01987A0813(01) — PL — 01.05.2016 — 004.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmieniona przez:





sprostowana przez:







(*) Akt ten nie został nigdy opublikowany w języku polskim.









▼B

KONWENCJA O WSPÓLNEJ PROCEDURZE TRANZYTOWEJ







REPUBLIKA AUSTRII, REPUBLIKA FINLANDII, REPUBLIKA ISLANDII, KRÓLESTWO NORWEGII, KRÓLESTWO SZWECJI I KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwane dalej „krajami EFTA”, EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA, zwana dalej „Wspólnotą”, OPIERAJĄC SIĘ na umowach o wolnym handlu między Wspólnotą a poszczególnymi krajami EFTA, OPIERAJĄC SIĘ na Wspólnej Deklaracji przyjętej przez ministrów krajów EFTA i Państw Członkowskich Wspólnoty, jak również przez Komisję Wspólnot Europejskich, w dniu 9 kwietnia 1984 roku w Luksemburgu, zawierającym proklamację utworzenia Europejskiej Przestrzeni Gospodarczej, w szczególności w celu uproszczenia formalności granicznych i reguł pochodzenia towarów, OPIERAJĄC SIĘ na zawartej między krajami EFTA a Wspólnotą Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, na mocy której wprowadzony został dla tego obrotu jednolity dokument administracyjny, MAJĄC NA UWADZE, że stosowanie tego jednolitego dokumentu w ramach wspólnej procedury tranzytowej do przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA, spowodowałoby uproszczenie, MAJĄC NA UWADZE, że cel ten najlepiej może być osiągnięty przez rozszerzenie procedury tranzytowej, stosowanej obecnie do przewozu towarów wewnątrz Wspólnoty, między Wspólnotą a Austrią i Szwajcarią, jak również między Austrią a Szwajcarią, na te kraje EFTA, które jeszcze jej nie stosują, MAJĄC NA UWADZE, że między Finlandią, Norwegią a Szwecją mają zastosowanie także Nordyckie Uregulowania Tranzytowe, POSTANOWIŁY zawrzeć następującą Konwencję:







Postanowienia ogólne

Artykuł 1

1. ►M38 ◄ ; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane. Niniejsza Konwencja ustanawia środki dotyczące przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak równieżmiędzy poszczególnymi krajami wspólnego tranzytu; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane.

2. ►M38 ◄ . Bez uszczerbku dla postanowień niniejszej Konwencji, w szczególności tych dotyczących składania zabezpieczenia, przewozy towarów wewnątrz Wspólnoty traktowane są jako dokonywane wprocedurze tranzytu unijnego

3. Z zastrzeżeniem artykułów 7-12 postanowienia dotyczące wspólnej procedury tranzytowej zawarte są w dodatkach I i II do niniejszej Konwencji.

4. Zgłoszenia tranzytowe i dokumenty tranzytowe dla wspólnej procedury tranzytowej odpowiadają wzorom określonym w dodatku III i są wystawiane zgodnie z postanowieniami tego dodatku.

▼M6

Artykuł 2

1. Jako wspólna procedura tranzytowa określana jest dalej, w zależności od wypadku, procedura T1 lub T2.

2. Procedura T1 może być stosowana do wszystkich towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1.

3. Procedura T2 dotyczy towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1 tylko przy spełnieniu następujących przesłanek: ▼M38 a) we Wspólnocie: tylko wówczas, gdy chodzi o towary unijne. „Towary unijne” oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii: — towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty; — towary przywiezione na obszar celny Wspólnoty z krajów lub terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu; — towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty albo wyłącznie z towarów określonych w tiret drugim, albo z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim. ▼M6 ►M38 ◄ ; Nie naruszając postanowień niniejszej Konwencji lub innych umów zawartych ze Wspólnotą, towary, które wprawdzie spełniają przesłanki wymienione po trzech powyższych tiret, ale po ich wywozie z obszaru celnego Wspólnoty wprowadzane są z powrotem na ten obszar, nie są traktowane jakotowary unijne ▼M38 b) w kraju wspólnego tranzytu: tylko wówczas, gdy towary przybyły do tego kraju w procedurze T2 i przy spełnieniu szczególnych warunków określonych w art. 9 wysyłane są dalej. ▼M6

4. ►M38 ◄ ; towary, dla których został wystawiony taki dokument, będą traktowane w ten sam sposób, jak towary przewożone w procedurze T2, przy czym jednakże dokument potwierdzający ►M38 ◄ nie musi towarzyszyć towarom. Określone w niniejszej konwencji szczególne przesłanki, jakie muszą zostać spełnione dla objęcia towarów procedurą T2, dotyczą także wystawiania dokumentów potwierdzającychunijny status celny towarów; towary, dla których został wystawiony taki dokument, będą traktowane w ten sam sposób, jak towary przewożone w procedurze T2, przy czym jednakże dokument potwierdzającyunijny status celny towarównie musi towarzyszyć towarom.

▼M11

Article 3

1. For the purposes of this Convention, the term: ▼M38 a) „tranzyt” oznacza procedurę, w której towary przewożone są pod dozorem właściwych władz, z jednej Umawiającej się Strony do innej Umawiającej się Strony lub do tej samej Umawiającej się Strony, przy czym przekraczana jest przynajmniej jedna granica; b) „kraj” oznacza każdy kraj wspólnego tranzytu, każde państwo członkowskie Wspólnoty lub inne państwo, które przystąpiło do niniejszej Konwencji; ▼M11 c) ‘third country’ shall mean any State which is not Contracting Party to this Convention; ▼M38 d) „kraj wspólnego tranzytu” oznacza kraj, inny niż państwo członkowskie Wspólnoty, będący Umawiającą się Stroną niniejszej Konwencji.

▼M38 —————

▼M11

3. ►M38 ◄ and the Community and its Member States shall have the same rights and obligations. In the application of the rules laid down in this Convention for the T1 or T2 procedure, thekraje wspólnego tranzytuand the Community and its Member States shall have the same rights and obligations.

▼M6

Artykuł 4

1. Niniejsza Konwencja nie narusza żadnych innych umów międzynarodowych dotyczących procedury tranzytowej, jednakże z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń stosowania takich umów do przewozów towarów między dwoma miejscami położonymi we Wspólnocie, jak również z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń dotyczących wystawiania dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów.

2. Niniejsza Konwencja obowiązuje również nie naruszając: a) przewozów towarów objętych procedurą odprawy czasowej; oraz b) porozumień o ruchu granicznym.

▼B

Artykuł 5

Jeżeli między Umawiającymi się Stronami a państwem trzecim nie ma umowy, na mocy której towary przewożone między Umawiającymi się Stronami mogą być przewożone w procedurze T1 lub T2 przez to państwo trzecie, taka procedura może być zastosowana do przewozu towarów przez to państwo trzecie tylko wówczas, gdy przewóz ten dokonywany jest z zastosowaniem jednego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze Umawiającej się Strony; działanie tej procedury jest zawieszone na obszarze państwa trzeciego.

▼M6

Artykuł 6

O ile zapewniona jest realizacja przedsięwzięć odnoszących się w danym wypadku do towarów, kraje mogą w drodze dwustronnych i wielostronnych porozumień wprowadzić między sobą procedury uproszczone w ramach procedury T1 lub T2, odpowiadające kryteriom, które w razie potrzeby zostaną ustalone w ►M21 dodatku I ◄ i będą stosowane dla określonych rodzajów transportu lub określonych przedsiębiorstw.

O tego rodzaju porozumieniach należy poinformować Komisję Wspólnot Europejskich oraz inne kraje.

▼B







Stosowanie procedury tranzytowej

▼M6

Artykuł 7

▼M38

1. Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień niniejszej Konwencji, właściwe urzędy krajów wspólnego tranzytu są upoważnione do pełnienia zadań urzędów celnych wyjścia, urzędów celnych tranzytowych, urzędów celnych przeznaczenia i urzędów celnych składania gwarancji.

2. Właściwe urzędy państw członkowskich Wspólnoty są upoważnione do przyjmowania zgłoszeń T1 i T2 dotyczących tranzytu do urzędów celnych przeznaczenia w kraju wspólnego tranzytu. Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień niniejszej Konwencji urzędy te potwierdzają również unijny status celny przedmiotowych towarów.

3. Jeżeli zestawionych jest kilka przesyłek towarowych, które są załadowane na jeden środek transportu i przewożone jako przesyłka zbiorcza w jednej procedurze T1 lub T2 przez jedną osobę uprawnioną do korzystania z procedury z jednego urzędu celnego wyjścia do jednego urzędu celnego przeznaczenia dla tego samego odbiorcy, Umawiająca się Strona może wymagać, aby dla tych przesyłek – oprócz należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadków – złożone zostało jedno zgłoszenie tranzytowe T1 lub T2, do którego dołączony jest odpowiedni wykaz pozycji.

▼M6

4. ►M38 ◄ , osoba wypełniająca formalności eksportowe w granicznym urzędzie celnym Umawiającej się Strony nie może zostać zobowiązana do zgłoszenia towarów do procedury T1 lub T2, niezależnie od tego, jaką procedurą celną towary te mają być objęte w sąsiednim granicznym urzędzie celnym. Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzeniaunijnego statusu celnego towarów, osoba wypełniająca formalności eksportowe w granicznym urzędzie celnym Umawiającej się Strony nie może zostać zobowiązana do zgłoszenia towarów do procedury T1 lub T2, niezależnie od tego, jaką procedurą celną towary te mają być objęte w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.

5. ►M38 ◄ , graniczny urząd celny Umawiającej się Strony, w którym wypełniane są formalności eksportowe, może odmówić dokonania odprawy towarów do procedury T1 lub T2, jeżeli procedura ta ma być zakończona w sąsiednim granicznym urzędzie celnym. Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzeniaunijnego statusu celnego towarów, graniczny urząd celny Umawiającej się Strony, w którym wypełniane są formalności eksportowe, może odmówić dokonania odprawy towarów do procedury T1 lub T2, jeżeli procedura ta ma być zakończona w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.

▼B

Artykuł 8

Przy przewozach towarów z zastosowaniem dokumentów tranzytowych T1 lub T2, w szczególności przy podziale, przeładunku lub zestawianiu przesyłek, towary nie mogą być doładowywane, wyładowywane lub zamieniane.

▼M6

Artykuł 9

1. ►M38 ◄ w procedurze T2 i w danym wypadku mają być wysłane dalej w tej procedurze, pozostają w tym kraju pod stałym dozorem celnym w celu zapewnienia ich tożsamości i niezmienionego stanu. Towary, które zostały przywiezione dokraju wspólnego tranzytuw procedurze T2 i w danym wypadku mają być wysłane dalej w tej procedurze, pozostają w tym kraju pod stałym dozorem celnym w celu zapewnienia ich tożsamości i niezmienionego stanu.

▼M38

2. Jeżeli takie towary wysyłane są dalej z kraju wspólnego tranzytu, w którym były objęte inną procedurą celną niż procedura tranzytowa lub procedura składu celnego, procedura T2 nie może zostać zastosowana.

▼M6

Nie dotyczy to jednakże towarów, które przywiezione są czasowo w celu wystawienia na targach lub innych podobnych imprezach publicznych i zostały poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub polegały na podziale przesyłki.

3. Jeżeli towary po ich składowaniu w procedurze składu celnego wysyłane są dalej ►M38 z kraju wspólnego tranzytu ◄ , procedura T2 może być zastosowana tylko przy spełnieniu następujących przesłanek: — okres składowania nie mógł przekroczyć pięciu lat; dla towarów z działów 1–24 nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej (Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów z dnia 14 czerwca 1983 roku); okres ten jest jednak ograniczony do sześciu miesięcy, — towary były składowane oddzielnie i mogły być poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub polegały na podziale przesyłki i nie zostały przy tym zamienione opakowania, — czynności te były dokonywane pod dozorem celnym.

▼M38

4. Wszystkie przyjmowane zgłoszenia T2 lub wszystkie dokumenty poświadczające unijny status celny towarów wystawiane przez właściwy urząd kraju wspólnego tranzytu muszą zawierać odniesienie do odpowiedniego zgłoszenia T2 lub dokumentu poświadczającego unijny status celny towarów, na podstawie których towary przybyły do danego kraju wspólnego tranzytu, i muszą zostać opatrzone wszelkimi adnotacjami szczególnymi, które były zawarte w tamtych dokumentach.

▼M6

Artykuł 10

1. O ile postanowienia ustępu 2 lub dodatków nie stanowią inaczej, dla wszystkich procedur T1 lub T2 należy składać zabezpieczenie ważne w tych wszystkich Umawiających się Stronach, przez których obszar dokonywany jest dany przewóz.

2. Postanowienia ustępu 1 nie naruszają prawa Umawiających się Stron do: a) zawierania między sobą porozumień w sprawie odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia przy procedurze T1 lub T2 przebiegającej tylko przez ich obszar; b) odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia dla odcinków procedury T1 lub T2 między urzędem wyjścia a pierwszym urzędem tranzytowym.

