02019R0159 — PL — 01.07.2022 — 007.005

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2019/159

z dnia 31 stycznia 2019 r.

nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali







Artykuł 1

1. Niniejszym, z zastrzeżeniem art. 6 i 7, otwiera się kontyngent taryfowy w odniesieniu do przywozu do Unii każdej z 26 kategorii produktu objętej dochodzeniem (zdefiniowanych poprzez odniesienie do odpowiadających im kodów CN określonych w załączniku I) oraz każdego z okresów określonych w załącznikach IV.1 i IV.2.

▼M3

2. W przypadku każdej kategorii produktu objętej dochodzeniem, z wyjątkiem kategorii produktu 8 i 25a, część każdego kontyngentu taryfowego przydziela się państwom określonym w załączniku IV.

3. Pozostałą część każdego kontyngentu taryfowego, jak również kontyngent taryfowy w odniesieniu do kategorii produktu 8 i 25, przydziela się według kolejności zgłoszeń, w oparciu o kontyngent taryfowy ustalony na tym samym poziomie dla każdego kwartału w okresie obowiązywania.

▼B

4. Pobieranie z każdego kontyngentu kwartalnego zostaje zakończone dwudziestego dnia roboczego Komisji następującego po zakończeniu okresu kwartalnego. Na koniec każdego kwartału niewykorzystane salda kontyngentu taryfowego zostają automatycznie przeniesione na następny kwartał. Nie dokonuje się przeniesienia salda niewykorzystanego na koniec ostatniego kwartału każdego roku stosowania ostatecznego kontyngentu taryfowego.

▼M9

5. Jeżeli w odniesieniu do konkretnego państwa stosowny kontyngent taryfowy, o którym mowa w ust. 2, został wyczerpany, przywóz niektórych kategorii produktu z tego państwa może zostać dokonany w ramach pozostałej części kontyngentu taryfowego w odniesieniu do tej samej kategorii produktu. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w ostatnim kwartale każdego roku stosowania ostatecznego kontyngentu taryfowego. W odniesieniu do kategorii produktu 5, 9 i 21 nie będzie dozwolony dalszy dostęp do pozostałej części kontyngentu taryfowego. W odniesieniu do kategorii produktu 12, 13, 14, 16, 20 i 27 dozwolony będzie wyłącznie dostęp do określonej wielkości w ramach wielkości kontyngentu taryfowego początkowo dostępnej w ostatnim kwartale. W przypadku kategorii produktu 1 i 4B żadne państwo wywozu nie może samo wykorzystać więcej niż 30 % rezydualnego kontyngentu taryfowego początkowo dostępnego w ostatnim kwartale każdego roku stosowania środków. W odniesieniu do kategorii produktu 2, 3A, 3B, 4A, 6, 10, 15, 18, 19, 22, 24, 25B, 26 i 28 dozwolony będzie dostęp do całkowitej wielkości kontyngentu taryfowego początkowo dostępnej w ostatnim kwartale w odpowiednich kategoriach produktu.

▼B

6. Jeżeli stosowny kontyngent taryfowy został wyczerpany lub przywóz danych kategorii produktu nie został objęty stosownym kontyngentem taryfowym, stosuje się dodatkowe cło w wysokości 25 %, mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, w odniesieniu do kategorii produktu określonych w załączniku IV.1.

Artykuł 2

1. Pochodzenie wszelkich produktów, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, określa się zgodnie z obowiązującymi w Unii przepisami dotyczącymi niepreferencyjnego pochodzenia towarów.

2. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych. W przypadku zwrotu, który daje prawo do wypłaty należnych odsetek za zwłokę, stosuje się stopę procentową, którą wykorzystuje Europejski Bank Centralny do swoich głównych operacji refinansujących, publikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej , obowiązującą pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększoną o jeden punkt procentowy.

Artykuł 3

Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zarządzają Komisja i państwa członkowskie zgodnie z systemem zarządzania kontyngentami taryfowymi przewidzianym w art. 49–54 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.

Artykuł 4

Państwa członkowskie oraz Komisja ściśle współpracują ze sobą w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 5

1. Z zastrzeżeniem ust. 2, przywóz 26 kategorii produktu określonych w załączniku IV, pochodzących z jednego z państw wymienionych w załączniku III, nie podlega środkom określonym w art. 1.

2. W przypadku każdej z 26 kategorii produktu określonych w załączniku IV, w załączniku III.2 określono kraje pochodzenia, które podlegają środkom określonym w art. 1.

Artykuł 6

1. Produkty pochodzące z Norwegii, Islandii oraz Liechtensteinu nie podlegają środkom określonym w art. 1.

2. ►M8 ◄ Mozambik również nie podlega środkom określonym w art. 1.

Artykuł 7

W okresie obowiązywania środków ochronnych określonych w art. 1 zawiesza się stosowanie środków uprzedniego nadzoru obowiązujących na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/670 ( 1 ) w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku IV.

Artykuł 8

W okresie określonym w załącznikach IV.1 i IV.2 Komisja może dokonać przeglądu środków w przypadku zmiany okoliczności.

Artykuł 9

Wszelkie kwoty zapłacone w związku z dodatkowymi należnościami celnymi nałożonymi na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1013 w odniesieniu do produktów określonych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia zostają ostatecznie pobrane na poziomie określonym w art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1013.

Artykuł 10

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

▼M5

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2024 r.

▼B

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Produkt objęty dochodzeniem







Numer produktu Kategoria produktu Kody CN 1 Walcowane na gorąco arkusze i taśmy ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 7208 10 00 , 7208 25 00 , 7208 26 00 , 7208 27 00 , 7208 36 00 , 7208 37 00 , 7208 38 00 , 7208 39 00 , 7208 40 00 , 7208 52 10 , 7208 52 99 , 7208 53 10 , 7208 53 90 , 7208 54 00 , 7211 13 00 , 7211 14 00 , 7211 19 00 , 7212 60 00 , 7225 19 10 , 7225 30 10 , 7225 30 30 , 7225 30 90 , 7225 40 15 , 7225 40 90 , 7226 19 10 , 7226 91 20 , 7226 91 91 , 7226 91 99 2 Walcowane na zimno arkusze ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 7209 15 00 , 7209 16 90 , 7209 17 90 , 7209 18 91 , 7209 25 00 , 7209 26 90 , 7209 27 90 , 7209 28 90 , 7209 90 20 , 7209 90 80 , 7211 23 20 , 7211 23 30 , 7211 23 80 , 7211 29 00 , 7211 90 20 , 7211 90 80 , 7225 50 20 , 7225 50 80 , 7226 20 00 , 7226 92 00 3 Blachy elektrotechniczne (inne niż blachy elektrotechniczne teksturowane) 7209 16 10 , 7209 17 10 , 7209 18 10 , 7209 26 10 , 7209 27 10 , 7209 28 10 , 7225 19 90 , 7226 19 80 4 Produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi 7210 20 00 , 7210 30 00 , 7210 41 00 , 7210 49 00 , 7210 61 00 , 7210 69 00 , 7210 90 80 , 7212 20 00 , 7212 30 00 , 7212 50 20 , 7212 50 30 , 7212 50 40 , 7212 50 61 , 7212 50 69 , 7212 50 90 , 7225 91 00 , 7225 92 00 , 7225 99 00 , 7226 99 10 , 7226 99 30 , 7226 99 70 5 Produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi 7210 70 80 , 7212 40 80 6 Wyroby cynowane 7209 18 99 , 7210 11 00 , 7210 12 20 , 7210 12 80 , 7210 50 00 , 7210 70 10 , 7210 90 40 , 7212 10 10 , 7212 10 90 , 7212 40 20 7 Blacha quarto ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 7208 51 20 , 7208 51 91 , 7208 51 98 , 7208 52 91 , 7208 90 20 , 7208 90 80 , 7210 90 30 , 7225 40 12 , 7225 40 40 , 7225 40 60 8 Walcowane na gorąco arkusze i taśmy ze stali nierdzewnej 7219 11 00 , 7219 12 10 , 7219 12 90 , 7219 13 10 , 7219 13 90 , 7219 14 10 , 7219 14 90 , 7219 22 10 , 7219 22 90 , 7219 23 00 , 7219 24 00 , 7220 11 00 , 7220 12 00 9 Walcowane na zimno arkusze i taśmy ze stali nierdzewnej 7219 31 00 , 7219 32 10 , 7219 32 90 , 7219 33 10 , 7219 33 90 , 7219 34 10 , 7219 34 90 , 7219 35 10 , 7219 35 90 , 7219 90 20 , 7219 90 80 , 7220 20 21 , 7220 20 29 , 7220 20 41 , 7220 20 49 , 7220 20 81 , 7220 20 89 , 7220 90 20 , 7220 90 80 10 Walcowana na gorąco blacha quarto ze stali nierdzewnej 7219 21 10 , 7219 21 90 11 Blacha elektrotechniczna teksturowana 7225 11 00 , 7226 11 00 12 Pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 7214 30 00 , 7214 91 10 , 7214 91 90 , 7214 99 31 , 7214 99 39 , 7214 99 50 , 7214 99 71 , 7214 99 79 , 7214 99 95 , 7215 90 00 , 7216 10 00 , 7216 21 00 , 7216 22 00 , 7216 40 10 , 7216 40 90 , 7216 50 10 , 7216 50 91 , 7216 50 99 , 7216 99 00 , 7228 10 20 , 7228 20 10 , 7228 20 91 , 7228 30 20 , 7228 30 41 , 7228 30 49 , 7228 30 61 , 7228 30 69 , 7228 30 70 , 7228 30 89 , 7228 60 20 , 7228 60 80 , 7228 70 10 , 7228 70 90 , 7228 80 00 13 Pręty zbrojeniowe 7214 20 00 , 7214 99 10 14 Pręty i kształtowniki lekkie ze stali nierdzewnej 7222 11 11 , 7222 11 19 , 7222 11 81 , 7222 11 89 , 7222 19 10 , 7222 19 90 , 7222 20 11 , 7222 20 19 , 7222 20 21 , 7222 20 29 , 7222 20 31 , 7222 20 39 , 7222 20 81 , 7222 20 89 , 7222 30 51 , 7222 30 91 , 7222 30 97 , 7222 40 10 , 7222 40 50 , 7222 40 90 15 Walcówka ze stali nierdzewnej 7221 00 10 , 7221 00 90 16 Walcówka ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 7213 10 00 , 7213 20 00 , 7213 91 10 , 7213 91 20 , 7213 91 41 , 7213 91 49 , 7213 91 70 , 7213 91 90 , 7213 99 10 , 7213 99 90 , 7227 10 00 , 7227 20 00 , 7227 90 10 , 7227 90 50 , 7227 90 95 17 Kątowniki, kształtowniki i profile, z żeliwa lub stali niestopowej 7216 31 10 , 7216 31 90 , 7216 32 11 , 7216 32 19 , 7216 32 91 , 7216 32 99 , 7216 33 10 , 7216 33 90 18 Ścianka szczelna 7301 10 00 19 Elementy konstrukcyjne torów kolejowych lub tramwajowych 7302 10 22 , 7302 10 28 , 7302 10 40 , 7302 10 50 , 7302 40 00 20 Rury gazowe 7306 30 41 , 7306 30 49 , 7306 30 72 , 7306 30 77 21 Profile zamknięte 7306 61 10 , 7306 61 92 , 7306 61 99 22 Nierdzewne przewody rurowe i rury, bez szwu 7304 11 00 , 7304 22 00 , 7304 24 00 , 7304 41 00 , 7304 49 10 , 7304 49 93 , 7304 49 95 , 7304 49 99 23 Przewody rurowe i rury z łożyskami 7304 51 12 , 7304 51 18 , 7304 59 32 , 7304 59 38 24 Inne przewody rurowe bez szwu 7304 19 10 , 7304 19 30 , 7304 19 90 , 7304 23 00 , 7304 29 10 , 7304 29 30 , 7304 29 90 , 7304 31 20 , 7304 31 80 , 7304 39 10 , 7304 39 52 , 7304 39 58 , 7304 39 92 , 7304 39 93 , 7304 39 98 , 7304 51 81 , 7304 51 89 , 7304 59 10 , 7304 59 92 , 7304 59 93 , 7304 59 99 , 7304 90 00 25 Duże przewody rurowe spawane 7305 11 00 , 7305 12 00 , 7305 19 00 , 7305 20 00 , 7305 31 00 , 7305 39 00 , 7305 90 00 26 Inne rury spawane 7306 11 10 , 7306 11 90 , 7306 19 10 , 7306 19 90 , 7306 21 00 , 7306 29 00 , 7306 30 11 , 7306 30 19 , 7306 30 80 , 7306 40 20 , 7306 40 80 , 7306 50 20 , 7306 50 80 , 7306 69 10 , 7306 69 90 , 7306 90 00 27 Sztaby ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej wykończone na zimno 7215 10 00 , 7215 50 11 , 7215 50 19 , 7215 50 80 , 7228 10 90 , 7228 20 99 , 7228 50 20 , 7228 50 40 , 7228 50 61 , 7228 50 69 , 7228 50 80 28 Drut ze stali niestopowej 7217 10 10 , 7217 10 31 , 7217 10 39 , 7217 10 50 , 7217 10 90 , 7217 20 10 , 7217 20 30 , 7217 20 50 , 7217 20 90 , 7217 30 41 , 7217 30 49 , 7217 30 50 , 7217 30 90 , 7217 90 20 , 7217 90 50 , 7217 90 90









