2009R0428 — PL — 07.01.2012 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (wersja przekształcona) (Dz.U. L 134, 29.5.2009, p.1)

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 428/2009

z dnia 5 maja 2009 r.

ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania

(wersja przekształcona)







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1334/2000 z dnia 22 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania ( 1 ) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ponieważ mają być do niego wprowadzone kolejne zmiany, należy je przeredagować w celu zapewnienia jasności. (2) Produkty podwójnego zastosowania (włącznie z oprogramowaniem i technologią) powinny podlegać skutecznej kontroli podczas wywozu ze Wspólnoty Europejskiej. (3) Niezbędny jest efektywny, wspólny system kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania, aby zapewnić wypełnianie międzynarodowych ustaleń i zobowiązań państw członkowskich i Unii Europejskiej (UE), w szczególności odnośnie do nieproliferacji. (4) Istnienie wspólnego systemu kontroli i zharmonizowanej polityki w zakresie egzekwowania i monitorowania we wszystkich państwach członkowskich jest warunkiem wstępnym dla ustanowienia swobodnego przepływu produktów podwójnego zastosowania wewnątrz Wspólnoty. (5) Odpowiedzialność za podejmowanie decyzji w sprawach indywidualnych, globalnych lub krajowych generalnych zezwoleń na eksport, w sprawach zezwoleń na usługi pośrednictwa, w sprawach tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania lub w sprawach zezwoleń na transfery produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV we Wspólnocie spoczywa na władzach krajowych. Przepisy krajowe i decyzje wpływające na wywóz produktów podwójnego zastosowania muszą być podejmowane w ramach wspólnej polityki handlowej, w szczególności w oparciu o rozporządzenie Rady (EWG) nr 2603/69 z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiające wspólne reguły wywozu ( 2 ). (6) Decyzje o aktualizacji wspólnego wykazu produktów podwójnego zastosowania podlegających kontroli wywozu muszą być zgodne ze zobowiązaniami i ustaleniami, jakie państwa członkowskie przyjęły jako członkowie odpowiednich międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywozu, lub przez ratyfikowanie stosownych traktatów międzynarodowych. (7) Podstawowymi elementami skutecznego systemu w zakresie kontroli wywozu są wspólne wykazy produktów podwójnego zastosowania, miejsc przeznaczenia i wytycznych. (8) Przekazywanie oprogramowania i technologii za pomocą mediów elektronicznych, faksu lub telefonu, do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą, powinno być także kontrolowane. (9) Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestie powrotnego wywozu i końcowego zastosowania. (10) Dnia 22 września 1998 r. przedstawiciele państw członkowskich i Komisja Europejska podpisali protokoły dodatkowe do odpowiednich porozumień w sprawach zabezpieczeń między państwami członkowskimi, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, które, oprócz innych środków, zobowiązują państwa członkowskie do dostarczania informacji na temat transferów określonego sprzętu i materiałów niejądrowych. (11) Wspólnota przyjęła zespół zasad celnych, zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy kodeks celny ( 3 ) (zwane dalej Wspólnotowym kodeksem celnym) oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 ( 4 ) wprowadzającym rozporządzenie (EWG) nr 2913/92, które ustanawiają, między innymi, przepisy dotyczące wywozu i powrotnego wywozu towarów. Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza żadnych uprawnień przyznanych na mocy oraz zgodnie ze Wspólnotowym kodeksem celnym i jego przepisami wykonawczymi. (12) Na podstawie i w ramach art. 30 Traktatu i do czasu osiągnięcia większego stopnia harmonizacji państwa członkowskie utrzymają prawo przeprowadzania kontroli transferów niektórych produktów podwójnego zastosowania we Wspólnocie w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. W przypadkach gdy takie kontrole wiążą się z efektywnością kontroli wywozu ze Wspólnoty, powinny one podlegać okresowemu przeglądowi przez Radę. (13) W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, każde z państw członkowskich powinno podjąć środki przyznające właściwym organom odpowiednie uprawnienia. (14) Szefowie państw lub rządów UE przyjęli w czerwcu 2003 r. plan działania na rzecz nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia (plan działania z Salonik). Uzupełnieniem tego planu działania jest strategia UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r. (Strategia UE BMR). Zgodnie z rozdziałem III tej strategii Unia Europejska musi wykorzystać wszystkie swoje instrumenty w celu zapobieżenia, odstraszania, powstrzymywania i, jeżeli to możliwe, wyeliminowania programów proliferacji, które budzą obawy na poziomie globalnym. Punkt 30.A.4 tego rozdziału odnosi się do zaostrzenia polityki i praktyk kontroli wywozu. (15) Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540 przyjęta w dniu 28 kwietnia 2004 r. stanowi, że wszystkie państwa podejmą i wyegzekwują skuteczne środki ustanawiające krajowe mechanizmy kontrolne zapobiegające rozprzestrzenianiu broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej oraz środków ich przenoszenia, m.in. przez ustanowienie odpowiedniej kontroli nad materiałami powiązanymi, i w tym celu ustanowią m.in. mechanizmy kontroli tranzytu i pośrednictwa. Materiały powiązane to materiały, urządzenia i technologie, które są objęte odpowiednimi wielostronnymi traktatami i porozumieniami lub zostały umieszczone w krajowych wykazach kontrolnych i które mogą być wykorzystane do projektowania, rozwijania, produkcji lub stosowania broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej oraz środków jej przenoszenia. (16) Niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty, które jedynie przechodzą przez terytorium Wspólnoty, tj. produkty, które nie podlegają żadnej procedurze celnej innej niż procedura tranzytu zewnętrznego lub które są jedynie umieszczane w strefie wolnocłowej lub magazynie wolnocłowym i jeżeli nie jest konieczne ich ewidencjonowanie w zatwierdzonym rejestrze towarów. Zatem organy państw członkowskich powinny mieć w indywidulanych przypadkach możliwość wydania zakazu tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania, jeżeli organy te mają zasadne powody, by podejrzewać, na podstawie źródeł wywiadowczych lub innych, że produkty te są lub mogą być w całości lub części przeznaczone do rozprzestrzenianai broni masowego rażenia lub środków jej przenoszenia. (17) Należy również wprowadzić kontrolę świadczenia usług pośrednictwa, w przypadku gdy pośrednik został poinformowany przez właściwe organy krajowe lub jest świadomy, że takie pośrednictwo może skutkować produkcją lub dostarczaniem broni masowego rażenia w państwie trzecim. (18) Wskazane jest doprowadzenie do jednolitego i konsekwentnego stosowania kontroli w całej Unii Europejskiej, aby promować bezpieczeństwo UE i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz aby wyrównać szanse eksporterów z państw UE. W związku z tym właściwe jest — zgodnie z zaleceniami planu działań z Salonik oraz zgodnie z postulatami strategii UE BMR w sprawie broni masowego rażenia — rozszerzenie zakresu konsultacji między państwami członkowskimi przed udzieleniem zezwolenia na wywóz. Wśród zalet tego rozwiązania byłoby na przykład zagwarantowanie, że istotnym interesom państwa członkowskiego w zakresie bezpieczeństwa nie zagrażałby wywóz z innego państwa. Większa zbieżność warunków wdrożenia krajowych kontroli produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w rozporządzeniu i harmonizacja warunków wykorzystywania różnych rodzajów zezwoleń, które mogą być udzielane zgodnie z rozporządzeniem, skutkowałyby bardziej jednolitym i konsekwentnym stosowaniem kontroli. Bardziej precyzyjne zdefiniowanie niematerialnych transferów technologii, obejmujące również udostępnianie kontrolowanych technologii osobom znajdującym się poza UE, wspomogłoby działania na rzecz promowania bezpieczeństwa; podobny skutek miałoby dalsze ujednolicanie sposobów wymiany wrażliwych informacji między państwami członkowskimi, które należą do międzynarodowych systemów kontroli wywozu, w szczególności przez stworzenie możliwości ustanowienia bezpiecznego elektronicznego systemu wzajemnego przekazywania informacji przez państwa członkowskie. (19) Każde państwo członkowskie powinno określić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, jakie będą nakładane w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT I DEFINICJE

Artykuł 1

Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu produktów podwójnego zastosowania.

Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) „produkty podwójnego zastosowania” oznaczają produkty, włącznie z oprogramowaniem i technologią, które mogą być stosowane zarówno w celach cywilnych, jak i wojskowych, oraz obejmują wszystkie towary, które mogą być użyte zarówno w zastosowaniach niewybuchowych, jak i w jakikolwiek sposób do wspomagania wytwarzania broni jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego;

2) „wywóz” oznacza: (i) procedurę wywozu w rozumieniu art. 161 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (Wspólnotowego kodeksu celnego); (ii) powrotny wywóz w rozumieniu art. 182 tego kodeksu, nie obejmując jednak produktów w tranzycie; oraz (iii) przekazywanie oprogramowania lub technologii za pośrednictwem mediów elektronicznych, w tym za pośrednictwem faksu, telefonu, poczty elektronicznej lub wszelkich innych środków elektronicznych do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą Europejską; obejmuje to udostępnianie w formie elektronicznej wspomnianego oprogramowania i technologii osobom prawnym i fizycznym oraz spółkom cywilnym poza terytorium Wspólnoty. Wywóz obejmuje ustne przekazywanie technologii, w przypadku gdy technologia jest opisywana przez telefon;

3) „eksporter” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub spółkę cywilną: (i) w imieniu której składana jest deklaracja eksportowa, to znaczy osobę, która, w czasie gdy deklaracja jest przyjmowana, pozostaje w stosunku umownym z odbiorcą w państwie trzecim i jest uprawniona do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty. Jeżeli nie została zawarta żadna umowa eksportowa lub strona umowy nie działa we własnym imieniu, „eksporter” oznacza osobę posiadającą uprawnienie do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty; (ii) która podejmuje decyzję o przekazaniu lub udostępnieniu oprogramowania lub technologii za pośrednictwem faksu, telefonu lub poczty elektronicznej lub za pośrednictwem jakichkolwiek innych środków elektronicznych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza Wspólnotą; W przypadku gdy przywilej prawa dysponowania produktem podwójnego zastosowania należy do osoby posiadającej siedzibę poza Wspólnotą, na podstawie umowy, na której opiera się wywóz, za eksportera uważa się umawiającą się stronę mającą siedzibę we Wspólnocie;

4) „deklaracja eksportowa” oznacza dokument, za pomocą którego osoba wskazuje, w określonej formie i w określony sposób wolę poddania produktów podwójnego zastosowania procedurze wywozu;

5) „usługi pośrednictwa” oznaczają: — negocjowanie lub organizowanie transakcji zakupu, sprzedaży lub dostawy produktów podwójnego zastosowania z państwa trzeciego do jakiegokolwiek innego państwa trzeciego; lub ◄ — sprzedaż lub zakup produktów podwójnego zastosowania znajdujących się w państwach trzecich w celu dokonania ich transferu do innego państwa trzeciego; Dla celów niniejszego rozporządzenia samo świadczenie usług pomocniczych jest wyłączone z niniejszej definicji. Usługami pomocniczymi są: transport, usługi finansowe, ubezpieczenie lub reasekuracja, lub ogólna reklama lub promocja;

6) „pośrednik” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną bądź spółkę cywilną mającą miejsce pobytu lub siedzibę w państwie członkowskim Wspólnoty świadczącą usługi określone w pkt 5 z terytorium Wspólnoty na terytorium państwa trzeciego;

7) „tranzyt” oznacza transport niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wprowadzanych na terytorium celne Wspólnoty i przechodzących przez to terytorium do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza Wspólnotą;

8) „indywidualne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie udzielone jednemu konkretnemu eksporterowi w odniesieniu do jednego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie trzecim, obejmujące jeden lub więcej produktów podwójnego zastosowania;

▼M1

9) „generalne unijne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie na wywóz w odniesieniu do wywozu do niektórych krajów przeznaczenia, dostępne dla wszystkich eksporterów spełniających warunki i wymogi dotyczące jego stosowania, wymienione w załącznikach IIa–IIf;

▼B

10) „globalne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie udzielone jednemu określonemu eksporterowi w odniesieniu do typu lub kategorii produktu podwójnego zastosowania, które może być ważne na wywóz do jednego lub więcej określonych użytkowników końcowych i/lub w jednym lub więcej określonych państwach trzecich;

11) „krajowe generalne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie na wywóz udzielone zgodnie z art. 9 ust. 2 i określone w przepisach krajowych zgodnie z art. 9 i załącznikiem IIIc;

12) „terytorium celne Unii Europejskiej” oznacza terytorium w rozumieniu art. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego;

13) „niewspólnotowe produkty podwójnego zastosowania” oznaczają produkty mające status towarów niewspólnotowych w rozumieniu art. 4 ust. 8 Wspólnotowego kodeksu celnego;







ROZDZIAŁ II

ZAKRES

Artykuł 3

1. Wywóz produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I wymaga zezwolenia.

2. Zgodnie z art. 4 lub art. 8 wymóg uzyskania zezwolenia może także odnosić się do wywozu do wszystkich lub niektórych miejsc przeznaczenia niektórych produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.