▼M21 —————

▼M6

Artykuł 11

1. Zapewnienie tożsamości towarów dokonywane jest z zasady przez zaplombowanie.

2. Zaplombowana zostaje: ▼M38 a) przestrzeń ładunkowa, jeżeli środek transportu lub kontener został dopuszczony na podstawie innych przepisów lub uznany przez urząd celny wyjścia jako odpowiedni do nałożenia takiego zamknięcia celnego; ▼M6 b) w pozostałych wypadkach każde pojedyncze opakowanie.

▼M38

3. Urząd celny wyjścia uznaje środki transportu lub kontenery za odpowiednie do nałożenia zamknięcia celnego, jeżeli spełnione są następujące warunki: a) zamknięcia celne mogą być nałożone na dany środek transportu lub kontener w sposób prosty i skuteczny; b) środek transportu lub kontener jest tak skonstruowany, że w chwili wyjęcia lub włożenia towarów: pozostają wyraźne ślady po wyjęciu lub włożeniu towarów, zamknięcie celne zostaje naruszone lub pozostają na nim ślady manipulowania lub elektroniczny system monitorowania rejestruje wyjęcie lub włożenie towarów; c) środek transportu lub kontener nie zawierają żadnych schowków, gdzie mogłyby być ukryte towary; d) przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne do celów kontroli przeprowadzanej przez organy celne.

▼M30

4. ►M38 ◄ może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości towarów. Urząd celny wyjściamoże odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości towarów.

▼B

Artykuł 12

▼M38 —————

▼B

3. ►M38 ◄ upoważniony przedstawiciel, na żądanie krajowych urzędów właściwych w sprawach statystyki tranzytu, udziela wszelkich informacji związanych ►M38 ◄ T1 lub T2 niezbędnych do celów statystycznych. Osoba uprawniona do korzystania z procedury lub jejupoważniony przedstawiciel, na żądanie krajowych urzędów właściwych w sprawach statystyki tranzytu, udziela wszelkich informacji związanychze zgłoszeniamiT1 lub T2 niezbędnych do celów statystycznych.







Pomoc urzędowa

▼M6

Artykuł 13

1. Właściwe władze zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie wszelkich dostępnych informacji, które są niezbędne do kontroli prawidłowego stosowania niniejszej konwencji.

2. O ile jest to niezbędne, właściwe władze zainteresowanych krajów powiadamiają się wzajemnie o wszelkich ustaleniach, pismach, raportach, protokołach i informacjach, które dotyczą przewozów towarów w procedurze T1 lub T2, jak również o wszelkich nieprawidłowościach i naruszeniach przepisów, mających związek z tymi procedurami.

Ponadto, o ile jest to niezbędne, informują się również wzajemnie o wszelkich ustaleniach związanych z towarami, w stosunku do których przewidziana jest wzajemna pomoc i które objęte były procedurą składu celnego.

3. Jeżeli istnieje podejrzenie nieprawidłowości lub naruszenia przepisów odnośnie do towarów, które z jednego kraju lub po tranzycie przez ten kraj, lub po składowaniu w składzie celnym, zostały wwiezione do innego kraju, właściwe władze zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie, na wniosek, informacji o: a) warunkach, na mocy których dokonano przewozu towarów, jeżeli dane towary: — ►M38 ◄ niezależnie od rodzaju ich dalszego transportu, albo niezależnie od sposobu ich wysłania, przybyły do kraju, do którego skierowano wniosek, na podstawie dokumentu tranzytowego T1 lub T2 bądź dokumentu potwierdzającegounijny status celny towarówniezależnie od rodzaju ich dalszego transportu, albo — ►M38 ◄ ; niezależnie od sposobu ich wprowadzenia do tego kraju - zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T1 lub T2 bądź dokumentu potwierdzającegounijny status celny towarów b) warunkach składowania w składzie celnym, jeżeli dane towary przybyły do tego kraju na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub dokumentu potwierdzającego ►M38 unijny status celny towarów ◄ albo jeżeli zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub dokumentu potwierdzającego ►M38 unijny status celny towarów ◄ .

4. We wniosku sporządzonym stosownie do postanowień ustępów 1–3 należy podać, do jakiego wypadku bądź wypadków się on odnosi.

5. Jeżeli właściwe władze danego kraju zwracają się o udzielenie pomocy urzędowej, jakiej same nie mogłyby udzielić, gdyby zostały o to poproszone, powinny one w swoim wniosku wskazać na tę okoliczność. W takim wypadku udzielenie pomocy urzędowej pozostawia się uznaniu właściwych władz, do których zwrócono się o udzielenie pomocy.

6. Informacje otrzymane stosownie do postanowień ustępów 1–3 mogą być wykorzystane tylko do celów niniejszej Konwencji i podlegają takiej ochronie, jaką przepisy prawa wewnętrznego kraju, który je otrzymał, zapewniają informacjom tego rodzaju. Informacje te mogą zostać wykorzystane w inny sposób tylko za pisemną zgodą właściwych władz, które informacji udzieliły i z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych przez te władze.

▼M15







Windykacja roszczenia

Artykuł 13 litera a)

Odpowiednio do postanowień dodatku IV, właściwe władze zainteresowanych państw udzielają sobie wzajemnie pomocy w kwestii windykacji roszczenia, o ile powstały one w związku z procedurami T1 lub T2.

▼B







Komisja Mieszana

Artykuł 14

1. Ustanawia się Komisję Mieszaną, w którym reprezentowana jest każda Umawiająca się Strona niniejszej Konwencji.

2. Komisja Mieszana działa we wzajemnym porozumieniu.

3. Komisja Mieszana zbiera się w razie potrzeby, jednakże przynajmniej raz w roku. Każda z Umawiających się Stron może wnioskować o zwołanie posiedzenia.

4. Komisja Mieszana ustala swój regulamin wewnętrzny, który reguluje między innymi tryb zwoływania posiedzeń, jak również powoływanie przewodniczącego i czas trwania jego kadencji.

5. Komisja Mieszana może tworzyć podkomisje i grupy robocze do pomocy przy wypełnianiu jej zadań.

Artykuł 15

1. Zadaniem Komisji Mieszanej jest administrowanie niniejszą Konwencją i zapewnienie jej prawidłowej realizacji. W tym celu Komisja Mieszana powinna być informowana w regularnych odstępach czasu przez Umawiające się Strony o praktycznych doświadczeniach wynikających z realizacji niniejszej Konwencji; Komisja Mieszana wydaje zalecenia oraz podejmuje decyzje w wypadkach przewidzianych w ustępie 3.

2. Komisja Mieszana zaleca w szczególności: a) zmiany niniejszej Konwencji, z wyjątkiem zmian w rozumieniu ustępu 3; b) wszystkie inne środki, które są niezbędne do realizacji niniejszej Konwencji.

▼M11

3. The Joint Committee shall adopt by decision: (a) amendments to the Appendices; ▼M21 ————— ▼M11 (c) other amendments to this Convention made necessary by amendments to the Appendices; ▼M17 ————— ▼M11 ►M17 ◄ (d) transitional measures required in the case of the accession of new Member States to the Community; ►M17 ◄ (e) invitations to third countries within the meaning of Article 3 (1) (c) to accede to this Convention in accordance with Article 15a.

▼M17

Decisions taken under points (a) to (d) shall be put into effect by the Contracting Parties in accordance with their own legislation.

▼B

4. Jeżeli przedstawiciel Umawiającej się Strony w Komisji Mieszanej przyjął decyzję z zastrzeżeniem spełnienia warunków prawno-konstytucyjnych, decyzja ta, o ile nie wymienia się w niej żadnej daty, wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji uchylenia tego zastrzeżenia.

▼M17

5. Decisions of the Joint Committee referred to in paragraph 3 (e) inviting a third country to accede to this Convention shall be sent to the General Secretariat of the Council of the European Communities, which shall communicate it to the third country concerned, together with a text of the Convention in force on that date.

▼M11

6. From the date referred to in paragraph 5, the third country concerned may be represented on the Joint Committee, subcommittees and working parties by observers.







Accession of third countries

Article 15a

1. Any third country may become a Contracting Party to this Convention if invited to do so by the depositary of the Convention following a decision of the Joint Committee.

2. A third country invited to become a Contracting Party to this Convention shall do so by lodging an instrument of accession with the General Secretariat of the Council of the European Communities. The said instrument shall be accompanied by a translation of the Convention into the official language(s) of the acceding country.

3. The accession shall become effective on the first day of the second month following the lodging of the instrument of accession.

4. The depositary shall notify all Contracting Parties of the date on which the instrument of accession was lodged and the date on which the accession will become effective.

5. Recommendations and decisions of the Joint Committee referred to in Article 15 (2) and (3) adopted between the date referred to in paragraph 1 of this Article and the date on which accession becomes effective shall also be communicated to the invited third country via the General Secretariat of the Council of the European Communities.

A declaration accepting such acts shall be inserted either in the instrument of accession or in a separate instrument lodged with the General Secretariat of the Council of the European Communities within six months of the communication. If the declaration is not lodged within that period the accession shall be considered void.

▼B







Postanowienia różne i końcowe

Artykuł 16

Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznej i rozważnej realizacji niniejszej Konwencji, uwzględniając przy tym konieczność zmniejszenia, tak dalece na ile to możliwe, formalności nakładanych na uczestników procedury, jak również konieczność rozwiązywania trudności powstających przy stosowaniu postanowień niniejszej Konwencji, w sposób zadowalający wszystkie Umawiające się Strony.

Artykuł 17

Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o przepisach wydanych w celu realizacji niniejszej Konwencji.

Artykuł 18

Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody do stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych i tranzytowych ustanowionych przez Umawiające się Strony lub Państwa Członkowskie Wspólnoty z powodów uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej oraz ochrony własności przemysłowej i handlowej.

▼M17

Article 19

The Appendices to this Convention shall form an integral part thereof.

▼B

Artykuł 20

1. ►M38 ◄ . Niniejsza Konwencja ma zastosowanie z jednej strony na obszarze, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i według postanowień tego Traktatu oraz z drugiej stronyna obszarze krajów wspólnego tranzytu

2. Niniejsza Konwencja obowiązuje także w Księstwie Liechtenstein tak długo, jak długo Księstwo to związane jest Unią Celną z Konfederacją Szwajcarską.

Artykuł 21

Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z niniejszej Konwencji, z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia; pisemne wypowiedzenie należy skierować do depozytariusza, który notyfikuje je pozostałym Umawiającym się Stronom.

Artykuł 22

1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, o ile Umawiające się Strony złożą do dnia 1 listopada 1987 roku swoje dokumenty przyjęcia w pełniącym obowiązki depozytariusza Sekretariacie Rady Wspólnot Europejskich.

2. Jeżeli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, wówczas wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu przyjęcia.

3. Depozytariusz notyfikuje datę złożenia dokumentu przyjęcia przez każdą z Umawiających się Stron i datę wejścia w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 23

1. Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji tracą moc Umowy zawarte w dniach 30 listopada 1972 roku i 23 listopada 1972 roku między Austrią oraz Szwajcarią a Wspólnotą w sprawie stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego, jak również Umowa z dnia 12 lipca 1977 roku między Wspólnotą i tymi dwoma krajami o rozszerzeniu stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego.

2. Umowy wymienione w ustępie 1 obowiązują jednakże nadal dla procedur T1 lub T2, które zostały wszczęte przed wejściem w życie niniejszej Konwencji.

3. Nordyckie Uregulowania Tranzytowe między Finlandią, Norwegią a Szwecją tracą moc wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 24

Niniejsza Konwencja została sporządzona w jednym oryginale w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest jednakowo wiążąca. Konwencja zostanie złożona w archiwum Sekretariatu Rady Wspólnot Europejskich, który przekaże uwierzytelnioną kopię każdej Umawiającej się Stronie.

Sporządzono w Interlaken, dnia 20 maja 1987 roku.

▼M38

ZAŁĄCZNIK I

PROCEDURY WSPÓLNEGO TRANZYTU







TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE







DZIAŁ I

Przedmiot, zakres procedury i definicje

Artykuł 1

Przedmiot

1. Niniejszy załącznik ustanawia zasady wspólnej procedury tranzytowej, zgodnie z art. 1 ust. 3 Konwencji.

2. Postanowienia niniejszego załącznika stosuje się do przewozu towarów w ramach wspólnej procedury tranzytowej, o ile nie określono inaczej.

Artykuł 2

Niestosowanie wspólnej procedury tranzytowej do przesyłek pocztowych

Wspólnej procedury tranzytowej nie stosuje się do przesyłek pocztowych (w tym paczek pocztowych) realizowanych zgodnie ze statutami Światowego Związku Pocztowego, jeżeli towary przewożone są przez osoby posiadające prawa i obowiązki wynikające z tych statutów lub osoby działające w imieniu tych osób.

