2000R2787 — PL — 01.04.2002 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2787/2000 z dnia 15 grudnia 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 330, 27.12.2000, p.1)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2787/2000

z dnia 15 grudnia 2000 r.

zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( 1 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 2 ) (zwane dalej „Kodeksem”), w szczególności jego art. 249, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Państwa Członkowskie mogą wyrazić chęć uczestniczenia w programach prób uproszczeń dla oceny podjętych inicjatyw, w szczególności na szczeblu międzynarodowym, harmonizacji i uproszczenia procedur celnych. Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi ( 3 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 ( 4 ), tego rodzaju inicjatywa może wymagać odstępstwa od stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ( 5 ), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1602/2000 ( 6 ) w okresie niezbędnym do wykonania takiego programu prób. (2) Doświadczenie wykazało, że istnieje potrzeba dostosowania niektórych przepisów dotyczących udzielania zezwoleń dla usług regularnych linii żeglugowych. (3) Uproszczenie i wyjaśnienie reguł tranzytu wspólnotowego będzie korzystne zarówno dla przedsiębiorstw, jak i służb celnych. (4) Problemy, jakie pojawiły się w ostatnich latach w związku ze stosowaniem procedur tranzytowych, spowodowały znaczne straty dla budżetu Państw Członkowskich oraz Wspólnoty i stanowią stałe zagrożenie dla europejskich środowisk handlowych i podmiotów gospodarczych. (5) Uznano potrzebę unowocześnienia tych procedur, aby w większym stopniu odpowiadały potrzebom nastawionym na handel przedsiębiorstwom, zapewniając jednocześnie skuteczną ochronę publicznych interesów Państw Członkowskich i Wspólnoty. (6) Należy bardziej wyraźnie zdefiniować przypadki, w których zastosowanie procedury tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowe. (7) Należy w wyraźny sposób odróżnić standardową procedurę stosowaną wobec wszystkich podmiotów gospodarczych od uproszczeń stosowanych tylko do podmiotów gospodarczych, które spełniają niektóre warunki. Wymaga to wyważonego podejścia, które uwzględnia ryzyko i korzyści dla wiarygodnych podmiotów gospodarczych, w szczególności upoważniające je do korzystania z uproszczeń, przy jednoczesnym utrzymaniu zasady swobodnego dostępu do standardowej procedury tranzytowej. (8) W celu zapewnienia jednolitego stosowania art. 94 ust. 4 Kodeksu należy ustanowić zasady i warunki obniżenia kwoty gwarancji generalnej i zwolnienia z gwarancji. Te zasady i warunki powinny uwzględniać zarówno wiarygodność podmiotu gospodarczego, jak i ryzyko związane z towarem. (9) Należy określić warunki, w których stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub gwarancji generalnej może zostać zabronione w stosunku do towarów o podwyższonym stopniu ryzyka. (10) W oczekiwaniu na pełne wprowadzenie komputerowego systemu tranzytu można usprawnić administrację i kontrolę procedury tranzytu wspólnotowego poprzez wprowadzenie do przepisów szeregu reguł, które w wyraźny sposób ustalają obowiązujące procedury i terminy w celu zapewnienia osobom korzystającym z tranzytu odpowiedniej jakości obsługi. (11) Należy uzupełnić obecnie obowiązujące przepisy tranzytu wspólnotowego dla ułatwienia i przyspieszenia odzyskiwania należności celnych. (12) Należy wprowadzić niektóre poprawki dotyczące odniesienia do Konwencji TIR. (13) Ze względu na postęp techniczny w produkcji słodu powstała potrzeba skorygowania standardowych współczynników wydajności odnoszących się do produkcji słodu palonego i niepalonego. (14) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2513/98 ( 7 ) uaktualnia załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1501/95 ( 8 ), w którym wyszczególniono współczynniki przetwarzania w produkcji słodu palonego i niepalonego stosowane do obliczeń refundacji wywozowych za produkty przetworzone. W związku z tym standardowe współczynniki wydajności powinny być obliczane na podstawie tych współczynników. (15) Aby uniknąć niedogodności przy wypłacaniu zaliczek na refundacje wywozowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 565/80 ( 9 ), ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 ( 10 ), przepisy dotyczące nowych standardowych współczynników wydajności dotyczące prefinansowanych towarów powinny być stosowane z mocą od dnia 1 września 1998 r. (16) Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 powinno zostać odpowiednio zmienione. (17) Niektóre przepisy przejściowe niniejszego rozporządzenia powinny zastąpić przepisy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 502/1999 ( 11 ). Mając na uwadze zachowanie przejrzystości, te ostatnie powinny zostać skreślone. (18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Kodeksu Celnego, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:

