii krajowej, a za jej przeprowadzenie odpowiedzialne jest państwo członkowskie.

Pozwala ona na określenie i ocenę priorytetowych potrzeb, celów, oczekiwanych wyników i określonych ilościowo celów, które należy osiągnąć w stosunku do sytuacji wyjściowej.

Umożliwia ona również określenie najwłaściwszych instrumentów i działań prowadzących do osiągnięcia tych celów.

4. Państwa członkowskie zapewniają również monitorowanie i ocenę strategii krajowej oraz jej wdrażanie poprzez programy operacyjne.

Strategia krajowa może zostać zmieniona przed corocznym przedłożeniem projektu programów operacyjnych.

5. Państwa członkowskie ustalają w strategii krajowej maksymalny odsetek funduszu operacyjnego, który można przeznaczyć na poszczególne środki lub rodzaj działania w celu zapewnienia odpowiedniej równowagi pomiędzy różnymi środkami.

Artykuł 28

Ramy krajowe dotyczące działań na rzecz ochrony środowiska

Oprócz przedstawienia proponowanych ram, o którym mowa w art. 36 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w ramach krajowych, które podlegają procedurze określonej we wspomnianym akapicie.

Komisja udostępnia ramy krajowe pozostałym państwom członkowskim w sposób, jaki uzna za stosowny.

Artykuł 29

Zasady uzupełniające państw członkowskich

Państwa członkowskie mogą przyjmować zasady uzupełniające rozporządzenie (UE) nr 1308/2013, niniejsze rozporządzenie oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/892, dotyczące kwalifikowalności środków, działań lub wydatków w ramach programów operacyjnych.

Artykuł 30

Związek z programami rozwoju obszarów wiejskich, pomocą państwa i programami promocyjnymi

1. W przypadku gdy wsparcie na podstawie programu lub programów rozwoju obszarów wiejskich państwa członkowskiego zostało przyznane na operacje, które są takie same jak działania potencjalnie kwalifikujące się do otrzymania wsparcia na mocy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie gwarantują, że beneficjent może otrzymać wsparcie na dane działanie jedynie w ramach jednego systemu.

W przypadku gdy państwo członkowskie obejmuje takie operacje swoim programem lub programami rozwoju obszarów wiejskich, zapewnia ono, by strategia krajowa określała gwarancje, przepisy i kontrole wprowadzone w celu uniknięcia podwójnego finansowania tego samego działania lub operacji.

▼M1

2. Organizacje producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, którym przyznano wsparcie przewidziane w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w art. 19 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 ( 3 ), mogą realizować w tym samym czasie program operacyjny, pod warunkiem że dane państwo członkowskie dopilnowuje, by beneficjenci otrzymywali wsparcie na dane działanie jedynie w ramach jednego systemu.

▼B

3. W stosownych przypadkach i nie naruszając przepisów art. 34 ust. 1 i 3 oraz art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, poziom wsparcia dla środków objętych niniejszym rozporządzeniem nie przekracza poziomu, który ma zastosowanie do środków objętych programem rozwoju obszarów wiejskich.

4. Wsparcie dla działań na rzecz ochrony środowiska, które są takie same jak zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatyczne i zobowiązania w zakresie rolnictwa ekologicznego, o których mowa odpowiednio w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, nie przekracza maksymalnych kwot określonych w załączniku II do tego rozporządzenia dla płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych i płatności na rzecz rolnictwa ekologicznego. Kwoty te mogą zostać zwiększone we właściwie umotywowanych przypadkach, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności, które należy uzasadnić w strategii krajowej oraz w programach operacyjnych organizacji producentów.

5. Ustęp 4 nie ma zastosowania w odniesieniu do działań na rzecz ochrony środowiska, które nie dotyczą bezpośrednio lub pośrednio określonej działki.

6. W przypadku gdy organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub organizacje międzybranżowe korzystają z programów promocyjnych zatwierdzonych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 ( 4 ), państwa członkowskie gwarantują, że beneficjent może otrzymać wsparcie na dane działanie jedynie w ramach jednego systemu.

Artykuł 31

Kwalifikowalność działań w ramach programów operacyjnych

1. Programy operacyjne nie obejmują działań ani wydatków wymienionych w załączniku II. Otwarty wykaz kwalifikujących się działań znajduje się w załączniku III.

2. Wydatki kwalifikujące się do przyznania pomocy poniesione w ramach programów operacyjnych są ograniczone do rzeczywistych poniesionych kosztów. Państwa członkowskie mogą jednak ustalić standardowe stawki ryczałtowe i stawki jednostkowe w następujących przypadkach:

a) jeżeli takie standardowe stawki ryczałtowe lub stawki jednostkowe są określone w załączniku III;

b) dla dodatkowych kosztów transportu zewnętrznego za kilometr, w zestawieniu z kosztami transportu drogowego, ponoszonych w przypadku korzystania z transportu kolejowego lub drogą wodną w ramach środka mającego na celu ochronę środowiska.

Ponadto państwa członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu zróżnicowanych stawek jednostkowych w celu uwzględnienia specyfiki regionalnej lub lokalnej.

Państwa członkowskie przeprowadzają przegląd standardowych stawek ryczałtowych lub stawek jednostkowych co najmniej raz na pięć lat.

3. Państwa członkowskie dopilnowują, aby odpowiednie obliczenia były właściwe i dokładne oraz przeprowadzone z wyprzedzeniem na podstawie rzetelnej, sprawiedliwej i weryfikowalnej kalkulacji. W tym celu państwa członkowskie:

a) zapewniają, by podmiot, który jest funkcjonalnie niezależny od organów odpowiedzialnych za wdrożenie programu i posiada odpowiednią wiedzę fachową, przeprowadzał obliczenia lub potwierdzał adekwatność i dokładność obliczeń;

b) przechowują wszystkie dokumenty dotyczące ustalenia standardowych stawek ryczałtowych lub stawek jednostkowych oraz ich przeglądu.

4. Aby działanie kwalifikowało się, ponad 50 % wartości produktów, których ono dotyczy, muszą stanowić produkty, w odniesieniu do których dana organizacja producentów jest uznana. Ponadto produkty te muszą pochodzić od członków danej organizacji producentów lub członków będących producentami należących do innej organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów. Do obliczania tej wartości stosuje się odpowiednio art. 22 i 23.

5. Inwestycje w środki trwałe obejmują następujące zobowiązania:

a) nie naruszając przepisów ust. 4, nabyte środki trwałe stosuje się zgodnie z ich przeznaczeniem, opisanym w zatwierdzonym programie operacyjnym;

b) nie naruszając przepisów ust. 6 akapit trzeci i czwarty, nabyte środki trwałe pozostają zarówno własnością, jak i w posiadaniu beneficjenta do końca okresu amortyzacji podatkowej środka trwałego lub przez 10 lat, w zależności od tego, który okres jest krótszy. Beneficjent zapewnia również utrzymanie danego środka trwałego w tym okresie. Jeżeli jednak inwestycja jest przeprowadzana na terenie dzierżawionym na podstawie szczególnych krajowych przepisów dotyczących własności, wymóg własności beneficjenta może nie mieć zastosowania, pod warunkiem że inwestycje były w posiadaniu beneficjenta co najmniej przez okres wymagany w pierwszym zdaniu niniejszej litery;

c) w przypadku gdy organizacja producentów jest właścicielem, a członek organizacji producentów jest właścicielem faktycznym środka trwałego, którego dotyczy inwestycja, organizacja producentów ma prawo dostępu do tego składnika aktywów podczas obowiązywania okresu amortyzacji podatkowej.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) państwa członkowskie mogą ustanowić zastosowanie innego okresu niż okres amortyzacji podatkowej. Okres taki zostaje określony i odpowiednio uzasadniony w ich krajowej strategii i obejmuje co najmniej okres, o którym mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 ( 5 ).

