2000R1760 — PL — 01.07.2013 — 003.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:

►A1 L 236 33 23.9.2003





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 1760/2000 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z 17 lipca 2000 r.

ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania ►C1 mięsa wołowego ◄ i produktów z ►C1 mięsa wołowego ◄ oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97







PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 37 i 152, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), uwzględniając opinię Komitetu Regionów ( 3 ), stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu ( 4 ), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającego system identyfikacji i ►C1 rejestracji bydła i dotyczącego ◄ ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego ( 5 ) stanowi, że od dnia 1 stycznia 2000 r. we wszystkich Państwach Członkowskich nastąpi wprowadzenie obowiązkowego systemu ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego. Ten sam artykuł stanowi też, że, na podstawie wniosku Komisji, przed tą datą zostaną przyjęte ogólne przepisy funkcjonowania takiego obowiązkowego systemu. (2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2772/1999 z dnia 21 grudnia 1999 r., określające ogólne przepisy obowiązkowego systemu ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego ( 6 ) stanowi, że te ogólne przepisy mają zastosowanie tylko ►C1 tymczasowe, przez okres nie więcej niż ośmiu miesięcy, to ◄ znaczy od dnia 1 lutego do dnia 31 sierpnia 2000 r. (3) Dla celów jasności rozporządzenie (WE) nr 820/97 powinno zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem. (4) Po przejściowym zachwianiu stabilności rynku mięsa wołowego i jego produktów, spowodowanym kryzysem ►C1 w związku z gąbczastą encefalopatią bydła, poprawa w zakresie przejrzystości warunków produkcji tych produktów i ich wprowadzania na rynek, w szczególności jeżeli chodzi o możliwość śledzenia, wywarła pozytywny wpływ na spożycie mięsa wołowego. ◄ W celu utrzymania i umocnienia zaufania konsumentów do bezpieczeństwa mięsa wołowego oraz w celu unikania wprowadzania ich w błąd, konieczne jest stworzenie systemu, w ramach którego możliwe będzie udostępnianie konsumentom informacji metodą wystarczającego i czytelnego ►C1 etykietowania ◄ produktów. (5) W tym celu niezbędne jest ►C1 stworzenie, z jednej strony, skutecznego systemu identyfikacji i rejestracji bydła na etapie produkcji oraz, z drugiej strony, stworzenie szczególnego, wspólnotowego systemu etykietowania stosowanego w sektorze mięsa wołowego, na podstawie obiektywnych kryteriów na etapie wprowadzania na rynek. ◄ (6) Dzięki gwarancjom, jakie można będzie wydać dzięki tej poprawie, spełnione zostaną również pewne wymogi będące w polu zainteresowania opinii publicznej, w szczególności związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt. (7) W wyniku tego zwiększy się stopień zaufania odnośnie do jakości mięsa wołowego i produktów z niego, ►C1 zachowany zostanie wyższy stopień ochrony zdrowia publicznego oraz umocniona zostanie trwała stabilność rynku mięsa wołowego. ◄ (8) Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady nr 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i ►C1 produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego ( 7 ) stanowi, że zwierzęta mające stanowić przedmiot handlu wewnątrzwspólnotowego muszą być identyfikowane zgodnie z zasadami Wspólnoty oraz rejestrowane w taki sposób, aby możliwe było ustalenie gospodarstwa, centrum lub organizacji, z których zwierzęta pochodzą lub w których zwierzęta przebywały, oraz aby do dnia 1 stycznia 1993 r. te systemy identyfikacji i rejestracji obejmowały także przemieszczenia zwierząt ◄ na terenie wszystkich Państw Członkowskich. (9) Artykuł 14 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw ►C1 trzecich oraz zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG ( 8 )stanowi, że identyfikacji i rejestracji takich zwierząt, przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG, dokonuje się, z wyjątkiem zwierząt przeznaczonych do uboju i zarejestrowanych koniowatych, po ◄ przeprowadzeniu takiej kontroli. (10) Zarządzanie ►C1 niektórymi wspólnotowymi programami pomocowymi w ◄ dziedzinie rolnictwa wymaga odrębnej identyfikacji niektórych typów inwentarza żywego. Systemy identyfikacji i rejestracji muszą się, zatem nadawać do stosowania i kontrolowania takich odrębnych procedur identyfikacyjnych. (11) Dla celów prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne jest zapewnienie szybkiej i skutecznej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi. Przepisy unijne dotyczące tej kwestii zostały określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z 19 maja 1981 r. o wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich i o współpracy między Państwami Członkowskimi, a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów ustawy celnej lub przepisów prawa w dziedzinie rolnictwa ( 9 ), oraz w dyrektywie Rady 89/608/EWG z 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych ( 10 ). (12) Aktualne przepisy dotyczące identyfikacji i rejestracji bydła zostały określone dyrektywą Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt ( 11 ) oraz rozporządzeniem (WE) nr 820/97. Doświadczenie pokazało, że wdrożenie ►C1 dyrektywy 92/102/EWG w odniesieniu do bydła nie przyniosło ◄ całkowicie zadowalających efektów i że konieczne są w tym zakresie dalsze udoskonalenia. Zatem niezbędne jest przyjęcie szczegółowych przepisów dotyczących bydła w celu wzmocnienia działania przepisów niniejszej dyrektywy. (13) Aby wprowadzenie nowego, udoskonalonego systemu identyfikacji mogło zostać zaakceptowane, istotne jest, aby nie nakładać na producenta nadmiernych wymogów w zakresie formalności administracyjnych. Konieczne jest określenie możliwych do dotrzymania terminów wdrażania takiego systemu. (14) Dla zapewnienia ►C1 możliwości szybkiego i dokładnego śledzenia zwierząt, z powodów związanych z kontrolą wspólnotowych programów pomocowych, każde państwo członkowskie powinno utworzyć krajową, komputerową bazę danych, w której rejestrowany będzie numer indentyfikacyjny zwierzęcia, wszystkie gospodarstwa na terytorium tego państwa oraz przemieszczenia zwierząt, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 97/12/WE z dnia 17 marca 1997 r. zmieniającej i aktualizującej ◄ dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną ( 12 ), która jasno określa wymogi wobec takiej bazy danych, związane z kwestiami zdrowotnymi. (15) Istotne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie podjęły ►C1 wszelkie środki, jakie mogą być konieczne dla zapewnienia, że krajowa, komputerowa baza danych ◄ będą w pełni gotowe do użytku w najkrótszym możliwym terminie. (16) Należy podjąć działania w kierunku stworzenia warunków technicznych, ►C1 gwarantujących najlepszy możliwy kontakt producentów z bazą danych i pełne korzystanie z baz danych. ◄ (17) Aby