1) W tytule I część I rozdział 3 dodaje się art. 4c w brzmieniu: „Artykuł 4c Dla programów prób wykorzystujących techniki przetwarzania danych opracowanych dla oceny ewentualnych uproszczeń organy celne mogą, na okres bezwzględnie konieczny na wykonanie programu, odstąpić od wymogu przedstawiania następujących informacji: a) zgłoszenia przewidzianego w art. 178 ust. 1; b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 222 ust. 1, danych szczegółowych odnoszących się do niektórych pól jednolitego dokumentu administracyjnego, które nie są konieczne do ustalenia tożsamości towarów i nie są informacjami, na podstawie których stosuje się należności celne przywozowe lub wywozowe. Jednakże informacje te muszą być udostępniane na żądanie w ramach czynności kontrolnych. Kwota należności celnych przywozowych, która jest naliczana w okresie objętym odstępstwem udzielonym z zastosowaniem akapitu pierwszego, nie może być niższa od kwoty, która byłaby pobrana w przypadku braku odstępstwa. Państwa Członkowskie, które chcą uczestniczyć w takich programach, przedstawiają Komisji z wyprzedzeniem wszystkie szczegóły dotyczące zaproponowanego programu prób, w tym przewidziany okres jego wykonania. Informują one również Komisję o jego rzeczywistym wykonaniu i wynikach. Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.”

2) W art. 215 ust. 1 akapit drugi cyfry „(1, 4, 5 i 7)” zastępuje się cyframi „(1, 4 i 5)”.

3) W art. 263 tiret pierwsze wyrazy „art. 406-409” zastępuje się wyrazami „art. 406, 407 i 408”.

4) W tytule II nagłówek części II otrzymuje brzmienie: „STATUS CELNY TOWARÓW I TRANZYT”

5) W tytule II część II skreśla się rozdziały 1 i 2.

6) W art. 313 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany: a) w akapicie pierwszym lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zgodnie z art. 37 Kodeksu. Jednakże zgodnie z art. 38 ust. 5 Kodeksu towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty uważa się za towary wspólnotowe, chyba że zostało stwierdzone, że nie posiadają one statusu wspólnotowego: — jeżeli, w przypadku transportu drogą powietrzną, towary zostały załadowane lub przeładowane w porcie lotniczym znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty w celu przesyłki do innego portu lotniczego znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, pod warunkiem że przewóz odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim, lub — jeżeli, w przypadku transportu morskiego, towary przewożone są między portami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty regularną linią żeglugową, która została zatwierdzona zgodnie z art. 313a i art. 313b”; b) skreśla się akapit drugi.

7) W art. 313b wprowadza się następujące zmiany: a) Ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1. Jeżeli przedsiębiorstwo żeglugowe, określając zakres swoich usług, składa wniosek, organy celne Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą, mogą za zgodą pozostałych zainteresowanych Państw Członkowskich, zatwierdzić utworzenie regularnej linii żeglugowej. 2. Wniosek zawiera następujące dane szczegółowe: a) nazwy portów; b) nazwy statków, które mają obsługiwać linie regularne; i c) wszystkie innego rodzaju informacje wymagane przez organy celne, w szczególności rozkład rejsów.”; b) W ust. 3 lit. a) i b) otrzymują brzmienie: „a) prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty i których ewidencja jest dostępna dla właściwych organów celnych; b) nie popełniły poważnego lub powtórnego naruszenia przepisów w związku z prowadzeniem regularnej linii żeglugowej”; c) W ust. 6 zdanie ostatnie skreśla się wyrazy „korzystając z procedury przewidzianej w ust. 4” i dodaje zdanie w brzmieniu: „O ile ulegają zmianie dane wymagane na podstawie ust. 2 lit. a), stosuje się procedurę przewidzianą w ust. 4.”