Artykuł 3

Definicje

Na użytek Konwencji stosuje się następujące definicje:

a) „organy celne” oznaczają administracje celne odpowiedzialne za stosowanie Konwencji oraz wszelkie inne organy upoważnione na mocy prawa krajowego do stosowania Konwencji;

b) „osoba” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale uznaną – na mocy prawa unijnego, krajowego lub prawa kraju wspólnego tranzytu – za mającą zdolność do czynności prawnych;

c) „zgłoszenie tranzytowe” oznacza czynność, poprzez którą dana osoba w określony sposób i w określonej formie wyraża wolę objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową;

d) „tranzytowy dokument towarzyszący” oznacza dokument drukowany przy pomocy technik elektronicznego przetwarzania danych, oparty na danych ze zgłoszenia tranzytowego, który ma towarzyszyć towarom;

e) „zgłaszający” oznacza osobę składającą zgłoszenie tranzytowe we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie jest składane;

f) „osoba uprawniona do korzystania z procedury” oznacza osobę, która składa zgłoszenie tranzytowe lub na rzecz której to zgłoszenie jest składane;

g) „urząd celny wyjścia” oznacza urząd celny, w którym przyjmowane jest zgłoszenie tranzytowe;

h) „urząd celny tranzytu” oznacza urząd celny właściwy dla miejsca wprowadzenia na obszar celny jednej z Umawiających się Stron, jeżeli towary są przemieszczane w ramach wspólnej procedury tranzytowej lub urząd celny właściwy dla miejsca wyprowadzenia z obszaru celnego jednej z Umawiających się Stron, jeżeli towary opuszczają ten obszar w trakcie operacji tranzytowej poprzez granicę między tą Umawiającą się Stroną a krajem trzecim;

i) „urząd celny przeznaczenia” oznacza urząd celny, w którym towary objęte wspólną procedurą tranzytową są przedstawiane w celu zakończenia procedury;

j) „numer ewidencyjny (MRN)” oznacza numer rejestracyjny przydzielony zgłoszeniu tranzytowemu przez właściwy organ celny przy użyciu technik elektronicznego przetwarzania danych;

k) „urząd celny zabezpieczenia” oznacza wyznaczony przez organy celne każdego kraju urząd celny, w którym należy złożyć zabezpieczenie;

l) „dług” oznacza obowiązek uiszczenia przez osobę kwoty należności przywozowych lub wywozowych oraz innych opłat odnoszących się do towarów objętych wspólną procedurą tranzytową;

m) „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług;

n) „zwolnienie towarów” oznacza działanie, poprzez które organy celne dopuszczają towary do celów przewidzianych we wspólnej procedurze tranzytowej;

o) „osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony” oznacza: — w przypadku osoby fizycznej – każdą osobę, której zwyczajowym miejscem pobytu jest obszar celny tej Umawiającej się Strony; — w przypadku osoby prawnej lub stowarzyszenia osób – każdą osobę, której siedziba statutowa, siedziba główna lub inna stała siedziba znajduje się na obszarze celnym tej Umawiającej się Strony;

p) „techniki elektronicznego przetwarzania danych” oznaczają elektroniczną wymianę informacji w uzgodnionym i określonym formacie między przedsiębiorcami i organami celnymi, między organami celnymi oraz między organami celnymi i innymi zaangażowanymi agencjami lub instytucjami krajowymi lub europejskimi lub należącymi do krajów wspólnego tranzytu w celu automatycznego przetwarzania i przechowywania danych po ich odebraniu przy użyciu jednej z następujących metod: (i) elektroniczna wymiana danych; (ii) wymiana danych pomiędzy komputerami; (iii) elektroniczne przekazywanie ustrukturyzowanych danych poprzez standardowe komunikaty lub usługi z jednego środowiska elektronicznego przetwarzania do innego bez interwencji człowieka; (iv) wprowadzanie online danych do celnych systemów przetwarzania danych w celu ich przechowywania i przetwarzania, prowadzące do generowania odpowiedzi online;

q) „elektroniczna wymiana danych” („EDI”) oznacza przesyłanie danych zgodnie z uzgodnionymi standardami dla komunikatów, między jednym a drugim systemem komputerowym, z zastosowaniem urządzeń elektronicznych;

r) „elektroniczny system tranzytowy” oznacza system elektroniczny używany do elektronicznej wymiany danych dotyczących wspólnej procedury tranzytowej;

s) „standardowy komunikat” oznacza określoną strukturę do przesyłania danych z użyciem systemu elektronicznego;

t) „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje odnoszące się do określonej lub możliwej do określenia osoby;

u) „stałe instalacje przesyłowe” oznaczają środki techniczne (np. rurociągi lub linie energetyczne) stosowane do ciągłego transportu towarów;

v) „procedura ciągłości działania” oznacza procedurę opartą na wykorzystaniu pisemnych dokumentów, sporządzonych w celu umożliwienia złożenia zgłoszenia tranzytowego oraz monitorowania przebiegu operacji tranzytowej, jeżeli nie może zostać zastosowana procedura oparta na technikach elektronicznego przetwarzania danych.







DZIAŁ II

Postanowienia ogólne dotyczące wspólnej procedury tranzytowej

Artykuł 4

System elektroniczny na potrzeby procedury

1. O ile w niniejszym załączniku nie przewidziano inaczej, dla zakończenia formalności celnych wspólnej procedury tranzytowej stosuje się elektroniczny system tranzytowy.

2. Umawiające się Strony określają za obopólnym porozumieniem środki do celów stosowania elektronicznego systemu tranzytowego ustanawiające: a) zasady dla określania komunikatów wymienianych przez urzędy celne i zarządzania tymi komunikatami, niezbędne do stosowania przepisów prawa celnego; b) wspólny zestaw danych oraz format komunikatów przekazywanych na mocy przepisów prawa celnego.

Artykuł 5

Stosowanie elektronicznego systemu tranzytowego

1. O ile w niniejszym załączniku nie przewidziano inaczej, wymiana informacji do celów wspólnej procedury tranzytowej między właściwymi organami wykonywana jest przy pomocy elektronicznego systemu tranzytowego.

2. Umawiające się Strony używają wspólnotowego systemu CCN/CSI (Wspólna sieć komunikacyjna/Wspólny interfejs systemów Unii Europejskiej) do wymiany informacji, o której mowa w ust. 1.

Udział finansowy krajów wspólnego tranzytu, dostęp przez kraje wspólnego tranzytu do systemu CCN/CSI i inne zagadnienia związane ze stosowaniem systemu są ustalane między Unią a każdym z krajów wspólnego tranzytu.

Artykuł 6

Bezpieczeństwo danych

1. Umawiające się Strony określają warunki dla przeprowadzania formalności dokonywanych przy użyciu technik elektronicznego przetwarzania danych, które zawierają, między innymi, środki do sprawdzania źródeł danych i do ich ochrony przed przypadkowym lub niezgodnym z prawem zniszczeniem, przypadkową utratą, zmianą lub dostępem do nich przez osoby nieuprawnione.

2. Poza środkami, o których mowa w ust. 1, właściwe organy wprowadzają i utrzymują odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania elektronicznego systemu tranzytowego.

3. Zmiany danych lub usunięcie danych są odnotowywane wraz z informacjami na temat przyczyny zmiany lub usunięcia, dokładnego czasu zmiany lub usunięcia oraz tożsamości osoby, która tę czynność przeprowadziła.

Oryginalne dane lub każde inne przetworzone dane są przechowywane przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od zakończenia roku, w którym dane te zostały zarejestrowane, lub przez okres dłuższy, jeżeli kraje tego wymagają.

4. Właściwe organy systematycznie monitorują bezpieczeństwo danych.

5. Właściwe zainteresowane organy informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszenia środków bezpieczeństwa.

Artykuł 7

Ochrona danych osobowych

1. Umawiające się Strony wykorzystują dane osobowe, wymieniane w ramach stosowania Konwencji, wyłącznie do celów wspólnej procedury tranzytowej i do innych procedur celnych lub czasowego składowania następujących po wspólnej procedurze tranzytowej.

Ograniczenie to nie powinno uniemożliwiać wykorzystania tych danych przez organy celne do celów analizy ryzyka i postępowań wyjaśniających w trakcie wspólnej procedury tranzytowej lub innych postępowań sądowych wszczynanych w związku ze wspólną procedurą tranzytową. W przypadku gdy dane te są wykorzystywane do tych celów, organy celne, które dostarczyły tych informacji, są powiadamiane o tym bezzwłocznie.

2. Umawiające się Strony zapewniają przetwarzanie danych osobowych, wymienianych w ramach stosowania Konwencji, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE ( 1 ).

3. Każda Umawiająca się Strona podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszego artykułu.







DZIAŁ III

Obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury oraz przewoźnika i odbiorcy towarów przemieszczanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej

Artykuł 8

Obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury oraz przewoźnika i odbiorcy towarów przemieszczanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej

1. Osoba uprawniona do korzystania z procedury odpowiada za: a) przedstawienie towarów w nienaruszonym stanie i niezbędnych informacji w urzędzie celnym przeznaczenia, w wyznaczonym terminie oraz zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów; b) przestrzeganie przepisów celnych dotyczących wspólnej procedury tranzytowej; c) złożenie zabezpieczenia w celu zapewnienia płatności długu mogącego powstać w odniesieniu do danego towaru, o ile w Konwencji nie przewidziano inaczej.

2. Przewoźnik lub odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc, że są one przemieszczane w ramach wspólnej procedury tranzytowej, również odpowiada za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów.







DZIAŁ IV

Zabezpieczenia

Artykuł 9

System elektroniczny związany z zabezpieczeniami

Na potrzeby wymiany i przechowywania informacji dotyczących zabezpieczeń stosuje się techniki elektronicznego przetwarzania danych.

Artykuł 10

Obowiązek złożenia zabezpieczenia

1. Osoba uprawniona do korzystania z procedury składa zabezpieczenie w celu zapewnienia płatności długu mogącego powstać w odniesieniu do towarów objętych wspólną procedurą tranzytową.

2. Zabezpieczenie składane jest jako: a) zabezpieczenie pojedyncze, obejmujące jedną operację; albo b) zabezpieczenie generalne, obejmujące kilka operacji w formie zobowiązania złożonego przez gwaranta, jeżeli zastosowanie ma uproszczenie przewidziane w art. 55 lit. a).

3. Niemniej jednak organy celne mogą odmówić przyjęcia zaproponowanego rodzaju zabezpieczenia, jeżeli nie jest on odpowiedni dla zapewnienia prawidłowej realizacji wspólnej procedury tranzytowej.

Artykuł 11

Forma zabezpieczenia pojedynczego

1. Zabezpieczenie pojedyncze może zostać złożone w jednej z następujących form: a) w formie depozytu gotówkowego; b) w formie zobowiązania złożonego przez gwaranta; c) w formie karnetów.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. c), zabezpieczenie pojedyncze składane jest w formie zobowiązania złożonego przez gwaranta.

Artykuł 12

Gwarant

1. Gwarantem, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. b), art. 11 ust. 1 lit. b) oraz art. 11 ust. 2, jest osoba trzecia mająca siedzibę na terytorium Umawiającej się Strony, w której składane jest zabezpieczenie, i uznana przez organy celne wymagające zabezpieczenia.

Gwarant podaje w swoim zobowiązaniu adres dla doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w każdym kraju będącym Umawiającą się Stroną związanym ze wspólną operacją tranzytową.

2. Gwarant zobowiązuje się na piśmie do zapłacenia zabezpieczonej kwoty długu. Zobowiązanie gwaranta obejmuje także, w granicach zabezpieczonej kwoty, kwotę długu wymaganego w wyniku kontroli przeprowadzonych po zwolnieniu towarów.

3. Organy celne mogą odmówić uznania gwaranta, który nie daje pewności uiszczenia kwoty długu w wyznaczonym terminie.

Artykuł 13

Zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia

1. Nie wymaga się złożenia zabezpieczenia: a) dla towarów przewożonych transportem lotniczym, w przypadku gdy zastosowanie ma procedura tranzytowa oparta na manifeście elektronicznym dla towarów przewożonych transportem lotniczym; b) dla towarów przewożonych po Renie i dopływach Renu lub po Dunaju i dopływach Dunaju; c) dla towarów przesyłanych stałymi instalacjami przesyłowymi; d) dla towarów przewożonych transportem kolejowym lub lotniczym, w przypadku gdy zastosowanie ma procedura tranzytowa oparta na dokumentacji papierowej dla towarów przewożonych transportem kolejowym lub lotniczym.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. d), zwolnienie z obowiązku składania zabezpieczenia stosuje się tylko do pozwoleń na korzystanie ze wspólnej procedury tranzytowej opartej na dokumentacji papierowej dla towarów przewożonych transportem kolejowym lub lotniczym, udzielonych przed dniem 1 maja 2016 r.