6. ►M1 Inwestycje, w tym inwestycje na mocy umów leasingu, mogą być finansowane z funduszu operacyjnego w ramach jednej kwoty lub w ratach zatwierdzonych w ramach programu operacyjnego. ◄ Państwa członkowskie mogą zatwierdzić zmiany w programach operacyjnych, zapewniając nowy podział na raty w należycie uzasadnionych przypadkach.

Jeśli okres amortyzacji podatkowej inwestycji przekracza czas trwania programu operacyjnego, inwestycja może zostać przeniesiona na następny program operacyjny.

W przypadku zastępowania inwestycji wartość końcowa zastąpionych inwestycji:

a) zostaje dodana do funduszu operacyjnego organizacji producentów; lub

b) zostaje odjęta od kosztu zastąpienia.

Jeżeli inwestycja zostanie sprzedana przed zakończeniem okresu, o którym mowa w ust. 5, ale nie zostanie zastąpiona, unijna pomoc wypłacona na finansowanie inwestycji zostaje odzyskana i zwrócona do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) proporcjonalnie do liczby pełnych lat, które pozostały do zakończenia okresu amortyzacji, o którym mowa w ust. 5 akapit pierwszy lit. b).

7. Działania, w tym inwestycje, mogą być realizowane w gospodarstwach indywidualnych lub obiektach członków będących producentami należących do organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów lub ich spółek zależnych spełniających wymóg 90 %, o którym mowa w art. 22 ust. 8, w tym jeżeli działania zlecono członkom organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, pod warunkiem że przyczyniają się do osiągnięcia celów programu operacyjnego.

W przypadku gdy członek będący producentem wystąpi z organizacji producentów, państwa członkowskie zapewniają, by inwestycja lub jej wartość końcowa zostały odzyskane przez organizację producentów, a w drugim przypadku, by wartość ta została dodana do funduszu operacyjnego.

Jednak w odpowiednio uzasadnionych okolicznościach państwa członkowskie mogą decydować, że organizacja producentów nie jest zobowiązana do odzyskania inwestycji lub jej wartości końcowej.

8. Działania, w tym inwestycje, związane z przekształcaniem owoców i warzyw w przetworzone owoce i warzywa mogą kwalifikować się do wsparcia, jeżeli takie działania i inwestycje przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w tym celów, o których mowa w art. 160 tego rozporządzenia, oraz pod warunkiem że określono je w strategii krajowej, o której mowa w art. 36 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

9. Inwestycje w aktywa niematerialne i prawne mogą kwalifikować się do wsparcia, jeżeli takie inwestycje przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w tym celów, o których mowa w art. 160 tego rozporządzenia, oraz pod warunkiem że takie inwestycje i działania określono w strategii krajowej, o której mowa w art. 36 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 32

Programy operacyjne zrzeszeń organizacji producentów

1. Państwa członkowskie mogą zezwolić, by będący producentami członkowie zrzeszeń organizacji producentów, którzy nie są organizacjami producentów, ale którzy są członkami takich zrzeszeń zgodnie z art. 20, finansowali środki wdrażane przez te zrzeszenia organizacji producentów, proporcjonalnie do wkładu członków będących organizacjami producentów.

2. Artykuły 30, 31, 33 i 34 niniejszego rozporządzenia oraz art. 4–7 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 stosuje się odpowiednio do programów operacyjnych zrzeszeń organizacji producentów. W odniesieniu do częściowych programów operacyjnych zrzeszeń organizacji producentów nie wymaga się jednak równowagi między działaniami, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

3. Pułap wydatków na środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych, o którym mowa w art. 33 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w ramach programów operacyjnych zrzeszeń organizacji producentów, oblicza się na poziomie każdej organizacji producentów będącej członkiem danego zrzeszenia.

Artykuł 33

Decyzja

1. Państwa członkowskie:

a) zatwierdza kwoty funduszy operacyjnych i programy operacyjne, które spełniają wymogi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz wymogi niniejszego rozdziału;

b) zatwierdza programy operacyjne, pod warunkiem zaakceptowania przez organizację producentów określonych zmian; lub

c) odrzuca programy lub części programów.

2. Państwa członkowskie podejmują decyzje dotyczące programów operacyjnych i funduszy operacyjnych najpóźniej do dnia 15 grudnia roku, w którym programy te zostały przedłożone.

Państwa członkowskie informują organizacje producentów o podjętych decyzjach do dnia 15 grudnia.

Takie decyzje z należycie uzasadnionych przyczyn mogą jednak zostać podjęte po tej dacie, ale nie później niż po dniu 20 stycznia od daty przedłożenia. W decyzji zatwierdzającej można określić, że wydatek kwalifikuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po dacie przedłożenia.

Artykuł 34

Zmiany programów operacyjnych

1. Organizacje producentów mogą występować z wnioskiem o wprowadzenie zmian w programach operacyjnych, w tym dotyczących okresów ich obowiązywania w kolejnych latach. Państwa członkowskie ustalają ostateczne terminy składania i zatwierdzania takich wniosków, tak aby zatwierdzone zmiany obowiązywały od dnia 1 stycznia następnego roku.

Z należycie uzasadnionych powodów takie wnioski mogą być zatwierdzane po terminach ustalonych przez państwa członkowskie, ale nie później niż dnia 20 stycznia roku następującego po roku, w którym złożono wniosek. W decyzji zatwierdzającej można określić, że wydatek kwalifikuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym złożono wniosek.

2. Państwa członkowskie mogą zezwolić na zmiany w programach operacyjnych w trakcie roku, na określonych przez nie warunkach. Decyzje dotyczące tych zmian, podejmuje się do dnia 20 stycznia roku następującego po roku, w którym zwrócono się o zmiany.

Państwa członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów w trakcie roku na:

a) tylko częściowe wykonanie danego programu operacyjnego;

b) zmianę treści programu operacyjnego;

c) zwiększenie kwoty funduszu operacyjnego o maksymalnie 25 % kwoty początkowo zatwierdzonej i zmniejszenie jej o odsetek określony przez państwo członkowskie, pod warunkiem zachowania ogólnych celów programu operacyjnego;

d) dodanie krajowej pomocy finansowej do funduszu operacyjnego w przypadku zastosowania art. 53.

Państwa członkowskie określają warunki, na jakich można wprowadzać zmiany do programów operacyjnych w trakcie roku bez uprzedniego zatwierdzenia ich przez właściwy organ danego państwa członkowskiego. Zmiany te kwalifikują się do pomocy tylko w przypadku, gdy organizacja producentów niezwłocznie powiadomi o nich właściwy organ.

Państwa członkowskie mogą zmienić odsetek, o którym mowa w akapicie drugim lit. c), w przypadku połączenia organizacji producentów, o którym mowa w art. 15 ust. 1.

3. Do wniosków o wprowadzenie zmian załącza się dokumenty uzupełniające, wraz z podaniem przyczyny, charakteru i konsekwencji przedmiotowych zmian.







Sekcja 4

Pomoc

Artykuł 35

Zaliczki

1. Państwa członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów na złożenie wniosku o wypłatę części pomocy w ramach zaliczki. Kwota tej zaliczki jest równa przewidywanym wydatkom wynikającym z programu operacyjnego, w trakcie trzy- lub czteromiesięcznego okresu rozpoczynającego się w miesiącu, w którym złożony zostanie wniosek o zaliczkę.