możliwe ►C1 było śledzenie przemieszczeń bydła, zwierzęta powinny być zidentyfikowane poprzez umieszczenie kolczyka w obu uszach oraz powinny być zaopatrzone w paszport przy każdym przemieszczeniu. Cechy kolczyka oraz paszportu powinny być określone na szczeblu wspólnotowym. W zasadzie paszport powinien być wydany dla każdego zwierzęcia, któremu założono kolczyki. ◄ (18) Zwierzęta przywożone z państw trzecich zgodnie z przepisami dyrektywy 91/496/EWG powinny być objęte takimi samymi wymogami identyfikacyjnymi. (19) Każde zwierzę powinno nosić ►C1 swoje kolczyki przez ◄ całe życie. (20) Komisja bada, na podstawie studiów wykonanych przez Wspólny Ośrodek Badawczy, możliwości wykorzystania elektronicznych środków identyfikacji zwierząt. (21) ►C1 Posiadacze zwierząt, z wyjątkiem podmiotów zajmujących się ich transportem, powinni prowadzić aktualny rejestr zwierząt znajdujących się w ich gospodarstwach. Sposób tworzenia takiego rejestru powinien być określony na szczeblu wspólnotowym. Właściwe ◄ władze powinny mieć dostęp do takich rejestrów na każde żądanie. (22) Państwa Członkowskie mogą rozłożyć koszty wynikające z zastosowania tych środków na cały ►C1 sektor mięsa wołowego. ◄ (23) Konieczne jest określenie władz, odpowiedzialnych za stosowanie przepisów wszystkich tytułów niniejszego rozporządzenia. (24) Konieczne jest wprowadzenie we wszystkich Państwach Członkowskich obowiązkowego systemu ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego. ►C1 W ramach tego obowiązkowego systemu podmioty i organizacje wprowadzające mięso wołowe na rynek powinny podawać na etykiecie informacje o mięsie oraz ◄ o miejscu uboju zwierzęcia lub zwierząt, z których ono pochodzi. (25) Obowiązkowy system ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego powinien zostać wzmocniony w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. W ramach tego obowiązkowego systemu podmioty i ►C1 organizacje wprowadzające mięso wołowe na rynek powinny dodatkowo podawać na etykiecie informacje dotyczące pochodzenia, w szczególności miejsce urodzenia, chowu i uboju ◄ zwierzęcia lub zwierząt, z których pochodzi mięso. (26) Informacje dodatkowe względem informacji o miejscu ►C1 urodzenia, chowu i uboju ◄ zwierzęcia lub zwierząt, z których pochodzi mięso, mogą być podawane w ramach dobrowolnego systemu ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego. (27) System ►C1 obowiązkowego etykietowania, prowadzonego na podstawie informacji o pochodzeniu, powinien obowiązywać od dnia 1 stycznia 2002 r., przyjmując jako rzecz zrozumiałą, że pełne informacje dotyczące przemieszczeń bydła we Wspólnocie wymagane są tylko ◄ w odniesieniu do zwierząt urodzonych po dniu 31 grudnia 1997 r. (28) System obowiązkowego ►C1 etykietowania ◄ powinien mieć również zastosowanie ►C1 wobec mięsa wołowego przywożonego do Wspólnoty. Należy jednak uwzględnić fakt, że nie wszystkie informacje wymagane do etykietowania mięsa wołowego produkowanego we Wspólnocie mogą ◄ być dostępne dla podmiotów lub organizacji w państwach trzecich. Zachodzi, zatem konieczność określenia minimalnego zakresu informacji, jakich ►C1 podanie na etykiecie państwa trzecie muszą zagwarantować. ◄ (29) W odniesieniu do podmiotów i organizacji produkujących ►C1 i wprowadzających mielone mięso wołowe na rynek, które mogą ◄ nie być w stanie dostarczyć wszystkich informacji wymaganych w ramach obowiązkowego systemu ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego, konieczne jest wprowadzenie pewnych wyjątków, gwarantujących uzyskanie od nich minimalnego zakresu takich informacji. (30) Celem ►C1 etykietowania ◄ jest osiągnięcie maksymalnej przejrzystości ►C1 w dziedzinie wprowadzania mięsa wołowego na rynek. ◄ (31) Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mogą wchodzić w konflikt z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń ►C1 geograficznych i nazw pochodzenia ◄ dla produktów rolnych i środków spożywczych ( 13 ). (32) ►C1 Konieczne jest także stworzenie wspólnotowych ram w zakresie etykietowania mięsa wołowego w odniesieniu do wszelkich informacji innych niż te, które wchodzą w zakres obowiązkowego systemu etykietowania mięsa wołowego, oraz z uwagi na różnorodność opisów mięsa wołowego wprowadzanego na rynek we Wspólnocie najbardziej właściwym rozwiązaniem jest stworzenie dobrowolnego systemu etykietowania mięsa wołowego. Efektywność takiego dobrowolnego systemu etykietowania zależy od możliwości prześledzenia drogi od każdego etykietowanego mięsa wołowego, wstecz, aż do zwierzęcia lub zwierząt, z których ono pochodzi. Wszelkie ustalenia danego podmiotu lub organizacji, dotyczące etykietowania, powinny być przedmiotem dokumentacji, którą należy przedłożyć właściwym władzom do zatwierdzenia. Podmioty i organizacje powinny być upoważnione do etykietowania mięsa wołowego tylko w przypadku, jeżeli etykieta zawiera ich nazwę lub ich znak identyfikacyjny. Właściwe władze państw członkowskich powinny być upoważnione do cofnięcia swojego zatwierdzenia dokumentacji w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. W celu zagwarantowania możliwości uznawania dokumentacji w zakresie etykietowania w całej Wspólnocie konieczne ◄ jest zapewnienie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi. (33) Podmioty i organizacje ►C1 przywożące do Wspólnoty mięso wołowe z państw trzecich mogą również chcieć etykietować swoje ◄ produkty zgodnie z dobrowolnym systemem ►C1 etykietowania ◄ . Należy określić przepisy gwarantujące, w takim stopniu, w jakim będzie to możliwe, że ustalenia dotyczące ►C1 etykietowania, ◄ w odniesieniu do przywożonego mięsa wołowego, cechują się wiarygodnością równorzędną względem ustaleń obowiązujących w ►C1 odniesieniu do mięsa wołowego ze Wspólnoty. ◄ (34) Zmiana, związana z przejściem od ustaleń określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 820/97 na ustalenia określone w rozporządzeniu niniejszym może powodować powstanie trudności, które nie są przedmiotem niniejszego rozporządzenia. Dla uwzględnienia możliwości wystąpienia takich trudności należy zapewnić Komisji prawo podjęcia właściwych kroków i działań o charakterze tymczasowym. Komisja powinna również mieć prawo rozwiązywania konkretnych problemów praktycznych we wszelkich uzasadnionych wypadkach. (35) Dążąc do zagwarantowania wiarygodności ustaleń określonych w niniejszym rozporządzeniu, konieczne jest zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia i stosowania odpowiednich i skutecznych środków kontroli. Powinny to być środki nie wchodzące w konflikt z wszelkimi innymi środkami, jakie mogą być stosowane przez Komisję na zasadzie analogii z art. 9 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich ( 14 ). (36) Należy określić stosowne kary, nakładane w wypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia. (37) Środki niezbędne w ramach wdrażania niniejszego Rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 15 ), a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