ZAŁĄCZNIK II

II.1 – Wzrost przywozu w odniesieniu do 26 kategorii produktu (w tonach)







Numer produktu Kategoria produktu 2013 2014 2015 2016 2017 OO Wzrost w OO w porównaniu z 2013 r. 1 Walcowane na gorąco arkusze i taśmy ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 4 867 242 5 263 815 7 854 395 8 610 847 7 048 217 7 209 718 48 % 2 Walcowane na zimno arkusze ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 1 837 875 1 906 067 2 761 337 2 007 299 2 463 937 2 463 941 34 % 3 Blachy elektrotechniczne (inne niż blachy elektrotechniczne teksturowane) 266 355 284 376 279 777 312 647 377 744 433 526 63 % 4 Produkty walcowane płaskie z powłokami metalowymi 1 855 325 2 203 135 2 688 830 3 924 906 5 019 132 4 637 052 150 % 5 Produkty walcowane płaskie z powłokami organicznymi 681 646 725 004 622 482 730 619 919 000 937 693 38 % 6 Wyroby cynowane 549 941 660 743 634 722 754 638 616 810 735 928 34 % 7 Blachy quarto ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 1 439 430 1 968 634 2 573 220 2 834 744 2 549 694 2 374 170 65 % 8 Walcowane na gorąco arkusze i taśmy ze stali nierdzewnej 157 197 213 885 247 090 326 631 407 886 408 468 160 % 9 Walcowane na zimno arkusze i taśmy ze stali nierdzewnej 645 004 954 179 697 199 753 058 869 091 972 415 51 % 10 Walcowana na gorąco blacha quarto ze stali nierdzewnej 26 799 34 700 31 586 25 995 27 704 28 677 7 % 12 Pręty zwykłej jakości i kształtowniki lekkie ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 942 999 1 265 397 1 233 328 1 429 511 1 419 973 1 792 392 90 % 13 Pręty zbrojeniowe 528 702 972 572 1 430 000 1 292 936 1 191 379 1 755 338 232 % 14 Pręty i kształtowniki lekkie ze stali nierdzewnej 114 638 149 670 144 875 149 499 161 973 184 811 61 % 15 Walcówka ze stali nierdzewnej 52 068 71 209 57 542 58 659 63 022 69 786 34 % 16 Walcówka ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej 1 107 169 1 267 308 1 694 707 2 001 322 2 093 877 2 354 164 113 % 17 Kątowniki, kształtowniki i profile, z żeliwa lub stali niestopowej 222 797 274 863 267 851 387 353 262 759 373 732 68 % 18 Ścianka szczelna 15 871 16 497 14 051 36 683 84 549 83 502 426 % 19 Elementy konstrukcyjne torów kolejowych lub tramwajowych 14 587 25 532 23 202 12 494 18 232 23 013 58 % 20 Rury gazowe 275 378 349 078 314 471 354 261 401 410 445 569 62 % 21 Profile zamknięte 485 038 578 426 602 190 757 274 862 889 956 360 97 % 22 Nierdzewne przewody rurowe i rury, bez szwu 42 417 55 590 54 948 51 614 49 593 49 781 17 % 24 Inne przewody rurowe bez szwu 440 696 509 052 448 761 448 333 410 822 480 600 9 % 25 Duże przewody rurowe spawane 295 502 418 808 218 549 171 512 1 053 049 720 886 144 % 26 Inne rury spawane 462 137 484 915 494 914 526 634 551 764 558 457 21 % 27 Sztaby ze stali niestopowej i pozostałej stali stopowej wykończone na zimno 446 086 514 066 479 271 454 924 454 921 501 232 12 % 28 Drut ze stali niestopowej 555 798 700 560 683 041 726 158 714 480 762 600 37 %

II.2 – Wzrost przywozu w odniesieniu do 2 kategorii produktu (w tonach)







Numer produktu Kategoria produktu 2013 2014 2015 2016 2017 OO Wzrost w OO w porównaniu z 2013 r. 11 Blacha elektrotechniczna teksturowana 114 388 112 258 101 737 109 518 99 917 106 570 – 7 % 23 Przewody rurowe i rury z łożyskami 7 475 8 998 8 337 7 035 6 137 6 265 – 16 %









ZAŁĄCZNIK III

III.1 – Wykaz krajów rozwijających się, członków WTO

Afganistan, Albania, Angola, Antigua i Barbuda, Arabia Saudyjska, Argentyna, Armenia, Bahrajn, Bangladesz, Barbados, Belize, Benin, Boliwia, Botswana, Brazylia, Brunei Darussalam, Burkina Faso, Burundi, była jugosłowiańska republika Macedonii, Chile, Chiny, Czad, Czarnogóra, Demokratyczna Republika Konga, Dominika, Dominikana, Dżibuti, Egipt, Ekwador, Eswatini, Fidżi, Filipiny, Gabon, Gambia, Ghana, Grenada, Gruzja, Gujana, Gwatemala, Gwinea Bissau, Gwinea, Haiti, Honduras, Hongkong, Indie, Indonezja, Jamajka, Jemen, Jordania, Kambodża, Kamerun, Katar, Kazachstan, Kenia, Kirgistan, Kolumbia, Kongo, Kostaryka, Kuba, Kuwejt, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Lesotho, Liberia, Madagaskar, Makau, Malawi, Malediwy, Malezja, Mali, Maroko, Mauretania, Mauritius, Meksyk, Mjanma/Birma, Mołdawia, Mongolia, Mozambik, Namibia, Nepal, Niger, Nigeria, Nikaragua, Oman, Pakistan, Panama, Papua-Nowa Gwinea, Paragwaj, Peru, Republika Południowej Afryki, Republika Środkowoafrykańska, Republika Zielonego Przylądka, Rwanda, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Salwador, Samoa, Senegal, Seszele, Sierra Leone, Sri Lanka, Surinam, Tadżykistan, Tajlandia, Tanzania, Togo, Tonga, Trynidad i Tobago, Tunezja, Turcja, Uganda, Ukraina, Urugwaj, Vanuatu, Wenezuela, Wietnam, Wybrzeże Kości Słoniowej, Wyspy Salomona, Zambia, Zimbabwe, Zjednoczone Emiraty Arabskie

▼M9

III.2 – Wykaz kategorii produktu pochodzących z krajów rozwijających się, do których stosuje się środki ostateczne