Państwa członkowskie określają warunki, aby zapewnić wniesienie wkładów finansowych do funduszu operacyjnego zgodnie z art. 24 i 25 oraz faktyczne wykorzystanie wcześniejszych zaliczek i odpowiedniego wkładu organizacji producentów.

2. Wnioski o zwolnienie zabezpieczeń można składać w trakcie roku bieżącego programu i do wniosków tych załącza się dokumenty uzupełniające, takie jak faktury i dokumenty poświadczające dokonanie płatności.

Zabezpieczenia w odniesieniu do wypłaconych zaliczek zwalnia się w wysokości do 80 %.

3. W przypadku niewywiązania się z programu operacyjnego lub poważnego niewypełnienia zobowiązań przewidzianych w art. 5 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 zabezpieczenie ulega przepadkowi, bez uszczerbku dla innych kar administracyjnych stosowanych zgodnie z rozdziałem V sekcja 3.

W przypadku niespełnienia innych wymogów zabezpieczenie ulega przepadkowi w wysokości proporcjonalnej do wagi stwierdzonej nieprawidłowości.

Artykuł 36

Wstrzymanie programu operacyjnego i odwołanie uznania

1. Jeżeli organizacja producentów lub zrzeszenie organizacji producentów wstrzymają wdrażanie swoich programów operacyjnych przed końcem ich zaplanowanego obowiązywania, nie dokonuje się żadnych dalszych płatności na rzecz takiej organizacji lub takiego zrzeszenia w odniesieniu do działań zrealizowanych po dacie wstrzymania.

2. Pomoc otrzymana na kwalifikujące się działania zrealizowane przed wstrzymaniem programu operacyjnego nie podlegają odzyskaniu, pod warunkiem że:

a) organizacja producentów lub zrzeszenie organizacji producentów spełniają kryteria uznania, a w momencie wstrzymania programu cele działań określone w programie operacyjnym były zrealizowane; oraz

b) inwestycje finansowane przy wsparciu z funduszu operacyjnego są utrzymane w posiadaniu organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub ich spółek zależnych spełniających wymóg 90 %, o którym mowa w art. 22 ust. 8, bądź też ich członków, a także są wykorzystywane przez wymienione podmioty, co najmniej do końca okresu amortyzacji tych inwestycji, o którym mowa w art. 31 ust. 5. W przeciwnym razie unijna pomoc finansowa wypłacona w celu finansowania tych inwestycji zostaje odzyskana i zwrócona do EFRG.

3. Unijna pomoc finansowa na zobowiązania wieloletnie, takie jak działania na rzecz ochrony środowiska, których długoterminowe cele i spodziewane korzyści nie mogą zostać osiągnięte ze względu na zaprzestanie wdrażania środka, zostają odzyskane i zwrócone do EFRG.

4. Niniejszy artykuł stosuje się odpowiednio w przypadku dobrowolnego odwołania uznania, wycofania uznania lub rozwiązania organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów.

5. Nienależnie wypłacona pomoc zostaje odzyskana zgodnie z art. 67.







ROZDZIAŁ III

Środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych







Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 37

Wybór środków zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że jeden ze środków wymienionych w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 lub większa ich liczba nie ma zastosowania na ich terytorium.

Artykuł 38

Pożyczki na finansowanie środków zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych

Pożyczki zaciągnięte na finansowanie środków zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych zgodnie z art. 33 ust. 3 akapit piąty rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 mogą, w przypadkach należycie uzasadnionych z ekonomicznego punktu widzenia, zostać przeniesione do następnego programu operacyjnego, jeżeli ich okres spłaty przekracza czas trwania programu operacyjnego.







Sekcja 2

Inwestycje umożliwiające skuteczniejsze zarządzanie ilościami wprowadzanymi do obrotu

Artykuł 39

Inwestycje związane z zarządzaniem ilościami

1. Państwa członkowskie wprowadzają do swoich krajowych strategii wykaz kwalifikowalnych inwestycji mających na celu skuteczniejsze zarządzanie ilościami wprowadzanymi do obrotu, o których to inwestycjach mowa w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Przed zatwierdzeniem programów operacyjnych obejmujących działania związane z inwestycjami, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie wymagają udowodnienia, że planowana inwestycja jest odpowiednia, aby skutecznie zapobiegać kryzysom lub zwiększać odporność na kryzys.

▼M1







Sekcja 3

Wsparcie związane z funduszami wspólnego inwestowania

Artykuł 40

Wsparcie związane z funduszami wspólnego inwestowania

1. Państwa członkowskie przyjmują szczegółowe przepisy dotyczące wsparcia na rzecz kosztów administracyjnych poniesionych na utworzenie funduszy wspólnego inwestowania i uzupełnienie środków funduszy wspólnego inwestowania, o których mowa w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Wsparcie kosztów administracyjnych utworzenia funduszy wspólnego inwestowania, o których mowa w ust. 1, obejmuje zarówno pomoc finansową Unii, jak i wkład organizacji producentów. Łączna kwota wsparcia nie przekracza 5 %, 4 % lub 2 % wkładu organizacji producentów na rzecz funduszu wspólnego inwestowania odpowiednio w pierwszym, drugim i trzecim roku jego funkcjonowania.

3. Organizacja producentów może otrzymać wsparcie na koszty administracyjne na utworzenie funduszy wspólnego inwestowania, o których mowa w ust. 1, tylko raz i wyłącznie w ciągu pierwszych trzech lat funkcjonowania funduszu wspólnego inwestowania. Jeżeli organizacja producentów zwraca się o wsparcie dopiero w drugim lub trzecim roku funkcjonowania funduszu wspólnego inwestowania, wsparcie wynosi odpowiednio 4 % lub 2 % wkładu organizacji producentów na rzecz funduszu wspólnego inwestowania w drugim i trzecim roku jego funkcjonowania.

4. Państwa członkowskie mogą określić pułapy kwot, które organizacje producentów mogą otrzymać na wsparcie związane z kosztami administracyjnymi funduszy wspólnego inwestowania.

▼B







Sekcja 4

Ponowne nasadzanie sadów po ich obowiązkowym karczowaniu

Artykuł 41

Ponowne nasadzanie sadów

1. W przypadku gdy państwa członkowskie włączają do swojej krajowej strategii ponowne nasadzanie sadów po ich obowiązkowym karczowaniu ze względów zdrowotnych lub fitosanitarnych, o którym to ponownym nasadzaniu mowa w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, podjęte środki są zgodne z dyrektywą Rady 2000/29/WE ( 6 ).

2. Wydatki na ponowne nasadzanie sadów wynoszą najwyżej 20 % całkowitych wydatków w ramach programów operacyjnych. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o ustaleniu odsetka na niższym poziomie.







Sekcja 5

Wycofywanie z rynku

Artykuł 42

Zakres

W niniejszej sekcji ustanowiono zasady dotyczące wycofywania z rynku i bezpłatnej dystrybucji, o których mowa odpowiednio w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. f) i art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 43

Trzyletnia średnia dotycząca wycofywania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji

1. Limit do 5 % wielkości produkcji sprzedanej, o którym to limicie mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, obliczany jest na podstawie średniej arytmetycznej całkowitej ilości produktów, w odniesieniu do których uznano organizację producentów, i wprowadzonych na rynek za pośrednictwem tej organizacji w ciągu trzech poprzednich lat.

2. W odniesieniu do nowo uznanych organizacji producentów dane dotyczące lat gospodarczych poprzedzających uznanie są następujące:

a) jeśli organizacja była grupą producentów, równoważne dane dla tej grupy producentów, w stosownych przypadkach; lub

b) wielkość mająca zastosowanie do wniosku o uznanie.