TYTUŁ I

►C1 Identyfikacja i rejestracja bydła ◄

Artykuł 1

1. Każde Państwo Członkowskie ustanawia, zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, system identyfikacji i ►C1 rejestracji bydła. ◄

2. Przepisy niniejszego tytułu stosuje się bez uszczerbku ►C1 dla przepisów wspólnotowych, jakie mogą być ustanawiane w celu zwalczania chorób lub w celu kontroli, jak również nie naruszając przepisów dyrektywy 91/496/EWG i rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 ( 16 ). Jednakże przepisy dyrektywy 92/102/EWG, które szczególnie odnoszą się do bydła, przestają ◄ mieć zastosowanie od dnia, od którego zwierzęta te muszą być identyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

Artykuł 2

Dla celów niniejszego tytułu:

— „zwierzę” ►C1 oznacza bydło w znaczeniu ◄ art. 2 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 64/432/EWG ( 17 ),

— „gospodarstwo” ►C1 oznacza każdy zakład, budowlę, a w przypadku gospodarstwa na otwartym powietrzu — miejsce na terytorium tego samego państwa członkowskiego, gdzie przetrzymywane lub utrzymywane są zwierzęta ◄ objęte niniejszym rozporządzeniem,

— ►C1 „posiadacz” oznacza osobę fizyczną lub ◄ prawną odpowiedzialną za zwierzęta, na stałe lub tymczasowo, w tym także w czasie transportu oraz na rynku,

— ►C1 „właściwa władza” oznacza centralny organ lub władze państwa ◄ Członkowskiego, odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych i fitosanitarnych, lub którym powierzono ich przeprowadzanie, oraz wdrożenie niniejszego tytułu, lub w przypadku monitorowania dopłat, władze którym powierzono wdrożenie rozporządzenia (WE) nr 3508/92.

Artykuł 3

System identyfikacji i ►C1 rejestracji bydła obejmuje ◄ następujące elementy:

a) ►C1 kolczyki pozwalające na indywidualne identyfikowanie zwierząt; ◄

b) ►C1 komputerowe bazy danych; ◄

c) paszporty zwierząt;

d) indywidualne rejestry, prowadzone ►C1 dla każdego gospodarstwa. ◄

Komisja oraz właściwe władze danego ►C1 państwa członkowskiego mają dostęp do wszelkich informacji zawartych w niniejszym ◄ tytule. Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszelkie niezbędne środki i działania w celu zagwarantowania dostępu do tych danych wszystkim zainteresowanym stronom, włącznie z zainteresowanymi organizacjami konsumenckimi, uznawanymi przez dane Państwo Członkowskie, pod warunkiem że zagwarantowana zostanie poufność i ochrona danych zgodnie z przepisami ►C1 prawa krajowego. ◄

Artykuł 4

1. ►C1 Wszystkie zwierzęta w gospodarstwie urodzone po dniu 31 grudnia 1997 r. lub przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po dniu 1 stycznia 1998 r. identyfikuje się poprzez założenie na każde ucho zwierzęcia kolczyków zatwierdzonych przez właściwe władze. ◄ ►A1 Wszystkie zwierzęta w gospodarstwie znajdującym się w Republice Czeskiej, Estonii oraz na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, w Słowenii i na Słowacji urodzone do dnia przystąpienia lub przeznaczone do handlu wewnątrz Wspólnoty po tym dniu zostaną oznakowane kolczykiem, zatwierdzonym przez właściwe organy i założonym w każdym uchu. ◄ ►M1 Wszystkie zwierzęta w hodowli w Bułgarii lub Rumunii urodzone przed dniem przystąpienia lub przeznaczone do handlu wewnątrz Unii po tej dacie identyfikuje się poprzez umieszczenie na obu uszach każdego zwierzęcia pasków informacyjnych o treści zatwierdzonej przez właściwe władze. ◄ ►M2 Wszystkie zwierzęta w gospodarstwie w Chorwacji urodzone przed dniem przystąpienia lub przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po tej dacie identyfikuje się poprzez założenie na każde ucho zwierzęcia kolczyków zatwierdzonych przez właściwe władze. ◄ ►C1 Na obu kolczykach nanosi się identyczny niepowtarzalny numer identyfikacyjny, umożliwiający dokonanie indywidualnej identyfikacji każdego zwierzęcia oraz ustalenie, w którym gospodarstwie się ono urodziło. Na zasadzie odstępstwa od powyższego wymogu zwierzęta urodzone przed dniem 1 stycznia 1998 r., a przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po tej ◄ dacie, mogą być, w okresie do dnia 1 września 1998 r., identyfikowane zgodnie z przepisami dyrektywy 92/102/EWG.

Na zasadzie odstępstwa ►C1 od akapitu pierwszego, zwierzęta urodzone przed dniem 1 stycznia 1998 r., przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po tym dniu z zamiarem skierowania ich bezpośrednio ◄ do uboju, mogą być, w okresie do dnia 1 września 1999 r., identyfikowane zgodnie z przepisami dyrektywy 92/102/EWG.

►C1 Bydło przeznaczone do udziału w imprezach kulturalnych i sportowych (z wyjątkiem targów i wystaw) może być identyfikowane nie za pomocą kolczyków, lecz za ◄ pomocą innego systemu identyfikacyjnego, zapewniającego równorzędne gwarancje i zatwierdzonego przez Komisję.

