02019R1009 — PL — 16.07.2022 — 001.007

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/1009 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiające przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 170 z 25.6.2019, s. 1)

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/1009

z dnia 5 czerwca 2019 r.

ustanawiające przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów nawozowych UE.

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:

a) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, które podlegają wymaganiom rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, gdy są udostępniane na rynku;

b) środków ochrony roślin objętych zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

2. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie następujących aktów prawnych: a) dyrektywy 86/278/EWG; b) dyrektywy 89/391/EWG; c) dyrektywy 91/676/EWG; d) dyrektywy 2000/60/WE; e) dyrektywy 2001/18/WE. f) rozporządzenia (WE) nr 852/2004; g) rozporządzenia (WE) nr 882/2004; h) rozporządzenia (WE) nr 1881/2006; i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006; j) rozporządzenia (WE) nr 834/2007; k) rozporządzenia (WE) nr 1272/2008; l) rozporządzenia (UE) nr 98/2013; m) rozporządzenia (UE) nr 1143/2014; n) rozporządzenia (UE) 2016/2031; o) rozporządzenia (UE) 2016/2284; p) rozporządzenia (UE) 2017/625.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:

1) „produkt nawozowy” oznacza substancję, mieszaninę, mikroorganizm lub każdy inny materiał, stosowane lub przeznaczone do stosowania na rośliny lub ich ryzosferę lub na grzyby lub ich mykosferę, lub przeznaczone do stworzenia ryzosfery lub mykosfery, albo samodzielnie, albo po zmieszaniu z innym materiałem, w celu dostarczania roślinom lub grzybom składników pokarmowych lub w celu poprawy efektywności wykorzystania składników pokarmowych;

2) „produkt nawozowy UE” oznacza produkt nawozowy, który w momencie udostępniania na rynku ma oznakowanie CE;

3) „substancja” oznacza substancję zdefiniowaną w art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

4) „mieszanina” oznacza mieszaninę zdefiniowaną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

5) „mikroorganizm” oznacza mikroorganizm zdefiniowany w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

6) „postać ciekła” oznacza zawiesinę lub roztwór, przy czym zawiesina to dwufazowy układ dyspersyjny, w którym cząstki stałe zawieszone są w fazie ciekłej, natomiast roztwór to płyn, w którym nie występują cząstki stałe, lub żel i obejmuje pasty;

7) „postać stała” oznacza postać charakteryzującą się strukturalną sztywnością i odpornością na zmiany kształtu lub objętości, w której atomy są ściśle powiązane ze sobą albo w kształcie regularnej siatki geometrycznej (ciało krystaliczne), albo w sposób nieregularny (ciało amorficzne);

8) % (m/m)” oznacza procentową zawartość w całkowitej masie produktu nawozowego UE w postaci, w jakiej jest on udostępniany na rynku;

9) „udostępnianie na rynku” oznacza dostarczanie produktu nawozowego UE na potrzeby dystrybucji lub używania na rynku unijnym w ramach działalności komercyjnej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

10) „wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie produktu nawozowego UE na rynku unijnym po raz pierwszy;

11) „producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt nawozowy UE lub zleca zaprojektowanie lub wytworzenie produktu nawozowego UE oraz wprowadza ten produkt nawozowy UE do obrotu pod własnym imieniem i nazwiskiem lub własną nazwą lub znakiem towarowym;

12) „upoważniony przedstawiciel” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne pełnomocnictwo do działania w jego imieniu w odniesieniu do określonych zadań;

13) „importer” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku unijnym produkt nawozowy UE pochodzący z państwa trzeciego;

14) „dystrybutor” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia na rynku produkt nawozowy UE;

15) „podmioty gospodarcze” oznaczają producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera i dystrybutora;

16) „specyfikacja techniczna” oznacza dokument określający wymogi techniczne, które muszą być spełniane przez produkt nawozowy UE, przez jego proces produkcyjny lub metody pobierania jego próbek i jego analizy;

17) „norma zharmonizowana” oznacza normę zharmonizowaną zdefiniowaną w art. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;

18) „akredytacja” oznacza akredytację zdefiniowaną w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

19) „krajowa jednostka akredytująca” oznacza krajową jednostkę akredytującą zdefiniowaną w art. 2 pkt 11 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

20) „ocena zgodności” oznacza proces wykazujący, czy zostały spełnione wymogi niniejszego rozporządzenia dotyczące produktu nawozowego UE;

21) „jednostka oceniająca zgodność” oznacza jednostkę, która wykonuje działania z zakresu oceny zgodności, w tym badania, certyfikację i inspekcję;

22) „odzyskanie produktu” oznacza dowolny środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu produktu nawozowego UE, który już został udostępniony użytkownikowi końcowemu;

23) „wycofanie z obrotu” oznacza dowolny środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku produktu nawozowego UE w łańcuchu dostaw;

24) „unijne prawodawstwo harmonizacyjne” oznacza dowolny akt prawny Unii harmonizujący warunki wprowadzania produktów do obrotu.

25) „oznakowanie CE” oznacza oznakowanie, poprzez które producent wskazuje, że produkt nawozowy UE spełnia mające zastosowanie wymogi określone w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym ustanawiającym zasady umieszczania tego oznakowania.

Artykuł 3

Swobodny przepływ

1. Państwa członkowskie nie utrudniają – ze względów dotyczących składu, etykietowania lub innych aspektów objętych niniejszym rozporządzeniem – udostępniania na rynku produktów nawozowych UE zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwo członkowskie, które w dniu 14 lipca 2019 r. korzysta z odstępstwa od art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach przyznanego zgodnie z art. 114 ust. 4 TFUE, mogą nadal stosować do produktów nawozowych UE krajowe wartości dopuszczalne dla zawartości kadmu w nawozach, które mają zastosowanie w tym państwie członkowskim w dniu 14 lipca 2019 r., dopóki na poziomie Unii nie zaczną być stosowane zharmonizowane wartości dopuszczalne dla zawartości kadmu w nawozach fosforowych, które będą równe dopuszczalnym wartościom mającym zastosowanie w danym państwie członkowskim w dniu 14 lipca 2019 r.

3. Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia państwom członkowskim utrzymania w mocy lub przyjęcia zgodnych z Traktatami przepisów dotyczących stosowania produktów nawozowych UE w celu ochrony zdrowia ludzi i środowiska, o ile przepisy te nie wymagają zmiany produktów nawozowych UE, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, i nie wpływają na warunki udostępniania ich na rynku.

Artykuł 4

Wymogi dotyczące produktu

1. Produkt nawozowy UE musi: a) spełniać wymogi określone w załączniku I dla odpowiedniej kategorii funkcji produktu; b) spełniać wymogi określone w załączniku II dla odpowiedniej kategorii lub odpowiednich kategorii materiału składowego; oraz c) być etykietowany zgodnie z wymogami dotyczącymi etykietowania określonymi w załączniku III.

2. W odniesieniu do wszelkich kwestii nieobjętych załącznikami I ani II produkty nawozowe UE nie mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska.

3. Do dnia 16 lipca 2020 r. Komisja opublikuje wytyczne dla producentów i organów nadzoru rynku, zawierające jasne informacje i przykłady dotyczące wyglądu etykiety, o której mowa w załączniku III.

Artykuł 5

Udostępnienie na rynku

Produkty nawozowe UE są udostępniane na rynku tylko wtedy, gdy są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.







ROZDZIAŁ II

OBOWIĄZKI PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH

Artykuł 6

Obowiązki producentów

1. Wprowadzając do obrotu produkty nawozowe UE, producenci zapewniają ich zaprojektowanie i wytworzenie zgodnie z wymogami określonymi w załącznikach I i II.

2. Przed wprowadzeniem do obrotu produktów nawozowych UE producenci sporządzają dokumentację techniczną oraz przeprowadzają odpowiednią procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 15, lub zlecają jej przeprowadzenie.

W przypadku gdy ta procedura oceny zgodności wykazała zgodność danego produktu nawozowego UE z mającymi zastosowanie wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, producenci sporządzają deklarację zgodności UE oraz umieszczają oznakowanie CE.

3. Producenci przechowują dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE przez 5 lat od wprowadzenia do obrotu produktu nawozowego UE, którego dotyczą te dokumenty.

Na żądanie producenci udostępniają kopię deklaracji zgodności UE innym podmiotom gospodarczym.

4. Producenci zapewniają wprowadzenie procedur mających na celu utrzymanie zgodności produktów nawozowych UE, które są częścią produkcji seryjnej, z niniejszym rozporządzeniem. Odpowiednio uwzględnia się zmiany w procesie produkcji lub właściwościach tych produktów nawozowych UE oraz zmiany w normach zharmonizowanych, wspólnych specyfikacjach, o których mowa w art. 14, lub innych specyfikacjach technicznych, w odniesieniu do których deklarowana lub przez stosowanie których weryfikowana jest zgodność produktu nawozowego UE.

W przypadku gdy zostanie to uznane za właściwe z uwagi na działanie produktu nawozowego UE lub stwarzane przez niego zagrożenie, producenci przeprowadzają badania próby takich produktów nawozowych UE udostępnionych na rynku, a także wyjaśniają – i w razie potrzeby ewidencjonują – skargi dotyczące niezgodnych produktów nawozowych UE i przypadki odzyskania takich produktów nawozowych UE, a ponadto informują dystrybutorów o wszelkich tego rodzaju działaniach w zakresie monitorowania.

5. Producenci zapewniają, aby opakowania wprowadzonych przez nich do obrotu produktów nawozowych UE były opatrzone numerem typu, numerem partii lub zawierały inny element umożliwiający ich identyfikację lub – w przypadku gdy produkty nawozowe UE są dostarczane bez opakowania – aby wymagane informacje zamieszczono w dokumencie dołączonym do każdego produktu nawozowego.

6. Producenci podają swoje imię i nazwisko lub swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz kontaktowy adres pocztowy na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE. Adres pocztowy wskazuje pojedynczy punkt, w którym można skontaktować się z producentem. Informacje te są podawane w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku i muszą być jasne, zrozumiałe i czytelne.