Artykuł 44

Wcześniejsze powiadomienia o operacjach wycofywania

1. Organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów z wyprzedzeniem powiadamiają właściwe organy państw członkowskich na piśmie lub drogą elektroniczną o zamiarze wycofania produktów.

W szczególności powiadomienie powinno określać wykaz produktów, które mają zostać wycofane, oraz ich główne cechy charakterystyczne zgodnie z odpowiednimi normami handlowymi, szacunkową ilość każdego z produktów, planowane wykorzystanie oraz miejsce, w którym może zostać dokonana kontrola wycofanych produktów, zgodnie z art. 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

Powiadomienia zawierają pisemne oświadczenie poświadczające zgodności wycofanych produktów z mającymi zastosowanie normami handlowymi lub wymaganiami minimalnymi, o których mowa w art. 15 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

2. Państwa członkowskie ustalają szczegółowe zasady, według których organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów składają powiadomienia, o których mowa w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do terminów.

Artykuł 45

Wsparcie

1. Wsparcie na wycofywanie z rynku, obejmujące zarówno unijną pomoc finansową, jak i wkład organizacji producentów, wynosi nie więcej niż kwoty określone w załączniku IV.

W przypadku produktów niewymienionych w załączniku IV państwa członkowskie ustalają maksymalne kwoty wsparcia, obejmujące zarówno unijną pomoc finansową, jak i wkład organizacji producentów, na poziomie nieprzekraczającym 40 % średniej ceny rynkowej w ciągu poprzednich pięciu lat w przypadku bezpłatnej dystrybucji oraz na poziomie nieprzekraczającym 30 % średnich cen rynkowych w ciągu minionych pięciu lat do przeznaczeń innych niż bezpłatna dystrybucja.

W przypadku gdy organizacja producentów otrzymała od osób trzecich rekompensatę za produkty wycofane, wsparcie, o którym mowa w akapicie pierwszym, zmniejsza się o kwotę równą otrzymanej rekompensacie. Aby kwalifikować się do otrzymania wsparcia, odnośne produkty nie są ponownie wprowadzane na rynek komercyjny owoców i warzyw.

2. Wycofanie z rynku nie przekracza 5 % wielkości produkcji sprzedanej jakiegokolwiek produktu danej organizacji producentów. W odsetku tym nie uwzględnia się jednak ilości przekazanych na jeden z celów wymienionych w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 lub inny cel zatwierdzony przez państwa członkowskie na podstawie art. 46 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Wielkość produkcji sprzedanej, o której mowa w akapicie pierwszym, odpowiada średniej wielkości produkcji sprzedanej w trakcie poprzednich trzech lat. Jeżeli informacja ta jest niedostępna, stosuje się wielkość produkcji sprzedanej, w odniesieniu do której dana organizacja producentów została uznana.

Odsetki, o których mowa w akapicie pierwszym, odpowiadają średnim rocznym z trzyletniego okresu obejmującego dany rok oraz dwa poprzednie, z marginesem przekroczenia w skali roku 5 punktów procentowych.

3. W przypadku wycofywania z rynku owoców i warzyw, które są przekazywane w ramach bezpłatnej dystrybucji organizacjom i instytucjom charytatywnym, o których mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, pomoc finansowa Unii obejmuje wyłącznie płatności za przekazane produkty na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu oraz koszty, o których mowa w art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

Artykuł 46

Przeznaczenia wycofanych produktów

1. Państwa członkowskie określają dozwolone przeznaczenia produktów wycofanych z rynku. Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy, aby uniknąć wszelkiego negatywnego wpływu na środowisko lub jakichkolwiek negatywnych konsekwencji fitosanitarnych wynikających z wycofania lub przeznaczenia wycofanych produktów.

2. Przeznaczenia, o których mowa w ust. 1, obejmują bezpłatną dystrybucję w rozumieniu art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz każde inne równoznaczne przeznaczenie zatwierdzone przez państwa członkowskie.

Na wniosek państwa członkowskie mogą pozwolić organizacjom i instytucjom charytatywnym, o których mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, na pobieranie symbolicznej opłaty od odbiorców końcowych produktów wycofanych z rynku.

Oprócz realizacji zobowiązań na mocy art. 47 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, organizacje i instytucje charytatywne, które uzyskały zezwolenia, prowadzą księgi rachunkowe dotyczące wspomnianych operacji.

Można zezwolić na płatność w naturze dokonywaną przez beneficjentów bezpłatnej dystrybucji na rzecz przetwórców owoców i warzyw, jeżeli taka płatność rekompensuje wyłącznie koszty przetworzenia i jeżeli państwo członkowskie, w którym płatność jest dokonywana, ustanowiło przepisy gwarantujące, że produkty przetworzone są przeznaczone do spożycia przez odbiorców końcowych, o których mowa w akapicie drugim.

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby ułatwiać kontakty i współpracę między organizacjami producentów i zatwierdzonymi przez te państwa organizacjami i instytucjami charytatywnymi, o których mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3. Możliwe jest przekazywanie produktów przemysłowi przetwórczemu. Państwa członkowskie przyjmują szczegółowe przepisy, aby dopilnować, by nie dochodziło do zakłócenia konkurencji w odniesieniu do danego sektora w Unii lub w odniesieniu do produktów przywożonych oraz aby produkty wycofane nie wchodziły ponownie na rynek komercyjny. Alkohol będący wynikiem destylacji jest stosowany wyłącznie do celów przemysłowych lub energetycznych.

Artykuł 47

Zobowiązania odbiorców wycofanych produktów

1. Odbiorcy wycofanych produktów, o których to odbiorcach mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zobowiązują się do:

a) przestrzegania zasad ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i na jego podstawie;

b) prowadzenia odrębnych ewidencji towarów dotyczących wspomnianych operacji;

c) akceptacji kontroli przewidzianych w przepisach unijnych; oraz

d) dostarczania dokumentów uzupełniających dotyczących ostatecznego przeznaczenia każdego z przedmiotowych produktów, w formie świadectwa przejęcia lub równoważnego dokumentu poświadczającego, że wycofane produkty zostały przejęte przez osobę trzecią w celu dokonania bezpłatnej dystrybucji.

Państwa członkowskie mogą zadecydować, że odbiorcy nie muszą prowadzić ewidencji, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), jeżeli odbiorcy otrzymują ilości poniżej maksymalnego poziomu, który zostanie przez nich ustalony na podstawie udokumentowanej analizy ryzyka.

2. Odbiorcy produktów wycofanych do innych przeznaczeń zobowiązują się do:

a) przestrzegania zasad ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i na jego podstawie;

b) prowadzenia osobnych ewidencji towarów oraz rozliczeń finansowych dotyczących przedmiotowych operacji, jeśli państwo członkowskie uzna to za konieczne mimo, że przed dostawą produkt został poddany denaturacji;

c) akceptacji kontroli przewidzianych w przepisach unijnych; oraz

d) niewystępowania o dodatkową pomoc na alkohol produkowany z przedmiotowych produktów w przypadku produktów wycofanych przeznaczonych do destylacji.







Sekcja 6

Zielone zbiory oraz niezbieranie plonów

Artykuł 48

Warunki stosowania zielonych zbiorów oraz niezbierania plonów

1. Zielone zbiory i niezbieranie owoców i warzyw, o których mowa w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. g) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowią uzupełnienie normalnych praktyk uprawy i są z nimi niezwiązane.

2. Owoce i warzywa, w odniesieniu do których zastosowano zielone zbiory lub niezbieranie plonów, nie mogą być wykorzystywane do celów dalszej produkcji w tym samym okresie wegetacji po zakończeniu operacji.