Artykuł 4

1. W przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I wymagane jest zezwolenie, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę, że wskazane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do stosowania do celów związanych z rozwojem, wytwarzaniem, obsługą, eksploatacją, konserwacją, przechowywaniem, wykrywaniem, identyfikacją lub rozprzestrzenianiem broni chemicznej, biologicznej lub jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego lub z rozwojem, wytwarzaniem, konserwacją lub przechowywaniem pocisków zdolnych do przenoszenia takich broni.

2. Zezwolenie jest również wymagane w przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli kraj nabywający lub kraj przeznaczenia podlega embargu na broń ►M1 nałożonemu na mocy decyzji lub wspólnego stanowiska ◄ , przyjęte przez Radę lub decyzję Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), lub embargu na broń nałożonemu przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do końcowego zastosowania wojskowego. Do celów niniejszego ustępu „końcowe zastosowanie wojskowe” oznacza:

a) włączenie do produktów wojskowych wymienionych w wykazie uzbrojenia państw członkowskich;

b) użycie sprzętu produkcyjnego, badawczego lub analitycznego i ich podzespołów do rozwoju, wytwarzania lub konserwacji produktów wojskowych wymienionych we wspomnianym wyżej wykazie;

c) użycie niedokończonego produktu w zakładzie przemysłowym do wytwarzania produktów wojskowych wymienionych we wspomnianym wyżej wykazie.

3. Zezwolenie jest także wymagane w przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do wykorzystania jako części lub podzespoły w produktach wojskowych wymienionych w krajowym wykazie uzbrojenia, które zostały wywiezione z terytorium państwa członkowskiego bez zezwolenia lub z naruszeniem zezwolenia przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe tego państwa członkowskiego.

4. Jeżeli eksporter jest świadomy tego, że produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I, które proponuje na wywóz, są przeznaczone w całości lub w części do jakichkolwiek zastosowań określonych w ust. 1, 2 i 3, musi on powiadomić organy określone w ust. 1, które podejmą decyzję, czy wskazane jest wymaganie zezwolenia dla danego wywozu.

5. Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać krajowe ustawodawstwo nakładające wymóg uzyskania zezwolenia na wywóz produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter ma podstawy do podejrzeń, że te produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w ust. 1.

6. Państwo członkowskie, które stosując ust. 1–5, nakłada wymóg uzyskania zezwolenia na wywóz produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, informuje o tym w stosownych przypadkach pozostałe państwa członkowskie i Komisję. Pozostałe państwa członkowskie należycie uwzględniają wszystkie tego rodzaju informacje i informują swoje administracje celne i inne właściwe organy krajowe.

7. Przepisy art. 13 ust. 1 i 2 oraz ust. 5–7 mają zastosowanie do przypadków dotyczących produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.

8. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do podejmowania krajowych środków na mocy art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2603/69.

Artykuł 5

1. Na świadczenie usług pośrednictwa w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I wymagane jest zezwolenie, w przypadku gdy pośrednik został poinformowany przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce pobytu lub siedzibę, że odnośne produkty są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. Jeżeli pośrednik jest świadomy tego, że produkty podwójnego zastosowania wyszczególnione w załączniku I, w odniesieniu do których proponuje usługi pośrednictwa, są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1, musi powiadomić właściwe organy; organy te podejmą decyzję, czy celowe jest wymaganie zezwolenia na takie usługi pośrednictwa.

2. Państwo członkowskie może rozszerzyć stosowanie ust. 1 na produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1 i na produkty podwójnego zastosowania przeznaczone do końcowych zastosowań wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 2.

3. Państwo członkowskie może przyjąć lub utrzymywać przepisy krajowe nakładające na pośrednictwo w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania wymóg uzyskania zezwolenia, jeżeli pośrednik ma powody, aby podejrzewać, że produkty te są lub mogą być przeznaczone do któregokolwiek z zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1.

4. Przepisy art. 8 ust. 2, 3 i 4 mają zastosowanie do środków krajowych, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 6

1. Właściwe organy państwa, w którym ma miejsce tranzyt, mogą zakazać tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I, jeżeli produkty te są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. Podejmując decyzję o takim zakazie, państwa członkowskie biorą pod uwagę swoje obowiązki i zobowiązania, które przyjęły na siebie jako strony traktatów międzynarodowych lub jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacji.

2. Przed podjęciem decyzji o ewentualnym zakazie tranzytu państwa członkowskie mogą postanowić, że ich właściwe organy mogą w indywidualnych przypadkach nałożyć wymóg uzyskania zezwolenia w odniesieniu do konkretnego tranzytu produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I, jeżeli produkty te są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1.

3. Państwo członkowskie może rozszerzyć stosowanie ust. 1 na produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. oraz na produkty podwójnego zastosowania przeznaczone do końcowych zastosowań wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 2.

4. Przepisy art. 8 ust. 2, 3 i 4 mają zastosowanie do środków krajowych, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do przypadków świadczenia usług lub przekazywania technologii, jeżeli to świadczenie lub przekazywanie odbywa się poprzez transgraniczny przepływ osób.

Artykuł 8

1. Państwo członkowskie może, ze względów bezpieczeństwa publicznego lub ze względu na prawa człowieka, zabronić wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I lub wymagać zezwolenia na ich wywóz.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich środkach podjętych na podstawie ust. 1 niezwłocznie po ich podjęciu i podają dokładne powody podjęcia środków.

3. Państwa członkowskie powiadamiają również niezwłocznie Komisję o wszelkich modyfikacjach środków podjętych na podstawie ust. 1.

4. Komisja publikuje środki, o których została powiadomiona na podstawie ust. 2 i 3, w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.







ROZDZIAŁ III

ZEZWOLENIE NA WYWÓZ I ZEZWOLENIE NA USŁUGI POŚREDNICTWA

Artykuł 9

▼M1

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia generalne unijne zezwolenia na wywóz w odniesieniu do niektórych rodzajów eksportu, określone w załącznikach IIa–IIf.

Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę eksporter, mogą zakazać eksporterowi stosowania tych zezwoleń, jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego zdolności spełnienia warunków i wymogów takiego zezwolenia lub przestrzegania przepisów ustawodawstwa w zakresie kontroli wywozu.

Właściwe organy państwa członkowskiego wymieniają informacje na temat eksporterów pozbawionych prawa stosowania generalnego unijnego zezwolenia na wywóz, chyba że ustalą one, że eksporter nie będzie usiłował wywieźć produktów podwójnego zastosowania przez terytorium innego państwa członkowskiego. Do tego celu stosowany jest system, o którym mowa w art. 19 ust. 4.

▼B

2. W odniesieniu do wszystkich innych rodzajów wywozu, dla których na mocy niniejszego rozporządzenia wymagane jest zezwolenie, zezwolenie takie udzielane jest przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę. Z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w ust. 4 zezwolenia te mogą być indywidualne, globalne lub generalne.

Wszystkie zezwolenia są ważne na całym terenie Wspólnoty.

Eksporterzy dostarczają właściwym organom wszystkich odnośnych informacji wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie indywidualnych i globalnych zezwoleń na wywóz, aby właściwe organy krajowe miały pełne informacje, w szczególności dotyczące użytkownika końcowego, kraju przeznaczenia i końcowych zastosowań wywożonego produktu. Zezwolenie może podlegać, w stosownych przypadkach, obowiązkowi dostarczenia oświadczenia końcowego użytkownika.

3. Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o indywidualne lub globalne zezwolenia na wywóz w terminie określonym zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.

4. Krajowe generalne zezwolenia na wywóz:

▼M1

a) nie obejmują swoim zakresem produktów wymienionych w załączniku IIg;

▼B

b) są określane zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi. Mogą być stosowane przez wszystkich eksporterów mających miejsce pobytu lub siedzibę w państwie członkowskim wydającym te zezwolenia, jeżeli spełniają wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i w uzupełniających przepisach krajowych. Są wydawane zgodnie ze wskazaniami określonymi w załączniku IIIc. Są wydawane zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich wydanych lub zmienionych krajowych generalnych zezwoleniach na wywóz. Komisja podaje te zmiany do wiadomości publicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C;

c) nie mogą być wykorzystywane, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwe dla niego organy, że przedmiotowe produkty są lub mogą być przeznaczane w całości lub części do któregokolwiek z zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i 3, lub w art. 4 ust. 2 w kraju objętym embargiem na broń ►M1 nałożonym na mocy decyzji lub wspólnego stanowiska ◄ przyjętego przez Radę lub na mocy decyzji OBWE lub embargiem na broń nałożonym wiążącą rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ lub jeżeli eksporter jest świadomy, że produkty te są przeznaczone do wyżej wspomnianych zastosowań.

5. Państwa członkowskie utrzymują lub wprowadzają w swoim odnośnym krajowym ustawodawstwie możliwość udzielania zezwolenia globalnego na wywóz.

6. Państwa członkowskie dostarczają Komisji wykaz organów właściwych do:

a) udzielania zezwoleń na wywóz produktów podwójnego zastosowania;

b) wydawania zakazu tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania na mocy niniejszego rozporządzenia.

Komisja publikuje wykaz tych organów w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 10

1. Zezwolenia na usługi pośrednictwa w ramach niniejszego rozporządzenia są wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym pośrednik ma miejsce pobytu lub siedzibę. Zezwolenia te są wydawane na określoną ilość wyszczególnionych produktów przemieszczanych między dwoma lub więcej państwami trzecimi. Należy jednoznacznie określić umiejscowienie tych produktów w państwie trzecim, będącym państwem pochodzenia, użytkownika końcowego oraz jego dokładną lokalizację. Zezwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.

2. Pośrednicy dostarczają właściwym organom wszystkich odpowiednich informacji wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zezwoleń na usługi pośrednictwa, w szczególności informacji dotyczących umiejscowienia tych produktów podwójnego zastosowania w państwie trzecim, będącym państwem pochodzenia, jednoznacznego opisu tych produktów i ich ilości, trzecich stron biorących udział w transakcji, państwa trzeciego, będącego państwem przeznaczenia, użytkownika końcowego w tym trzecim kraju oraz jego dokładnej lokalizacji.

3. Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o zezwolenie na usługi pośrednictwa w terminie określonym zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.

4. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji wykaz organów upoważnionych do udzielania przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zezwoleń na usługi pośrednictwa. Komisja publikuje wykaz tych organów w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 11

1. Jeżeli produkty podwójnego zastosowania, w odniesieniu do których został złożony wniosek o wydanie indywidualnego zezwolenia na wywóz do miejsca przeznaczenia niewymienionego w ►M1 załączniku IIa ◄ lub do jakiegokolwiek miejsca przeznaczenia w przypadku produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV, są lub będą umieszczone w jednym lub kilku państwach członkowskich innych niż te, w których składany jest wniosek, fakt taki zostaje wykazany we wniosku. Właściwe organy państwa członkowskiego, do których został złożony wniosek o wydanie zezwolenia, niezwłocznie zasięgają opinii właściwych organów zainteresowanego państwa lub państw członkowskich i dostarczają stosownych informacji. Państwo lub państwa członkowskie, u których zasięgano opinii, w ciągu dziesięciu dni roboczych powiadamiają o wszelkich zastrzeżeniach, jakie mogą mieć wobec udzielenia zezwolenia, które wiążą państwo członkowskie, w którym złożono wniosek.

Jeżeli w ciągu dziesięciu dni roboczych nie zostaną przedstawione żadne zastrzeżenia, uznaje się, że państwo lub państwa członkowskie, u których zasięgano opinii, nie mają zastrzeżeń.

W wyjątkowych przypadkach każde państwo członkowskie, u którego zasięgano opinii, może złożyć wniosek o wydłużenie terminu 10-dniowego. Jednakże wydłużenie to nie może przekroczyć 30 dni roboczych.