7. Producenci zapewniają, by do produktów nawozowych UE dołączane były informacje wymagane na podstawie załącznika III. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany w opakowaniu, informacje umieszcza się na etykiecie, która jest przymocowana do tego opakowania. W przypadku gdy opakowanie jest zbyt małe, aby mogło zawierać wszystkie informacje, informacje, których nie można umieścić na etykiecie, podaje się w oddzielnej ulotce dołączonej do tego opakowania. Taką ulotkę uznaje się za część etykiety. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania, wszystkie informacje podaje się w ulotce. Etykieta i ulotka muszą być dostępne na potrzeby kontroli, gdy produkt nawozowy UE jest udostępniany na rynku. Informacje te są podawane w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, wskazanym przez zainteresowane państwo członkowskie, i muszą być jasne, zrozumiałe i czytelne.

8. Producenci, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie podejmują środki naprawcze konieczne do zapewnienia zgodności danego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do okoliczności. Ponadto, jeżeli producenci uznają lub mają powody, by uważać, że produkt nawozowy UE, który wprowadzili do obrotu, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili produkt nawozowy UE na rynku, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

9. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego producenci przekazują mu wszelkie informacji i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności danego produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarza wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE.

Artykuł 7

Upoważniony przedstawiciel

1. W drodze pisemnego pełnomocnictwa producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela.

W zakres pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela nie wchodzą obowiązki określone w art. 6 ust. 1 i obowiązek sporządzenia dokumentacji technicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 2.

2. Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie otrzymanym od producenta. Pełnomocnictwo pozwala upoważnionemu przedstawicielowi na wykonywanie co najmniej następujących obowiązków: a) przechowywanie deklaracji zgodności UE i dokumentacji technicznej do dyspozycji krajowych organów nadzoru rynku przez 5 lat od wprowadzenia do obrotu produktu nawozowego UE, którego dotyczą te dokumenty; b) na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego – przekazywanie mu wszelkich informacji i dokumentacji, które są konieczne do wykazania zgodności danego produktu nawozowego UE; c) na żądanie właściwych organów krajowych – podejmowanie z nimi współpracy w działaniach zmierzających do wyeliminowania zagrożenia, jakie stwarzają produkty nawozowe UE objęte pełnomocnictwem upoważnionego przedstawiciela.

Artykuł 8

Obowiązki importerów

1. Importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie produkty nawozowe UE zgodne z wymogami.

2. Przed wprowadzeniem do obrotu produktu nawozowego UE importerzy zapewniają, aby producent przeprowadził odpowiednią procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 15. Importerzy zapewniają, aby producent sporządził dokumentację techniczną, aby do produktu nawozowego UE dołączone zostały wymagane dokumenty oraz aby producent spełnił wymogi określone w art. 6 ust. 5 i 6.

W przypadku gdy importer uzna lub ma powody uważać, że produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, importer nie wprowadza produktu nawozowego UE do obrotu, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Ponadto, jeżeli produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, importer informuje o tym producenta oraz organy nadzoru rynku.

3. Importerzy podają swoje imię i nazwisko lub swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz kontaktowy adres pocztowy na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE. Dane kontaktowe podaje się w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku.

4. Importerzy zapewniają, by do produktów nawozowych UE dołączane były informacje wymagane na podstawie załącznika III. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany w opakowaniu, informacje umieszcza się na etykiecie, która jest przymocowana do opakowania. W przypadku gdy opakowanie jest zbyt małe, aby mogło zawierać wszystkie informacje, informacje, których nie można umieścić na etykiecie, podaje się w oddzielnej ulotce dołączonej do tego opakowania. Taką ulotkę uznaje się za część etykiety. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania, wszystkie informacje podaje się w ulotce. Etykieta i ulotka muszą być dostępne na potrzeby kontroli, gdy produkt nawozowy UE jest udostępniany na rynku. Informacje te podaje się w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez dane państwo członkowskie.

5. Importerzy zapewniają, by w czasie, gdy są odpowiedzialni za produkt nawozowy UE, warunki jego przechowywania lub transportu nie wpływały negatywnie na jego zgodność z wymogami określonymi w załącznikach I lub III.

6. W przypadku gdy zostanie to uznane za właściwe z uwagi na działanie produktu nawozowego UE lub stwarzane przez niego zagrożenia, importerzy przeprowadzają badania próby takich produktów nawozowych UE udostępnionych na rynku, a także wyjaśniają – i w razie potrzeby ewidencjonują – skargi dotyczące niezgodnych produktów nawozowych UE i przypadki odzyskania takich produktów nawozowych UE, a ponadto informują dystrybutorów o wszelkich tego rodzaju działaniach w zakresie monitorowania.

7. Importerzy, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie podejmują środki naprawcze konieczne do zapewnienia zgodności danego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do okoliczności. Ponadto, jeżeli importerzy uznają lub mają powody, by uważać, że produkt nawozowy UE, który wprowadzili do obrotu, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili produkt nawozowy UE na rynku, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

8. Importerzy przechowują kopię deklaracji zgodności UE do dyspozycji organów nadzoru rynku przez 5 lat od wprowadzenia produktu nawozowego UE do obrotu i zapewniają, aby dokumentacja techniczna była udostępniana tym organom na ich żądanie.

Na żądanie importerzy udostępniają kopię deklaracji zgodności UE innym podmiotom gospodarczym.

9. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego importerzy przekazują mu wszelkie informacje i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarza wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE.

Artykuł 9

Obowiązki dystrybutorów

1. Udostępniając na rynku produkt nawozowy UE, dystrybutorzy działają z należytą starannością w odniesieniu do wymogów niniejszego rozporządzenia.

2. Przed udostępnieniem na rynku produktu nawozowego UE dystrybutorzy sprawdzają, czy dołączono do niego wymagane dokumenty, w tym informacje, o których mowa w art. 6 ust. 7 lub art. 8 ust. 4, przekazywane w sposób określony w tych przepisach, w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych w państwie członkowskim, w którym produkt nawozowy UE ma być udostępniany na rynku, a także czy producent i importer spełnili wymogi określone, odpowiednio, w art. 6 ust. 5 i 6 oraz w art. 8 ust. 3.

W przypadku gdy dystrybutor uzna lub ma powody uważać, że produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, dystrybutor nie udostępnia na rynku produktu nawozowego UE, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Ponadto, w przypadku gdy produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, dystrybutor informuje o tym producenta lub importera, jak również organy nadzoru rynku.

3. Dystrybutorzy zapewniają, by w czasie, gdy są odpowiedzialni za produkt nawozowy UE, warunki jego przechowywania lub transportu nie wpływały negatywnie na jego zgodność z wymogami określonymi w załącznikach I lub III.

4. Dystrybutorzy, którzy uznają lub mają powody uważać, że udostępniony przez nich na rynku produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają podjęcie środków naprawczych koniecznych do zapewnienia zgodności tego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do przypadku. Ponadto, jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody uważać, że produkt nawozowy UE, który udostępnili na rynku, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili na rynku dany produkt nawozowy UE, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

5. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego dystrybutorzy przekazują mu wszelkie informacje i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarzają produkty nawozowe UE udostępniane przez nich na rynku.

Artykuł 10

Przypadki, w których obowiązki producentów mają zastosowanie do importerów i dystrybutorów

Importer lub dystrybutor jest uznawany za producenta na potrzeby niniejszego rozporządzenia i podlega obowiązkom producenta określonym w art. 6, w przypadku gdy ten importer lub dystrybutor wprowadza do obrotu produkt nawozowy UE pod własnym imieniem i nazwiskiem lub własną nazwą lub znakiem towarowym lub modyfikuje produkt nawozowy UE już znajdujący się w obrocie w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 11

Pakowanie i przepakowywanie przez importerów i dystrybutorów

W przypadku gdy importer lub dystrybutor pakuje lub przepakowuje produkt nawozowy UE i nie jest uznawany za producenta na podstawie art. 10, ten importer lub dystrybutor:

a) zapewnia, aby na opakowaniu znajdowały się jego imię i nazwisko lub nazwa, zarejestrowana nazwa handlowa lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres pocztowy, poprzedzone słowami „opakowane przez” lub „przepakowane przez”; oraz

b) przechowuje wzory pierwotnych informacji, o których mowa w art. 6 ust. 7 lub art. 8 ust. 4, do dyspozycji organów nadzoru rynku przez 5 lat od udostępnienia danego produktu nawozowego UE na rynku.

Artykuł 12

Identyfikacja podmiotów gospodarczych

1. Na żądanie organów nadzoru rynku podmioty gospodarcze wskazują: a) każdy podmiot gospodarczy, który dostarczył im produkt nawozowy UE; b) każdy podmiot gospodarczy, któremu dostarczyły produkt nawozowy UE.

2. Podmioty gospodarcze muszą być w stanie przedstawić informacje, o których mowa w ust. 1, przez 5 lat od dostarczenia im produktu nawozowego UE oraz przez 5 lat od dostarczenia przez nie produktu nawozowego UE.







ROZDZIAŁ III

ZGODNOŚĆ PRODUKTÓW NAWOZOWYCH UE

Artykuł 13

Domniemanie zgodności

1. Domniemywa się, że produkty nawozowe UE spełniające normy zharmonizowane – lub ich części – do których odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , są zgodne z wymogami określonymi w załącznikach I, II oraz III objętymi tymi normami lub ich częściami.

2. Testy służące weryfikacji zgodności produktów nawozowych UE z wymogami określonymi w załącznikach I, II oraz III przeprowadza się w rzetelny i odtwarzalny sposób. Domniemywa się, że testy, które są zgodne ze zharmonizowanymi normami – lub ich częściami – do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, są rzetelne i odtwarzalne w zakresie, w jakim testy te są objęte tymi normami lub ich częściami.

Artykuł 14

Wspólne specyfikacje

1. Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające wspólne specyfikacje w odniesieniu do wymogów określonych w załączniku I, II lub III lub testów, o których mowa w art. 13 ust. 2, w przypadku gdy: a) te wymogi lub testy nie są objęte normami zharmonizowanymi – lub ich częściami – do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; b) Komisja odnotowuje nieuzasadnione opóźnienia w przyjmowaniu norm zharmonizowanych, o które wystąpiła; lub c) w Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012, zdecydowała o utrzymaniu w mocy ograniczenia lub o wycofaniu odniesień do norm zharmonizowanych – lub ich części – którymi objęte są dane wymogi lub testy.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

2. Domniemywa się, że produkty nawozowe UE, które są zgodne ze wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami, są zgodne z określonymi w załącznikach I, II i III wymogami objętymi tymi wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami.