3. Środki obejmujące zielone zbiory nie mogą zostać podjęte w odniesieniu do owoców i warzyw, których normalne zbiory już się rozpoczęły, a środki obejmujące niezbieranie nie mogą zostać podjęte w przypadku, gdy podjęto produkcję handlową z użyciem plonów z danego obszaru w trakcie normalnego cyklu produkcyjnego.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania, jeżeli okres zbioru danych owoców i warzyw przekracza okres jednego miesiąca. W takich przypadkach kwoty, o których mowa w ust. 4, stosowane są jako rekompensata wyłącznie w odniesieniu do plonów, które mają zostać zebrane w ciągu sześciu tygodni następujących po operacji zielonych zbiorów oraz niezbierania plonów. Te owoce i warzywa nie mogą być wykorzystywane do celów dalszej produkcji w tym samym okresie wegetacji po zakończeniu operacji.

Do celów akapitu drugiego państwa członkowskie mogą zakazać stosowania środków w zakresie zielonych zbiorów i niezbierania plonów, jeżeli – w przypadku zielonych zbiorów – znaczna część normalnych zbiorów została przeprowadzona, a w przypadku niezbierania plonów – znaczna część produkcji komercyjnej została już podjęta. Państwo członkowskie zamierzające zastosować niniejszy przepis określa w swojej strategii krajowej część, którą uznaje za znaczącą.

Zielone zbiory oraz niezbieranie plonów nie są stosowane jednocześnie w odniesieniu do tego samego produktu i tego samego obszaru w danym roku, z wyjątkiem celów akapitu drugiego, gdy obie operacje mogą być przeprowadzane jednocześnie.

4. Wsparcie dla zielonych zbiorów obejmuje tylko produkty, które fizycznie znajdują się na polach i faktycznie zostają zebrane w ramach zielonych zbiorów. Kwoty rekompensaty, obejmujące zarówno unijną pomoc finansową, jak i wkład organizacji producentów w odniesieniu do zielonych zbiorów i niezbierania plonów, są płatnościami na hektar ustalonymi przez państwo członkowskie zgodnie z art. 49 akapit pierwszy lit. a) na poziomie pokrywającym nie więcej niż 90 % maksymalnego poziomu wsparcia w odniesieniu do wycofywania z rynku, mającego zastosowanie do wycofywania z rynku z przeznaczeniem innym niż bezpłatna dystrybucja, o której mowa w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

5. Organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów z wyprzedzeniem powiadamiają właściwe organy państw członkowskich na piśmie lub drogą elektroniczną o zamiarze przeprowadzenia zielonych zbiorów lub niezbierania plonów.

Artykuł 49

Obowiązki państw członkowskich

Państwa członkowskie przyjmują:

a) szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia środków w zakresie zielonych zbiorów i niezbierania plonów, w tym przepisy dotyczące wcześniejszych powiadomień o zielonych zbiorach i niezbieraniu plonów, ich treści i terminów, kwoty rekompensaty, która ma być wypłacona, oraz stosowania tych środków, jak również przyjmują wykaz produktów kwalifikujących się do objęcia ich tymi środkami;

b) przepisy, aby uniknąć wszelkiego negatywnego wpływu na środowisko lub jakichkolwiek negatywnych konsekwencji fitosanitarnych wynikających z realizacji tych środków.

Państwa członkowskie sprawdzają prawidłowość wykonania tych środków, w tym w odniesieniu do przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b). Jeżeli państwa członkowskie stwierdzą, że środki nie zostały wykonane prawidłowo, nie zatwierdzają zastosowania tych środków.







Sekcja 7

Ubezpieczanie zbiorów

Artykuł 50

Cel działań w zakresie ubezpieczania zbiorów

Działania w zakresie ubezpieczania zbiorów, o którym mowa w art. 33 ust. 3 akapit pierwszy lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przyczyniają się do ochrony dochodów producentów i do pokrywania strat rynkowych organizacji producentów lub jej członków, w przypadku gdy dotykają ich klęski żywiołowe, zjawiska klimatyczne oraz, w stosownych przypadkach, choroby lub inwazje szkodników.

Artykuł 51

Realizacja działań w zakresie ubezpieczania zbiorów

1. Państwa członkowskie przyjmują szczegółowe przepisy w sprawie realizacji działań w zakresie ubezpieczania zbiorów, obejmujące niezbędne przepisy gwarantujące, że działania w zakresie ubezpieczania zbiorów nie zakłócają konkurencji na rynku ubezpieczeń.

2. Państwa członkowskie mogą przyznawać dodatkowe finansowanie krajowe w celu wsparcia działań w zakresie ubezpieczania zbiorów, które korzystają z funduszu operacyjnego. Łączne wsparcie publiczne na ubezpieczanie zbiorów nie przekracza jednak:

a) 80 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłacanych przez producentów tytułem ubezpieczenia od strat powstałych w wyniku niekorzystnych zjawisk klimatycznych, które mogą być porównane do klęski żywiołowej;

b) 50 % kosztów składek ubezpieczeniowych opłacanych przez producentów tytułem ubezpieczenia od:

(i) strat, o których mowa w lit. a), oraz innych strat powodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi; oraz

(ii) strat powodowanych chorobami zwierząt lub roślin lub inwazjami szkodników.

Ograniczenie ustanowione w akapicie pierwszym lit. b) ma zastosowanie nawet w przypadkach, w których fundusz operacyjny kwalifikuje się do 60 % unijnej pomocy finansowej na podstawie art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3. Działania w zakresie ubezpieczania zbiorów nie obejmują odszkodowań otrzymanych z tytułu ubezpieczeń, które zwracają producentom ponad 100 % utraconych dochodów, uwzględniając jednocześnie wszelkie rekompensaty uzyskiwane przez producentów w ramach innych programów wsparcia związanych z przedmiotowymi ubezpieczeniami.

▼M1







Sekcja 8

Wsparcie związane z coachingiem

Artykuł 51a

Wdrażanie środków w zakresie coachingu

1. Do celów art. 33 ust. 3 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 do wsparcia w zakresie coachingu kwalifikują się następujące środki:

a) wymiana najlepszych praktyk dotyczących środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego, o których mowa w art. 33 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, pomagająca uznanej organizacji producentów, grupom producentów lub producentom indywidualnym korzystać z doświadczeń z wdrażania środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego;

b) wspieranie tworzenia nowych organizacji producentów, łączenia istniejących lub umożliwianie producentom indywidualnym wstępowania do już istniejących organizacji producentów;

c) tworzenie możliwości nawiązywania kontaktów między dostawcami i odbiorcami usług coachingu na potrzeby poprawy efektywności kanałów sprzedaży w celu zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania nimi.

2. Dostawcą usług coachingu jest zrzeszenie organizacji producentów lub organizacja producentów. Beneficjentem wsparcia na środki w zakresie coachingu jest dostawca usług coachingu.

3. Odbiorcą usług coachingu jest uznana organizacja producentów lub grupa producentów działająca w regionie, w którym przez trzy kolejne lata poprzedzające realizację programu operacyjnego stopień zorganizowania wynosił poniżej 20 %.

Producenci indywidualni, osoby lub grupy niebędące członkami organizacji producentów lub ich zrzeszeń mogą być odbiorcami usług coachingu, nawet jeśli prowadzą działalność w regionie, w którym stopień zorganizowania wynosi powyżej 20 %.

4. Wydatki na coaching stanowią część środków zapobiegania sytuacjom kryzysowym i zarządzania kryzysowego programów operacyjnych, o których mowa w art. 33 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Koszty kwalifikowalne związane z coachingiem wymieniono w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.

Wszystkie koszty określone w załączniku III są wypłacane dostawcy usług coachingu.

5. Środki w zakresie coachingu nie podlegają outsourcingowi.

