02014R0241 — PL — 07.07.2015 — 003.003

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 074 z 14.3.2014, s. 8)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 241/2014

z dnia 7 stycznia 2014 r.

uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące:

a) doprecyzowania znaczenia terminu „możliwy do przewidzenia” na potrzeby ustalenia, czy wszelkie możliwe do przewidzenia obciążenia lub dywidendy zostały odliczone zgodnie z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b) warunków, zgodnie z którymi właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowania prawa krajowego kwalifikuje się jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych, spółdzielnia, instytucja oszczędnościowa lub podobna instytucja, zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) mającej zastosowanie formy i charakteru pośredniego finansowania instrumentów kapitałowych, zgodnie z art. 28 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d) charakteru ograniczeń wykupu koniecznych w przypadku, gdy na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego instytucja nie może odmówić wykupu instrumentów funduszy własnych, zgodnie z art. 29 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

e) dalszego doprecyzowania pojęcia „zysku ze sprzedaży”, zgodnie z art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

f) stosowania odliczeń od pozycji kapitału podstawowego Tier I i innych odliczeń w odniesieniu do pozycji kapitału podstawowego Tier I, kapitału dodatkowego Tier I i kapitału Tier II, zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

g) kryteriów, na podstawie których właściwe organy zezwalają instytucjom na zmniejszenie kwoty aktywów funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami, zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

h) formy i charakteru zachęt do wykupu, charakteru zapisu podwyższającego wartość instrumentu dodatkowego w Tier I po dokonaniu tymczasowego odpisu obniżającego wartość kwoty głównej, procedur i terminów związanych ze zdarzeniami inicjującymi, oraz cech instrumentów, które mogłyby utrudnić dokapitalizowanie i wykorzystywanie jednostek specjalnego przeznaczenia, zgodnie z art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

i) stopnia ostrożności wymaganego przy oszacowaniach stosowanych jako rozwiązanie alternatywne w stosunku do obliczania ekspozycji bazowych wobec pośrednich udziałów z tytułu portfeli indeksowych, zgodnie z art. 76 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

j) określonych warunków szczegółowych, które należy spełnić, aby uzyskać zezwolenie nadzorcze na obniżenie funduszy własnych, oraz odpowiedniej procedury, zgodnie z art. 78 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

k) warunków przyznawania tymczasowego odstępstwa od odliczania z funduszy własnych, zgodnie z art. 79 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

l) rodzajów aktywów, które mogą odnosić się do funkcjonowania jednostek specjalnego przeznaczenia, oraz pojęć „minimalny” i „nieznaczny” wykorzystywanych w celu określenia wartości kwalifikującego się kapitału dodatkowego Tier I i Tier II emitowanego przez jednostkę specjalnego przeznaczenia, o których mowa w art. 83 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

m) szczegółowych warunków dokonywania korekt w zakresie funduszy własnych na mocy przepisów przejściowych, zgodnie z art. 481 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

n) warunków mających zastosowanie do pozycji wyłączonych ze stosowania zasady praw nabytych w odniesieniu do pozycji kapitału podstawowego Tier I lub pozycji dodatkowych w Tier I zaliczanych do innych składników funduszy własnych, zgodnie z art. 487 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

▼M3

o) warunków, zgodnie z którymi indeksy uznaje się za kwalifikujące się jako szerokie indeksy giełdowe, zgodnie z art. 73 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

p) sposobu obliczenia subkonsolidacji wymaganej zgodnie z art. 84 ust. 2, art. 85 i art. 87 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, na podstawie art. 84 ust. 4 tego rozporządzenia.

▼B







ROZDZIAŁ II

SKŁADNIKI FUNDUSZY WŁASNYCH







SEKCJA 1

Kapitał podstawowy Tier I oraz instrumenty w kapitale podstawowym Tier I







Podsekcja 1

Możliwe do przewidzenia dywidendy i opłaty

Artykuł 2

Znaczenie terminu „możliwe do przewidzenia” w pojęciu „możliwa do przewidzenia dywidenda” do celów art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Kwotę możliwych do przewidzenia dywidend, którą instytucje odliczają od zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, ustala się zgodnie z ust. 2–4.

2. Jeżeli organ zarządzający danej instytucji podjął formalną decyzję lub przedstawił odpowiedniemu organowi tej instytucji propozycję decyzji w sprawie kwoty dywidend przeznaczonych do podziału, przedmiotową kwotę odlicza się od odpowiednich zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych.

3. W przypadku wypłacenia dywidend z bieżącego okresu pozostała kwota zysków z bieżącego okresu wynikająca z obliczeń określonych w ust. 2, która ma zostać włączona do pozycji kapitału podstawowego Tier I, ulega zmniejszeniu, uwzględniając przepisy ustanowione w ust. 2 i 4, o kwotę wszelkich możliwych do przewidzenia dywidend, co do których można oczekiwać, że zostaną wypłacone z tej pozostałej kwoty zysków z bieżącego okresu wraz z dywidendami końcowymi za dany pełny rok budżetowy.

4. Zanim organ zarządzający podejmie formalną decyzję lub przedstawi odpowiedniemu organowi propozycję decyzji w sprawie wypłaty dywidend, kwota możliwych do przewidzenia dywidend, którą instytucje odliczają od zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych, odpowiada kwocie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych pomnożonej przez wartość wskaźnika wypłaty dywidend.

5. Wartość wskaźnika wypłaty dywidend ustala się zgodnie z polityką w zakresie dywidend zatwierdzoną na odpowiedni okres przez organ zarządzający lub inny odpowiedni organ.

6. Jeżeli w polityce w zakresie dywidend określono zakres wypłat zamiast stałej wartości, do celów ust. 2 stosuje się górny limit tego zakresu.

7. W przypadku braku zatwierdzonej polityki w zakresie dywidend lub w przypadku gdy właściwy organ uzna za prawdopodobny fakt, że instytucja nie będzie przestrzegała swojej polityki w zakresie dywidend lub że wspomniana polityka nie zapewnia zgodnej z zasadami ostrożności podstawy ustalania kwoty odliczenia, wartość wskaźnika wypłaty dywidend ustala się w oparciu o najwyższą z poniższych wartości:

a) średnia wartość wskaźnika wypłaty dywidend w ciągu trzech lat poprzedzających dany rok;

b) wartość wskaźnika wypłaty dywidend w roku poprzedzającym dany rok.

8. Właściwy organ może zezwolić instytucji na dostosowanie obliczeń wartości wskaźnika wypłaty dywidend zgodnie z przepisami ust. 7 lit. a) i b), aby wykluczyć dywidendy nadzwyczajne wypłacone w tym okresie.

9. Kwotę możliwych do przewidzenia dywidend ustala się uwzględniając regulacyjne ograniczenia dotyczące wypłat zysków, w szczególności ograniczenia ustalone zgodnie z art. 141 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE ( 1 ). Kwota zysku po odliczeniu możliwych do przewidzenia obciążeń podlegająca takim ograniczeniom może zostać w całości włączona do pozycji kapitału podstawowego Tier I, jeżeli warunek określony w art. 26 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 jest spełniony. W przypadku gdy takie ograniczenia mają zastosowanie, kwotę możliwych do przewidzenia dywidend, które mają zostać odliczone, oblicza się w oparciu o plan ochrony kapitału uzgodniony z właściwym organem zgodnie z art. 142 dyrektywy 2013/36/UE.

10. Kwota możliwych do przewidzenia dywidend, które mają zostać wypłacone w postaci, która nie obniża kwoty pozycji kapitału podstawowego Tier I, takich jak dywidendy w postaci udziałów, tzw. scrip-dividends, nie podlega odliczeniu od zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych, które mają zostać włączone do pozycji kapitału podstawowego Tier I.

11. Przed udzieleniem instytucji zezwolenia na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do pozycji kapitału podstawowego Tier I właściwy organ upewnia się, że przeprowadzono wszystkie konieczne odliczenia od zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych oraz wszelkie odliczenia związane z możliwymi do przewidzenia dywidendami w ramach obowiązujących standardów rachunkowości lub wskutek zastosowania innych korekt.

Artykuł 3

Znaczenie terminu „możliwe do przewidzenia” w pojęciu „możliwe do przewidzenia obciążenie” do celów art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Kwota możliwych do przewidzenia obciążeń, którą należy uwzględnić, obejmuje następujące elementy:

a) kwotę podatków;

b) kwotę wszelkich zobowiązań lub okoliczności zaistniałych w danym okresie sprawozdawczym, które prawdopodobnie wpłyną na zmniejszenie zysków instytucji i w odniesieniu do których właściwy organ nie ma pewności, że przeprowadzono wszystkie wymagane korekty wartości, takie jak dodatkowe korekty wartości zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub że ustanowiono odpowiednie rezerwy.

2. Możliwe do przewidzenia obciążenia, które nie zostały jeszcze uwzględnione w rachunku zysków i strat, przypisuje się do okresu śródrocznego, w którym zostały one poniesione, tak aby każdy okres śródroczny został obciążony odpowiednią kwotą tych obciążeń. Istotne lub jednorazowe zdarzenia uwzględnia się w pełni i niezwłocznie w okresie śródrocznym, w którym takie zdarzenia wystąpiły.

3. Przed udzieleniem instytucji zezwolenia na włączenie zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych do pozycji kapitału podstawowego Tier I właściwy organ upewnia się, że przeprowadzono wszystkie konieczne odliczenia od zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych oraz wszelkie odliczenia związane z możliwymi do przewidzenia obciążeniami w ramach obowiązujących standardów rachunkowości lub wskutek zastosowania innych korekt.







Podsekcja 2

Spółdzielnie, instytucje oszczędnościowe, towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych i podobne instytucje

Artykuł 4

Rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego za spółdzielnię do celów art. 27 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego kwalifikuje się jako spółdzielnia do celów części drugiej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli wszystkie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 są spełnione.

2. Aby instytucja kwalifikowała się jako spółdzielnia do celów ust. 1, jej status prawny wchodzi w zakres jednej z poniższych kategorii:

a) w Austrii: instytucje zarejestrowane jako „eingetragene Genossenschaft (e. Gen.)” lub „registrierte Genossenschaft” zgodnie z „Gesetz über Erwerbs- und Wirtschaftsgenossenschaften (GenG)”;

b) w Belgii: instytucje zarejestrowane jako „Société Coopérative/Cooperative Vennostchap” i zatwierdzone na mocy dekretu królewskiego z dnia 8 stycznia 1962 r. ustalającego warunki zatwierdzania krajowych zrzeszeń spółdzielni oraz spółdzielni;

c) na Cyprze: instytucje zarejestrowane jako „Συνεργατικό Πιστωτικό Ίδρυμα ή ΣΠΙ” ustanowione zgodnie z ustawą o spółdzielniach z 1985 r.;

d) w Republice Czeskiej: instytucje zatwierdzone jako „spořitelní a úvěrní družstvo” zgodnie z „zákon upravující činnost spořitelních a úvěrních družstev”;

e) w Danii: instytucje zarejestrowane jako „andelskasser” lub „sammenslutninger af andelskasser” zgodnie z duńską ustawą o przedsiębiorstwach finansowych;

f) w Finlandii: instytucje zarejestrowane jako jedno z poniższych: 1) „osuuspankki” lub „andelsbank” zgodnie z „laki osuuspankeista ja muista osuuskuntamuotoisista luottolaitoksista” lub „lag om andelsbanker och andra kreditinstitut i andelslagsform”; 2) „muu osuuskuntamuotoinen luottolaitos” lub „annat kreditinstitut i andelslagsform” zgodnie z „laki osuuspankeista ja muista osuuskuntamuotoisista luottolaitoksista” lub „lag om andelsbanker och andra kreditinstitut i andelslagsform”; 3) „keskusyhteisö” lub „centralinstitutet” zgodnie z „laki talletuspankkien yhteenliittymästä” lub „lag om en sammanslutning av inlåningsbanker”;

