1982L0714 — PL — 01.05.2004 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B DYREKTYWA RADY z dnia 4 października 1982 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (82/714/EWG) (Dz.U. L 301, 28.10.1982, p.1)

zmienione przez:

Dziennik Urzędowy No page date





zmienione przez:









▼B

DYREKTYWA RADY

z dnia 4 października 1982 r.

ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej

(82/714/EWG)







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: cele i wprowadzenie wspólnej polityki transportowej wymagają w dziedzinie żeglugi śródlądowej między innymi tego, aby ruch statków w sieci Wspólnoty odbywał się w najlepszych warunkach, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo i konkurencję; dyrektywa Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania licencji żeglugowych dla statków żeglugi śródlądowej ( 3 ), zmieniona dyrektywą 78/1016/EWG ( 4 ), określa, że Rada uchwali wspólne przepisy ustalające wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej; celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie tych wymagań; niektóre kategorie statków powinny zostać wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy; drogi wodne śródlądowe Wspólnoty różnią się, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo i w związku z tym powinny zostać podzielone na strefy; oczekuje się, że nie będzie to w sprzeczności z systemem ustalonym przez poprawioną Konwencję dotyczącą żeglugi na Renie; należy wprowadzić świadectwo wspólnotowe żeglugi śródlądowej, ważne na wszystkich wspólnotowych drogach wodnych, z wyjątkiem tych, na których ma zastosowanie poprawiona Konwencja dotycząca żeglugi na Renie, zaświadczające spełnianie przez statki wspólnych wymagań technicznych; powinno być możliwe korzystanie ze świadectwa kontroli, wydanego zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie na wszystkich wspólnotowych drogach wodnych, pod warunkiem posiadania w pewnych przypadkach dodatkowego świadectwa wspólnotowego; w związku ze znaczeniem lokalnym i specjalnymi wymaganiami bezpieczeństwa, należy przyznać Państwom Członkowskim uprawnienie do wyłączenia ze stosowania całości lub części niniejszej dyrektywy do tych statków, które nie pływają na drogach wodnych śródlądowych innych Państw Członkowskich; powinny zostać określone terminy, konieczne do przeprowadzania kontroli technicznych, stanowiących podstawę wydania świadectw dla statków będących w eksploatacji; w celu ułatwienia szybkiego dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego, powinna zostać określona procedura wprowadzania zmian do nich; zgodnie z art. 7 dyrektywy 76/135/EWG, przepisy tej dyrektywy obowiązują aż do wejścia w życie niniejszej dyrektywy; konieczne jest, aby dyrektywa 76/135/EWG była stosowana do statków w niej określonych, a do których nie odnosi się niniejsza dyrektywa, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







TYTUŁ 1

Przepisy ogólne

Artykuł 1

Do celów niniejszej dyrektywy, wspólnotowe drogi wodne śródlądowe są sklasyfikowane w następujący sposób:

— strefy 1 i 2: drogi wodne wymienione w załączniku 1 rozdział 1,

— strefa 3: drogi wodne wymienione w załączniku 1 rozdział 2,

— strefa 4: wszystkie inne wspólnotowe drogi wodne.

Strefa R obejmuje wyżej wymienione drogi wodne, dla których muszą zostać wydane świadectwa kontroli zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, w brzmieniu, jakie artykuł ten posiada w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do:

— statków o całkowitej nośności 15 ton lub więcej, lub statków nieprzeznaczonych do przewozu towarów o wyporności 15 metrów sześciennych lub więcej,

— holowników i pchaczy, w tym posiadających wyporność poniżej 15 metrów sześciennych, jeżeli zostały wybudowane w celu holowania lub pchania albo napędzania w sprzężeniu burtowym.

2. Następujące statki są wyłączone z niniejszej dyrektywy:

— statki pasażerskie,

— promy,

— sprzęt pływający,

— pływające zakłady i instalacje, w tym przemieszczane z miejsca na miejsce,

— statki wycieczkowe,

— statki obsługi, należące do organów kontrolujących i statki przeciwpożarowe,

— okręty wojenne,

— statki pełnomorskie, w tym holowniki pełnomorskie i pchacze pływające lub stojące w akwenach wód pływowych lub czasowo na drogach wodnych śródlądowych, posiadające ważną licencję żeglugową,

— holowniki i pchacze o wyporności poniżej 15 metrów sześciennych, wybudowane w celu holowania, pchania lub napędzania w sprzężeniu burtowym tylko statków o wyporności poniżej 15 metrów sześciennych.

Artykuł 3

Statki pływające po drogach wodnych Wspólnoty wymienione w art. 1 będą posiadały:

— świadectwo wydane zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, podczas pływania w strefie R drogi wodnej,

— świadectwo żeglugi śródlądowej wydane dla statków spełniających wymagania techniczne załącznika 2, podczas pływania po drogach wodnych innych stref.

Świadectwo wspólnotowe zostanie sporządzone zgodnie ze wzorem podanym w załączniku 3 i zostanie wydane zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

1. Wszystkie statki, posiadające ważne świadectwo wydane zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie, mogą żeglować po drogach wodnych Wspólnoty, posiadając jedynie to świadectwo.

2. Jednakże wszystkie statki posiadające świadectwo, określone w ust. 1, będą również posiadały dodatkowe świadectwo żeglugi śródlądowej (dodatkowe świadectwo wspólnotowe):

— działając w strefie 3 i 4 dróg wodnych, jeżeli pragną wykorzystać ograniczenie wymagań technicznych dla tych dróg wodnych,

— działając w strefie 1 i 2 dróg wodnych, jeżeli dane Państwo Członkowskie uchwala dodatkowe wymagania techniczne dla tych dróg wodnych, zgodnie z art. 5.

Dodatkowe świadectwo wspólnotowe zostanie sporządzone zgodnie ze wzorem z załącznika 4 i zostanie wydane przez organy krajowe upoważnione do wystawienia świadectwa, o którym mowa w ust. 1 i zgodnie z warunkami, które te organy określają.

Artykuł 5

1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie z wymaganiami zmienionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie i po zasięgnięciu opinii Komisji, uchwalić dodatkowe wymagania techniczne do wymienionych w załączniku II dla statków pływających w strefie 1 i 2 dróg wodnych na terytorium tych państw.

Te dodatkowe wymagania zostaną przekazane innym Państwom Członkowskim i Komisji przynajmniej na sześć miesięcy przed ich wejściem w życie, chyba że obowiązywały już w dniu 21 stycznia 1977 r.

2. Spełnienie przez statki wymagań dodatkowych zostanie określone w świadectwie wspólnotowym, określonym w art. 3 lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w dodatkowym świadectwie wspólnotowym.

Artykuł 6

Każdy statek posiadający świadectwo wydane zgodnie z rozporządzeniem w sprawie transportu niebezpiecznych substancji na Renie (ADNR) może przewozić niebezpieczne towary na terytorium Wspólnoty zgodnie z warunkami ustalonymi w świadectwie.

Każde Państwo Członkowskie może wymagać, aby statki, które nie posiadają świadectwa ADNR, zostały dopuszczone do przewozu niebezpiecznych towarów na jego terytorium jedynie, jeżeli spełniają dodatkowe wymagania oprócz określonych w niniejszej dyrektywie. O wymaganiach tych zostanie powiadomiona Komisja i inne Państwa Członkowskie.

Artykuł 7

1. Państwa Członkowskie mogą zwolnić z zastosowania całej lub części niniejszej dyrektywy:

a) statki pływające po żeglownych drogach wodnych niepołączonych poprzez drogę wodną śródlądową z drogami wodnymi innych Państw Członkowskich;

b) statki o nośności nieprzekraczającej 350 ton, zarejestrowane przed 1 stycznia 1950 r. i pływające wyłącznie na krajowych drogach wodnych.

2. Państwa Członkowskie mogą zezwolić odnośnie żeglugi na swoich krajowych drogach wodnych na zwolnienia z jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy dla ograniczonych rejsów o znaczeniu lokalnym lub na obszarach portowych. Te zwolnienia i przewozy oraz obszary, których one dotyczą, zostaną określone w świadectwie statku.

3. Komisja zostanie powiadomiona o zwolnieniach, uchwalonych zgodnie z niniejszym artykułem.

4. Każde Państwo Członkowskie, które w wyniku zwolnień przyznanych zgodnie z ust. 1 i 2 nie posiada statków podlegających przepisom niniejszej dyrektywy, pływających na swoich drogach wodnych, nie będzie musiało stosować przepisów art. 9, 10 i 12.







TYTUŁ II

Warunki i zasady wydawania wspólnotowych świadectw statków żeglujących po śródlądowych drogach wodnych

Artykuł 8

1. Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane statkom zarejestrowanym od 1 stycznia 1985 r. zgodnie z kontrolą techniczną, przeprowadzoną przed rozpoczęciem pływania przez ten statek, oraz w celu kontroli, czy statek spełnia warunki techniczne zgodnie z załącznikiem II.

2. Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane dla statków będących w eksploatacji 1 stycznia 1985 r. i statków zarejestrowanych przed tym terminem po kontroli technicznej, przeprowadzonej między 1 stycznia 1986 r. a 1 lipca 1998 r., zgodnie z harmonogramem ustalonym przez każde Państwo Członkowskie, w celu kontroli, czy statek spełnia wymagania techniczne zgodnie z załącznikiem II. Harmonogram zostanie przesłany Komisji i innym Państwom Członkowskim.

Jednak w przypadku statków żeglujących wyłącznie po swojej sieci krajowej i zarejestrowanych przed 1 stycznia 1970 r., każde Państwo Członkowskie może zadecydować o przedłużeniu do siedmiu lat okresu przeprowadzenia kontroli technicznej.

3. Spełnienie przez statek dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 5, zostanie w miarę potrzeby sprawdzone w czasie kontroli technicznych, określonych w poprzednich ustępach, lub podczas kontroli technicznej przeprowadzanej na wniosek armatora.

Artykuł 9

Świadectwo wspólnotowe zostanie wydane przez właściwe organy krajowe Państwa Członkowskiego, w którym jest zarejestrowany statek, Państwa Członkowskiego, w którym jest położony port macierzysty statku, lub Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę armator.

Organy te mogą zażądać w miarę potrzeby od właściwych organów innego Państwa Członkowskiego wydania świadectwa.

Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz wskazujący, jakie organy są właściwe do wydawania świadectw i powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.

Każde Państwo Członkowskie, które na mocy art. 7 ust. 4 nie wyznaczyło właściwego organu, może zażądać od innego Państwa lub Państw Członkowskich o zwrócenie się do ich właściwych organów o wydanie świadectw wspólnotowych dla statków zarejestrowanych lub posiadających swój port macierzysty na jego terytorium, lub których właścicielami są osoby posiadające tam swoje siedziby.

Artykuł 10

Kontrola techniczna, określona w art. 8, będzie prowadzona przez właściwe organy, które mogą odstąpić od poddania statku całkowitej lub częściowej kontroli technicznej, jeżeli z ważnego świadectwa wydanego przez towarzystwo klasyfikujące zatwierdzone przez państwo, w którym wydawane jest świadectwo, jasno wynika, że statek spełnia całkowicie lub częściowo wymagania techniczne załącznika II.

Każde Państwo Członkowskie sporządzi wykaz wskazując, które organy są właściwe do przeprowadzania kontroli technicznych i powiadomi o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.

Artykuł 11

Okres ważności świadectwa wspólnotowego zostanie określony w każdym przypadku przez organ właściwy do jego wydania. Jednak okres ten nie przekroczy dziesięciu lat.

Artykuł 12

Każde Państwo Członkowskie określi warunki, zgodnie z którymi ważne świadectwo, które zostało zgubione lub uszkodzone, może zostać zastąpione.







TYTUŁ III

Warunki i zasady przedłużania ważności lub zmiany świadectw

Artykuł 13

Świadectwo wspólnotowe zostanie przedłużone po upływie okresu ważności, zgodnie z warunkami i zasadami jego wydawania.

Artykuł 14

Ważność świadectwa może zostać wyjątkowo przedłużona do maksymalnego okresu 12 miesięcy przez organ, który je wydał lub przedłużył.

Przedłużenie to zostanie umieszczone w świadectwie wspólnotowym.

Artykuł 15

W przypadku większych zmian lub napraw, które zmieniają strukturę lub parametry statku, zostanie on ponownie poddany kontroli technicznej przed każdym następnym rejsem zgodnie z art. 8.

Po kontroli zostanie wydane nowe świadectwo, określające parametry techniczne statku.

Jeżeli świadectwo jest wydawane w Państwie Członkowskim innym niż to, które wydało lub przedłużyło początkowe świadectwo, właściwy organ, który wydał lub przedłużył świadectwo, zostanie odpowiednio poinformowany w ciągu jednego miesiąca.







TYTUŁ IV

Odmowa lub cofnięcie

Artykuł 16

Każda decyzja, odmawiająca wydania lub przedłużenia świadectwa wspólnotowego, musi być uzasadniona. Zainteresowany zostanie powiadomiony o decyzji, jak również o procedurze odwoławczej oraz terminie do złożenia odwołania w danym Państwie Członkowskim.

Każde ważne świadectwo może zostać cofnięte przez właściwy organ, które je wydał lub przedłużył, jeżeli statek przestaje spełniać wymagania techniczne w nim określone.







TYTUŁ V

Weryfikacja

Artykuł 17

1. Właściwe organy Państwa Członkowskiego mogą w każdej chwili sprawdzić, czy statek posiada ważne świadectwo zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy i czy spełnia wymagania w nim określone.

2. Jeżeli organy te stwierdzą w trakcie kontroli, że świadectwo jest nieważne lub statek nie spełnia wymagań w nim określonych, ale że utrata ważności lub niespełnienie wymagań nie stanowią oczywistego niebezpieczeństwa, właściciel statku lub jego przedstawiciel podejmą wszelkie konieczne środki w celu uzupełnienia braków. Organy, które wydały lub przedłużyły świadectwo, zostaną o tym poinformowane.

3. Jeżeli w trakcie kontroli, określonej w ust. 1, organy stwierdzą, że brakuje świadectwa lub statek stanowi oczywiste niebezpieczeństwo, mogą uniemożliwić dalsze pływanie statku, póki nie zostaną podjęte niezbędne kroki w celu uzupełnienia braków.

Mogą również określić środki, które umożliwią bezpieczne pływanie statku, o ile jest to konieczne dla zakończenia operacji transportowych do miejsca, gdzie zostanie skontrolowany lub naprawiony. Organy, które wydały lub przedłużyły świadectwo, zostaną o tym poinformowane.

4. Państwo Członkowskie, które uniemożliwia pływanie statku lub zawiadamia właściciela, że zamierza to uczynić, jeżeli ujawnione braki nie zostaną uzupełnione, informuje organy Państwa Członkowskiego, które wydały lub przedłużyły świadectwo, o decyzji, którą podejmuje lub zamierza podjąć.

5. Każda decyzja przerwania rejsu statku, podjęta zgodnie ze środkami przyjętymi przy wykonywaniu niniejszej dyrektywy, musi być dokładnie uzasadniona. Zostanie to podane do wiadomości zainteresowanej stronie, która jednocześnie zostanie poinformowana o przysługujących jej środkach odwoławczych i terminach do ich złożenia zgodnie z prawem, obowiązującym w Państwach Członkowskich.