2. Jeżeli wywóz mógłby naruszać podstawowe interesy bezpieczeństwa, państwo członkowskie może prosić inne państwo członkowskie o nieudzielanie zezwolenia na wywóz lub, jeżeli takie zezwolenie zostało udzielone, prosić o jego unieważnienie, zawieszenie, modyfikację lub odwołanie. Państwo członkowskie, które otrzymało taką prośbę, niezwłocznie podejmuje konsultacje o charakterze niewiążącym z państwem członkowskim występującym z prośbą, które mają się zakończyć w ciągu 10 dni roboczych. Jeżeli państwo członkowskie, do którego kierowana jest prośba, postanowi udzielić zezwolenia, powinno poinformować o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pomocą systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 13 ust. 6.

Artykuł 12

1. Przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym udzieleniu indywidualnego lub globalnego zezwolenia na wywóz lub udzieleniu zezwolenia na usługi pośrednictwa na mocy niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie biorą pod uwagę wszelkie istotne względy obejmujące:

a) własne zobowiązania i obowiązki, które przyjęły jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywózu lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych;

b) własne zobowiązania w ramach sankcji ►M1 nałożone na mocy decyzji lub wspólnego stanowiska ◄ , przyjęte przez Radę lub decyzję OBWE lub przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;

c) względy krajowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym dziedziny objęte wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określającym wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego ( 5 );

d) zamierzone końcowe zastosowanie i ryzyko jego zmiany.

2. Oprócz kryteriów określonych w ust. 1, przy ocenie wniosku o wydanie zezwolenia globalnego na wywóz państwa członkowskie biorą pod uwagę stosowanie przez eksportera proporcjonalnych i odpowiednich środków i procedur w celu zapewnienia zgodności z przepisami i celami niniejszego rozporządzenia oraz z warunkami zezwolenia.

Artykuł 13

1. Właściwe organy państw członkowskich, działając zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą odmówić udzielenia zezwolenia na wywóz, a także mogą unieważnić, zawiesić, zmodyfikować lub odwołać zezwolenie na wywóz, które już zostało udzielone. W przypadku odmowy, unieważnienia, zawieszenia, znacznego ograniczenia lub odwołania zezwolenia na wywóz lub w przypadku ustalenia przez właściwe organy, że nie należy wydawać zezwolenia na zamierzony wywóz, powiadamiają one właściwe organy pozostałych państw członkowskich i Komisję oraz przekazują im stosowne informacje. W przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego zawieszą zezwolenie na wywóz, ostateczna ocena zostanie zakomunikowana państwom członkowskim i Komisji na koniec okresu zawieszenia.

2. W ciągu trzech lat od powiadomienia właściwe organy państw członkowskich dokonują przeglądu odmów udzielenia zezwoleń, o których powiadamiano zgodnie z ust. 1, i w razie potrzeby odwołują, zmieniają lub odnawiają je. Właściwe organy państw członkowskich powiadamiają o wynikach tego przeglądu właściwe organy pozostałych państw członkowskich i Komisji w możliwie najkrótszym terminie. Odmowy, które nie zostały odwołane, pozostają w mocy.

3. Właściwe organy państw członkowskich niezwłocznie powiadamiają pozostałe państwa członkowskie i Komisję o swoich decyzjach, podjętych na mocy art. 6, w sprawie zakazu tranzytu produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I. Powiadomienia te zawierają wszelkie stosowne informacje, m.in. klasyfikację produktu, jego parametry techniczne, kraj przeznaczenia i użytkownika końcowego.

4. Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie również do zezwoleń na usługi pośrednictwa.

5. Zanim właściwe organy danego państwa członkowskiego, działając na mocy niniejszego rozporządzenia, udzielą zezwolenia na wywóz lub zezwolenia na świadczenie usług pośrednictwa lub podejmą decyzję w sprawie tranzytu, analizują wszystkie ważne odmowy lub decyzje o zakazie tranzytu produktów podwójnego zastosowania, wymienionych w załączniku I, podjęte na mocy niniejszego rozporządzenia, aby ustalić, czy decyzja odmowna w sprawie zezwolenia lub tranzytu nie została podjęta przez właściwe organy w innym państwie członkowskim lub państwach członkowskich w odniesieniu do zasadniczo identycznej transakcji (co oznacza produkt o zasadniczo identycznych parametrach lub charakterystyce technicznej dla tego samego użytkownika końcowego lub odbiorcy). Zasięgają one najpierw opinii właściwych organów państwa lub państw członkowskich, które udzieliły takiej odmowy lub podjęły decyzje o zakazie tranzytu zgodnie z ust. 1 i 3. Jeżeli po przeprowadzeniu takich konsultacji właściwe organy państwa członkowskiego postanowią udzielić zezwolenia lub zezwolić na tranzyt, informują one pozostałe właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję oraz dostarczają stosownych informacji o powodach tej decyzji.

▼M1

6. Wszystkie powiadomienia wymagane na mocy niniejszego artykułu muszą być składane za pomocą bezpiecznych środków elektronicznych, w tym za pośrednictwem bezpiecznego systemu, o którym mowa w art. 19 ust. 4.

▼B

7. Wszystkie informacje wymieniane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu są zgodne z przepisami art. 19 ust. 3, 4 i 6 dotyczącymi poufności takich informacji.

Artykuł 14

1. Wszelkie indywidualne i globalne zezwolenia na wywóz oraz zezwolenia na usługi pośrednictwa są wydawane pisemnie lub za pomocą środków elektronicznych na formularzach zawierających przynajmniej wszystkie elementy wzorów określonych w załącznikach IIIa i IIIb oraz w kolejności zgodnej z tymi wzorami.

2. Na wniosek eksporterów globalne zezwolenia na wywóz, które zawierają limity ilościowe, są dzielone.







ROZDZIAŁ IV

AKTUALIZACJA WYKAZU PRODUKTÓW PODWÓJNEGO ZASTOSOWANIA

Artykuł 15

1. Wykaz produktów podwójnego zastosowania określony w załączniku I jest aktualizowany zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami i obowiązkami oraz wszelkimi ich modyfikacjami, które państwa członkowskie przyjęły jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywozu lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych.

2. Załącznik IV, stanowiący podzbiór załącznika I, jest aktualizowany w związku z art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mianowicie w odniesieniu do względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego państw członkowskich.







ROZDZIAŁ V

PROCEDURY CELNE

Artykuł 16

1. Przy dokonywaniu formalności w zakresie wywozu produktów podwójnego zastosowania w urzędzie celnym odpowiedzialnym za obsługę deklaracji eksportowej eksporter dostarcza dowód, że uzyskał konieczne zezwolenie na wywóz.

2. Od eksportera może być wymagane tłumaczenie dostarczonych jako dowód dokumentów na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym złożona jest deklaracja eksportowa.

3. Bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych na mocy lub w zastosowaniu Wspólnotowego kodeksu celnego państwo członkowskie może także na okres nieprzekraczający okresów określonych w ust. 4 zawiesić wywóz ze swojego terytorium produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I, które zostały objęte ważnym zezwoleniem, lub, jeżeli to konieczne, w inny sposób zapobiec opuszczeniu przez te produkty terytorium Wspólnoty poprzez swoje terytorium, jeżeli są uzasadnione podejrzenia, że:

a) przy udzielaniu zezwolenia nie zostały wzięte pod uwagę stosowne informacje; lub

b) od czasu udzielenia zezwolenia okoliczności w znaczący sposób uległy zmianie.

4. W przypadku określonym w ust. 3 należy niezwłocznie zasięgnąć opinii właściwych organów państwa członkowskiego, które udzieliło zezwolenia na wywóz w celu ewentualnego podjęcia przez nie działań na podstawie art. 13 ust. 1. Jeżeli takie właściwe organy podejmą decyzję o utrzymaniu zezwolenia, udzielają odpowiedzi w terminie 10 dni roboczych, który na ich wniosek może być przedłużony do 30 dni roboczych w wyjątkowych okolicznościach. W takim przypadku lub jeżeli nie udzielono odpowiedzi w ciągu 10 lub (w opisanym powyżej wyjątkowym przypadku) 30 dni roboczych, produkty podwójnego zastosowania zostają natychmiast zwolnione. Państwo członkowskie, które udzieliło zezwolenia, informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję.

Artykuł 17

1. Państwo członkowskie może ustanowić, że formalności celne w zakresie wywozu produktów podwójnego zastosowania mogą być dokonywane tylko w uprawnionych do tego celu urzędach celnych.

2. Państwo członkowskie, korzystające z możliwości określonej w ust. 1, informuje Komisję, które urzędy celne zostały należycie upoważnione. Komisja opublikuje informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 18

Przepisy art. 843 i 912a–912g rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mają zastosowanie do ograniczeń odnoszących się do wywozu, powrotnego wywozu i opuszczania obszaru celnego przez produkty podwójnego zastosowania, w przypadku wywozu których wymagane jest zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia.







ROZDZIAŁ VI

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

Artykuł 19

1. Państwa członkowskie we współpracy z Komisją podejmują odpowiednie środki w celu nawiązania bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami, w szczególności w celu wyeliminowania ryzyka, że ewentualne rozbieżności w stosowaniu kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania mogą prowadzić do zakłóceń w handlu, co może powodować trudności dla jednego lub kilku państw członkowskich.

2. Państwa członkowskie podejmują wszystkie odpowiednie środki w celu nawiązania bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami, mając na względzie zwiększenie skuteczności wspólnotowego systemu kontroli wywozu. Takie informacje mogą obejmować:

a) szczegółowe informacje dotyczące eksporterów, których pozbawiono na mocy sankcji krajowych prawa do korzystania z krajowych generalnych zezwoleń na wywóz lub ►M1 generalnych unijnych zezwoleń na wywóz; ◄

b) dane dotyczące wrażliwych użytkowników końcowych i podmiotów uczestniczących w budzących podejrzenia transakcjach oraz odbytych tras, jeśli dostępne.

3. Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego ( 6 ), w szczególności przepisy dotyczące poufności informacji, stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian, bez uszczerbku dla art. 23 niniejszego rozporządzenia.

▼M1

4. Na potrzeby wymiany informacji między państwami członkowskimi, a także w stosownych przypadkach między państwami członkowskimi a Komisją, Komisja stworzy bezpieczny, szyfrowany system w porozumieniu z Grupą Koordynacyjną ds. Produktów Podwójnego Zastosowania, ustanowioną na mocy art. 23. Parlament Europejski otrzymuje informacje dotyczące budżetu tego systemu, jego rozwoju, tymczasowej i ostatecznej konfiguracji i funkcjonowania oraz kosztów sieci.

▼B

5. Zapewnienie wytycznych dla eksporterów i pośredników będzie obowiązkiem państw członkowskich, w których mają oni miejsce pobytu lub siedzibę. Komisja i Rada mogą również udostępnić wytyczne lub opracowywać zalecenia w sprawie najlepszych praktyk w kwestiach, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.

6. Przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z przepisami dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych ( 7 ) oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych ( 8 ).







ROZDZIAŁ VII

ŚRODKI KONTROLI

Artykuł 20

1. Eksporterzy produktów podwójnego zastosowania przechowują szczegółowe rejestry lub zapisy transakcji eksportowych zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką obowiązującą w poszczególnych państwach członkowskich. Takie rejestry lub zapisy obejmują w szczególności dokumenty handlowe, takie jak faktury, deklaracje oraz dokumenty transportowe i wysyłkowe zawierające wystarczające informacje umożliwiające identyfikację następujących danych:

a) opis produktów podwójnego zastosowania;

b) ilość produktów podwójnego zastosowania;

c) nazwa i adres eksportera i odbiorcy;

d) końcowe zastosowanie i końcowy użytkownik produktów podwójnego zastosowania, jeżeli dane te są znane.

2. Z godnie z prawem krajowym lub praktyką obowiązującą w poszczególnych państwach członkowskich pośrednicy przechowują rejestry lub zapisy dotyczące usług pośrednictwa objętych zakresem stosowania art. 5, umożliwiające udowodnienie, na żądanie, opisu produktów podwójnego zastosowania, które były przedmiotem usług pośrednictwa, okresu, w którym produkty były przedmiotem takich usług, i ich przeznaczenia, oraz krajów, których dotyczą te usługi pośrednictwa.

3. Zapisy lub rejestry oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2 są przechowywane co najmniej przez trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miał miejsce wywóz lub świadczono usługi pośrednictwa. Są one okazywane na żądanie właściwym organom państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę lub pośrednik ma siedzibę lub miejsce pobytu.

Artykuł 21

W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia każde państwo członkowskie podejmie wszelkie niezbędne środki dla umożliwienia właściwym organom:

a) gromadzenia informacji o zamówieniach i transakcjach dotyczących produktów podwójnego zastosowania;

b) ustalenia, że środki kontroli wywozu są właściwie stosowane, co może obejmować w szczególności prawo do wejścia do pomieszczeń osób, które mają udział w transakcji eksportowej lub pośredników świadczących usługi pośrednictwa w warunkach określonych w art. 5.