8) W art. 314 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy „w ust. 2” zastępuje się wyrazami „zgodnie z art. 314c ust. 1”; b) skreśla się ust. 2; c) w ust. 3 wyrazy „w ust. 2” zastępuje się wyrazami „w art. 314c ust. 1”; d) skreśla się ust. 4.

9) Po art. 314 dodaje się artykuły w brzmieniu: „Artykuł 314a Administracje celne Państw Członkowskich udzielają sobie wzajemnej pomocy przy kontroli autentyczności i prawidłowości dokumentów oraz sprawdzaniu, czy procedury, zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, stosuje się do celów potwierdzania wspólnotowego statusu towarów.



Sekcja 2 Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów Artykuł 314b Do celów niniejszej sekcji określenie »właściwy urząd« oznacza organy celne odpowiedzialne za poświadczanie wspólnotowego statusu towarów. Artykuł 314c 1. Bez uszczerbku dla towarów umieszczonych pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego wspólnotowy status towarów może zostać potwierdzony tylko z wykorzystaniem jednego z następujących środków: a) jednego z dokumentów przewidzianych w art. 315–317b; b) zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 319–323; c) dokumentu towarzyszącego, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2719/92 ( 12 ) d) zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 325: e) etykiety przewidzianej w art. 462a ust. 2; f) dokumentu przewidzianego w art. 816, który zatwierdza wspólnotowy status towarów; lub g) egzemplarza kontrolnego T5 określonego w art. 843. 2. Jeżeli dokumenty lub reguły określone w ust. 1 są wykorzystywane dla towarów wspólnotowych, których opakowania nie posiadają statusu wspólnotowego, na dokumencie zatwierdzającym wspólnotowy status towarów umieszcza się jedną z następujących adnotacji: — envases N — N-emballager — N-Umschließungen — Συσκευασία N — N packaging — emballages N — imballaggi N — N-verpakkingen — embalagens N — N-pakkaus — N förpackning. 3. Dokumenty określone w art. 315-323 mogą być wystawione z mocą wsteczną, o ile zostaną spełnione warunki wymagane dla ich wydania. W takim wypadku umieszcza się na nich, w kolorze czerwonym, jedno z następujących określeń: — Expedido a posteriori, — Udstedt efterfoelgende, — Nachträglich ausgestellt, — Εκδοθέν εκ των υστέρων, — Issued retroactively, — Délivré a posteriori, — Rilasciato a posteriori, — Achteraf afgegeven, — Emitido a posteriori, — Annettu jälkikäteen, — Utfärdat i efterhand. Podsekcja 1 Dokument T2L”

10) Artykuł 315 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 315 1. Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2L. Dokument ten sporządzony jest zgodnie z ust. 3-5. 2. Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów wysyłanych do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG, dokonywane jest poprzez wystawienie dokumentu T2LF. Do dokumentu T2LF stosuje się mutatis mutandis ust. 3-5 niniejszego artykułu oraz art. 316–324f. 3. Dokument T2L jest sporządzany na formularzu zgodnym z kartą 4 lub kartą 4/5 według wzoru w załącznikach 31 i 32. W miarę potrzeby do formularza tego dołączany jest jeden lub większa liczba formularzy uzupełniających odpowiadających karcie 4 lub karcie 4/5 według wzorów w załącznikach 33 i 34. Jeżeli Państwa Członkowskie nie zezwolą na użycie formularzy uzupełniających przy zastosowaniu komputerowego systemu do sporządzania deklaracji, do formularza tego należy dołączyć jeden lub kilka formularzy odpowiadających karcie 4 lub karcie 4/5 według wzorów w załącznikach 31 i 32. 4. Osoba zainteresowana wpisuje »T2L« w prawej części pola 1 formularza oraz »T2L bis« w prawej części pola 1 każdego formularza uzupełniającego. 5. Zamiast formularza uzupełniającego jako część opisową dokumentu T2L mogą być wykorzystywane listy towarowe sporządzone zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku 45 i sporządzone zgodnie z załącznikiem 44a.”