▼B







ROZDZIAŁ IV

Krajowa pomoc finansowa

▼M1

Artykuł 52

Warunki udzielania krajowej pomocy finansowej

1. Na potrzeby art. 35 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stopień zorganizowania producentów w danym regionie państwa członkowskiego oblicza się na podstawie wartości owoców i warzyw wyprodukowanych w danym regionie i wprowadzanych do obrotu przez:

a) uznane organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów; oraz

b) grupy producentów uznane zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz organizacje producentów i grupy producentów uznane zgodnie z art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

Do celów obliczeń wartość, o której mowa w akapicie pierwszym, dzieli się przez łączną wartość owoców i warzyw wyprodukowanych w danym regionie.

2. Wartość owoców i warzyw wyprodukowanych w danym regionie oraz wprowadzonych do obrotu przez organizacje, zrzeszenia i grupy, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b), obejmuje jedynie te produkty, w odniesieniu do których wspomniane organizacje, zrzeszenia i grupy zostały uznane. Art. 22 stosuje się odpowiednio.

Do obliczenia łącznej wartości owoców i warzyw wyprodukowanych w danym regionie stosuje się odpowiednio metodę określoną w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 7 ).

3. Jedynie owoce i warzywa wyprodukowane w regionie, o którym mowa w ust. 4, są objęte krajową pomocą finansową.

4. Państwa członkowskie określają regiony jako odrębne części swojego terytorium zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami, takimi jak ich cechy agronomiczne i gospodarcze oraz ich potencjał rolniczy lub potencjał w zakresie produkcji owoców i warzyw, lub ich strukturę instytucjonalną albo administracyjną oraz w odniesieniu do których dostępne są dane w celu obliczenia stopnia zorganizowania producentów, o którym mowa w ust. 1.

Regiony zdefiniowane przez państwo członkowskie nie mogą być zmienione przez co najmniej pięć lat, chyba że taka zmiana jest obiektywnie uzasadniona, w szczególności przyczynami, które nie są związane z obliczaniem stopnia zorganizowania producentów w danym regionie lub regionach.

5. Przed przyznaniem krajowej pomocy finansowej państwa członkowskie zgłaszają Komisji wykaz regionu(-ów) spełniających kryteria, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz wysokość krajowej pomocy finansowej przyznanej organizacjom producentów w tych regionach.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o każdej zmianie regionu(-ów), spełniających kryteria, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

▼B

Artykuł 53

Zmiany w programie operacyjnym

Organizacja producentów, która chce wystąpić o krajową pomoc finansową, zmienia – jeżeli to konieczne – swój program operacyjny na podstawie art. 34.







ROZDZIAŁ V

Przepisy ogólne







Sekcja 1

Powiadomienia i sprawozdania

Artykuł 54

Powiadomienia ze strony państw członkowskich dotyczące organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów i grup producentów

Państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje i dokumenty:

a) do dnia 31 stycznia każdego roku – łączną kwotę funduszy operacyjnych zatwierdzoną w danym roku dla wszystkich programów operacyjnych. W powiadomieniu wyraźnie podaje się łączną kwotę funduszy operacyjnych i łączną kwotę pomocy unijnej przyznanej na te fundusze. Powyższe dane liczbowe są dalej podzielone na środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych oraz inne środki;

b) do dnia 15 listopada każdego roku – roczne sprawozdanie na temat organizacji producentów, zrzeszeń organizacji producentów i grup producentów utworzonych zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i planów uznawania realizowanych w poprzednim roku. Sprawozdanie roczne musi zawierać informacje określone w załączniku V do niniejszego rozporządzenia;

c) do dnia 31 stycznia każdego roku – ilości odpowiadające każdemu nadchodzącemu rocznemu okresowi realizacji planów uznawania grup producentów utworzonych zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w tym obecnemu rokowi realizacji. Podaje się kwoty zatwierdzone lub szacunkowe. Powiadomienie to zawiera następujące informacje w odniesieniu do każdej grupy producentów i każdego nadchodzącego rocznego okresu realizacji planu:

(i) łączną kwotę w odniesieniu do rocznego okresu realizacji planu uznawania, unijnej pomocy finansowej oraz składek państw członkowskich, grup producentów i członków grup producentów;

(ii) zestawienie pomocy przyznanej na podstawie odpowiednio art. 103a ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

Artykuł 55

Powiadomienia ze strony państw członkowskich dotyczące cen producenta w odniesieniu do owoców i warzyw na rynku wewnętrznym

1. W każdą środę do godziny 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) państwa członkowskie powiadamiają Komisję o średnich ważonych cenach odnotowanych dla owoców i warzyw wymienionych w załączniku VI w poprzednim tygodniu, w przypadku gdy dane takie są dostępne.

W przypadku owoców i warzyw objętych ogólną normą handlową określoną w części A załącznika I do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 powiadomienia dotyczą wyłącznie cen produktów spełniających tę normę, natomiast ceny produktów objętych szczegółową normą handlową określoną w części B wspomnianego załącznika dotyczą wyłącznie produktów klasy I.

Państwa członkowskie powiadamiają o jednolitej średniej ważonej cenie w odniesieniu do typów i odmian produktów, wielkości lub prezentacji określonych w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia. Jeżeli odnotowane ceny dotyczą innych typów, odmian, wielkości lub prezentacji, niż określono we wspomnianym załączniku, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o typach, odmianach, wielkościach lub prezentacjach produktów, którym odpowiadają ceny.

Ceny będące przedmiotem powiadomień są cenami EXW punkt pakowania, dotyczącymi produktów sortowanych, pakowanych i – w odpowiednich przypadkach – znajdujących się na paletach, wyrażonymi w euro na 100 kg masy netto.

2. Państwa członkowskie określają reprezentatywne rynki na obszarze produkcji odnośnych owoców i warzyw. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o reprezentatywnych rynkach oraz ich udziale w średniej w pierwszym zgłoszeniu lub kiedy zmieniają to zgłoszenie. Państwa członkowskie mogą powiadomić o innych cenach na zasadzie dobrowolności.







Sekcja 2

Monitorowanie i ocena programów operacyjnych i strategii krajowych

▼M1

Artykuł 56

Wskaźniki

1. Programy operacyjne i strategie krajowe są przedmiotem monitorowania i oceny, które mają na celu ocenę postępów w realizacji wyznaczonych celów programów operacyjnych oraz ich wydajności i skuteczności w odniesieniu do tych celów.

2. Postęp, wydajność i skuteczność, o których mowa w ust. 1, są oceniane przez cały czas realizacji programu operacyjnego na podstawie wskaźników określonych w sekcji 4 załącznika II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892, dotyczącej działań i środków wdrażanych przez uznane organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów i międzynarodowe zrzeszenia organizacji producentów oraz grupy producentów w ramach programów operacyjnych.

▼B

Artykuł 57

Procedury monitorowania i oceny w odniesieniu do programów operacyjnych

1. Organizacje producentów i zrzeszenia producentów ustanawiają system zbierania, rejestrowania i przechowywania informacji w celu opracowania odpowiednich wskaźników do celów monitorowania i ewaluacji programów operacyjnych.

2. Monitorowanie przeprowadza się w taki sposób, by jego wyniki wykorzystywać do:

a) weryfikacji jakości realizacji programu;

b) określenia wszelkich potrzeb w zakresie zmiany lub przeglądu programu operacyjnego;

▼M1

c) dostarczenia informacji w celu spełnienia wymogów dotyczących sprawozdawczości.