Wykaz kategorii produktu pochodzących z krajów rozwijających się, do których stosuje się środki ostateczne Kraj/grupa produktu 1 2 3A 3B 4 A 4 B 5 6 7 8 9 10 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 24 25 A 25 B 26 27 28 Brazylia X X X Chiny X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X Egipt X X X Indie X X X X X X X X X X X X X X X X Indonezja X X X X X Kazachstan X X X Mołdawia X X X X X Macedonia Północna X X X X X X Republika Południowej Afryki X X X X X Tunezja X X Turcja X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X Ukraina X X X X X X X X X X X X X X X X Zjednoczone Emiraty Arabskie X X X X X X Wietnam X X X X X X X X Wszystkie pozostałe kraje rozwijające się X X









ZAŁĄCZNIK IV

IV.1 – Wielkość kontyngentów taryfowych





IV.2 – Wielkość globalnych i rezydualnych kontyngentów taryfowych w podziale na kwartał







Numer produktu Przydział według kraju (w stosownych przypadkach) Rok 2 Rok 3 Od 1.7.2022 r. do 30.9.2022 r. Od 1.10.2022 r. do 31.12.2022 r. Od 1.1.2023 r. do 31.3.2023 r. Od 1.4.2023 r. do 30.6.2023 r. Od 1.7.2023 r. do 30.9.2023 r. Od 1.10.2023 r. do 31.12.2023 r. Od 1.1.2024 r. do 31.3.2024 r. Od 1.4.2024 r. do 30.6.2024 r. Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) Wielkość kontyngentu taryfowego (tony netto) 1 Pozostałe państwa 900 290,25 900 290,25 880 718,72 890 504,48 933 743,65 933 743,65 923 594,27 923 594,27 2 Pozostałe państwa 321 824,43 321 824,43 314 828,25 318 326,34 333 782,94 333 782,94 330 154,85 330 154,85 3A Pozostałe państwa 817,65 817,65 799,87 808,76 848,03 848,03 838,81 838,81 3B Pozostałe państwa 8 303,99 8 303,99 8 123,47 8 213,73 8 612,56 8 612,56 8 518,94 8 518,94 4 A Pozostałe państwa 454 338,51 454 338,51 444 461,58 449 400,05 471 221,03 471 221,03 466 099,06 466 099,06 4 B Pozostałe państwa 100 848,08 100 848,08 98 655,73 99 751,91 104 595,44 104 595,44 103 458,53 103 458,53 5 Pozostałe państwa 41 252,54 41 252,54 40 355,75 40 804,14 42 785,42 42 785,42 42 320,36 42 320,36 6 Pozostałe państwa 35 715,05 35 715,05 34 938,63 35 326,84 37 042,16 37 042,16 36 639,53 36 639,53 7 Pozostałe państwa 554 571,27 554 571,27 542 515,37 548 543,32 575 178,29 575 178,29 568 926,35 568 926,35 8 Pozostałe państwa 105 581,29 105 581,29 103 286,04 104 433,67 109 504,53 109 504,53 108 314,26 108 314,26 ▼C1 9 Pozostałe państwa 63 645,29 63 645,29 62 261,69 62 953,49 66 010,25 66 010,25 65 292,75 65 292,75 ▼M9 10 Pozostałe państwa 1 002,95 1 002,95 981,14 992,04 1 040,21 1 040,21 1 028,91 1 028,91 12 Pozostałe państwa 58 414,15 58 414,15 57 144,27 57 779,21 60 584,73 60 584,73 59 926,20 59 926,20 13 Pozostałe państwa 132 668,90 132 668,90 129 784,79 131 226,85 137 598,67 137 598,67 136 103,03 136 103,03 14 Pozostałe państwa 4 956,51 4 956,51 4 848,76 4 902,63 5 140,68 5 140,68 5 084,81 5 084,81 15 Pozostałe państwa 773,87 773,87 757,04 765,46 802,62 802,62 793,90 793,90 16 Pozostałe państwa 116 864,97 116 864,97 114 324,43 115 594,70 121 207,50 121 207,50 119 890,02 119 890,02 17 Pozostałe państwa 64 947,85 64 947,85 63 535,94 64 241,90 67 361,21 67 361,21 66 629,03 66 629,03 18 Pozostałe państwa 274,44 274,44 268,47 271,45 284,63 284,63 281,54 281,54 19 Pozostałe państwa 759,42 759,42 742,91 751,17 787,64 787,64 779,08 779,08 20 Pozostałe państwa 10 690,62 10 690,62 10 458,21 10 574,41 11 087,86 11 087,86 10 967,34 10 967,34 21 Pozostałe państwa 19 871,64 19 871,64 19 439,65 19 655,65 20 610,04 20 610,04 20 386,02 20 386,02 22 Pozostałe państwa 2 586,28 2 586,28 2 530,05 2 558,16 2 682,38 2 682,38 2 653,22 2 653,22 24 Pozostałe państwa 43 742,37 43 742,37 42 791,45 43 266,91 45 367,77 45 367,77 44 874,64 44 874,64 25 A Pozostałe państwa 115 747,59 115 747,59 113 231,34 114 489,47 120 048,60 120 048,60 118 743,72 118 743,72 25 B Pozostałe państwa 6 251,05 6 251,05 6 115,16 6 183,11 6 483,33 6 483,33 6 412,86 6 412,86 26 Pozostałe państwa 19 298,91 19 298,91 18 879,37 19 089,14 20 016,03 20 016,03 19 798,47 19 798,47 27 Pozostałe państwa 30 366,43 30 366,43 29 706,29 30 036,36 31 494,80 31 494,80 31 152,46 31 152,46 28 Pozostałe państwa 47 545,89 47 545,89 46 512,29 47 029,09 49 312,63 49 312,63 48 776,62 48 776,62

IV.3 – Maksymalna wielkość kontyngentu rezydualnego dostępnego w ostatnich kwartałach dla państw, którym przysługują kontyngenty krajowe







Kategoria produktu Nowy przydzielony kontyngent w tonach Od 1.4.2023 r. do 30.6.2023 r. Od 1.4.2024 r. do 30.6.2024 r. 1 System specjalny System specjalny 2 318 326,34 330 154,85 3.A 808,76 838,81 3.B 8 213,73 8 518,94 4.A 449 400,05 466 099,06 4.B System specjalny System specjalny 5 Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. 6 35 326,84 36 639,53 7 nie dotyczy nie dotyczy 8 nie dotyczy nie dotyczy 9 Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. 10 992,04 1 028,91 12 22 671,97 23 514,42 13 53 215,94 55 193,36 14 3 652,73 3 788,46 15 765,46 793,90 16 18 138,68 18 812,69 17 nie dotyczy nie dotyczy 18 271,45 281,54 19 751,17 779,08 20 960,89 996,60 21 Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. Brak dostępu do kontyngentu rezydualnego w IV kw. 22 2 558,16 2 653,22 24 43 266,91 44 874,64 25.A nie dotyczy nie dotyczy 25.B 6 183,11 6 412,86 26 19 089,14 19 798,47 27 4 699,24 4 873,85 28 47 029,09 48 776,62

▼M10









ZAŁĄCZNIK V

Atrakcyjność rynku unijnego

1) W swoich pierwotnych ustaleniach Komisja wyjaśniła, że unijny rynek stali jest atrakcyjnym celem przywozu pod względem wielkości i cen ( 2 ). W tym zakresie, zgodnie z danymi OECD ( 3 ), w latach poprzedzających wszczęcie dochodzenia, które doprowadziło do wprowadzenia środka ochronnego, rynek unijny był największym terytorium przywozu w ujęciu realnym, stanowiąc od 13,8 % do 18,4 % globalnego udziału w przywozie w tym okresie.

2) Oprócz wielkości rynek unijny był również bardzo atrakcyjny, jeżeli chodzi o ceny. W rzeczywistości w ramach analizy odpowiednich danych ( 4 ) wykazano, że główne państwa wywozu stali do Unii osiągnęły w przypadku dużej części swojego wywozu (od 46 % do 78 % przedmiotowych kodów CN) wyższą cenę na rynku unijnym w porównaniu z cenami eksportowymi osiąganymi na innych rynkach trzecich dla tych samych kodów CN. W przypadku tych państw rynek unijny stanowił również istotny udział w ich wywozie, będąc głównym lub jednym z głównych kierunków wywozu, w niektórych przypadkach osiągając ponad 25 % udziału, a w danym roku nawet 32 % ( 5 ).

3) Atrakcyjność rynku unijnego potwierdził również fakt, że podczas gdy główne państwa wywozu stali ( 6 ) zmniejszały wywóz do państw trzecich, w szybkim tempie zwiększały wywóz do Unii. W szczególności wywóz do innych państw trzecich z tych miejsc pochodzenia zmniejszył się o ponad 11 mln ton (-8 %) w 2018 r. ( 7 ) w porównaniu z 2017 r. ( 8 ) Z drugiej strony w tym samym okresie przywóz do Unii z tych miejsc pochodzenia wzrósł o ponad 3 mln ton (+14 %) ( 9 ). Te przeciwstawne tendencje pokazały, że podczas gdy przywóz do innych państw trzecich ogólnie uległ zmniejszeniu, w kontekście rosnącej nadwyżki mocy produkcyjnych i zwiększonych ograniczeń w dostępie do rynków na całym świecie (zob. sekcje 1.1.1 i 1.1.2 poniżej) oraz przy braku jakichkolwiek istotnych pozytywnych zmian w zakresie konsumpcji krajowej państw wywozu, producenci eksportujący wykorzystali okazję do zbycia coraz większych ilości na rynek unijny.

4) Z powyższego zestawu danych wynika zatem jednoznacznie, że rynek unijny był atrakcyjny dla producentów eksportujących zarówno w ujęciu realnym, jak i pod względem cen.

1. ANALIZA

1.1. Wzrost przywozu w wyniku nieprzewidzianego rozwoju sytuacji

5) W poniższych podsekcjach przedstawiono zatem dodatkowe informacje i bardziej szczegółowe wyjaśnienia łączące wszystkie elementy nieprzewidzianego rozwoju sytuacji ze wzrostem przywozu, który miał miejsce, uzupełniając w ten sposób pierwotne ustalenia.

1.1.1. Wzrost przywozu do Unii spowodowany globalną nadwyżką mocy produkcyjnych w sektorze stali

6) W pierwotnych ustaleniach Komisja stwierdziła, że w sektorze stali istniała nadwyżka mocy produkcyjnych i że pomimo działań nakierowanych na jej zmniejszenie, wzrosła ona w okresie objętym dochodzeniem ( 10 ).