3. Domniemywa się, że testy sprawdzające zgodność produktów nawozowych UE z wymogami określonymi w załącznikach I, II i III, które są zgodne ze wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami, są miarodajne i odtwarzalne w zakresie, w jakim testy te są objęte tymi wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami.

Artykuł 15

Procedury oceny zgodności

1. Ocena zgodności produktu nawozowego UE z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu przeprowadzana jest na podstawie mającej zastosowanie procedury oceny zgodności określonej w załączniku IV.

2. Zapisy i korespondencję dotyczące procedur oceny zgodności prowadzi się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jednostka notyfikowana przeprowadzająca procedury oceny zgodności, lub w języku akceptowanym przez tę jednostkę.

Artykuł 16

Deklaracja zgodności UE

1. W deklaracji zgodności UE stwierdza się, że wykazano spełnienie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Deklaracja zgodności UE jest sporządzana według wzoru określonego w załączniku V, zawiera elementy wyszczególnione w odpowiednich modułach przewidzianych w załączniku IV oraz jest stale aktualizowana. Deklarację tłumaczy się na język lub języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym produkt nawozowy UE wprowadza się do obrotu lub udostępnia na rynku.

3. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest objęty więcej niż jednym aktem prawa Unii wymagającym deklaracji zgodności UE, sporządza się jedną deklarację zgodności UE odnoszącą się do wszystkich takich aktów prawa Unii. W takiej deklaracji podaje się te odpowiednie akty prawa Unii, włącznie z odniesieniem do ich publikacji. Deklaracja może mieć formę dossier, na które składają się odpowiednie poszczególne deklaracje zgodności UE.

4. Poprzez sporządzenie deklaracji zgodności UE producent przyjmuje odpowiedzialność za zgodność produktu nawozowego UE z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 17

Ogólne zasady dotyczące oznakowania CE

Oznakowanie CE podlega ogólnym zasadom określonym w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 18

Reguły i warunki dotyczące umieszczania oznakowania CE

1. Oznakowanie CE umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE.

2. Oznakowanie CE umieszcza się przed wprowadzeniem produktu nawozowego UE do obrotu.

3. Za oznakowaniem CE podaje się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, w przypadku gdy jest to wymagane na podstawie załącznika IV.

Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej umieszcza sama jednostka lub, zgodnie z jej instrukcjami, producent lub jego upoważniony przedstawiciel.

4. Państwa członkowskie opierają się na istniejących mechanizmach w celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu regulującego oznakowanie CE oraz podejmują odpowiednie działania w przypadku nieprawidłowego stosowania tego oznakowania.

Artykuł 19

Utrata statusu odpadu

W niniejszym rozporządzeniu określa się kryteria, na podstawie których materiał będący odpadem w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE może utracić status odpadu, jeżeli będzie zawarty w produkcie nawozowym UE zgodnym z wymogami. W takich przypadkach operację odzysku na podstawie niniejszego rozporządzenia przeprowadza się zanim materiał utraci status odpadu, materiał ten zaś uznaje się za zgodny z warunkami określonymi w art. 6 tej dyrektywy i co za tym idzie, za materiał, który utracił status odpadu z chwilą sporządzenia deklaracji zgodności UE.







ROZDZIAŁ IV

NOTYFIKACJA JEDNOSTEK OCENIAJĄCYCH ZGODNOŚĆ

Artykuł 20

Notyfikacja

Państwa członkowskie notyfikują Komisji i pozostałym państwom członkowskim jednostki upoważnione do wykonywania zadań w zakresie oceny zgodności w charakterze strony trzeciej na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 21

Organy notyfikujące

1. Państwa członkowskie wyznaczają organ notyfikujący, który odpowiada za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny i notyfikowania jednostek oceniających zgodność oraz do monitorowania jednostek notyfikowanych, w tym w odniesieniu do zgodności z art. 26.

2. Państwa członkowskie mogą zdecydować, że ocena oraz monitorowanie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, są prowadzone przez krajową jednostkę akredytującą w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 765/2008 oraz zgodnie z tym rozporządzeniem.

3. W przypadku gdy organ notyfikujący przekazuje lub w inny sposób powierza ocenę, notyfikację lub monitorowanie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, podmiotowi, który nie jest podmiotem publicznym, podmiot ten musi posiadać osobowość prawną oraz spełniać odpowiednio wymogi określone w art. 22. Poza tym taki podmiot musi być przygotowany na pokrycie zobowiązań wynikających ze swojej działalności.

4. Organ notyfikujący ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podmiot, o którym mowa w ust. 3.

Artykuł 22

Wymogi dotyczące organów notyfikujących

1. Organ notyfikujący ustanawia się w taki sposób, by nie dochodziło do konfliktu interesów między organem notyfikującym a jednostkami oceniającymi zgodność.

2. Organ notyfikujący musi być zorganizowany i funkcjonować w sposób zapewniający obiektywizm i bezstronność jego działań.

3. Organ notyfikujący musi być zorganizowany w sposób zapewniający, aby każda decyzja dotycząca notyfikowania jednostki oceniającej zgodność była podejmowana przez kompetentne osoby spoza grona osób przeprowadzających ocenę.

4. Organ notyfikujący nie może oferować ani podejmować żadnych działań wykonywanych przez jednostki oceniające zgodność ani świadczyć usług doradczych na zasadach komercyjnych lub konkurencyjnych.

5. Organ notyfikujący zapewnia poufność informacji, które otrzymuje.

6. Organ notyfikujący musi dysponować odpowiednią liczbą pracowników mających kompetencje do właściwego wykonywania jego zadań.

Artykuł 23

Obowiązki organów notyfikujących w zakresie informowania

Państwa członkowskie informują Komisję o swoich procedurach oceny i notyfikacji jednostek oceniających zgodność oraz monitorowania jednostek notyfikowanych oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie.

Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

Artykuł 24

Wymogi dotyczące jednostek notyfikowanych

1. Na potrzeby notyfikacji jednostka oceniająca zgodność musi spełniać wymogi ustanowione w ust. 2–11.

2. Jednostka oceniająca zgodność jest powoływana na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego i posiada osobowość prawną.

3. Jednostka oceniająca zgodność musi być stroną trzecią, niezależną w stosunku od organizacji lub produktów nawozowych UE, które ocenia.

4. Jednostka oceniająca zgodność, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami, nabywcami, właścicielami ani użytkownikami produktów nawozowych, ani przedstawicielami żadnej z wymienionych stron. Nie wyklucza to używania produktów nawozowych, które są niezbędne do prowadzenia działalności jednostki oceniającej zgodność, ani używania produktów nawozowych na własne potrzeby.

Jednostka oceniająca zgodność, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie mogą być bezpośrednio zaangażowani w projektowanie, produkcję, wprowadzanie do obrotu ani używanie produktów nawozowych ani nie mogą reprezentować stron zaangażowanych w taką działalność. Nie mogą oni angażować się w działalność, która może kłócić się z niezależnością ich osądów lub ich rzetelnością w odniesieniu do działań z zakresu oceny zgodności, których dotyczy notyfikacja. Dotyczy to w szczególności usług doradczych.

Jednostki oceniające zgodność zapewniają, aby działalność ich jednostek zależnych lub podwykonawców nie wpływała na poufność, obiektywizm ani bezstronność ich działalności związanej z oceną zgodności.

5. Jednostki oceniające zgodność i ich pracownicy muszą spełniać w toku realizacji działań w zakresie oceny zgodności najwyższe standardy zawodowe, posiadać konieczne kwalifikacje techniczne w danej dziedzinie oraz nie mogą być poddawani żadnym naciskom ani zachętom, zwłaszcza finansowym, mogącym wpływać na ich osąd lub wyniki działań z zakresu oceny zgodności, w szczególności ze strony osób lub grup osób, których interesy związane są z rezultatami tych działań.

6. Jednostka oceniająca zgodność musi być zdolna do realizacji wszystkich zadań związanych z oceną zgodności powierzonych jej na podstawie załącznika IV i w odniesieniu do których została notyfikowana, niezależnie od tego, czy dana jednostka oceniająca zgodność wykonuje te zadania samodzielnie, czy są one wykonywane w jej imieniu i na jej odpowiedzialność.

Przez cały czas i dla każdej procedury oceny zgodności oraz każdego rodzaju lub każdej kategorii produktów nawozowych UE, których dotyczy jej notyfikacja, dana jednostka oceniająca zgodność musi dysponować niezbędnymi:

a) pracownikami posiadającymi wiedzę techniczną oraz wystarczające i odpowiednie doświadczenie do realizacji zadań związanych z oceną zgodności;

b) opisami procedur, zgodnie z którymi przeprowadza się ocenę zgodności, zapewniającymi przejrzystość i powtarzalność tych procedur. Jednostka musi posiadać odpowiednią politykę i stosowne procedury, dzięki którym możliwe jest odróżnienie zadań wykonywanych jako jednostka notyfikowana od pozostałych działań;

c) procedurami służącymi wykonywaniu działań z należytym uwzględnieniem wielkości przedsiębiorstwa, sektora jego działalności, struktury przedsiębiorstwa, stopnia złożoności technologii danego produktu oraz masowego lub seryjnego charakteru procesu produkcyjnego.

Jednostka oceniająca zgodność musi posiadać środki niezbędne do prawidłowej realizacji zadań technicznych i administracyjnych związanych z działaniami w zakresie oceny zgodności oraz mieć dostęp do wszystkich niezbędnych urządzeń lub obiektów.

7. Pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności muszą posiadać: a) gruntowne przeszkolenie techniczne i zawodowe, obejmujące wszystkie działania w zakresie oceny zgodności, w odniesieniu do których dana jednostka oceniająca zgodność została notyfikowana; b) dostateczną znajomość wymogów dotyczących ocen, które przeprowadzają, oraz odpowiednie uprawnienia do dokonywania takich ocen; c) odpowiednią znajomość i zrozumienie wymogów określonych w załącznikach I, II i III, mających zastosowanie norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 13, oraz wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 14, a także stosownych przepisów unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego i przepisów krajowych; d) umiejętności wymagane do sporządzania certyfikatów, zapisów i sprawozdań dokumentujących wykonanie ocen.