ROZDZIAŁ VIII

POZOSTAŁE PRZEPISY

Artykuł 22

1. W przypadku wewnątrzwspólnotowych transferów produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV wymagane jest zezwolenie. Produkty wymienione w załączniku IV część 2 nie są objęte generalnym zezwoleniem.

2. Państwo członkowskie może nałożyć wymóg uzyskania zezwolenia w przypadku transferów innych produktów podwójnego zastosowania ze swojego terytorium do innego państwa członkowskiego, w przypadkach gdy w momencie transferu:

— operator wie, że miejsce końcowego przeznaczenia przedmiotowych produktów jest poza Wspólnotą,

— wywóz tych produktów do tego miejsca końcowego przeznaczenia podlega wymogowi uzyskania zezwolenia na mocy art. 3, 4 lub 8 w państwie członkowskim, z którego produkty te mają być wysłane, i taki wywóz bezpośrednio z jego terytorium nie jest dozwolony na mocy zezwolenia generalnego lub zezwolenia globalnego,

— w państwach członkowskich, do których produkty te mają być przesłane, nie będą one poddane przetworzeniu ani obróbce w rozumieniu art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego.

3. O zezwolenie na transfer należy wystąpić w państwie członkowskim, z którego dane produkty podwójnego zastosowania mają być wysłane.

4. W przypadkach gdy dalszy wywóz produktów podwójnego zastosowania został już zaakceptowany drogą procedur określonych w art. 11 przez państwo członkowskie, z którego produkty te mają być wysłane, zezwolenie na transfer jest wydawane bezpośrednio operatorowi, o ile okoliczności nie zmieniły się znacząco.

5. Państwo członkowskie, które przyjmuje ustawodawstwo nakładające takie wymaganie, informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach, jakie podjęto. Komisja publikuje te informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

6. Środki przyjęte na podstawie ust. 1 i 2 nie obejmują stosowania wewnętrznych kontroli granicznych we Wspólnocie, ale wyłącznie kontrole, które są przeprowadzane jako część normalnych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminujący na całym terytorium Wspólnoty.

7. Stosowanie środków na podstawie art. 1 i 2 nie może w żadnym wypadku powodować nakładania na transfery z jednego państwa członkowskiego do innego bardziej restrykcyjnych warunków niż nałożone na wywóz tych samych produktów do państw trzecich.

8. Dokumenty i rejestry transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I należy przechowywać przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miał miejsce transfer, i należy je okazywać na żądanie właściwym organom państwa członkowskiego, z którego dokonano transferu.

9. Państwo członkowskie może w drodze krajowego ustawodawstwa wymagać, aby — w przypadku transferów wewnątrzwspólnotowych z tego państwa członkowskiego produktów wymienionych w kategorii 5 części 2 załącznika I, które nie są wymienione w załączniku IV — właściwym organom tego państwa członkowskiego dostarczone zostały dodatkowe informacje dotyczące tych produktów.

10. Stosowne dokumenty handlowe dotyczące transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I zawierają wyraźną informację, iż produkty podlegają kontroli w przypadku wywozu ze Wspólnoty. Stosowne dokumenty handlowe obejmują w szczególności: umowy sprzedaży, potwierdzenia zamówień, faktury lub zawiadomienia o wysyłce.

Artykuł 23

1. Zostaje powołana Grupa Koordynacyjna ds. Produktów Podwójnego Zastosowania pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji. Każde państwo członkowskie wyznaczy przedstawiciela do tej grupy.

Grupa bada wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą być podnoszone przez przewodniczącego lub przedstawiciela państwa członkowskiego.

2. Przewodniczący Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania lub grupa koordynacyjna zasięga, jeżeli uzna to za konieczne, opinii eksporterów, pośredników oraz innych właściwych zainteresowanych stron, których dotyczy niniejsze rozporządzenie.

▼M1

3. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu roczne sprawozdanie z działalności, badań i konsultacji Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania, do którego ma zastosowanie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ( 9 ).

▼B

Artykuł 24

Każde państwo członkowskie podejmuje odpowiednie środki, aby zapewnić właściwe egzekwowanie wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia. W szczególności ustanawia sankcje stosowne do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych w celu jego wykonania. Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

▼M1

Artykuł 25

1. Każde z państw członkowskich informuje Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami, o których mowa w art. 24. Komisja przesyła informacje do pozostałych państw członkowskich.

2. Co trzy lata Komisja dokonuje przeglądu wykonania niniejszego rozporządzenia i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyczerpujące sprawozdanie z jego wykonania oraz oceny skutków, które może zawierać propozycje jego zmian. Państwa członkowskie dostarczają Komisji wszystkich stosownych informacji dla przygotowania tego sprawozdania.

3. Szczególne części sprawozdania dotyczą:

a) Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania i jej działalności. Informacje, jakie Komisja przedstawia w sprawie prowadzonych przez Grupę Koordynacyjną ds. Produktów Podwójnego Zastosowania badań i konsultacji, są poufne zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Informacje są uważane za poufne w każdym przypadku, gdy ich ujawnienie może mieć znaczące niekorzystne skutki dla osoby dostarczającej informacje lub dla źródła tych informacji;

b) wykonania art. 19 ust. 4; muszą zawierać sprawozdanie na temat etapu tworzenia bezpiecznego, szyfrowanego systemu wymiany informacji między państwami członkowskimi i Komisją;

c) wykonania art. 15 ust. 1;

d) wykonania art. 15 ust. 2;

e) wyczerpujących informacji w sprawie środków podejmowanych przez państwa członkowskie na mocy art. 24, o których Komisja jest powiadamiana na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu.

4. Nie później niż w dniu 31 grudnia 2013 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wykonanie niniejszego rozporządzenia, w którym szczególna uwaga zostanie poświęcona wykonaniu załącznika IIb – generalnego unijnego zezwolenia na wywóz nr EU002 – w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym dotyczącym zmiany niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do przesyłek o niskiej wartości.

▼M1

Artykuł 25a

Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących porozumień lub protokołów w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w kwestiach celnych, zawartych między Unią i krajami trzecimi, Rada może upoważnić Komisję do wynegocjowania z krajami trzecimi porozumień mających na celu wzajemne uznawanie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania objętych niniejszym rozporządzeniem, w szczególności w celu zlikwidowania wymogów posiadania zezwolenia na ponowny wywóz na terytorium Unii. Negocjacje te prowadzone są zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 207 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz, w stosownych przypadkach, Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

▼B

Artykuł 26

Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na:

— stosowanie art. 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

— stosowanie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

Artykuł 27

Rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 uchyla się ze skutkiem od dnia 27 sierpnia 2009 r.

Jednakże w przypadku wniosków o wydanie zezwoleń na wywóz złożonych przed 27 sierpnia 2009 r. mają nadal zastosowanie stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1334/2000.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku VI.

Artykuł 28

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 90 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Wykaz, o którym mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia

WYKAZ PRODUKTÓW PODWÓJNEGO ZASTOSOWANIA

Niniejszy wykaz wprowadza uzgodnioną na szczeblu międzynarodowym kontrolę produktów i technologii podwójnego zastosowania, w tym przez Porozumienie z Wassenaar, Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych (MTCR), Grupę Dostawców Jądrowych (GDJ), Grupę Australijską i Konwencję o Zakazie Broni Chemicznej (CWC).

SPIS TREŚCI

Uwagi Definicje Akronimy i skróty Kategoria 0 Materiały, instalacje i urządzenia jądrowe Kategoria 1 Materiały specjalne i związane z nimi urządzenia Kategoria 2 Przetwarzanie materiałów Kategoria 3 Elektronika Kategoria 4 Komputery Kategoria 5 Telekomunikacja i „ochrona informacji” Kategoria 6 Czujniki i lasery Kategoria 7 Nawigacja i awionika Kategoria 8 Urządzenia okrętowe Kategoria 9 Kosmonautyka, aeronautyka, napęd

UWAGI OGÓLNE DO ZAŁĄCZNIKA I:

1. W przypadku towarów, które są zaprojektowane lub zmodyfikowane do zastosowań wojskowych, należy sprawdzić także odpowiedni wykaz kontrolny uzbrojenia publikowany w danym państwie członkowskim. Odsyłacz, który mówi „ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA”, odnosi się do tych wykazów.

2. Cel kontroli przewidzianej w niniejszym wykazie nie może być omijany przez eksportowanie jakichkolwiek towarów niepodlegających kontroli (łącznie z instalacjami) zawierających jeden lub więcej składników podlegających kontroli, gdy kontrolowany składnik lub składniki są zasadniczymi elementami tych towarów i możliwe jest ich wydzielenie lub zastosowanie do innych celów. N.B.: Przy rozstrzyganiu, czy kontrolowany składnik lub części składniki mają być uważane za elementy zasadnicze, konieczne jest rozważenie czynników: ilości, wartości, zawartości technologicznego know–how i innych szczególnych okoliczności, które mogą zdecydować, że kontrolowany składnik lub składniki są zasadniczymi elementami dostarczanych towarów.

3. Towary wymienione w niniejszym wykazie obejmują zarówno towary nowe, jak i używane.

UWAGA DO TECHNOLOGII JĄDROWEJ (UdTJ):

(Czytać łącznie z grupą E kategorii 0)

„Technologia” bezpośrednio związana z którymikolwiek towarami wymienionymi w kategorii 0 objęta jest kontrolą zgodnie z postanowieniami kategorii 0.

„Technologia”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów objętych kontrolą, pozostaje pod taką samą kontrolą nawet wtedy, gdy może być stosowana do towarów nieobjętych taką kontrolą.

Zgoda na wywóz określonych towarów upoważnia również do wywozu do tego samego użytkownika minimalnej „technologii” wymaganej dla zainstalowania, eksploatacji, utrzymania i naprawy tych towarów.

Kontrole transferu „technologii” nie mają zastosowania do informacji „będących własnością publiczną” lub związanych z „podstawowymi badaniami naukowymi”.

UWAGA OGÓLNA DO TECHNOLOGII (UOdT):

(Czytać łącznie z grupą E kategorii od 1 do 9)

Wywóz „technologii”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów wymienionych w kategoriach od 1 do 9, podlega kontroli na warunkach podanych w każdej z tych kategorii.

„Technologia”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów objętych kontrolą, pozostaje pod taką samą kontrolą nawet wtedy, gdy może być stosowana do towarów nieobjętych taką kontrolą.

Kontrolą nie obejmuje się minimalnej „technologii” wymaganej do zainstalowania, eksploatacji, utrzymania i naprawy towarów niekontrolowanych lub takich, które uzyskały odrębnie zgodę na wywóz.

N.B.: Powyższe nie zwalnia od kontroli „technologii” wymienionych w pozycjach 1E002.e., 1E002.f., 8E002.a. i 8E002.b.

Kontrola transferu „technologii” nie ma zastosowania do informacji „będących własnością publiczną”, związanych z „podstawowymi badaniami naukowymi” lub minimum informacji koniecznych przy składaniu wniosków patentowych.

UWAGA OGÓLNA DO OPROGRAMOWANIA (UOdO):

(Niniejsza uwaga jest nadrzędna w stosunku do kontroli określonych w grupie D kategorii od 0 do 9.)

Kategorie 0 do 9 niniejszego wykazu nie obejmują kontrolą „oprogramowania”, które jest:

a. ogólnie dostępne poprzez: 1. sprzedaż gotowego oprogramowania w punktach sprzedaży detalicznej bez żadnych ograniczeń w wyniku: a. bezpośrednich transakcji sprzedaży; b. transakcji realizowanych na zamówienie pocztowe; c. transakcji zawieranych drogą elektroniczną; lub d. transakcji realizowanych na zamówienie telefoniczne; oraz 2. przygotowanie do samodzielnej instalacji przez użytkownika bez konieczności dalszej znacznej pomocy ze strony sprzedawcy; lub N.B. Punkt a. uwagi ogólnej do oprogramowania nie zwalnia od kontroli „oprogramowania” wymienionego w kategorii 5 — część 2 („Bezpieczeństwo informacji”).

b. uznawane za „będące własnością publiczną”.

DEFINICJE TERMINÓW UŻYWANYCH W NINIEJSZYM ZAŁĄCZNIKU:

Definicje terminów w „cudzysłowie pojedynczym” podano w uwadze technicznej do odpowiedniej pozycji.

Definicje terminów w „cudzysłowie podwójnym” są następujące:

N.B.: Odnośniki do kategorii podano w nawiasach po zdefiniowanym terminie.