7) W kilku źródłach konsekwentnie potwierdzono bezpośredni związek pomiędzy nadwyżką mocy produkcyjnych w sektorze stali i jej wpływem na wywóz. Np. OECD zauważyła, że „Nadmierne poziomy mocy produkcyjnych w zakresie produkcji stali mają istotne konsekwencje dla przemysłu stalowego, często związane z nadwyżką podaży, niskimi cenami i słabą rentownością” ( 11 ). Zauważyła ona również, że „na poziomie globalnym skutki nadwyżki mocy produkcyjnych są przenoszone przez handel; nadwyżka mocy produkcyjnych może prowadzić do gwałtownego wzrostu wywozu, co z kolei prowadzi do spadku cen i utraty udziału w rynku przez producentów krajowych konkurujących na rynkach przywozu” ( 12 ).

8) Podobnie w innych badaniach wskazano na ten sam kierunek. W dokumencie „Economic Policy Institute” z 2014 r. ( 13 ) zauważono, że „Nadwyżka mocy produkcyjnych oznacza, że zakłady produkcyjne stali mają zdolność do wyprodukowania znacznie większej ilości stali niż popyt na rynku. Wysokie koszty stałe, kapitałochłonność i duża skala produkcji stali zachęcają do wywozu nadwyżki po stawkach niższych niż rynkowe”. […] „Nadwyżka mocy produkcyjnych prowadzi do nadprodukcji i gwałtownego wzrostu wywozu” oraz zauważono, że „[t]a wysoka kapitałochłonność przemysłu prowadzi producentów do maksymalizacji produkcji w celu pokrycia kosztów stałych, a to z kolei prowadzi ich do sprzedaży nadwyżki produkcji po zaniżonej cenie na rynkach zagranicznych – zwłaszcza na atrakcyjnym rynku amerykańskim – gdy popyt krajowy pozostaje w tyle. Doprowadziło to do wielokrotnego wzrostu wywozu nieuczciwie sprzedawanej stali na przestrzeni lat”.

9) W tym samym duchu wypowiedziała się również Komisja Europejska w komunikacie z 2016 r. „[n]adwyżka produkcji stali niedawno doprowadziła do dramatycznego wzrostu wywozu, destabilizując światowe rynki stali i obniżając ceny stali na całym świecie” ( 14 ).

10) Dlatego też istnieje ogólnie przyjęte uzasadnienie ekonomiczne wyjaśniające działania producentów eksportujących polegające na przerzuceniu nadwyżki mocy produkcyjnych na rynki państw trzecich (zazwyczaj po niższych cenach), aby przynajmniej częściowo pokryć swoje koszty.

11) Komisja oceniła następnie szczegółowo bezpośredni związek między potwierdzoną istniejącą (i rosnącą) nadwyżką mocy produkcyjnych w sektorze stali a wzrostem przywozu do Unii.

12) W sytuacji nadwyżki mocy produkcyjnych i mając motywację do ich przerzucenia, producenci eksportujący skierowaliby się na te rynki, które umożliwiają im sprzedaż zasadniczo większych ilości najlepiej po wyższych cenach (w porównaniu z innymi rynkami państw trzecich). W tym względzie Komisja wyjaśniła w motywach 1–4, że Unia jest atrakcyjnym rynkiem dla producentów eksportujących zarówno pod względem wielkości, jak i poziomu cen. Z dostępnych danych dotyczących przywozu wynika również, że przywóz do Unii wzrósł szybko i znacząco w okresie, w którym rosła również nadwyżka mocy produkcyjnych ( 15 ), oraz że wzrost ten następował w znacznie szybszym tempie niż wzrost konsumpcji w Unii ( 16 ), a także z danych wynika, że przywóz do Unii nadal wzrastał, podczas gdy tendencja wywozu do innych państw trzecich była odwrotna. Ponadto z danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie środków tymczasowych wynika, że producenci eksportujący konsekwentnie podcinali ceny producentów unijnych (w niektórych przypadkach znacznie), pokazując swoją determinację, aby wciąż korzystać z atrakcyjnych warunków rynku unijnego ( 17 ). Wielkość i tempo przywozu do Unii po cenach stale niższych niż ceny przemysłu Unii, w kontekście znacznie wolniejszego wzrostu konsumpcji, trudno byłoby w ogóle racjonalnie wytłumaczyć, gdyby nie kontekst rosnącej nadwyżki mocy produkcyjnych, która stanowiła podstawę zachowania producentów eksportujących.

13) W związku z tym Komisja stwierdziła, że przywóz do Unii wzrósł w wyniku nadwyżki mocy produkcyjnych w sektorze stali w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem.

1.1.2. Wzrost liczby środków ochrony handlu i środków ograniczających handel w państwach trzecich

14) W motywach 33 i 34 rozporządzenia w sprawie środków tymczasowych Komisja wyjaśniła, że nastąpił znaczny wzrost wykorzystania instrumentów ochrony handlu w sektorze stalowym w szczególności w latach poprzedzających wszczęcie unijnego dochodzenia w sprawie środków ochronnych. W rozporządzeniu w sprawie środków tymczasowych stwierdzono, że „podczas gdy w latach 2011–2013 wszczęto rocznie średnio około 77 dochodzeń, w latach 2015–2016 średnia ta wzrosła do 117”. Ponadto w całym 2017 r. państwa trzecie kontynuowały nakładanie środków ograniczających handel ( 18 ).

15) W ujęciu ogólnym Komisja zauważyła na podstawie przeanalizowanych danych ( 19 ), że w latach 2013–2017 nałożono ponad 300 środków ochrony handlu na wyroby ze stali ( 20 ).

16) W ramach analizy tych danych wykazano, że środki te zostały nałożone przez dużą liczbę państw (co najmniej 24 jurysdykcje), a wśród nich przez wszystkie główne państwa przywozu stali ( 21 ). Państwa te w latach 2013–2017 wprowadziły 157 środków, tj. ponad 52 % wszystkich środków.

17) Jednocześnie państwa będące największymi państwami wywozu do Unii objęte były w tym okresie dużą ilością środków w wielu jurysdykcjach. Biorąc za przykład siedmiu największych eksporterów do Unii ( 22 ), Komisja zauważyła, że podlegali oni około 200 środkom, czyli około 66 % wszystkich środków obowiązujących w co najmniej 24 różnych państwach trzecich.

18) W związku z powyższym Komisja potwierdziła, że skala instrumentów ochrony handlu, pod względem liczby poszczególnych środków i państw, których dotyczą (zarówno nakładających, jak i podlegających środkom), była bardzo znacząca. Komisja zauważyła ponadto, że dane zawarte w pierwotnej dokumentacji wskazują, że liczby te mogą stanowić nawet dość ostrożny szacunek ( 23 ). Ponadto cła nałożone na mocy tych środków okazały się wystarczająco wysokie, aby wpłynąć na poziom przywozu wprowadzanego na te rynki w porównaniu z okresem poprzedzającym wprowadzenie tych środków. Znalazło to odzwierciedlenie w ogólnym spadku wywozu z państw objętych instrumentami ochrony handlu na rynki trzecie (zob. motyw 19), pomimo faktu, że ogólne warunki rynkowe nie uległy znacznej zmianie ( 24 ), a zatem zasadniczo nie uzasadniałyby zmniejszenia wielkości wywozu o takiej skali, gdyby nie skutki poziomu środków.

19) W tym względzie Komisja potwierdziła na podstawie przeanalizowanych danych, że powszechnym skutkiem wprowadzenia środków ochrony handlu było zmniejszenie (w wielu przypadkach znaczne) przywozu do państw objętych środkami w okresie następującym po ich wprowadzeniu. W związku z tym Komisja zauważyła, że w oparciu o analizę jej własnych dochodzeń w sprawie instrumentów ochrony handlu dotyczących wyrobów ze stali ( 25 ), przywóz zmniejszył się średnio aż o 82 % w porównaniu z poziomem przywozu w okresie objętym dochodzeniem, który doprowadził do wprowadzenia środków. W tych przypadkach wielkość przywozu była znaczna ( 26 ). Komisja potwierdziła również, że instrumenty ochrony handlu dotyczące stali miały podobny skutek, gdy zostały wprowadzone przez państwa trzecie. W próbie obejmującej 26 ocenionych przypadków ( 27 ) Komisja potwierdziła, że zmniejszenie przywozu wyniosło średnio 73 %, a wielkość przywozu była również istotna ( 28 ). W związku z tym wprowadzenie przez państwa trzecie instrumentów ochrony handlu spowodowało zmniejszenie wielkości wywozu do tych państw, który został przynajmniej częściowo skierowany na rynek unijny.

20) Co więcej, innym zestawem danych wskazujących na wyraźny związek między rosnącą liczbą środków ochrony handlu w państwach trzecich a wzrostem przywozu na rynek unijny są przeciwstawne tendencje w wywozie do Unii głównych państw wywozu stali, wyjaśnione w motywie 3 ( 29 ). W świetle dużej ilości środków ochrony handlu nałożonych przez państwa trzecie oraz ich wpływu na wielkość przywozu do państw wprowadzających środek (jak wyszczególniono w motywach 18 i 19), tendencja ta potwierdza, że zdolność głównych państw wywozu stali do wywozu do państw trzecich została znacznie ograniczona. Dlatego też państwa te starały się zbyć te dodatkowe ilości (również dotknięte nadwyżką mocy produkcyjnych) na atrakcyjnym rynku unijnym, który w rezultacie doświadczył stałego wzrostu przywozu w tym samym okresie, w tempie znacznie wyższym niż zmiany konsumpcji.

21) Poniższy wykres ( 30 ) obrazuje te tendencje.

22) Komisja zauważyła również, że ogólne zużycie stali nie uległo w tym okresie znacznemu zmniejszeniu, co tłumaczyłoby taki spadek wywozu do państw trzecich. W związku z tym zmniejszenie wywozu do innych państw trzecich można było racjonalnie wytłumaczyć jedynie ograniczającym wpływem szerokiego wachlarza instrumentów ochrony handlu lub innych środków ograniczających handel wprowadzonych przez dużą liczbę jurysdykcji.