8. Gwarantuje się bezstronność jednostek oceniających zgodność, ich ścisłego kierownictwa i pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności.

Wynagrodzenie ścisłego kierownictwa jednostki oceniającej zgodność oraz pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie może być uzależnione od liczby przeprowadzonych ocen ani od ich wyników.

9. Jednostki oceniające zgodność muszą posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności, chyba że na mocy prawa krajowego odpowiedzialność spoczywa na państwie lub za ocenę zgodności bezpośrednio odpowiada samo państwo członkowskie.

10. Pracownicy jednostki oceniającej zgodność dochowują tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania swoich zadań zgodnie z załącznikiem IV, nie dotyczy to przekazywania informacji właściwym organom państwa członkowskiego, w którym realizowane są działania. Prawa majątkowe podlegają ochronie.

11. Jednostki oceniające zgodność biorą udział w stosownej działalności normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane, powołanej na podstawie art. 36, lub zapewnia informowanie o tej działalności swoich pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności, a decyzje administracyjne i dokumenty opracowane w wyniku prac takiej grupy traktuje jako ogólne wytyczne.

Artykuł 25

Domniemanie zgodności jednostek notyfikowanych

Jeżeli jednostka oceniająca zgodność wykaże, że spełnia kryteria ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych – lub ich częściach – do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, domniemywa się, że jednostka ta spełnia wymogi określone w art. 24 w zakresie, w jakim mające zastosowanie normy zharmonizowane obejmują te wymogi.

Artykuł 26

Jednostki zależne i podwykonawcy jednostek notyfikowanych

1. W przypadku gdy jednostka notyfikowana zleca podwykonawstwo określonych zadań związanych z oceną zgodności lub korzysta z usług jednostki zależnej, zapewnia ona, aby podwykonawca lub jednostka zależna spełniali wymogi określone w art. 24, oraz odpowiednio informuje o tym organ notyfikujący.

2. Jednostka notyfikowana ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podwykonawców lub jednostki zależne, niezależnie od tego, gdzie prowadzą one działalność.

3. Działalność może być zlecana podwykonawcom lub prowadzona przez jednostkę zależną wyłącznie za zgodą klienta.

4. Jednostka notyfikowana przechowuje do dyspozycji organu notyfikującego odpowiednie dokumenty dotyczące oceny kwalifikacji podwykonawcy lub jednostki zależnej oraz prac wykonywanych przez podwykonawcę lub jednostkę zależną zgodnie z załącznikiem IV.

Artykuł 27

Wniosek o notyfikację

1. Jednostka oceniająca zgodność przedkłada wniosek o notyfikację organowi notyfikującemu państwa członkowskiego, w którym prowadzi działalność.

2. Do wniosku o notyfikację załącza się opis działań związanych z oceną zgodności, opis modułu lub modułów oceny zgodności oraz produktu nawozowego UE lub produktów nawozowych UE, w odniesieniu do których dana jednostka uważa się za kompetentną, jak również certyfikat akredytacji wydany przez krajową jednostkę akredytującą, potwierdzający, że dana jednostka oceniająca zgodność spełnia wymogi określone w art. 24.

Artykuł 28

Procedura notyfikacji

1. Organy notyfikujące mogą zgłaszać wyłącznie jednostki oceniające zgodność, które spełniają wymogi określone w art. 24.

2. Organy notyfikujące zgłaszają jednostki oceniające zgodność Komisji i pozostałym państwom członkowskim z wykorzystaniem systemu notyfikacji elektronicznej, opracowanego i zarządzanego przez Komisję.

3. Do notyfikacji załącza się wszystkie szczegółowe informacje dotyczące działalności związanej z oceną zgodności, modułu lub modułów oceny zgodności, produktu nawozowego UE lub produktów nawozowych UE będących przedmiotem notyfikacji oraz certyfikat akredytacji, o którym mowa w art. 27 ust. 2.

4. Dana jednostka może prowadzić działalność jednostki notyfikowanej wyłącznie pod warunkiem, że Komisja lub pozostałe państwa członkowskie nie zgłoszą zastrzeżeń w terminie dwóch tygodni od notyfikacji.

Wyłącznie taką jednostkę uznaje się za jednostkę notyfikowaną na potrzeby niniejszego rozporządzenia.

5. Organ notyfikujący powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o stosownych późniejszych zmianach dotyczących notyfikacji.

Artykuł 29

Numery identyfikacyjne i wykazy jednostek notyfikowanych

1. Komisja przydziela jednostce notyfikowanej numer identyfikacyjny.

Komisja przydziela jeden numer identyfikacyjny, nawet w przypadku gdy jednostka jest notyfikowana na mocy różnych aktów prawa Unii.

2. Komisja podaje do wiadomości publicznej wykaz jednostek notyfikowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, wraz z przydzielonymi im numerami identyfikacyjnymi oraz informacją na temat rodzaju działań, w odniesieniu do których zostały notyfikowane.

Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.

Artykuł 30

Zmiany w notyfikacjach

1. W przypadku gdy organ notyfikujący stwierdzi lub otrzyma informację, że jednostka notyfikowana przestała spełniać wymogi określone w art. 24 lub nie wypełnia swoich obowiązków, organ notyfikujący odpowiednio ogranicza, zawiesza lub cofa notyfikację, w zależności od wagi naruszenia tych wymogów lub niewypełnienia tych obowiązków. Niezwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

2. W przypadku ograniczenia, zawieszenia lub cofnięcia notyfikacji albo w przypadku zaprzestania działalności przez jednostkę notyfikowaną, notyfikujące państwo członkowskie podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, aby dokumentacja tej jednostki zajęła się inna jednostka notyfikowana lub żeby dokumentacja ta była one dostępna na żądanie odpowiedzialnych organów notyfikujących i organów nadzoru rynku.

Artykuł 31

Kwestionowanie kompetencji jednostek notyfikowanych

1. Komisja bada wszystkie przypadki, w których ma wątpliwości lub otrzymuje informacje o wątpliwościach co do kompetencji jednostki notyfikowanej lub dalszego spełniania wymogów, którym podlega, i wywiązywania się z nałożonych na nią obowiązków.

2. Na żądanie Komisji notyfikujące państwo członkowskie udziela jej wszystkich informacji dotyczących podstawy notyfikacji lub utrzymania kompetencji danej jednostki notyfikowanej.

3. Komisja zapewnia poufne traktowanie wszystkich szczególnie chronionych informacji uzyskanych w trakcie prowadzonych postępowań wyjaśniających.

4. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że jednostka notyfikowana nie spełnia lub przestała spełniać wymogi jej notyfikacji, przyjmuje akt wykonawczy zobowiązujący notyfikujące państwo członkowskie do podjęcia koniecznych środków naprawczych, w razie potrzeby łącznie z cofnięciem notyfikacji.

Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

Artykuł 32

Obowiązki operacyjne jednostek notyfikowanych

1. Jednostki notyfikowane przeprowadzają oceny zgodności zgodnie z procedurami oceny zgodności określonymi w załączniku IV.

2. Oceny zgodności przeprowadza się w wyważony sposób, unikając przy tym zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Jednostki notyfikowane wykonują swoje działania, należycie uwzględniając wielkość przedsiębiorstwa, sektor, w którym ono działa, jego strukturę, stopień złożoności technologii produktu oraz masowy lub seryjny charakter procesu produkcyjnego.

Jednostki notyfikowane zachowują przy tym jednak odpowiednią rygorystyczność i poziom ochrony wymagane dla zagwarantowania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem.

3. W przypadku gdy jednostka notyfikowana stwierdzi, że producent nie spełnił wymogów określonych w załączniku I, II lub III lub w odpowiednich normach zharmonizowanych, wspólnych specyfikacjach, o których mowa w art. 14, lub innych specyfikacjach technicznych, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i nie wydaje certyfikatu ani decyzji o zatwierdzeniu.

4. W przypadku gdy w trakcie monitorowania zgodności po wydaniu certyfikatu lub decyzji o zatwierdzeniu jednostka notyfikowana stwierdzi, że produkt nawozowy UE przestał spełniać wymogi, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i, w razie potrzeby, zawiesza lub cofa wydany certyfikat lub decyzję o zatwierdzeniu.

5. W przypadku niepodjęcia środków naprawczych lub jeżeli środki te nie przynoszą wymaganych skutków, jednostka notyfikowana ogranicza, zawiesza lub cofa wszystkie certyfikaty lub decyzje o zatwierdzeniu, stosownie do sytuacji.

Artykuł 33

Odwołanie od decyzji jednostek notyfikowanych

Państwa członkowskie zapewniają możliwość wniesienia odwołania od decyzji jednostek notyfikowanych.

Artykuł 34

Obowiązki jednostek notyfikowanych w zakresie informowania

1. Jednostki notyfikowane informują organ notyfikujący: a) o każdej odmowie wydania, ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatu lub decyzji o zatwierdzeniu; b) o wszelkich okolicznościach wpływających na zakres lub warunki notyfikacji; c) o każdym przypadku żądania przez organy nadzoru rynku informacji o działaniach związanych z oceną zgodności; d) na żądanie, o działaniach związanych z oceną zgodności objętych zakresem ich notyfikacji oraz o innych prowadzonych działaniach, w tym działaniach transgranicznych i podwykonawstwie.

2. Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym na mocy niniejszego rozporządzenia, które prowadzą podobną działalność w zakresie oceny zgodności tych samych produktów nawozowych UE, odpowiednie informacje na temat kwestii związanych z negatywnymi, a na żądanie – także z pozytywnymi wynikami oceny zgodności.

Artykuł 35

Wymiana doświadczeń

Komisja zapewnia organizację wymiany doświadczeń między krajowymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za politykę w zakresie notyfikacji.

Artykuł 36

Koordynacja jednostek notyfikowanych

Komisja zapewnia wprowadzenie i właściwy przebieg odpowiedniej koordynacji i współpracy jednostek notyfikowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, w formie sektorowej grupy jednostek notyfikowanych.

Jednostki notyfikowane uczestniczą w pracach tej grupy bezpośrednio lub poprzez wyznaczonych przedstawicieli.