DZIAŁ V

Inne postanowienia

Artykuł 14

Moc prawna dokumentów i ewidencji

1. Dokumenty wystawione i ewidencje prowadzone zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju, w którym dokumenty zostały wystawione lub ewidencje są prowadzone, mają – niezależnie od nośnika i środków podjętych lub akceptowanych przez właściwe organy jednego kraju – na terytorium innych krajów ten sam skutek prawny, co w kraju, w którym dokumenty zostały wystawione lub ewidencje są prowadzone.

2. Wyniki kontroli przeprowadzonych w ramach wspólnej procedury tranzytowej przez właściwe organy jednego kraju mają w innych krajach taką samą moc prawną, jak wyniki kontroli przeprowadzonych przez właściwe organy każdego z tych krajów.

Artykuł 15

Wykaz urzędów celnych właściwych w zakresie wspólnych operacji tranzytowych

Każdy kraj wprowadza do systemu komputerowego prowadzonego przez Komisję Europejską (zwana dalej „Komisją”) wykaz urzędów celnych właściwych dla wspólnych operacji tranzytowych, ze wskazaniem ich numerów identyfikacyjnych i zakresu obowiązków, a także dni i godzin urzędowania. Zmiany tych danych należy również wprowadzać do systemu komputerowego.

Komisja przekazuje te informacje innym krajom za pomocą systemu komputerowego.

Artykuł 16

Urząd centralny

Jeżeli w danym kraju utworzono urząd centralny, któremu powierzono zarządzanie wspólną procedurą tranzytową i jej monitorowanie oraz otrzymywanie i przesyłanie dokumentów związanych z tą procedurą, kraj ten informuje Komisję o takim urzędzie.

Komisja powiadamia o tym inne kraje.

Artykuł 17

Przestępstwa i kary

Kraje podejmują wszelkie konieczne działania w celu zwalczania przestępstw i naruszeń przepisów oraz nakładają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary.







TYTUŁ II

REALIZACJA PROCEDURY







DZIAŁ I

Zabezpieczenie pojedyncze

Artykuł 18

Obliczanie kwoty zabezpieczenia pojedynczego

Zabezpieczenie pojedyncze składane zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) obejmuje kwotę mogącego powstać długu, obliczoną na podstawie najwyższych stawek należności stosowanych do towarów tego samego rodzaju. W celu obliczenia tej kwoty towary unijne przewożone z zastosowaniem Konwencji traktowane są jako towary nieunijne.

Artykuł 19

Zabezpieczenie pojedyncze w formie depozytu gotówkowego

1. Zabezpieczenie pojedyncze w formie depozytu gotówkowego lub w formie innego równoważnego środka płatności składa się zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju wyjścia, w którym wymagane jest to zabezpieczenie.

2. Zabezpieczenia pojedyncze w formie depozytu gotówkowego złożone w jednej z Umawiających się Stron są ważne we wszystkich Umawiających się Stronach. Są one zwracane po zamknięciu procedury.

3. Organy celne nie wypłacają odsetek od zabezpieczenia złożonego w formie depozytu gotówkowego lub w formie innego równoważnego środka płatności.

Artykuł 20

Zabezpieczenie pojedyncze w formie zobowiązania gwaranta

1. Zobowiązanie gwaranta składane do celów zabezpieczenia pojedynczego sporządza się z zastosowaniem formularza określonego w dodatku C1 do załącznika III. Zobowiązanie to jest przechowywane przez urząd celny zabezpieczenia przez okres ważności zabezpieczenia.

2. Jeżeli wymagają tego krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne albo istnieje przyjęta praktyka, dany kraj może pozwolić, aby zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1, było sporządzone w innej formie, pod warunkiem że dokument taki posiada taką samą moc prawną, jak zobowiązanie zawarte w formularzu.

3. Urząd celny zabezpieczenia przekazuje osobie uprawnionej do korzystania z procedury następujące informacje w odniesieniu do każdego zobowiązania: a) numer referencyjny zabezpieczenia; b) kod dostępu przypisany do numeru referencyjnego zabezpieczenia.

Osoba uprawniona do korzystania z procedury nie może zmienić tego kodu dostępu.

Artykuł 21

Zabezpieczenie pojedyncze w formie karnetów

1. Zobowiązanie gwaranta składane do celów zabezpieczenia pojedynczego w formie karnetów sporządza się z zastosowaniem formularza określonego w dodatku C2 do załącznika III. Zobowiązanie to jest przechowywane przez urząd celny zabezpieczenia przez okres ważności zabezpieczenia.

Art. 20 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Karnety są sporządzane przez gwaranta z zastosowaniem formularza określonego w dodatku C3 do załącznika III i dostarczane osobom zamierzającym być osobą uprawnioną do korzystania z procedury. Karnety te są ważne we wszystkich Umawiających się Stronach.

Każdy karnet obejmuje kwotę 10 000 EUR, za którą odpowiada gwarant. Karnet jest ważny przez okres jednego roku od daty jego wystawienia.

3. Gwarant dostarcza do urzędu celnego zabezpieczenia wszelkie wymagane informacje dotyczące karnetów zabezpieczenia pojedynczego, które wystawił.

4. Gwarant przekazuje osobie zamierzającej być osobą uprawnioną do korzystania z procedury następujące informacje w odniesieniu do każdego karnetu: a) numer referencyjny zabezpieczenia; b) kod dostępu przypisany do numeru referencyjnego zabezpieczenia.

Osoba zamierzająca być osobą uprawnioną do korzystania z procedury nie może zmienić tego kodu dostępu.

5. Osoba zamierzająca być osobą uprawnioną do korzystania z procedury przedstawia w urzędzie celnym wyjścia karnety w liczbie odpowiadającej wielokrotności kwoty 10 000 EUR wymaganej dla pokrycia łącznej kwoty mogącego powstać długu.

6. Jeżeli zgłoszenie tranzytowe jest przyjmowane w formie papierowej zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. b), karnety są dostarczane w formie papierowej i są przechowywane przez urząd celny wyjścia. Ten urząd celny powiadamia o numerze identyfikacyjnym każdego karnetu urząd celny zabezpieczenia wskazany na karnecie.

Artykuł 22

Uznanie zobowiązania

Zobowiązanie złożone przez gwaranta jest uznawane przez urząd celny zabezpieczenia, który powiadamia o uznaniu osobę, od której wymagane jest złożenie zabezpieczenia.

Artykuł 23

Cofnięcie uznania gwaranta lub zobowiązania i odwołanie zobowiązania

1. Urząd celny zabezpieczenia może cofnąć uznanie gwaranta lub uznanie zobowiązania złożonego przez gwaranta w dowolnym momencie. Urząd celny zabezpieczenia powiadamia o takim cofnięciu gwaranta i osobę, od której wymagane jest złożenie zabezpieczenia.

Cofnięcie uznania gwaranta lub zobowiązania gwaranta staje się skuteczne szesnastego dnia następującego po dniu, w którym decyzja o cofnięciu została dostarczona do gwaranta lub uznana za dostarczoną.

2. Gwarant może w każdej chwili odwołać swoje zobowiązanie. Gwarant powiadamia o takim odwołaniu urząd celny zabezpieczenia.

Odwołanie zobowiązania gwaranta nie dotyczy towarów, które w chwili, gdy odwołanie stało się skuteczne, zostały już objęte wspólną procedurą tranzytową i nadal pozostają nią objęte na mocy tego odwołanego zobowiązania.

Odwołanie zobowiązania przez gwaranta staje się skuteczne szesnastego dnia następującego po dniu, w którym odwołanie zostało zgłoszone przez gwaranta do urzędu celnego zabezpieczenia.

3. Organy celne kraju, któremu podlega dany urząd celny zabezpieczenia, wprowadzają do systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 9, informacje o cofnięciu uznania gwaranta, uznania zobowiązania gwaranta lub odwołaniu zabezpieczenia przez gwaranta, oraz o dniu, w którym staje się ono skuteczne.







DZIAŁ II

Środki transportu i zgłoszenia

Artykuł 24

Zgłoszenie tranzytowe i środek transportu

1. Każde zgłoszenie tranzytowe może dotyczyć wyłącznie towarów objętych wspólną procedurą tranzytową, które są lub mają być przemieszczane z jednego urzędu celnego wyjścia do jednego urzędu celnego przeznaczenia z wykorzystaniem pojedynczego środka transportu, w kontenerze lub w paczce.

Jedno zgłoszenie tranzytowe może jednak obejmować towary, które są lub mają być przemieszczane z jednego urzędu celnego wyjścia do jednego urzędu celnego przeznaczenia w więcej niż jednym kontenerze lub w więcej niż jednej paczce, jeżeli takie kontenery lub paczki są ładowane na pojedynczy środek transportu.

2. Do celów niniejszego artykułu za stanowiące pojedynczy środek transportu – pod warunkiem że przewożone na nim towary są wysyłane jednocześnie – uważa się: a) pojazd drogowy z jedną lub kilkoma przyczepami lub naczepami; b) zestaw wagonów kolejowych; c) zespół statków, które tworzą jedną całość.

3. Jeżeli do celów wspólnej procedury tranzytowej pojedynczy środek transportu jest wykorzystywany do załadunku towarów w kilku urzędach celnych wyjścia oraz do rozładunku w kilku urzędach celnych przeznaczenia, w odniesieniu do poszczególnych przesyłek składa się odrębne zgłoszenia tranzytowe.

Artykuł 25

Zgłoszenia tranzytowe za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych

Elementy i struktura danych zgłoszenia tranzytowego są określone w dodatkach A1, A2 i B6 do załącznika III.

Artykuł 26

Zgłoszenia tranzytowe w formie papierowej

1. Organ celny przyjmuje zgłoszenie tranzytowe w formie papierowej w następujących przypadkach: a) gdy towary są przewożone przez podróżnych niemających bezpośredniego dostępu do elektronicznego systemu tranzytowego, zgodnie z zasadami określonymi w art. 27; b) gdy stosowana jest procedura ciągłości działania zgodnie z dodatkiem II, w przypadku wystąpienia czasowej awarii: (i) elektronicznego systemu tranzytowego; (ii) systemu komputerowego wykorzystywanego przez osoby uprawnione do korzystania z procedury w celu złożenia zgłoszenia do tranzytu wspólnego za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych; (iii) połączenia elektronicznego między systemem komputerowym wykorzystywanym przez osoby uprawnione do korzystania z procedury w celu złożenia zgłoszenia do tranzytu wspólnego przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych i elektronicznym systemem tranzytowym; с) gdy kraj wspólnego tranzytu tak zadecyduje.

2. W ramach zastosowania ust. 1 lit. a) i c) organy celne zapewniają, by dane tranzytowe były rejestrowane w elektronicznym systemie tranzytowym i wymieniane między organami celnymi za pośrednictwem tego systemu.

3. Przyjęcie zgłoszenia tranzytowego w formie papierowej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b) ppkt (ii) i (iii), wymaga zgody organów celnych.

Artykuł 27

Zgłoszenie tranzytowe dla podróżnych

W przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a), podróżny sporządza zgłoszenie tranzytowe w formie papierowej zgodnie z art. 5 i 6 oraz dodatkiem B6 do załącznika III.

Artykuł 28

Przesyłki mieszane

Przesyłka może zawierać jednocześnie towary, które należy objąć procedurą T1, oraz towary, które należy objąć procedurą T2, pod warunkiem że każda pozycja towaru jest odpowiednio oznaczona w zgłoszeniu tranzytowym kodem „T1”, „T2” lub „T2F”.

Artykuł 29

Poświadczenie zgłoszenia tranzytowego oraz odpowiedzialność osoby uprawnionej do korzystania z procedury

1. Zgłoszenie tranzytowe jest poświadczane przez zgłaszającego.

2. Złożenie zgłoszenia tranzytowego do organów celnych przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury czyni tę osobę odpowiedzialną za wszystkie poniższe kryteria: a) prawidłowość i kompletność danych podanych w zgłoszeniu tranzytowym, b) autentyczność, prawidłowość i ważność każdego dokumentu załączanego do zgłoszenia; c) wywiązywanie się z wszelkich obowiązków dotyczących objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową wymienionych w zgłoszeniu tranzytowym.







DZIAŁ III

Formalności w urzędzie celnym wyjścia

Artykuł 30

Złożenie i przyjęcie zgłoszenia tranzytowego

1. Zgłoszenie tranzytowe jest składane w urzędzie celnym wyjścia.

2. Ten urząd celny wyjścia przyjmuje zgłoszenie tranzytowe, jeżeli spełnione są następujące warunki: a) zgłoszenie zawiera wszystkie dane niezbędne do celów wspólnej procedury tranzytowej, określone w dodatku II do załącznika III; b) dołączone są do niego wszystkie wymagane dokumenty; c) towary, których dotyczy zgłoszenie tranzytowe, zostały przedstawione organom celnym w godzinach urzędowania.

Na wniosek zgłaszającego urząd celny wyjścia może zgodzić się, aby przedstawienie towarów odbyło się poza jego godzinami urzędowania lub w dowolnym innym miejscu.