TYTUŁ VI

Przepisy stosowane do statków z państw trzecich

Artykuł 18

Do czasu zawarcia porozumienia o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej między Wspólnotą a państwami trzecimi, Państwa Członkowskie mogą uznawać świadectwa zdolności żeglugowej statków z państw trzecich i w miarę potrzeby wydawać świadectwa wspólnotowe lub dodatkowe świadectwa wspólnotowe dla statków z państw trzecich zgodnie z niniejszą dyrektywą.







TYTUŁ VII

Dostosowanie załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego

Artykuł 19

Na wniosek Komisji Rada kwalifikowaną większością głosów uchwali zmiany, niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego.







TYTUŁ VIII

Przepisy końcowe

Artykuł 20

Dyrektywę 76/135/EWG stosuje się w dalszym ciągu dla:

— statków będących w eksploatacji, określonych w art. 8 ust. 2 niniejszej dyrektywy, aż do poddania ich kontroli zgodnie z tym artykułem,

— statków pasażerskich,

— statków, które posiadają świadectwo wspólnotowe, ale nie spełniają jeszcze wymagań załącznika II zgodnie z zasadami, określonymi w rozdziale 13 pkt 13.01 lit. a).

Artykuł 21

Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy dotyczące składu i kwalifikacji załóg oraz koniecznych świadectw, które obowiązują w Państwach Członkowskich.

Artykuł 22

Nie później, niż do 1 stycznia 1985 r. Państwa Członkowskie przyjmą, po zasięgnięciu opinii Komisji, przepisy niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 23

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ WSPÓLNOTOWYCH WODNYCH DRÓG ŚRÓDLĄDOWYCH PODZIELONYCH GEOGRAFICZNIE NA STREFY 1, 2, 3 I 4

(Artykuł 1 dyrektywy)

ROZDZIAŁ I

Strefa 1

Republika Federalna Niemiec

Ems: od linii łączącej latarnie morskie Delfzijl i Knock w kierunku otwartego morza do szerokości 53° 30′ N i długości 6° 45′ E (tzn. poza strefą przeładunkową dla jednostek ładunków suchych w Alte Ems, biorąc pod uwagę traktat o współpracy Ems — Dollart).

▼A2

Rzeczpospolita Polska

Część Zatoki Pomorskiej na południe od linii łączącej Północny Perd na wyspie Rugia z latarnią Niechorze.

Część Zatoki Gdańskiej na południe od linii łączącej latarnię Hel oraz boję wejściową do portu w Bałtijsku.

▼B

Strefa 2

Republika Federalna Niemiec

Ems: od linii przechodzącej od wejścia do portu w kierunku Papenburg przecinającej Ems, która łączy stację pomp w Diemen (Diemer Schhöpwerk) i otwarcie kanału w Halte do linii łączącej latarnie morskie Delfzijl i Knock, biorąc pod uwagę traktat o współpracy Ems — Dollart.

Jade: w linii łączącej górne światło Schillighörn i wieżę kościelną w Langwarden.

Weser: od mostu kolejowego w Bremen do linii łączącej Langwarden i wieże kościoła w Kappel z drugim odgałęzieniem Schweiburg wraz z Kleine Weser, Rekumder-Loch oraz wtórnymi odgałęzieniami Rechter Nebenarm.

Elbe: od niższej granicy portu Hamburg do linii łączącej stawę Döse i północno-zachodni punkt Hohe Ufer (Dieksand) z dopływami Eeste, Lühe, Schwinge, Oste, Pinnau, Krückau i Stör (w każdym przypadku od zapory wodnej do ujścia), w tym Nebenelbe.

Meldorfer Bucht: wewnątrz linii łączącej północno-zachodni punkt Hohe Ufer (Dieksand) i główkę mola zachodniego Büsum.

Flensburger Förde: wewnątrz linii łączącej latarnię morską Kekenis i Birknack.

Eckernförder Bucht: wewnątrz linii łączącej Bocknis-Eck z północno-zachodnim końcem stałego lądu w Dänisch Nienhof.

Kieler Förde: na linii łączącej latarnię morską w Bülk i pomnik morski w Labö.

Leda: od wejścia do portu zewnętrznego śluzy morskiej Leer do ujścia.

Hunte: od portu Oldenburg i od 200 m w dół rzeki Amalienbrücke w Oldenburg do ujścia.

Lesum: od mostu kolejowego Bremen-Burg do ujścia.

Este: od wrót zapory Buxtehude do zapory Este.

Lühe: od zakładu położonego 250 m w górę rzeki od mostu drogowego Marschadamm-Horneburg do zapory Lühe.

Schwinge: od mostku dla pieszych położonego w dół rzeki od bastionu Güldenstern w Stade do zapory Schwinge.

Freiburger-Hafenpriel: od śluz Freiburg/Elbe do ujścia.

Oste: od zapory zakładu Bremervörde do zapory Oste.

Pinnau: od mostu kolejowego Pinneburg do zapory Pinnau.

Krückau: od młyna wodnego Elmshorn do zapory Krückau.

Stör: od Pegel Rensing do zapory Stör.

Eider: od kanału Gieselau do zapory Eider.

Nord-Ostsee-Kanal (Kanał Kiloński): od linii łączącej główki mola Brunsbüttel z linią łączącą światła wejściowe Kiel-Holtenau i Schirnaür See, Bergstedter See, Audorfer See, Obereidersee z Enge, kanał Achterwehrer i Flemhuder See.

Trave: od mostu kolejowego i mostu Holsten (Stadttrave) w Lübeck do linii łączącej dwie zewnętrzne główki mola Travemünde i Pötenitzer Wiek i Dassower See.

Schlei: na linii łączącej czołowe mola Schleimünde.

Republika Francuska

Sekwana: w dół rzeki od mostu Jeanne D'Arc w Rouen.

Garona i Gironda: w dół rzeki od kamiennego mostu w Bordeaux.

Rodan: w dół rzeki od mostu Trinquetaille w Arles i wyżej w kierunku Marsylii.

Królestwo Niderlandów

Dollard.

Eems.

Waddenzee: włączając połączenia z Morzem Północnym.

Ijsselmeer: włączając Markermeer i Ijmeer, ale wyłączając Gouwzee.

Rotterdam Waterweg i Scheur.

Hollands Diep.

Haringvliet i Vuile Gat: włączając Göree-Overflakkee z jednej strony i Voorne-Putten oraz Hökse Waard z drugiej.

Hellegat.

Volkerak.

Kramer.

Grevelingen i Brouwershavense Gat: włączając drogi wodne pomiędzy Schouwen-Duiveland i Göree-Overflakke.

Keten, Matgat, Zijpe Fastern Scheldt i Roompot: włączając drogi wodne pomiędzy Walcheren, Noord-Beveland i Zwid-Beveland z jednej strony i Schouwen-Duiveland i Tholen z drugiej strony, wyłączając kanał Scheldt-Rhine.

Scheldt i zachodni Scheldt i jego ujście do morza: w tym drogi wodne pomiędzy Zeeland Flanders z jednej strony i Walcheren i Zwid-Beveland z drugiej, wyłączając kanał Scheldt-Ren.

▼A1

Szwecja

Trollhätte kanal i Göta älv.

Jezioro Vänern.

Jezioro Mälaren.

Södertälje kanal.

Falsterbo kanal.

Sotenkanalen.

▼A2

Republika Czeska

Jezioro zapory Lipno.

Republika Węgier

Jezioro Balaton.

Rzeczpospolita Polska

Zatoka Szczecińska.

Zatoka Kamień.

Zalew Wiślany.

Zatoka Pucka.

Zbiornik Włocławski.

Jezioro Śniardwy.

Jezioro Niegocin.

Jezioro Mamry.

▼B

ROZDZIAŁ II

Strefa 3

Królestwo Belgii

Morski Scheldt (w dół od otwartego kotwicowiska w Antwerpii).

Republika Federalna Niemiec

Dunaj: od Kelheim (km 414,60) do granicy niemiecko-austriackiej.

Ren: z granicy niemiecko-szwajcarskiej do granicy niemiecko-niderlandzkiej.

Elbe: od ujścia kanału Elbe-Seiten do niższej granicy portu Hamburg.

Republika Francuska

Ren.

Królestwo Niderlandów

Ren.

Sneekermeer, Koevordermeer, Heegermeer, Fluessen, Slotermeer, Tjeukemeer, Beulakkerwijde, Belterwijde, Ramsdiep, Ketelmeer, Zwartemeer, Veluwemeer, Eemmeer, Alkmaardermeer, Gouwzee, Buiten Ij, afgesloten Ij, Noordzeekanaal, port Ijmuiden, obszar portowy Rotterdam, Nieuwe Maas, Noord, Oude Maas, Beneden Merwede, Nieuwe Merwede, Dordtsche Kil, Boven Merwede, Waal, kanał Bijlandsch, Boven Rijn, kanał Pannersdensch, Geldersche Ijssel, Neder Rijn, Lek, kanał Amsterdam-Rhine, Veerse Meer, kanał Scheldt-Rhine do ujścia w Volkerak, Amer, Bergsche Maas, Meuse poniżej Venlo.

▼A1

Austria

Dunaj od granicy austriacko — niemieckiej do granicy austriacko — słowackiej.

Szwecja

Göta kanal.

Jezioro Vättern.

▼A2

Republika Czeska

Łaba: od śluzy Ústí nad Labem-Střekov do śluzy Lovosice.

Jezioro zapory: Baška, Brněnská (Kníničky), Horka (Stráž pod Ralskem), Hracholusky, Jesenice, Nechranice, Olešná, Orlík, Pastviny, Plumov, Rozkoš, Seč, Skalka, Slapy, Těrlicko, Žermanice.

Stawy: Oleksovice, Svět, Velké Dářko.

Republika Węgierska

Dunaj: od rzecznego km 1812 do rzecznego km 1433.

Dunaj Moson: od rzecznego km 14 do rzecznego km 0.

Dunaj Szentendre: od rzecznego km 32 do rzecznego km 0.

Dunaj Ráckeve: od rzecznego km 58 do rzecznego km 0.

Rzeka Tisza: od rzecznego km 685 do rzecznego km 160.

Rzeka Dráva: od rzecznego km 198 do rzecznego km 70.

Rzeka Bodrog: od rzecznego km 51 do rzecznego km 0.

Rzeka Kettős Körös: od rzecznego km 23 do rzecznego km 0.

Rzeka Hármas Körös: od rzecznego km 91 do rzecznego km 0.

Kanał Sió: od rzecznego km 23 do rzecznego km 0.

Jezioro Velence.

Jezioro Fertő.

Rzeczpospolita Polska

— Rzeka Biebrza od ujścia Kanału Augustowskiego do ujścia do rzeki Narwi.

— Rzeka Brda od połączenia z Kanałem Bydgoskim w miejscowości Bydgoszcz do ujścia do rzeki Wisły.

— Rzeka Bug od ujścia rzeki Muchawiec do ujścia do rzeki Narwi.

— Jezioro Dąbie do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi.

— Kanał Augustowski od połączenia z rzeką Biebrzą do granicy Państwa, wraz z jeziorami znajdującymi się na trasie tego Kanału.

— Kanał Bartnicki od jeziora Ruda Woda do jeziora Bartężek, wraz z jeziorem Bartężek.

— Kanał Bydgoski.

— Kanał Elbląski od jeziora Druzno do jeziora Jeziorak i jeziora Szeląg Wielki, wraz z tymi jeziorami i jeziorami na trasie Kanału, oraz szlak boczny żeglowny w kierunku miejscowości Zalewo od jeziora Jeziorak do jeziora Ewingi włącznie.

— Kanał Gliwicki wraz z Kanałem Kędzierzyńskim.

— Kanał Jagielloński od połączenia z rzeką Elbląg do rzeki Nogat.

— Kanał Łączański.

— Kanał Ślesiński wraz z jeziorami na jego trasie oraz jezioro Gopło.

— Kanał Żerański.

— Rzeka Martwa Wisła od rzeki Wisły w miejscowości Przegalina do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi.

— Rzeka Narew od ujścia rzeki Biebrzy do ujścia do rzeki Wisły wraz z Jeziorem Zegrzyńskim.

— Rzeka Nogat od rzeki Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego.

— Rzeka Noteć (górna) od jeziora Gopło do połączenia z Kanałem Górnonoteckim, Kanał Górnonotecki oraz rzeka Noteć (dolna) od połączenia z Kanałem Bydgoskim do ujścia do rzeki Warty.

— Rzeka Nysa Łużycka od miejscowości Gubin do ujścia do rzeki Odry.

— Rzeka Odra od miejscowości Racibórz do połączenia z rzeką Odrą Wschodnią, która przechodzi od Przekopu Klucz-Ustowo w rzekę Regalicę, wraz z tą rzeką do jeziora Dąbie i bocznymi odgałęzieniami, oraz szlak boczny rzeki Odry od śluzy Opatowice do Śluzy Miejskiej w miejscowości Wrocław.

— Rzeka Odra Zachodnia od jazu w miejscowości Widuchowa (km 704,1 rzeki Odry) do granicy morskich wód wewnętrznych, wraz z bocznymi odgałęzieniami, oraz Przekop Klucz-Ustowo łączący rzekę Odrę Wschodnią z rzeką Odrą Zachodnią.

— Rzeka Parnica i Przekop Parnicki od rzeki Odry Zachodniej do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi.

— Rzeka Pisa od jeziora Roś do ujścia do rzeki Narwi.

— Rzeka Szkarpawa od rzeki Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego.

— Rzeka Warta od Kanału Ślesińskiego do ujścia do rzeki Odry.

— System Wielkich Jezior Mazurskich obejmujący jeziora połączone rzekami i kanałami od jeziora Roś (włącznie) w miejscowości Pisz do jeziora Mamry (włącznie) w miejscowości Węgorzewo, wraz z jeziorami: Seksty, Mikołajskie, Tałty, Tałtowisko, Kotek, Szymon, Szymoneckie, Jagodne, Boczne, Tajty, Kisajno, Dargin, Łabap, Kirsajty oraz Święcajty, wraz z Kanałem Giżyckim i Kanałem Niegocińskim oraz Kanałem Piękna Góra, wraz z bocznym szlakiem jeziora Ryńskie (włącznie) w miejscowości Ryn do jeziora Nidzkiego (do 3 km, stanowiącego granicę z rezerwatem „Jezioro Nidzkie”), wraz z jeziorami Bełdany, Guzianka Mała i Guzianka Wielka.

— Rzeka Wisła od ujścia rzeki Przemszy do połączenia z Kanałem Łączańskim i od ujścia tego Kanału w miejscowości Skawina do ujścia Wisły do Zatoki Gdańskiej, z wyłączeniem Zbiornika Włocławskiego.

Republika Słowacka

Dunaj: od Devína (rkm 1880,26) do granicy słowacko-węgierskiej.