g) we Francji: instytucje zarejestrowane jako „sociétés coopératives” zgodnie z „Loi no47-1775 du 10 septembre 1947 portant statut de la coopération” i zatwierdzone jako „banques mutualistes ou coopératives” zgodnie z „Code monétaire et financier, partie législative, Livre V, titre Ier, chapitre II”;

h) w Niemczech: instytucje zarejestrowane jako „eingetragene Genossenschaft (eG)” zgodnie z „Gesetz betreffend die Erwerbs- und Wirtschaftsgenossenschaften (Genossenschaftsgesetz –GenG)”;

i) w Grecji: instytucje zarejestrowane jako „Πιστωτικοί Συνεταιρισμοί” zgodnie z ustawą o spółdzielniach nr 1667/1986, które prowadzą działalność jako instytucje kredytowe i mogą zostać sklasyfikowane jako „Συνεταιριστική Τράπεζα” zgodnie z ustawą bankową nr 3601/2007;

j) na Węgrzech: instytucje zarejestrowane jako „Szövetkezeti hitelintézet” zgodnie z ustawą CXII z 1996 r. o instytucjach kredytowych i przedsiębiorstwach finansowych;

k) we Włoszech: instytucje zarejestrowane jako jedno z poniższych: 1) „banche popolari”, o którym mowa w dekrecie nr 385 z dnia 1 września 1993 r.; 2) „banche di credito cooperativo”, o którym mowa w dekrecie nr 385 z dnia 1 września 1993 r.; 3) „banche di garanzia collettiva dei fidi”, o którym mowa w art. 13 dekretu nr 269 z dnia 30 września 2003 r., przekształconego w ustawę nr 326 z dnia 24 listopada 2003 r.;

l) w Luksemburgu: instytucje zarejestrowane jako „Sociétés cooperatives” zgodnie z sekcją VI ustawy o spółkach prawa handlowego z dnia 10 sierpnia 1915 r.;

m) w Niderlandach: instytucje zarejestrowane jako „coöperaties” lub „onderlinge waarborgmaatschappijen” zgodnie z tytułem 3 księgi 2 „Rechtspersonen of the Burgerlijk wetboek”;

n) w Polsce: instytucje zarejestrowane jako „bank spółdzielczy” zgodnie z przepisami ustawy „Prawo bankowe”;

o) w Portugalii: instytucje zarejestrowane jako „Caixa de Crédito Agrícola Mútuo” lub jako „Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo” zgodnie z „Regime Jurídico do Crédito Agrícola Mútuo e das Cooperativas de Crédito Agrícola” zatwierdzonym na mocy „Decreto-Lei n.o 24/91, de 11 de Janeiro”;

p) w Rumunii: instytucje zarejestrowane jako „Organizații cooperatiste de credit” zgodnie z przepisami nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 99/2006 w sprawie instytucji kredytowych i adekwatności kapitałowej, zatwierdzonego ze zmianami i uzupełnionego ustawą nr 227/2007;

q) w Hiszpanii: instytucje zarejestrowane jako „Cooperativas de Crédito” zgodnie z „Ley 13/1989, de 26 de mayo, de Cooperativas de Crédito”;

r) w Szwecji: instytucje zarejestrowane jako „Medlemsbank” zgodnie z „Lag (1995:1570) om medlemsbanker” lub jako „Kreditmarknadsförening” zgodnie z „Lag (2004:297) om bank- och finansieringsrörelse”;

s) w Zjednoczonym Królestwie: instytucje zarejestrowane jako „cooperative societies” zgodnie z „Industrial and Provident Societies Act” z 1965 r. oraz zgodnie z „Industrial and Provident Societies Act (Northern Ireland)” z 1969 r.

3. W odniesieniu do kapitału podstawowego Tier I, aby kwalifikować się jako spółdzielnia do celów ust. 1, instytucja może emitować na poziomie osoby prawnej, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym lub statutem spółki, wyłącznie instrumenty kapitałowe, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Aby kwalifikować się jako spółdzielnia do celów ust. 1, jeżeli posiadacze instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w ust. 3, którzy mogą, ale nie muszą być członkami instytucji, mają możliwość zrezygnowania z członkostwa zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, mogą być oni również uprawnieni do zwrotu instrumentu kapitałowego instytucji, ale wyłącznie z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych w mającym zastosowanie prawie krajowym, statucie spółki, rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 oraz niniejszym rozporządzeniu. Zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym nie uniemożliwia to instytucji emitowania instrumentów w kapitale podstawowym Tier I zgodnych z art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na rzecz osób będących i niebędących członkami, które nie przyznają im prawa do zwrotu instrumentu kapitałowego instytucji.

Artykuł 5

Rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego za instytucję oszczędnościową do celów art. 27 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego kwalifikuje się jako instytucja oszczędnościowa do celów części drugiej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli wszystkie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 są spełnione.

2. Aby instytucja kwalifikowała się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1, jej status prawny musi należeć do jednej z poniższych kategorii:

a) w Austrii: instytucje zarejestrowane jako „Sparkasse” zgodnie z ust. 1 pkt 1) „Bundesgesetz über die Ordnung des Sparkassenwesens (Sparkassengesetz – SpG)”;

b) w Danii: instytucje zarejestrowane jako „Sparekasser” zgodnie z duńską ustawą o przedsiębiorstwach finansowych;

c) w Finlandii: instytucje zarejestrowane jako „Säästöpankki” lub „Sparbank” zgodnie z „Säästöpankkilaki” lub „Sparbankslag”;

d) w Niemczech: instytucje zarejestrowane jako „Sparkasse” zgodnie z: 1) „Sparkassengesetz für Baden-Württemberg (SpG)”; 2) „Gesetz über die öffentlichen Sparkassen (Sparkassengesetz – SpkG) in Bayern”; 3) „Gesetz über die Berliner Sparkasse und die Umwandlung der Landesbank Berlin– Girozentrale – in eine Aktiengesellschaft (Berliner Sparkassengesetz – SpkG)”; 4) „Brandenburgisches Sparkassengesetz (BbgSpkG)”; 5) „Sparkassengesetz für öffentlich-rechtliche Sparkassen im Lande Bremen (Bremisches Sparkassengesetz)”; 6) „Hessisches Sparkassengesetz”; 7) „Sparkassengesetz des Landes Mecklenburg-Vorpommern (SpkG)”; 8) „Niedersächsisches Sparkassengesetz (NSpG)”; 9) „Sparkassengesetz Nordrhein-Westfalen (Sparkassengesetz – SpkG)”; 10) „Sparkassengesetz (SpkG) für Rheinland-Pfalz”; 11) „Saarländisches Sparkassengesetz (SSpG)”; 12) „Gesetz über die öffentlich-rechtlichen Kreditinstitute im Freistaat Sachsen und die Sachsen-Finanzgruppe”; 13) „Sparkassengesetz des Landes Sachsen-Anhalt (SpkG-LSA)”; 14) „Sparkassengesetz für das Land Schleswig-Holstein (Sparkassengesetz – SpkG)”; 15) „Thüringer Sparkassengesetz (ThürSpkG)”;

e) w Hiszpanii: instytucje zarejestrowane jako „Cajas de Ahorros” zgodnie z „Real Decreto-Ley 2532/1929, de 21 de noviembre, sobre Régimen del Ahorro Popular”;

f) w Szwecji: instytucje zarejestrowane jako „Sparbank” zgodnie z „Sparbankslag (1987:619)”.

3. W odniesieniu do kapitału podstawowego Tier I, aby kwalifikować się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1, instytucja może emitować na poziomie osoby prawnej, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym lub statutem spółki, wyłącznie instrumenty kapitałowe, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Aby kwalifikować się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1 zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym suma kapitału, kapitału rezerwowego i zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych nie może zostać wypłacona posiadaczom instrumentów w kapitale podstawowym Tier I. Warunek taki uznaje się za spełniony nawet wówczas, gdy instytucja emituje instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, przy założeniu kontynuowania działalności przez instytucję, prawo do części zysków i kapitału rezerwowego, o ile jest to dozwolone na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego oraz pod warunkiem że ta część jest proporcjonalna do ich wkładu w kapitał lub kapitał rezerwowy lub, w przypadku gdy jest to dozwolone na mocy mającego zastosowania prawa krajowego, zgodnie z treścią alternatywnego ustalenia. Instytucja może emitować instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, w przypadku niewypłacalności lub likwidacji instytucji, prawo do kapitału rezerwowego w wysokości, która nie musi być proporcjonalna do wniesionego przez nich wkładu w kapitał i kapitał rezerwowy, jeżeli warunki określone w art. 29 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 są spełnione.

Artykuł 6

Rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego za towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych do celów art. 27 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego kwalifikuje się jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych do celów części drugiej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli wszystkie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 są spełnione.

2. Aby instytucja kwalifikowała się jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych do celów ust. 1, jej status prawny wchodzi w zakres jednej z poniższych kategorii:

a) w Danii: stowarzyszenia („Foreninger”) lub fundusze („Fonde”), które powstają w wyniku przekształcenia zakładów ubezpieczeń („Forsikiringsselskaber”), hipotecznych instytucji kredytowych („Realkreditinstitutter”), banków oszczędnościowych („Sparekasser”), spółdzielczych banków oszczędnościowych („Andelskasser”) oraz związków spółdzielczych banków oszczędnościowych („Sammenslutninger af andelkasser”) w spółki akcyjne zgodnie z duńską ustawą o przedsiębiorstwach finansowych;

b) w Irlandii: instytucje zarejestrowane jako „building societies” zgodnie z „Building Societies Act” z 1989 r.;

c) w Zjednoczonym Królestwie: instytucje zarejestrowane jako „building societies” zgodnie z „Building Societies Act” z 1986 r.; instytucje zarejestrowane jako „savings bank” zgodnie z „Savings Bank (Scotland) Act” z 1819 r.

3. W odniesieniu do kapitału podstawowego Tier I, aby kwalifikować się jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych do celów ust. 1, instytucja może emitować na poziomie osoby prawnej, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym lub statutem spółki, wyłącznie instrumenty kapitałowe, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Aby kwalifikować się jako towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych do celów ust. 1, całkowita lub częściowa kwota sumy kapitału i kapitału rezerwowego musi znajdować się w posiadaniu członków instytucji, którzy w normalnych warunkach prowadzenia działalności nie czerpią korzyści z bezpośrednich wypłat z kapitału rezerwowego, w szczególności poprzez wypłaty dywidend. Warunki te uznaje się za spełnione nawet w przypadku, gdy instytucja emituje instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom prawo do zysków i kapitału rezerwowego, o ile jest to dozwolone na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego.

Artykuł 7

Rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego za podobną instytucję do celów art. 27 ust. 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego kwalifikuje się jako instytucja podobna do spółdzielni, towarzystw ubezpieczeń i instytucji oszczędnościowych do celów części drugiej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli wszystkie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 są spełnione.

2. Aby instytucja kwalifikowała się jako instytucja podobna do spółdzielni, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i instytucji oszczędnościowych do celów ust. 1, jej status prawny wchodzi w zakres jednej z poniższych kategorii:

a) w Austrii: „Pfandbriefstelle der österreichischen Landes-Hypothekenbanken” zgodnie z „Bundesgesetz über die Pfandbriefstelle der österreichischen Landes-Hypothekenbanken (Pfandbriefstelle-Gesetz – PfBrStG)”;

b) w Finlandii: instytucje zarejestrowane jako „Hypoteekkiyhdistys” lub „Hypoteksförening” zgodnie z „Laki hypoteekkiyhdistyksistä” lub „Lag om hypoteksföreningar”.