ROZDZIAŁ V

NADZÓR RYNKU UNII, KONTROLA PRODUKTÓW NAWOZOWYCH UE WPROWADZANYCH NA RYNEK UNII ORAZ UNIJNA PROCEDURA OCHRONNA

Artykuł 37

Nadzór rynku Unii i kontrola produktów nawozowych UE wprowadzanych na rynek Unii

Do produktów nawozowych UE stosuje się art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 38

Procedura postępowania na poziomie krajowym w przypadku produktów nawozowych UE stanowiących zagrożenie

1. W przypadku gdy organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego mają dostateczne powody, by sądzić, że dany produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, dokonują one oceny danego produktu nawozowego UE pod kątem spełnienia wszystkich odpowiednich wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Odpowiednie podmioty gospodarcze w razie konieczności współpracują w tym celu z organami nadzoru rynku.

Jeżeli w toku oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, organy nadzoru rynku stwierdzą, że produkt nawozowy UE nie spełnia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, niezwłocznie wzywają odpowiedni podmiot gospodarczy do podjęcia, w wyznaczonym przez organ nadzoru rynku rozsądnym terminie proporcjonalnym do charakteru zagrożenia, wszelkich odpowiednich działań naprawczych w celu doprowadzenia do zgodności produktu nawozowego UE z tymi wymogami, do wycofania produktu nawozowego UE z obrotu lub odzyskania go.

Organy nadzoru rynku powiadamiają o tym odpowiednią jednostkę notyfikowaną.

Do środków, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

2. W przypadku gdy organy nadzoru rynku uznają, że niezgodność nie ogranicza się wyłącznie do terytorium państwa, w którym prowadzą nadzór, informują one Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wynikach oceny oraz działaniach, do podjęcia których wezwały podmiot gospodarczy.

3. Dany podmiot gospodarczy zapewnia podjęcie wszelkich odpowiednich działań naprawczych w odniesieniu do wszystkich odnośnych produktów nawozowych UE, które podmiot gospodarczy udostępnił na rynku w Unii.

4. W przypadku gdy zainteresowany podmiot gospodarczy nie podejmuje odpowiednich działań naprawczych w terminie, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, organy nadzoru rynku podejmują wszelkie odpowiednie środki tymczasowe w celu zakazania lub ograniczenia udostępniania danego produktu nawozowego UE na rynku krajowym, wycofania produktu nawozowego UE z obrotu na tym rynku lub odzyskania go.

Organy nadzoru rynku niezwłocznie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tych środkach.

5. Informacje, o których mowa w ust. 4 akapit drugi, obejmują wszelkie dostępne dane, w szczególności dane konieczne do identyfikacji niezgodnego produktu nawozowego UE, informacje na temat pochodzenia produktu nawozowego UE, charakteru domniemanej niezgodności i związanego z nią zagrożenia, rodzaju i okresu obowiązywania wprowadzonych środków krajowych, a także stanowisko przedstawione przez odpowiedni podmiot gospodarczy. W szczególności organy nadzoru rynku wskazują, czy niezgodność wynika z którejkolwiek z następujących przyczyn: a) niespełnienia przez produkt nawozowy UE wymogów określonych w załącznikach I, II lub III; b) wad norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 13; c) wad wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 14.

6. Państwa członkowskie inne niż państwo członkowskie, które wszczęło procedurę na podstawie niniejszego artykułu, niezwłocznie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszystkich podjętych środkach i przekazują wszelkie dodatkowe informacje, którymi dysponują, dotyczące niezgodności danego produktu nawozowego UE, a w przypadku gdy wyrażają zastrzeżenia wobec przyjętego środka krajowego, przedstawiają je.

7. W przypadku gdy w terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 4 akapit drugi, żadne państwo członkowskie ani Komisja nie zgłosi zastrzeżeń wobec środka tymczasowego wprowadzonego przez dane państwo członkowskie, środek ten uznaje się za uzasadniony.

8. Państwa członkowskie zapewniają niezwłoczne podjęcie właściwych środków ograniczających w odniesieniu do odnośnego produktu nawozowego UE, takich jak wycofanie go z obrotu.

9. Obowiązki organów nadzoru rynku na podstawie niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla możliwości regulowania przez państwa członkowskie produktów nawozowych, które nie są produktami nawozowymi UE.

Artykuł 39

Unijna procedura ochronna

1. W przypadku gdy po zakończeniu procedury określonej w art. 38 ust. 3 i 4 zgłaszane są zastrzeżenia wobec środka podjętego przez państwo członkowskie lub w przypadku gdy Komisja uzna środek krajowy za sprzeczny z prawem Unii, Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje z państwami członkowskimi i zainteresowanym podmiotem gospodarczym lub zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi oraz dokonuje oceny tego środka krajowego. Na podstawie wyników tej oceny Komisja przyjmuje akt wykonawczy w formie decyzji rozstrzygającej, czy dany środek krajowy jest zasadny.

Jeżeli środek krajowy zostanie uznany za zasadny, w decyzji nakazuje się wszystkim państwom członkowskim podjęcie środków koniecznych, aby zapewnić wycofanie niezgodnego produktu nawozowego UE z obrotu na swoich rynkach, oraz poinformowanie o tym Komisji.

Jeżeli środek krajowy zostanie uznany za niezasadny, w decyzji nakazuje się odnośnemu państwu członkowskiemu uchylenie tego środka.

Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie informuje o niej państwa członkowskie i odpowiedni podmiot gospodarczy lub odpowiednie podmioty gospodarcze.

2. W przypadku uznania środka krajowego za zasadny i stwierdzenia, że niezgodność produktu nawozowego UE wynika z wad norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 38 ust. 5 lit. b) niniejszego rozporządzenia, Komisja stosuje procedurę przewidzianą w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012.

3. W przypadku uznania środka krajowego za zasadny i stwierdzenia, że niezgodność produktu nawozowego UE wynika z wad wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 38 ust. 5 lit. c), Komisja niezwłocznie przyjmuje akty wykonawcze zmieniające lub uchylające dane wspólne specyfikacje.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

Artykuł 40

Produkty nawozowe UE spełniające wymogi, ale stanowiące zagrożenie

1. W przypadku gdy po przeprowadzeniu oceny na podstawie art. 38 ust. 1 państwo członkowskie stwierdzi, że produkt nawozowy UE mimo spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie wzywa ono zainteresowany podmiot gospodarczy do podjęcia, w wyznaczonym przez organ nadzoru rynku rozsądnym terminie proporcjonalnym do charakteru zagrożenia, wszelkich odpowiednich środków w celu zapewnienia, aby ten produkt nawozowy UE w momencie udostępnienia na rynku nie stwarzało już zagrożenia, lub w celu wycofania produktu nawozowego UE z obrotu lub odzyskania go.

2. Dany podmiot gospodarczy zapewnia podjęcie działań naprawczych w odniesieniu do wszystkich odnośnych produktów nawozowych UE, które udostępnił na rynku w Unii.

3. Państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie. Informacja taka obejmuje wszystkie dostępne szczegóły, zwłaszcza dane konieczne do identyfikacji danego produktu nawozowego UE, informacje na temat pochodzenia i łańcucha dostaw tego produktu nawozowego UE, charakteru występującego zagrożenia oraz rodzaju i okresu obowiązywania wprowadzonych środków krajowych.

4. Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednim podmiotem gospodarczym lub odpowiednimi podmiotami gospodarczymi oraz dokonuje oceny wprowadzonych środków krajowych. Na podstawie wyników tej oceny Komisja przyjmuje akt wykonawczy w formie decyzji rozstrzygający, czy dany środek krajowy jest zasadny, i, w stosownych przypadkach, nakazujący podjęcie odpowiednich środków.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych przypadkach związanych z ochroną zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, bezpieczeństwa lub środowiska Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 4, akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.

5. Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie informuje o niej państwa członkowskie i odpowiedni podmiot gospodarczy lub odpowiednie podmioty gospodarcze.

Artykuł 41

Niezgodność formalna

1. Bez uszczerbku dla art. 38, w przypadku gdy państwo członkowskie dokona jednego z poniższych ustaleń dotyczących produktu nawozowego UE, wzywa ono odnośny podmiot gospodarczy do usunięcia danej niezgodności: a) oznakowanie CE zostało umieszczone z naruszeniem art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 lub art. 18 niniejszego rozporządzenia; b) numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej został umieszczony z naruszeniem art. 18 lub nie został umieszczony, w przypadku gdy wymagał tego art. 18; c) deklaracja zgodności UE nie została sporządzona lub nie została sporządzona w prawidłowy sposób; d) dokumentacja techniczna jest niedostępna albo niekompletna; e) brak jest informacji, o których mowa w art. 6 ust. 6 lub art. 8 ust. 3, lub są one nieprawdziwe lub niekompletne; f) nie zostały spełnione inne wymogi administracyjne przewidziane w art. 6 lub 8.

2. W przypadku utrzymywania się niezgodności, o której mowa w ust. 1, dane państwo członkowskie podejmuje wszystkie odpowiednie środki, w celu ograniczenia lub zakazania udostępniania na rynku produktu nawozowego UE lub zapewnić jego wycofanie z obrotu lub odzyskanie.

Obowiązki państw członkowskich w tym zakresie nie naruszają możliwości regulowania przez nie produktów nawozowych, które nie są produktami nawozowymi UE.







ROZDZIAŁ VI

UPRAWNIENIA DELEGOWANE I PROCEDURA KOMITETOWA

Artykuł 42

Zmiany załączników

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 44 aktów delegowanych zmieniających załącznik I – z wyjątkiem wartości dopuszczalnych kadmu i definicji lub innych elementów dotyczących zakresu stosowania oraz z wyjątkiem kategorii funkcji produktów – oraz załączniki II, III i IV w celu dostosowania tych załączników do postępu technicznego oraz w celu ułatwienia dostępu do rynku wewnętrznego i swobodnego przepływu produktów nawozowych UE: a) które mogą być przedmiotem intensywnego handlu na rynku wewnętrznym; oraz b) w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody wskazujące, że: (i) nie stanowią one zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska; oraz (ii) zapewniają efektywność agronomiczną.

W aktach delegowanych wprowadzających nowe wartości dopuszczalne zanieczyszczeń w załączniku I Komisja uwzględnia opinie naukowe, odpowiednio do przypadku, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejskiej Agencji Chemikaliów lub Wspólnego Centrum Badawczego Komisji.