3. Organy celne mogą zezwolić na nieprzedstawianie dokumentów, o których mowa w ust. 1 lit. b), w urzędzie celnym wyjścia. W takim przypadku dokumenty te znajdują się w posiadaniu zgłaszającego i muszą być do dyspozycji organów celnych.

Artykuł 31

Sprostowanie zgłoszenia tranzytowego

1. Zgłaszający może, na wniosek, sprostować jedną lub kilka danych zawartych w zgłoszeniu tranzytowym po tym, jak zostało ono przyjęte przez organy celne. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie tranzytowe będzie dotyczyć towarów innych niż te, których dotyczyło pierwotnie.

2. Sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak: a) organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów; b) organy celne stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym; c) organy celne zwolniły towary.

Artykuł 32

Unieważnienie zgłoszenia tranzytowego

1. Na wniosek zgłaszającego urząd celny wyjścia unieważnia przyjęte już zgłoszenie celne w następujących przypadkach: a) jeżeli ma pewność, że towary zostaną niezwłocznie objęte inną procedurą celną; b) jeżeli ma pewność, że ze względu na szczególne okoliczności objęcie towarów procedurą celną, do której zostały zgłoszone, nie jest już uzasadnione.

Jeżeli jednak urząd celny wyjścia poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nie zostaje przyjęty przed przeprowadzeniem takiej rewizji.

2. Zgłoszenia tranzytowego nie unieważnia się po zwolnieniu towarów, chyba że: a) towary znajdujące się w obrocie na terytorium Umawiającej się Strony zostały omyłkowo zgłoszone do wspólnej procedury tranzytowej, a ich status celny jako towarów znajdujących się w obrocie na terytorium tej samej Umawiającej się Strony został wykazany później; b) towary błędnie zgłoszono w ramach więcej niż jednego zgłoszenia celnego.

Artykuł 33

Trasa przewozu w przypadku przemieszczania towarów objętych wspólną procedurą tranzytową

1. Towary objęte wspólną procedurą tranzytową są przemieszczane do urzędu celnego przeznaczenia ekonomicznie uzasadnioną trasą przewozu.

2. Urząd celny wyjścia wyznacza trasę przewozu na potrzeby przemieszczania towarów w ramach wspólnej procedury tranzytowej, uwzględniając wszystkie istotne informacje przekazane przez zgłaszającego, jeżeli przedmiotowy urząd celny lub zgłaszający uzna to za niezbędne.

Wyznaczając trasę przewozu, urząd celny wprowadza w elektronicznym systemie tranzytowym przynajmniej wskazanie, przez które kraje ma przebiegać tranzyt.

Artykuł 34

Termin na przedstawienie towarów

1. Urząd celny wyjścia wyznacza termin, w którym towary należy przedstawić w urzędzie celnym przeznaczenia, uwzględniając następujące elementy: a) trasę przewozu; b) środek transportu; c) przepisy dotyczące transportu lub inne przepisy, które mogą mieć wpływ na wyznaczenie terminu; d) wszystkie istotne informacje przekazane przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury.

2. Jeżeli termin zostaje wyznaczony przez urząd celny wyjścia, jest on wiążący dla organów celnych krajów, na których terytorium towary są wprowadzane w ramach wspólnej operacji tranzytowej, i nie może zostać przez te organy zmieniony.

Artykuł 35

Weryfikacja zgłoszenia tranzytowego i rewizja towarów

1. Urząd celny wyjścia, w celu zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu tranzytowym, może: a) skontrolować zgłoszenie i dokumenty załączone do zgłoszenia; b) zażądać od zgłaszającego dostarczenia innych dokumentów; c) przeprowadzić rewizję towarów; d) pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów.

2. Urząd celny wyjścia sprawdza istnienie i ważność zabezpieczenia.

3. Rewizja towarów, o której mowa w ust. 1 lit. c), przeprowadzana jest w miejscach wyznaczonych do tego celu przez urząd celny wyjścia i w godzinach jego urzędowania. Na wniosek zgłaszającego organy celne mogą jednak przeprowadzić rewizję towarów poza swoimi godzinami urzędowania lub w dowolnym innym miejscu.

Artykuł 36

Identyfikacja zamknięć celnych

Urząd celny wyjścia rejestruje w elektronicznym systemie tranzytowym liczbę zamknięć celnych założonych przez ten urząd celny oraz indywidualne identyfikatory tych zamknięć.

Artykuł 37

Zdatność do nałożenia zamknięcia celnego

Pojazdy drogowe, przyczepy, naczepy i kontenery dopuszczone do przewozu towarów pod zamknięciami celnymi zgodnie z postanowieniami międzynarodowej umowy, której Unia i kraje wspólnego tranzytu są umawiającymi się stronami, uznaje się za odpowiednie do nałożenia zamknięć celnych.

Artykuł 38

Charakterystyka zamknięć celnych

1. Zamknięcia celne posiadają przynajmniej następujące podstawowe właściwości i spełniają następujące specyfikacje techniczne: a) podstawowe właściwości zamknięć celnych: (i) podczas normalnego użytkowania zamknięcia pozostają nienaruszone i bezpiecznie przymocowane; (ii) zamknięcia są łatwo dostępne do kontroli i rozpoznania; (iii) zamknięcia są wykonane w taki sposób, aby każda próba ich naruszenia, manipulacji nimi lub ich usunięcia pozostawiała widoczne ślady; (iv) zamknięcia są przeznaczone do jednokrotnego wykorzystania lub, jeżeli mają być wielokrotnie wykorzystane, są one wykonane w taki sposób, że można umieścić na nich wyraźny indywidualny znak identyfikacyjny za każdym razem, gdy są ponownie stosowane; (v) zamknięcia są oznakowane indywidualnym identyfikatorem zamknięcia, który ma charakter stały, jest czytelny i opatrzony niepowtarzalnym numerem; b) warunki techniczne: (i) forma i wymiary zamknięć celnych mogą się różnić w zależności od rodzaju zastosowanego zamknięcia celnego, jednakże wymiary umożliwiają łatwe odczytanie znaków identyfikacyjnych; (ii) znaki identyfikacyjne zamknięć są niemożliwe do sfałszowania i trudne do podrobienia; (iii) użyty materiał jest odporny na przypadkowe naruszenie i jednocześnie uniemożliwia ich niezauważalne podrobienie lub ponowne wykorzystanie.

2. Jeżeli zamknięcia zostały poświadczone przez właściwy organ zgodnie z międzynarodową normą ISO nr 17712:2013 „Freight containers – Mechanical Seals” (Kontenery ładunkowe – uszczelnienia mechaniczne), uznaje się, że takie zamknięcia spełniają wymogi określone w ust. 1.

W przypadku transportu kontenerowego stosuje się w największym możliwym zakresie zamknięcia o wysokim poziomie zabezpieczenia.

3. Zamknięcie celne jest opatrzone następującymi oznaczeniami: a) zwrot „cło” w jednym z języków urzędowych Unii lub krajów wspólnego tranzytu lub odpowiadający mu skrót; b) kod kraju w formie kodu ISO-alfa-2, określający kraj, w którym zamknięcie zostało nałożone.

Umawiające się Strony mogą w drodze wzajemnego porozumienia podjąć decyzję o stosowaniu wspólnych zabezpieczeń i technologii.

4. Każdy kraj powiadamia Komisję, jakie rodzaje zamknięć celnych stosuje. Komisja udostępnia te informacje wszystkim krajom.

5. Zawsze gdy zamknięcie wymaga usunięcia na potrzeby kontroli celnej, organ celny podejmuje starania, aby ponownie, zgodnie z potrzebami, nałożyć zamknięcie celne o co najmniej równoważnym poziomie zabezpieczenia, i odnotowuje na dokumentacji przesyłki szczegóły tego działania, w tym nowy numer zamknięcia.

6. Zamknięcia celne zgodne z dodatkiem II do niniejszego załącznika, zmienionego decyzją nr 1/2008 ( 2 ), mogą nadal być stosowane do wyczerpania zapasów lub do dnia 1 maja 2019 r., w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Artykuł 39

Środki identyfikacyjne stanowiące alternatywę dla zamknięcia celnego

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 Konwencji urząd celny wyjścia może zdecydować, że nie zastosuje zamknięcia wobec towarów objętych wspólną procedurą tranzytową i zamiast tego wykorzysta opis towarów zawarty w zgłoszeniu tranzytowym lub w dokumentach uzupełniających, pod warunkiem że taki opis jest na tyle precyzyjny, że umożliwia łatwą identyfikację towarów, i podaje się w nim ilość, charakter oraz wszystkie szczególne cechy towarów, takie jak ich numery seryjne.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1 Konwencji i o ile urząd celny wyjścia nie postanowi inaczej, zamknięcia nie nakłada się ani na środek transportu, ani na poszczególne opakowania zawierające towary, jeżeli: a) towary są przewożone drogą powietrzną i każda przesyłka jest opatrzona etykietą, na której podany jest numer towarzyszącego lotniczego listu przewozowego, albo przesyłka stanowi jednostkę załadunkową, na której podany jest numer towarzyszącego lotniczego listu przewozowego; b) towary są przewożone koleją, a przedsiębiorstwa kolejowe stosują środki identyfikacyjne.

Artykuł 40

Zwolnienie towarów do wspólnej procedury tranzytowej

1. Zwolnieniu do wspólnej procedury tranzytowej podlegają wyłącznie te towary, na które nałożono zamknięcie celne zgodnie z art. 11 ust. 1, 2 i 3 Konwencji albo w odniesieniu do których podjęto alternatywne środki identyfikacyjne zgodnie z art. 11 ust. 4 Konwencji i art. 39 niniejszego załącznika.

2. Z chwilą zwolnienia towarów urząd celny wyjścia przekazuje dane dotyczące wspólnej operacji tranzytowej: a) zadeklarowanemu urzędowi celnemu przeznaczenia; b) każdemu zadeklarowanemu urzędowi celnemu tranzytu.

Dane te są oparte na danych pochodzących ze zgłoszenia tranzytowego, które w stosownych przypadkach zostały sprostowane.

3. Urząd celny wyjścia powiadamia o zwolnieniu towarów do wspólnej procedury tranzytowej osobę uprawnioną do korzystania z procedury.

Artykuł 41

Tranzytowy dokument towarzyszący

1. Urząd celny wyjścia przekazuje zgłaszającemu tranzytowy dokument towarzyszący. Tranzytowy dokument towarzyszący przekazuje się z zastosowaniem formularza określonego w dodatku 3 do załącznika III, a zawiera on dane określone w dodatku A4 do załącznika III.

2. Jeśli to konieczne, tranzytowy dokument towarzyszący uzupełnia się o wykaz pozycji sporządzony z zastosowaniem formularza określonego w dodatku A5 do załącznika III, a zawiera on dane określone w dodatku A6 do załącznika III Wykaz pozycji stanowi integralną część tranzytowego dokumentu towarzyszącego.







DZIAŁ IV

Formalności podczas transportu

Artykuł 42

Przedstawienie tranzytowego dokumentu towarzyszącego

Tranzytowy dokument towarzyszący oraz inne dokumenty towarzyszące towarom przedstawiane są na każde żądanie organów celnych.

Artykuł 43

Przedstawienie towarów przemieszczanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej w urzędzie celnym tranzytu

1. W każdym urzędzie celnym tranzytu przedstawia się towary wraz z tranzytowym dokumentem towarzyszącym z odpowiednim MRN.

2. Urzędy celne tranzytu rejestrują przewóz towarów przez granicę na podstawie danych dotyczących wspólnej operacji tranzytowej, otrzymanych z urzędu celnego wyjścia. Urzędy celne tranzytu informują o tym przewozie urząd celny wyjścia.

3. Urząd celny tranzytu może przeprowadzić kontrolę towarów. Każdą kontrolę towarów przeprowadza się głównie w oparciu o dane dotyczące wspólnej operacji tranzytowej, otrzymane z urzędu celnego wyjścia.

4. Jeżeli przewozu towarów dokonuje się poprzez inny urząd celny tranzytu niż urząd zadeklarowany, faktyczny urząd celny tranzytu zwraca się z wnioskiem do urzędu celnego wyjścia o przekazanie danych dotyczących wspólnej operacji tranzytowej i informuje tenże urząd o przepływie towarów przez granicę.

5. Ustępy 1, 2 i 4 nie mają zastosowania do kolejowego transportu towarowego, pod warunkiem że urząd celny tranzytu może zweryfikować przepływ towarów przez granicę za pomocą innych środków. Tego rodzaju weryfikację przeprowadza się wyłącznie w razie potrzeby. Weryfikacja może być przeprowadzana retrospektywnie.