3. W odniesieniu do kapitału podstawowego Tier I, aby kwalifikować się jako instytucja podobna do spółdzielni, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i instytucji oszczędnościowych do celów ust. 1, instytucja może emitować na poziomie osoby prawnej, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym lub statutem spółki, wyłącznie instrumenty kapitałowe, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Aby instytucja kwalifikowała się jako instytucja podobna do spółdzielni, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i instytucji oszczędnościowych do celów ust. 1, co najmniej jeden z poniższych warunków musi być spełniony:

a) jeżeli posiadacze instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w ust. 3, którzy mogą, ale nie muszą być członkami instytucji, mają możliwość zrezygnowania z członkostwa zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, mogą być oni również uprawnieni do zwrotu instrumentu kapitałowego instytucji, ale wyłącznie z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych w mającym zastosowanie prawie krajowym, statucie spółki, rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 oraz niniejszym rozporządzeniu. Zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym nie uniemożliwia to instytucji emitowania instrumentów w kapitale podstawowym Tier I zgodnych z art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na rzecz osób będących i niebędących członkami, które nie przyznają im prawa do zwrotu instrumentu kapitałowego instytucji;

b) zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym suma kapitału, kapitału rezerwowego i zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych nie może zostać wypłacona posiadaczom instrumentów w kapitale podstawowym Tier I. Warunek taki uznaje się za spełniony nawet wówczas, gdy instytucja emituje instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, przy założeniu kontynuowania działalności przez instytucję, prawo do części zysków i kapitału rezerwowego, o ile jest to dozwolone na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego oraz pod warunkiem że ta część jest proporcjonalna do ich wkładu w kapitał lub kapitał rezerwowy lub, w przypadku gdy jest to dozwolone na mocy mającego zastosowania prawa krajowego, zgodnie z treścią alternatywnego ustalenia. Instytucja może emitować instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, w przypadku niewypłacalności lub likwidacji instytucji, prawo do kapitału rezerwowego w wysokości, która nie musi być proporcjonalna do wniesionego przez nich wkładu w kapitał i kapitał rezerwowy, jeżeli warunki określone w art. 29 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 są spełnione;

c) całkowita lub częściowa kwota sumy kapitału i kapitału rezerwowego musi znajdować się w posiadaniu członków instytucji, którzy w normalnych warunkach prowadzenia działalności nie czerpią korzyści z bezpośrednich wypłat z kapitału rezerwowego, w szczególności poprzez wypłaty dywidend.

▼M2

Artykuł 7a

Wielokrotna wypłata zysków stanowiąca nieproporcjonalny wypływ funduszy własnych

1. Wypłaty zysków z tytułu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nie uznaje się za stanowiącą nieproporcjonalny wypływ kapitału, w przypadku gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) wielokrotność dywidendy jest wielokrotnością wypłaty zysku z tytułu instrumentów z prawem głosu, a nie z góry ustaloną stałą kwotą;

b) wielokrotność dywidendy jest ustalana na podstawie umowy lub statutu instytucji;

c) wielokrotność dywidendy nie podlega korekcie;

d) do wszystkich instrumentów z wielokrotnością dywidendy ma zastosowanie ta sama wielokrotność dywidendy;

e) kwota wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy nie stanowi więcej niż 125 % kwoty wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu w kapitale podstawowym Tier I z prawem głosu. W formie wzoru jest to wyrażone jako: gdzie: k oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu bez wielokrotności dywidendy; l oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy;

f) całkowita kwota wypłaty zysków z tytułu wszystkich instrumentów w kapitale podstawowym Tier I w okresie jednego roku nie przekracza 105 % kwoty, która zostałaby wypłacona, gdyby z tytułu instrumentów z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw dokonano takiej samej wypłaty zysku jak w przypadku instrumentów z prawem głosu. W formie wzoru jest to wyrażone jako: gdzie: k oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu bez wielokrotności dywidendy; l oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy; X oznacza liczbę instrumentów z prawem głosu; Y oznacza liczbę instrumentów bez prawa głosu. Wzór ten stosuje się w ujęciu rocznym.

2. Jeżeli warunek określony w ust. 1 lit. f) nie jest spełniony, wyłącznie kwotę instrumentów z wielokrotnością dywidendy, która przekracza próg określony w tym przepisie, uznaje się za powodującą nieproporcjonalny wypływ kapitału.

3. Jeżeli którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 lit. a)–e) nie jest spełniony, wszystkie wyemitowane instrumenty z wielokrotnością dywidendy uznaje się za powodujące nieproporcjonalny wypływ kapitału.

Artykuł 7b

Preferencyjne wypłaty zysków w odniesieniu do preferencyjnych praw w zakresie wypłat zysków

1. W przypadku instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wypłatę zysków z tytułu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I uznaje się za preferencyjną w stosunku do innych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, jeżeli istnieją zróżnicowane poziomy wypłaty zysków, chyba że spełnione są warunki określone w art. 7a niniejszego rozporządzenia.

2. W odniesieniu do instrumentów w kapitale podstawowym Tier I z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw, emitowanych przez instytucje, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy wypłata zysków stanowi wielokrotność wypłaty zysków z tytułu instrumentów z prawem głosu i ta wielokrotna wypłata zysków jest ustalona w umowie lub statucie, wypłaty zysków nie uznaje się z preferencyjną, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) wielokrotność dywidendy jest wielokrotnością wypłaty zysku z tytułu instrumentów z prawem głosu, a nie z góry ustaloną stałą kwotą;

b) wielokrotność dywidendy jest ustalana na podstawie umowy lub statutu instytucji;

c) wielokrotność dywidendy nie podlega korekcie;

d) do wszystkich instrumentów z wielokrotnością dywidendy ma zastosowanie ta sama wielokrotność dywidendy;

e) kwota wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy nie stanowi więcej niż 125 % kwoty wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu w kapitale podstawowym Tier I z prawem głosu. W formie wzoru jest to wyrażone jako: gdzie: k oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu bez wielokrotności dywidendy; l oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy;

f) całkowita kwota wypłaty zysków z tytułu wszystkich instrumentów w kapitale podstawowym Tier I w okresie rocznym nie przekracza 105 % kwoty, która zostałaby wypłacona, gdyby z tytułu instrumentów z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw dokonano takiej samej wypłaty zysku jak w przypadku instrumentów z prawem głosu. W formie wzoru jest to wyrażone jako: gdzie: k stanowi kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu bez wielokrotności dywidendy; l stanowi kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy; X oznacza liczbę instrumentów z prawem głosu; Y oznacza liczbę instrumentów bez prawa głosu; Wzór ten stosuje się w ujęciu rocznym.

3. Jeżeli warunek określony w ust. 2 lit. f) nie jest spełniony, wyłącznie kwoty instrumentów z wielokrotnością dywidendy, która przekracza próg określony w tym przepisie, nie uznaje się za kapitał podstawowy Tier I.

4. Jeżeli którykolwiek z warunków określonych w ust. 2 lit. a)–e) nie jest spełniony, wszystkich pozostałych instrumentów z wielokrotnością dywidendy nie uznaje się za kapitał podstawowy Tier I.

5. Do celów ust. 2, w przypadku gdy wypłaty zysków z tytułu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I wyrażone są, dla instrumentów z prawem głosu lub bez prawa głosu, w odniesieniu do ceny zakupu w momencie emisji instrumentu, wzory dostosowuje się w następujący sposób, dla instrumentu lub instrumentów, które zostały wyrażone w odniesieniu do ceny zakupu w momencie emisji:

a) l oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu bez wielokrotności dywidendy podzieloną przez cenę zakupu w momencie emisji tego instrumentu;

b) k oznacza kwotę wypłaty zysku z tytułu jednego instrumentu z wielokrotnością dywidendy podzieloną przez cenę zakupu w momencie emisji tego instrumentu.

6. W odniesieniu do instrumentów w kapitale podstawowym Tier I z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw, emitowanych przez instytucje, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy wypłata zysków nie stanowi wielokrotności wypłaty zysków z tytułu instrumentów z prawem głosu, wypłaty zysków nie uznaje się za preferencyjną, jeżeli spełniony jest którykolwiek z warunków określonych w ust. 7 i oba warunki określone w ust. 8.

7. Do celów ust. 6 zastosowanie ma dowolny z poniższych warunków a) lub b):

a) spełnione są oba poniższe ppkt (i) oraz (ii): (i) instrument z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw może być subskrybowany i posiadany wyłącznie przez posiadaczy instrumentów z prawem głosu; (ii) liczba praw głosu każdego pojedynczego posiadacza jest ograniczona;

b) wypłaty zysków z tytułu instrumentów z prawem głosu wyemitowanych przez instytucje podlegają pułapowi określonemu na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego.

8. Do celów ust. 6 obowiązują oba poniższe warunki:

a) instytucja wykazuje, że wysokość średniej wypłaty zysków z tytułu instrumentów z prawem głosu w poprzednich pięciu latach jest niska w stosunku do innych porównywalnych instrumentów;

b) instytucja wykazuje, że wskaźnik wypłaty jest niski, w przypadku gdy wskaźnik wypłaty jest obliczany zgodnie z art. 7c. Za niski uznaje się wskaźnik wypłaty w wysokości poniżej 30 %.

9. Do celów ust. 7 lit. a) prawa głosu każdego pojedynczego posiadacza uważa się za ograniczone w następujących przypadkach gdy:

a) każdy posiadacz otrzymuje tylko jedno prawo głosu niezależnie od liczby instrumentów z prawem głosu posiadanych przez dowolnego posiadacza;

b) liczba praw głosu podlega pułapowi niezależnie od liczby instrumentów z prawem głosu posiadanych przez dowolnego posiadacza;

c) liczba instrumentów z prawem głosu, jaką może posiadać dowolny posiadacz, jest ograniczona na mocy statutu instytucji lub na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego.

10. Do celów niniejszego artykułu okres jednego roku uznaje się za zakończony na dzień sporządzenia ostatniego sprawozdania finansowego instytucji.

11. Instytucje dokonują oceny zgodności z warunkami, o których mowa w ust. 7 i 8, oraz informują właściwy organ o wyniku tej oceny, przynajmniej w następujących sytuacjach:

a) za każdym razem, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie kwoty wypłaty zysków z tytułu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I;

b) za każdym razem, gdy emitowana jest nowa klasy instrumentów w kapitale podstawowym Tier I z mniejszą liczbą praw głosu lub bez takich praw.

12. Jeżeli warunek określony w ust. 8 lit. b) nie jest spełniony, wyłącznie kwotę instrumentów bez prawa głosu, w przypadku której wypłaty zysków przekraczają próg określony w tym przepisie, uznaje się za powodującą preferencyjne wypłaty zysków.

13. Jeżeli warunek określony w ust. 8 lit. a) nie jest spełniony, wypłaty zysków z tytułu wszystkich wyemitowanych instrumentów bez prawa głosu uznaje się za preferencyjne, chyba że spełniają warunki określone w ust. 2.

14. Jeżeli żaden z warunków określonych w ust. 7 nie jest spełniony, wypłaty zysków z tytułu wszystkich wyemitowanych instrumentów bez prawa głosu uznaje się za preferencyjne, chyba że spełniają warunki określone w ust. 2.

15. Od wymogu, o którym mowa w ust. 7 lit. a) ppkt (i), lub wymogu, o którym mowa w ust. 8 lit. b), lub od obu tych wymogów można odstąpić, w stosownych przypadkach, jeżeli spełnione są oba poniższe warunki:

a) instytucja narusza dowolny z wymogów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub – ze względu m.in. na szybko pogarszającą się sytuację finansową – prawdopodobnie w najbliższej przyszłości dojdzie do takiego naruszenia;

b) właściwy organ zażądał od instytucji, by pilnie zwiększyła swój kapitał podstawowy Tier I w określonym terminie i ocenił, że instytucja nie jest w stanie naprawić ub uniknąć naruszenia, o którym mowa w lit. a), w tym określonym terminie bez korzystania z odstępstwa, o którym mowa w niniejszym ustępie.