▼B

3. Ocena przyjmuje formę sprawozdania w przedostatnim roku realizacji programu operacyjnego, zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

▼M1

W ramach oceny postępy dokonane w odniesieniu do ogólnych celów programu bada się na podstawie wskaźników określonych w sekcji 4 załącznika II do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

▼B

W stosownych przypadkach ocena zawiera ocenę jakościową rezultatów i oddziaływania działań na rzecz ochrony środowiska mających na celu:

a) zapobieganie erozji gleby;

b) zmniejszenie stosowania środków ochrony roślin lub lepsze gospodarowanie środkami ochrony roślin;

c) ochronę siedlisk i różnorodności biologicznej; oraz

d) ochronę krajobrazu.

Wyniki tego działania wykorzystuje się do:

a) poprawy jakości programu operacyjnego;

b) określenia wszelkich potrzeb w zakresie znacznej zmiany programu operacyjnego; oraz

c) wyciągnięcia wniosków pomagających w poprawie przyszłych programów operacyjnych.

▼M1

Sprawozdanie z oceny dołączane jest do odpowiedniego sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

▼B

Artykuł 58

Procedury monitorowania i oceny w odniesieniu do strategii krajowej

1. Państwa członkowskie ustanawiają system zbierania, rejestrowania i przechowywania informacji w formie elektronicznej odpowiedniej do celów zestawiania wskaźników, o których mowa w art. 56. W tym celu państwa członkowskie wykorzystują informacje przekazane przez organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów w odniesieniu do monitorowania i oceny ich programów operacyjnych.

2. Monitorowanie odbywa się na bieżąco w celu przeprowadzenia oceny postępów w realizacji celów określonych w programach operacyjnych. Do tego celu wykorzystuje się informacje dostarczane w sprawozdaniach rocznych przekazywanych przez organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów. Monitorowanie przeprowadza się w taki sposób, by jego wyniki wykorzystywać do:

a) weryfikacji jakości realizacji programów operacyjnych;

b) określenia wszelkich potrzeb w zakresie dostosowań lub przeglądu strategii krajowej mających na celu osiągnięcie celów ustanowionych dla tej strategii lub poprawę zarządzania realizacją strategii, w tym zarządzania finansowego programami operacyjnymi;

3. Ocena ukierunkowana jest na ocenę postępów w realizacji ogólnych celów strategii. Do tego celu wykorzystywane są wyniki monitorowania i oceny programów operacyjnych zawarte w sprawozdaniach rocznych i przedostatnich sprawozdaniach rocznych przekazywanych przez organizacje producentów. Wyniki oceny wykorzystuje się do:

a) poprawy jakości strategii;

b) określenia wszelkich potrzeb w zakresie znacznej zmiany strategii;

Ocena obejmuje przeprowadzenie oceny w 2020 r. Jej wyniki stanowią część krajowego sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 54 lit. b), z tego samego roku. W sprawozdaniu analizuje się stopień wykorzystania zasobów finansowych, wydajność i skuteczność realizowanych programów operacyjnych oraz ocenia się skutki i wpływ tych programów w odniesieniu do założeń, celów i środków określonych w strategii oraz, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do innych celów określonych w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.







Sekcja 3

Kary administracyjne

Artykuł 59

Nieprzestrzeganie kryteriów uznania

1. Jeżeli państwo członkowskie ustaliło, że organizacja producentów nie przestrzega któregoś z kryteriów uznania związanych z wymogami art. 5 i 7, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 17, przesyła ono tej organizacji producentów, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, gdy stwierdzono naruszenie, pismo z ostrzeżeniem, w którym wymienia się stwierdzone naruszenie, wymagane środki naprawcze i okres, w ciągu którego należy wprowadzić te środki, nie dłuższy jednak niż cztery miesiące. Od momentu stwierdzenia naruszenia państwa członkowskie zawieszają płatność pomocy, dopóki nie zostaną w stopniu zadowalającym podjęte środki naprawcze.

2. Niepodjęcie środków naprawczych, o których mowa w ust. 1, w terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie skutkuje zawieszeniem uznania organizacji producentów. Państwo członkowskie powiadamia organizację producentów o okresie zawieszenia, który rozpoczyna się natychmiast po upływie terminu ustalonego na podjęcie środków naprawczych i nie przekracza 12 miesięcy od daty otrzymania przez organizację producentów pisma z ostrzeżeniem. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie takiej decyzji po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego.

W trakcie zawieszenia uznania organizacja producentów może kontynuować działalność, ale płatność pomocy zostaje wstrzymana do chwili zniesienia zawieszenia uznania. Kwota pomocy otrzymana w ciągu jednego roku zostaje zmniejszona o 2 % w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego lub jego części, w czasie którego uznanie jest zawieszone.

Zawieszenie kończy się w dniu kontroli potwierdzającej spełnienie odpowiednich kryteriów uznania.

3. Jeżeli kryteria nie zostały spełnione do końca okresu zawieszenia wyznaczonego przez właściwy organ państwa członkowskiego, państwo członkowskie wycofuje uznanie od dnia, w którym kryteria uznania przestały być spełniane, a jeżeli nie jest możliwe zidentyfikowanie tego dnia, od daty stwierdzenia naruszenia. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie uznania po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego. Pomoc należna za okres, w trakcie którego stwierdzono naruszenie, nie jest wypłacana, a pomoc nienależnie wypłacona zostaje odzyskana.

4. Jeżeli państwo członkowskie ustaliło, że organizacja producentów nie przestrzega któregoś z kryteriów uznania określonych w art. 154 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, innego niż te wymienione w ust. 1, przesyła ono tej organizacji producentów, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od momentu, gdy stwierdzono naruszenie, pismo z ostrzeżeniem, w którym wymienia się stwierdzone naruszenie, wymagane środki naprawcze i okres, w ciągu którego należy wprowadzić te środki, nie dłuższy jednak niż cztery miesiące.

5. Niepodjęcie środków naprawczych, o których mowa w ust. 4, w okresie wyznaczonym przez państwo członkowskie skutkuje zawieszeniem płatności i zmniejszeniem kwoty pomocy otrzymanej w ciągu jednego roku o 1 % w odniesieniu do każdego miesiąca kalendarzowego lub jego części, wykraczającego poza ten okres. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania krajowych przepisów horyzontalnych, które mogą przewidywać zawieszenie takiej decyzji po rozpoczęciu powiązanego postępowania sądowego.

6. Państwa członkowskie wycofują uznanie, jeżeli organizacja producentów nie udowodni przestrzegania kryteriów minimalnej wielkości lub wartości produkcji sprzedanej zgodnie z art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 do dnia 15 października drugiego roku następującego po roku, w którym takie kryteria nie były spełnione. Wycofanie staje się skuteczne od dnia, w którym warunki uznania nie są spełnione, lub, jeżeli zidentyfikowanie tego dnia nie jest możliwe, od daty stwierdzenia naruszenia. Pomoc należna za okres, w trakcie którego stwierdzono naruszenie, nie jest wypłacana, a pomoc nienależnie wypłacona zostaje odzyskana.

Jeżeli jednak organizacja producentów przedstawi państwu członkowskiemu dowody, że na skutek klęsk żywiołowych, niekorzystnych zjawisk klimatycznych, chorób lub inwazji szkodników, pomimo podjęcia środków zapobiegających sytuacjom kryzysowym, nie jest w stanie przestrzegać kryteriów uznania określonych w art. 154 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do minimalnej wielkości lub wartości zbywalnej produkcji określonej przez państwa członkowskie, państwo członkowskie może w danym roku odstąpić od wymogu minimalnej wielkości lub wartości zbywalnej produkcji w odniesieniu do tej organizacji producentów.