W przypadku gdy Komisja przyjmie akty delegowane w celu dodania lub przeglądu kategorii materiałów składowych, aby włączyć materiały, które mogą być uznawane za odpady z odzysku lub produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE, te akty delegowane wyraźnie wykluczają takie materiały z kategorii materiałów składowych 1 i 11 załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Przyjmując akty delegowane na mocy niniejszego ustępu, Komisja nadaje priorytet w szczególności produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego, produktom ubocznym w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE oraz odpadom z odzysku, w szczególności pochodzącym z sektora rolnego i przemysłu rolno-spożywczego, a także materiałom i produktom, które zostały już zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w co najmniej jednym państwie członkowskim.

2. Po dniu 15 lipca 2019 r. Komisja bez zbędnej zwłoki przeprowadzi ocenę struwitu, biowęgla i produktów na bazie popiołów. Jeżeli w wyniku tej oceny stwierdzi, że spełnione są kryteria zawarte w ust. 1 lit. b), Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z ust. 1, aby uwzględnić te materiały w załączniku II.

3. Komisja może przyjmować jedynie akty delegowane zgodnie z ust. 1 zmieniające załącznik II do niniejszego rozporządzenia, aby uwzględnić w kategorii materiałów składowych materiały, które tracą status odpadu w wyniku procesu odzysku, jeżeli zawarte w tym załączniku przepisy dotyczące odzysku – przyjęte nie później niż to uwzględnienie – zapewniają zgodność materiałów z warunkami określonymi w art. 6 dyrektywy 2008/98/WE.

4. Komisja może przyjmować zgodnie z ust. 1 akty delegowane zmieniające załącznik II w celu dodania nowych mikroorganizmów lub szczepów mikroorganizmów lub dodatkowych metod przetwarzania do kategorii materiału składowego dotyczącego takich organizmów po sprawdzeniu, które szczepy dodatkowych mikroorganizmów spełniają kryteria zawarte w ust. 1 lit. b) – na podstawie następujących danych: a) nazwa mikroorganizmu; b) klasyfikacja taksonomiczna mikroorganizmu: rodzaj, gatunek, szczep i metoda pozyskania; c) literatura naukowa dotycząca bezpiecznej produkcji, ochrony i wykorzystywania mikroorganizmu; d) taksonomiczny związek z gatunkami mikroorganizmów, które spełniają wymogi w zakresie uznanego domniemania bezpieczeństwa przyznanego przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności; e) informacje dotyczące procesu produkcji, w tym, w stosownych przypadkach, metody przetwarzania, takie jak suszenie rozpyłowe, suszenie fluidyzacyjne, suszenie statyczne, wirowanie, inaktywacja termiczna, filtracja oraz rozdrabnianie; f) informacje na temat tożsamości i poziomów pozostałości produktów pośrednich, toksyn lub produktów metabolicznych mikroorganizmów w materiale składowym; oraz g) naturalne występowanie, przeżycie i mobilność w środowisku.

5. Komisja może przyjmować zgodnie z ust. 1 akty delegowane zmieniające załącznik II do niniejszego rozporządzenia, aby dodać produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 do kategorii materiałów składowych, wyłącznie w przypadku, gdy określono punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

Komisja ocenia takie produkty pochodne pod kątem odpowiednich kwestii nieuwzględnionych do celów określenia punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009. Jeżeli w wyniku tej oceny Komisja stwierdzi, że spełnione są kryteria określone w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, przyjmuje akty delegowane na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, aby uwzględnić te materiały w tabeli kategorii materiałów składowych 10 w części II załącznika II do niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie, gdy tylko taki punkt końcowy zostanie określony.

6. Do dnia 16 lipca 2024 r. Komisja oceni kryteria biodegradowalności dla polimerów, o których mowa w pkt 2 kategorii materiałów składowych 9 w załączniku II część II oraz metody testowania sprawdzające zgodność z tymi kryteriami oraz – w stosownych przypadkach – przyjmie na podstawie ust. 1 akty delegowane określające te kryteria.

Kryteria te mają zapewnić, aby:

a) dany polimer był w stanie przejść proces fizycznego i biologicznego rozkładu w naturalnych warunkach glebowych i w środowisku wodnym w całej Unii, tak by ostatecznie rozkładał się on wyłącznie na dwutlenek węgla, biomasę i wodę;

b) co najmniej 90 % węgla organicznego danego polimeru przekształcało się w dwutlenek węgla w ciągu maksymalnie 48 miesięcy po upływie podanego na etykiecie deklarowanego okresu działania produktu nawozowego UE oraz w porównaniu ze stosowną normą dla testu w zakresie biodegradacji; oraz

c) stosowanie polimerów nie prowadziło do akumulacji tworzyw sztucznych w środowisku.

7. Do dnia 16 lipca 2022 r. Komisja przyjmie zgodnie z art. 44 akty delegowane uzupełniające pkt 3 kategorii materiałów składowych 11 w części II załącznika II do niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie kryteriów dotyczących efektywności agronomicznej i bezpieczeństwa stosowania w produktach nawozowych UE produktów ubocznych w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE. Kryteria te mają odzwierciedlać aktualne praktyki produkcyjne, zmiany technologiczne oraz najnowsze dowody naukowe.

8. Ponadto Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 44 aktów delegowanych zmieniających załącznik I – z wyjątkiem wartości dopuszczalnych dla kadmu – oraz załączniki II, III i IV w związku z nowymi dowodami naukowymi. Komisja korzysta z tego uprawnienia, jeżeli na podstawie oceny ryzyka zmianę uznano za niezbędną do zapewnienia, aby żaden produkt nawozowy UE spełniający wymogi niniejszego rozporządzenia nie stanowił – w normalnych warunkach użytkowania – zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska.

Artykuł 43

Oddzielne akty delegowane dla oddzielnych kategorii materiałów składowych

Korzystając z uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 42 aktów delegowanych, Komisja przyjmuje oddzielny akt delegowany w odniesieniu do każdej kategorii materiałów składowych w załączniku II. Te akty delegowane obejmują wszelkie zmiany w załącznikach I, III i IV, które to zmiany są niezbędne w wyniku zmiany załącznika II.

Artykuł 44

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 42, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 42, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 42 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 45

Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga Komitet ds. Produktów Nawozowych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

4. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z art. 5 tego rozporządzenia.







ROZDZIAŁ VII

ZMIANY

Artykuł 46

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 5 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie: „2. W odniesieniu do produktów pochodnych, o których mowa w art. 32, 35 i 36, które nie stanowią już znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, można określić punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, po osiągnięciu którego nie podlegają już one wymogom niniejszego rozporządzenia. Takie produkty pochodne mogą następnie być wprowadzane do obrotu bez ograniczeń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, i nie podlegają już one urzędowym kontrolom zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 51a aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym, poza którym produkty pochodne, o których mowa w niniejszym ustępie, nie podlegają już wymogom niniejszego rozporządzenia. 3. W przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt do produktów pochodnych, o których mowa w art. 32, 33 i 36 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie odpowiednio art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 dotyczące środków nadzwyczajnych w zakresie ochrony zdrowia. 4. W terminie sześciu miesięcy od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja zainicjuje pierwszą ocenę produktów pochodnych, o których mowa w art. 32 i które są już powszechnie stosowane w Unii jako nawozy organiczne i polepszacze gleby. Ocena ta obejmie co najmniej następujące produkty: mączka mięsna, mączka kostna, mączka mięsno-kostna, krew zwierzęca, hydrolizowane proteiny materiałów kategorii 3, przetworzony obornik, kompost, pozostałości fermentacyjne z produkcji biogazu, mączka z piór, gliceryna i inne produkty z materiałów kategorii 2 lub 3 pochodzących z produkcji biodiesla i paliw odnawialnych, a także karmę dla zwierząt domowych, paszę i gryzaki dla psów odrzucone z powodów handlowych lub błędów technicznych oraz produkty pochodne wytworzone ze zwierzęcej krwi, skóry i skórek, kopyt i rogów, guana nietoperzy i ptaków, wełny i włosia, piór i puchu oraz szczeciny świńskiej. W przypadku gdy z oceny wynika, że te produkty pochodne nie stanowią już znacznego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, Komisja niezwłocznie – nie później jednak niż sześć miesięcy od zakończenia oceny – określa punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.”;

2) dodaje się następujący artykuł: „Artykuł 51a Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. 3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 5 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa ( *1 ). 5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 47

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 2 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie: „b) wpływanie na procesy życiowe roślin, na przykład poprzez substancje działające jako regulatory wzrostu, inne niż składnik odżywczy lub biostymulator;”;

2) w art. 3 dodaje się punkt w brzmieniu: „34. »biostymulator« oznacza produkt, który stymuluje procesy odżywiania rośliny niezależnie od zawartości składników pokarmowych w produkcie i którego jedynym celem jest poprawa co najmniej jednej z następujących właściwości rośliny lub ryzosfery roślin: a) efektywność wykorzystania składników pokarmowych; b) odporność na stres abiotyczny; c) cechy jakościowe; d) przyswajalność składników pokarmowych z form trudnodostępnych w glebie lub ryzosferze.”;

3) w art. 80 dodaje się ustęp w brzmieniu: „8. W odniesieniu do produktu, na który wydano zezwolenie na podstawie art. 32 ust. 1 w oparciu o wniosek złożony przed dniem 15 lipca 2019 r. i który po tej dacie jest objęty definicją zawartą w art. 3 pkt 34, niniejsze rozporządzenie ma nadal zastosowanie przez okres przewidziany w zezwoleniu.”.







ROZDZIAŁ VIII

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 48

Sankcje

Państwa członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich stosowanie. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach oraz o każdej późniejszej zmianie, która ich dotyczy.