2. ►C1 Kolczyki zakłada się na uszy zwierzęcia w okresie ustalonym przez państwo członkowskie, następującym po urodzeniu zwierzęcia oraz w każdym przypadku przed opuszczeniem przez nie gospodarstwa, w którym się urodziło. ◄ Okres ten nie może być dłuższy niż 30 dni do i włącznie z dniem 31 grudnia 1999 r. i nie dłuższy niż 20 dni po tej dacie.

Jednak na żądanie Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których możliwe jest przedłużenie terminu maksymalnego dla danych Państw Członkowskich.

Żadne zwierzę urodzone po dniu 31 grudnia 1997 r. nie może zostać ►C1 wywiezione z gospodarstwa, chyba że jest oznakowane, zgodnie z przepisami ◄ niniejszego artykułu.

▼A1

Żadne ze zwierząt urodzonych po dniu przystąpienia w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, w Słowenii i na Słowacji nie może zostać przemieszczone poza gospodarstwo, chyba że zostało oznakowane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

▼M1

Żadne zwierzę urodzone w Bułgarii lub Rumunii po dniu przystąpienia nie może zostać wywiezione z hodowli bez uprzedniego oznakowania identyfikacyjnego, zgodnego z przepisami niniejszego artykułu.

▼M2

Żadne zwierzę urodzone w Chorwacji po dniu przystąpienia nie może zostać wywiezione z gospodarstwa, chyba że jest oznakowane, zgodnie z niniejszym artykułem.

▼B

3. Każde zwierzę przywożone z państwa trzeciego, które przeszło kontrolę określoną w dyrektywie 91/496/EWG i które ►C1 pozostaje na terytorium Wspólnoty, identyfikuje się w gospodarstwie przeznaczenia, poprzez kolczyki zgodne z wymogami niniejszego artykułu, w okresie ustalonym przez państwo członkowskie, ale który nie przekracza 20 dni od daty przeprowadzenia wspomnianej kontroli, oraz w każdym przypadku przed opuszczeniem gospodarstwa. ◄

Jednak identyfikowanie zwierzęcia nie jest ►C1 konieczne w przypadku, jeżeli miejscem przeznaczenia jest rzeźnia znajdująca się ◄ na terenie tego Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzona została wspomniana kontrola i jeżeli zwierzę zostaje ubite w ciągu 20 dni od czasu przejścia takiej kontroli.

Pierwotna identyfikacja, dokonana przez państwo trzecie, zostaje zapisana w komputerowej bazie danych, określonej w art. 5 lub, w wypadku, jeżeli taka baza danych nie jest jeszcze w pełni uruchomiona, w rejestrach, określonych w art. 3, ►C1 wraz z numerem identyfikacyjnym, nadanym ◄ przez Państwo Członkowskie będące państwem przeznaczenia.

4. Każde zwierzę pochodzące z innego Państwa Członkowskiego zachowuje swoje ►C1 oryginalne kolczyki. ◄

5. ►C1 Kolczyka nie można ◄ zdjąć ani zastąpić innym bez zgody właściwych władz.

6. ►C1 Kolczyki przydziela się gospodarstwu, rozprowadza ◄ i umieszcza na zwierzętach w sposób określony przez właściwe władze.

7. Nie później niż dnia 31 grudnia 2001 r. Parlament Europejski i Rada, działając w oparciu o sprawozdanie Komisji wraz z wszelkimi wnioskami oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 95 Traktatu, podejmą decyzję o możliwości wprowadzenia środków elektronicznej identyfikacji w związku z postępem technicznym, osiągniętym w tej dziedzinie.

Artykuł 5

Właściwe władze Państw Członkowskich ►C1 tworzą komputerową bazę danych ◄ zgodnie z przepisami art. 14 i 18 dyrektywy 64/432/WE.

►C1 Komputerowe bazy danych ◄ zostaną w pełni uruchomione nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. i po tej dacie będą stanowiły zbiory wszelkich informacji wymaganych ►C1 w myśl wspomnianej dyrektywy. ◄

Artykuł 6

1. Poczynając od dnia 1 stycznia 1998 r., właściwe ►C1 władze wydają paszport każdemu zwierzęciu, które ma podlegać identyfikacji zgodnie z art. 4, w ciągu 14 dni od powiadomienia o jego urodzeniu lub, w przypadku zwierząt przywożonych z państw trzecich, w terminie 14 dni od dnia powiadomienia o jego ponownej identyfikacji przez dane państwo członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3. ◄ Właściwe władze mogą na tych samych warunkach wystawiać paszporty dla zwierząt pochodzących z innego Państwa Członkowskiego. W takich wypadkach paszport, przewożony wraz ze zwierzęciem, zostaje przekazany w chwili jego przywiezienia właściwym władzom, które zwracają go temu Państwu Członkowskiemu, które jest jego wystawcą.

▼A1

Od dnia przystąpienia właściwe organy w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, [Malcie], Polsce, Słowenii i Słowacji, dla każdego zwierzęcia, które musi zostać oznakowane zgodnie z art. 4 wydają paszport zwierzęcia, w ciągu 14 dni od jego urodzenia, lub też w przypadku zwierząt importowanych z pańs1) trzecich, w ciągu 14 dni od zgłoszenia jego ponownego oznakowania przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 3.

▼M1

Właściwe władze w Bułgarii i Rumunii obowiązane są do wystawienia paszportu dla każdego zwierzęcia, które ma podlegać identyfikacji zgodnie z przepisami art. 4. Paszport taki wystawia się w ciągu 14 dni od zarejestrowania urodzenia zwierzęcia lub, w wypadku zwierząt przywożonych z państw trzecich, w ciągu 14 dni od zarejestrowania ponownej identyfikacji tego zwierzęcia w danym państwie członkowskim zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3.

▼M2

Od dnia przystąpienia właściwe władze w Chorwacji wydają paszport każdemu zwierzęciu, które ma podlegać identyfikacji zgodnie z art. 4, w ciągu 14 dni od powiadomienia o jego urodzeniu lub, w przypadku zwierząt przywożonych z państw trzecich, w terminie 14 dni od dnia powiadomienia o jego ponownej identyfikacji przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 3.

▼B

Jednak na wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których możliwe jest przedłużenie okresu maksymalnego.