„Adaptacyjny dynamiczny wybór trasy” (5) Automatyczna zmiana trasy ruchu na podstawie odbieranych i analizowanych informacji o bieżących warunkach w sieci. N.B.: Nie dotyczy to przypadków decyzji o zmianie trasy podejmowanych na podstawie określonych wcześniej informacji.

„Algorytm asymetryczny” (5) Algorytm kryptograficzny, w którym stosuje się różne, powiązane matematycznie, klucze do szyfrowania i deszyfrowania. N.B.: Powszechnym zastosowaniem „algorytmu asymetrycznego” jest zarządzanie kluczami.

„Algorytm symetryczny” (5) Algorytm kryptograficzny, w którym stosuje się identyczne klucze do szyfrowania i deszyfrowania. N.B.: Powszechnym zastosowaniem „algorytmu symetrycznego” jest utajnianie danych.

„Analizatory sygnałów” (3) Urządzenia do pomiaru i pokazywania podstawowych parametrów sygnałów o jednej częstotliwości, będących składowymi sygnałów wieloczęstotliwościowych.

„Analizatory sygnałów dynamicznych” (3) „Analizatory sygnałów”, w których zastosowano techniki cyfrowego próbkowania i przekształcania w celu utworzenia obrazu widma Fouriera danej postaci fali, łącznie z informacjami o jej amplitudzie i fazie. N.B.: Zob. także „Analizatory sygnałów”

„APP” (4) — zob. „Skorygowana wydajność szczytowa”.

„Atomizacja gazowa” (1) Proces rozpylania strumienia stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej za pomocą strumienia gazu o wysokim ciśnieniu.

„Atomizacja próżniowa” (1) Proces rozpylania strumienia stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej poprzez szybkie uwolnienie rozpuszczonego gazu w warunkach podciśnienia.

„Atomizacja rotacyjna” (1) Proces rozpylania strumienia lub jeziorka stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej za pomocą siły odśrodkowej.

„Automatyczne śledzenie celu” (6) Technika przetwarzania umożliwiająca automatyczne określanie i podawanie na wyjściu w czasie rzeczywistym ekstrapolowanej wartości najbardziej prawdopodobnego położenia celu.

„Bezpilotowy statek powietrzny” („UAV”) (9) Każdy statek powietrzny zdolny do wzniesienia się w powietrze i kontynuowania kontrolowanego lotu i nawigacji bez obecności ludzi na pokładzie.

„Bicie promieniowe” (odchylenie od właściwego ruchu) (2) Promieniowe przemieszczenie głównego wrzeciona w ciągu jednego obrotu, mierzone w płaszczyźnie prostopadłej do osi wrzeciona w punkcie znajdującym się na zewnętrznej lub wewnętrznej badanej powierzchni obrotowej. (Zob.: ISO 230 część 1–1986, paragraf 5.61).

„Bicie osiowe” (2) Przemieszczenie osiowe wrzeciona głównego podczas jednego obrotu, mierzone w płaszczyźnie prostopadłej do czoła wrzeciona, w punkcie sąsiadującym z obwodem czoła wrzeciona (Zob.: ISO 230 Część 1–1986, paragraf 5.63).

„Bezpośrednie wytłaczanie hydrauliczne” (2) Technika odkształcania, w której stosowana jest napełniona płynem odkształcalna poduszka, działająca bezpośrednio na powierzchnię obrabianego przedmiotu.

„Będące własnością publiczną” (UOdT UdTJ UOdO) W odniesieniu do niniejszego dokumentu oznacza „technologię” lub „oprogramowanie” dostępne bez żadnych ograniczeń co do ich dalszego rozpowszechniania (ograniczenia wynikające z praw autorskich nie wykluczają uznania „technologii” lub „oprogramowania” za „będące własnością publiczną”).

„Całkowicie autonomiczny system cyfrowego sterowania silnikami” („FADEC”) (7, 9) Elektroniczny system sterowania turbiną gazową lub silnikami o złożonym cyklu, wykorzystujący komputer cyfrowy do kontroli parametrów niezbędnych do regulacji siły ciągu silnika lub mocy wyjściowej na wale w całym zakresie pracy silnika, od początku dozowania paliwa do odcięcia jego dopływu.

„Całkowita gęstość prądu” (3) Całkowita liczba amperozwojów w cewce (tj. suma liczby zwojów pomnożona przez maksymalne natężenie prądu przenoszone przez każdy zwój) podzielona przez całkowity przekrój poprzeczny cewki (składającej się z włókienek nadprzewodzących, matrycy metalowej, w której osadzone są włókienka nadprzewodzące, materiału stanowiącego obudowę, kanałów chłodzących itp.).

„Całkowita szybkość transmisji danych cyfrowych” (5) Liczba bitów, łącznie z bitami kodowymi linii, bitami nieinformacyjnymi i podobnymi, przepływających w jednostce czasu pomiędzy odpowiednimi urządzeniami w cyfrowym systemie transmisji. N.B.: Zob. także „szybkość przesyłania danych cyfrowych”.

„CE” — zob. „Element obliczeniowy”.

„Chwilowa szerokość pasma” (3, 5, 7) Szerokość pasma, w którym moc wyjściowa pozostaje na stałym poziomie z dokładnością do 3 dB bez regulacji innych parametrów roboczych.

„Cyrkulacyjne układy równoważenia momentu lub cyrkulacyjne układy sterowania kierunkiem” (7) Układy, w których przepływ powietrza wokół powierzchni aerodynamicznych jest wykorzystywany do zwiększenia powstających na nich sił lub do kierowania nimi.

„Cywilny statek powietrzny” (1, 7, 9) „Statki powietrzne” wymienione i określone przez organy lotnictwa cywilnego w podawanych do wiadomości publicznej wykazach świadectw zdatności do lotu jako zdatne do użytkowania do komercyjnych celów cywilnych na liniach wewnętrznych i zewnętrznych lub do legalnych celów cywilnych, prywatnych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. NB: Zob. również „statek powietrzny”.

„Czas przełączania częstotliwości” (3, 5) Maksymalny czas (tj. opóźnienie), jakiego potrzebuje sygnał przy przełączaniu się z jednej wybranej częstotliwości wyjściowej na inną, żeby osiągnąć: a. Częstotliwość różniącą się o 100 Hz od częstotliwości końcowej; lub b. Poziom wyjściowy różniący się o 1 dB od końcowego poziomu wyjściowego.

„Czas trwania impulsu” (6) Czas trwania impulsu „lasera” mierzony na poziomie połowy natężenia pełnej szerokości (FWHI).

„Czas trwania emisji lasera” (6) Czas, w którym „laser” emituje promieniowanie „lasera”, który dla „laserów impulsowych” oznacza czas emitowania pojedynczego impulsu lub serii kolejnych impulsów.

„Czas ustalania” (3) Podczas przełączania przetwornika z jednego poziomu na drugi czas potrzebny do otrzymania na wyjściu wartości różniącej się o połowę bitu od wartości końcowej.

„Dokładność” (2, 6) Zazwyczaj określana w kategoriach niedokładności; jest to maksymalne odchylenie, dodatnie lub ujemne, danej wartości od uznanej wartości standardowej lub prawdziwej.

„Element obliczeniowy” („CE”) (4) Najmniejsza jednostka obliczeniowa, której działanie daje wynik arytmetyczny lub logiczny.

„Element o podstawowym znaczeniu” (4) W odniesieniu do kategorii 4, dany element jest „elementem o podstawowym znaczeniu”, jeżeli wartość jego wymiany stanowi ponad 35 % całkowitej wartości systemu, w którego skład wchodzi. Wartość elementu jest ceną płaconą za element przez producenta systemu lub przez firmę montującą system. Wartość całkowita jest zwykłą ceną sprzedaży osobom postronnym w miejscu produkcji lub w miejscu przygotowywania wysyłek towarów.

„FADEC” — zob. „Całkowicie autonomiczny system cyfrowego sterowania silnikami”.

„Formowanie ekstrakcyjne z fazy stopionej” (1) Technika „gwałtownego krzepnięcia” i ekstrahowania wyrobu stopowego podobnego do wstęgi, polegająca na zanurzaniu krótkiego odcinka wirującego ochłodzonego bloku w wannie stopionego stopu metalowego. N.B.: „Gwałtowne krzepnięcie”: krzepnięcie stopionego materiału podczas chłodzenia z szybkością powyżej 1 000 K/s.

„Formowanie rotacyjne z fazy stopionej” (1) Technika „gwałtownego krzepnięcia” polegająca na uderzaniu strumienia stopionego metalu w wirujący chłodzony blok, wskutek czego powstaje wyrób w postaci płatków, wstęgi lub pręcików. N.B.: „Gwałtowne krzepnięcie”: krzepnięcie roztopionego materiału podczas chłodzenia z szybkością powyżej 1 000 K/s.

„Formowanie w stanie nadplastycznym” (1, 2) Technika odkształcania termicznego metali, których wydłużenie całkowite do zerwania, mierzone w temperaturze pokojowej tradycyjnymi technikami badania wytrzymałości na rozciąganie, w normalnych warunkach, jest bardzo małe (poniżej 20 %); jej celem jest co najmniej dwukrotne powiększenie tych wartości podczas obróbki.

„Gęstość zastępcza” (6) Masa elementu optycznego na jednostkę pola powierzchni optycznej rzutowanej na powierzchnię optyczną.

„Gram efektywny” (0, 1) „Gram efektywny”„specjalnego materiału rozszczepialnego” oznacza: dla izotopów plutonu i uranu–233 — masę izotopu w gramach; dla uranu wzbogaconego do poziomu 1 % lub więcej izotopu uranu–235 — masę pierwiastka w gramach pomnożoną przez kwadrat jego wzbogacenia wyrażonego w postaci ułamka dziesiętnego udziału wagowego izotopu U–235; dla uranu wzbogaconego w izotop uranu–235 do poziomu poniżej 1 procenta — masę pierwiastka w gramach pomnożoną przez 0,0001;

„Hybrydowy układ scalony” (3) Dowolne połączenie układu(-ów) scalonego(-ych) lub układu scalonego z „elementami układu” lub „składnikami dyskretnymi” połączonymi ze sobą w celu realizacji określonej(-ych) funkcji, mające wszystkie wymienione poniżej cechy: a. Posiada co najmniej jedno urządzenie nieobudowane; b. Zastosowano w nim typowe metody łączenia stosowane podczas produkcji układów scalonych; c. Można je wymieniać tylko w całości; oraz d. W normalnych warunkach nie można go rozmontować. N.B. 1: „Element układu”: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, na przykład jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator itp. N.B. 2: „Składnik dyskretny”: „element układu” w oddzielnej obudowie z własnymi końcówkami wyjściowymi.

„Immunotoksyna” (1) Koniugat jednokomórkowego przeciwciała monoklonalnego i „toksyny” lub „podjednostki toksyny”, który wpływa selektywnie na komórki chorobowo zmienione.

„Instalacje do naprowadzania” (7) Systemy scalające proces pomiaru i obliczania położenia pojazdu i jego prędkości (tj. nawigację) z obliczeniami i wysyłaniem poleceń do systemów sterowania lotem pojazdu w celu skorygowania jego toru lotu.

„Instalacje produkcyjne” (7 9) Sprzęt i specjalnie do niego opracowane oprogramowanie, wbudowane w instalacje w celu „rozwoju” lub do jednej lub więcej faz „produkcji”.

„Inteligentna karta osobista” (5) Karta inteligentna zaopatrzona w mikroukład, lub dokument osobisty przeznaczony do odczytu elektronicznego (np. paszport biometryczny), zaprogramowane do konkretnego zastosowania, bez możliwości przeprogramowania przez użytkownika do jakichkolwiek innych zastosowań.

„Izolacja” (9) Pojęcie stosowane do podzespołów silnika rakietowego, tj. osłony, dyszy, wlotów, zamknięć osłon, obejmujące utrwalone lub półutrwalone maty kauczukowe zawierające materiał ogniotrwały lub izolacyjny. Można je również stosować na klatki lub klapy odprężające.

„Izolowane żywe kultury” (1) Żywe kultury w postaci uśpionej i w postaci suchych preparatów.

„Izostatyczne zagęszczanie na gorąco” (2) Technika ciśnieniowania odlewu w temperaturach powyżej 375 K (102 °C) w zamkniętej formie za pomocą różnych czynników (gaz, ciecz, cząstki stałe itp.), której celem jest wytworzenie jednakowej siły we wszystkich kierunkach w celu zmniejszenia lub wyeliminowania jam wewnętrznych w odlewie.