23) W związku z tym Komisja stwierdziła, że wzrost liczby instrumentów ochrony handlu i innych środków ograniczających handel w państwach trzecich spowodował wzrost przywozu do Unii w okresie badanym.

1.1.3. Środek przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232

24) W motywach od 58 do 61 rozporządzenia w sprawie środków ostatecznych Komisja wyjaśniła związek między środkami przyjętymi przez USA na podstawie sekcji 232 a wzrostem przywozu do Unii. Ponadto w motywach od 101 do 110 rozporządzenia w sprawie środków ostatecznych Komisja oceniła również zmiany w przywozie zarówno na rynek unijny, jak i amerykański ( 31 ).

25) W związku z tym, że dane ocenione w celu określenia wzrostu przywozu nie sięgały dalej niż koniec czerwca 2018 r. (koniec najbardziej aktualnego okresu), obejmowały one tendencje w przywozie do Unii i do Stanów Zjednoczonych w stosunkowo krótkim okresie po wejściu w życie środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232. Jak wyjaśniono w motywie 58 rozporządzenia w sprawie środków ostatecznych, dochodzenie prowadzące do wprowadzenia środka przez USA zostało wszczęte już w kwietniu 2017 r., a sprawozdanie stanowiące podstawę późniejszego przyjęcia środka zostało opublikowane w styczniu 2018 r., a zatem pierwsze oznaki przesunięcia handlu zostały już zidentyfikowane.

26) Z danych wynika, że podczas gdy w pierwszej połowie 2018 r. przywóz do Stanów Zjednoczonych zmniejszył się o prawie milion ton (-7 %) w porównaniu z tym samym okresem w 2017 r., przywóz do Unii wykazywał niemal identyczną odwrotną tendencję – wzrost przywozu wyniósł 1,2 mln ton (+7 %).

27) Tendencję tę można wyjaśnić tym, że główne państwa wywozu stali do Unii dokonywały również wywozu odpowiednich ilości na rynek amerykański. Podczas gdy wielkość wywozu do Stanów Zjednoczonych malała (w wyniku 25-procentowego cła nałożonego na mocy środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232), wielkość wywozu niektórych z tych państw do Unii równolegle rosła. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 3 powyżej, ogólnie zmalał wywóz z tych państw na inne rynki trzecie.

28) W związku z tym brak możliwości dokonywania wywozu w takich samych ilościach do Stanów Zjednoczonych po wejściu w życie środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232 postawił państwa eksportujące w sytuacji, w której były one zmuszone do poszukiwania innych rynków zbytu dla swojej stali. W tym przypadku, ponieważ rynek unijny był bardzo atrakcyjny pod względem wielkości i cen w porównaniu z innymi rynkami trzecimi, był on naturalnym celem dla państw wywozu, co spowodowało wzrost przywozu, zwłaszcza z krajów pochodzenia, które utraciły wielkość wywozu do Stanów Zjednoczonych. Tendencje te przedstawiono na poniższych wykresach ( 32 ).

29) W świetle tych faktów Komisja potwierdziła, że wzrost przywozu do Unii, który miał miejsce w okresie objętym dochodzeniem, był wynikiem (wraz z innym nieprzewidzianym rozwojem sytuacji) środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232.

Łączna ocena

30) Komisja stwierdziła również, że wzrost przywozu nastąpił w wyniku połączenia wszystkich zidentyfikowanych okoliczności nieprzewidzianego rozwoju sytuacji (globalna nadwyżka mocy produkcyjnych, wzrost liczby środków ochrony handlu i środków ograniczających handel w państwach trzecich oraz środek przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232). Występowanie kilku okoliczności nieprzewidzianego rozwoju sytuacji w tym samym czasie wzmacnia ustalenie logicznego związku między wzrostem przywozu do Unii, która była atrakcyjnym i głównym rynkiem dla wywozu stali, a zidentyfikowanym nieprzewidzianym rozwojem sytuacji.

1.2. groźba poważnej szkody

31) W pierwotnym ustaleniu stwierdzono, że jeżeli Unia nie wprowadzi środka ochronnego, producentom krajowym grozi poważna szkoda, ponieważ spodziewano się, że przywóz będzie nadal wzrastał, w szczególności z powodu (lecz nie tylko) przesunięcia handlu spowodowanego środkiem przyjętym przez USA na podstawie sekcji 232, a tym samym zwiększałby presję przywozu pod względem cen i w ujęciu realnym ( 33 ). W tej części rozporządzenia zostanie szczegółowo omówione, dlaczego istniała groźba poważnej szkody i czy była ona uzasadniona w świetle dowodów dostępnych w momencie wprowadzenia środka ostatecznego. W tym celu w tej części rozporządzenia zostaną przedstawione dodatkowe wyjaśnienia i objaśnienia dotyczące następujących aspektów prowadzących do stwierdzenia groźby poważnej szkody: (i) sytuacji przemysłu Unii i przyczyn wyjaśniających jej częściową poprawę w 2017 r.; (ii) roli unijnych instrumentów ochrony handlu w sytuacji przemysłu Unii; (iii) wpływu środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232 – w tym ostatnie zmiany w przywozie do Unii; (iv) ostatnich zmian w zakresie cen stali i surowców; (v) aktualnej sytuacji w zakresie instrumentów ochrony handlu w państwach trzecich i nadwyżki mocy produkcyjnych; (vi) perspektyw i prognoz rynkowych.

Ciągła atrakcyjność rynku unijnego

32) W motywach 1–4 powyżej Komisja wyjaśniła, w jaki sposób rynek unijny był atrakcyjny pod względem wielkości i cen oraz w jaki sposób cechy te przyczyniły się do wzrostu przywozu na rynek unijny w okresie objętym dochodzeniem.

33) Komisja uznała, że cechy te nie zmieniły się pod koniec dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia ostatecznego środka ochronnego, potwierdzając, że w 2018 r. rynek unijny nadal był atrakcyjny pod względem wielkości ( 34 ) i cen. Główne państwa wywozu stali do Unii osiągnęły wyższą cenę na rynku unijnym w porównaniu z cenami eksportowymi osiągniętymi na innych rynkach trzecich w odniesieniu do 48–81 % przedmiotowych kodów CN ( 35 ). Potwierdza to ciągłą atrakcyjność pod względem cen. Jeżeli chodzi o wielkość, Unia nadal była istotnym rynkiem eksportowym, na który, w zależności od państwa wywozu ( 36 ) przekierowywano prawie 40 % lub około 25 % ich całkowitego wywozu.

34) Ponadto Komisja stwierdziła, że wśród ocenionych danych, w tym informacji przekazanych przez zainteresowane strony, nie ma elementów wskazujących na to, że rynek unijny stanie się w najbliższej przyszłości mniej atrakcyjny. W rzeczywistości, jak wykazano w niniejszym załączniku (zob. jako przykład podsekcje 1.2.3 i 1.2.5 poniżej), coraz bardziej brakowało alternatywnych rynków zbytu, na których producenci eksportujący mogliby osiągnąć taką samą lub podobną wielkość wywozu jak w przeszłości, w wyniku czego presja przywozu na atrakcyjnym rynku unijnym jeszcze bardziej by wzrosła.

1.2.1. Sytuacja przemysłu Unii i czynniki wyjaśniające jej częściową poprawę w 2017 r.

35) W sekcji VI.1 rozporządzenia w sprawie środków tymczasowych oraz w sekcjach 5.1–5.3 rozporządzenia w sprawie środków ostatecznych wyjaśniono sytuację przemysłu Unii pod koniec okresu objętego analizą oraz zmiany wskaźników szkody od 2013 r., stwierdzając, że przemysł Unii znajdował się w niepewnej i trudnej sytuacji.

36) Stwierdzenie podatności na zagrożenia, mimo częściowej poprawy w 2017 r., wyjaśniono szeregiem czynników, które pozwoliły przemysłowi Unii osiągnąć, tylko w 2017 r., ogólnie zdrowsze poziomy rentowności niż w poprzednich latach, mimo stale rosnącego przywozu ( 37 ).

37) Po pierwsze, jeżeli chodzi o rentowność, przemysł Unii w całym okresie objętym analizą odnotowywał ogólnie słabe wyniki, ponosząc straty (2013 r.) lub osiągając bardzo niski poziom zysków (2014–2016). Wprawdzie w 2017 r. przemysł osiągnął po raz pierwszy w okresie pięciu lat zdrowszy poziom rentowności, jednak nie osiągnął on wielkości, która pozwoliłaby nadrobić poprzednie wyniki w okresie czterech lat. Nawet w tym roku, w przypadku dużej liczby kategorii produktu, rentowność pozostała niska. Trzy kategorie produktu nadal przynosiły straty, a 13 kategorii produktu było bliskich osiągnięcia progu rentowności. W 2017 r. jedynie siedem kategorii produktu mogło powrócić do poziomu zysku powyżej 6 % ( 38 ) W tym zakresie kluczowy czynnik odróżniający w 2017 r. dotyczył zmian i poziomu jego jednostkowych cen sprzedaży oraz różnicy w stosunku do kosztów produkcji w porównaniu z latami poprzednimi. Jeżeli chodzi o cenę, w 2017 r. wzrosła ona o około 18 % w odniesieniu do roku poprzedniego (wzrost o 106 EUR/t). Jednocześnie, nawet jeżeli koszt produkcji również wzrósł w tym roku (o 82 EUR/t w porównaniu z rokiem poprzednim) ( 39 ), przemysł Unii był w stanie osiągnąć największą (dodatnią) marżę między cenami sprzedaży a kosztem produkcji w okresie objętym analizą (36 EUR/t), co skutkowało wyższą rentownością ( 40 ). Zgodnie z ostatnimi wydarzeniami przeanalizowanymi w ramach dochodzenia nie oczekuje się jednak, że ta wyjątkowa ( 41 ) sytuacja będzie miała charakter długotrwały, a ponadto istniały wyraźne tendencje wskazujące, że sytuacja ta już się odwraca (zob. sekcja 1.2.4).