▼B

ROZDZIAŁ III

Strefa 4

Królestwo Belgii

Cała sieć belgijska oprócz dróg wodnych w strefie 3.

Republika Federalna Niemiec

Wszystkie federalne drogi wodne poza znajdującymi się w strefach 1, 2 i 3.

Republika Francuska

Cała sieć francuska poza drogami wodnymi w strefach 1, 2 i 3.

Królestwo Niderlandów

Wszystkie inne rzeki, kanały i morza śródlądowe, niewymienione w strefach 1, 2 i 3.

Republika Włoska

Rzeka Po: od Piacenza do ujścia.

Kanał Mediolan-Cremona, rzeka Po: końcowy odcinek od 15 km do Po.

Rzeka Mincio: z Mantui, Governolo do Po.

Droga wodna Ferrara: od Po (Pontelagoscuro), Ferrara do Porto Garibaldi.

Brondolo i kanały Valle: od wschodniej Po do laguny Wenecji.

Kanał Fissero — Tartaro — Canalbianco: od Adrii do wschodniego Po.

Linia brzegowa Wenecji: od laguny Venice do Grado.

Wielkie Księstwo Luksemburga

Moselle.

▼A1

Szwecja

Wszystkie inne rzeki, kanały i jeziora niewymienione w strefach 1, 2 i 3.

▼A2

Republika Czeska

Wszystkie pozostałe drogi wodne nie wymienione w Strefach 1,2 oraz 3.

Republika Litewska

Całość sieci litewskiej.

Republika Węgierska

Wszystkie pozostałe drogi wodne nie wymienione w Strefach 2 oraz 3.

Rzeczpospolita Polska

Wszystkie pozostałe drogi wodne nie wymienione w Strefach 1, 2 oraz 3.

Republika Słowacka

Wszystkie pozostałe drogi wodne nie wymienione w Strefie 3.

▼B









ZAŁĄCZNIK II

MINIMALNE WYMAGANIA TECHNICZNE DLA STATKÓW PŁYWAJĄCYCH PO DROGACH WODNYCH WSTREFACH 1, 2, 3 I 4

(Artykuł 3 dyrektywy)







Strona ROZDZIAŁ 1 —DEFINICJE … 155 ROZDZIAŁ 2 — WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY STATKÓW … 156 2.01. Podstawowa zasada… 156 2.02. Kadłub… 156 2.03. Urządzeniado gotowania i chłodzenia … 156 2.04. Ogrzewanie paliwami płynnymi z temperaturą zapłonu powyżej55 °C … 157 2.05.Ogrzewanie paliwami stałymi … 157 2.06. Maszynownia, kotłownia, i zasobniki paliwa … 158 ROZDZIAŁ 3 —URZĄDZENIE STEROWE I STERÓWKA … 158 3.01. Przepisy ogólne … 158 3.02. Skuteczność urządzenia sterowego … 158 3.03. Ogólne wymaganiaprojektowe … 159 3.04.Urządzenie sterowe napędzane … 159 3.05. Włączenie napędu zastępczego … 159 3.06. Napęd ręczny … 159 3.07. Ręcznie sterowanynapęd hydrauliczny … 159 3.08. Napęd hydrauliczny … 159 3.09. Napęd elektryczny … 160 3.10. Śruby napędowe sterujące i pędnik Voitha-Schneidera… 160 3.11. Instalacjezdalnego sterowania … 160 3.12. Wskaźnik położenia steru … 160 3.13. Wspomaganie sterowania … 160 3.14. Niezakłócony obraz … 161 3.15. Ciśnienie akustyczne… 161 3.16. Elektryczneelementy urządzenia sterowego … 161 3.17. Opuszczana sterówka … 162 ROZDZIAŁ 4 — ODLEGŁOŚĆ BEZPIECZEŃSTWA,SKALE WOLNEJ BURTY I ZANURZENIA … 162 4.01. Definicje … 162 4.02. Odległość bezpieczeństwa … 162 4.03. Wolna burta … 162 4.04. Oznakowanie zanurzenia … 162 4.05. Skale zanurzenia … 163 ROZDZIAŁ 5 - MASZYNY … 163 5.01. Przepisy ogólne … 163 5.02. Sprzęt bezpieczeństwa… 163 5.03. Maszynanapędowa … 163 5.04.Rury wydechowe silnika … 164 5.05. Zbiorniki, zasobniki paliwa i instalacja rurowa … 164 5.06. Pompy zęzowe … 164 5.07. System gromadzeniaprzepracowanych olejów … 165 5.08. Windy … 165 5.09. Hałas wewnętrzny statku … 165 ROZDZIAŁ 6 — INSTALACJE ELEKTRYCZNE… 166 6.01. Przepisyogólne … 166 6.02.Maksymalne dopuszczalne napięcia … 166 6.03. Podłączenia do instalacji nabrzeżnej … 166 6.04. Zespoły prądotwórcze isilniki … 167 6.05.Akumulatory … 167 6.06.Elektryczne tablice rozdzielcze … 168 6.07. Przełączniki, wtyczki, bezpieczniki i osłona kabli … 168 6.08. Sprzęt do wykrywaniauziemienia … 169 6.09.Oświetlenie … 169 6.10.Światła sygnalizacyjne … 169 6.11. Uziemienie … 169 6.12. Awaryjna instalacja mocy … 169 ROZDZIAŁ 7 — SPRZĘT … 170 7.01. Kotwice, łańcuchy ikable kotwiczne … 170 7.02. Inny sprzęt … 170 7.03. Urządzenia przeciwpożarowe … 170 7.04. Łodzie … 172 7.05. Koła ratunkowe,pływaki i kamizelki ratunkowe … 173 ROZDZIAŁ 8 — INSTALACJE CIEKŁEGO GAZU DO UŻYTKUWEWNĘTRZNEGO … 173 8.01.Przepisy ogólne … 173 8.02. Instalacja … 174 8.03. Zbiorniki … 174 8.04. Lokalizacja i układ zespołu zasilania … 174 8.05. Zapasowe i pustezbiorniki … 174 8.06.Zawory redukcyjne … 174 8.07. Ciśnienia … 175 8.08. Rury i przewody elastyczne … 175 8.09. System rozprowadzający … 175 8.10. Urządzenia zużywające gaz iich instalacje … 175 8.11. Wentylacja i ujście gazów spalinowych … 176 8.12. Instrukcje użytkowania ibezpieczeństwa … 176 8.13. Kontrola … 176 8.14. Próby … 176 8.15. Atestacja … 177 ROZDZIAŁ 9 — SPECJALNE UKŁADYSTERÓWKI DO STEROWANIA RADAROWEGO PRZEZ JEDNĄ OSOBĘ … 177 9.01. Przepisy ogólne… 177 9.02. Ogólnewarunki projektowe … 177 9.03. Sprzęt radarowy i prędkość wskaźnika obrotowego … 177 9.04. Sygnalizacja i sprzętwysyłający sygnał … 178 9.05. Instalacje do sterowania statkiem i obsługą silników … 178 9.06. Urządzenie obsługikotwicy rufowej … 178 9.07. Sprzęt telefoniczny … 178 9.08. Sygnały alarmowe … 179 9.09. Inne instrumenty … 179 9.10. Zatwierdzenie świadectwakontroli … 179 ROZDZIAŁ 10 — PRZEPISY SPECJALNE DLASTATKÓW ZAPROJEKTOWANYCH DO ŁĄCZENIA W ZESTAWY PCHANE, CIĄGNIONE LUB SPRZĘŻONE… 179 10.01. Pchacze … 179 10.02. Lichtugi … 179 10.03. Statki z napędem i holowniki zdolne do pchania … 180 10.04. Próby na zestawachpchanych … 180 10.05.Statki holujące … 180 10.06. Statki zaprojektowane do poruszania zestawów sprzężonych… 180 ROZDZIAŁ 11 — ZDROWIE I BEZPIECZEŃSTWO W POMIESZCZENIACHZAŁOGI I NA STANOWISKACH PRACY … 181 11.01. Przepisy ogólne … 181 11.02. Lokalizacja i wyposażeniepomieszczeń … 181 11.03.Wymiary pomieszczeń … 181 11.04. Instalacje rurowe w pomieszczeniach … 182 11.05. Środki dostępu, drzwi izejściówki w pomieszczeniach … 182 11.06. Podłogi, ściany i sufity pomieszczeń … 182 11.07. Ogrzewanie iwentylacja pomieszczeń … 182 11.08. Światło dzienne i oświetlenie w pomieszczeniach … 183 11.09. Umeblowaniepomieszczeń … 183 11.10.Kuchnie, mesy i magazyny … 183 11.11. Instalacje sanitarne … 183 11.12. Instalacje wody pitnej… 184 11.13. Urządzeniabezpieczeństwa … 184 11.14. Dostęp do stanowisk pracy … 185 11.15. Wymiary stanowisk pracy … 185 11.16. Ochrona przedupadkiem … 185 11.17.Dostęp, drzwi i zejściówki stanowisk pracy … 185 11.18. Podłogi, powierzchnie pokładu, podłogiładowni, ściany, sufity, iluminatory i świetliki … 186 11.19. Wentylacja i ogrzewaniestanowisk pracy … 186 11.20. Światło naturalne i oświetlenie stanowisk pracy … 186 11.21. Ochrona przedhałasem i wibracją … 186 ROZDZIAŁ 12 — PRZEPISY DOTYCZĄCE WYMAGAŃTECHNICZNYCH DODATKOWYCH W STOSUNKU DO WYMAGAŃ STREFY 4 STOSOWANYCH DO STATKÓWPŁYWAJĄCYCH W STREFIE 3 ŚRÓDLĄDOWYCH DRÓG WODNYCH … 187 12.01. Wymagania dotyczącebudowy statku … 187 12.02. Wolna burta, odległość bezpieczeństwa i skala zanurzenia… 187 12.03. Wyposażenie… 190 12.04. Przepisyspecjalne dla statków zaprojektowanych do łączenia w zestawy pchane, ciągnionelub sprzężone … 191 ROZDZIAŁ 13 — ZWOLNIENIA DLA STATKÓW W EKSPLOATACJI … 191 ROZDZIAŁ 14 —PROCEDURA … 195 14.01.Wniosek o przeprowadzenie kontroli … 195 14.02. Przedstawienie statku do kontroli … 195 14.03. Koszty … 195 14.04. Informacje … 195 14.05. Rejestr świadectwwspólnotowych … 195 14.06. Wypełnianie świadectw wspólnotowych … 196 14.07. Komentarze dotycząceróżnych punktów świadectwa … 196

ROZDZIAŁ 1

DEFINICJE

Do celów niniejszej dyrektywy i załączników do niej:

a) „statek” oznacza statek żeglugi śródlądowej;

b) „zwykły statek z napędem” oznacza statek żeglugi śródlądowej przeznaczony do przewozutowarów, niebędący statkiem zbiornikowcem, zbudowany do niezależnej żeglugi zapomocą własnej mocy napędowej;

c) „zbiornikowiec znapędem” oznacza każdystatek przeznaczony do przewozu towarów w wyznaczonych zbiornikach i zbudowanydo niezależnego żeglowania za pomocą własnej mocy napędowej;

d) „statek z napędem” oznacza statek o zwykłym napędzie lubzbiornikowiec z napędem;

e) „holownik”oznacza każdy statek specjalnie zbudowany w celu holowania;

f) „pchacz”oznacza każdy statek specjalnie zbudowany w celu napędu pchanego zestawujednostek;

g) „pchacz-holownik” oznacza statek specjalnie zbudowany w celuholowania i napędu pchanego zestawu jednostek;

h) „barka bez napędu” oznacza każdy statek, niebędący barką zbiornikowcem,przeznaczonym do przewozu towarów i zbudowany jako jednostka holowania, oraz: — nieposiadający własnego napędu, — lub posiadający jedynie napęd wystarczający do wykonania krótkichmanewrów;

i) „barkazbiornikowiec” oznaczakażdy statek przeznaczony do przewozu towarów w stałych zbiornikach i zbudowanyjako holowany, oraz: — nieposiadający własnegonapędu, — lub posiadający jedynie napęd wystarczający dowykonania krótkich manewrów;

k) „barka”oznacza barkę bez napędu lub barkę zbiornikowiec;

l) „zwykła lichtuga”: oznacza każdy statek przeznaczony do przewozu towarów, niebędącylichtugą zbiornikowcem, zbudowany lub specjalnie zmodyfikowany jako pchany,oraz: — nieposiadający własnego napędu, — lub posiadający jedynie napęd wystarczający do wykonania krótkichmanewrów, jeżeli nie jest częścią pchanego zestawu jednostek;

m) „lichtuga zbiornikowiec” oznacza każdy statek przeznaczonydo przewozu towarów w stałych zbiornikach, zbudowany lub specjalniezmodyfikowany jako pchany, oraz: — nieposiadającywłasnego napędu, — lub posiadający jedynie napędwystarczający do wykonania krótkich manewrów, jeżeli nie jest częścią pchanegozestawu jednostek;

n) „lichtuga statkowa” oznacza lichtugę pchaną zbudowaną do przewożenia na pokładziestatków pełnomorskich i żeglugi na śródlądowych drogach wodnych;

o) „lichtuga” oznacza zwykłą lichtugę, lichtugę zbiornikowiec lub lichtugęstatkową;

p) „łódź pasażerska” oznacza każdą konstrukcję pływającądostosowaną do przewozu powyżej 12 pasażerów;

q) „urządzenie pływające” oznacza każdą konstrukcję pływającą z instalacjami mechanicznymii przeznaczoną do pracy na drogach wodnych lub w portach (np. pogłębiarka,przenośnik, dźwig nożycowy lub dźwig);

r) „obiekt pływający” oznacza każdą instalację pływającą, zwykle nieprzeznaczoną doprzemieszczania czy przesuwania (np. pływalnia kąpielisko, dok, molo lub hangarłodzi);

s) „instalacja pływająca” oznacza tratwę lub każdą innabudowlę, obiekt lub zespół zdolny do żeglugi, niebędący statkiem luburządzeniem pływającym ani obiektem;

t) „sterówka”oznacza miejsce, w którym są zainstalowane wszystkie urządzenia niezbędne dosterowania statkiem;

u) „maszynownia” oznacza pomieszczenie, gdzie sązainstalowane maszyny napędowe i pomocnicze;

v) „pomieszczenie mieszkalne” oznacza każde miejsce przeznaczone do użytkowania przez osobyzwykle mieszkające na statku lub pasażerów, obejmujące kuchnię, spiżarnię,toalety i pomieszczenia do mycia, do prania, pomosty i przejścia w nadburciu,ale nie sterówkę;

w) „płaszczyzna maksymalnego zanurzenia” oznacza płaszczyznę wodnąodpowiadającą maksymalnemu zanurzeniu, przy którym statek ma zezwolenie nażeglowanie;

x) „wolna burta” oznacza odległość pomiędzy płaszczyznąmaksymalnego zanurzenia i równoległą płaszczyzną przechodzącą przez najniższypunkt bocznego pokładu lub, jeżeli nie ma bocznego pokładu, najniższy punktgórnej krawędzi deskowania lub poszycia stalowego;

y) „odległość bezpieczeństwa” oznacza odległość pomiędzy płaszczyzną maksymalnego zanurzenia ipłaszczyzną równoległą przechodzącą przez najniższy punkt, powyżej któregostatek nie jest uważany za wodoszczelny;

z) „świadectwo”oznacza świadectwo wspólnotowe dla statków żeglugi śródlądowej.