„Kabel” (1) Wiązka „włókien elementarnych”, zazwyczaj uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

„Kąt błądzenia losowego” (7) Narastanie błędu kątowego w czasie, spowodowane białym szumem w prędkości kątowej. (IEEE STD 528–2001).

„Klasy kosmicznej” (3, 6) Odnosi się do produktów projektowanych, wytwarzanych i testowanych w taki sposób, żeby spełniały specjalne wymagania elektryczne, mechaniczne lub środowiskowe, związane z ich stosowaniem podczas wystrzeliwania i wykorzystywania satelitów lub urządzeń latających na dużych wysokościach, od 100 km wzwyż.

„Kod wynikowy” (9) Sprzętowo wykonywalna postać wygodnego wyrażenia jednego lub większej liczby procesów („kod źródłowy” (język źródłowy)), które zostały przetworzone przez system programowania.

„Kod źródłowy (lub język źródłowy)” (4, 6, 7, 9) Wygodny sposób wyrażenia jednego lub kilku procesów, który może być przekształcony przez system programowania w postać dającą się wykonać na urządzeniu („kod wynikowy” (lub język wynikowy)).

„Kompleksowe sterowanie lotem” (7) Automatyczne sterowanie zmiennymi stanu „statku powietrznego” i toru lotu dla zrealizowania zadania bojowego odpowiednio do zmian w czasie rzeczywistym danych dotyczących celu, zagrożeń lub innych „statków powietrznych”.

„Kompresja impulsów” (6) Kodowanie i przetwarzanie długiego impulsowego sygnału radarowego na krótki, przy zachowaniu korzyści wynikających z wysokiej energii impulsu.

„Komputer cyfrowy” (4, 5) Urządzenie zdolne do wykonywania, w postaci jednej lub kilku zmiennych dyskretnych, wszystkich poniższych funkcji: a. Przyjmowanie danych; b. Zapamiętywanie danych lub instrukcji na trwałych lub nietrwałych (zapis usuwalny) urządzeniach pamięciowych; c. Przetwarzanie danych za pomocą zapamiętanej sekwencji instrukcji, którą można modyfikować; oraz d. Generowanie danych wyjściowych. N.B.: Modyfikacje zapamiętanej sekwencji instrukcji dotyczą wymiany trwałych urządzeń pamięciowych, ale nie fizycznych zmian przewodów lub połączeń.

„Komputer hybrydowy” (4) Urządzenie zdolne do wykonywania wszystkich poniższych czynności: a. Przyjmowanie danych; b. Przetwarzanie danych, zarówno w postaci analogowej, jak i cyfrowej; oraz c. Generowanie danych wyjściowych.

„Komputer neuronowy” (4) Urządzenie obliczeniowe zaprojektowane lub zmodyfikowane z przeznaczeniem do naśladowania działalności neuronu lub zbioru neuronów, tj. urządzenie obliczeniowe wyróżniające się możliwością sprzętowego modulowania znaczenia i liczby połączeń pomiędzy wieloma elementami obliczeniowymi w oparciu o poprzednie dane.

„Komputer optyczny” (4) Komputer zaprojektowany lub zmodyfikowany z przeznaczeniem do używania światła jako nośnika danych oraz taki, którego elementy obliczeniowo–logiczne działają bezpośrednio na sprzężonych urządzeniach optycznych.

„Komputer z dynamiczną modyfikacją tablic” (4) Komputer, w którym przepływ i modyfikacja danych są dynamicznie sterowane przez użytkownika na poziomie bramek logicznych.

„Komutacja optyczna” (5) Przekazywanie lub komutacja sygnałów w postaci optycznej bez przetwarzania na sygnały elektryczne.

„Krąg Równego Prawdopodobieństwa” (CEP) (7) Jest to miara dokładności wyrażana jako promień okręgu ze środkiem w miejscu znajdowania się celu, w który wpada 50 % ładunków użytecznych, przy określonym zasięgu.

„Kryptografia” (5) Dziedzina wiedzy zajmująca się zasadami, narzędziami i metodami przekształcania danych w celu ukrycia zawartych w nich informacji, zapobiegania możliwości niepostrzeżonego ich modyfikowania lub uniemożliwienia dostępu do nich osobom niepowołanym. „Kryptografia” ogranicza się do przekształcania informacji za pomocą jednego lub większej liczby „tajnych parametrów” (np. szyfrów) lub związanego z tym zarządzania kluczami. N.B.: „Tajny parametr”: wartość stała lub klucz trzymany w tajemnicy przed osobami postronnymi lub znany wyłącznie pewnej grupie osób.

„Kryptografia kwantowa” (5) Grupa technik pozwalających uzyskiwać wspólny klucz do celów „kryptografii” poprzez pomiar własności kwantowych układu fizycznego (w tym własności fizycznych jawnie zależnych od praw optyki kwantowej, kwantowej teorii pola lub elektrodynamiki kwantowej).

„Laser” (0, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9) Zespół elementów wytwarzający wiązkę światła spójnego zarówno w przestrzeni, jak i w czasie, wzmocnioną za pomocą stymulowanej emisji promieniowania. N.B.: Zob. również: „Laser chemiczny”, „Laser z modulowaną dobrocią”, „Laser o super wysokiej mocy”, „Laser z przekazaniem energii”,

„Laser chemiczny” (6) „Laser”, w którym wzbudzanie czynnika następuje za pomocą energii pochodzącej z reakcji chemicznej.

„Laser impulsowy” (6) „Laser”, w którym „czas trwania impulsu” jest równy lub mniejszy niż 0,25 s.

„Laser z modulowaną dobrocią” (6) „Laser”, którego energia gromadzona w postaci odwrócenia obsadzeń lub w rezonatorze optycznym jest następnie emitowana w postaci impulsu.

„Laser o fali ciągłej” (6) „Laser” dający nominalnie stałą energię wyjściową w czasie dłuższym niż 0,25 s.

„Laser o super wysokiej mocy” („SUPL.”) (6) „Laser”, który może dostarczyć energię wyjściową (całkowitą lub częściową) powyżej 1 kJ w ciągu 50 ms lub taki, którego moc przeciętna lub moc w przypadku fali ciągłej wynosi powyżej 20 kW.

„Laser z przekazaniem energii” (6) „Laser”, w którym czynnik emitujący promieniowanie laserowe jest wzbudzany dzięki transferowi energii wskutek zderzeń atomów lub molekuł, niebiorących udziału w akcji laserowej, z atomami lub molekułami czynnika emitującego promieniowanie laserowe.

„Liniowość” (2) „Liniowość” (zazwyczaj określana w kategoriach nieliniowości) stanowi maksymalne odchylenie parametru rzeczywistego (przeciętnej wartości górnego i dolnego odczytu na skali), w kierunku dodatnim lub ujemnym, od linii prostej poprowadzonej w taki sposób, żeby maksymalne odchylenia zostały wyrównane i zminimalizowane.

„Łączność kanałowa” (5) Metoda przesyłania sygnałów, w której pojedynczy kanał pomiędzy centralami telefonicznymi przenosi, za pomocą komunikatów etykietowanych, informacje sygnałowe dotyczące wielu układów lub rozmów oraz inne informacje, np. stosowane do obsługi sieci.

„Magnetometry” (6) Przyrządy do wykrywania pól magnetycznych źródeł zewnętrznych względem przyrządu pomiarowego. Składają się z pojedynczego czujnika pola magnetycznego i odpowiedniego układu elektronicznego, na którego wyjściu jest wartość mierzonego pola magnetycznego.

„Manipulatory” (2) „Manipulatory” obejmują uchwyty, „aktywne jednostki oprzyrządowania” lub wszelkie inne oprzyrządowanie zamontowane na podstawowej (bazowej) płycie na końcu ramienia manipulacyjnego „robota”. N. B: „Aktywne jednostki oprzyrządowania”: urządzenia do przyłożenia mocy napędowej, energii procesowej lub czujnika do przedmiotu obrabianego.

„Materiał kompozytowy” (1, 2, 6, 8, 9) „Matryca” oraz dodatkowa faza lub dodatkowe fazy, składające się z cząstek, włókienek, włókien lub dowolnej ich kombinacji, dodawanych w określonym celu lub celach.

„Materiały wybuchowe” (1) Stałe, ciekłe lub gazowe substancje lub mieszaniny substancji, które mają za zadanie detonować w charakterze ładunku inicjującego, detonatora pośredniego lub ładunku głównego w głowicach bojowych, w robotach rozbiórkowych lub w innych zastosowaniach.

„Materiały odporne na korozyjne działanie UF6” (0) Mogą nimi być miedź, stal nierdzewna, glin, tlenek glinu, stopy glinu, nikiel lub stop zawierający 60 % wagowych lub więcej niklu oraz odporne na działanie UF6 fluorowane polimery węglowodorowe, stosownie do rodzaju procesu separacji.

„Materiały włókniste lub włókienkowe” (0, 1, 2, 8) Termin „materiał włóknisty lub włókienkowy” obejmuje następujące pojęcia: „Włókna elementarne” o strukturze ciągłej; „Przędza” i „rowing” o strukturze ciągłej; „Taśmy”, tkaniny, maty i oploty o strukturze bezładnej; Włókna cięte na drobne kawałki, włókna pocięte na dłuższe odcinki oraz spójne maty z włókien; Wiskery, monokrystaliczne lub polikrystaliczne, o dowolnej długości; Pulpa z poliamidu aromatycznego.

„Matryca” (1, 2, 8, 9) W zasadzie faza o strukturze ciągłej wypełniająca przestrzeń pomiędzy cząstkami, wiskerami lub włóknami.

„Matryca detektorowa płaszczyzny ogniskowej” (6) Płaska warstwa o strukturze liniowej lub dwuwymiarowej lub połączenie takich płaskich warstw, złożonych z oddzielnych elementów detekcyjnych, z elektronicznym urządzeniem odczytującym lub bez, pracująca w płaszczyźnie ogniskowej. N.B.: Definicja ta nie obejmuje stosu pojedynczych elementów detekcyjnych ani detektorów dwu–, trzy– lub czteroelementowych, pod warunkiem że w elemencie nie są realizowane opóźnienie ani integracja

„Mierniki gradientu magnetycznego” (6) Przyrządy do wykrywania zmian przestrzennych pól magnetycznych ze źródeł zewnętrznych w stosunku do przyrządu pomiarowego. Składają się z wielu „magnetometrów” i przynależnych układów elektronicznych, służących do pomiaru gradientu pola magnetycznego. NB.: Zob. również „Miernik gradientu magnetycznego właściwego”.

„Miernik gradientu magnetycznego właściwego” (6) Pojedynczy element do pomiaru gradientu pola magnetycznego oraz związane z nim urządzenia elektroniczne, służący do pomiaru gradientu pola magnetycznego. N.B.: Zob. również „Miernik gradientu magnetycznego”.

„Mieszanina chemiczna” (1) oznacza produkt stały, płynny lub gazowy składający się z dwóch lub więcej składników, które nie reagują ze sobą w warunkach, w których mieszanina jest przechowywana.

„Mieszanie” (1) Mieszanie włókien materiałów termoplastycznych z włóknami materiałów wzmacniających w celu wytworzenia mieszanki włókien wzmacniających z „matrycą”, mającej w całości formę włóknistą.

„Mikroorganizmy” (1, 2) Bakterie, wirusy, mikoplazmy, riketsje, chlamydie lub grzyby, naturalne, wzmocnione lub zmodyfikowane, w postaci „izolowanych żywych kultur” lub materiału zawierającego żywe organizmy, który rozmyślnie zaszczepiono lub zakażono takimi kulturami.

„Moc szczytowa” (6) Najwyższy poziom mocy osiągany w „czasie trwania emisji lasera”.

„Moduł właściwy” (0, 1, 9) Moduł Younga w paskalach (1 paskal = 1 N/m2) podzielony przez ciężar właściwy w N/m3, mierzony w temperaturze (296 ± 2) K ((23 ± 2)°C) i przy wilgotności względnej (50 ± 5)%.

„Monolityczny układ scalony” (3) Połączenie „elementów obwodu” czynnych lub biernych lub obu rodzajów, o następujących cechach charakterystycznych: a. jest uformowane techniką dyfuzyjną, technikami implantacyjnymi lub technikami osadzania w pojedynczym półprzewodzącym kawałku materiału, tzw. chipie lub na nim; b. można je traktować jak element niepodzielny; oraz c. realizuje funkcję(e) obwodu. N.B.: „Element obwodu”: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, taka jak jedna dioda, tranzystor, rezystor, kondensator itp.

„Monospektralne czujniki obrazowe” (6) Czujniki pozwalające na zbieranie danych obrazowych z pojedynczego pasma widma dyskretnego.