Artykuł 7c

Obliczanie wskaźnika wypłaty do celów art. 7b ust. 8 lit. b)

1. Do celów art. 7b ust. 8 lit. b), do obliczania wskaźnika wypłaty instytucje wybierają metodę opisaną w lit. a) lub lit. b). Instytucja stosuje wybraną metodę w sposób jednolity w kolejnych okresach:

a) jako suma wypłat zysków związanych z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I ogółem w poprzednich pięciu okresach rocznych, podzielona przez sumę zysków związanych z poprzednimi pięcioma okresami rocznymi;

b) tylko w okresie od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2017 r.: (i) w 2014 r. jako suma wypłat zysków związanych z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I ogółem w poprzednim okresie rocznym, podzielona przez sumę zysków związanych z poprzednim okresem rocznym; (ii) w 2015 r. jako suma wypłat zysków związanych z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I ogółem w poprzednich dwóch okresach rocznych, podzielona przez sumę zysków związanych z poprzednimi dwoma okresami rocznymi; (iii) w 2016 r. jako suma wypłat zysków związanych z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I ogółem w poprzednich trzech okresach rocznych, podzielona przez sumę zysków związanych z poprzednimi trzema okresami rocznymi; (iv) w 2017 r. jako suma wypłat zysków związanych z instrumentami w kapitale podstawowym Tier I ogółem w poprzednich czterech okresach rocznych, podzielona przez sumę zysków związanych z poprzednimi czterema okresami rocznymi.

2. Do celów ust. 1 zyski oznaczają kwotę zgłoszoną w wierszu 670 we wzorze 2 zawartym w załączniku III do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014 ( 2 ) lub, w stosownych przypadkach, kwotę zgłoszoną w wierszu 670 we wzorze 2 zawartym w załączniku IV do tego rozporządzenia wykonawczego w odniesieniu do sprawozdawczości nadzorczej instytucji zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013.

Artykuł 7d

Preferencyjne wypłaty zysków w odniesieniu do kolejności wypłat

Do celów art. 28 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 wypłatę zysków z tytułu instrumentu w kapitale podstawowym Tier I uznaje się za preferencyjną w stosunku do innych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I i w odniesieniu do kolejności wypłat, jeżeli spełniony jest przynajmniej jeden z poniższych warunków:

a) decyzje o wypłatach zysku zapadają w różnym czasie;

b) wypłaty zysku dokonywane są w różnym czasie;

c) emitent ma obowiązek dokonania wypłaty zysków z tytułu jednego rodzaju instrumentów w kapitale podstawowym Tier I przed dokonaniem wypłaty zysków z tytułu innego rodzaju instrumentów w kapitale podstawowym Tier I;

d) wypłata zysków jest dokonywana z tytułu niektórych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, ale nie z tytułu innych instrumentów w tym kapitale, chyba że spełniony jest warunek określony w art. 7b ust. 7 lit. a).

▼B







Podsekcja 3

Finansowanie pośrednie

Artykuł 8

Pośrednie finansowania instrumentów kapitałowych do celów art. 28 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. c) i art. 63 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. c) i art. 63 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 za pośrednie finansowanie instrumentów kapitałowych uznaje się finansowanie, które nie jest bezpośrednie.

2. Do celów ust. 1 bezpośrednie finansowanie odnosi się do sytuacji, w których instytucja udzieliła inwestorowi pożyczki lub innego finansowania w dowolnej formie, które zostaje przeznaczone na zakup jej instrumentów kapitałowych.

3. Bezpośrednie finansowanie obejmuje również finansowanie na cele inne niż zakup instrumentów kapitałowych instytucji przyznane dowolnej osobie fizycznej lub prawnej posiadającej znaczny pakiet akcji w instytucji kredytowej, o którym mowa w art. 4 pkt 36 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub osobie, którą uznaje się za podmiot powiązany w rozumieniu definicji zawartych w pkt 9 międzynarodowego standardu rachunkowości nr 24 dotyczącego ujawniania informacji na temat podmiotów powiązanych, stosowanego w Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 3 ), biorąc pod uwagę wszelkie dodatkowe wytyczne określone przez właściwy organ, jeżeli instytucja nie jest w stanie wykazać, że obydwa poniższe warunki są spełnione:

a) transakcja została przeprowadzona w podobnych warunkach jak inne transakcje z osobami trzecimi;

b) osoba fizyczna lub prawna lub podmiot powiązany nie musi opierać się na wypłatach lub sprzedaży posiadanych instrumentów kapitałowych, aby spłacić odsetki i zwrócić finansowanie.

Artykuł 9

Mająca zastosowanie forma i charakter pośredniego finansowania instrumentów kapitałowych do celów art. 28 ust. 1 lit. b), art. 52 ust. 1 lit. c) i art. 63 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Mająca zastosowanie forma i charakter pośredniego finansowania zakupu instrumentów kapitałowych instytucji obejmuje następujące elementy:

a) finansowanie zakupu przez inwestora instrumentów kapitałowych instytucji w momencie ich emisji lub w późniejszym terminie przez dowolne podmioty, nad którymi instytucja sprawuje bezpośrednią lub pośrednią kontrolę, lub przez podmioty objęte którymkolwiek z poniższych elementów: 1) zakresem konsolidacji rachunkowości lub konsolidacji ostrożnościowej instytucji; 2) zakresem skonsolidowanego bilansu lub rozszerzonego zagregowanego obliczenia, jeżeli jest równoważny skonsolidowanemu sprawozdaniu finansowemu, o którym mowa w art. 49 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, sporządzonym przez instytucjonalny system ochrony lub sieć instytucji powiązanych z organem centralnym, które nie są zorganizowane jako grupa, do której należy instytucja; 3) zakresem dodatkowego nadzoru nad instytucją sprawowanego zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 4 ) w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego;

b) finansowanie zakupu przez inwestora instrumentów kapitałowych instytucji w momencie ich emisji lub w późniejszym terminie przez podmioty zewnętrzne chronione gwarancją lub poprzez korzystanie z kredytowego instrumentu pochodnego lub zabezpieczone w inny sposób, przez co ryzyko kredytowe ulega przeniesieniu na instytucję lub na dowolne podmioty, nad którymi instytucja sprawuje bezpośrednią lub pośrednią kontrolę, lub na podmioty objęte którymkolwiek z poniższych elementów: 1) zakresem konsolidacji rachunkowości lub konsolidacji ostrożnościowej instytucji; 2) zakresem skonsolidowanego bilansu lub rozszerzonego zagregowanego obliczenia, jeżeli jest równoważny skonsolidowanemu sprawozdaniu finansowemu, o którym mowa w art. 49 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, sporządzonym przez instytucjonalny system ochrony lub sieć instytucji powiązanych z organem centralnym, które nie są zorganizowane jako grupa, do której należy instytucja; 3) zakresem dodatkowego nadzoru nad instytucją sprawowanego zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE;

c) finansowanie kredytobiorcy, który przekazuje finansowanie ostatecznemu inwestorowi w celu dokonania zakupu instrumentów kapitałowych instytucji w momencie ich emisji lub w późniejszym terminie.

2. Aby finansowanie zostało uznane za finansowanie pośrednie do celów ust. 1, w stosownych przypadkach muszą być również spełnione następujące warunki:

a) inwestor nie może być objęty żadnym z poniższych elementów: 1) zakresem konsolidacji rachunkowości lub konsolidacji ostrożnościowej instytucji; 2) zakresem skonsolidowanego bilansu lub rozszerzonego zagregowanego obliczenia, jeżeli jest równoważny skonsolidowanemu sprawozdaniu finansowemu, o którym mowa w art. 49 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, sporządzonym przez instytucjonalny system ochrony lub sieć instytucji powiązanych z organem centralnym, które nie są zorganizowane jako grupa, do której należy instytucja. W tym celu inwestora uznaje się za objętego zakresem rozszerzonego zagregowanego obliczenia, jeżeli odpowiedni instrument kapitałowy podlega konsolidacji lub rozszerzonemu zagregowanemu obliczeniu zgodnie z art. 49 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, co uniemożliwia wielokrotne wykorzystywanie pozycji funduszy własnych i tworzenie funduszy własnych między członkami instytucjonalnego systemu ochrony. Jeżeli zezwolenie właściwych organów, o którym mowa w art. 49 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nie zostało udzielone, warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli obydwa podmioty wymienione w ust. 1 lit. a) oraz instytucja są członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, a podmioty odliczają finansowanie udzielone na zakup instrumentów kapitałowych instytucji zgodnie z, w stosownych przypadkach, art. 36 ust. 1 lit. f)–i), art. 56 lit. a)–d) oraz art. 66 lit. a)–d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 3) zakresem dodatkowego nadzoru nad instytucją sprawowanego zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE;

b) podmiot zewnętrzny nie może być objęty żadnym z poniższych elementów: 1) zakresem konsolidacji rachunkowości lub konsolidacji ostrożnościowej instytucji; 2) zakresem skonsolidowanego bilansu lub rozszerzonego zagregowanego obliczenia, jeżeli jest równoważny skonsolidowanemu sprawozdaniu finansowemu, o którym mowa w art. 49 ust. 3 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, sporządzonym przez instytucjonalny system ochrony lub sieć instytucji powiązanych z organem centralnym, które nie są zorganizowane jako grupa, do której należy instytucja; 3) zakresem dodatkowego nadzoru nad instytucją sprawowanego zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE.

3. Przy ustalaniu czy zakup instrumentu kapitałowego wymagał finansowania pośredniego czy bezpośredniego zgodnie z art. 8, kwotę, którą należy uwzględnić, pomniejsza się o indywidualnie oceniony dokonany odpis aktualizujący.

4. Aby uniknąć zakwalifikowania bezpośredniego lub pośredniego finansowania zgodnie z art. 8 oraz w przypadku udzielania pożyczki lub przyznawania finansowania lub gwarancji w innej formie jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej dysponującej znacznym pakietem akcji w instytucji kredytowej lub uznanej za podmiot powiązany zgodnie z ust. 3, instytucja na bieżąco upewnia się, że nie udzieliła pożyczki ani nie przyznała finansowania ani gwarancji w innej formie do celów związanych z dokonaniem bezpośredniej lub pośredniej subskrypcji instrumentów kapitałowych instytucji. W przypadku udzielenia pożyczki lub przyznania finansowania lub gwarancji w innej formie innym rodzajom podmiotów instytucja przeprowadza stosowną kontrolę z zachowaniem należytej staranności.

5. Jeżeli chodzi o towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, spółdzielnie i podobne instytucje, w przypadku których klient jest zobowiązany na mocy prawa krajowego lub statutu instytucji do subskrybowania instrumentów kapitałowych w celu otrzymania pożyczki, pożyczki takiej nie uznaje się za bezpośrednie ani pośrednie finansowanie, jeżeli wszystkie poniższe warunki są spełnione:

a) właściwy organ uznał kwotę subskrypcji za nieistotną;

b) celem pożyczki nie jest zakup instrumentów kapitałowych udzielającej jej instytucji;

c) beneficjent pożyczki musi subskrybować co najmniej jeden instrument kapitałowy instytucji, aby uzyskać status członka towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, spółdzielni lub podobnej instytucji.







Podsekcja 4

Ograniczenia dotyczące wykupu instrumentów kapitałowych

Artykuł 10

Ograniczenia wykupu instrumentów kapitałowych emitowanych przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, instytucje oszczędnościowe, spółdzielnie i podobne instytucje nakładane do celów art. 29 ust. 2 lit. b) i art. 78 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Instytucja może emitować instrumenty w kapitale podstawowym Tier I z opcją wykupu wyłącznie w przypadku, gdy jest to przewidziane w mającym zastosowanie prawie krajowym.

2. Zdolność instytucji do ograniczenia wykupu na mocy przepisów regulujących instrumenty kapitałowe ustanowionych w art. 29 ust. 2 lit. b) i art. 78 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 obejmuje zarówno prawo do odroczenia wykupu, jak i prawo do ograniczenia kwoty, która ma zostać wykupiona. Zgodnie z ust. 3 instytucja jest uprawniona do odroczenia wykupu lub ograniczenia jego kwoty na czas nieokreślony.

3. Instytucja określa zakres ograniczeń wykupu przewidzianych w przepisach regulujących funkcjonowanie instrumentów w dowolnym momencie w oparciu o ocenę sytuacji, w jakiej znajduje się instytucja pod względem ostrożnościowym, zwracając uwagę w szczególności na następujące kwestie:

a) ogólną sytuację instytucji pod względem finansowym, płynnościowym oraz pod względem wypłacalności;

b) kwotę kapitału podstawowego Tier I, kapitału Tier I oraz łącznego kapitału zestawioną z łączną kwotą ekspozycji na ryzyko obliczoną zgodnie z wymogami określonymi w art. 92 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, szczegółowymi wymogami w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 104 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE oraz wymogiem połączonego bufora, o którym mowa w art. 128 pkt 6 tej dyrektywy.