ROZDZIAŁ 2

WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY STATKU

2.01. Podstawowazasada

Statki muszą być zbudowane zgodnie zpraktyką dobrej budowy statków; ich stateczność powinna odpowiadać zamierzonemuzastosowaniu.

2.02. Kadłub

2.02.1. Kadłub musi być wystarczająco odporny nawszystkie naciski, którym jest poddany w normalnych warunkach.

2.02.2. Ujęcia i odpływy wodneoraz związane z nimi instalacje rurowe uważa się za wodoszczelne, jeżeli sąwykonane w taki sposób, że niemożliwe jest niezamierzone dostanie się wody nastatek.

2.02.3. Grodzie wodne, rozciągające się do pokładu lub, jeżeli nie ma pokładu, dogórnej krawędzi deskowania lub poszycia stalowego muszą zostać zainstalowane wsposób następujący: a) gródź zderzeniowa w odpowiedniej odległości od dziobnicy; b) w statkach, których długość całkowitawynosi ponad 25 m, gródź rufowa w odpowiedniej odległości od rufy.

2.02.4. Pomieszczenia mieszkalne, maszynownia, kotłownia i wszystkie pomieszczeniarobocze, które stanowią ich część, muszą zostać oddzielone od ładowni w sposóbwodoszczelny.

2.02.5. Z każdego przedziału, zwykle niezamykanego hermetycznie podczas rejsu, musibyć możliwe wypompowanie wody. Należy umożliwić wypompowanie wody z każdegoprzedziału oddzielnie.

2.02.6. Nie może być żadnego pomieszczenia przedgrodzią zderzeniową. Pomieszczenia mieszkalne muszą być oddzielone odmaszynowni i kotłowni za pomocą grodzi gazoszczelnych i bezpośrednio dostępne zpokładu. Jeżeli nie ma takiego dostępu, powinno być wyjście awaryjne prowadzącebezpośrednio na pokład.

2.02.7. Nie może być otworów w grodziach i innychprzegrodach pomiędzy pomieszczeniami wymaganymi zgodnie z pkt 2.02.3 i 2.02.4.Zezwala się na otwory włazowe, jednak w grodziach innych, niż gródźzderzeniowa, pod warunkiem, że są przykręcone w sposób wodoszczelny. Włazy wgrodzi rufowej i otwory na wały napędowe śrubowe, instalacje rurowe itd. sądopuszczalne, jeżeli są zbudowane w sposób niezagrażający skuteczności grodzi iinnych przegród pomiędzy pomieszczeniami.

2.02.8. W drodze odstępstwa od wymogów pkt 2.02.5 i2.02.7 pomieszczenie rufowe może być połączone z maszynownią za pomocą łatwodostępnej samozamykającej się instalacji drenażowej.

2.03. Urządzeniagrzewcze, do gotowania i chłodnicze

2.03.1. Urządzenia grzewcze, dogotowania i chłodnicze wraz z osprzętem muszą być zaprojektowane izainstalowane w taki sposób, aby nie stanowiły zagrożenia nawet w przypadkuprzegrzania. Mają być zainstalowane w sposób, uniemożliwiający ich przewróceniesię lub przypadkowe przesunięcie.

2.03.2. Jeżeli urządzenia, określone w pkt 2.03.1,wykorzystują paliwo płynne, mogą być jedynie stosowane z paliwami, którychtemperatura zapłonu wynosi powyżej 55 °C.

2.03.3. W drodze wyjątku od pkt 2.03.2, urządzenia dogotowania i ogrzewania oraz urządzenia chłodnicze wyposażone w palniki zknotami i pracujące na parafinę handlową mogą być dopuszczone w pomieszczeniachmieszkalnych, sterówkach, jeżeli pojemność zbiornika na paliwo nie przekracza12 litrów.

2.03.4. Instalacje, o których mowaw pkt 2.03.1, nie mogą być zainstalowane w pomieszczeniach lub w maszynowniach,w których są przechowywane lub używane substancje kategorii K1n lub K1s lub K2klasy IIIa z ADNR. Żadne kanały spalinowe z tych instalacji nie mogąprzechodzić przez te przestrzenie lub maszynownie.

2.03.5. Należy zainstalować wlotpowietrza koniecznego do spalania. Żadne przyrządy zamykające nie mogą byćumocowane do wentylatorów.

2.03.6. Urządzenia do ogrzewania i gotowania musząbyć bezpiecznie podłączone do kanałów spalinowych. Przewody spalinowe muszą byćw dobrym stanie i być wyposażone w odpowiednie przykrywki lub przyrządypozwalające na ochronę przed wiatrem. Kanały spalinowe instalacji grzewczychmuszą być ułożone w taki sposób, aby ograniczyć możliwość zakłóceń przezprodukty spalania i pozwolić na czyszczenie.

2.03.7. Otwory wentylacyjne muszą być umieszczonepowyżej wylotów urządzeń chłodniczych, pracujących na paliwie płynnym.

2.04. Ogrzewanie paliwami płynnymi o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C

2.04.1. Wszystkie urządzenia muszą być zbudowane w taki sposób, aby mogły byćzapalane bez pomocy innej cieczy palnej. Muszą być przymocowane przed miskąolejową o wystarczającej pojemności, aby uniknąć przypadkowego przelewu paliwai wyposażone w przyrządy zapobiegające przeciekom w przypadku przypadkowegowydostawania się płomienia. Jeżeli zbiornik na paliwo jest oddzielony odurządzenia, spadek pomiędzy zbiornikiem i zasilaniem palnika nie możeprzekroczyć spadku określonego w instrukcji działania producenta urządzenia.Zbiornik nie może być blisko płomienia. Musi być możliwe przerwanie przepływupaliwa z pokładu. Zbiorniki paliwa o pojemności ponad 12 litrów nie mogąbyć instalowane wewnątrz pomieszczeń.

2.04.2. Jeżeli urządzenie jest zainstalowane wmaszynowni, musi być wywieszony schemat instalacji. Jeżeli urządzenia onieosłoniętym płomieniu są zainstalowane w maszynowni, muszą być umieszczonepowyżej szczelnej miski o bocznych ścianach wznoszących się na wysokości nieniższej, niż 0,20 m powyżej podłogi.

2.04.3. Jeżeli urządzenie jest zainstalowane wmaszynowni, dopływ powietrza do urządzenia i do silników musi być taki, abyurządzenie i silniki mogły działać niezależnie, skutecznie i całkiembezpiecznie. W miarę potrzeby muszą być zainstalowane oddzielne przewodydopływu powietrza.

2.04.4. Cały osprzęt do ciągu naturalnego musi byćwyposażony w urządzenie chroniące przed inwersją ciągu. Osprzęt ciąguwymuszonego musi być wyposażony w urządzenie, które automatycznie przerywadopływ paliwa, jeżeli dostawa powietrza niezbędnego do spalania jestprzerwana.

2.04.5. Urządzenia do centralnego ogrzewania o ciągu wymuszonym zainstalowane wmaszynowni lub w przedziale dostępnym z maszynowni muszą również spełniaćnastępujące wymagania: a) w czasie włączania wentylator musi początkowo działać sam, aby zapewnićdobrą wentylację kotła; b) musi być zainstalowany termostat w celu regulacji dopływu paliwa; c) paliwo musi zapalać sięautomatycznie za pomocą płomienia pilota lub w inny sposób; d) należy umożliwić zatrzymanie wentylatora ipompy paliwowej palnika z pokładu; e) jeżeli urządzenie do centralnego ogrzewania znajduje się wmaszynowni, musi zostać zainstalowane tak, aby żaden płomień z palnika nie mógłdosięgnąć innych urządzeń w tym pomieszczeniu; f) jeżeli urządzenia do ogrzewania przy pomocy ciepłegopowietrza są zainstalowane w maszynowni, ujęcia powietrza muszą być podłączonedo przewodów prowadzących na świeże powietrze.

2.05. Ogrzewanie paliwem stałym

2.05.1. Wyłączywszy przypadek, gdy urządzenie doogrzewania jest zainstalowane w przedziale zbudowanym z materiałówogniotrwałych i specjalnie zaprojektowanych dla pomieszczenia kotła, urządzeniado ogrzewania na paliwo stałe muszą zostać umieszczone na płycie metalowej (zuniesionymi krawędziami), lub podobnym przyrządzie ochronnym, w celuzapewnienia, aby żadne palące się paliwo lub gorące popioły nie wypadły pozapłytę.

2.05.2. Kotły grzewcze na paliwostałe muszą być wyposażone w termostat, regulujący dopływ spalanegopowietrza.

2.05.3. Środki, za pomocą których popioły mogą zostać szybko zgaszone, należyumieścić w sąsiedztwie każdego urządzenia grzewczego.

2.06. Maszynownia,kotłownia i zasobniki paliwa

2.06.1. Maszynownia i kotłownia muszą zostać takzaprojektowane, aby kontrola oraz konserwacja instalacji, które się w nichznajdują, były łatwe i bezpieczne.

2.06.2. Zasobniki paliwa ciekłego lub oleju smarowegonie mogą mieć wspólnych ścian z pomieszczeniami mieszkalnymi.

2.06.3. Ściany, sufity, drzwimaszynowni, kotłowni i zasobników muszą być ze stali lub w równym stopniuogniotrwałego materiału.

2.06.4. Maszynownie, kotłownie i inne miejsca, wktórych mogą się znajdować gazy palne lub toksyczne, muszą być odpowiedniowietrzone.

2.06.5. Zejściówki i drabiny dające dostęp do maszynowni i kotłów oraz zasobnikówmuszą być na stałe przymocowane i wykonane ze stali lub innego równie mocnego iogniotrwałego materiału.

2.06.6. Maszynownia i kotłownia muszą mieć dwawyjścia, z których jedno musi być wyjściem awaryjnym.

2.06.7. Maksymalny dopuszczalnypoziom akustyczny w maszynowni wynosi 110 dB (A). Punkty pomiarowe muszą byćwyznaczone w zależności od koniecznych prac konserwacyjnych podczas normalnegodziałania instalacji. Jeżeli poziom akustyczny w maszynowni przekracza90 dB (A), przy każdym z wejść musi być umieszczone wyraźne ostrzeżenie.

ROZDZIAŁ 3

URZĄDZENIA STEROWE I STERÓWKA

3.01. Przepisyogólne

3.01.1. Każdy statek musi zostać wyposażony wniezawodne urządzenie sterowe — w tym w miarę potrzeby w ster dziobowy — którezapewnia dobre manewrowanie, mając na uwadze użytkowanie i podstawowe wymiarystatku.

3.01.2. Urządzenie sterowe powinno zostać tak zaprojektowane, aby ster nie mógłzmienić pozycji w sposób niezamierzony.

3.02. Skutecznośćurządzenia sterowego

Urządzenie sterowe musispełniać następujące wymagania funkcjonalności:

a) jeżeli urządzenie sterowe jest poruszane ręcznie,jeden cały obrót koła ręcznego powinien odpowiadać przynajmniej 3°kątawychylenia steru;

b) jeżeliurządzenie sterowe jest w pełni napędzane mechanicznie, powinno być możliweotrzymanie średnio 4° wychylenia steru na sekundę poprzez całkowity łuk steru,jeżeli ster jest w pełni zanurzony i przy pełnej prędkości statku;

c) jeżeli urządzenie sterowe posiadaurządzenie wspomagające napęd (urządzenie wspomagające ręczny napęd głównegourządzenia sterowego) powinno być możliwe osiągnięcie średnio 3° wychyleniasteru na sekundę poprzez kąt 30° w obie strony od neutralnej pozycji steru,jeżeli jest on w pełni zanurzony i przy pełnej prędkości statku;

d) jeżeli w pełni mechanicznie napędzaneurządzenie sterownicze posiada drugie ręczne sterowanie, to ostatnie musipozwolić przynajmniej na podejście do cumowania statku przy ograniczonejprędkości.

3.03. Ogólne wymaganiaprojektowe

3.03.1. Całe urządzenie sterowe musi zostaćzaprojektowane, zbudowane i zainstalowane tak, aby pozwolić na ciągłeodchylanie boczne do 15°, przy temperaturze otoczenia do 40 °C.

3.03.2. Części składowe urządzeniasterowego muszą być tak wymierzone, aby wytrzymać wszelkie maksymalne naciski,którym będą poddane w normalnych warunkach działania. Aby móc oprzeć sięwyjątkowym siłom zewnętrznym w jak najbardziej skuteczny sposób, urządzeniesterowe nie może stanowić najsłabszej części systemu. Każde urządzenie sterowezbudowane zgodnie z normami uznanego towarzystwa klasyfikacyjnego można uznaćza dopuszczalne w tym względzie.

3.04. Urządzenie sterowe z napędemmechanicznym

3.04.1. Jeżeli statek jest wyposażony w urządzeniesterowe z napędem mechanicznym, musi zostać zainstalowany niezależny zastępczysystem sterowania w celu zapewnienia natychmiastowego manewrowania, jeżeligłówna przekładnia ulega uszkodzeniu.

3.04.2. Urządzenie sterowe z napędem musi zostaćwyposażone w przyrząd do ochrony przed przeciążeniem, w celu ograniczeniamomentu obrotowego wywieranego przez napęd.

3.04.3. Przypadkowe odcięcie lub awaria urządzeniasterowego z napędem muszą być wskazywane przez sygnały audiowizualne nastanowisku sterowania.

3.05. Włączenie zastępczego napędu

3.05.1. Jeżeli napędzastępczy urządzenia sterowego nie włącza się automatycznie w chwili awariigłównego napędu, powinno być możliwe włączenie go ręcznie bezpośrednio i zapomocą steru w każdej pozycji. Maksymalna liczba manipulacji nie możeprzekraczać dwóch i musi być możliwe wykonanie ich przez jedną osobę.

3.05.2. Musi być możliwezakończenie włączenia w ciągu mniej niż pięciu sekund. Musi być możliwewykonanie go z tego stanowiska sterowania, którego instalacja napędowa jest wużyciu.

3.06. Napęd ręczny

3.06.1. Jeżeli niezależny napędzastępczy jest ręczny, musi on być włączany automatycznie lub może zostaćwłączony bezpośrednio ze stanowiska sterowania w przypadku odcięcia lub awariinapędu mechanicznego. Sprzęgła kłowe są dopuszczalne jedynie, gdy nie podlegająone działaniu momentu obrotowego podczas włączenia.

3.06.2. Napęd mechaniczny nie możeuruchamiać koła ręcznego; potrzebne jest urządzenie w celu uniknięcia powrotukoła ręcznego dla każdej pozycji steru, jeżeli napęd ręczny jest włączanyautomatycznie.

3.07. Ręcznie obsługiwany napęd hydrauliczny

3.07.1. Ręcznieobsługiwane hydrauliczne urządzenie sterowe jest instalacją, w której ster jestnapędzany za pomocą pompy, która z kolei jest napędzana jedynie przez ręcznieporuszanie kołem sterowym (pompa koła sterowego).