„Możliwość programowania przez użytkownika” (6) Możliwość wprowadzania, modyfikacji lub wymiany „programów” przez użytkownika na innej drodze niż poprzez:

a. Fizyczną modyfikację okablowania lub połączeń; lub b. Ustawianie sterowania funkcjami, w tym wprowadzanie parametrów.

„Nadprzewodniki” (1, 3, 6, 8) Materiały: tj. metale, stopy lub związki, które mogą całkowicie stracić swoją oporność, tj. które mogą uzyskać nieskończoną przewodność elektryczną i przewodzić prąd elektryczny o bardzo wysokich natężeniach bez wytwarzania ciepła Joule'a. N.B.: „Nadprzewodzący” stan materiału jest indywidualnie scharakteryzowany „temperaturą krytyczną”, krytycznym polem magnetycznym, będącym funkcją temperatury, oraz krytyczną gęstością prądu, która jest funkcją zarówno pola magnetycznego, jak i temperatury.

„Nadstopy” (2, 9) Stopy na osnowie niklu, kobaltu lub żelaza o bardzo wysokiej wytrzymałości w porównaniu z innymi stopami serii AISI 300 w temperaturach powyżej 922 K (649 °C), w skrajnych warunkach środowiskowych i eksploatacyjnych.

„Nawigacja na bazie danych z wielu źródeł” („DBRN”) (7) Systemy oparte na danych z wielu źródeł uprzednio zmierzonych danych geograficznych zintegrowanych w celu uzyskania dokładnych informacji nawigacyjnych w warunkach dynamicznych. Do źródeł danych należą mapy batymetryczne, mapy nieba, mapy grawitacji, mapy magnetyczne lub trójwymiarowe cyfrowe mapy terenowe.

„Niepewność pomiarowa” (2) Parametr charakterystyczny określający, na poziomie ufności 95 %, w jakiej odległości od wartości prawidłowej leży zmienna pomiarowa. W jego skład wchodzą niedające się skorygować odchylenia systematyczne, niedający się skorygować luz oraz odchylenia losowe (Zob.: ISO 10360–2 lub VDI/VDE 2617).

„Niezbędne” (UOdT 1–9) W odniesieniu do „technologii” dotyczy tylko tej części „technologii”, która jest szczególnie odpowiedzialna za osiągnięcie lub przekroczenie wartości parametrów, właściwości lub funkcji objętych kontrolą. Taka „niezbędna”„technologia” może być wspólna dla różnych produktów.

„Ochrona informacji” (4, 5) Wszystkie środki i funkcje zapewniające dostęp, poufność lub nienaruszalność informacji lub komunikacji, z wyłączeniem środków i funkcji mających zabezpieczać przed wadliwym działaniem. Obejmuje „kryptografię”, „kryptoanalizę”, ochronę przed przypadkowym przekazywaniem sygnałów odnoszących się do tajnych informacji oraz zabezpieczanie komputerów. N.B.: „Kryptoanaliza”: analiza systemów kryptograficznych lub ich wejść i wyjść w celu uzyskania tajnych informacji lub danych, włączając w to tajne teksty.

„Odchylenie położenia kątowego” (2) Maksymalna różnica pomiędzy położeniem kątowym a rzeczywistym, bardzo dokładnie zmierzonym położeniem kątowym po obróceniu stołu montażowego w stosunku do jego położenia początkowego. (Zob.: VDI/VDE 2617, Draft „Rotary tables on coordinate measuring machines” — Stoły obrotowe współrzędnościowych maszyn pomiarowych).

„Odporność na błędy” (4) Zdolność systemu komputerowego, po dowolnym wadliwym zadziałaniu części jego sprzętu lub „oprogramowania”, do dalszego działania bez interwencji człowieka, na danym poziomie usług, zapewniającym: ciągłość działania, zachowanie danych bez ich naruszenia oraz odzyskanie zdolności do działania w określonym czasie.

„Opóźnienie sygnału bramki podstawowej” (3) Wartość opóźnienia sygnału odpowiadająca bramce podstawowej, używanej w „rodzinie”„monolitycznych układów scalonych”. Można ją wyznaczyć, dla danej „rodziny”, jako opóźnienie sygnału na bramkę typową w ramach danej „rodziny” lub jako typowe opóźnienie na bramkę w ramach danej „rodziny”.

N.B.1: Nie należy mylić „opóźnienia sygnału bramki podstawowej” z opóźnieniem wyjścia/wejścia złożonego „monolitycznego układu scalonego”. N.B.2: Do „rodziny” zalicza się wszystkie układy scalone, których metody produkcji i specyfikacje techniczne, z wyjątkiem ich odpowiednich funkcji, spełniają wszystkie następujące kryteria: a. Wspólna architektura sprzętowa i oprogramowania; b. Wspólna technologia projektowania i przetwarzania; oraz c. Wspólne charakterystyki podstawowe.

„Oprogramowanie” (Cała UOdO) Zbiór jednego lub większej liczby „programów” lub „mikroprogramów”, utrwalony na dowolnym materialnym nośniku. N.B.: „Mikroprogram” oznacza sekwencję elementarnych instrukcji, przechowywanych w specjalnej pamięci, realizowanych po wprowadzeniu do rejestru instrukcji specjalnej dla niej instrukcji odwołania.

„Optyczny układ scalony” (3) „Monolityczny układ scalony” lub „hybrydowy układ scalony”, zaopatrzony w co najmniej jedną część przeznaczoną do działania jako fotoczujnik lub fotoemiter lub do wykonywania funkcji optycznych lub elektrooptycznych.

„Optymalizacja toru lotu” (7) Procedura minimalizująca odchylenia od czterowymiarowej (przestrzeń i czas) planowanej trajektorii lotu oparta na zasadzie maksymalizacji osiągów lub efektywności realizacji zadania.

„Pamięć operacyjna” (4) Podstawowa pamięć na dane lub instrukcje szybko dostępna dla jednostki centralnej. Składa się z pamięci wewnętrznej „komputera cyfrowego” oraz jednej z dodatkowych pamięci o strukturze hierarchicznej, takich jak pamięć podręczna (cache) lub pamięć dodatkowa z dostępem niesekwencyjnym.

„Państwa (nie) będące stronami konwencji o zakazie broni chemicznej” (1) są to te Państwa, w których Konwencja o zakazie rozwijania, produkcji, składowania i stosowania broni chemicznej (nie) weszła w życie (zob. www.opcw.org).

„Państwo uczestniczące” (7, 9) Każde z państw uczestniczących w Porozumieniu z Wassenaar. (zob. www.wassenaar.org)

„Piksel aktywny” (6, 8) Najmniejszy (pojedynczy) element sieci elementów półprzewodnikowych mający możliwość realizacji funkcji fotoelektrycznych w odpowiedzi na promieniowanie świetlne (elektromagnetyczne).

„Pociski rakietowe” (1, 3, 6, 7, 9) Kompletne systemy rakietowe i systemy bezpilotowych statków powietrznych, zdolne do przenoszenia ładunku użytecznego o masie co najmniej 500 kg na odległość co najmniej 300 km.

„Podjednostka toksyny” (1) Strukturalnie i funkcjonalnie oddzielny składnik „toksyny”.

„Podłoże” (3) Płytka materiału głównego z naniesionymi połączeniami lub bez nich, na której lub wewnątrz której można umieszczać „składniki dyskretne” lub układy scalone lub oba z nich. N.B.1: „'Składnik dyskretny”: „element obwodu” w oddzielnej obudowie z własnymi końcówkami wyjściowymi N.B.2: „Element obwodu”: pojedyncza, czynna lub bierna część funkcjonalna układu elektronicznego, taka jak jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator, itp.

„Podstawowe badania naukowe” (UOdT, UdTJ) Prace doświadczalne lub teoretyczne prowadzone głównie w celu uzyskania nowej wiedzy o podstawach danego zjawiska lub obserwowalnych jego efektach, nienakierowane bezpośrednio na konkretne cele lub zadania praktyczne.

„Podstawowe sterowanie lotem” (7) Sterowanie stabilnością i manewrowością „statku powietrznego” za pomocą generatorów siły lub momentu, tj. za pomocą aerodynamicznych powierzchni sterujących lub sterowania wektorem ciągu.

„Pojazdy lżejsze od powietrza” (9) Balony i statki powietrzne, które są wypełniane gorącym powietrzem lub innymi gazami lżejszymi od powietrza, takimi jak hel lub wodór.

„Połączone czujniki radarowe” (6) Co najmniej dwa czujniki radarowe są ze sobą połączone, kiedy wymieniają między sobą informacje w czasie rzeczywistym.

„Powtarzalność” (7) Stopień zgodności powtarzanych pomiarów tej samej zmiennej w tych samych warunkach operacyjnych w sytuacji, gdy pomiędzy pomiarami występują zmiany warunków lub przerwy w działaniu (Zob.: IEEE STD 528–2001 (odchylenie standardowe wielkości 1 sigma)).

„Półprodukt podłoży” (6) Materiał monolityczny o wymiarach umożliwiających wytworzenie z niego elementów optycznych, takich jak zwierciadła lub okienka optyczne.

„Prasy izostatyczne” (2) Urządzenia umożliwiające ciśnieniowanie zamkniętych komór za pomocą różnych czynników roboczych (gazu, cieczy, cząstek stałych, itp.) w celu wytwarzania w komorze we wszystkich kierunkach równych ciśnień na obrabiany element lub materiał.

„Preformy włókien węglowych” (1) Uporządkowany układ powlekanych lub niepowlekanych włókien przeznaczony do tworzenia struktur składowych przed użyciem „matrycy” do tworzenia „materiału kompozytowego”.

„Produkcja” (Wszystkie UOdT, UdTJ) Wszystkie etapy związane z produkcją, takie jak: prace konstrukcyjne, technologia produkcji, wytwarzanie, scalanie, montaż (składanie), kontrola, testowanie, zapewnienie jakości.

„Profile o zmiennej geometrii” (7) Profile, w których zastosowano klapy lub inne płaszczyzny na krawędzi spływu lub sloty lub osadzone przegubowo noski na krawędzi natarcia, którymi można sterować w locie.

„Program” (2, 6) Sekwencja instrukcji do realizacji procesu, mająca postać wykonywalną lub dająca się przekształcić na wykonywalną przez komputer elektroniczny.

„Przeciętna moc wyjściowa” (6) Całkowita energia wyjściowa „lasera” wyrażona w dżulach podzielona przez „czas trwania emisji lasera” w sekundach.

„Przestrajalność” (6) Zdolność „lasera” do wytwarzania ciągłego sygnału wyjściowego we wszystkich długościach fal w przedziale kilku przejść „laserowych”. „Laser” z selekcją liniową wytwarza dyskretne długości fal w ramach jednego przejścia „laserowego” i nie jest uważany za „przestrajalny”.

„Przetwarzanie sygnałów” (3, 4, 5, 6) Przetwarzanie sygnałów zawierających informacje, uzyskanych ze źródeł zewnętrznych, za pomocą takich algorytmów, jak kompresja czasu, filtrowanie, ekstrahowanie, selekcja, korelacja, splatanie lub przemieszczanie pomiędzy domenami (np. za pomocą szybkiej transformaty Fouriera lub transformaty Walsha).

„Przetwarzanie w czasie rzeczywistym” (6, 7) Przetwarzanie danych przez system komputerowy, zapewniające żądany poziom realizacji zadań w funkcji dostępnych środków, w gwarantowanym czasie odpowiedzi, bez względu na obciążenie systemu, kiedy jest on stymulowany przez wydarzenia zewnętrzne.

„Przetworniki ciśnienia” (2) Urządzenia przetwarzające wyniki pomiaru ciśnienia na sygnał elektryczny.

„Przędza” (1) Wiązka skręconych „skrętek”. N.B.: „Skrętka” oznacza wiązkę „włókien elementarnych” (zazwyczaj ponad 200) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

„Przydzielone przez ITU” (3, 5) oznacza przydział pasm częstotliwości zgodnie z Przepisami Radiowymi ITU (International Telecommunication Union — Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej) dla służb podstawowych, dopuszczonych i pomocniczych. N.B.: Nie obejmuje kontrolą przydziałów dodatkowych i alternatywnych. „Przystosowany do użycia w działaniach wojennych” (1) Dowolna modyfikacja lub dobór (np. zmiana czystości, dopuszczalnego okresu magazynowania, agresywności, charakterystyki propagacji lub odporności na promieniowanie nadfioletowe), których celem jest wzmocnienie efektów wywoływania strat w ludności lub zwierzętach, unieszkodliwiania sprzętu lub powodowania strat w uprawach rolnych lub środowisku.