Artykuł 11

Ograniczenia wykupu instrumentów kapitałowych emitowanych przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, instytucje oszczędnościowe, spółdzielnie i podobne instytucje nakładane do celów art. 29 ust. 2 lit. b) i art. 78 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Ograniczenia wykupu przewidziane w postanowieniach umownych lub przepisach prawnych regulujących funkcjonowanie instrumentów nie uniemożliwiają właściwemu organowi dalszego ograniczania wykupu instrumentów w oparciu o odpowiednią podstawę, zgodnie z art. 78 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2. Właściwe organy oceniają podstawy ograniczenia wykupu przewidziane w postanowieniach umownych i przepisach prawnych regulujących funkcjonowanie instrumentu. Jeżeli właściwe organy nie mają pewności co do tego, czy wybrane podstawy ograniczenia wykupu są odpowiednie, zwracają się do instytucji o zmianę odpowiednich postanowień umownych. Jeżeli instrumenty są regulowane na mocy prawa krajowego z uwagi na brak odpowiednich postanowień umownych, zgodnie z obowiązującymi przepisami instytucja jest uprawniona do ograniczania wykupu zgodnie z art. 10 ust. 1–3, aby umożliwić zakwalifikowanie instrumentów jako kapitał podstawowy Tier I.

3. Każda decyzja o ograniczeniu wykupu jest dokumentowana wewnętrznie i zgłaszana właściwemu organowi na piśmie przez instytucję, która wskazuje przyczyny częściowego lub pełnego odrzucenia lub odroczenia wykupu w świetle kryteriów określonych w ust. 3.

4. Jeżeli w tym samym okresie podjęto kilka decyzji o ograniczeniu wykupu, instytucje mogą udokumentować takie decyzje w jednym zestawie dokumentów.







SEKCJA 2

Filtry ostrożnościowe

Artykuł 12

Pojęcie zysku ze sprzedaży do celów art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Pojęcie zysku ze sprzedaży, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oznacza wszelki osiągnięty przez instytucję uznany zysk ze sprzedaży, który ujmuje się jako zwiększenie wartości dowolnego składnika funduszy własnych i który jest powiązany z przyszłymi przychodami z tytułu marż uzyskanymi dzięki sprzedaży aktywów sekurytyzowanych w momencie ich usunięcia z bilansu instytucji w kontekście transakcji sekurytyzacyjnej.

2. Uznany zysk ze sprzedaży określa się jako różnicę między elementami wskazanymi w lit. a) i b) określonymi dzięki zastosowaniu odpowiednich standardów rachunkowości:

a) wartością netto otrzymanych aktywów obejmującą kwotę każdego nowo pozyskanego składnika aktywów pomniejszoną o kwotę każdego innego przekazanego składnika aktywów lub każdego nowo podjętego zobowiązania;

b) a wartością bilansową aktywów sekurytyzowanych lub części wyłączonej.

3. Uznany zysk ze sprzedaży związany z przyszłymi przychodami z tytułu marż oznacza w tym kontekście oczekiwany przyszły poziom „marży nadwyżkowej” zdefiniowanej w art. 242 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.







SEKCJA 3

Odliczenia od pozycji kapitału podstawowego Tier I

Artykuł 13

Odliczenia strat za bieżący rok obrachunkowy do celów art. 36 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Do celów obliczania wysokości kapitału podstawowego Tier I w ciągu roku instytucja, niezależnie od tego, czy zamyka swoje sprawozdanie finansowe na koniec każdego okresu śródrocznego, opracowuje swój rachunek zysków i strat i na bieżąco odlicza wszelkie powstałe straty od pozycji kapitału podstawowego Tier I.

2. Do celów opracowania przez instytucję rachunku zysków i strat zgodnie z ust. 1 wysokość przychodów i wydatków ustala się w ten sam sposób i w oparciu o te same standardy rachunkowości, co standardy wykorzystywane przy opracowywaniu raportu finansowego na koniec roku. Przychody i wydatki szacuje się w ostrożny sposób i przypisuje się do okresu śródrocznego, w którym zostały one wygenerowane, tak aby każdy okres śródroczny był obciążony rozsądną kwotą oczekiwanych rocznych przychodów i wydatków. Istotne lub jednorazowe zdarzenia uwzględnia się w pełni i niezwłocznie w okresie śródrocznym, w którym takie zdarzenia wystąpiły.

3. Jeżeli straty za bieżący rok obrachunkowy pomniejszą już pozycje kapitału podstawowego Tier I w wyniku opublikowania śródrocznego raportu finansowego lub raportu finansowego na koniec roku, odliczenie nie jest konieczne. Do celów niniejszego artykułu opublikowanie raportu finansowego oznacza, że zyski i straty zostały określone po zamknięciu śródrocznego lub rocznego sprawozdania finansowego zgodnie ze standardami rachunkowości mającymi zastosowanie do instytucji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości oraz dyrektywy Rady 86/635/EWG ( 5 ) w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych.

4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się w taki sam sposób do zysków i strat uwzględnionych w skumulowanych innych całkowitych dochodach.

Artykuł 14

Odliczenia aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartych na przyszłej rentowności do celów art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Odliczeń aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartych na przyszłej rentowności, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, dokonuje się zgodnie z ust. 2 i 3.

2. Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego i powiązane rezerwy z tytułu odroczonego podatku dochodowego kompensuje się dla każdej podlegającej opodatkowaniu jednostki z osobna. Powiązane rezerwy z tytułu odroczonego podatku dochodowego są ograniczone do rezerw wynikających z zastosowania przepisów podatkowych tej samej jurysdykcji, która obejmuje aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego. Do celów obliczania aktywów i rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego na zasadzie skonsolidowanej podlegająca opodatkowaniu jednostka uwzględnia dowolną liczbę jednostek należących do tej samej grupy podatkowej, objętych tą samą konsolidacją budżetową, jednością podatkową lub składających tę samą skonsolidowaną deklarację podatkową zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.

3. Kwota powiązanych rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego, które kwalifikują się do kompensowania aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartych na przyszłej rentowności, jest równa różnicy między kwotą wskazaną w lit. a) i kwotą wskazaną w lit. b):

a) kwotą rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego uznanych zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości;

b) kwotą powiązanych rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego wynikających z wartości niematerialnych i prawnych oraz z aktywów funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami.

Artykuł 15

Odliczenia aktywów funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami do celów art. 36 ust. 1 lit. e) i art. 41 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Właściwy organ udziela uprzedniego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wyłącznie wówczas, gdy nieograniczona możliwość korzystania z odpowiednich aktywów funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami pociąga za sobą możliwość uzyskania natychmiastowego i swobodnego dostępu do tych aktywów, np. w przypadku gdy korzystanie z aktywów nie podlega żadnym ograniczeniom oraz gdy osoby trzecie nie zgłaszają żadnych roszczeń wobec tych aktywów.

2. Swobodny dostęp do aktywów może wystąpić w przypadku, gdy instytucja nie jest zobowiązana do ubiegania się o specjalne zezwolenie i uzyskania takiego zezwolenia od podmiotu zarządzającego funduszami emerytalnymi lub osób pobierających świadczenia emerytalne przy każdorazowej próbie uzyskania dostępu do nadwyżki przewidzianej w planie.

▼M3

Artykuł 15a

Pośrednie udziały kapitałowe do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Do celów art. 15c, 15d, 15e oraz 15i niniejszego rozporządzenia „jednostka pośrednicząca”, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 114 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oznacza dowolny z następujących podmiotów, które utrzymują instrumenty kapitałowe podmiotów sektora finansowego:

a) przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania;

b) fundusz emerytalny inny niż fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami;

c) fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami, w przypadku gdy instytucja udziela wsparcia w zakresie ryzyka inwestycyjnego oraz gdy fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami nie jest niezależny od jego jednostki sponsorującej;

d) podmioty, które znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą lub pod istotnym wpływem jednego z następujących podmiotów: 1) instytucji lub jej jednostek zależnych; 2) jednostki dominującej instytucji lub jednostek zależnych tej jednostki dominującej; 3) dominującej finansowej spółki holdingowej instytucji lub jednostek zależnych tej dominującej finansowej spółki holdingowej; 4) dominującego holdingu mieszanego instytucji lub jednostek zależnych dominującego holdingu mieszanego; 5) dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej instytucji lub jednostek zależnych dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;

e) podmioty, które podlegają wspólnie bezpośredniej lub pośredniej kontroli jednej instytucji, szeregu instytucji lub sieci instytucji, które są członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, lub kontroli instytucjonalnego systemu ochrony lub sieci instytucji stowarzyszonych z organem centralnym, które nie są zorganizowane jako grupa, do której należy instytucja, bądź wymienione jednostki wywierają istotny wpływ na te podmioty;

f) jednostki specjalnego przeznaczenia;

g) podmioty, których działalność polega na utrzymywaniu instrumentów finansowych podmiotów sektora finansowego;

h) każdy podmiot, który właściwy organ uznaje za wykorzystywany w celu obchodzenia przepisów dotyczących odliczania pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych.

2. Nie naruszając przepisów ust. 1 lit. h), „jednostka pośrednicząca”, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 114 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nie obejmuje:

a) holdingów mieszanych, instytucji, zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji;

b) podmiotów, które na mocy obowiązującego prawa krajowego podlegają wymogom rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE;

c) podmiotów sektora finansowego innych niż wymienione w lit. a), które podlegają nadzorowi i są zobowiązane do odliczania od swojego kapitału regulacyjnego bezpośrednich i pośrednich udziałów kapitałowych w swoich własnych instrumentach kapitałowych oraz udziałów kapitałowych w instrumentach kapitałowych podmiotów sektora finansowego.

3. Do celów ust. 1 lit. c) fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami uznaje się za niezależny od jego jednostki sponsorującej, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami jest prawnie odrębny od jednostki sponsorującej i posiada niezależną strukturę zarządzania;

b) statut, dokumenty założycielskie i wewnętrzne przepisy określonego funduszu emerytalnego, stosownie do przypadku, zostały zatwierdzone przez niezależny organ regulacyjny, bądź też przepisy regulujące utworzenie i funkcjonowanie funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami, stosownie do przypadku, zostały ustanowione w obowiązującym prawie krajowym odpowiedniego państwa członkowskiego;

c) na mocy obowiązującego prawa krajowego powiernicy lub administratorzy funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami są zobowiązani do podejmowania bezstronnych działań leżących w najlepszym interesie beneficjentów funduszu, a nie w najlepszym interesie jednostki sponsorującej, do rozważnego zarządzania aktywami funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami oraz do zapewnienia zgodności z ograniczeniami określonymi w statucie, dokumentach założycielskich i wewnętrznych przepisach określonego funduszu emerytalnego, stosownie do przypadku, bądź też w ramach ustawowych lub regulacyjnych opisanych w lit. b);

d) statut lub dokumenty założycielskie lub przepisy regulujące utworzenie i funkcjonowanie funduszu emerytalnego ze zdefiniowanymi świadczeniami, o których mowa w lit. b), obejmują ograniczenia w zakresie inwestycji, jakich fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami może dokonywać w instrumentach funduszy własnych emitowanych przez jednostkę sponsorującą.

4. W przypadku gdy fundusz emerytalny ze zdefiniowanymi świadczeniami, o którym mowa w ust. 1 lit. c), posiada instrumenty funduszy własnych jednostki sponsorującej, jednostka sponsorująca traktuje ten udział kapitałowy jako pośredni udział kapitałowy we własnych instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, własnych instrumentach dodatkowych w Tier I lub własnych instrumentach w Tier II, stosownie do przypadku. Kwotę, którą należy odliczyć od pozycji kapitału podstawowego Tier I, pozycji kapitału dodatkowego Tier I lub pozycji kapitału Tier II, stosownie do przypadku, oblicza się zgodnie z przepisami art. 15c.