Artykuł 44

Zdarzenia podczas przemieszczania towarów w ramach wspólnej operacji tranzytowej

1. W przypadku wystąpienia zdarzenia przewoźnik jest zobowiązany do dokonania niezbędnych wpisów w tranzytowym dokumencie towarzyszącym i przedstawienia towarów wraz z tym dokumentem bez zbędnej zwłoki najbliższemu organowi celnemu kraju, na którego terytorium znajduje się środek transportu, jeżeli: a) przewoźnik został zmuszony do zmiany trasy przewozu wyznaczonej zgodnie z art. 33 ust. 2 z uwagi na wystąpienie okoliczności od niego niezależnych; b) podczas operacji transportu nastąpiło naruszenie zamknięć celnych lub doszło do manipulacji przy zamknięciach celnych z przyczyn niezależnych od przewoźnika; c) pod nadzorem organu celnego dokonuje się przeładunku towarów z jednego środka transportu na drugi; d) nieuchronne zagrożenie uzasadnia natychmiastowy częściowy lub całkowity rozładunek środka transportu, na który nałożono zamknięcie celne; e) doszło do zdarzenia, które może mieć wpływ na możliwość wywiązania się osoby uprawnionej do korzystania z procedury lub przewoźnika z ciążących na nich obowiązków; f) uległ zmianie którykolwiek z elementów składających się na pojedynczy środek transportu, o którym mowa w art. 24 ust. 2.

Jeżeli organy celne w kraju, na którego terytorium znajduje się dany środek transportu, uznają, że daną wspólną operację tranzytową można kontynuować, poświadczają one, po podjęciu działań, które mogą być konieczne, zapisy dokonane przez przewoźnika w tranzytowym dokumencie towarzyszącym.

2. W przypadku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1 lit. c), organy celne nie wymagają przedstawienia towarów i tranzytowego dokumentu towarzyszącego wraz z dokonanymi niezbędnymi wpisami, jeżeli przeładunek towarów odbywa się ze środka transportu, na który nie nałożono zamknięć celnych.

3. W przypadku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1 lit. f), przewoźnik może, po dokonaniu niezbędnych wpisów w tranzytowym dokumencie towarzyszącym, kontynuować operację tranzytową, gdy jeden lub więcej wagonów zostaje usuniętych z zestawu wagonów kolejowych z przyczyn technicznych.

4. W przypadku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1 lit. f), jeżeli ciągnik siodłowy pojazdu drogowego zostaje zmieniony bez zmiany jego przyczep lub naczep, organ celny nie wymaga przedstawienia towarów i tranzytowego dokumentu towarzyszącego wraz z dokonanymi niezbędnymi wpisami.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, przewoźnik jest zwolniony z obowiązku przedstawienia organowi celnemu, o którym mowa w ust. 1, towarów i tranzytowego dokumentu towarzyszącego wraz z dokonanymi niezbędnymi wpisami.

6. Istotne informacje w tranzytowym dokumencie towarzyszącym dotyczące zdarzeń, o których mowa w ust. 1, są rejestrowane w elektronicznym systemie tranzytowym przez organy celne, tj. w zależności od przypadku: w urzędzie celnym tranzytu lub urzędzie celnym przeznaczenia.







DZIAŁ V

Formalności w urzędzie celnym przeznaczenia

Artykuł 45

Przedstawienie towarów objętych wspólną procedurą tranzytowa w urzędzie celnym przeznaczenia

1. W przypadku przybycia towarów objętych wspólną procedurą tranzytową do urzędu celnego przeznaczenia w takim urzędzie celnym przedstawia się: a) towary; b) tranzytowy dokument towarzyszący; c) wszystkie informacje wymagane przez urząd celny przeznaczenia.

Przedstawienie odbywa się w godzinach pracy urzędu. Na wniosek zainteresowanej osoby urząd celny przeznaczenia może zgodzić się, aby przedstawienie odbyło się poza jego godzinami pracy lub w dowolnym innym miejscu.

2. Jeżeli przedstawienie odbyło się po upływie terminu określonego przez urząd celny wyjścia zgodnie z art. 34 ust. 1, uznaje się, że osoba uprawniona do korzystania z procedury dotrzymała tego terminu, jeżeli taka osoba lub przewoźnik udowodnią w sposób zadowalający urząd celny przeznaczenia, że opóźnienie nie nastąpiło z ich winy.

3. Urząd celny przeznaczenia zachowuje tranzytowy dokument towarzyszący, a kontroli towarów dokonuje się głównie w oparciu o dane ze zgłoszenia do tranzytu wspólnego otrzymane od urzędu celnego wyjścia.

4. Jeżeli wspólna procedura tranzytowa zostaje zakończona, urząd celny przeznaczenia nie wykrył żadnej nieprawidłowości, a osoba uprawniona do korzystania z procedury przedstawiła tranzytowy dokument towarzyszący, taki urząd celny poświadcza przedmiotowy dokument na wniosek osoby uprawnionej do korzystania z procedury w celu zapewnienia alternatywnego dowodu zgodnie z art. 51 ust. 1. Poświadczenie polega na przystawieniu pieczęci danego urzędu celnego, złożeniu podpisu przez urzędnika, podaniu daty i następującego komunikatu: „— Alternatywny dowód – 99202”.

5. Wspólna procedura tranzytowa może zostać zakończona w urzędzie celnym innym niż urząd zadeklarowany w zgłoszeniu tranzytowym. Taki urząd celny uznaje się wówczas za urząd celny przeznaczenia.

Artykuł 46

Poświadczenie odbioru

1. Na wniosek osoby przedstawiającej towary w urzędzie celnym przeznaczenia urząd ten wydaje poświadczenie odbioru, w którym potwierdza przedstawienie towarów i tranzytowego dokumentu towarzyszącego w tym urzędzie celnym.

2. Poświadczenia odbioru dokonuje się z zastosowaniem formularza określonego w dodatku B10 do załącznika III, uprzednio wypełnionego przez zainteresowaną osobę.

3. Poświadczenie odbioru nie może być uznane za alternatywny dowód zakończenia wspólnej procedury tranzytowej w rozumieniu postanowień art. 51 ust. 1.

Artykuł 47

Powiadomienie o przybyciu towarów objętych wspólną procedurą tranzytową i wyniki kontroli

1. Urząd celny przeznaczenia powiadamia urząd celny wyjścia o przybyciu towarów tego samego dnia, w którym towary i tranzytowy dokument towarzyszący zostają przedstawione zgodnie z art. 45 ust. 1.

2. Jeżeli wspólna operacja tranzytowa zostaje zakończona w innym urzędzie celnym niż urząd zadeklarowany w zgłoszeniu tranzytowym, urząd celny uznany za urząd celny przeznaczenia zgodnie z art. 45 ust. 5 powiadamia urząd celny wyjścia o przybyciu towarów tego samego dnia, w którym towary i tranzytowy dokument towarzyszący zostają przedstawione zgodnie z art. 45 ust. 1.

Urząd celny wyjścia powiadamia o przybyciu towarów urząd celny przeznaczenia zadeklarowany w zgłoszeniu tranzytowym.

3. Powiadomienie o przybyciu towarów, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stanowi dowodu potwierdzającego prawidłowe zakończenie wspólnej procedury tranzytowej.

4. Urząd celny przeznaczenia przekazuje wyniki kontroli do urzędu celnego wyjścia najpóźniej trzeciego dnia od dnia, w którym towary zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia lub w innym miejscu zgodnie z art. 45 ust. 1. W wyjątkowych przypadkach termin ten można przedłużyć do sześciu dni.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 niniejszego artykułu, w przypadku gdy towary otrzymał upoważniony odbiorca, o którym mowa w art. 87, urząd celny wyjścia zostaje powiadomiony najpóźniej szóstego dnia od dnia, w którym towary zostały dostarczone do upoważnionego odbiorcy.







DZIAŁ VI

Formalności związane z zakończeniem procedury

Artykuł 48

Zakończenie i zamknięcie procedury

1. Wspólna procedura tranzytowa zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury są spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i wymagane informacje są udostępnione urzędowi celnemu przeznaczenia zgodnie z przepisami prawa celnego.

2. Organy celne zamykają wspólną procedurę tranzytową, jeżeli są w stanie stwierdzić, w wyniku porównania informacji posiadanych przez urząd celny wyjścia z informacjami, jakimi dysponuje urząd celny przeznaczenia, że procedura została prawidłowo zakończona.

Artykuł 49

Postępowanie poszukiwawcze dotyczące towarów przemieszczanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej

1. Jeżeli po otrzymaniu powiadomienia o przybyciu towarów urząd celny wyjścia nie otrzymał wyników kontroli w ciągu sześciu dni zgodnie z art. 47 ust. 4 lub 5, taki urząd celny niezwłocznie zwraca się z wnioskiem o przedstawienie wyników kontroli do urzędu celnego przeznaczenia, który przesłał powiadomienie o przybyciu towarów.

Urząd celny przeznaczenia przesyła wyniki kontroli niezwłocznie po otrzymaniu wniosku od urzędu celnego wyjścia.

2. Jeżeli organ celny kraju wyjścia nie otrzymał jeszcze informacji umożliwiających zamknięcie wspólnej procedury tranzytowej lub odzyskanie długu, organ ten zwraca się o przedstawienie takich informacji do osoby uprawnionej do korzystania z procedury lub, jeżeli wystarczające dane są dostępne w miejscu przeznaczenia, do urzędu celnego przeznaczenia w następujących przypadkach: a) urząd celny wyjścia nie otrzymał powiadomienia o przybyciu towarów przed upływem terminu na przedstawienie towarów wyznaczonego zgodnie z art. 34; b) urząd celny wyjścia nie otrzymał wyników kontroli, których dotyczył wniosek złożony zgodnie z ust. 1; c) urząd celny wyjścia uzyskał informacje świadczące o tym, że powiadomienie o przybyciu towarów lub wyniki kontroli zostały wysłane omyłkowo.

3. Organ celny kraju wyjścia przesyła wnioski o udzielenie informacji zgodnie z ust. 2 lit. a) w ciągu siedmiu dni po upływie terminu określonego w tym ustępie oraz wnioski o udzielenie informacji zgodnie z ust. 2 lit. b) w ciągu siedmiu dni po upływie mającego zastosowanie terminu, o którym mowa w ust. 1.

Jeżeli jednak przed upływem powyższych terminów organ celny kraju wyjścia zostanie poinformowany, że wspólna procedura tranzytowa nie została prawidłowo zakończona, lub jeżeli podejrzewa, że miało to miejsce, organ ten wysyła taki wniosek niezwłocznie.

4. Odpowiedzi na wnioski złożone zgodnie z ust. 2 wysyła się w terminie 28 dni od daty ich wysłania.

5. Jeżeli w odpowiedzi na wniosek wysłany zgodnie z ust. 2 urząd celny przeznaczenia nie przedstawił informacji wystarczających do zamknięcia wspólnej procedury tranzytowej, organ celny kraju wyjścia wzywa osobę uprawnioną do korzystania z procedury do przedstawienia takich informacji najpóźniej w ciągu 28 dni od dnia wszczęcia postępowania poszukiwawczego.

Osoba uprawniona do korzystania z procedury odpowiada na taki wniosek w terminie 28 dni od daty jego wysłania.

6. Jeżeli informacje przekazane w odpowiedzi osoby uprawnionej do korzystania z procedury zgodnie z ust. 4 nie są wystarczające do zamknięcia wspólnej procedury tranzytowej, ale organ celny kraju wyjścia uznaje je za wystarczające do kontynuowania postępowania poszukiwawczego, wysyła on niezwłocznie wniosek o udzielenie informacji uzupełniających do właściwego urzędu celnego.

Ten urząd celny odpowiada na wniosek w terminie 40 dni od daty jego wysłania.

7. Jeżeli w toku postępowania poszukiwawczego, o którym mowa w ust. 1–6, okaże się, że wspólna procedura tranzytowa została zakończona prawidłowo, organ celny kraju wyjścia zamyka wspólną procedurę tranzytową i niezwłocznie informuje o tym osobę uprawnioną do korzystania z procedury o zamknięciu tej procedury oraz, w stosownych przypadkach, każdy organ celny, który mógł wszcząć postępowanie zamknięcia tej procedury.

8. Jeżeli w toku postępowania poszukiwawczego, o którym mowa w ust. 1–6, okaże się, że wspólna procedura tranzytowa nie może zostać zamknięta, organ celny kraju wyjścia ustala, czy powstał dług.

W przypadku powstania długu organ celny kraju wyjścia podejmuje następujące środki:

a) ustala osobę dłużnika;

b) ustala organ celny odpowiedzialny za przekazanie powiadomienia o długu.

Artykuł 50

Wniosek o przeniesienie odzyskania długu

1. Jeśli w toku postępowania poszukiwawczego i przed upływem terminu, o którym mowa w art. 114 ust. 2, organ celny kraju wyjścia uzyska dowód potwierdzający, że miejsce, w którym miały miejsce zdarzenia, które doprowadziły do powstania długu, znajduje się w innym kraju, ten organ celny niezwłocznie, a w każdym przypadku w tym terminie wysyła wszystkie dostępne informacje organowi celnemu właściwemu dla tego miejsca.

2. Organ celny właściwy dla tego miejsca potwierdza odbiór informacji i powiadamia organ celny kraju wyjścia, czy odpowiada za odzyskanie należności celnych. Jeżeli organ celny kraju wyjścia nie otrzyma tych informacji w ciągu 28 dni, niezwłocznie wznawia postępowanie poszukiwawcze lub rozpoczyna odzyskiwanie należności celnych.