3.07.2. Jeżeli jedyna instalacjasterowania jest obsługiwanym ręcznie systemem hydraulicznym, nie należy jejtraktować jako urządzenia sterowego z napędem w znaczeniu pkt 3.04,wymagającego niezależnego zastępczego systemu sterowniczego, jeżeli: — zwymiarowanie, budowa i rozmieszczenie przewodówrurowych wyklucza ich zniszczenie poprzez działanie mechaniczne lub ogień,oraz — budowa pompy koła sterowego gwarantuje niezawodnedziałanie.

3.08. Napęd hydrauliczny

3.08.1. Jeżeli główne urządzeniesterowe jest napędzane hydraulicznie, podczas gdy zastępcze sterowane jestręcznie kierowanym systemem hydraulicznym, instalacja rurowa systemu ręcznieobsługiwanego musi być oddzielona od instalacji głównej. Działaniegłównej instalacji musi być możliwe bez stosowania pompy koła sterowegoinstalacji zastępczej.

3.08.2. Jeżeli oba napędy, główny i zastępczy, sąhydrauliczne, odpowiednie pompy muszą być kierowane niezależnie (np.: — jeżeli główna pompa jest napędzana przez silnik główny, pompazastępcza musi być napędzana elektrycznie, — jeżeli głównapompa działa w głównym obwodzie elektrycznym, pompa zastępcza musi działać wawaryjnym obwodzie elektrycznym, — jeżeli główna pompa jestnapędzana przez generator nr I, pompa zastępcza musi być napędzana przezgenerator nr II).

3.08.3. Jeżeli pompa zastępcza jest napędzana przezsilnik awaryjny, który nie działa stale gdy statek jest w ruchu, urządzeniebuforowe, działające kiedy uruchamiany jest silnik awaryjny, musi zostaćzainstalowane w napędzie pompy.

3.08.4. Dwie instalacje muszą mieć oddzielneprzewody, zawory, kontrolki, itd. Jednak jeżeli zapewnione jest niezależnedziałanie dwóch instalacji, mogą one posiadać elementy wspólne.

3.09. Napędelektryczny

3.09.1. Jeżeli obie instalacje, główna i zastępcza,są napędzane elektrycznie, odpowiednie systemy zasilania i sterowania muszą byćniezależne od siebie. Każda instalacja musi posiadać własny silnik.

3.09.2. Jeżeli silnikzastępczy jest zasilany za pomocą silnika pomocniczego, który nie działa stalegdy statek jest w ruchu, musi być zainstalowane urządzenie w napędzie silnikazastępczego, kiedy silnik pomocniczy jest uruchamiany.

3.10. Śruby sterujące ipędniki Voitha-Schneidera

Jeżeli zdalnesterowanie śrub sterujących i pędników Voitha-Schneidera jest elektryczne,hydrauliczne lub pneumatyczne, muszą być dwa niezależne systemy kontrolnepomiędzy stanowiskiem sterowania a instalacją napędową.

Jeżeli są dwielub więcej niezależnych instalacji napędowych, nie jest wymagany żadenniezależny zastępczy system sterowania tak długo, jak statek zachowujedostateczną zdolność manewrowania w przypadku ustania działania jednej zinstalacji.

3.11. Instalacje zdalnie sterowane

Instalacje zdalnie sterowane, w tym instalacje poza sterownią, muszą byćumocowane na stałe. Jeżeli te instalacje są wyłączane, należy zamontowaćwskaźniki informujące, czy urządzenie jest włączone czy wyłączone.

Układi uruchamianie urządzeń kontrolnych musi być zgodne z ich funkcją.

3.12. Wskaźnikpołożenia steru

Położenie steru musi być wyraźnieodczytywane ze stanowiska sterowania; w miarę potrzeby należy przewidziećniezawodny wskaźnik.

3.13. Wspomaganie sterowania

3.13.1. Instalacje wspomaganiasterowania stanowią instalacje mocy wspomagającej, zainstalowane dodatkowo doręcznie obsługiwanego układu sterowniczego.

3.13.2. Jeżeli stosowany jest pomocniczy układsterowania, połączenia pomiędzy głównym i pomocniczym układem sterowania musząbyć takie, aby nie był konieczny znaczny wzrost siły przykładanej do kołasterowego.

3.13.3. Poza wyżej wymienionym, pomocniczy układ sterowania musi spełnić następującewymagania: a) należyumożliwić włączenie lub wyłączenie wspomaganego układu sterowania na stanowiskusterowania przy każdej pozycji steru. Pozycje włączenia i wyłączenia muszązostać jasno wskazane; b) połączenia elektryczne, hydrauliczne i pneumatyczne pomiędzy urządzeniemwspomagającym i ręcznie obsługiwanym głównym mechanicznym układem sterowanianie mogą powodować natychmiastowego uruchomienia głównej przekładni. Innezakłócenia urządzenia wspomagania sterowania nie mogą powodować zakłócenia lubzablokowania głównego systemu; c) wszystkie elementy istniejącego urządzenia wspomagania sterowania iwszystkie nowe elementy później włączone muszą spełniać wymagania dlaurządzenia sterowniczego, określone w niniejszym rozdziale.

3.13.4. Wskaźnik położenia sterumusi działać zarówno dla głównego, jak i zastępczego układu sterowania.

3.13.5. Wymaganianiniejszym określone mają również zastosowanie, jeżeli urządzenie wspomaganiasterowania jest zainstalowane po wybudowaniu statku.

3.14. Niezakłóconywidok

Należy zapewnić niezakłócony widok wewszystkich kierunkach. Należy zapewnić niezawodne środki optyczne w kierunku doprzodu.

3.15. Ciśnienie akustyczne

W normalnych warunkachdziałania poziom ciśnienia akustycznego hałasu wywoływanego przez statek niemoże przekraczać 70 dB (A) w normalnej pozycji głowy sternika.

3.16. Elektryczneelementy urządzenia sterowniczego

3.16.1. Moc znamionowa silników musi odpowiadaćmaksymalnemu momentowi obrotowemu urządzenia sterowniczego. W przypadkuinstalacji hydraulicznych moc znamionowa silnika napędowego musi zapewnićmaksymalną wydajność pompy przy maksymalnym ciśnieniu instalacji (ustawieniezaworu bezpieczeństwa), mając na uwadze wydajność pompy.

3.16.2. Silniki muszą spełniaćprzynajmniej następujące wymagania: a) Urządzenie sterownicze z napędem mechanicznym do działaniaprzerywanego: — silniki napędówelektryczno-hydraulicznych i związane konwertery muszą być zaprojektowane dostałej pracy z ładowaniem przerywanym i z 15-procentowym współczynnikiemobciążenia. Musi zostać przyjęty dziesięciominutowy cykl pracy, — silniki dla urządzenia sterowniczego napędzanego elektrycznie musząbyć zaprojektowane do przerywanego działania bez zakłóceń poprzez procesuruchomienia i z 15-procentowym współczynnikiem obciążenia. Musi zostaćprzyjęty dziesięciominutowy cykl pracy; b) urządzenie sterownicze ze stałymzapotrzebowaniem napędowym musi zostać zaprojektowane do stałegodziałania.

3.16.3. Obwody napędu i obwody kontrolne mogą byćchronione tylko przed krótkimi spięciami. Obwody kontrolne muszą być chronionepodwójnie przed maksymalnym prądem znamionowym z obwodu elektrycznego; wartośćznamionowa przyrządów ochronnych nie może być mniejsza niż 6 A.

3.16.4. Kable zasilające silnikamuszą być chronione w następujący sposób: Jeżeli stosowane sąbezpieczniki, ich prąd znamionowy musi być o dwa stopnie wyższy od prąduznamionowego silników, ale nie większy od 160 % prądu znamionowego w przypadkusilników dla pracy przerwanej krótkookresowej. Chwilowe zwarcie wyłączaniasamoczynnego wyłączników nie może być ustawione dla prądu znamionowego,przekraczającego dziesięć razy prąd znamionowy silnika napędowego.

3.16.5. Jeżeli istniejątermiczne wyłączniki samoczynne do wyłączania obwodów, muszą być zarównoodłączalne, jak i ustawione na podwójny prąd znamionowy silnika.

3.16.6. Dla urządzeń elektrycznychmuszą być przewidziane następujące przyrządy do monitoringu i wskazywania: a) zielone światłopilotowania wskazujące, że instalacja działa; b) czerwone światło pilotowania, które pojawia się, gdyinstalacja się psuje lub jest przypadkowo wyłączona, jeżeli silnik elektrycznyjest przeciążony lub jedna faza zasilania trójfazowego nie funkcjonuje. Sygnałakustyczny powinien pojawić się w czasie zapalania się czerwonegoświatła. Jeżeli zasilanie przebiega wyłączniepoprzez wyłączniki, monitorowanie awarii fazy nie jest wymagane.

3.16.7. Jeżeli wskaźnik położeniasteru jest elektryczny, musi on mieć niezależne zasilanie elektryczne.

3.17. Obniżanasterówka

Jeżeli sterówka może być obniżana,potrzebny jest przyrząd do ochrony przed zbliżaniem się osób w czasie jejopuszczania. Jeżeli osoby mogą przejść poniżej takiej sterówki, musi byćsłyszalny alarm, który włącza się automatycznie, kiedy sterówka jestopuszczana. W przypadku niefunkcjonowania przyrządu do obniżania sterówki, musibyć możliwe przeprowadzenie tej operacji za pomocą innych środków.

ROZDZIAŁ 4

BEZPIECZNA ODLEGŁOŚĆ, WOLNA BURTA NADWODNA I SKALE ZANURZENIA

4.01. Definicje

W niniejszym rozdziale:

a) „długość L” oznacza maksymalną długość kadłuba, wyłączając ster ibukszpryt;

b) „na śródokręciu” oznacza w połowie długości L;

c) przyrząd lub zespół konstrukcyjny jest„bryzgoszczelny i odpornyna działanie warunków atmosferycznych”, jeżeli w normalnych warunkach dopuszcza jedynie przenikaniebardzo małej ilości wody.

4.02. Bezpiecznaodległość

Minimalną bezpieczną odległościąjest:

a) dla drzwi iotworów innych, niż włazy, które mogą być zamykane w sposób bryzgoszczelny iodporny na działanie warunków atmosferycznych: 0,15 m;

b) dla drzwi i otworów innych, niż włazy, którenie mogą być zamknięte w sposób bryzgoszczelny i odporny na działanie warunkówatmosferycznych: 0,20 m;

c) dla włazów, które mogą być zamknięte w sposób bryzgoszczelny i odporny nadziałanie warunków atmosferycznych: 0,30 m;

d) dla włazów, które nie mogą być zamknięte za pomocąspecjalnych przyrządów lub nie są zamykane (otwarte ładownie): 0,50 m.

4.03. Wolna burta

Musi byćwystarczająca wolna burta, aby zapewnić spełnienie bezpiecznej odległości; niemoże być ona zbyt mała.

4.04. Oznaczenia zanurzenia

4.04.1. Maksymalny poziomzanurzenia musi być określony w taki sposób, aby zapewnić spełnienie wymagańodnośnie minimalnej bezpiecznej odległości, jednocześnie zapewniając, że poziomten nie może być w żadnym punkcie wyższy od bocznych pokładów, lub w przypadkubraku bocznych pokładów, górnej krawędzi deskowania lub poszycia stalowegokadłuba.

4.04.2. Maksymalny poziom zanurzenia musi być wskazany za pomocą cały czas wyraźniewidocznych oznakowań zanurzenia.

4.04.3. Oznakowania zanurzenia muszą składać się zprostokąta o długości 0,30 m i 0,04 m wysokości o podstawie poziomej i zbieżnejz maksymalnym poziomem zanurzenia dopuszczalnym w niniejszym załączniku.Oznakowania te mogą być połączone z innymi, wymaganymi zgodnie z innymiprzepisami.

4.04.4. Każdy statek musi mieć przynajmniej trzy pary oznakowań zanurzenia, jednąparę na śródokręciu i pozostałe w przybliżeniu w jednej szóstej długościstatku, odpowiednio od dziobu i od rufy. Jednakże: — dla statków poniżej 40 m długości, wystarczające są dwiepary oznakowań w około jednej czwartej długości statku, odpowiednio od dziobu iod rufy, — dla statków nieprzeznaczonych do przewozutowarów, wystarczy jedna para oznakowań w przybliżeniu na śródokręciu.

4.04.5. Oznakowania lubinformacje, które okazują się nieważne w wyniku wstępnej kontroli, muszą byćusunięte lub oznaczone jako nieważne pod kontrolą organów wydającychświadectwo. W przypadku, gdy z jakiegoś powodu oznaczenie zanurzeniazniknie, może być zastąpione tylko pod kontrolą organu wydającegoświadectwo.

4.04.6. Jeżeli statek jest mierzony zgodnie z Konwencją dotyczącą pomiarów statkówżeglugi śródlądowej ( 5 ) i płaszczyzna płytek pomiarowych spełnia wymagania niniejszegozałącznika, płytki pomiarowe mogą zostać zaakceptowane jako alternatywne dooznakowań zanurzenia.

4.05. Skale zanurzenia

4.05.1. Każdy statek, któregozanurzenie może osiągnąć 1 m musi posiadać skale zanurzenia z każdej strony wkierunku rufy; może posiadać dodatkowe skale zanurzenia.

4.05.2. Punkt zerowy każdej skalizanurzenia musi być położony pionowo poniżej skali zanurzenia na miejscurównoległym do płaszczyzny maksymalnego zanurzenia przechodzącej przeznajniższy punkt kadłuba lub stępki, jeżeli taka jest. Odległość pionowa powyżejzera musi być mierzona w decymetrach. Od płaszczyzny zanurzenia bezładunkowegodo 10 cm powyżej płaszczyzny maksymalnego poziomu zanurzenia pomiary te musząbyć zaznaczone liniami wypunktowanymi lub wyżłobionymi i pomalowanymi w dwóchzmieniających się kolorach, w taki sposób aby były wyraźnie widoczne. Pomiarzostanie oznaczony liczbami w dole skali przynajmniej co 5 dm oraz na szczycieskali.

4.05.3. Dwieskale pomiarowe umieszczone zgodnie z Konwencją, o której mowa w pkt 4.04.6,mogą być umieszczone zamiast skali zanurzenia, jeżeli są one mierzone zgodnie zpowyższymi wymaganiami i o ile to konieczne, dodane są liczby wskazującezanurzenie.

ROZDZIAŁ 5

MASZYNY

5.01. Przepisy ogólne

5.01.1. Wszystkie maszynyi związane z nimi instalacje muszą zostać zaprojektowane, zbudowane izainstalowane zgodnie z zasadami dobrej praktyki inżynierskiej.

5.01.2. Kotły i inne zbiornikiciśnieniowe oraz ich osprzęt muszą być zgodne z zasadami obowiązującymi wPaństwie Członkowskim wydającym świadectwo, do czasu wprowadzenia zasadwspólnotowych.