Artykuł 15b

Syntetyczne udziały kapitałowe do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Następujące produkty finansowe uznaje się za syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach kapitałowych na podstawie art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013:

a) instrumenty pochodne, których instrument bazowy stanowią instrumenty kapitałowe podmiotu sektora finansowego lub których podmiotem referencyjnym jest podmiot sektora finansowego;

b) gwarancje lub ochrona kredytowa przyznane osobie trzeciej w odniesieniu do inwestycji osoby trzeciej w instrument kapitałowy podmiotu sektora finansowego.

2. Produkty finansowe, o których mowa w ust. 1, obejmują następujące produkty:

a) inwestycje w swapy przychodu całkowitego w związku z instrumentem kapitałowym podmiotu sektora finansowego;

b) opcje kupna, które instytucja nabyła w odniesieniu do instrumentu kapitałowego podmiotu sektora finansowego;

c) sprzedawane przez instytucję opcje sprzedaży dotyczące instrumentu kapitałowego podmiotu sektora finansowego lub jakiekolwiek inne podjęte przez instytucję faktyczne lub warunkowe zobowiązania umowne dotyczące zakupu swoich instrumentów funduszy własnych;

d) inwestycje w bezwarunkowe transakcje terminowe przeprowadzane w odniesieniu do instrumentu kapitałowego podmiotu sektora finansowego.

Artykuł 15c

Obliczanie wysokości pośrednich udziałów kapitałowych do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

Kwotę pośrednich udziałów kapitałowych, którą należy odliczyć od pozycji kapitału podstawowego Tier I zgodnie z przepisami art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oblicza się, stosując jedną z następujących metod:

a) standardową metodę określoną w art. 15d;

b) jeżeli instytucja uzna metodę opisaną w art. 15d za nadmiernie uciążliwą, a właściwy organ potwierdzi tę opinię – metodę strukturalną opisaną w art. 15e. Metoda strukturalna opisana w art. 15e nie może być stosowana przez instytucje do obliczania kwoty tych odliczeń związanych z inwestycjami w jednostkach pośredniczących, o których mowa w art. 15a ust. 1 lit. d) i e).

Artykuł 15d

Standardowa metoda obliczania wysokości pośrednich udziałów kapitałowych do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Kwotę pośrednich udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, którą należy odliczyć zgodnie z przepisami art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oblicza się, stosując jedną z następujących metod:

a) jeżeli ekspozycje wszystkich inwestorów wobec danej jednostki pośredniczącej cechują się równym stopniem uprzywilejowania, kwota ta odpowiada odsetkowi finansowania pomnożonemu przez kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podmiotu sektora finansowego znajdujących się w posiadaniu jednostki pośredniczącej;

b) jeżeli ekspozycje wszystkich inwestorów wobec danej jednostki pośredniczącej nie cechują się równym stopniem uprzywilejowania, kwota ta odpowiada odsetkowi finansowania pomnożonemu przez niższą z następujących wartości: (i) kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podmiotu sektora finansowego znajdujących się w posiadaniu jednostki pośredniczącej; (ii) ekspozycję instytucji wobec jednostki pośredniczącej wraz z wszelkim innym finansowaniem udzielonym tej jednostce pośredniczącej, którego stopień uprzywilejowania odpowiada stopniowi uprzywilejowania ekspozycji instytucji.

2. Metodę obliczania określoną w ust. 1 lit. b) stosuje się dla każdej transzy finansowania, której stopień uprzywilejowania odpowiada stopniowi uprzywilejowania finansowania udzielonego przez instytucję.

3. Za odsetek finansowania do celów ust. 1 uznaje się kwotę ekspozycji instytucji wobec jednostki pośredniczącej podzieloną przez sumę ekspozycji instytucji wobec jednostki pośredniczącej oraz wszelkich innych ekspozycji wobec tej jednostki pośredniczącej, których stopień uprzywilejowania odpowiada stopniowi uprzywilejowania ekspozycji instytucji.

4. Obliczeń, o których mowa w ust. 1, dokonuje się odrębnie dla każdego udziału kapitałowego w podmiocie sektora finansowego znajdującego się w posiadaniu każdej jednostki pośredniczącej.

5. Jeżeli inwestycje w instrumenty w kapitale podstawowym Tier I podmiotu sektora finansowego znajdują się w posiadaniu pośrednim kolejnych jednostek pośredniczących lub w posiadaniu szeregu jednostek pośredniczących, odsetek finansowania, o którym mowa w ust. 1, oblicza się, dzieląc kwotę wskazaną w lit. a) niniejszego ustępu przez kwotę wskazaną w lit. b) niniejszego ustępu:

a) wynik pomnożenia kwot finansowania przyznanych przez instytucję jednostkom pośredniczącym przez kwoty finansowania przyznane przez te jednostki pośredniczące kolejnym jednostkom pośredniczącym oraz przez kwoty finansowania przyznane przez te kolejne jednostki pośredniczące podmiotowi sektora finansowego;

b) wynik pomnożenia kwot instrumentów kapitałowych lub, w stosownych przypadkach, innych instrumentów wyemitowanych przez każdą jednostkę pośredniczącą.

6. Odsetek finansowania, o którym mowa w ust. 5, oblicza się osobno dla każdego udziału kapitałowego w podmiocie sektora finansowego znajdującego się w posiadaniu jednostek pośredniczących oraz w odniesieniu do każdej transzy finansowania, której stopień uprzywilejowania odpowiada stopniowi uprzywilejowania finansowania przyznanego przez instytucję oraz kolejne jednostki pośredniczące.

Artykuł 15e

Strukturalna metoda obliczania wysokości pośrednich udziałów kapitałowych do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Kwota, którą należy odliczyć od pozycji w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, odpowiada odsetkowi finansowania określonemu w art. 15d ust. 3 niniejszego rozporządzenia pomnożonemu przez kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I instytucji znajdujących się w posiadaniu jednostki pośredniczącej.

2. Kwota, którą należy odliczyć od pozycji w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, odpowiada odsetkowi finansowania określonemu w art. 15d ust. 3 niniejszego rozporządzenia pomnożonemu przez łączną kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podmiotów sektora finansowego znajdujących się w posiadaniu jednostki pośredniczącej.

3. Do celów ust. 1 i 2 instytucja oblicza osobno dla każdej jednostki pośredniczącej łączną kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I instytucji znajdujących się w posiadaniu danej jednostki pośredniczącej oraz łączną kwotę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I innych podmiotów sektora finansowego znajdujących się w posiadaniu danej jednostki pośredniczącej.

4. Instytucja uznaje kwotę udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I podmiotów sektora finansowego obliczoną zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu za znaczną inwestycję, o której mowa w art. 43 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i odlicza kwotę zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. i) tego rozporządzenia.

5. Jeżeli inwestycje w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I znajdują się w posiadaniu pośrednim kolejnych jednostek pośredniczących lub w posiadaniu szeregu jednostek pośredniczących, zastosowanie mają przepisy art. 15d ust. 5 i 6.

6. Jeżeli instytucja nie jest w stanie wskazać łącznych kwot instrumentów w kapitale podstawowym Tier I instytucji lub instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podmiotów sektora finansowego, które znajdują się w posiadaniu jednostki pośredniczącej, instytucja dokonuje oszacowania kwot, których nie jest w stanie wskazać, na podstawie maksymalnych kwot, w których posiadaniu może znajdować się jednostka pośrednicząca w oparciu o przysługujące jej uprawnienia inwestycyjne.

7. Jeżeli instytucja nie jest w stanie określić maksymalnej kwoty instrumentów w kapitale podstawowym Tier I instytucji lub instrumentów w kapitale podstawowym Tier I podmiotów sektora finansowego, w których posiadaniu może znajdować się jednostka pośrednicząca w oparciu o przysługujące jej uprawnienia inwestycyjne, instytucja traktuje kwotę finansowania, które posiada w jednostce pośredniczącej, jako inwestycję w swoje własne instrumenty w kapitale podstawowym Tier I i odlicza ją zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

8. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 7 niniejszego artykułu instytucja traktuje kwotę finansowania, które posiada w jednostce pośredniczącej, jako nieznaczną inwestycję i odlicza ją zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) kwoty finansowania stanowią mniej niż 0,25 % kapitału podstawowego Tier I instytucji;

b) kwoty finansowania stanowią mniej niż 10 mln EUR;

c) instytucja nie może w rozsądny sposób określić kwot instrumentów w swoim kapitale podstawowym Tier I, które znajdują się w posiadaniu jednostki pośredniczącej.

9. Jeżeli finansowanie dla jednostki pośredniczącej ma postać jednostek lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, instytucja może skorzystać z usług osób trzecich, o których mowa w art. 132 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, na zasadach określonych w tym artykule, celem obliczenia oraz przedstawienia informacji na temat łącznych kwot, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu.

Artykuł 15f

Obliczanie wysokości syntetycznych udziałów kapitałowych do celów art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Kwota syntetycznych udziałów kapitałowych, którą należy odliczyć od pozycji w kapitale podstawowym Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. f), h) oraz i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, stanowi równowartość:

a) w przypadku udziałów kapitałowych w portfelu handlowym: (i) w przypadku opcji – ekwiwalentu delta kwoty odpowiednich instrumentów obliczonej zgodnie z częścią trzecią tytuł IV rozporządzenia (UE) nr 575/2013; (ii) w przypadku pozostałych syntetycznych udziałów kapitałowych – kwoty nominalnej lub wartości nominalnej, stosownie do przypadku;

b) w przypadku udziałów kapitałowych w portfelu niehandlowym: (i) w przypadku opcji kupna – bieżącej wartości rynkowej; (ii) w przypadku pozostałych syntetycznych udziałów kapitałowych – kwoty nominalnej lub wartości nominalnej, stosownie do przypadku.

2. Instytucja odlicza syntetyczne udziały kapitałowe, o których mowa w ust. 1, od dnia podpisania umowy między instytucją a kontrahentem.

Artykuł 15g

Obliczanie znacznych inwestycji do celów art. 36 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Do celów art. 36 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, aby ocenić, czy instytucja znajduje się w posiadaniu ponad 10 % instrumentów w kapitale podstawowym Tier I wyemitowanych przez podmiot sektora finansowego, zgodnie z art. 43 lit. a) tego rozporządzenia, instytucje sumują kwoty swoich pozycji długich brutto w bezpośrednich udziałach kapitałowych, a także pośrednie udziały kapitałowe w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I tego podmiotu sektora finansowego, o których mowa w art. 15a ust. 1 lit. d)–h) niniejszego rozporządzenia.

2. Właściwy organ uwzględnia pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w celu oceny, czy spełnione są warunki określone w art. 43 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Artykuł 15h

Udziały kapitałowe w kapitale dodatkowym Tier I i kapitale Tier II

Metodykę, o której mowa w art. 15a–15f niniejszego rozporządzenia, stosuje się odpowiednio do udziałów kapitałowych w kapitale dodatkowym Tier I do celów art. 56 lit. a), c), i d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz do udziałów kapitałowych w kapitale Tier II do celów art. 66 lit. a), c) i d) tego rozporządzenia, przy czym odniesienia do kapitału podstawowego Tier I należy traktować jako odniesienia do, odpowiednio, kapitału dodatkowego Tier I lub do kapitału Tier II.

Artykuł 15i

Kolejność i maksymalna kwota odliczeń pośrednich udziałów kapitałowych w instrumentach funduszy własnych podmiotów sektora finansowego

1. Z zastrzeżeniem wartości granicznych określonych odpowiednio w ust. 2 lub 3, jeżeli jednostka pośrednicząca znajduje się w posiadaniu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów w kapitale dodatkowym Tier I i instrumentów w kapitale Tier II podmiotów sektora finansowego, w pierwszej kolejności odlicza się instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, następnie instrumenty w kapitale dodatkowym Tier I, a na końcu instrumenty w kapitale Tier II.

2. Jeżeli jednostka pośrednicząca znajduje się w posiadaniu instrumentów funduszy własnych instytucji, stosując przepisy ust. 1 w odniesieniu do każdego rodzaju udziałów kapitałowych, instytucje odliczają w pierwszej kolejności udziały kapitałowe w swoich własnych instrumentach funduszy własnych.