2. Zwierzę może ►C1 być przemieszczane tylko ◄ wraz z paszportem.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zdania pierwsze i od ust. 2, Państwa Członkowskie:

— ►C1 posiadające komputerową bazę danych, którą Komisja uznaje za w pełni uruchomioną zgodnie z przepisami art. 5, mogą ustalić, że paszport należy wystawić tylko dla zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego oraz że zwierzęta te zaopatruje się w paszport wyłącznie w przypadku, gdy są one przemieszczane z terytorium danego państwa członkowskiego na terytorium innego ◄ Państwa Członkowskiego. W takim wypadku, paszport musi zawierać informacje oparte na danych z bazy komputerowej. — W tych Państwach Członkowskich paszport, przewożony wraz ze zwierzęciem przywożonym z terenu innego Państwa Członkowskiego, zostaje przekazany w chwili jego przywiezienia właściwym władzom,

— mają prawo do dnia 1 stycznia 2000 r. zatwierdzać ►C1 wystawianie grupowych paszportów zwierząt dla stad przemieszczanych w ramach ◄ jednego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że zwierzęta składające się na takie stada mają to samo pochodzenie i miejsce przeznaczenia, a ponadto w trakcie przewozu zaopatrzone są w świadectwo weterynaryjne.

4. W wypadku śmierci zwierzęcia jego paszport zostaje zwrócony ►C1 przez posiadacza zwierząt do właściwych władz w terminie ◄ siedmiu dni od daty śmierci zwierzęcia. ►C1 W wypadku jeżeli zwierzę zostaje wysłane do rzeźni, podmiot prowadzący rzeźnię jest ◄ odpowiedzialny za zwrócenie paszportu właściwym władzom.

5. W odniesieniu do zwierząt wywożonych do państw trzecich, ►C1 ostatni posiadacz zwraca ◄ paszport właściwym władzom w miejscu, z którego zwierzę jest wywożone.

Artykuł 7

1. ►C1 Z wyjątkiem przewoźników, wszyscy posiadacze zwierząt zobowiązani są do: ◄

— prowadzenia aktualnego rejestru,

— po pełnym ►C1 uruchomieniu komputerowej bazy danych, zgłaszania właściwym władzom wszelkich przemieszczeń do gospodarstwa i z niego oraz wszelkich urodzin i śmierci zwierząt w gospodarstwie, wraz z ◄ datami tych zdarzeń, w okresie ustalonym przez dane Państwo Członkowskie, a wynoszących od trzech do siedmiu dni od daty zajścia danego zdarzenia. Jednakże na wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których Państwa Członkowskie mogą przedłużyć okres maksymalny oraz określić przepisy ►C1 szczególne mające zastosowanie do przemieszczeń bydła wypuszczanego na letnie pastwiska ◄ położone w różnych rejonach górskich.

2. We właściwych wypadkach i z uwzględnieniem przepisów art. 6, ►C1 każdy posiadacz zwierząt, natychmiast po przywiezieniu każdego zwierzęcia do gospodarstwa i bezpośrednio przed jego wywiezieniem z niego, wypełnia paszport oraz zapewnia, że paszport towarzyszy zwierzęciu. ◄

3. ►C1 Każdy posiadacz przedstawia właściwym ◄ władzom, na każde żądanie z ich strony, wszelkie informacje dotyczące pochodzenia, identyfikacji oraz, w określonych wypadkach, przeznaczenia zwierząt, które są jego własnością, są czasowo w jego posiadaniu, są przez niego ►C1 przewożone, wprowadzane na rynek lub kierowane do uboju. ◄

4. Rejestr musi być prowadzony w formie zatwierdzonej przez właściwe władze, przechowywany w postaci książki lub danych komputerowych i udostępniany właściwym władzom na każde żądanie z ich strony, przez minimalny okres, którego określenie pozostaje w gestii właściwych władz, jednak nie może być on krótszy niż trzy lata.

Artykuł 8

Państwa Członkowskie wyznaczają władze odpowiedzialne za zapewnienie stosowania się do przepisów niniejszego tytułu. Państwa Członkowskie informują się nawzajem oraz informują Komisję o tym, jakie władze zostały przez nie wyznaczone w tym celu.

Artykuł 9

Państwa Członkowskie mają prawo ►C1 obciążać posiadaczy kosztami systemów, określonych ◄ w art. 3 oraz środków kontroli, określonych w niniejszym tytule.

Artykuł 10

►C1 Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie ◄ z procedurą zarządzania, określoną w art. 23 ust. 2. Środki te obejmują przede wszystkim:

a) ►C1 przepisy dotyczące kolczyków; ◄

b) przepisy dotyczące paszportów;

c) przepisy dotyczące rejestru;

d) minimalny zakres środków kontrolnych, jakich podjęcie jest niezbędne;

e) kwestię stosowania sankcji administracyjnych;

f) środki tymczasowe, niezbędne dla ułatwienia stosowania przepisów niniejszego tytułu.







TYTUŁ II

►C1 etykietowanie ◄ mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego

Artykuł 11

Podmiot lub organizacja, w znaczeniu określonym w art. 12, które:

— obowiązane są, na mocy niniejszego tytułu sekcja I, do ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego na wszystkich ►C1 etapach wprowadzania na rynek, ◄

— zamierzają, na mocy niniejszego tytułu sekcja II, znakować mięso wołowe w punkcie sprzedaży w sposób dostarczający informacji wykraczającej poza zakres wymaganych informacji określony w art. 13, a dotyczących pewnych charakterystycznych cech warunków produkcji znakowanego mięsa lub zwierzęcia, z którego mięso to pochodzi,

robią to zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

Tytuł niniejszy stosuje się bez uszczerbku dla odpowiednich przepisów legislacji wspólnotowej, w szczególności dotyczących mięsa wołowego.

Artykuł 12

Dla celów niniejszego tytułu zastosowanie mają następujące definicje:

— „mięso wołowe” oznacza wszelkie produkty opatrzone kodami CN 0201, 0202, 0206 10 95 oraz 0206 29 91,

— ►C1 „etykietowanie” oznacza umieszczenie etykiety na każdym kawałku lub kawałkach mięsa ◄ lub na ich opakowaniach, albo, w wypadku produktów nie pakowanych, udostępnienie konsumentowi odpowiednich informacji w formie pisemnej poprzez uwidocznienie ich w punkcie sprzedaży,

— „organizacja” oznacza grupę podmiotów z tego samego lub z różnych części sektora handlu mięsem wołowym.