5.01.3. Maszyny główne i zastępcze, zasilane paliwem o temperaturach zapłonu poniżej55°, są zabronione. Jednakże silniki napędzające windy kotwiczne, łodziestatku i przenośne pompy silnikowe mogą być zasilane paliwem o temperaturzezapłonu poniżej 55 °C.

5.01.4. Urządzenia wspomagania rozruchu, korzystającez paliwa o temperaturze zapłonu poniżej 55 °C, są dopuszczane do użytku.

5.02. Sprzęt bezpieczeństwa

5.02.1. Wszystkie maszyny muszą zostać zainstalowanei osadzone w taki sposób, aby były odpowiednio dostępne do eksploatacji ikonserwacji i aby nie zagrażały personelowi.

5.02.2. Maszyny główne i pomocnicze, kotły i całyosprzęt muszą być wyposażone w przyrządy bezpieczeństwa zgodnie z zasadamiobowiązującymi w Państwie Członkowskim, wydającym świadectwo.

5.02.3. Należy również umożliwićzatrzymanie silników napędzających wentylatory ciśnienia i ciągu spoza miejsca,w którym są zainstalowane.

5.03. Mechanizm napędowy

5.03.1. Należy umożliwićuruchomienie, zatrzymanie i nadanie biegu wstecznego mechanizmowi napędowemustatku (śrubom napędowym, kołom, itd.) szybko i bezpiecznie.

5.03.2. Jeżeli mechanizm napędowynie jest sterowany ze sterówki, kiedy statek płynie, należy zainstalowaćdwukierunkowy niezawodny system komunikacyjny pomiędzy sterówką imaszynownią.

5.04. Rury wydechowe silnika

5.04.1. Rury wydechowe,przechodzące przez pomieszczenie lub sterówkę, muszą być zamknięte wwystarczającej osłonie gazoszczelnej. Przestrzeń pomiędzy osłoną i rurąwydechową musi być połączona z powietrzem zewnętrznym.

5.04.2. Wszystkie gazy spalinowemuszą być usuwane ze statku. Należy podjąć wszelkie odpowiednie środkiostrożności w celu uniknięcia dostawania się szkodliwych gazów do różnychpomieszczeń. Otwory rur wydechowych z głównych silników, które wyrzucają gazyprzez lub ponad burtą, są zabronione.

5.04.3. Rury wydechowe muszą być odpowiednio otulone,izolowane lub chłodzone.

5.04.4. Jeżeli rury wydechowe przechodzą obok lubprzez materiały łatwopalne muszą być one osłonięte warstwą materiałuizolacyjnego lub każdym innym odpowiednim urządzeniem, dającym skutecznąizolację.

5.05. Zbiorniki, zasobniki paliwa i instalacje rurowe

5.05.1. Paliwo ciekłe musi być przechowywane w zbiornikach bezpiecznieprzymocowanych do kadłuba lub w zasobnikach.

5.05.2. Zbiorniki i zasobniki, ich instalacje rurowei inny osprzęt muszą być tak ułożone i zainstalowane, aby ani paliwo, ani gaznie mogły uwalniać się do wnętrza statku.

5.05.3. Wyłączywszy przypadek, gdy zbiorniki sąwypełnione do codziennego użytku, ujścia rur napełniających zbiorniki izasobniki na paliwa ciekłe muszą być na pokładzie. Rura napełniająca musi byćwyposażona w urządzenie zamykające. Każdy zbiornik i zasobnik muszą byćwyposażone w rurę odpowietrzającą, kończącą się na zewnątrz ponad pokładem itak skonstruowaną, że woda nie może się do niej dostać.

5.05.4. Rury dystrybucyjne paliwaciekłego muszą być wyposażone w przyrząd zamykający u ujścia zbiornika lubzasobnika. Dodatkowo powinno być możliwe zatrzymanie z pokładu przepływuw rurach, które bezpośrednio zasilają silniki, kotły i urządzenia grzewcze. Rury paliwowe nie mogą być narażone na szkodliwe skutki ciepła i musi byćmożliwa ich kontrola na całej długości.

5.05.5. Boczne rurki pomiarowe na zbiornikach paliwapłynnego i zasobników muszą być odpowiednio osłonięte od uderzenia, wyposażonew samozamykające się zawory i połączone ze zbiornikami i zasobnikami na górnejkrawędzi.

5.05.6. Zbiorniki i zasobniki na paliwo płynne muszą być wyposażone w otwory, znieprzeciekającymi zamknięciami, aby umożliwić czyszczenie i kontrolę.

5.05.7. Zbiornikibezpośrednio zasilające maszyny napędowe muszą być wyposażone w przyrząd, którydaje widoczny i słyszalny sygnał w sterówce, kiedy poziom paliwa nie jest jużwystarczający do bezpiecznego działania.

5.05.8. Żadne rury na niebezpieczne gazy i ciecze,szczególnie rury pod takim ciśnieniem, że wyciek mógłby stanowić zagrożenie dlaludzi, nie mogą być zainstalowane w obszarach pomieszczeń mieszkalnych i wprzejściach. Wymaganie to nie dotyczy rur doprowadzających parę i instalacjirurowych systemów hydraulicznych, jeżeli są one otoczone ochronną osłonąmetalową.

5.06. Pompy zęzowe

5.06.1. Stosuje się wymagania pkt2.02.5.

5.06.2. Statki z załogą są wyposażone w przynajmniej jedną pompę zęzową. Jednakstatki, na których zasilanie elektryczne instalacji napędowych przekracza 225kW i statki powyżej 350 dwt muszą być wyposażone w dwie oddzielne pompy zęzowe,z których przynajmniej jedna musi mieć napęd mechaniczny. Ręczniesterowane pompy zęzowe są wystarczające dla przedziałów wodoszczelnych poniżej4 m długości.

5.06.3. Przekrój wewnętrzny (d)pompy zęzowej musi wynosić przynajmniej: . Przekrój wewnętrzny (da)rur odgałęzionych łączących różne filtry ssania musi wynosić przynajmniej: . gdzie: — L jest długością statku pomiędzypionami (w m), — B jest szerokością na wodnicykonstrukcyjnej (w m), — C jest głębokością konstrukcyjną dopokładu głównego (w m), — l jest długością (w m)odpowiadającego przedziału wodoszczelnego.

5.06.4. Wydajność pompy zęzowej znapędem mechanicznym musi wynosić przynajmniej 0.1 d2l/min. Wydajność pomocniczej pompy zęzowej musi wynosić przynajmniej 0.1da 2 l/min, przy czym da odnosi się do najdłuższego przedziału wodoszczelnego. Wydajność każdej ręcznie napędzanej pompy zęzowej do użytku wyłącznie wjednym przedziale musi wynosić przynajmniej: 0.1 da 2 l/min, przy czym daodnosi się do tego przedziału.

5.06.5. Dopuszczalne są jedynie samoprzyspieszającepompy zęzowe.

5.06.6. Dla każdego przedziału płaskodennego o szerokości ponad 5 m potrzebny jestprzynajmniej jeden filtr ssania na każdej burcie. Jeżeli pomieszczenie nasilnik ma ponad 5 m długości, należy umieścić przynajmniej dwa filtryssania.

5.06.7. Należy umożliwić drenowanie przedziału rufowego z przedziału maszynowego zapomocą rur zamykanych automatycznie (2.02.8).

5.06.8. Rury spustowe odgałęzione z różnychprzedziałów muszą być połączone z główną rurą poprzez zawory niezwrotne, któremogą być zamykane. Przedziały lub inne przestrzenie, przeznaczone nabalast, muszą być połączone z systemem drenażu poprzez proste urządzenieodcinające.

5.07. Układ zbierający przepracowany olej

Instalacje systemu do drenażu zęz przedziału maszynowego muszą byćtak zaprojektowane, aby olej lub woda z olejem pompowana z zęz pozostała nastatku.

Dynamiczny separator oleju musi zostać zainstalowany na spadkuinstalacji rurowej pompy zęzowej, a w razie jego braku należy umocowaćstatyczny separator wokół każdego filtra ssania.

Urządzenia te muszą byćzatwierdzone przez właściwe organy jednego z Państw Członkowskich.

5.08. Windy

5.08.1. Windy kotwiczne muszą zostać zainstalowanedla kotwic powyżej 50 kg.

5.08.2. Windy napędzane mechanicznie, jak równieżręcznie muszą zostać zaprojektowane w taki sposób, że napęd mechaniczny niemoże przestawić włączonego napędu ręcznego.

5.09. Hałas wewnętrznystatku

5.09.1. Hałas wewnętrzny płynącego statku, wszczególności hałas powodowany przez ujęcie i wylot silnika, musi być tłumionyza pomocą odpowiednich środków.

5.09.2. W normalnych warunkach działania wewnętrznyhałas statku, mierzony bocznie 25 m od burty statku, nie może przekroczyć 75 dB(A).

ROZDZIAŁ 6

INSTALACJEELEKTRYCZNE

6.01. Przepisy ogólne

6.01.1. Wszystkie instalacjeelektryczne muszą spełniać wymagania niniejszego rozdziału.

6.01.2. Na statku muszą sięznajdować: a) wykresobwodu i instalacji, sprawdzony i podpisany przez organ kontrolny, określający: — rodzaje i marki stosowanych maszyn i urządzeń, — rodzaje i przekroje poprzeczne kabli, — wszystkie dane szczegółowe, istotne dla oceny zgodności z wymaganiamibezpieczeństwa; b) instrukcje działania instalacji elektrycznych.

6.01.3. Wszystkie instalacje elektryczne muszą zostać zaprojektowane, zbudowane izainstalowane tak, aby wytrzymały stały przechył boczny do 15° i temperaturyotoczenia do 40 °C.

6.02. Maksymalne dopuszczalne napięcia

6.02.1. Następującenapięcia nie mogą zostać przekroczone:



Rodzaj instalacji Dopuszczalne maksymalne napięcie Prąd bezpośredni Jednofazowy prąd zmienny Trójfazowy prąd zmienny A. Instalacje energetycznei grzewcze, w tym gniazdka o ogólnym przeznaczeniu. 250 V 250 V 500V B. Instalacje oświetleniowe, w tym gniazdka o ogólnym przeznaczeniu. 250 V 250 V — C. Gniazdka dozasilania prądem do sprzętu ręcznego stosowanego na otwartych pokładach lub wprzestrzeniach zamkniętych lub wilgotnych, w obudowie metalowej, inne niż kotłyi zbiorniki: 1. ogólnie 50 V 50 V — 2. stosowanietransformatora izolującego, służącego do pojedynczego urządzenia. Oba kablesystemu muszą mieć uziemienie — 250 V — 3. jeżeli są stosowaneurządzenia ze wzmocnioną lub podwójną izolacją. 250 V 250 V — D. Gniazdka dozasilania prądem dla sprzętu ręcznego, stosowane w kotłach i zbiornikach 50 V 50 V —

6.02.2. Wyższe napięciasą dopuszczalne pod warunkiem zgodności z określonymi środkamibezpieczeństwa: a) winstalacjach urządzeń ładujących akumulatory, tak jak wymaga tego procesładowania; b) do maszyn,których moc tego wymaga; c) do specjalnych instalacji okrętowych (np. instalacje radiowe i urządzeniazapłonowe).

6.03. Urządzenia cumownicze

6.03.1. Jeżeliinstalacja elektryczna jest zasilana przez źródło prądu na brzegu, kable musząposiadać stałe przyłącze na statku lub być wyposażone w stałe przyłącze lub wurządzenie odbioru prądu. Należy zapewnić, aby kable i ich połączenianie podlegały obciążeniu rozciągającemu.

6.03.2. Stosuje się jedynie kabelelastyczny, izolowany za pomocą powłoki olejoodpornej i opóźniającejrozprzestrzenianie się płomienia.

6.03.3. Jeżeli napięcie wejściowe przekracza 50 V,kadłub musi być skutecznie uziemiony. Gniazdko wtykowe na kadłubie musi byćspecjalnie oznakowane.

6.03.4. Główna tablica rozdzielcza musi obejmowaćwskaźnik pokazujący, czy połączenie z siecią brzegową jest pod prądem.

6.04. Generatory i silniki

6.04.1. Generatory i silniki muszą być takumieszczone, aby były łatwo dostępne do kontroli, pomiarów i napraw oraz abyzapobiec dostaniu się wody i/lub oleju do uzwojenia. Skrzynki zaciskowe musząbyć łatwo dostępne.

6.04.2. Generatory napędzane silnikiem głównym,śrubowym wałem napędowym lub dodatkowym sprzętem przeznaczonym w innym celumuszą zostać zaprojektowane dla zmian ilości obrotów, które mogą mieć miejsce wtrakcie pracy.

6.05. Akumulatory

6.05.1. Akumulatory muszą byćspecjalnie zaprojektowane w celu przystosowania do wykorzystania na statku.Skrzynki ogniw powinny zostać wykonane z materiału odpornego na wstrząsy, którynie jest łatwopalny oraz być tak wykonane, aby zapobiec każdemu rozlaniuelektrolitu przy odchyleniu 40° od pionu.

6.05.2. Akumulatory muszą być zabezpieczone w takisposób, aby nie przesuwały się przy ruchach statku. Nie wolno ich umieszczać wtaki sposób, aby były narażone na zbyt wysokie ciepło, chłód, zraszanie,działanie pary wodnej i oparów. Powinny zostać ustawione w taki sposób,aby były szybko dostępne i aby żadne opary ulatniające się z nich nie mogłyzniszczyć sąsiednich urządzeń. Baterie akumulatora nie mogą byćzainstalowane w sterówce, w pomieszczeniach lub w ładowniach. Akumulatory do urządzeń przenośnych mogą być jednak umieszczone w sterówkachi w pomieszczeniach mieszkalnych.

6.05.3. Baterie wymagające do ładowania mocy powyżej2 kW (obliczone na podstawie maksymalnego prądu ładowania i nominalnegonapięcia baterii) muszą zostać zainstalowane w specjalnym pomieszczeniu. Jeżelisą umieszczone na pokładzie, muszą być zamknięte w szafce lub skrzyni. Baterie wymagające do ładowania mocy nieprzekraczającej 2 kW mogą zostaćzainstalowane pod pokładem, w szafce lub skrzyni. Mogą być równieżzainstalowane w maszynowni lub innym miejscu z dobrą wentylacją, jeżeli sąchronione przed spadającymi przedmiotami i cieknącą wodą.

6.05.4. Wnętrza wszystkichprzestrzeni, szafek, skrzyń, półek i innych podzespołów konstrukcyjnychspecjalnie przeznaczonych na baterie muszą być chronione przed agresywnymdziałaniem elektrolitu za pomocą powłoki farby lub wykładziny, wykonanej zmateriału odpornego na elektrolit.

6.05.5. Jeżeli baterie są zainstalowane w zamkniętymprzedziale, szafie lub skrzyni, musi być zapewniona skuteczna wentylacja.Powietrze musi napływać dołem i uchodzić górą, tak aby zapewnić całkowiteujście gazu. Rury wentylacyjne nie mogą zawierać urządzeń, które mogą zakłócićprzepływ powietrza (np. zawór odcinający).