3. Jeżeli instytucja znajduje się pośrednio w posiadaniu instrumentów kapitałowych podmiotów sektora finansowego, kwota, którą należy odliczyć od funduszy własnych instytucji, nie może być wyższa od niższej z następujących kwot:

a) kwoty łącznego finansowania udzielonego przez instytucję jednostce pośredniczącej;

b) kwoty instrumentów funduszy własnych podmiotu sektora finansowego znajdujących się w posiadaniu jednostki pośredniczącej.

Artykuł 15j

Wartość firmy

Na potrzeby dokonywania odliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje mogą zrezygnować z odrębnego wykazywania wartości firmy przy określaniu kwoty, którą należy odliczyć zgodnie z art. 46 tego rozporządzenia.

▼B

Artykuł 16

Odliczenia możliwych do przewidzenia obciążeń podatkowych do celów art. 36 ust. 1 lit. l) i art. 56 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Instytucja może przyjąć, że możliwe do przewidzenia obciążenia podatkowe zostały już uwzględnione, pod warunkiem że stosuje ona standardy i zasady rachunkowości zapewniające pełne uznanie bieżących zobowiązań podatkowych i rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego związanych z transakcjami i innymi zdarzeniami uznawanymi w bilansie lub w rachunku zysków i strat. Właściwy organ upewnia się, że dokonano wszystkich koniecznych odliczeń zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości lub w ramach wszelkich innego rodzaju korekt.

2. Jeżeli instytucja oblicza swój kapitał podstawowy Tier I na podstawie sprawozdania finansowego przygotowanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, warunek określony w ust. 1 uznaje się za spełniony.

3. Jeżeli warunek określony w ust. 1 nie jest spełniony, instytucja obniża swoje pozycje kapitału podstawowego Tier I o szacunkową kwotę bieżących obciążeń podatkowych i obciążeń z tytułu odroczonego podatku dochodowego, które nie zostały jeszcze uznane w bilansie i rachunku zysków i strat, związanych z transakcjami i innymi zdarzeniami uznawanymi w bilansie lub w rachunku zysków i strat. Szacunkową kwotę bieżących obciążeń podatkowych i obciążeń z tytułu odroczonego podatku dochodowego oblicza się, stosując metodę równoważną metodzie opisanej w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002. Szacunkowej kwoty obciążeń z tytułu odroczonego podatku dochodowego nie można kompensować z aktywami z tytułu podatku dochodowego, które nie zostały uznane w sprawozdaniu finansowym.







SEKCJA 4

Inne odliczenia od pozycji kapitału podstawowego Tier I, kapitału dodatkowego Tier I i kapitału Tier II

Artykuł 17

Inne odliczenia od instrumentów kapitałowych instytucji finansowych do celów art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Posiadane instrumenty kapitałowe instytucji finansowych zdefiniowanych w art. 4 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 odlicza się zgodnie z następującymi obliczeniami:

a) od pozycji kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszystkie instrumenty kwalifikujące się jako kapitał zgodnie z prawem spółek mającym zastosowanie do instytucji finansowej, która je wyemitowała, oraz jeżeli instytucja finansowa podlega wymogom dotyczącym wypłacalności, instrumenty, które są włączone do kategorii regulacyjnych funduszy własnych najwyższej jakości bez żadnych ograniczeń;

b) od pozycji kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszystkie instrumenty kwalifikujące się jako kapitał zgodnie z prawem spółek mającym zastosowanie do emitenta oraz, jeżeli instytucja finansowa nie podlega wymogom dotyczącym wypłacalności o stałym charakterze, instrumenty, które są wieczyste, absorbują pierwszą i proporcjonalnie największą część występujących strat, mają niższy stopień uprzywilejowania niż wszystkie inne roszczenia w przypadku niewypłacalności i likwidacji instytucji oraz które nie są objęte preferencyjnymi lub wcześniej ustalonymi zasadami dotyczącymi wypłat;

c) od pozycji kapitału dodatkowego Tier I odlicza się wszelkie instrumenty podporządkowane absorbujące straty przy założeniu kontynuowania działalności, z uwzględnieniem prawa do decydowania o anulowaniu płatności kuponowych. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału dodatkowego Tier I, kwotę nadwyżki odlicza się od kapitału podstawowego Tier I;

d) od pozycji kapitału Tier II odlicza się wszelkie pozostałe instrumenty podporządkowane. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału Tier II, kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału dodatkowego Tier I; Jeżeli kwota kapitału dodatkowego Tier I jest niewystarczająca, pozostałą kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału podstawowego Tier I;

e) od pozycji kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszelkie inne instrumenty uwzględnione w funduszach własnych instytucji finansowej zgodnie z odpowiednimi mającymi zastosowanie ramami prawnymi dotyczącymi nadzoru ostrożnościowego lub wszelkie inne instrumenty, w odniesieniu do których instytucja nie jest w stanie wykazać, że mają zastosowanie warunki określone w lit. a), b), c) lub d).

2. W przypadkach przewidzianych w ust. 3 instytucje stosują odliczenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do posiadanych instrumentów kapitałowych w oparciu o metodę odpowiadającego odliczenia. Do celów niniejszego ustępu metoda odpowiadającego odliczenia oznacza metodę, zgodnie z którą odliczenie dotyczy tego samego składnika kapitału, do którego dany kapitał zostałby zaklasyfikowany, gdyby został wyemitowany przez samą instytucję.

3. Odliczenia, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania w następujących przypadkach:

a) jeżeli instytucja finansowa otrzymała odpowiednie zezwolenie od właściwego organu i jest objęta nadzorem sprawowanym przez ten organ oraz podlega wymogom ostrożnościowym równoważnym wymogom, które mają zastosowanie do instytucji na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Podejście to stosuje się wobec instytucji finansowych z państw trzecich wyłącznie w przypadku, gdy przeprowadzono skoordynowaną ocenę równoważności systemu nadzoru ostrożnościowego stosowanego w danym państwie trzecim zgodnie z tym rozporządzeniem i uznano, że system nadzoru ostrożnościowego stosowany w danym państwie trzecim jest co najmniej równoważny systemowi stosowanemu w Unii;

b) jeżeli instytucja finansowa jest instytucją pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE ( 6 ) i nie korzysta z wyłączeń fakultatywnych przewidzianych w art. 9 tej dyrektywy;

c) jeżeli instytucja finansowa jest instytucją płatniczą w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 7 ) i nie korzysta z wyłączenia przewidzianego w art. 26 tej dyrektywy;

d) jeżeli instytucja finansowa jest zarządzającym alternatywnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE ( 8 ) lub spółką zarządzającą w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE ( 9 ).

Artykuł 18

Instrumenty kapitałowe zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego do celów art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Instrumenty kapitałowe znajdujące się w posiadaniu zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego, które są objęte systemem wypłacalności, który oceniono jako nierównoważny systemowi ustanowionemu w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE zgodnie z procedurą określoną w art. 227 tej dyrektywy albo który nie został poddany ocenie, odlicza się w następujący sposób:

a) od pozycji kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszystkie instrumenty kwalifikujące się jako kapitał zgodnie z prawem spółek mającym zastosowanie do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w państwie trzecim, które je wyemitowały, oraz instrumenty, które są włączone do kategorii regulacyjnych funduszy własnych najwyższej jakości bez żadnych ograniczeń zgodnie z systemem w państwie trzecim;

b) od pozycji kapitału dodatkowego Tier I odlicza się wszelkie instrumenty podporządkowane absorbujące straty przy założeniu kontynuowania działalności, z uwzględnieniem prawa do decydowania o anulowaniu płatności kuponowych. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału dodatkowego Tier I, kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału podstawowego Tier I;

c) od pozycji kapitału Tier II odlicza się wszelkie pozostałe instrumenty podporządkowane. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału Tier II, kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału dodatkowego Tier I. Jeżeli kwota nadwyżki przekracza kwotę kapitału dodatkowego Tier I, pozostałą kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału podstawowego Tier I;

d) w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego podlegających ostrożnościowym wymogom dotyczącym wypłacalności od pozycji kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszelkie inne instrumenty uwzględnione w funduszach własnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji z państwa trzeciego zgodnie z odpowiednim mającym zastosowanie systemem wypłacalności lub wszelkie inne instrumenty, w odniesieniu do których instytucja nie jest w stanie wykazać, że warunki określone w lit. a), b) lub c) mają zastosowanie.

2. Jeżeli system wypłacalności państwa trzeciego obejmujący przepisy dotyczące funduszy własnych został uznany za równoważny systemowi ustanowionemu w tytule I rozdział VI dyrektywy 2009/138/WE zgodnie z procedurą określoną w art. 227 tej dyrektywy, instrumenty kapitałowe znajdujące się w posiadaniu zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji z państwa trzeciego traktuje się jak instrumenty kapitałowe będące w posiadaniu zakładów ubezpieczeń lub zakładów asekuracji posiadających zezwolenie zgodnie z art. 14 dyrektywy 2009/138/WE.

3. W przypadkach przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu instytucje stosują odliczenia od posiadanych pozycji ubezpieczeniowych funduszy własnych, jak przewidziano – w zależności od przypadku – w art. 44 lit. b), art. 58 lit. b) i art. 68 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Artykuł 19

Instrumenty kapitałowe przedsiębiorstw wyłączonych z zakresu stosowania dyrektywy 2009/138/WE do celów art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

Instrumenty kapitałowe znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorstw wyłączonych z zakresu stosowania dyrektywy 2009/138/WE zgodnie z art. 4 tej dyrektywy odlicza się w następujący sposób:

a) od kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszystkie instrumenty kwalifikujące się jako kapitał zgodnie z prawem spółek mającym zastosowanie do przedsiębiorstw, które je wyemitowały, oraz instrumenty, które są włączone do kategorii regulacyjnych funduszy własnych najwyższej jakości bez żadnych ograniczeń;

b) od pozycji kapitału dodatkowego Tier I odlicza się wszelkie instrumenty podporządkowane absorbujące straty przy założeniu kontynuowania działalności, z uwzględnieniem prawa do decydowania o anulowaniu płatności kuponowych. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału dodatkowego Tier I, kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału podstawowego Tier I;

c) od pozycji kapitału Tier II odlicza się wszelkie pozostałe instrumenty podporządkowane. Jeżeli kwota tych instrumentów podporządkowanych przekracza kwotę kapitału Tier II, kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału dodatkowego Tier I. Jeżeli kwota ta przekracza kwotę kapitału dodatkowego Tier I, pozostałą kwotę nadwyżki odlicza się od pozycji kapitału podstawowego Tier I;

d) od kapitału podstawowego Tier I odlicza się wszelkie inne instrumenty uwzględnione w funduszach własnych przedsiębiorstwa zgodnie z odpowiednim mającym zastosowanie systemem wypłacalności lub wszelkie inne instrumenty, w odniesieniu do których instytucja nie jest w stanie wykazać, że warunki określone w lit. a), b) lub c) mają zastosowanie.







ROZDZIAŁ III

KAPITAŁ DODATKOWY TIER I







SEKCJA 1

Forma i charakter zachęt do wykupu

Artykuł 20

Forma i charakter zachęt do wykupu do celów art. 52 ust. 1 lit. g) i art. 63 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Zachęty do wykupu oznaczają wszystkie cechy, które sprawiają, że w dniu emisji oczekuje się, iż instrument kapitałowy może zostać wykupiony.