11) Dodaje się art. 315a w brzmieniu: „Artykuł 315a Organy celne mogą zezwolić każdej osobie, która spełnia warunki określone w art. 373, na wykorzystywanie list towarowych, które nie spełniają wszystkich warunków określonych w załącznikach 44a i 45. Przepis art. 385 ust. 1 akapit drugi pkt 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis.”

12) Artykuł 316 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 316 1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 324f dokument T2L jest sporządzany w jednym oryginalnym egzemplarzu. 2. Na wniosek zainteresowanego właściwy urząd poświadcza dokumenty T2L i, w miarę potrzeby, formularze uzupełniające lub listy towarowe. Poświadczenia te zawierają następujące dane, które, w miarę potrzeb, należy wpisać w polu »C. Urząd wywozu«: a) w przypadku dokumentów T2L, nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz albo numer ewidencyjny, albo numer zgłoszenia do wysyłki, jeśli istnieje taki wymóg; b) w przypadku formularzy uzupełniających lub list towarowych, numer, który podany jest na dokumencie T2L, należy umieścić za pomocą stempla z nazwą właściwego urzędu lub odręcznie; w tym drugim przypadku należy przystawić służbową pieczęć tego urzędu. Dokumenty te zwracane są osobie zainteresowanej.”

13) Po art. 316 dodaje się, co następuje: „Podsekcja 2 Dokumenty handlowe” .

14) W art. 317 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie: „2. Na fakturze lub dokumencie przewozowym określonym w ust. 1 należy podać przynajmniej pełną nazwę i adres nadawcy lub osoby zainteresowanej, jeżeli nie jest ona nadawcą, liczbę, rodzaj, znaki towarowe i numery opakowań, opis towaru, jak również masę całkowitą w kilogramach i, w miarę potrzeby, numery kontenerów. Osoba zainteresowana musi wyraźnie i w sposób widoczny wpisać na wyżej wymienionym dokumencie symbol »T2L« i złożyć odręczny podpis. 3. Faktura lub dokument przewozowy, należycie wypełniony i podpisany przez zainteresowaną osobę powinien zostać na jej wniosek poświadczony przez właściwy urząd. Poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę poświadczenia oraz numer ewidencyjny lub numer zgłoszenia do wysyłki, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane. 4. Jeżeli całkowita wartość towarów wspólnotowych ujętych na fakturze lub dokumencie przewozowym wypełnionym i podpisanym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub zgodnie z art. 224 nie przekracza 10 000 EUR, zgłaszający nie musi poświadczać tego dokumentu we właściwym urzędzie. W tym przypadku na fakturze lub dokumencie przewozowym musi być podana, oprócz danych określonych w ust. 2, nazwa właściwego urzędu.”

15) W art. 317a wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 2 akapit drugi wprowadza się następujące zmiany: i) litera c) otrzymuje brzmienie: „c) zwyczajowy opis handlowy towarów, zawierający dostateczne dane potrzebne do ustalenia ich tożsamości;”; ii) Litera f) otrzymuje brzmienie: „f) następujące wpisy dotyczące statusu towarów: — symbol »C« (odpowiednik »T2L«) w przypadku towarów, których status wspólnotowy może zostać wykazany, — symbol »F« (odpowiednik »T2LF«) w przypadku towarów, których status wspólnotowy może zostać wykazany, wysyłanych do lub pochodzących z części obszaru celnego Wspólnoty, gdzie nie stosuje się przepisów dyrektywy 77/388/EWG, — symbol »N« w przypadku wszystkich pozostałych towarów.” b) Ustęp 3 otrzymuje brzmienie: „3. Należycie sporządzona i podpisana przez przedsiębiorstwo żeglugowe faktura lub dokument przewozowy zostaje, na jego wniosek, poświadczony przez właściwy urząd. Poświadczenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu oraz datę potwierdzenia.”