Artykuł 49

Sprawozdanie

Do dnia 16 lipca 2026 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające stosowanie niniejszego rozporządzenia i jego ogólne skutki pod względem realizacji jego celów, w tym wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa. Sprawozdanie to ma zawierać:

a) ocenę funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów nawozowych, obejmującą skuteczność oceny zgodności i nadzoru rynku oraz analizę wpływu opcjonalnej harmonizacji na produkcję, udziały rynkowe i przepływy handlowe produktów nawozowych UE i produktów nawozowych wprowadzanych do obrotu na podstawie przepisów krajowych;

b) przegląd wartości dopuszczalnych dla zawartości kadmu w nawozach fosforowych z myślą o ocenie wykonalności obniżenia tych wartości dopuszczalnych do odpowiedniego poziomu na podstawie dostępnych technologii i dowodów naukowych w zakresie narażenia na kadm i akumulacji w środowisku, z uwzględnieniem czynników środowiskowych, w szczególności w kontekście warunków glebowych i klimatycznych, czynników zdrowotnych, a także czynników społeczno–ekonomicznych, w tym rozważań z punktu widzenia bezpieczeństwa dostaw;

c) ocenę stosowania ograniczeń poziomów zanieczyszczeń określonych w załączniku I oraz ocenę wszelkich odpowiednich nowych informacji naukowych – o ile staną się one dostępne – dotyczące toksyczności oraz rakotwórczości zanieczyszczeń, w tym ryzyko wynikające z zanieczyszczenia produktów nawozowych uranem.

W sprawozdaniu należycie uwzględnia się postęp technologiczny i innowacje, jak również procesy normalizacyjne mające wpływ na produkcję i stosowanie produktów nawozowych. W stosownych przypadkach do przeglądu dołącza się wniosek ustawodawczy.

Artykuł 50

Przegląd dotyczący biodegradowalności

Do dnia 16 lipca 2024 r. Komisja dokona przeglądu, by ocenić możliwość wyznaczenia kryteriów biodegradacji dla folii ściółkowej oraz możliwość uwzględnienia ich w kategorii materiałów składowych 9 w części II załącznika II.

Artykuł 51

Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2003/2003

Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 traci moc ze skutkiem od dnia 16 lipca 2022 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 52

Przepisy przejściowe

Państwa członkowskie nie utrudniają udostępniania na rynku produktów, które przed dniem 16 lipca 2022 r. wprowadzono do obrotu jako nawozy o nazwie „nawozy WE” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003. Do takich produktów stosuje się jednak odpowiednio rozdział V niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 53

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Stosuje się je od dnia 16 lipca 2022 r..

Jednakże:

a) art. 4 ust. 3, art. 14, 42, 43, 44, 45, 46 i 47 stosuje się od dnia 15 lipca 2019 r.; oraz

b) art. 20–36 stosuje się od dnia 16 kwietnia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Kategorie funkcji produktów (PFC) dla produktów nawozowych UE

CZĘŚĆ I

WYKAZ PFC

1. Nawóz

A. Nawóz organiczny

I. Stały nawóz organiczny

II. Płynny nawóz organiczny

B. Nawóz organiczno-mineralny

I. Stały nawóz organiczno-mineralny

II. Płynny nawóz organiczno-mineralny

C. Nawóz nieorganiczny

I. Nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

a) Stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy (i) Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy A) Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu (ii) Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy A) Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu

b) Płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy (i) Prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy (ii) Wieloskładnikowy płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

II. Nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

a) Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

b) Wieloskładnikowy nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

2. Środek wapnujący

3. Polepszacz gleby

A. Organiczny polepszacz gleby

B. Nieorganiczny polepszacz gleby

4. Podłoże do upraw

5. Inhibitor

A. Inhibitor nitryfikacji

B. Inhibitor denitryfikacji

C. Inhibitor ureazy

6. Biostymulator

A. Biostymulator mikrobiologiczny

B. Biostymulator niemikrobiologiczny

7. Produkt nawozowy mieszany

CZĘŚĆ II

WYMOGI DOTYCZĄCE PFC

1. W niniejszej części określono wymogi dotyczące PFC, do których należą produkty nawozowe UE, ze względu na ich deklarowaną funkcję.

2. Wymogi ustanowione w niniejszym załączniku dla danej PFC stosuje się do produktów nawozowych UE we wszystkich podkategoriach danej PFC.

3. Twierdzeniu, że produkt nawozowy UE jest zgodny z funkcją opisaną w niniejszym załączniku dla danej PFC, jest uzasadniona sposobem działania, względną zawartością jego poszczególnych składników lub wszelkimi innymi parametrami.

4. Jeżeli zgodność z danym wymogiem (np. brak określonego zanieczyszczenia) wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (np. badania), na odpowiedzialność producenta.

▼M1

5. Pozostałości substancji farmakologicznie czynnej w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 ( 1 ) mogą być obecne w produkcie nawozowym UE tylko wówczas, gdy substancja ta:

— jest uwzględniona w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 ( 2 ), lub

— posiada punkt odniesienia dla działań kontrolnych określony zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1871 ( 3 ), a substancja lub jej pozostałości są obecne w produkcie nawozowym UE na poziomie niższym niż ten punkt odniesienia.

▼M1

5a. Produkt nawozowy UE może zawierać substancję czynną w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 wyłącznie wówczas, gdy ten produkt nawozowy UE nie pełni funkcji ochrony roślin w rozumieniu art. 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

▼B

6. Do produktów nawozowych UE nie dodaje się w sposób zamierzony fosfonianów. Niezamierzona obecność fosfonianów nie przekracza 0,5 % (m/m).

7. Dla niektórych składników pokarmowych wymogi zawarte w niniejszym załączniku wyrażono dla postaci tlenkowej. W przypadku gdy zgodność ocenia się na podstawie obecności danego składnika pokarmowego w postaci pierwiastkowej, stosuje się następujące przeliczniki:

fosfor (P) = pięciotlenek fosforu (P2O5) × 0,436;

potas (K) = tlenek potasu (K2O) × 0,830;

wapń (Ca) = tlenek wapnia (CaO) × 0,715;

magnez (Mg) = tlenek magnezu (MgO) × 0,603;

sód (Na) = tlenek sodu (Na2O) × 0,742;

siarka (S) = tritlenek siarki (SO3) × 0,400.

8. Wymogi zawarte w niniejszym załączniku wyrażono poprzez odniesienie do węgla organicznego (Corg). W przypadku gdy zgodność ocenia się w oparciu o materię organiczną, stosuje się następujący przelicznik:

węgiel organiczny (Corg) = materia organiczna × 0,56.

PFC 1: NAWÓZ

Nawóz jest produktem nawozowym UE, którego funkcja polega na dostarczaniu składników pokarmowych roślinom lub grzybom.

PFC 1(A): NAWÓZ ORGANICZNY

1. Nawóz organiczny zawiera:

— węgiel organiczny (C org ) oraz

— składniki pokarmowe

wyłącznie pochodzenia biologicznego.

Nawóz organiczny może zawierać torf, leonardyt i lignit, ale nie może zawierać żadnych innych materiałów skamieniałych lub zawartych w formacjach geologicznych.

2. Zanieczyszczenia w nawozie organicznym nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

a) kadm (Cd): 1,5 mg/kg suchej masy,

b) chrom sześciowartościowy (Cr VI): 2 mg/kg suchej masy,

c) rtęć (Hg): 1 mg/kg suchej masy,

d) nikiel (Ni): 50 mg/kg suchej masy,

e) ołów (Pb): 120 mg/kg suchej masy, oraz

f) arsen nieorganiczny (As): 40 mg/kg suchej masy.

W nawozie organicznym nie może występować biuret (C2H5N3O2).

3. W nawozie organicznym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 300 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 800 mg/kg suchej masy.

4. W nawozie organicznym patogeny nie mogą przekraczać poziomów określonych w poniższej tabeli:







Mikroorganizmy podlegające badaniu Plany pobierania próbek Dopuszczalny poziom n c m M Salmonella spp. 5 0 0 Nieobecne w 25 g lub 25 ml Escherichia coli lub Enterococcaceae 5 5 0 1 000 w 1 g lub 1 ml

gdzie:

n = liczba badanych próbek,

c = liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jednostkach tworzących kolonię (jtk) mieści się między m a M,

m = wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M = maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(A)(I): STAŁY NAWÓZ ORGANICZNY

1. Stały nawóz organiczny ma postać stałą.

2. Stały nawóz organiczny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a) 2,5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczny zawiera więcej niż jeden deklarowany składnik pokarmowy, zawartość tych składników pokarmowych wynosi co najmniej:

a) 1 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 1 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 4 % (m/m).

3. Zawartość węgla organicznego (Corg) w stałym nawozie organicznym wynosi co najmniej 15 % (m/m).

PFC 1(A)(II): PŁYNNY NAWÓZ ORGANICZNY

1. Płynny nawóz organiczny ma postać ciekłą.

2. Płynny nawóz organiczny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika wynosi co najmniej:

a) 2 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczny zawiera więcej niż jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a) 1 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 1 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 3 % (m/m).

3. Zawartość węgla organicznego (Corg) w płynnym nawozie organicznym wynosi co najmniej 5 % (m/m).

PFC 1(B): NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1. Nawóz organiczno-mineralny stanowi połączenie:

a) co najmniej jednego nawozu nieorganicznego, jak określono w PFC 1(C), oraz

b) co najmniej jednego materiału zawierającego — węgiel organiczny (C org ) oraz — składniki pokarmowe wyłącznie pochodzenia biologicznego.

Nawóz organiczno-mineralny może zawierać torf, leonardyt i lignit, ale nie może zawierać żadnych innych materiałów skamieniałych lub zawartych w formacjach geologicznych.

2. W przypadku gdy co najmniej jeden z nawozów nieorganicznych w tym połączeniu to prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, jak określono w PFC 1(C)(I)(a)(i–ii)(A), nawóz organiczno-mineralny nie może zawierać 16 % (m/m) lub więcej azotu (N) wynikającego z obecności azotanu amonu (NH4NO3).

3. Zanieczyszczenia w nawozie organiczno-mineralnym nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

a) kadm (Cd): (i) W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nawozie organiczno-mineralnym jest mniejsza niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5): 3 mg/kg suchej masy; lub (ii) W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nawozie organiczno-mineralnym UE jest równa lub większa niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5) („nawóz fosforowy”): 60 mg/kg pięciotlenku fosforu (P2O5);

b) chrom sześciowartościowy (Cr VI): 2 mg/kg suchej masy;

c) rtęć (Hg): 1 mg/kg suchej masy;

d) nikiel (Ni): 50 mg/kg suchej masy;

e) ołów (Pb): 120 mg/kg suchej masy;

f) arsen nieorganiczny (As): 40 mg/kg suchej masy; oraz

g) biuret (C2H5N3O2): 12 g/kg suchej masy.