Artykuł 51

Alternatywny dowód na zakończenie wspólnej procedury tranzytowej

1. Uznaje się, że wspólna procedura tranzytowa została zakończona prawidłowo, jeżeli osoba uprawniona do korzystania z procedury przedstawi, w sposób zadowalający organ celny kraju wyjścia, jeden z następujących dokumentów identyfikujących towary: a) dokument poświadczony przez organ celny kraju przeznaczenia, w którym to dokumencie towary są określone i który potwierdza, że zostały one przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia lub dostarczone upoważnionemu odbiorcy, o którym mowa w art. 87; b) dokument lub wpis w ewidencji celnej poświadczony przez organ celny kraju, który potwierdza, że towary fizycznie opuściły obszar celny Umawiającej się Strony; c) dokument celny wystawiony w kraju trzecim, w którym towary zostały objęte procedurą celną; d) dokument wystawiony w kraju trzecim opatrzony pieczęcią lub w inny sposób poświadczony przez organ celny tego kraju i potwierdzający, że towary są uznane za znajdujące się w obrocie w tym kraju.

2. Zamiast dokumentów, o których mowa w ust. 1, jako dowód mogą zostać przedstawione kopie tych dokumentów poświadczone za zgodność z oryginałem przez organ, który poświadczył oryginalne dokumenty, organ właściwego kraju trzeciego lub organ kraju.

Artykuł 52

Weryfikacja i pomoc administracyjna

1. Właściwe organy celne mogą po zwolnieniu towarów przeprowadzać kontrole dotyczące przedstawionych informacji i wszelkich dokumentów, formularzy, pozwoleń lub danych dotyczących wspólnej operacji tranzytowej, aby sprawdzić autentyczność wpisów, wymienionych informacji i przystawionych pieczęci. Tego rodzaju kontrole przeprowadza się w przypadku istnienia wątpliwości co do prawidłowości i autentyczności przedstawionych informacji lub w przypadku podejrzenia nadużycia finansowego. Kontrolę można także przeprowadzić na podstawie analizy ryzyka lub wyrywkowo.

2. Właściwy organ celny otrzymujący wniosek o przeprowadzenie kontroli po zwolnieniu towarów niezwłocznie udziela odpowiedzi.

3. Jeżeli właściwy organ celny kraju wyjścia zwróci się z wnioskiem do właściwego organu celnego o przeprowadzenie po zwolnieniu towarów kontroli dotyczącej informacji związanych ze wspólną operacją tranzytową, warunki określone w art. 48 ust. 2 dotyczące zamknięcia procedury tranzytu uznaje się za niespełnione do czasu potwierdzenia autentyczności i prawidłowości danych.







DZIAŁ VII

Wspólna procedura tranzytowa przy przesyłaniu towarów przez stałe instalacje przesyłowe

Artykuł 53

Wspólna procedura tranzytowa przy przesyłaniu towarów przez stałe instalacje przesyłowe

1. Jeżeli towary przesyłane przez stałe instalacje przesyłowe są wprowadzane na obszar celny jednej z Umawiających się Stron z wykorzystaniem takiej instalacji, towary te uznaje się za objęte wspólną procedurą tranzytową w chwili wprowadzenia ich na ten obszar.

2. Jeżeli towary znajdują się już na obszarze celnym jednej z Umawiających się Stron i są przesyłane przez stałą instalację przesyłową, towary te uznaje się za objęte wspólną procedurą tranzytową w chwili ich umieszczenia w stałej instalacji przesyłowej.

3. Do celów wspólnej procedury tranzytowej, jeżeli towary są przesyłane przez stałą instalację przesyłową, osobą uprawnioną do korzystania z procedury jest operator stałej instalacji przesyłowej mający siedzibę w Umawiającej się Stronie, przez której terytorium towary są wprowadzane na obszar celny Umawiających się Stron, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, lub operator stałej instalacji przesyłowej w Umawiającej się Stronie, w której rozpoczyna się przesył, w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

Osoba uprawniona do korzystania z procedury i organ celny uzgadniają metody dozoru celnego nad przesyłanymi towarami.

4. Do celów art. 8 ust. 2 za przewoźnika uznaje się operatora stałej instalacji przesyłowej mającego siedzibę w kraju, przez którego terytorium towary są przesyłane przez stałą instalację przesyłową.

5. Bez uszczerbku dla postanowień ust. 8 wspólną procedurę tranzytową uznaje się za zakończoną, gdy dokonano odpowiedniego wpisu w ewidencji handlowej odbiorcy lub operatora stałej instalacji przesyłowej poświadczającego, że towary przesyłane przez stałe instalacje przesyłowe: a) zostały dostarczone do zakładu odbiorcy; b) zostały przyjęte do systemu dystrybucyjnego odbiorcy; lub c) opuściły obszar celny Umawiających się Stron.

6. Jeżeli towary przesyłane przez stałe instalacje przesyłowe między dwiema Umawiającymi się Stronami są uznane za objęte wspólną procedurą tranzytową zgodnie z postanowieniami ust. 2 i w trakcie operacji przesyłane są one przez obszar kraju wspólnego tranzytu, w którym nie stosuje się wspólnej procedury tranzytowej przy przesyłaniu towarów przez stałe instalacje przesyłowe, wspomniana procedura jest zawieszana na czas przesyłania przez ten obszar.

7. Jeżeli towary są przesyłane przez stałe instalacje przesyłowe z kraju wspólnego tranzytu, w którym nie stosuje się wspólnej procedury tranzytowej przy przesyłaniu towarów przez stałe instalacje przesyłowe, do punktu przeznaczenia w Umawiającej się Stronie, w której ta procedura jest stosowana, wspomnianą procedurę uznaje się za rozpoczętą w chwili wprowadzenia towarów na obszar tej drugiej Umawiającej się Strony.

8. Jeżeli towary są przesyłane przez stałe instalacje przesyłowe z Umawiającej się Strony, w której stosuje się wspólną procedurę tranzytową przy przesyłaniu towarów przez stałe instalacje przesyłowe, do punktu przeznaczenia w kraju wspólnego tranzytu, w którym ta procedura nie jest stosowana, wspomnianą procedurę uznaje się za zakończoną w chwili opuszczenia przez towary obszaru Umawiającej się Strony, w której stosuje się tą procedurę.

Artykuł 54

Dobrowolne stosowanie wspólnej procedury tranzytowej do przesyłania towarów przez stałe instalacje przesyłowe

Kraj wspólnego tranzytu może zadecydować o niestosowaniu wspólnej procedury tranzytowej do przesyłania towarów przez stałe instalacje przesyłowe. Decyzja taka jest przekazywana Komisji, która informuje o niej pozostałe kraje.







TYTUŁ III

UPROSZCZENIA STOSOWANE W PRZYPADKU WSPÓLNEJ PROCEDURY TRANZYTOWEJ







DZIAŁ I

Postanowienia ogólne dotyczące uproszczeń

Artykuł 55

Rodzaje uproszczeń tranzytowych

Organy celne mogą na wniosek zezwolić na stosowanie następujących uproszczeń:

a) stosowanie zabezpieczenia generalnego lub zwolnienie z obowiązku składania zabezpieczenia;

b) stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych, jeżeli stosowanie zamknięć celnych jest niezbędne do zapewnienia identyfikacji towarów objętych wspólną procedurą tranzytową;

c) status upoważnionego nadawcy, umożliwiający posiadaczowi pozwolenia objęcie towarów wspólną procedurą tranzytową bez przedstawiania towarów organowi celnemu;

d) status upoważnionego odbiorcy, umożliwiający posiadaczowi pozwolenia odbiór towarów przemieszczanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej w zatwierdzonym miejscu w celu zakończenia procedury zgodnie z art. 48 ust. 1;

e) stosowanie wspólnej procedury tranzytowej opartej na dokumentacji papierowej dla towarów przewożonych transportem lotniczym lub wspólnej procedury tranzytowej opartej na manifeście elektronicznym dla towarów przewożonych transportem lotniczym;

f) stosowanie wspólnej procedury tranzytowej opartej na dokumentacji papierowej dla towarów przewożonych koleją;

g) stosowanie innych procedur uproszczonych w oparciu o postanowienia art. 6 Konwencji.

Artykuł 56

Zasięg terytorialny pozwoleń na stosowanie uproszczeń

1. Uproszczenia, o których mowa w art. 55 lit. b) i c), stosuje się tylko do wspólnych operacji tranzytowych rozpoczynających się w Umawiającej się Stronie, w której wydane zostało pozwolenie na zastosowanie uproszczeń.

2. Uproszczenie, o którym mowa w art. 55 lit. d), stosuje się tylko do wspólnych operacji tranzytowych kończących się w Umawiającej się Stronie, w której wydane zostało pozwolenie na zastosowanie uproszczenia.

3. Uproszczenie, o którym mowa w art. 55 lit. e), stosuje się w Umawiających się Stronach, wymienionych w pozwoleniu na zastosowanie uproszczenia.

4. Uproszczenie, o którym mowa w art. 55 lit. a) i f), stosuje się we wszystkich Umawiających się Stronach.

Artykuł 57

Ogólne warunki udzielania pozwoleń na stosowanie uproszczeń

1. Pozwolenia, o którym mowa w art. 55 lit. a), udziela się wnioskodawcom spełniającym następujące warunki: a) wnioskodawca posiada siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony; b) wnioskodawca nie popełnił żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego i przepisów podatkowych, w tym nie figuruje w rejestrze skazanych za poważne przestępstwa karne związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą; c) wnioskodawca regularnie korzysta ze wspólnej procedury tranzytowej lub spełnia praktyczne standardy w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością.

2. Pozwolenia, o którym mowa w art. 55 lit. b), c) i d), udziela się wnioskodawcom spełniającym następujące warunki: a) wnioskodawca posiada siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony; b) wnioskodawca oświadcza, że będzie regularnie stosował wspólne operacje tranzytowe; c) wnioskodawca nie popełnił żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego i przepisów podatkowych, w tym nie figuruje w rejestrze skazanych za poważne przestępstwa karne związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą; d) wnioskodawca wykazuje, że posiada wysoki poziom kontroli swoich operacji i przepływu towarów zapewniony poprzez system zarządzania ewidencją handlową oraz – w stosownych przypadkach – transportową, co umożliwia przeprowadzanie właściwych kontroli celnych; e) wnioskodawca spełnia praktyczne standardy w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością.

3. Pozwolenia, o którym mowa w art. 55 lit. e), udziela się wnioskodawcom spełniającym następujące warunki: a) w przypadku wspólnej procedury tranzytowej opartej na dokumentacji papierowej dla towarów przewożonych transportem lotniczym – wnioskodawca jest przedsiębiorstwem lotniczym oraz posiada siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony; b) w przypadku wspólnej procedury tranzytowej opartej na manifeście elektronicznym dla towarów przewożonych transportem lotniczym – wnioskodawca jest przedsiębiorstwem lotniczym obsługującym znaczącą liczbę lotów między portami lotniczymi w Umawiających się Stronach oraz posiada siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony lub posiada swoją siedzibę statutową, siedzibę główną lub stały zakład na tym terenie; c) wnioskodawca regularnie korzysta ze wspólnych operacji tranzytowych lub właściwy organ celny wie, że jest on w stanie wypełnić zobowiązania wynikające z tych operacji; d) wnioskodawca nie popełnił żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego lub przepisów podatkowych.

4. Pozwoleń, o których mowa w art. 55 lit. f), udziela się wnioskodawcom spełniającym następujące warunki: a) wnioskodawca jest przedsiębiorstwem kolejowym; b) wnioskodawca posiada siedzibę na obszarze celnym Umawiającej się Strony; c) wnioskodawca regularnie korzysta z procedury tranzytowej lub właściwy organ celny wie, że jest on w stanie wypełnić zobowiązania wynikające z tej procedury; oraz d) wnioskodawca nie popełnił żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego lub przepisów podatkowych.

5. Pozwoleń udziela się jedynie pod warunkiem że organ celny uznaje, iż będzie w stanie zapewnić nadzór nad wspólną procedurą tranzytową i przeprowadzać kontrole, nie podejmując wysiłków administracyjnych nieproporcjonalnych w stosunku do wymagań danej osoby.

Artykuł 58

Monitorowanie warunków wydawania pozwoleń

Organy celne monitorują warunki, które mają być spełnione przez posiadacza pozwolenia. Monitorują też wypełnienie obowiązków wynikających z tego pozwolenia. Jeżeli posiadacz pozwolenia prowadzi działalność przez okres krótszy niż trzy lata, w pierwszym roku po wydaniu pozwolenia organ celny prowadzi ścisłe monitorowanie takiego posiadacza.

Artykuł 59

Treść wniosku o udzielenie pozwolenia

1. Wniosek o udzielenie pozwolenia na stosowanie uproszczeń jest opatrzony datą i podpisany. Umawiające się Strony ustalają, w jaki sposób należy składać wniosek.