38) Po drugie, chociaż przemysł Unii był w stanie zwiększyć wielkość sprzedaży w ujęciu ogólnym o 7 % w 2017 r. w porównaniu z 2013 r. ( 42 ), przyczyniając się do częściowej poprawy wyników w tym roku, wyraźnie nie był w stanie w pełni skorzystać ze znacznie większego wzrostu konsumpcji w tym samym okresie (+14 %) ( 43 ) na rynku unijnym, mimo że w 2017 r. nadal dysponował wystarczającymi mocami produkcyjnymi (76 % wykorzystania mocy produkcyjnych w 2017 r. w porównaniu z 75 % w 2016 r.) ( 44 ), aby dalej zwiększać sprzedaż krajową. Warto zauważyć, że przemysł Unii w niewielkim stopniu poprawił wykorzystanie mocy produkcyjnych w 2017 r. w porównaniu z rokiem poprzednim. Takie stłumione wyniki można wyjaśnić znaczącą rosnącą presją przywozu (w ujęciu realnym i pod względem cen), której przemysł Unii doświadczył w okresie objętym oceną. W rzeczywistości przywóz skorzystał na wzroście konsumpcji w znacznie większym stopniu niż producenci unijni. Podczas gdy producenci unijni tracili udziały w rynku konsekwentnie rok do roku (z 87,2 % do 81,9 %) ( 45 ), odnotowano drastyczny wzrost przywozu (+71 %) ( 46 ), co stanowiło wzrost jego udziału w rynku z 12,7 % w 2013 r. do 18,8 % w 2017 r. ( 47 ) Udział przywozu w rynku w najbardziej aktualnym okresie wyniósł 18,8 % i był nawet wyższy niż w 2017 r. (18,1 %). Tendencje te można wyjaśnić stałym podcinaniem cen przywozu ( 48 ) co uniemożliwiło przemysłowi Unii wykorzystanie pełnego (lub przynajmniej większego) potencjału zmian na rynku.

39) Po trzecie, mimo ogólnej poprawy warunków rynkowych (dzięki zwiększonej konsumpcji, sprzedaży krajowej i poziomowi cen), przemysł Unii nadal nie był w stanie przełożyć tego na zwiększenie zatrudnienia, co spowodowało utratę prawie 10 000 pracowników w Unii w latach 2013–2017 ( 49 ). W 2017 r. poziom zatrudnienia nawet bardzo nieznacznie spadł w stosunku do 2016 r. Ponadto zapasy wzrosły o 19 % w okresie objętym dochodzeniem i utrzymały się na wysokim poziomie w 2017 r. ( 50 )

40) W związku z tym przemysł Unii poprawił częściowo swoje wyniki w 2017 r. dzięki połączeniu czynników, zwłaszcza wzrostu konsumpcji i sprzedaży krajowej oraz wyższej różnicy między ceną stali a ceną surowca ( 51 ), przy czym poprawa ta była jednak ograniczona stopniem presji przywozu, której doświadczono w tym roku, co uniemożliwiło przemysłowi Unii skorzystanie w większym stopniu z takich istniejących czynników. Ciągła utrata udziału w rynku i utrzymujące się podcięcie cenowe w różnych kategoriach produktu lub miejsca pracy, których nie można było przywrócić, były wyraźnymi oznakami tego, że przemysł nie otrząsnął się w pełni ze skutków wcześniejszych negatywnych wyników w poprzednich latach oraz że presja przywozu odgrywała kluczową rolę w utrudnianiu takiej poprawy.

41) Ponieważ niektóre z tych czynników, które rozwijały się pozytywnie w 2017 r., odwracały się w 2018 r. (zob. poniżej najnowsze zmiany i oczekiwane wyniki w zakresie cen stali i surowców, a także oczekiwane tendencje w zakresie konsumpcji) w sytuacji, w której spodziewano się wzrostu presji przywozu w ujęciu realnym i pod względem cen, wpływ na sytuację finansową przemysłu Unii byłby negatywny.

42) Innymi słowy, o ile przemysł Unii był w stanie częściowo poprawić swoją sytuację dzięki skumulowanym pozytywnym zmianom szeregu kluczowych czynników na rynku oraz wolniejszemu wzrostowi przywozu w 2017 r. w porównaniu z poprzednimi latami ( 52 ), o tyle negatywny zwrot, jaki większość tych czynników wykazywała pod koniec 2018 r., z konieczności doprowadziłby do pogorszenia sytuacji przemysłu Unii w obliczu trwającego dalszego wzrostu presji przywozu, której tym razem, ze względu na jej skalę i spodziewany dominujący kontekst rynkowy, przemysł Unii nie byłby w stanie wytrzymać. W rezultacie pod koniec okresu objętego dochodzeniem przemysł Unii zagrożony był dalszym wzrostem przywozu.

1.2.2. Rola unijnych instrumentów ochrony handlu w sytuacji przemysłu Unii w 2017 r.

43) W niniejszej sekcji Komisja przedstawia niezbędne dodatkowe wyjaśnienia i dane potwierdzające, które dotyczą roli instrumentów ochrony handlu w częściowej poprawie sytuacji przemysłu Unii w 2017 r.

44) Po pierwsze, aby przeprowadzić to działanie, Komisja wybrała te środki nałożone w latach 2015 i 2016, ponieważ uznała, że będą to środki, których wpływ na wyniki przemysłu Unii w 2017 r. można częściowo przypisać ( 53 ). W związku z tym, w ramach tych parametrów, przed 2017 r., Komisja nałożyła sześć instrumentów ochrony handlu na przywóz z kategorii produktu, które następnie zostały objęte środkiem ochronnym ( 54 ).

45) Były to następujące środki ( 55 ): rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/501 ( 56 ), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/181 ( 57 ), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1778 ( 58 ), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/113 ( 59 ), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1777 ( 60 ) i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/969 ( 61 ).

46) Komisja zauważyła, że rentowność producentów unijnych w tych kategoriach produktu systematycznie poprawiała się w roku następującym po wprowadzeniu środków. W szczególności Komisja stwierdziła, że w 2017 r. nastąpiło ogólne zwiększenie rentowności ( 62 ), chociaż w przypadku dużej liczby kategorii produktu rentowność pozostała niska, w szczególności w przypadku kategorii produktu objętych niedawnymi instrumentami ochrony handlu, oraz że ceny importowe państw trzecich (innych niż te podlegające przedmiotowym instrumentom ochrony handlu) ogólnie tymczasowo wzrosły w 2017 r. po wprowadzeniu instrumentów ochrony handlu ( 63 ).

47) Ponadto wielkości, na które wpłynęły niedawne środki ochrony handlu, stanowiły około 40 % całkowitego przywozu w ramach kategorii produktu objętych niedawnymi instrumentami ochrony handlu w okresie badanym ( 64 ), a w latach następujących po wprowadzeniu tych instrumentów ochrony handlu ich wielkość na rynku unijnym spadła o ponad 90 % ( 65 ). W związku z tym znaczne zmniejszenie nieuczciwego przywozu, które nastąpiło po wprowadzeniu środków, zasadniczo umożliwiło producentom unijnym i innym państwom wywozu podniesienie cen sprzedaży w 2017 r.

48) Ponadto wszystkie kategorie produktu objęte niedawnymi środkami ochrony handlu odnotowały znaczną poprawę rentowności ( 66 ), a w przypadku kilku z nich przekroczyła ona 6 % w 2017 r. ( 67 ) W przypadku pozostałych kategorii obraz był bardziej zróżnicowany, z nielicznymi kategoriami przekraczającymi lub osiągającymi blisko 6 % rentowności ( 68 ), innymi kategoriami odnotowującymi poprawę, ale nadal wykazującymi słaby lub niski poziom rentowności ( 69 ), a jeszcze innymi przynoszącymi straty lub około 1 % rentowności ( 70 ), niezależnie od ostatnich trendów. Tym samym pokazano, że obraz pod względem zmian rentowności nie był jednolity dla poszczególnych kategorii i że w ujęciu ogólnym większość kategorii ( 71 ) w 2017 r. przynosiła straty albo charakteryzowała się niezdrowym poziomem rentowności, nawet jeśli w niektórych przypadkach ich sytuacja uległa poprawie w porównaniu z poprzednim rokiem. Potwierdza to niestabilność ogólnej sytuacji przemysłu Unii, mimo że jest ona lepsza niż w poprzednim roku.

49) Jak jednak wyjaśniono poniżej, tendencja wzrostu cen w 2017 r. była tymczasowa i zaczęła się odwracać w 2018 r., gdy Unia stanęła w obliczu znacznego wzrostu przywozu głównie z państw trzecich niepodlegających środkom ochrony handlu oraz przesunięcia handlu spowodowanego środkiem przyjętym przez USA na podstawie sekcji 232. Świadczy o tym wielkość przywozu w najbardziej aktualnym okresie, która osiągnęła rekordowy poziom 31 314 ton pomimo nałożenia niedawno środków ochrony handlu w odniesieniu do niektórych kategorii produktów. Sytuacja ta uwidoczniła, że chociaż wprowadzone niedawno instrumenty ochrony handlu przyczyniły się do częściowej i tymczasowej poprawy sytuacji przemysłu Unii, skorzystały na tym również państwa wywozu, w odniesieniu do których środki nie obowiązują i które również zaczęły znacząco zwiększać swoją obecność na rynku unijnym ( 72 ).

50) W związku z tym Komisja potwierdziła, że wprowadzenie instrumentów ochrony handlu przyczyniło się do poprawy ogólnych wyników producentów unijnych w odniesieniu do wskazanych kategorii ( 73 ).