4. W nawozie organiczno-mineralnym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 600 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 1 500 mg/kg suchej masy. Tych wartości dopuszczalnych nie stosuje się jednak, w przypadku gdy miedź (Cu) lub cynk (Zn) zostały w sposób zamierzony dodane do nawozu organiczno-mineralnego, aby skorygować braki składników pokarmowych w glebie, i zostały zadeklarowane zgodnie z załącznikiem III.

5. W nawozie organiczno-mineralnym patogeny nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:







Mikroorganizmy podlegające badaniu Plany pobierania próbek Dopuszczalny poziom n c m M Salmonella spp. 5 0 0 Nieobecne w 25 g lub 25 ml Escherichia coli lub Enterococcaceae 5 5 0 1 000 w 1 g lub 1 ml

gdzie

n = liczba badanych próbek,

c = liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m = wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M = maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(B)(I): STAŁY NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1. Stały nawóz organiczno-mineralny ma postać stałą.

2. Stały nawóz organiczno-mineralny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczno-mineralny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a) 2,5 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 1 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b) 2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczno-mineralny zawiera więcej niż jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a) 2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b) 2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 8 % (m/m).

3. Zawartość węgla organicznego (Corg) stałym nawozie organiczno-mineralnym wynosi co najmniej 7,5 % (m/m).

4. W stałym nawozie organiczno-mineralnym każda jednostka fizyczna zawiera węgiel organiczny (Corg) i wszystkie składniki pokarmowe w ich deklarowanej zawartości. Jednostka fizyczna odnosi się do jednego z elementów składowych produktu, takich jak granule lub pastylki.

PFC 1(B)(II): PŁYNNY NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1. Płynny nawóz organiczno-mineralny ma postać ciekłą.

2. Płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a) 2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b) 2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera więcej niż jeden deklarowany składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a) 2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b) 2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c) 2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 6 % (m/m).

3. Zawartość węgla organicznego (Corg) w płynnym nawozie organiczno-mineralnym wynosi co najmniej 3 % (m/m).

PFC 1(C): NAWÓZ NIEORGANICZNY

1. Nawóz nieorganiczny to – inny niż organiczny lub organiczno-mineralny – nawóz zawierający lub uwalniający składniki pokarmowe w postaci mineralnej.

2. Oprócz wymogów dotyczących PFC 1(C)(I) albo PFC 1(C)(II) nawóz nieorganiczny, który zawiera więcej niż 1 % (m/m) węgla organicznego (Corg) innego niż węgiel organiczny (Corg) pochodzący z:

— czynników chelatujących lub kompleksujących, o których mowa w kategorii materiału składowego (CMC) 1 pkt 3 części II załącznika II,

— inhibitorów nitryfikacji, inhibitorów denitryfikacji lub inhibitorów ureazy, o których mowa w CMC 1 pkt 4 części II załącznika II,

— substancji otoczkujących, o których mowa w CMC 9 pkt 1 lit. a) części II załącznika II,

— mocznika (CH 4 N 2 O), lub

— cyjanamidu wapnia (CaCN 2 )

spełnia następujące wymogi: w nawozie nieorganicznym patogeny nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:







Mikroorganizmy podlegające badaniu Plany pobierania próbek Dopuszczalny poziom n c m M Salmonella spp. 5 0 0 Nieobecne w 25 g lub 25 ml Escherichia coli lub Enterococcaceae 5 5 0 1 000 w 1 g lub 1 ml

gdzie

n = liczba badanych próbek,

c = liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m = wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M = maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(C)(I): NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1. Nieorganiczny nawóz makroskładnikowy przeznaczony jest do dostarczania roślinom lub grzybom co najmniej jednego z następujących makroskładników pokarmowych:

▼C5

a) podstawowych makroskładników: azotu (N), fosforu (P) lub potasu (K);

▼B

b) drugorzędnych makroskładników: wapnia (Ca), magnezu (Mg), sodu (Na) lub siarki (S).

2. W nieorganicznym nawozie makroskładnikowym nie mogą występować zanieczyszczenia przekraczające wartości dopuszczalne:

a) kadm (Cd): (i) W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nieorganicznym nawozie makroskładnikowym jest mniejsza niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5): 3 mg/kg suchej masy; lub (ii) W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nieorganicznym nawozie makroskładnikowym jest równa lub większa niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5) („nawóz fosforowy”): 60 mg/kg pięciotlenku fosforu (P2O5);

b) chrom sześciowartościowy (Cr VI): 2 mg/kg suchej masy;

c) rtęć (Hg): 1 mg/kg suchej masy;

d) nikiel (Ni): 100 mg/kg suchej masy;

e) ołów (Pb): 120 mg/kg suchej masy;

f) arsen (As): 40 mg/kg suchej masy;

g) biuret (C2H5N3O2): 12 g/kg suchej masy;

h) nadchloran (ClO4-): 50 mg/kg suchej masy.

3. W nieorganicznym nawozie makroskładnikowym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 600 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 1 500 mg/kg suchej masy. Tych wartości dopuszczalnych nie stosuje się jednak, w przypadku gdy miedź (Cu) lub cynk (Zn) zostały w sposób zamierzony dodane do nieorganicznego nawozu makroskładnikowego, aby skorygować braki składników pokarmowych w glebie, i zostały zadeklarowane zgodnie z załącznikiem III.

PFC 1(C)(I)(a): STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

Stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma postać stałą.

PFC 1(C)(I)(a)(i): PROSTY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1. Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a) tylko jednego makroskładnika pokarmowego: azotu (N), fosforu (P), potasu (K), wapnia (Ca), magnezu (Mg), sodu (Na), siarki (S); lub

b) tylko jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca)), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)).

2. W przypadku gdy prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)), zawartość tego makroskładnika wynosi co najmniej:

a) 10 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 12 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c) 6 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d) 5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e) 12 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f) 10 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g) 1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

W przypadku gdy prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jeden deklarowany drugorzędny makroskładnik pokarmowy (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)):

a) zawartość tego podstawowego makroskładnika pokarmowego wynosi co najmniej: (i) 3 % (m/m) całkowitego azotu (N), (ii) 3 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub (iii) 3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O);

b) zawartość tego drugorzędnego makroskładnika lub tych drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej: (i) 1,5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO), (ii) 1,5 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO), (iii) 1,5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub (iv) 1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O). Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

Suma zawartości wszystkich deklarowanych podstawowych i drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 18 % (m/m).

PFC 1(C)(I)(a)(ii): WIELOSKŁADNIKOWY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1. Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a) więcej niż jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)), lub

b) więcej niż jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)) i żadnego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P),potas (K)).

2. Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera więcej niż jeden z następujących deklarowanych makroskładników pokarmowych co najmniej w następujących zawartościach:

a) 3 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 3 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c) 3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d) 1,5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e) 1,5 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f) 1,5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g) 1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

Suma zawartości wszystkich deklarowanych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 18 % (m/m).

PFC 1(C)(I)(a)(i-ii)(A): PROSTY LUB WIELOSKŁADNIKOWY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY O WYSOKIEJ ZAWARTOŚCI AZOTU NA BAZIE AZOTANU AMONU

1. Prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu to nawóz na bazie azotanu amonu (NH4NO3), zawierający co najmniej 28 % (m/m) azotu (N) wynikającego z obecności azotanu amonu (NH4NO3).

2. Wszystkie substancje inne niż azotan amonu (NH4NO3) powinny być względem azotanu amonu (NH4NO3) obojętne chemicznie.

3. Prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu jest udostępniany użytkownikowi końcowemu wyłącznie w postaci opakowanej. Opakowanie musi być zamknięte w taki sposób lub za pomocą takiego urządzenia, aby przy jego otwieraniu zamknięcie, opieczętowanie zamknięcia lub samo opakowanie ulegały nieodwracalnemu uszkodzeniu. Można stosować worki wentylowe.

4. Retencja oleju w prostym lub wieloskładnikowym stałym nieorganicznym nawozie makroskładnikowym o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu po dwóch cyklach termicznych zgodnie z opisem w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.1 nie może przekroczyć 4 % (m/m).

5. Odporność na detonację prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu jest taka, że:

— po pięciu cyklach termicznych opisanych w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.3,

— podczas dwóch badań odporności na detonację opisanych w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.4,

co najmniej jeden z nośnych cylindrów ołowianych zostanie zgnieciony o mniej niż 5 %.

6. % masowy materiału palnego w przeliczeniu na węgiel (C) nie może przekraczać:

— 0,2 % dla prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu o zawartości azotu (N) co najmniej 31,5 % (m/m) oraz

— 0,4 % dla prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu o zawartości azotu (N) co najmniej 28 %, ale mniej niż 31,5 % (m/m).

7. Roztwór 10 g prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu w 100 ml wody musi mieć pH o wartości co najmniej 4,5.

8. Nie więcej niż 5 % (m/m) może przechodzić przez sito o rozmiarze oczek 1 mm, a nie więcej niż 3 % (m/m) może przechodzić przez sito o rozmiarze oczek 0,5 mm.

9. Zawartość miedzi (Cu) nie może być wyższa niż 10 mg/kg, a zawartość chloru (Cl) nie może być wyższa niż 200 mg/kg.

PFC 1(C)(I)(b): PŁYNNY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

Płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma postać ciekłą.

PFC 1(C)(I)(b)(i): PROSTY PŁYNNY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1. Prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a) tylko jednego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P,) potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)); lub

b) tylko jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)).

2. W przypadku gdy prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany makroskładnik pokarmowy: azot (N), fosfor (P), potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) lub siarkę (S), zawartość tego makroskładnika wynosi co najmniej:

a) 5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b) 5 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c) 3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d) 2 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e) 6 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f) 5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g) 1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

W przypadku gdy prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jeden deklarowany drugorzędny makroskładnik pokarmowy (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) siarka (S)), zawiera on:

a) zawartość tego podstawowego makroskładnika pokarmowego wynosi co najmniej: (i) 1,5 % (m/m) całkowitego azotu (N), (ii) 1,5 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub (iii) 1,5 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O); oraz

b) zawartość tego lub tych drugorzędnych makroskładników pokarmowych wy