2. Wniosek zawiera wszystkie dane pozwalające organom celnym na sprawdzenie, czy zostały spełnione warunki, od których zależy udzielenie pozwolenia na stosowanie uproszczeń.

Artykuł 60

Odpowiedzialność wnioskodawcy

Osoby składające wniosek o pozwolenie na stosowanie uproszczeń są odpowiedzialne, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach i z zastrzeżeniem mogących mieć zastosowanie przepisów karnych, za:

a) prawidłowość i kompletność danych podanych we wniosku,

b) autentyczność, prawidłowość i ważność każdego dokumentu załączanego do wniosku.

Artykuł 61

Organy celne właściwe do udzielania pozwoleń

1. Wnioski dotyczące uproszczenia, o którym mowa w art. 55 lit. c), składa się do organu celnego właściwego do udzielenia pozwolenia w kraju, w którym wspólne operacje tranzytowe mają się rozpocząć.

2. Wnioski dotyczące uproszczenia, o którym mowa w art. 55 lit. d), składa się do organu celnego właściwego do udzielenia pozwolenia w kraju, w którym wspólna operacja tranzytowa ma się zakończyć.

3. Wnioski dotyczące uproszczenia, o którym mowa w art. 55 lit. a), b), e) i f), składa się do organów celnych właściwych dla miejsca, w którym prowadzona jest główna księgowość wnioskodawcy na potrzeby celne lub w którym jest ona dostępna oraz w którym ma być przeprowadzona przynajmniej część czynności objętych pozwoleniem.

Główna księgowość wnioskodawcy dotyczy ewidencji i dokumentacji, która umożliwia organom celnym udzielenie pozwolenia.

Artykuł 62

Przyjmowanie i odrzucanie wniosków oraz udzielanie pozwoleń

1. Wnioski są przyjmowane lub odrzucane, a pozwolenia udzielane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach.

2. W decyzji o odrzuceniu wniosku podaje się powody odrzucenia, a decyzję przekazuje się wnioskodawcy zgodnie z terminami i przepisami obowiązującymi w danej Umawiającej się Stronie.

Artykuł 63

Treść pozwolenia

1. Pozwolenie oraz, w razie potrzeby, jedną lub więcej kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przekazuje się posiadaczowi pozwolenia.

2. W pozwoleniu określa się warunki stosowania uproszczeń oraz ustala szczegółowe środki dotyczące ich realizacji i kontroli.

Artykuł 64

Data wejścia w życie pozwolenia

1. Pozwolenie staje się skuteczne z dniem doręczenia go wnioskodawcy lub uznania go za doręczone, i jest stosowane przez organy celne od tego dnia.

O ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, pozwolenie jest ważne bezterminowo.

2. Pozwolenie staje się skuteczne z dniem innym niż dzień doręczenia go wnioskodawcy lub uznania go za doręczone w następujących przypadkach: a) jeżeli pozwolenie korzystnie wpłynie na wnioskodawcę, a wnioskodawca wystąpił o zmianę dnia jego wejścia w życie, w takim przypadku pozwolenie staje się skuteczne z dniem żądanym przez wnioskodawcę, pod warunkiem że przypada on po dniu, począwszy od którego pozwolenie byłoby stosowane zgodnie z ust. 1; b) jeżeli poprzedniego pozwolenia udzielono z ograniczonym terminem, a wyłącznym celem obecnego pozwolenia jest przedłużenie jego ważności, w takim przypadku pozwolenie staje się skuteczne od następnego dnia po upływie okresu ważności wcześniejszego pozwolenia; c) jeżeli skuteczność pozwolenia jest uzależniona od dopełnienia przez wnioskodawcę pewnych formalności, w takim przypadku pozwolenie staje się skuteczne z dniem doręczenia wnioskodawcy powiadomienia od właściwego organu celnego, w którym stwierdza się pomyślne dopełnienie formalności, lub od dnia uznania tego powiadomienia za doręczone.

Artykuł 65

Unieważnienie, cofnięcie i zmiana pozwolenia

1. Posiadacz pozwolenia powiadamia organy celne o każdym czynniku, który wystąpił po udzieleniu pozwolenia i może mieć wpływ na jego kontynuację lub treść.

2. Organy celne unieważniają pozwolenie, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki: a) pozwolenie zostało udzielone na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji; b) posiadacz pozwolenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne; c) decyzja w sprawie pozwolenia byłaby inna, gdyby informacje były prawidłowe i kompletne.

3. Pozwolenie zostaje cofnięte lub zmienione, jeżeli w przypadkach innych niż określone w ust. 2: a) jeden lub więcej warunków udzielenia pozwolenia nie zostały lub nie są już dłużej spełnione; lub b) na wniosek posiadacza pozwolenia.

4. Posiadacza pozwolenia powiadamia się o unieważnieniu, cofnięciu lub zmianie pozwolenia zgodnie z terminami i przepisami obowiązującymi w Umawiającej się Stronie.

5. O ile w decyzji wydanej zgodnie z przepisami prawa celnego nie określono inaczej, unieważnienie pozwolenia staje się skuteczne z dniem, w którym skuteczne stało się pierwotne pozwolenie.

6. Cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się skuteczne z dniem doręczenia ich wnioskodawcy lub uznania ich za doręczone. Jednakże w przypadkach wyjątkowych, jeżeli wymagają tego uzasadnione interesy posiadacza pozwolenia, organy celne mogą postanowić, że cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się skuteczne w innym dniu, zgodnie z terminami obowiązującymi w Umawiającej się Stronie. W decyzji w sprawie cofnięcia lub zmiany pozwolenia wskazuje się datę, z którą decyzja staje się skuteczna.

Artykuł 66

Ponowna ocena pozwolenia

1. Organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia dokonuje jego ponownej oceny w następujących przypadkach: a) w przypadku zmian w stosownych przepisach, mających wpływ na pozwolenie; b) w razie potrzeby, w wyniku prowadzonego monitorowania; c) w razie potrzeby, ze względu na informacje dostarczone przez posiadacza pozwolenia zgodnie z art. 65 ust. 1 lub przez inne organy.

2. Organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia powiadamia posiadacza pozwolenia o wyniku tej ponownej oceny.

Artykuł 67

Zawieszenie pozwolenia

1. Organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia zawiesza pozwolenie zamiast jego unieważnienia, cofnięcia lub zmiany, jeżeli: a) uważa on, że mogą istnieć wystarczające podstawy do unieważnienia, cofnięcia lub zmiany pozwolenia, ale nie dysponuje jeszcze wszystkimi niezbędnymi elementami do podjęcia decyzji w sprawie unieważnienia, cofnięcia lub zmiany; b) uważa on, że warunki udzielenia pozwolenia nie zostały spełnione lub że posiadacz pozwolenia nie wypełnia obowiązków nałożonych tym pozwoleniem oraz że właściwe jest, aby pozwolić posiadaczowi pozwolenia na podjęcie środków w celu zapewnienia spełnienia warunków lub wypełnienia obowiązków; c) posiadacz pozwolenia występuje o takie zawieszenie, ponieważ jest czasowo niezdolny do spełnienia warunków określonych w odniesieniu do pozwolenia lub nie jest w stanie wypełnić obowiązków nałożonych tym pozwoleniem.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), posiadacz pozwolenia powiadamia organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia o środkach, jakie zobowiązuje się podjąć w celu zapewnienia spełnienia warunków lub wypełnienia obowiązków, oraz o okresie potrzebnym mu na podjęcie tych środków.

Artykuł 68

Okres zawieszenia pozwolenia

1. Okres zawieszenia określony przez właściwy organ celny odpowiada okresowi czasu niezbędnego temu organowi celnemu do ustalenia, czy warunki unieważnienia, cofnięcia lub zmiany są spełnione.

Jeżeli organ celny uważa jednak, że posiadacz pozwolenia może nie spełnić kryteriów określonych w art. 57 ust. 1 lit. b), pozwolenie zawiesza się do momentu ustalenia, czy doszło do poważnego lub powtarzającego się naruszenia przez którąkolwiek z następujących osób:

a) posiadacza pozwolenia;

b) osobę kierującą przedsiębiorstwem, które jest posiadaczem pozwolenia, lub osobę pełniącą funkcje kontrolne nad zarządem przedsiębiorstwa;

c) osobę odpowiedzialną za kwestie celne w przedsiębiorstwie, które jest posiadaczem danego pozwolenia.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit. b) i c), okres zawieszenia ustalony przez organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia odpowiada okresowi zgłoszonemu przez posiadacza pozwolenia zgodnie z art. 67 ust. 2. Okres zawieszenia można, w stosownych przypadkach, dodatkowo przedłużyć na wniosek posiadacza pozwolenia.

Okres zawieszenia można dodatkowo przedłużyć o okres czasu potrzebny właściwemu organowi celnemu do sprawdzenia, czy środki te zapewniają spełnianie warunków i wypełnianie obowiązków, przy czym ten okres nie może przekraczać 30 dni.

3. Jeżeli – w następstwie zawieszenia pozwolenia – organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia zamierza unieważnić, cofnąć lub zmienić przedmiotowe pozwolenie zgodnie z art. 65, okres zawieszenia, określony zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, zostaje w stosownych przypadkach przedłużony do momentu, aż decyzja w sprawie unieważnienia, cofnięcia lub zmiany stanie się skuteczna.

Artykuł 69

Wygaśnięcie zawieszenia pozwolenia

1. Zawieszenie wygasa po upływie okresu zawieszenia, chyba że przed upływem tego okresu będzie miała miejsce jedna z następujących sytuacji: a) zawieszenie zostaje cofnięte w przypadkach, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit. a), w sytuacji, gdy nie istnieją żadne podstawy do unieważnienia, cofnięcia lub zmiany pozwolenia zgodnie z art. 65, w którym to przypadku zawieszenie wygasa z dniem cofnięcia; b) zawieszenie zostaje cofnięte w przypadkach, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit. b) i c), w sytuacji, gdy posiadacz pozwolenia podejmuje, w sposób zadowalający organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia, niezbędne środki w celu zapewnienia spełnienia warunków przewidzianych w pozwoleniu lub wypełnienia obowiązków nałożonych na mocy tego pozwolenia, w którym to przypadku zawieszenie wygasa z dniem cofnięcia; c) zawieszone pozwolenie zostaje unieważnione, cofnięte lub zmienione, w którym to przypadku zawieszenie wygasa z dniem unieważnienia, cofnięcia lub zmiany.

2. Organ celny właściwy do udzielenia pozwolenia powiadamia posiadacza pozwolenia o wygaśnięciu okresu zawieszenia.

Artykuł 70

Ważność pozwolenia

Organy celne mogą przyjąć wnioski o udzielenie pozwoleń, o których mowa w art. 55, i udzielać pozwoleń przed dniem 1 maja 2016 r. Pozwolenia te są udzielane zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym załączniku i nie są ważne przed dniem 1 maja 2016 r.

Artykuł 71

Ponowna ocena pozwoleń obowiązujących już w dniu 1 maja 2016 r.

1. Pozwolenia udzielone na podstawie art. 55 lit. a), b), d) oraz e) Konwencji zmienionej decyzją nr 1/2008, które obowiązują w dniu 1 maja 2016 r. i nie są objęte ograniczonym okresem ważności, podlegają ponownej ocenie do dnia 1 maja 2019 r.

2. Pozwolenia udzielone na podstawie art. 55 lit. a), b), d) oraz e) Konwencji zmienionej decyzją nr 1/2008, które obowiązują w dniu 1 maja 2016 r., pozostają ważne: a) w przypadku pozwoleń mających ograniczony okres ważności, do końca danego okresu lub do dnia 1 maja 2019 r., w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; b) w przypadku wszystkich pozostałych pozwoleń, aż do ponownej oceny pozwoleń.

3. W decyzjach wydawanych po ponownej ocenie cofa się ponownie ocenione pozwolenia i – w stosownych przypadkach – udziela nowych pozwoleń. Posiadaczy pozwolenia niezwłocznie powiadamia się o wydaniu takich decyzji.

4. Niezależnie od postanowień ust. 1 pozwolenia udzielone na podstawie art. 55 lit. f) ppkt (i) i (ii) Konwencji zmienionej decyzją nr 1/2008, które obowiązują w dniu 1 maja 2016 r., pozostają ważne po tym terminie i nie ma potrzeby ich ponownej oceny.

Artykuł 72

Prowadzenie ewidencji przez organy celne

1. Organy celne przechowują wnioski i załączone do nich dodatkowe dokumenty wraz z kopią każdego udzielonego pozwolenia.

2. W przypadku odrzucenia wniosku lub unieważnienia, cofnięcia, zmiany lub zawieszenia pozwolenia wniosek oraz, w zależności od przypadku, decyzja o odrzuceniu wniosku lub o unieważnieniu, cofnięciu, zmianie lub zawieszeniu pozwolenia,