SEKCJA I

Obowiązkowy wspólnotowy system ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego

Artykuł 13

Przepisy ogólne

1. Podmioty i ►C1 organizacje wprowadzające mięso wołowe na rynek we Wspólnocie etykietują je zgodnie z przepisami niniejszego artykułu. ◄

Obowiązkowy system ►C1 etykietowania ◄ gwarantuje możliwość prześledzenia powiązania między informacjami identyfikującymi tuszę, ćwierć lub mniejszą sztukę mięsa, a informacjami identyfikującymi konkretne zwierzę lub zwierzęta, z których mięso to pochodzi, lub, jeżeli spełnia to wymogi sprawdzalności i dokładności informacji, identyfikującymi grupę zwierząt, z których mięso to pochodzi.

2. ►C1 Etykieta zawiera ◄ następujące informacje:

a) numer lub kod identyfikacyjny zapewniający istnienie powiązania między mięsem, a zwierzęciem lub zwierzętami. Numer ten może być numerem identyfikacyjnym konkretnego zwierzęcia, z którego pochodzi mięso lub numerem identyfikacyjnym grupy zwierząt;

b) numer zatwierdzenia ►C1 rzeźni, ◄ w której dokonano uboju danego zwierzęcia lub grupy zwierząt oraz nazwę Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym znajduje się ta ►C1 rzeźnia. ◄ ►C1 Na etykiecie umieszcza się napis: ◄ „Ubój w (nazwa Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego) (numer zatwierdzenia)”;

c) numer zatwierdzenia masarni, w której dokonano podziału mięsa na tusze lub grupy tusz oraz nazwę Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym znajduje się ta masarnia. ►C1 Na etykiecie umieszcza się napis: ◄ „Podzielone w (nazwa Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego) (numer zatwierdzenia)”.

3. Jednakże w okresie do dnia 31 grudnia 2001 r., Państwa Członkowskie, w których dostępne są wystarczająco dokładne informacje w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła, określonych w tytule I, mają prawo podjąć decyzję, że w odniesieniu do mięsa wołowego pochodzącego ze zwierząt ►C1 urodzonych, utrzymywanych i poddanych ubojowi na terytorium jednego i tego samego państwa członkowskiego niezbędne jest także umieszczanie na etykietach pewnych ◄ dodatkowych informacji.

4. Stosowanie systemu obowiązkowego, określonego w ust. 3, nie może powodować zakłóceń w handlu między Państwami Członkowskimi.

Ustalenia dotyczące wdrożenia niniejszego systemu, mające zastosowanie w tych Państwach Członkowskich, które zamierzają stosować przepisy ust. 3, wymagają uprzedniego zatwierdzenia Komisji.

5.

a) a) Od dnia 1 stycznia 2002 r. podmioty i organizacje obowiązane są również do wykazywania ►C1 na etykietach informacji ◄ dotyczących: i) Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dane zwierzę się urodziło; ii) wszystkich Państw Członkowskich lub państw trzecich, ►C1 w których odbywał się chów; ◄ iii) Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dokonano uboju;

b) Jednakże jeżeli mięso pochodzi od zwierząt ►C1 urodzonych, utrzymywanych i poddanych ubojowi: ◄ i) w tym samym Państwie Członkowskim, oznakowanie może być następujące: „Pochodzenie: (nazwa Państwa Członkowskiego)”; ii) w tym samym państwie trzecim, oznakowanie może być następujące: „Pochodzenie: (nazwa państwa trzeciego)”.

Artykuł 14

Odstępstwa od obowiązkowego systemu ►C1 etykietowania ◄

Na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 2 lit. b) oraz c) oraz od art. 13 ust. 5 lit. a) i) i ii), podmiot lub organizacja, zajmujące się produkcją mięsa ►C1 mielonego, podają na etykiecie informację: ◄ „wyprodukowane w (nazwa Państwa Członkowskiego i państwa trzeciego)”, w zależności od tego, gdzie mięso zostało wyprodukowane, oraz „pochodzenie”, w wypadku, jeżeli państwo pochodzenia jest inne niż państwo, w którym powstał produkt.

Obowiązek określony w art. 13 ust. 5 lit. a) iii) stosuje się do takiego mięsa od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Jednakże taki podmiot lub ►C1 organizacja może dodatkowo umieścić na etykiecie mięsa mielonego: ◄

— jedną lub więcej informację określoną w art. 13, i/lub

— datę produkcji mięsa.

Na podstawie doświadczeń i z uwzględnieniem odpowiednich wymogów, podobne przepisy mogą zostać przyjęte w odniesieniu do mięsa siekanego i okrawków mięsa wołowego. zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.

Artykuł 15

Obowiązkowe ►C1 etykietowanie ◄ mięsa wołowego pochodzącego z państw trzecich

Na zasadzie odstępstwa od ►C1 art. 13, mięso wołowe przywożone na terytorium Wspólnoty, w odniesieniu do którego nie wszystkie informacje przewidziane w art. 13 są dostępne, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, etykietuje się, podając ◄ informację: „Pochodzenie: spoza WE” oraz „Ubój w: (nazwa państwa trzeciego)”.







SEKCJA II

Dobrowolny system ►C1 etykietowania ◄

Artykuł 16

Przepisy ogólne

1. ►C1 W odniesieniu do etykiet zawierających ◄ informacje inne niż określone w niniejszym tytule sekcja I, wszystkie podmioty lub organizacje obowiązane są przedstawić wykaz odpowiednich informacji do zatwierdzenia przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się produkcja lub sprzedaż mięsa wołowego. Właściwe władze mogą także określić, ►C1 jakie dokumenty mają mieć ◄ zastosowanie w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że korzystanie z nich nie będzie obowiązkowe.

▼C1

Dokumenty stosowane w odniesieniu do etykietowania dobrowolnego obejmują:

▼B

— informacje, które mają być ►C1 umieszczone na etykietach, ◄

— środki, jakie mają być podjęte w celu zagwarantowania dokładności tych informacji,

— system kontroli, mający zastosowanie na wszystkich etapach produkcji i sprzedaży, włącznie z kontrolami przeprowadzanymi przez niezależne organy, uznawane przez właściwe władze i wskazane przez podmioty lub organizacje. Organy te muszą spełniać kryteria określone w normie europejskiej EN/45011,

— w wypadku organizacji, środki, jakie mają być podjęte w związku z wszelkimi takimi członkami tej organizacji, którzy nie ►C1 stosują się do wymogów dokumentów. ◄

Państwa Członkowskie mają prawo podjąć decyzję, że kontrole prowadzone przez niezależne organy mogą zostać zastąpione przez kontrole prowadzone przez właściwe władze. W takim wypadku właściwe władze muszą dysponować odpowiednio wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do prawidłowego prowadzenia określonych kontroli.