51) Ponadto z argumentacji przedstawionej w sekcjach 1.2.1 i 1.2.2 jasno wynika, że niektóre czynniki wyjaśniające częściową poprawę sytuacji w Unii (np. konsumpcja) nie miały jednakowego lub podobnego wpływu na producentów unijnych i państwa wywozu ani nie przyniosły im takich samych lub porównywalnych korzyści, ponieważ państwom tym udało się znacznie zwiększyć (+71 % pod względem wielkości) swoją obecność na rynku unijnym kosztem producentów unijnych, którzy stracili udział w rynku i odnotowali jedynie stosunkowo niewielki wzrost ogólnej wielkości sprzedaży (+7 %) w porównaniu z ciągłym wzrostem przywozu.

1.2.3. Wpływ środka przyjętego przez USA na podstawie sekcji 232

52) W rozporządzeniu w sprawie środków ostatecznych ( 74 ) Komisja stwierdziła, że środek przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232 może spowodować znaczące przesunięcie handlu na rynek unijny.

53) W tym względzie Komisja przeprowadziła bardziej szczegółową analizę wzorców przywozu do Unii i USA zarówno w ujęciu ogólnym, jak i poprzez pogłębioną analizę zachowania niektórych państw wywozu. Z analizy tej wynika, że gdy porównuje się przywóz do Stanów Zjednoczonych i do Unii w pierwszej połowie 2018 r. z poziomem z pierwszej połowy 2017 r., przywóz do Stanów Zjednoczonych zmniejszył się o prawie milion ton (-7 %) w porównaniu z tym samym okresem w 2017 r., a przywóz do Unii wykazywał niemal identyczną odwrotną tendencję, tj. wzrósł o 1,2 mln ton (+7 %) (zob. motyw 26). W ocenie rozwoju sytuacji w drugiej połowie 2018 r. i w analogicznym okresie 2017 r. te przeciwstawne tendencje stają się jeszcze bardziej wyraźne. W rzeczywistości przywóz do USA zmniejszył się o 2,4 mln ton (-19 %), natomiast przywóz do Unii wzrósł o ponad 2 mln ton (+15 %) ( 75 ).

54) W rezultacie nastąpił ogólny roczny spadek przywozu do USA o 3,3 mln ton (-13 %) i wzrost przywozu do Unii o 3,2 mln ton (+11 %), z czego zarówno spadek całkowitej wielkości przywozu do USA o 72 %, jak i wzrost przywozu do Unii o 63 % miały miejsce w drugiej połowie 2018 r. ( 76 )

55) Dlatego też tempo i skala tych tendencji w przywozie w drugiej połowie 2018 r. wskazują, że wpływ środka przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232 stopniowo stawał się coraz bardziej widoczny, ponieważ w tym okresie środek ten obowiązywał już od kilku miesięcy, a państwa wywozu szybko dostosowywały się do nowej sytuacji rynkowej ( 77 ).

56) Komisja potwierdziła tę tendencję po przeanalizowaniu zachowania państw wywozu w odniesieniu do rynku amerykańskiego i unijnego. Na przykład w państwach, takich jak Turcja, Rosja, Korea Południowa i Tajwan ( 78 ), które odpowiadały za znaczną część wywozu do USA i do Unii, w 2018 r. zaobserwowano następujące tendencje w porównaniu z 2017 r.: Turcja zmniejszyła wywóz do USA o około 850 000 ton (-45 %) i zwiększyła wywóz do Unii o 2,6 mln ton (+56 %); podobnie Rosja zmniejszyła wywóz do USA o ponad 250 000 ton (-36 %) i zwiększyła wywóz do Unii o 870 000 ton (+23 %), Korea Południowa zmniejszyła wywóz do USA o ponad 880 000 ton (-27 %) i zwiększyła wywóz do Unii o około 250 000 ton (+8 %), a Tajwan zmniejszył wywóz do USA o około 160 000 ton (-14 %) i zwiększył wywóz do Unii o ponad 500 000 ton (+40 %) ( 79 ).

57) Z danych tych wynika zatem, że producenci eksportujący mogli ogólnie wysyłać na rynek unijny przynajmniej część wielkości utraconych w USA, a w niektórych przypadkach zwiększyć swoją obecność na rynku unijnym znacznie powyżej wielkości utraconych w USA. Biorąc pod uwagę wielkość rynku USA ( 80 ) oraz fakt, że środek przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232 obowiązywał dopiero od kilku miesięcy i w związku z tym nie osiągnął jeszcze w pełni zamierzonych skutków ( 81 ), uzasadnione było oczekiwanie, że wywóz do USA będzie nadal znacząco malał, a producenci eksportujący będą mogli dostosować się do tych okoliczności i jeszcze bardziej zwiększyć swoją obecność na rynku unijnym.

58) Komisja potwierdziła zatem, że środek przyjęty przez USA na podstawie sekcji 232 może w najbliższej przyszłości spowodować jeszcze większe przesunięcie wywozu na rynek unijny.

1.2.4. Ostatnie zmiany w zakresie cen stali i surowców

59) W rozporządzeniu w sprawie środków ostatecznych Komisja zwróciła uwagę, że „ceny stali w Unii zaczęły wykazywać tendencję spadkową od trzeciego kwartału 2018 r.” ( 82 )

60) W tym względzie Komisja zauważyła w sekcji 1.2.1 powyżej, że jednym z czynników wyjaśniających częściową poprawę wyników przemysłu Unii w 2017 r. jest fakt, że różnica między ceną stali a kosztem surowca była wyższa niż w którymkolwiek z poprzednich lat okresu objętego analizą. Z dalszej szczegółowej analizy najnowszych zmian przed wprowadzeniem środka ostatecznego wynika jednak, że tendencja ta odwraca się, a dodatnia różnica między nimi ulega stopniowemu zmniejszeniu, co może mieć negatywny wpływ na wyniki gospodarcze przemysłu Unii.

61) Jak przedstawiono na wykresie 4 poniżej ( 83 ), w drugiej połowie 2018 r. nastąpił systematyczny spadek cen stali w Unii. Można oczekiwać, że tendencja ta utrzyma się w kontekście niepewnych perspektyw rynkowych (zob. sekcja 1.2.6) oraz w wyniku ciągłej i rosnącej presji przywozu w ujęciu realnym i pod względem cen, która wbrew pogarszającym się lub niepewnym warunkom rynkowym prawdopodobnie spowodowałaby obniżenie cen, przez co przemysł Unii nie mógłby dostosować cen do zwiększonych kosztów. Z wykresu 5 ( 84 ) wynika, że ceny niektórych głównych surowców do produkcji stali stale rosły w tym samym okresie.

62) W związku z tym takie połączone tendencje, w odniesieniu do których nic nie wskazuje na możliwość ich odwrócenia w najbliższej przyszłości, sprawiłyby, że przemysł Unii znalazłby się w jeszcze trudniejszej sytuacji finansowej.

63) Ponadto Komisja uznała, że w prawdopodobnym scenariuszu utrzymania się presji przywozu oraz na rynku, który miał nie odnotować znaczącego wzrostu, tendencje do podcinania cen krajowych określone w pierwotnym dochodzeniu uległyby dalszemu nasileniu. Spowodowałoby to dodatkowe trudności dla producentów unijnych, którzy musieliby podjąć decyzję o konkurowaniu o udział w rynku kosztem bardziej zrównoważonych cen albo o utrzymaniu wyższego poziomu cen kosztem dalszej utraty udziału w rynku. Obie decyzje negatywnie wpłynęłyby na ich wyniki finansowe.

64) Ponadto Komisja zwróciła uwagę, że takie zmiany cen zbiegły się z okresem, w którym obowiązywał już tymczasowy środek ochronny (od połowy lipca 2018 r.). Świadczy to o tym, że państwa wywozu prowadziły jeszcze bardziej agresywną politykę przywozową w ramach tego środka i wykazywały nieustające zainteresowanie przywozem dużych ilości na rynek Unii pomimo obowiązywania tymczasowego środka ochronnego.

1.2.5. Aktualna sytuacja w zakresie instrumentów ochrony handlu w państwach trzecich i nadwyżki mocy produkcyjnych

65) W sekcjach 1.1.1 i 1.1.2 Komisja przedstawiła zmiany i aktualną sytuację w zakresie nadwyżki mocy produkcyjnych oraz instrumentów ochrony handlu w państwach trzecich. W świetle tych informacji Komisja stwierdziła, że jest bardzo mało prawdopodobne, aby w najbliższej przyszłości nastąpiło odwrócenie obecnej sytuacji. Na przykład instrumenty ochrony handlu zwykle wprowadza się na okres pięciu lat i istnieje możliwość ich przedłużenia. W szczególności, ponieważ wiele z tych instrumentów wprowadzono kilka lat przed przyjęciem unijnego środka ochronnego w zakresie wyrobów ze stali ( 85 ), miały one obowiązywać jeszcze przynajmniej w najbliższej przyszłości. Jeżeli chodzi o nadwyżkę mocy produkcyjnych, ze sprawozdań, na które powołuje się Komisja, nie wynikało, aby istniały jakiekolwiek oznaki, że nadwyżka mocy produkcyjnych miała zmniejszyć się w znaczącym stopniu, a wręcz przeciwnie, wskazano w nich, że sytuacja w zakresie globalnej nadwyżki mocy produkcyjnych w sektorze może się nawet jeszcze bardziej pogorszyć ( 86 ). W rzeczywistości ze sprawozdania globalnego forum ds. nadwyżki mocy produkcyjnych w przemyśle stalowym również bardzo jasno wynika, że nadwyżka zdolności produkcyjnych nadal stanowiła utrzymujący się problem pod koniec 2018 r. Stwierdzono w nim, że „[n]adwyżka zdolności produkcyjnych w sektorze stalowym – stanowiąca globalne wyzwanie, które nie przestaje być problemem nękającym sektor – powoduje znaczne trudności dla producentów stali zarówno w zaawansowanych, jak i wschodzących i rozwijających się gospodarkach” ( 87 ).

66) Udowodniony wpływ tych czynników na rynek unijny w postaci znacznego wzrostu przywozu przedstawiono szczegółowo w sekcji 1.1 powyżej, jak również w rozporządzeniu w sprawie środków ostatecznych. Ponieważ czynniki te miały nadal występować w najbliższej przyszłości, spodziewano się, że ich wpływ będzie miał taki sam charakter, a zatem, wraz ze środkiem przyjętym przez USA na podstawie sekcji 232, spowodują dalszy wzrost przywozu do Unii, co będzie miało negatywny wpływ na przemysł Unii, jeżeli nie zostanie wprowadzony żaden środek ochronny.