„Radar o rozproszonym widmie” (6) (Zob. „Rozproszone widmo radarowe”).

„Reaktor jądrowy” (0) Kompletny reaktor zdolny do pracy w taki sposób, żeby mogła w nim przebiegać kontrolowana, samopodtrzymująca się reakcja łańcuchowa rozszczepiania. „Reaktor jądrowy” obejmuje wszystkie obiekty znajdujące się wewnątrz zbiornika reaktora lub bezpośrednio przymocowane do niego, wyposażenie sterujące poziomem mocy w rdzeniu oraz elementy, które zazwyczaj zawierają chłodziwo pierwotne rdzenia reaktora lub wchodzą z nim w bezpośrednią styczność lub sterują nim.

„Robot” (2, 8) Mechanizm manipulacyjny poruszający się po ścieżce ciągłej lub od punktu do punktu, mogący korzystać z „czujników” i mający wszystkie następujące cechy: a) jest wielofunkcyjny; b) ma możliwość ustawiania w odpowiednim położeniu lub orientowania przestrzennego materiałów, części, narzędzi lub urządzeń specjalnych poprzez wykonywanie zmiennych ruchów w przestrzeni trójwymiarowej; c) jest wyposażony w trzy lub większą liczbę mechanizmów wspomagających, m.in. silników krokowych, pracujących w obwodzie zamkniętym lub otwartym; oraz d) ma „możliwość programowania przez użytkownika” metodą uczenia/odtwarzania lub za pomocą komputera elektronicznego, który może być programowanym sterownikiem logicznym, tj. bez ingerencji mechanicznej. N.B.: Niniejsza definicja nie obejmuje kontrolą następujących urządzeń: 1. Mechanizmów poruszanych wyłącznie ręcznie lub zdalnie przez operatora; 2. Mechanizmów manipulacyjnych o ustalonej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie, z góry ustalone ruchy. Program jest ograniczony mechanicznie za pomocą ustalonych ograniczników, np. sworzni lub krzywek. Kolejność ruchów oraz wybór drogi lub kątów nie są zmienne ani zmienialne za pomocą środków mechanicznych, elektronicznych lub elektrycznych. 3. Mechanicznie sterowanych mechanizmów manipulacyjnych o zmiennej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie, z góry ustalone ruchy. Program jest ograniczony mechanicznie za pomocą ustalonych, choć nastawnych, ograniczników, np. sworzni lub krzywek. Kolejność ruchów oraz wybór drogi lub kątów są zmienne w ramach ustalonego schematu programowego. Zmian lub modyfikacji schematu programowego (np. zmiany kołków lub wymiany krzywek) w jednej lub kilku osiach współrzędnych dokonuje się wyłącznie na drodze działań mechanicznych; 4. Mechanizmów manipulacyjnych bez wspomagania, o zmiennej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie ruchy. Program jest zmienny, ale sekwencja jest realizowana wyłącznie za pomocą sygnału binarnego z elektrycznych urządzeń binarnych o ustalonym mechanicznie położeniu lub nastawnych ograniczników; 5. Żurawi do stertowania, definiowanych jako systemy manipulatorów działające w kartezjańskim układzie współrzędnych, produkowanych jako integralne części pionowych zespołów do silosów, i służące douzyskiwania dostępu do zawartości tych silosów w celu składowania lub wyjmowania.

„Rowing” (1) Wiązka (zazwyczaj 12–120 szt.) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle „skrętek”. N.B.: „Skrętka” oznacza wiązkę „włókien elementarnych” (zazwyczaj ponad 200) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

„Rozdrabnianie” (1) Przeprowadzanie materiału w postać drobnocząstkową przez zgniatanie lub mielenie.

„Rozdzielczość” (2) Najmniejsza działka urządzenia pomiarowego; w przyrządach cyfrowych jest to najmniej znaczący bit (Zob.: ANSI B–89.1.12).

„Rozproszone widmo radarowe” (6) Dowolna technika modulacji służąca do rozpraszania energii sygnału o stosunkowo wąskim paśmie częstotliwości na dużo szersze pasmo częstotliwości, za pomocą kodowania losowego lub pseudolosowego.

„Rozrzucanie częstotliwości” (frequency hopping) (5) Forma „rozproszenia widma” polegająca na krokowo–dyskretnej zmianie częstotliwości nośnej pojedynczego kanału telekomunikacyjnego, w sposób losowy lub pseudolosowy.

„Rozrzucone geograficznie” (6) Odnosi się do przypadku, kiedy każdy element znajduje się w odległości większej niż 1500 m od innego w dowolnym kierunku. Czujniki ruchome są zawsze traktowane jako „rozrzucone geograficznie”.

„Rozwój” (Wszystkie UOdT, UdTJ) Odnosi się do wszystkich etapów poprzedzających produkcję seryjną, takich jak: projektowanie, badania projektowe, analiza projektowa, koncepcja projektowania, montaż i testowanie prototypów, plany produkcji pilotowej, dane projektowe, proces przetwarzania danych projektowych w produkt, projektowanie konfiguracji, projektowanie montażu całościowego, rozplanowanie.

„Ruchliwość częstotliwości w radarach” (6) Dowolna technika zmiany, wg sekwencji pseudolosowej, częstotliwości nośnej impulsowego nadajnika radarowego pomiędzy impulsami lub pomiędzy grupami impulsów, o wartość równą lub większą od szerokości pasma impulsu.

„SHPL” — zob. „Laser o super wysokiej mocy”.

„Sieć lokalna” (4, 5) System przesyłania danych mający wszystkie następujące cechy: a. Umożliwiający bezpośrednie połączenie ze sobą dowolnej liczby niezależnych „urządzeń do przetwarzania danych”; oraz b. Ograniczony w sensie geograficznym do pewnego obszaru o umiarkowanym zasięgu (np. biurowiec, zakład, miasteczko studenckie, magazyn). N.B.: „Urządzenie do przetwarzania danych”: urządzenie mające możliwość nadawania lub odbierania ciągów informacji cyfrowych.

„Sieć osobista” (5) System przesyłania danych mający wszystkie następujące cechy: a. Umożliwiający bezpośrednie połączenie ze sobą dowolnej liczby niezależnych „urządzeń do przetwarzania danych”; oraz b. Ograniczony do łączności między urządzeniami w bezpośrednim sąsiedztwie osoby fizycznej lub kontrolera urządzeń (np. pojedyncze pomieszczenie, biuro lub samochód). Uwaga techniczna: „Urządzenie do przetwarzania danych”: urządzenie mające możliwość nadawania lub odbierania ciągów informacji cyfrowych.

„Skorygowana wydajność szczytowa” (4) Skorygowana największa prędkość, z jaką „komputery cyfrowe” wykonują zmiennoprzecinkowe operacje dodawania i mnożenia na liczbach 64–bitowych lub dłuższych; wyraża się w teraflopsach ważonych (WT), jednostkach wynoszących 1012 skorygowanych operacji zmiennoprzecinkowych na sekundę. N.B.: Zob. Kategoria 4, uwaga techniczna.

„Statek powietrzny” (1, 7, 9) Stałopłat, statek z obrotowymi skrzydłami, wiropłat (helikopter), statek ze zmiennym wirnikiem lub zmiennopłat. N.B.: Zob. również „cywilny statek powietrzny”.

„Specjalny materiał rozszczepialny” (0) „Specjalny materiał rozszczepialny” oznacza pluton–239, uran–233, „uran wzbogacony w izotopy 235 lub 233” oraz dowolne zawierające je materiały.

„Stabilność” (7) Odchylenie standardowe (1 sigma) zmienności danego parametru od jego wartości wzorcowej zmierzonej w ustalonych warunkach temperaturowych. Można ją wyrażać w funkcji czasu.

„Stała czasowa” (6) Czas, który upływa od pojawienia się bodźca świetlnego do momentu, kiedy prąd wzrośnie do wartości równej wielkości końcowej pomnożonej przez 1–1/e (tj. 63 % wartości końcowej).

„Stapianie mechaniczne” (1) Technika wykonywania stopów polegająca na mechanicznym łączeniu, kruszeniu i ponownym łączeniu sproszkowanych pierwiastków i głównego składnika stopowego. Przez dodawanie odpowiednich proszków można wprowadzać do stopu cząstki niemetaliczne.

„Statek kosmiczny” (7, 9) Czynne i bierne satelity i sondy kosmiczne.

„Sterowanie kształtowe” (2) Co najmniej dwa ruchy „sterowane numerycznie”, realizowane zgodnie z instrukcjami określającymi następne położenie oraz potrzebne do osiągnięcia tego położenia prędkości posuwów. Prędkości posuwów nie są jednakowe, wskutek czego powstaje wymagany kształt (Zob. ISO/DIS 2806–1980).

„Sterowanie numeryczne” (2) Automatyczne sterowanie procesem wykonywane przez urządzenie korzystające z danych numerycznych zazwyczaj wprowadzanych podczas realizacji operacji (Zob. ISO 2382).

„Sterowanie mocą” (7) Zmiana mocy sygnału nadawanego przez wysokościomierz w taki sposób, żeby moc odbierana w „statku powietrznym” na danej wysokości była zawsze na minimalnym poziomie niezbędnym do określenia wysokości.

„Sterowany elektronicznie układ antenowy fazowany” (5, 6) Antena kształtująca wiązkę za pomocą sprzężenia fazowego, tj. kierunek wiązki jest utrzymywany za pomocą elementów promieniujących o złożonych współczynnikach wzbudzenia, przy czym kierunek takiej wiązki (azymut i (lub) podniesienie kątowe) można zmieniać za pomocą sygnału elektrycznego, zarówno dla nadawania, jak i odbioru.

„Sterownik dostępu do sieci” (4) Interfejs fizyczny do sieci rozproszonej. Używa się w nim wspólnego nośnika działającego z taką samą „szybkością przesyłania danych cyfrowych” w systemie transmisji z arbitrażem (np. w sensie znacznika lub nośnika). Niezależnie od innych wybiera on adresowane do niego pakiety z danymi lub grupami danych (np. IEEE 802). Jest to zespół, który może być wbudowany w komputer lub urządzenie telekomunikacyjne, z zadaniem zapewniania dostępu do łączy telekomunikacyjnych.

„Sterownik toru telekomunikacyjnego” (5) Interfejs fizyczny sterujący przepływem cyfrowych informacji synchronicznych lub asynchronicznych. Jest to zespół, który może być wbudowany w komputer lub urządzenie telekomunikacyjne, z zadaniem zapewniania dostępu do łączy telekomunikacyjnych.

„Stół obrotowo–przechylny” (2) Stół umożliwiający obracanie i przechylanie obrabianego przedmiotu względem dwóch osi nierównoległych, które mogą być równocześnie koordynowane, co umożliwia „sterowanie kształtowe”.

„Syntetyzator częstotliwości” (3) Dowolny rodzaj źródła częstotliwości lub generatora sygnałów, bez względu na stosowaną technikę, zapewniający uzyskanie wielu równoczesnych lub naprzemiennych częstotliwości wyjściowych z jednego lub kilku wyjść, uzyskanych z mniejszej liczby częstotliwości wzorcowych (lub głównych) lub sterowanych lub regulowanych za ich pomocą.

„Systemy eksperckie” (4, 7) Systemy generujące wyniki poprzez zastosowanie pewnych zasad do danych przechowywanych w pamięci niezależnie od „programu” i mające następujące możliwości:

a. Automatyczna modyfikacja „kodu źródłowego” wprowadzonego przez użytkownika; b. Dostarczanie informacji związanych z określoną klasą problemów w języku quasi–naturalnym; lub c. Nabywanie wiedzy potrzebnej do własnego rozwoju (szkolenie symboliczne).

„Systemy kompensacji”(6) Składają się z głównego czujnika skalarnego, co najmniej jednego czujnika odniesienia (np. magnetometru wektorowego) wraz z oprogramowaniem zezwalającym na zmniejszenie szumu ruchu obrotowego korpusu sztywnego platformy.

„Szczepionka” (1) Produkt leczniczy w postaci wyrobu farmaceutycznego, w odniesieniu do którego władze kraju produkcji lub kraju stosowania wydały zezwolenie na wprowadzanie do obrotu lub na prowadzenie badań klinicznych, a który wprowadzony do ustroju ludzkiego lub zwierzęcego ma za zadanie wytworzenie w nim ochronnej odporności immunologicznej w celu zapobiegania chorobom.

„Szerokość pasma czasu rzeczywistego” (3) W „dynamicznych analizatorach sygnałów” — największy zakres częstotliwości, jaki analizator może przesłać na wyświetlacz lub do pamięci masowej, bez jakiejkolwie