Koszty kontroli, określonych w niniejszej części, ponosi podmiot lub organizacja, stosująca system ►C1 etykietowania. ◄

2. ►C1 Zatwierdzenie wszelkich dokumentów uzależnione jest od potwierdzenia przez właściwe władze prawdziwości danych zawartych w tych dokumentach, określonych ◄ w ust. 1, co do prawidłowego i wiarygodnego funkcjonowania przewidywanego systemu ►C1 etykietowania ◄ oraz, w szczególności, wszelkich ►C1 takich dokumentów, które nie zapewniają możliwości prześledzenia powiązania między, z jednej strony, identyfikacją tusz, ćwierci lub sztuk mięsa, a konkretnym zwierzęciem, z drugiej strony, lub, w przypadku gdy wystarczające jest umożliwienie sprawdzenia dokładności informacji umieszczonej na etykiecie, zwierzętami, z których mięso pochodzi. ◄

►C1 Nie zatwierdza się dokumentów, które przewidują stosowanie etykiet zawierających ◄ informacje wprowadzające w błąd lub niewystarczająco jasne.

3. W wypadku, jeżeli produkcja i/lub sprzedaż mięsa wołowego odbywa się na terenie dwóch lub więcej Państw Członkowskich, właściwe władze odpowiednich Państw ►C1 członkowskich sprawdzają i zatwierdzają przedstawione im dokumenty, w zależności ◄ od tego, czy zawarte w nich elementy faktycznie dotyczą czynności mających miejsce na ich terenie. W takich wypadkach dane Państwo Członkowskie uznaje zatwierdzenia wydane przez inne Państwa Członkowskie.

Jeżeli w okresie, który zostanie wskazany zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, licząc od dnia następującego po dniu złożenia wniosku, nie nastąpiło wydanie ani odmowa wydania zatwierdzenia, a właściwe władze nie zwróciły się o dostarczenie informacji uzupełniających, uznaje się, ►C1 że dany dokument został zatwierdzony przez ◄ właściwe władze.

4. W wypadku, jeżeli właściwe władze wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich ►C1 zatwierdzają przedstawione dokumenty, odpowiedni podmiot lub organizacja jest upoważniona do etykietowania mięsa wołowego, pod warunkiem że etykieta zawiera ◄ jego nazwę lub znak identyfikacyjny.

5. Na zasadzie odstępstwa od powyższych ust. 1–4, Komisja, zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, ma prawo wprowadzić w konkretnych, szczególnych wypadkach, uproszczoną lub przyśpieszoną ►C1 procedurę zatwierdzania, w szczególności w odniesieniu do mięsa wołowego w małych opakowaniach detalicznych lub najlepszych gatunkowo sztuk mięsa wołowego, pakowanych w indywidualne opakowania, etykietowanych zgodnie z zatwierdzonymi dokumentami i wprowadzanych na terytorium innego państwa członkowskiego, pod warunkiem że do pierwotnej etykiety nie ◄ zostają dodane żadne nowe informacje.

6. Państwo Członkowskie może podjąć decyzję zakazującą ►C1 stosowania nazw jednego ◄ lub więcej regionów tego państwa, w szczególności, jeżeli taka nazwa regionu:

— mogłaby powodować niejasności lub utrudniać kontrolę,

— jest zarezerwowana dla mięsa wołowego w ramach rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.

Jeżeli zatwierdzenie zostaje ►C1 wydane, nazwa państwa członkowskiego umieszczona zostaje wraz z nazwą regionu. ◄

7. Państwa Członkowskie informują Komisję o wdrażaniu przepisów niniejszego artykułu oraz, w szczególności, o informacjach ►C1 umieszczanych na etykietach. Komisja informuje inne państwa członkowskie uczestniczące w pracach Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Wołowego i Cielęciny, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. b), oraz, w wypadkach gdy jest to konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, mogą zostać ustanowione przepisy dotyczące tych informacji, w szczególności mogą zostać nałożone ograniczenia. ◄

Artykuł 17

Dobrowolny system ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego pochodzącego z państw trzecich

1. Jeżeli produkcja mięsa wołowego odbywa się, w całości lub częściowo, na terenie państwa trzeciego, podmioty i organizacje są upoważnione do ►C1 etykietowania ◄ mięsa wołowego zgodnie z przepisami niniejszej części, jeżeli oprócz zastosowania się do przepisów art. 16, otrzymały ►C1 zatwierdzenie swoich dokumentów od ◄ właściwych władz, wskazanych w tym celu przez każde z zainteresowanych państw trzecich.

2. ►C1 Ważność zatwierdzenia, wydanego przez państwo trzecie, na terenie Wspólnoty uzależniona jest od uprzedniego powiadomienia Komisji ◄ przez to państwo trzecie o:

— właściwych władzach, jakie zostały wyznaczone w tym kontekście,

— procedurach i kryteriach, jakie muszą być stosowane przez właściwe władze ►C1 podczas sprawdzania dokumentów, ◄

— wszelkich podmiotach i organizacjach, ►C1 których dokumenty zostały ◄ zatwierdzone przez właściwe władze.

►C1 Komisja przekazuje te powiadomienia państwom członkowskim. ◄

►C1 Jeżeli, na podstawie powyższego powiadomienia, Komisja ◄ dochodzi do wniosku, że procedury i/lub kryteria stosowane w państwie trzecim nie są równorzędne wobec norm określonych w niniejszym rozporządzeniu, Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji z odpowiednim państwem trzecim, podejmuje decyzję, że zatwierdzenia wydane przez to państwo ►C1 trzecie nie są ważne na terenie Wspólnoty. ◄

Artykuł 18

Sankcje

Bez uszczerbku dla wszelkich działań, podejmowanych przez samą organizację lub przez niezależny organ kontrolny, określony w art. 16, w wypadku, jeżeli zostaje wykazane, że podmiot lub organizacja nie ►C1 zastosowała się do dokumentów, określonych w ◄ art. 16 ust. 1, odpowiednie Państwo Członkowskie ma prawo wycofać zatwierdzenie określone w art. 16 ust. 2 lub uzależnić pozostawienie takiego zatwierdzenia w mocy od spełnienia dodatkowych warunków, nałożonych wobec zaistniałej sytuacji.