6.05.6. Wymagany przepływ powietrza w litrach nagodzinę oblicza się na podstawie następującej wzoru: gdzie: — j oznacza(w amperach) jedną czwartą maksymalnego prądu, dopuszczalnego przez urządzenieładujące, — n oznacza liczbę ogniw.

6.05.7. Przy naturalnejwentylacji pole przekroju poprzecznego rur musi być odpowiednie dla przepływupowietrza o wymaganej prędkości 0,5 m/sec. Nie powinno być ono mniejsze od80 cm2 dla płytowych baterii ołowiowych i nie mniejsze od120 cm2 dla baterii alkalicznych.

6.05.8. Jeżeli wymaganejwentylacji nie można otrzymać poprzez naturalny przepływ powietrza, należyzainstalować wentylator, najlepiej z wyciągiem, z silnikiem niewystawionym nadziałanie strumienia powietrza. Należy zainstalować specjalneurządzenia, zapobiegające przedostawaniu się gazów do silnika. Wentylatory muszą być zaprojektowane tak oraz wykonane z takiego materiału,aby uniemożliwiało to powstawanie iskier w wyniku zetknięcia skrzydła i obudowywentylatora oraz zapobiegało wyładowaniom elektrostatycznym.

6.05.9. Symbol„zakaz palenia” o wymiarze przynajmniej 0,10 m musi być umieszczony na drzwiach ipokrywach przedziałów, kabin lub szafek z bateriami.

6.06. Elektrycznetablice rozdzielcze

6.06.1. Tablice rozdzielcze muszą być umieszczone wmiejscach dostępnych i dobrze wentylowanych, wolnych od emisji gazowych lubkwasów. Muszą być tak umieszczone, aby były chronione przed wstrząsami i przedniekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, wodą, olejem, paliwami płynnymi, parąwodną lub oparami. Tablice rozdzielcze nie mogą być umieszczane wpobliżu rur akustycznych lub rur wentylacyjnych zbiorników z paliwempłynnym.

6.06.2. Ogólnie materiały stosowane do budowy tablic rozdzielczych muszą posiadaćodpowiednią wytrzymałość mechaniczną oraz być trwałe i niepalne. Nie mogą byćhigroskopijne.

6.06.3. Jeżeli napięcie przekracza 50 V: a) należy stosować tablice rozdzielcze, których elementyprzewodzące prąd są tak umieszczone lub osłonięte, aby uniknąć przypadkowegokontaktu; b) należyzainstalować chodnik izolacyjny lub impregnowaną kratę drewnianą; nie stosujesię jej jednak dla paneli wyłączników; c) części metalowe opraw paneli sterowania lub nadbudowy iobudowy metalowe urządzeń muszą być starannie uziemione.

6.06.4. Wszystkie części tablic rozdzielczych, w tym połączenia, muszą być łatwodostępne do kontroli lub wymiany oraz posiadać możliwość odłączenia.

6.06.5. Płytywskaźnikowe dla wszystkich głównych lub połączonych z nimi obwodów, wskazującedany obwód, muszą być przymocowane do tablic rozdzielczych.

6.07. Przełączniki, wtyczki, bezpieczniki i ochrona kabli

6.07.1. Cała instalacja,kable rozgałęzione z głównej tablicy rozdzielczej i kable rozgałęzione z panelurozdzielczego należy wyłączać za pomocą przełączników lub automatycznychwyłączników, które jednocześnie wyłączają wszystkie przewodniki doprowadzająceprąd. Jeżeli prąd wynosi 50 V lub mniej, dopuszczalne są wyjątki dlakabli rozgałęzionych z paneli rozdzielczych, szczególnie w przypadku obwodów zpojedynczymi przełącznikami dla każdego urządzenia.

6.07.2. Wszystkie generatory iobwody muszą być chronione przed zbyt silnym prądem na każdym nieuziemionymbiegunie lub przewodniku. Automatyczne wyłączniki, z wyłącznikami samoczynnymizwarcia i udarowymi, lub bezpieczniki w rodzaju hermetyzowanych, mogą byćstosowane w tym celu. Urządzenia do ochrony elektrycznej muszą być takzainstalowane, aby były odpowiednio chronione przed wstrząsami.

6.07.3. Wymagania pkt 3.16.3,3.16.4 i 3.16.5 muszą być spełnione, jeżeli chodzi o ochronę składników układusterowniczego.

6.07.4. Pozycje „włączony” i„wyłączony” muszą być wskazane na przyrządachodcinających. Nie dotyczy to dźwigienek przełączników światła poniżej 10 A.

6.07.5. Wszystkieprzełączniki i wtyczki muszą być zaprojektowane w celu wyłączenia jednocześniewszystkich przewodników. Dźwigienki przełączników światła poniżej 10 A mogą byćzwolnione, poza przypadkiem oświetlania miejsc wilgotnych.

6.07.6. Urządzenia wymagająceprądu ponad 10 A muszą być podłączone do specjalnego obwodu.

6.07.7. Kable muszą posiadaćwodoszczelną powłokę, która opóźnia rozprzestrzenianie się płomienia i którajest zwykle stosowana na statkach. Inne rodzaje kabla mogą być stosowanew pomieszczeniach mieszkalnych pod warunkiem, że są one skutecznie chronione iopóźniają rozprzestrzenianie się płomienia. Kable muszą być chronioneprzed wszelkim ryzykiem szkód w zwykłych warunkach działania, szczególnie napokładzie i w ładowniach.

6.07.8. Urządzenia przesuwne niemogą w żaden sposób być zasilane za pomocą kabli w obudowie metalowej.

6.07.9. Kable i osprzętmuszą być połączone za pomocą mocnych i trwałych urządzeń, które zapobiegająnaciskowi zmiennych obciążeń.

6.08. Wskaźnik zwarcia doziemnego

Odpowiedni wskaźnik zwarcia doziemnego musi byćzapewniony dla wszystkich nieuziemionych obwodów o napięciu ponad 50 V.

6.09. Oświetlenie

6.09.1. Wszystkie urządzenia oświetleniowe będą takzainstalowane, aby ciepło, które wysyłają, nie mogło zapalić najbliższychłatwopalnych przedmiotów lub jednostek.

6.09.2. W zamkniętych przestrzeniach, w których sązainstalowane akumulatory lub farby oraz są przechowywane inne łatwopalnesubstancje, mogą być stosowane jedynie urządzenia oświetleniowe o ograniczonymryzyku eksplozji.

6.09.3. Urządzenia oświetleniowe w maszynowniach ikotłowniach muszą być rozdzielone pomiędzy przynajmniej dwa obwody.

6.10. Światła sygnalizacyjne

6.10.1. Tablica rozdzielcza świateł kontrolnych musibyć zainstalowana w sterówce; powinna być zasilana przez oddzielny kabel zgłównej tablicy rozdzielczej.

6.10.2. Każde światło musi być zasilane oddzielnie ztablicy rozdzielczej sterowania światła i oddzielnie chronione i kontrolowane.Światła tworzące grupę mogą być zasilane za pomocą pojedynczego obwodu podwarunkiem, że awaria każdego światła włącza alarm w urządzeniumonitorującym.

6.10.3. Jeżeli nie jest możliwy bezpośredni monitoring ze sterowni, światła musząbyć monitorowane poprzez światła ostrzegawcze lub podobne urządzenia,zainstalowane na panelu kontrolnym w sterówce. Błąd światła ostrzegawczego niepowinien zakłócić działania światła, które jest przez nie monitorowane.

6.11. Uziemienie

6.11.1. Części metalowe nieprzenoszące prądu podczasużytkowania, takie jak ramy metalowe maszyn i obudowy, urządzenia, oprawy iosprzęt muszą być uziemione, jeżeli nie zostały już tak dopasowane, abypozostawały w faktycznym kontakcie metalicznym z kadłubem.

6.11.2. W działaniu prądu stałegometalowy osprzęt i akcesoria, metalowe osłony kabli i rur muszą być uziemioneprzynajmniej na obu końcach. Jeżeli kable są przymocowane na podłożu drewnianymlub z tworzywa sztucznego, jedno połączenie uziemienia jest wystarczające. Wdziałaniu prądu zmiennego kable jednoprzewodowe i rury nie mogą być uziemione wwięcej niż jednym punkcie.

6.11.3. W instalacjach, w których napięcie nieprzekracza 50 V, można nie instalować uziemienia.

6.11.4. Jeżeli napięcie przekracza50 V, obudowy przenośnych urządzeń elektrycznych, jeżeli nie są wykonane zmateriału izolacyjnego lub nie są osłonięte, muszą zostać uziemione poprzezkabel zasilający przy pomocy dodatkowego przewodnika, zwykle nieprzewodzącegoprądu.

6.12. Awaryjna instalacja mocy

6.12.1. W awaryjnych instalacjachmocy zezwala się na: a) pomocniczy zestaw z systemem zasilania paliwowego niezależny od silnikagłównego i z oddzielnym systemem chłodzącym, który w przypadku awarii głównegoobwodu uruchamia się automatycznie lub może być uruchomiony ręcznie, jeżelijest zainstalowany w bezpośrednim sąsiedztwie sterowni lub innego stanowiskastale obsługiwanego przez wykwalifikowany personel i jest w stanie samodzielniespełnić wymagania zasilania prądem w ciągu 30 sekund; lub b) baterię akumulatorową, która automatycznieprzejmuje zasilanie prądem w przypadku awarii głównego obwodu, lub może byćprzełączona na ręczną ze sterówki lub z innego stanowiska stale obsługiwanegoprzez wykwalifikowany personel oraz może zasilić wyszczególnione urządzeniazasilane prądem w wymaganym okresie bez ponownego naładowywania i bezniedopuszczalnego spadku napięcia.

6.12.2. Zestawy pomocnicze,baterie awaryjne i towarzyszące urządzenia przełącznikowe mogą byćzainstalowane w maszynowni, ale w tym przypadku możliwie jak najwyżej.

6.12.3. Jako minimalnewymaganie, źródła mocy awaryjnej są w stanie zapewnić, że tam gdzie jest toobowiązkowe i jeżeli instalacje nie mają niezależnego zasilania awaryjnego,następujące instalacje elektryczne mogą działać jednocześnie: a) światłasygnalizacyjne; b) sygnałydźwiękowe; c) oświetlenieawaryjne; d) radiotelefon; e) alarmogólny, odpowiedni głośnik i inne systemy awaryjne; f) awaryjny reflektor iluminacyjny. Okres, w którym instalacja awaryjna powinna działać, musi byćokreślony zgodnie z zamierzonym wykorzystaniem statku, ale nie powinien byćkrótszy niż 30 minut.

ROZDZIAŁ 7

SPRZĘT

7.01. Kotwice, łańcuchyi kable kotwiczne

Ilość i ciężar kotwic i ichkabli muszą być zgodne z charakterystyką dróg wodnych i muszą być określoneprzez lokalne właściwe władze.

7.02. Pozostały sprzęt

7.02.1. Statki powinny byćwyposażone przynajmniej w następujący sprzęt: a) urządzenia i przyrządy potrzebne do wysyłaniasygnałów wizualnych i dźwiękowych oraz do oznaczania statków zgodnie zobowiązującymi przepisami morskimi; b) światła awaryjne, niezależne od głównego obwodu mocystatku, do zastąpienia w miarę potrzeby światłami wymaganymi na mocy powyższychprzepisów dla statków zatrzymanych, osiadłych na mieliźnie lubzatopionych; c) liny i kablemetalowe; d) mata kolizyjna,jeżeli świadectwo nie określa, że nie jest wymagana; e) trap okrętowy o przynajmniej 0,40 m szerokości i 4 mdługości, jego boki zaznaczone pasem w jasnym kolorze; powinien miećporęcze; f) odbijacze kołaratunkowego lub pływające drewniane odbijacze; g) bosak łodziowy; h) zestaw pierwszej pomocy; i) lornetki; j) przymocowana tablica z instrukcjami o ratowaniu i reanimacjitonącego; k) pojemnik zpokrywą do przechowywania zatłuszczonych szmat; l) rzutka; m) siekiera.

7.02.2. Statki, których pokład znajduje się 1,50 mpowyżej linii bezładunkowej wodnej, muszą posiadać zejściówkę lub trapburtowy.

7.03. Urządzenia przeciwpożarowe

7.03.1. Na pokładzie muszą sięznajdować przynajmniej: a) w sterówce: jedna przenośna gaśnica; b) obok każdego punktu dostępu z pokładu do pomieszczenia:jedna przenośna gaśnica; c) w punkcie dostępu do każdego obszaru obsługiniedostępnego z pomieszczeń mieszkalnych i w którym są zainstalowane urządzeniado ogrzewania, gotowania lub chłodzenia zasilane paliwem stałym lub ciekłym:jedna przenośna gaśnica; d) przy wejściu do każdej maszynowni lub kotłowni: jedna przenośnagaśnica; e) dla statków,których całkowita moc silników przekracza 110 kW, w odpowiednim punkcie podpokładem w maszynowni: jedna przenośna gaśnica.

7.03.2. Przenośnegaśnice muszą spełniać następujące wymagania: a) pojemność przenośnych płynowych gaśnic nie może byćwiększa niż 13,5 litra lub mniejsza niż dziewięć litrów. Zawartość gaśnicproszkowych musi wynosić przynajmniej sześć kg; b) zgodnie z minimalnym wymaganiem, środek gaśniczy musi byćodpowiedni do gaszenia rodzaju ognia, który może się najprawdopodobniej pojawićw miejscu lub przestrzeni, w której głównie znajduje się gaśnica. Na statkach,których instalacje elektryczne mają napięcie robocze przekraczające 50 V,środek gaśniczy powinien być również odpowiedni do gaszenia pożarów instalacjielektrycznych. Instrukcje użytkowania muszą być wyraźne i umieszczone na każdejprzenośnej gaśnicy; c) środekgaśniczy w przenośnych gaśnicach, określony powyżej w pkt 7.03.1, nie możeskładać się z CO2 lub zawierać produktów, mogących uwolnićgazy toksyczne (np. czterochlorek węgla); d) gaśnice nieodporne na ekstremalne zimno i ciepło muszą byćinstalowane i osłonięte w sposób, zapewniający ich stałą skuteczność.

7.03.3. Wszystkie urządzenia przeciwpożarowe musząbyć kontrolowane przynajmniej co dwa lata. Świadectwo podpisane przez osobęprzeprowadzającą kontrolę musi znajdować się na statku.

7.03.4. Jeżeli urządzeniaprzeciwpożarowe są również zainstalowane poza zasięgiem wzroku, przesłonazakrywająca je musi być oznaczona czerwoną literą„F” o wysokości przynajmniej 10 cm.

7.03.5. System przeciwpożarowy,wykorzystujący wodę pod ciśnieniem i składający się z instalacji rurowejzasilanej z jednej lub więcej pomp, obsługujących dysze poprzez hydranty iwęże, może zostać zainstalowany, jeżeli spełnia następujące warunki: a) pompy pożarowe musząposiadać napęd. Nie mogą być instalowane z przodu grodzi zderzeniowej; b) ciśnienie wody w hydrantach musibyć zachowane na poziomie nie mniejszym, niż trzy bary; c) instalacje rurowe i hydranty muszą być takzaprojektowane, aby węże mogły być łatwo podłączone; d) wszystkie dysze muszą być wyposażone w przyrząd doregulacji wytrysku wody pod wysokim ciśnieniem lub rozpylania oraz dozatrzymania przepływu; e) cały system musi być zgodny z obowiązującymi normami.