16) Dodaje się art. 317b w brzmieniu: „Artykuł 317b W przypadku stosowania uproszczonej procedury tranzytu wspólnotowego przewidzianej w art. 444 i 448 potwierdzenie statusu wspólnotowego towarów następuje poprzez umieszczenie na manifeście, obok odpowiednich pozycji, symbolu »C«(odpowiednik »T2L«).”

17) Skreśla się art. 318 i dodaje się, co następuje: „Podsekcja 3 Inne potwierdzenia właściwe dla niektórych procedur”

18) W art. 319 ust. 1 zdanie pierwsze skreśla się wyrazy „i z zastrzeżeniem art. 314 ust. 2”.

19) W art. 320 lit. b) otrzymuje brzmienie: „b) w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 315-319 i art. 321, 322 i 323.”

20) W art. 321 wyrazy „w art. 315-318” zastępuje się wyrazami „w art. 315-317 b”.

21) Skreśla się art. 323a i 324 i dodaje się podsekcję 4 w brzmieniu: „Podsekcja 4 Potwierdzenie wspólnotowego statusu towarów dostarczane przez upoważnionego nadawcę Artykuł 324a 1. Organy celne każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, zwanej dalej »upoważnionym nadawcą«, która spełnia warunki określone w art. 373 i chce dokonywać potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów z wykorzystaniem dokumentu T2L zgodnie z art. 315 lub z wykorzystaniem jednego z dokumentów przewidzianych w art. 317–317b, zwanych dalej »dokumentami handlowymi«, na stosowanie tych dokumentów bez obowiązku przedstawienia ich w celu poświadczenia przez właściwy urząd. 2. Do zezwolenia określonego w ust. 1 przepisy art. 374-378 stosuje się mutatis mutandis. Artykuł 324b Zezwolenie określa w szczególności: a) urząd, na którym spoczywa obowiązek uprzedniego poświadczenia formularzy stosowanych do sporządzenia danych dokumentów do celów art. 324c ust. 1 lit. a); b) sposób potwierdzania przez upoważnionego nadawcę właściwego wykorzystania tych formularzy; c) wyłączone kategorie lub przewozy towarów; d) termin i sposób informowania przez upoważnionego nadawcę właściwego urzędu w celu umożliwienia mu przeprowadzenia ewentualnej kontroli przed wysyłką towarów. Artykuł 324c 1. W zezwoleniu określa się, że na pierwszej stronie przedmiotowych dokumentów handlowych lub w polu »C. Urząd wywozu«, które znajduje się na przedniej stronie formularzy stosowanych do sporządzania dokumentu T2L i, w miarę potrzeb, formularzy uzupełniających, musi znajdować się: a) wcześniej umieszczona pieczęć urzędu określonego w art. 324b lit. a) oraz podpis funkcjonariusza tego urzędu; lub b) umieszczony przez upoważnionego nadawcę odcisk specjalnej metalowej pieczęci zatwierdzonej przez organy celne i zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 62. Odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez upoważnioną do tego drukarnię. Przepisy art. 401 stosuje się mutatis mutandis. 2. Najpóźniej w momencie przesyłki towarów upoważniony nadawca musi wypełnić i podpisać formularz. Musi on ponadto w polu »D. Kontrola urzędu wywozu« dokumentu T2L lub w widocznym miejscu stosowanego dokumentu handlowego wpisać nazwę właściwego urzędu, datę wystawienia dokumentu oraz jedną z następujących adnotacji: — Expedidor autorizado — Godkendt afsender — Zugelassener Versender — Εγκεκριμένος αποστολέας — Authorised consignor — Expéditeur agréé — Speditore autorizzato — Toegelaten afzender — Expedidor autorizado — Nyväksytty lähettäjä — Godkänd avsändare. Artykuł 324d 1. Upoważnionemu nadawcy może zostać udzielone zezwolenie, aby dokumenty T2L lub stosowane dokumenty handlowe opatrzone specjalną pieczęcią określoną w załączniku 62 i sporządzone z wykorzystaniem systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych nie musiały być przez niego podpisywane. Takie zezwolenie może być udzielone, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiąże się wcześniej na piśmie wobec tych organów do przyjęcia odpowiedzialności prawnej za wystawianie wszystkich dokumentów T2L lub wszystkich dokumentów handlowych opatrzonych specjalną pieczęcią. 