SEKCJA III

Przepisy ogólne

Artykuł 19

Przepisy szczegółowe

►C1 Środki niezbędne dla wdrożenia przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w ◄ art. 23 ust. 2. Dotyczą one w szczególności:

a) definicji wielkości grupy zwierząt, określonej w art. 13 ust. 2 lit. a);

b) definicji mielonego mięsa wołowego, okrawków mięsa wołowego lub siekanego mięsa wołowego, określonych w art. 14;

c) ►C1 definicji specyficznych informacji, które mogą być umieszczane na etykiecie; ◄

d) środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów praktycznych. Środki takie, w należycie uzasadnionych wypadkach, mogą być stosowane za zasadzie derogacji od przepisów niniejszego tytułu.

Artykuł 20

Wyznaczenie właściwych władz

Państwa Członkowskie wyznaczą, nie później niż do dnia 14 października 2000 r., właściwe władze, odpowiedzialne za wdrożenie przepisów niniejszego tytułu. ►A1 Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja uczynią to przed upływem trzech miesięcy od dnia przystąpienia. ◄ ►M1 Bułgaria i Rumunią wyznaczą te władze nie później niż w ciągu trzech miesięcy po dniu przystąpienia. ◄ ►M2 Chorwacja wyznaczy te władze nie później niż w ciągu trzech miesięcy po dniu przystąpienia. ◄

Artykuł 21

Najpóźniej do dnia 14 sierpnia 2003 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (łącznie, jeżeli będzie to konieczne) sprawozdanie zawierające odpowiednie wnioski dotyczące rozszerzenia zakresu niniejszego rozporządzenia na przetwarzane produkty zawierające mięso wołowe i produkty powstałe na bazie mięsa wołowego.







TYTUŁ III

Przepisy wspólne

Artykuł 22

1. Państwa Członkowskie podejmują ►C1 wszelkie środki niezbędne ◄ w celu zagwarantowania zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. Przewidziane środki kontroli stosuje się bez uszczerbku dla wszelkich innych środków kontroli, jakie Komisja ma prawo zastosować w myśl przepisów art. 9 rozporządzenia (UE, EURATOM) nr 2988/95.

Wszelkie sankcje nałożone przez Państwa Członkowskie na podmiot naruszający odpowiednie przepisy są proporcjonalne do skali popełnionego naruszenia. W wypadkach, w których jest to uzasadnione, sankcje takie mogą obejmować ►C1 ograniczenie przemieszczeń zwierząt do lub z gospodarstwa danego posiadacza. ◄

2. Eksperci Komisji, we współpracy z właściwymi władzami:

a) weryfikują przestrzeganie przez Państwa Członkowskie wymogów niniejszego rozporządzenia;

b) prowadzą inspekcje terenowe w celu zagwarantowania, że wszelkie działania kontrolne prowadzone są zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia.

3. Państwo Członkowskie, na którego terenie przeprowadzana jest inspekcja terenowa, zapewnia ekspertom Komisji wszelką pomoc niezbędną do dokonania inspekcji, jakiej udzielenia eksperci zażądają.

Wyniki przeprowadzonych inspekcji muszą zostać omówione z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego przed sporządzeniem i rozprowadzeniem sprawozdania końcowego.

4. Jeżeli Komisja uznaje, że jest to uzasadnione w świetle wyników przeprowadzonej inspekcji, dokonuje przeglądu sytuacji w Stałym Komitecie Weterynaryjnym, określonym w art. 23 ust. 1 lit. c). W takim wypadku Komisja ma prawo podjąć odpowiednie decyzje zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3.

5. Komisja nadzoruje rozwój sytuacji: zależnie od wyników swoich obserwacji i zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3 może zmienić lub odwołać decyzje, określonych w ust. 4.

6. Szczegółowe przepisy stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, w wypadkach, gdy jest to konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3.

Artykuł 23

1. Komisja korzysta w swoich pracach z pomocy następujących organów:

a) w zakresie wdrażania art. 10, Europejskiego Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej i Funduszu Gwarancyjnego, określonego w art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 ( 18 );

b) w zakresie wdrażania art. 19, Komitetu Zarządzającego ds. ►C1 Mięsa Wołowego ◄ i Cielęciny, powołanego na mocy art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 ( 19 );

c) w zakresie wdrażania art. 22, Stałego Komitetu Weterynaryjnego, powołanego na mocy decyzji Rady 68/361/EWG ( 20 ).

2. W sytuacjach powoływania się na przepisy niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej przepisów art. 8.

Okres, określony w art. 4 ust. 5 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3. W sytuacjach powoływania się na przepisy ►C1 niniejszego ustępu stosuje ◄ się art. 5 i 7 Decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej przepisów art. 8.

Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

4. Komitety przyjmują własne przepisy proceduralne.

Artykuł 24

1. Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 820/97 traci moc.

2. Odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 820/97 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą ►C1 korelacji, określoną w załączniku. ◄

Artykuł 25

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do mięsa wołowego pochodzącego ze zwierząt rzeźnych od dnia 1 września 2000 r. włącznie z tym dniem.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK







Tabela korelacji Rozporządzenie (WE) nr 820/97 Niniejsze rozporządzenie Artykuł 1 Artykuł 1 Artykuł 2 Artykuł 2 Artykuł 3 Artykuł 3 Artykuł 4 Artykuł 4 Artykuł 5 Artykuł 5 Artykuł 6 Artykuł 6 Artykuł 7 Artykuł 7 Artykuł 8 Artykuł 8 Artykuł 9 Artykuł 9 Artykuł 10 Artykuł 10 Artykuł 11 — Artykuł 12 Artykuł 11 Artykuł 13 Artykuł 12 Artykuł 14 ust. 1 Artykuł 16 ust. 1 Artykuł 14 ust. 2 Artykuł 16 ust. 2 Artykuł 14 ust. 3 Artykuł 16 ust. 5 Artykuł 14 ust. 4 Artykuł 16 ust. 4 Artykuł 15 Artykuł 17 Artykuł 16 ust. 1 Artykuł 16 ust. 3 Artykuł 16 ust. 2 Artykuł 16 ust. 3 Artykuł 16 ust. 3 Artykuł 13 ust. 2 lit. a) Artykuł 17 Artykuł 18 Artykuł 18 Artykuł 19 Artykuł 19 — Artykuł 20 Artykuł 20 Artykuł 21 Artykuł 22 Artykuł 22 Artykuł 25