7.03.6. Jedynymśrodkiem gaśniczym zatwierdzonym w urządzeniach zainstalowanych na stałe jesthalon 1301 (CBrF3). Jego zastosowanie podlega następującymwarunkom: a) urządzeniate mogą być jedynie stosowane w maszynowniach, kotłowniach i pompowniach; b) ilość środka gaśniczego musi byćwystarczająca do wypełnienia, w formie gazowej przy 20 °C, 4,25-7 % całkowitejobjętości chronionego pomieszczenia, w tym szybów wentylacyjnych. Przyobliczaniu koniecznej ilości środka gaśniczego, jeden kilogram halonu 1301 wtemperaturze 20 °C jest uważany za wypełniający objętość 0,16 m3; c) zbiornikipod ciśnieniem, przeznaczone do przechowywania halonu 1301, muszą spełniaćwymagania zatwierdzonych organów kontrolnych. Zbiorniki te muszą wytrzymać tosamo ciśnienie, jakie panuje w całym systemie w warunkach, w którychtemperatura otoczenia osiąga maksymalnie 60 °C. Następujące informacje napojemnikach muszą być oznaczone w sposób czytelny i niezamazywalny: nominalneciśnienie robocze, ciśnienie, w którym środek gaśniczy jest utrzymywany, rokprodukcji i rok ostatniej kontroli, jak również rodzaj i ilość środkagaśniczego; d) zbiornikiznajdujące się w pomieszczeniu chronionym muszą być wyposażone w automatyczneurządzenie bezpieczeństwa, które zapewnia, że środek gaśniczy zostaje uwolnionydo chronionej przestrzeni, jeżeli w przypadku pożaru zbiornik zostajewystawiony na działanie ognia, zaś system przeciwpożarowy nie zostałuruchomiony; to urządzenie bezpieczeństwa powinno być skuteczne w temperaturzeotoczenia 60 °C; e) zbiorniki znajdujące się poza przestrzeniąchronioną muszą być odpowiednio chronione przed zbyt wysokim ciśnieniem domaksymalnej temperatury otoczenia 60 °C. Warunek ten obowiązuje również dlazbiorników zawierających gaz napędowy; f) każdy zbiornik zawierający również gaz napędowy musi byćwyposażony w manometr lub w podobny przyrząd, umożliwiający kontrolę ciśnieniagazu napędowego. Tabela wskazująca stosunek ciśnienia do temperatury musi byćumieszczona w pobliżu; g) instalacje rurowe i osprzęt muszą być wyprodukowane ze stali lub zmateriału o podobnej wytrzymałości na ciepło; h) dla zbiorników znajdujących się w przestrzeni chronionejjedynym dopuszczalnym gazem napędowym jest azot, który musi być przechowywany wzbiornikach pod odpowiednim ciśnieniem; i) zawory wyjściowe muszą być zamontowane w taki sposób, abyumożliwić równe rozprzestrzenianie się środka gaśniczego i powinny być takzaprojektowane, aby umożliwić równe i całkowite wymieszanie środka gaśniczego zpowietrzem, w celu uniknięcia silnych lokalnych koncentracji środka; j) system rur i zawory wyjściowemuszą być tak zaprojektowane, aby umożliwić uwolnienie środka gaśniczego wprzestrzeni chronionej w ciągu dziesięciu sekund, zakładając, że środekgaśniczy jest w stanie płynnym w temperaturze otoczenia 0 °C; k) system gaszenia musi być możliwy dokierowania ręcznego ze sterówki lub każdego innego miejsca uznanego zaodpowiednie; miejsce to musi znajdować się poza takim pomieszczeniem w celuochrony; zainstalowanie urządzenia do automatycznego uwalnianiaśrodka, które nie jest wyposażone w dźwiękowe urządzenie ostrzegawcze, nie jestdopuszczalne; l) jeżeli systemgaszenia ma chronić kilka obszarów, instrukcje działania i ilości środkagaśniczego koniecznego na każdy obszar muszą być wyraźnie wskazane; m) systemy sterowania pneumatycznego,hydraulicznego i elektrycznego muszą być tak zainstalowane, aby zminimalizowaćprawdopodobieństwo nieprawidłowego działania w przypadku pożaru lubeksplozji; n) system gaszeniamusi być kontrolowany przynajmniej raz na 12 miesięcy. Kontrola musi obejmowaćprzynajmniej: — zewnętrzną kontrolę całegosystemu, — kontrolę odpowiedniego działania systemuelektrycznego po zerwaniu plomb, — kontrolę ciśnienia wzbiornikach. Dopuszczalny spadek ciśnienia wkażdym zbiorniku nie może przekraczać 10 %. W czasie drugiej kontroliilość środka gaśniczego w zbiornikach musi również zostać sprawdzona. Każdezmniejszenie tej ilości nie może przekroczyć 5 % w każdej gaśnicy; o) na statku musi być przeprowadzanakontrola świadectw podpisanych przez inspektorów; p) jeżeli statek jest wyposażony w jeden lub więcejsystemów gaśniczych stosujących halon 1301, które są kontrolowane, w tytule 18świadectwa wydanego dla danego statku musi znajdować się następującywpis: „… (liczba) stale zainstalowane systemy gaśnicze stosujące halon1301. Wymagane świadectwa muszą znajdować się na statku.”

7.04. Łodzie statkowe

7.04.1. Statki napędzane i barki o ponad 150 dwt, jakrównież holowniki, pchacze i pchacze holowniki z wypornością ponad 150 m3 muszą mieć przynajmniej jedną łódź statkową.

7.04.2. Łódź statkowa musi byćumieszczona na statku w taki sposób, aby mogła być opuszczana do wody w sposóbbezpieczny i z jak najmniejszym opóźnieniem, w miarę potrzeby za pomocąodpowiedniego urządzenia opuszczającego.

7.04.3. Łódź statkowa wymagana w pkt 7.04.1 i 7.04.2musi spełniać następujące wymagania: a) musi być wyposażona w miejsca dla przynajmniej trzechosób, o szerokości miejsca na osobę przynajmniej 0,45 m; b) musi być wystarczająco mocna; c) pojemność musi wynosić przynajmniej1,5 m3 lub wynik mnożenia długości przez największąszerokość statku przez głębokość nie może być mniejszy niż 2,7 m3; d) łodziestatkowe przewożące trzy osoby ważące około 75 kg każda muszą posiadać wolnąburtę długości przynajmniej 25 cm; e) muszą być odpowiednio stateczne. Uważane są zawystarczająco stateczne, jeżeli z dwoma osobami ważącymi około 75 kg każda,siedzącymi po tej samej stronie i jak najbliżej górnej krawędzi nadburcia,pozostaje przynajmniej 10 cm wolnej burty; f) jeżeli nie ma nikogo na pokładzie, ale przy wypełnieniuwodą, rezerwowe koło ratunkowe łodzi (w kg) musi mieć przynajmniej30 × długość × szerokość × głębokość; g) następujący sprzęt musi znajdować się na pokładzie; — jeden zestaw wioseł, — jednalina cumownicza, — jedna prasa do belowania.

7.04.4. W pkt 7.04.3: — długość jest maksymalną długością łodzi statkowej (w m), — największa szerokość statku jest maksymalną konstrukcyjną szerokością statku(w m), — głębokość jest maksymalną głębokościąkonstrukcyjną (w m).

7.05. Koła ratunkowe, boje, kamizelkiratunkowe

7.05.1. Wszystkie statki muszą posiadać przynajmniejtrzy koła ratunkowe lub dwa koła ratunkowe i dwie boje kuliste. Muszą one byćgotowe do użytkowania i zabezpieczone na pokładzie w odpowiednich miejscach,ale nie przyczepione do uchwytów. Przynajmniej jedno koło ratunkowe musiznajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie sterówki. Na statkach do 40 mdługości, napędzanych mechanicznie, wystarczą dwa koła ratunkowe. Przynajmniej jedno z kół ratunkowych lub boi musi mieć rzutkę owystarczającej długości.

7.05.2. Koła ratunkowe muszą: — mieć pływalność nie mniejszą niż 7,5 kg w słodkiej wodzie, — być wyprodukowane z odpowiedniego materiału i odporne na oleji jego pochodne oraz na temperatury do 50 °C, — być na tylekolorowe, aby były łatwo dostrzegalne w wodzie, — mieć masęnie mniejszą niż 2,5 kg, — mieć średnicę wewnętrzną 0,45 mz tolerancją ± 10 %, — być otoczone linką zaopatrzoną wuchwyty.

7.05.3. Boje kuliste muszą: — mieć pływalność nie mniejszą niż 7,5 kg w słodkiej wodzie, — być wyprodukowane z odpowiedniego materiału i być odporne naolej i jego pochodne oraz na temperatury do 50 °C, — musząbyć na tyle kolorowe, aby były łatwo dostrzegalne w wodzie, — mieć masę nie mniejszą niż 1 kg, — być otoczone siatkązaopatrzoną w uchwyty.

7.05.4. Kamizelka ratunkowa musi znajdować się wbezpośrednim zasięgu osób regularnie przebywających na statku.

7.05.5. Pływalność, materiał ikolor kamizelki ratunkowej muszą spełniać warunki określone w pkt 7.05.2. Nadmuchiwane kamizelki ratunkowe muszą nadmuchiwać się automatycznie lubręcznie; musi również być możliwe ich nadmuchiwanie ustami.

ROZDZIAŁ 8

INSTALACJE GAZU CIEKŁEGO DO UŻYTKU WEWNĘTRZNEGO

8.01. Przepisyogólne

8.01.1. Każda instalacja gazu ciekłego składa się zjednostki zasilania, w skład której wchodzą jeden lub więcej zbiorników na gazi jeden lub więcej zaworów redukujących, z systemu rozdzielczego i szereguurządzeń użytkujących gaz.

8.01.2. Instalacje mogą działać tylko z zastosowaniemdostępnego w handlu propanu.

8.02. Instalacja

8.02.1. Instalacje ciekłego gazu muszą być odpowiednie do użytkowania zzastosowaniem propanu, muszą być zainstalowane zgodnie z właściwą praktyką iobowiązującymi przepisami Państwa Członkowskiego, które wydało świadectwo.

8.02.2. Instalacja gazuskroplonego może być jedynie użytkowana do celów wewnętrznych w pomieszczeniachmieszkalnych lub w sterówce.

8.02.3. Na statku może być wiele oddzielnychinstalacji. Pojedyncza instalacja nie może być stosowana do obsługi obszarówpomieszczeń mieszkalnych oddzielonych przez ładownię lub zbiornik stały.

8.03. Zbiorniki

8.03.1. Zezwala się jedynie na zbiorniki o pojemnościpomiędzy 5 i 35 kg.

8.03.2. Zbiorniki muszą spełnić obowiązującewymagania Państwa Członkowskiego, które wydało świadectwo. Muszą posiadaćoficjalną pieczęć zaświadczającą, że przeszły próby statutowe.

8.04. Lokalizacja i układ jednostki zasilającej

8.04.1. Jeżeli są stosowanezbiorniki o ładunku do 35 kg, jednostka zasilająca musi być zainstalowana napokładzie w specjalnej szafce lub na ścianie z szafkami poza obszarempomieszczeń mieszkalnych, w takiej pozycji, aby nie przeszkadzała w ruchu napokładzie. Nie może być jednak zamocowana do poszycia nadburcia na dziobie lubrufie statku. Szafka może być szafką ścienną wmontowaną w nadbudowę, jeżeli mabyć jedynie otwierana na zewnątrz. Musi być umieszczona w taki sposób, aby ruryprowadzące do punktów użycia gazu były jak najkrótsze. Każda instalacjamoże zawierać do czterech zbiorników działających jednocześnie, używającychautomatycznego złącza nawrotnego lub nie. Liczba zbiorników na statku, w tymwolnych zbiorników, nie może przekroczyć sześciu na jedną instalację. Reduktor ciśnienia, lub w przypadku redukcji dwuetapowej pierwszy reduktorciśnienia, powinien być przymocowany do grodzi w tej samej szafie, cozbiorniki.

8.04.2. Jednostka zasilająca musi być tak zainstalowana, aby można było usunąć zszafy zawierającej jednostkę ulatniający się gaz bez ryzyka, że może dostać siędo wnętrza statku i wejść w kontakt z czymkolwiek, co mogłoby go zapalić.

8.04.3. Szafka musi byćzbudowana z materiałów ogniotrwałych i musi być odpowiednio wentylowana przezotwory na górze i na spodzie. Zbiorniki muszą być umieszczone prosto w szafce wtaki sposób, aby nie można ich było obrócić.

8.04.4. Szafka musi być tak zaprojektowana iumieszczona, aby temperatura zbiorników nie mogła przekroczyć 50 °C.

8.04.5. Napis„instalacja gazuskroplonego” i symbol„zakaz palenia”, jak określono w pkt 6.05.9, muszą być przymocowane dozewnętrznych ścian szafki.

8.04.6. Jeżeli potrzebne jest oświetlenie wewnętrznew szafce, musi być elektryczne, a instalacja ogniotrwała.

8.05. Zbiorniki wolne i puste

Zbiorniki wolne ipuste, które nie są przechowywane w jednostce zasilania, muszą byćprzechowywane poza obszarem pomieszczenia i sterówką, w szafce zaprojektowanejzgodnie z wymaganiami pkt 8.04 niniejszego rozdziału.

8.06. Zaworyredukujące

8.06.1. Urządzenia wykorzystujące gaz mogą byćpodłączone do zbiorników jedynie za pomocą systemu rozdzielczego wyposażonego wjeden lub więcej zaworów redukujących, aby dostosować ciśnienie gazu dociśnienia użytkowania. Ciśnienie może zostać zredukowane w jednym lub dwóchetapach. Wszystkie zawory redukujące muszą być ustawione na stałe przyciśnieniu, określonym zgodnie z pkt 8.07 poniżej.

8.06.2. Końcowe reduktoryciśnienia muszą być wyposażone lub mieć zainstalowane bezpośrednio za nimiautomatyczne urządzenie do ochrony przewodu przed zbyt wysokim ciśnieniem wprzypadku nieprawidłowego działania zaworu redukującego. Każdy gaz, na któregoujście pozwala urządzenie ochronne, musi być wydalonyna otwarte powietrze bez żadnego ryzyka, że może przeniknąć do wnętrza statkulub wejść w kontakt z czymkolwiek, co może wywołać pożar; w miarę potrzeby wtym celu powinna zostać zainstalowana specjalna rura.

8.06.3. Zarówno urządzeniaochronne, jak i otwory wentylacyjne muszą być chronione przed dostaniem się donich wody.

8.07. Ciśnienia

8.07.1. Ciśnienie na wyjściu z ostatniego reduktoraciśnienia musi