67) Komisja stwierdziła zatem, że elementy te będą nadal odgrywać ważną rolę na unijnym rynku stali w najbliższej przyszłości, a zatem są istotne z punktu widzenia analizy dotyczącej groźby poważnej szkody.

1.2.6. Perspektywy i prognozy rynkowe

68) W całym okresie objętym analizą konsumpcja stali na rynku unijnym rosła z roku na rok ( 88 ). Dzięki tej tendencji przemysł Unii mógł w ogólnym ujęciu również zwiększyć wielkość sprzedaży, co z kolei pozwoliło mu w pewnym stopniu złagodzić skutki presji przywozowej, której podlegał i która uwidaczniała się w utrzymującym się podcięciu cenowym i stałej utracie udziału w rynku. Jak wyjaśniono w sekcji 1.2.1, w 2017 r. ten wzrost sprzedaży w kontekście poprawy cen (zarówno w ujęciu ogólnym, jak i w porównaniu ze zmianami kosztów) umożliwił przemysłowi Unii częściową poprawę sytuacji po utrzymujących się w poprzednich latach ujemnych wynikach finansowych. W sekcji 1.2.4 Komisja zwróciła uwagę na tendencję spadkową cen stali w Unii, której towarzyszył wzrost cen surowców.

69) Następnie Komisja oceniła perspektywy i prognozy gospodarcze na okres, który miał nastąpić po zakończeniu dochodzenia, aby ocenić istnienie groźba poważnej szkody, i przeanalizowała różne specjalistyczne źródła rynkowe.

70) W tym względzie źródła konsekwentnie wskazywały na scenariusz niepewności i osłabienia światowego popytu na stal w najbliższej przyszłości. Światowe Stowarzyszenie Stali zwróciło uwagę, że „spowolnienie popytu na stal utrzyma się w 2019 r. […]. Scenariusz braku porozumienia i wojna handlowa stanowią ryzyko” ( 89 ). Przypomniało również, że „[p]odczas gdy siła ożywienia popytu na stal widoczna w 2017 r. została przeniesiona na 2018 r., ryzyko wzrosło. Rosnące napięcia handlowe i zmienne trendy walutowe potęgują niepewność” ( 90 ).

71) OECD zwróciła uwagę, że „poprawa (warunków na rynku stali) wydaje się nietrwała z powodu utrzymujących się nierówności strukturalnych” ( 91 ). Inne źródła rynkowe, takie jak S&P Global Platts, powtórzyły ten scenariusz niepewności w sprawozdaniu „Global Market Outlook” z grudnia 2018 r.

72) Ponadto globalne forum ds. nadwyżki mocy produkcyjnych w przemyśle stalowym stwierdziło we wrześniu 2018 r., że „[c]hociaż nastąpiła pewna poprawa warunków na rynku stali w 2017 r., ogólna tendencja w zakresie światowego popytu na stal pozostaje słaba, a nadwyżka zdolności produkcyjnych jest nadal znacząca” ( 92 ).

73) W tym samym duchu Eurofer (unijne stowarzyszenie producentów stali) zauważył, że „[…] utrzymujące się tarcia handlowe ze Stanami Zjednoczonymi oraz osłabienie globalnego popytu sugerują, że ryzyko zewnętrzne może nadal wzrastać, co z kolei zwiększy niepewność i doprowadzi do pogorszenia perspektyw dla unijnych użytkowników stali” ( 93 ).

74) Dlatego też z analizowanych danych pochodzących z różnych źródeł wynikało niezmiennie, że przewidywano w najlepszym wypadku niewielki wzrost zużycia stali, choć i to nie było pewne, ponieważ perspektywy pogarszały się w warunkach rosnącej niepewności. W rezultacie stagnacja światowego popytu na stal oznaczałaby jeszcze większe prawdopodobieństwo, że eksporterzy stali będą sprzedawać na atrakcyjnym rynku unijnym.

Wniosek dotyczący groźby poważnej szkody

75) Z analizy danych w tej sekcji wynika, że przywóz z dużym prawdopodobieństwem wzrośnie w odpowiednich ilościach i że presja przywozowa będzie się utrzymywać, w odniesieniu do zarówno wielkości, jak i cen, w związku z utrzymującą się nadwyżką mocy produkcyjnych i rosnącą liczbą instrumentów ochrony handlu w państwach trzecich, których wpływ na wywóz będzie się utrzymywał. Ponadto wpływ amerykańskiej sekcji 232 będzie najprawdopodobniej coraz silniej odczuwalny na przestrzeni miesięcy, co spowoduje dalszą presję na rynek unijny w związku ze zwiększonym ryzykiem przesunięcia handlu, którego pierwsze oznaki są już widoczne.

76) W tym kontekście Komisja potwierdziła również przeciwstawne tendencje w zakresie cen stali i surowców w drugiej połowie 2018 r. oraz niepewne perspektywy rynkowe na najbliższą przyszłość.

77) W związku z tym, w obliczu elementów przeanalizowanych w niniejszym załączniku, a także wniosków zawartych w pierwotnych ustaleniach, Komisja potwierdziła, że istniała groźba poważnej szkody i że taka poważna szkoda urzeczywistniłaby się, gdyby Komisja nie wprowadziła ostatecznego środka ochronnego.

1.3. Zobowiązania, których skutkiem był wzrost przywozu

78) Art. XIX ust. 1 lit. a) GATT 1994 stanowi, w odpowiedniej części, że: „[j]eżeli w wyniku […] i na skutek zobowiązań zaciągniętych przez jedną z układających się stron na mocy niniejszego układu, łącznie z koncesjami celnymi, jakikolwiek produkt importowany jest na terytorium tej układającej się strony w tak zwiększonych ilościach […]”.

79) Wspomniany produkt obejmuje kilka pozycji taryfowych ( 94 ).

80) W odniesieniu do wszystkich tych pozycji taryfowych Unia Europejska ma następujące zobowiązania taryfowe ( 95 ), wynikające z koncesji taryfowych uzyskanych w poprzednich rundach wielostronnych negocjacji handlowych:

— 0 % ad valorem

81) Koncesje te zostały wpisane, w czasie dokonywania ustaleń w zakresie środków ochronnych, do części I sekcja II unijnej listy koncesyjnej, poświadczonej jako lista EU CLXXIII – Unia Europejska w dniu 1 grudnia 2016 r. ( 96 ), z późniejszymi zmianami. Kolumna „pozostałe cła i opłaty” w tej liście i kolumna dotycząca powyższych pozycji taryfowych były puste.

82) W wyniku tych koncesji wpisanych na listę koncesyjną Unii Europejskiej, załączoną do GATT i stanowiącą jego integralną część na podstawie art. II ust. 7 GATT 1994, w chwili dokonywania ustaleń w zakresie środka ochronnego Unia Europejska miała w szczególności następujące zobowiązania zaciągnięte na mocy GATT 1994: art. XI ust. 1, zakazujący ograniczeń pozataryfowych w przywozie wyżej wymienionych produktów, oraz, co ważne, art. II ust. 1 lit. a) i art. II ust. 1 lit. b), zdanie pierwsze i drugie, GATT 1994. Zgodnie z art. II ust. 1 lit. b) zdanie pierwsze UE nie może, bez stosownego wyjątku, nakładać zwykłych ceł na przedmiotowy produkt w wysokości przekraczającej wartości określone i przewidziane w odpowiedniej części listy koncesyjnej UE, tj. zerową stawkę wskazaną powyżej w odniesieniu do każdej z objętych nią pozycji taryfowych. W momencie dokonywania pierwotnych ustaleń w zakresie środka ochronnego, jak również wprowadzania ostatecznego środka ochronnego, stosowane przez UE taryfy celne przywozowe na produkt objęty środkiem ochronnym wynosiły 0 %. Innymi słowy, w przypadku zwykłych ceł te stosowane taryfy stanowiły już maksymalne stawki dozwolone na podstawie art. II ust. 1 lit. a) i art. II ust. 1 lit. b) zdanie pierwsze GATT 1994. Jeśli chodzi o inne cła lub opłaty, to na podstawie art. II ust. 1 lit. b) zdanie drugie nie przewidziano żadnej swobody w zakresie wprowadzania dodatkowych innych ceł lub opłat niż zwykłe cła.

83) Produkt objęty środkiem ochronnym był przywożony w zwiększonych ilościach (jak wskazano w ostatecznym środku ochronnym) w wyniku powyższych zobowiązań podjętych w ramach GATT 1994 (art. XI ust. 1, art. II ust. 1 lit. a) i art. II ust. 1 lit. b) zdanie pierwsze i drugie GATT 1994), ponieważ zobowiązania te, w połączeniu z koncesjami taryfowymi wprowadzonymi przez Unię Europejską w ramach kolejnych rund wielostronnych negocjacji handlowych, przyczyniły się do poprawy i zabezpieczenia warunków dostępu do rynku Unii Europejskiej dla przywozu produktu objętego środkiem ochronnym. Wyżej wymienione zobowiązania taryfowe Unii Europejskiej spowodowały zatem wzrost przywozu i nie dały UE możliwości zwiększenia zwykłych ceł zamiast wprowadzenia środka ochronnego. Jednocześnie stanowi to wyjaśnienie, w jaki sposób przedmiotowe zobowiązania spowodowały wzrost przywozu, który zagrażał wystąpieniem poważnej szkody.

84) Wspomniane zobowiązania wynikające z GATT uniemożliwiły jednocześnie UE zwiększenie stosowanych ceł przywozowych na przedmiotowy produkt. Były to zatem „zobowiązania Unii Europejskiej wynikające z GATT 1994, które ograniczyły jej zdolność do przeciwdziałania szkodzie wynikającej ze wzrostu przywozu lub jej naprawienia”. Równocześnie Unia Europejska „zawiesiła te zobowiązania w wyniku” wprowadzenia środka ochronnego.