2. Zachęty, o których mowa w ust. 1, przybierają następujące formy:

a) opcja kupna połączona ze zwiększeniem spreadu kredytowego instrumentu w przypadku nieprzeprowadzenia wezwania do sprzedaży;

b) opcja kupna połączona z wymogiem lub przysługującą inwestorowi opcją przekształcenia instrumentu w instrument w kapitale podstawowym Tier I w przypadku nieprzeprowadzenia wezwania do sprzedaży;

c) opcja kupna połączona ze zmianą stopy referencyjnej, w przypadku gdy wartość spreadu kredytowego ponad drugą stopą referencyjną jest wyższa niż kwota wpłaty początkowej pomniejszona o wartość stopy swapowej;

d) opcja kupna połączona ze zwiększeniem kwoty wykupu w przyszłości;

e) opcja ponownego wprowadzenia do obrotu połączona ze zwiększeniem swapu kredytowego instrumentu lub ze zmianą stopy referencyjnej, w przypadku gdy wartość spreadu kredytowego ponad drugą stopą referencyjną jest wyższa niż kwota wpłaty początkowej pomniejszona o wartość stopy swapowej, a instrument nie jest ponownie wprowadzany do obrotu;

f) wprowadzenie instrumentu do obrotu w sposób sugerujący inwestorom, że instrument zostanie wykupiony.







SEKCJA 2

Zamiana lub odpis obniżający wartość kwoty głównej

Artykuł 21

Charakter zapisu podwyższającego wartość kwoty głównej po dokonaniu odpisu obniżającego jej wartość do celów art. 52 ust. 1 lit. n) i art. 52 ust. 2 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Odpis obniżający wartość kwoty głównej stosuje się proporcjonalnie do wszystkich posiadaczy instrumentów dodatkowych w Tier I, w odniesieniu do których stosuje się podobny mechanizm odpisu obniżającego wartość oraz identyczny poziom zdarzenia inicjującego.

2. Aby odpis obniżający wartość mógł zostać uznany za tymczasowy, należy spełnić wszystkie wskazane poniżej warunki:

a) wszelkie wypłaty zysku przypadające do zapłaty po dokonaniu odpisu obniżającego wartość opierają się na obniżonej kwocie głównej;

b) zapisy podwyższające wartość opierają się na zyskach po podjęciu przez instytucję formalnej decyzji potwierdzającej ostateczne zyski;

c) wszelkie zapisy podwyższające wartość instrumentu lub wypłaty kuponów od obniżonej kwoty głównej dokonywane są według wyłącznego uznania instytucji i z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z przepisów lit. d)–f), przy czym instytucja nie jest zobowiązana do dokonania lub przyspieszenia zapisu podwyższającego wartość w określonych okolicznościach;

d) zapisu podwyższającego wartość dokonuje się proporcjonalnie wśród podobnych instrumentów dodatkowych w Tier I, w odniesieniu do których dokonano odpisu obniżającego wartość;

e) maksymalna kwota, którą należy przypisać sumie zapisu podwyższającego wartość instrumentu oraz wypłaty kuponów od obniżonej kwoty głównej, stanowi równowartość zysku instytucji pomnożonego przez kwotę odpowiadającą ilorazowi kwoty wskazanej w ppkt 1 i kwoty wskazanej w ppkt 2: 1) sumy kwoty nominalnej wszystkich posiadanych przez instytucję instrumentów dodatkowych w Tier I, w odniesieniu do których dokonano odpisu obniżającego wartość, przed dokonaniem tego odpisu; 2) łącznej kwoty kapitału Tier I instytucji;

f) sumę wszelkich kwot zapisów podwyższających wartość oraz wypłat kuponów od obniżonej kwoty głównej traktuje się jako płatność skutkującą obniżeniem kapitału podstawowego Tier I i podlega ona, wraz z innymi wypłatami instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, ograniczeniom w zakresie maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie, o których mowa w art. 141 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, transponowanym do krajowych przepisów ustawowych lub wykonawczych.

3. Do celów ust. 2 lit. e) obliczenie przeprowadza się w momencie dokonania zapisu podwyższającego wartość.

Artykuł 22

Procedury i terminy służące stwierdzeniu wystąpienia zdarzenia inicjującego do celów art. 52 ust. 1 lit. n) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Jeżeli instytucja uznała, że współczynnik kapitału podstawowego Tier I spadł poniżej poziomu uruchamiającego zamianę lub odpis obniżający wartość instrumentu na poziomie stosowania wymogów określonych w części pierwszej tytuł II rozporządzenia (UE) nr 575/2013, organ zarządzający lub dowolny inny odpowiedni organ instytucji niezwłocznie stwierdza, że wystąpiło zdarzenie inicjujące, i pojawia się nieodwołalny obowiązek dokonania odpisu obniżającego wartość lub zamiany instrumentu.

2. Kwotę podlegającą odpisowi obniżającemu wartość lub zamianie ustala się możliwie najszybciej i nie później niż po upływie jednego miesiąca od daty stwierdzenia wystąpienia zdarzenia inicjującego zgodnie z ust. 1.

3. Właściwy organ może zażądać skrócenia maksymalnego okresu jednego miesiąca, o którym mowa w ust. 2, jeżeli uzna kwotę podlegającą zamianie lub odpisowi obniżającemu wartość za wystarczająco pewną lub jeżeli uzna, że konieczne jest natychmiastowe dokonanie zamiany lub odpisu obniżającego wartość.

4. Jeżeli zgodnie z przepisami regulującymi funkcjonowanie instrumentu dodatkowego w Tier I wymagany jest niezależny przegląd kwoty podlegającej odpisowi obniżającemu wartość lub zamianie lub jeżeli właściwy organ zażąda przeprowadzenia niezależnego przeglądu w celu ustalenia wysokości kwoty podlegającej odpisowi obniżającemu wartość lub zamianie, organ zarządzający lub dowolny inny odpowiedni organ instytucji dopilnowuje, aby przegląd został przeprowadzony niezwłocznie. Taki niezależny przegląd należy zakończyć możliwie najszybciej i nie może on utrudniać instytucji dokonania odpisu obniżającego wartość lub zamiany instrumentu dodatkowego w Tier I oraz spełnienia wymogów określonych w ust. 2 i 3.







SEKCJA 3

Cechy instrumentów, które mogłyby utrudnić dokapitalizowanie

Artykuł 23

Cechy instrumentów, które mogłyby utrudnić dokapitalizowanie, do celów art. 52 ust. 1 lit. o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

Cechy, które mogłyby utrudnić dokapitalizowanie instytucji, obejmują przepisy zobowiązujące instytucję do przyznania rekompensaty na rzecz obecnych posiadaczy instrumentów kapitałowych w momencie wyemitowania nowego instrumentu kapitałowego.







SEKCJA 4

Wykorzystywanie jednostek specjalnego przeznaczenia do pośredniej emisji instrumentów funduszy własnych

Artykuł 24

Wykorzystywanie jednostek specjalnego przeznaczenia do pośredniej emisji instrumentów funduszy własnych do celów art. 52 ust. 1 lit. p) i art. 63 lit. n) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Jeżeli instytucja lub jednostka prowadząca działalność w ramach konsolidacji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 emituje instrument kapitałowy, który jest subskrybowany przez jednostkę specjalnego przeznaczenia, taki instrument kapitałowy nie może, na poziomie instytucji lub wspomnianej powyżej jednostki, zostać uznany za kapitał wyższej jakości niż najniższej jakości kapitał wyemitowany przez jednostkę specjalnego przeznaczenia oraz kapitał wyemitowany na rzecz osób trzecich przez jednostkę specjalnego przeznaczenia. Wymóg ten obowiązuje na poziomie skonsolidowanym, subskonsolidowanym oraz na poziomie jednostkowym stosowania wymogów ostrożnościowych.

2. Prawa posiadaczy instrumentów wyemitowanych przez jednostkę specjalnego przeznaczenia nie mogą być bardziej korzystne niż prawa, jakie przysługiwałyby im w przypadku bezpośredniego wyemitowania instrumentu przez instytucję lub jednostkę prowadzącą działalność w ramach konsolidacji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

▼M3

Artykuł 24a

Wypłaty zysków z tytułu instrumentów funduszy własnych – szerokie indeksy giełdowe

1. Indeks stóp procentowych uznaje się za szeroki indeks giełdowy, jeżeli spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) jest wykorzystywany do ustalania wysokości oprocentowania pożyczek międzybankowych w jednej walucie lub w większej liczbie walut;

b) jest w stosownych przypadkach wykorzystywany jako referencyjna stopa procentowa dla instrumentów dłużnych o zmiennej stopie procentowej emitowanych przez instytucję w tej samej walucie;

c) jest obliczany jako średnia stopa procentowa przez organ niezależny od instytucji, które wnoszą wkład w indeks („panel”);

d) każda ze stóp procentowych określonych w ramach indeksu opiera się na kwotowaniach przekazanych przez panel instytucji prowadzących działalność na danym rynku międzybankowym;

e) skład panelu, o którym mowa w lit. c), zapewnia wystarczający poziom reprezentatywności instytucji prowadzących działalność w danym państwie członkowskim.

2. Do celów ust. 1 lit. e) wystarczający poziom reprezentatywności uznaje się za osiągnięty w jednym z następujących przypadków:

a) jeżeli w skład panelu, o którym mowa w ust. 1 lit. c), wchodzi co najmniej 6 różnych uczestników przed zastosowaniem jakiegokolwiek dyskonta w odniesieniu do kwotowań w celu ustalenia wysokości stopy procentowej;

b) jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki: (i) w skład panelu, o którym mowa w ust. 1 lit. c), wchodzi co najmniej 4 różnych uczestników przed zastosowaniem jakiegokolwiek dyskonta w odniesieniu do kwotowań w celu ustalenia wysokości stopy procentowej; (ii) uczestnicy panelu, o którym mowa w ust. 1 lit. c), reprezentują co najmniej 60 % odpowiedniego rynku.

3. Odpowiedni rynek, o którym mowa w ust. 2 lit. b) ppkt (ii), oznacza sumę aktywów i zobowiązań faktycznych uczestników panelu w walucie krajowej podzieloną przez sumę aktywów i zobowiązań instytucji kredytowych w danym państwie członkowskim w walucie krajowej, w tym oddziałów ustanowionych w państwie członkowskim, oraz funduszy rynku pieniężnego w danym państwie członkowskim.

4. Indeks giełdowy uznaje się za szeroki indeks giełdowy, jeżeli cechuje się odpowiednim poziomem dywersyfikacji zgodnie z art. 344 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

▼B







ROZDZIAŁ IV

WYMOGI OGÓLNE







SEKCJA 1

Pośrednie udziały z tytułu portfeli indeksowych

Artykuł 25

Stopień ostrożności wymagany przy oszacowaniach stosowanych jako rozwiązanie alternatywne wobec obliczania ekspozycji bazowych do celów art. 76 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Oszacowanie jest wystarczająco ostrożne, jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków:

a) jeżeli uprawnienia inwestycyjne w ramach indeksu przewidują, że instrument kapitałowy podmiotu sektora finansowego będącego częścią indeksu nie może przekroczyć maksymalnego odsetka indeksu, instytucja stosuje ten odsetek jako szacunkową wartość wykorzystywaną przy wycenie udziałów, odliczaną od, w stosownych przypadkach, pozycji kapitału podstawowego Tier I, pozycji w kapitale dodatkowym Tier I lub Tier II zgodnie z art. 17 ust. 2, lub od kapitału podstawowego Tier I w sytuacjach, gdy instytucja nie jest w stanie precyzyjnie określić charakteru udziałów;

b) jeżeli instytucja nie jest w stanie określić maksymalnego odsetka, o którym mowa w lit. a) oraz jeżeli indeks, jak wynika z uprawnień inwestycyjnych lub innych istotnych informacji, zawiera instrumenty kapitałowe podmiotów sektora finansowego, instytucja odlicza pełną kwotę portfeli indeksowych od, w stosownych przypadkach, pozycji kapitału podstawowego Tier I, pozycji w kapitale dodatkowym Tier I lub Tier II, zgodnie art. 17 ust. 2, lub od kapitału podstawowego Tier I w sytuacjach, gdy instytucja nie jest w stanie precyzyjnie określić charakteru udziałów.

2. Do celów ust. 1 zastosowanie mają poniższe warunki:

a) pośredni udział z tytułu portfela indeksowego obejmuje część indeksu zainwestowaną w instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I oraz instrumenty w Tier II podmiotów sektora finansowego ujętych w indeksie;

b) indeks obejmuje m.in. fundusze indeksowe, indeksy akcyjne lub indeksy obl