7. W przypadkach gdy zastosowanie mają ust. 1, 2, 4 i 5 państwa członkowskie mogą dokonywać płatności po terminie ustalonym w art. 10 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892. Płatności takich nie dokonuje się później niż dnia 15 października drugiego roku następującego po roku realizacji programu.

8. Ustępy 1–5 mają zastosowanie odpowiednio w przypadkach, gdy organizacja producentów nie przedstawia państwu członkowskiemu informacji wymaganych zgodnie z art. 21 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892.

Artykuł 60

Oszustwo

1. Państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony.

2. Jeżeli stwierdzono, że organizacja producentów lub zrzeszenie organizacji producentów popełniły oszustwo w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie, bez uszczerbku dla wszelkich innych kar stosowanych na mocy prawodawstwa unijnego i krajowego:

a) wycofują uznanie takiej organizacji lub zrzeszenia;

b) wyłączają odnośne działania ze wsparcia w ramach programu operacyjnego i odzyskują wszelką pomoc, którą już wypłacono na te działania; oraz

c) wyłączają tę organizację lub zrzeszenie z uznania w następnym roku.

Artykuł 61

Kara za niekwalifikowalne kwoty

1. Płatności oblicza się na podstawie kwalifikujących się działań.

2. Państwo członkowskie sprawdza wniosek o przyznanie pomocy i określa kwoty, które kwalifikują się do otrzymania wsparcia. Państwo członkowskie ustala kwoty, które:

a) byłyby wypłacone beneficjentowi w oparciu o sam wniosek;

b) będą wypłacone beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku.

3. Jeżeli kwota określona na podstawie ust. 2 lit. a) przekracza kwotę określoną zgodnie z ust. 2 lit. b) o więcej niż 3 %, nakłada się odpowiednią karę. Kwota kary jest równa różnicy między kwotami obliczonymi zgodnie z ust. 2 lit. a) i b). Jeżeli jednak organizacja producentów może wykazać, że nie jest odpowiedzialna za włączenie niekwalifikowalnej kwoty, nie stosuje się żadnej kary.

4. Ustępy 2 i 3 stosuje się odpowiednio do wydatków określonych jako niekwalifikowalne w trakcie kontroli na miejscu lub późniejszych kontroli.

5. Jeżeli wartość produkcji sprzedanej jest zadeklarowana i sprawdzona przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy, przy obliczaniu kwot na podstawie ust. 2 lit. a) i b) stosuje się odpowiednio wartości zadeklarowane i zatwierdzone.

6. W przypadku gdy po zakończeniu programu operacyjnego warunki, o których mowa w art. 33 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, nie zostały jeszcze spełnione, łączna kwota wsparcia na ostatni rok programu operacyjnego ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do kwoty wydatków, które nie zostały poniesione na działania na rzecz ochrony środowiska.

Artykuł 62

Kary administracyjne w wyniku kontroli pierwszego szczebla operacji wycofywania

1. Jeśli w wyniku kontroli, o których mowa w art. 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892, stwierdzono przekraczające ustalone tolerancje rozbieżności w odniesieniu do norm handlowych lub wymagań minimalnych, o których mowa w art. 15 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892, dana organizacja producentów zostaje zobowiązana do zapłaty kary obliczonej proporcjonalnie do wycofanych produktów niezgodnych z przepisami:

a) jeżeli ilości te wynoszą mniej niż 10 % ilości faktycznie wycofanych zgodnie z art. 44 niniejszego rozporządzenia, kara jest równa kwocie unijnej pomocy finansowej, obliczonej na podstawie ilości wycofanych produktów niezgodnych z przepisami;

b) jeżeli ilości te wynoszą od 10 % do 25 % ilości faktycznie wycofanych, kara jest równa dwukrotności kwoty unijnej pomocy finansowej, obliczonej na podstawie ilości wycofanych produktów niezgodnych z przepisami; lub

c) jeżeli ilości te wynoszą ponad 25 % ilości faktycznie wycofanych, kara jest równa kwocie unijnej pomocy finansowej na całą ilość zgłoszoną na podstawie art. 44 niniejszego rozporządzenia.

2. Kary, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie bez uszczerbku dla wszelkich kar nakładanych na podstawie art. 61.

Artykuł 63

Kary administracyjne mające zastosowanie do organizacji producentów w odniesieniu do operacji wycofywania

Wydatki na operacje wycofywania nie kwalifikują się, jeśli produkty nie zostały zbyte, jak przewidziało państwo członkowskie zgodnie z art. 46 ust. 1, lub jeśli operacja miała negatywny wpływ na środowisko lub jakiekolwiek negatywne konsekwencje fitosanitarne, bez uszczerbku dla wszelkich kar nakładanych na podstawie art. 61.

Artykuł 64

Kary administracyjne mające zastosowanie do odbiorców produktów wycofanych z rynku

W przypadku wykrycia w trakcie kontroli przeprowadzonych na podstawie art. 29 i 30 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 nieprawidłowości, które mogą być przypisane odbiorcom produktów wycofanych, wówczas odbiorcy ci:

a) tracą prawo do otrzymywania produktów wycofanych z rynku; oraz

b) zobowiązani są do zapłaty wartości produktów, które otrzymali, oraz związanych z tym kosztów sortowania, pakowania oraz transportu zgodnie z przepisami ustanowionymi przez państwa członkowskie.

Utrata prawa przewidziana w akapicie pierwszym lit. a) staje się natychmiast skuteczna i obowiązuje przez co najmniej jeden rok z możliwością przedłużenia.

Artykuł 65

Kary administracyjne w odniesieniu do zielonych zbiorów i niezbierania plonów

1. Jeżeli organizacja producentów nie wypełniła swoich obowiązków w odniesieniu do zielonych zbiorów, będzie musiała zapłacić jako karę kwotę rekompensaty dotyczącej obszarów, w odniesieniu do których obowiązek nie został wypełniony. Niewypełnienie obowiązków obejmuje następujące przypadki:

a) obszar zgłoszony do zielonych zbiorów nie kwalifikuje się do zielonych zbiorów;

b) produkt nie został całkowicie zebrany z danego obszaru lub nie został poddany denaturacji;

c) odnotowano negatywny wpływ na środowisko lub jakiekolwiek negatywne konsekwencje fitosanitarne, za które odpowiedzialna jest organizacja producentów.

2. Jeżeli organizacja producentów nie wypełniła swoich obowiązków w odniesieniu do niezbierania plonów, będzie musiała zapłacić jako karę kwotę rekompensaty dotyczącej obszarów, w odniesieniu do których obowiązek nie został wypełniony. Niewypełnienie obowiązków obejmuje następujące przypadki:

a) obszar zgłoszony do niezbierania plonów nie kwalifikuje się do niezbierania plonów,

b) zbiór lub częściowy zbiór miał jednak miejsce;

c) odnotowano negatywny wpływ na środowisko lub jakiekolwiek negatywne konsekwencje fitosanitarne, za które odpowiedzialna jest organizacja producentów.

Akapitu pierwszego lit. b) niniejszego ustępu nie stosuje się w przypadku, gdy zastosowanie ma art. 48 ust. 3 akapit drugi.

3. Kary, o których mowa w ust. 1 i 2, mają zastosowanie w uzupełnieniu wszelkich kar nakładanych na podstawie art. 61.

Artykuł 66

Uniemożliwianie kontroli na miejscu

Wniosek o uznanie, wniosek o zatwierdzenie programu operacyjnego lub wniosek o przyznanie pomocy zostaje odrzucony w odniesieniu do pozycji lub części wydatków, jeśli organizacja producentów, w tym jej członkowie lub odpowiedni przedstawiciele, uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Artykuł 67

Płatność odzyskanej pomocy i kar

1. Organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów lub inne odnośne