2. Na dokumentach T2L lub dokumentach handlowych sporządzonych zgodnie z ust. 1 należy umieścić w miejscu przeznaczonym na podpis upoważnionego nadawcy jedną z następujących adnotacji: — Dispensa de firma — Fritaget for underskrift — Freistellung von der Unterschriftsleistung — Δεν απαιτείται υπογραφή — Signature waived — Dispense de signature — Dispensa dalla firma — Van ondertekening vrijgesteld — Dispensada a assinatura — Vapautettu allekirjoituksesta — Befriad från underskrift. Artykuł 324e 1. Organy celne Państw Członkowskich mogą zwolnić przedsiębiorstwa żeglugowe z obowiązku wystawiania manifestu służącego do potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów najpóźniej do następnego dnia po wypłynięciu statku i w każdym przypadku przed przybyciem statku do portu przeznaczenia. 2. Zezwolenie określone w ust. 1 udzielane jest wyłącznie międzynarodowym przedsiębiorstwom żeglugowym, które: a) spełniają warunki art. 373; na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa żeglugowe nie muszą prowadzić działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, jeżeli posiadają tam swoje regionalne biuro; i b) do celów przekazywania informacji między portami wywozu i przeznaczenia we Wspólnocie stosują systemy elektronicznej wymiany danych; oraz c) realizują znaczącą liczbę rejsów między Państwami Członkowskimi po uznanych trasach. 3. Po przyjęciu wniosku organy celne Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo żeglugowe prowadzi działalność gospodarczą, powiadamiają o tym wniosku pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty wywozu i zamierzone porty przeznaczenia. Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni od daty przekazania wniosku nie zostaje wniesiony sprzeciw, organy celne udzielają zgody na korzystanie z procedury uproszczonej opisanej w ust. 4. Zezwolenie takie jest ważne w zainteresowanych Państwach Członkowskich i jest stosowane tylko w stosunku do procedur tranzytowych realizowanych między portami, do których się ono odnosi. 4. Uproszczenie stosuje się w następujący sposób: a) z portu wywozu do portu przeznaczenia manifest przesyłany jest z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych; b) przedsiębiorstwo żeglugowe wpisuje do manifestu informacje określone w art. 317a ust. 2; c) na żądanie wydruk manifestu przesyłany jest organom celnym portu wywozu za pomocą elektronicznego systemu wymiany danych najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu wypłynięcia statku i w każdym przypadku przed przybyciem statku do portu przeznaczenia; d) wydruk manifestu na podstawie wymiany danych przedstawia się organom celnym w porcie przeznaczenia. 5. Artykuł 448 ust. 4 stosuje się mutatis mutandis. Artykuł 324f Upoważniony nadawca sporządza kopie każdego dokumentu T2L lub każdego dokumentu handlowego wystawionego z zastosowaniem niniejszej podsekcji. Organy celne określą warunki przedstawiania wspomnianej kopii do celów kontroli i przechowują ją przynajmniej przez okres dwóch lat.”

22) W tytule II część II rozdział 3 nagłówek „Sekcja 2 — Przepisy szczególne dotyczące produktów połowów morskich oraz innych produktów wydobytych z morza przez statki” wyrazy „Sekcja 2” zastępuje się wyrazami „Podsekcja 5”.

23) W art. 325 ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy „Do celów niniejszej sekcji” zastępuje się wyrazami „Do celów niniejszej podsekcji”.

24) Skreśla się art. 337.

25) W tytule II część II rozdziały 4–6a otrzymują brzmienie: „ROZDZIAŁ 4 Tranzyt wspólnotowy



Sekcja 1 Przepisy ogólne Artykuł 340a O ile przepisy nie stanowią inaczej, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zewnętrznego i wewnętrznego tranzytu wspólnotowego. Towary o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych wymienione są w załączniku 44c. Jeżeli przepis niniejszego rozporządzenia odwołuje się do tego Załącznika, wszelkie środki dotyczące wymienionych w nim towarów stosuje się jedynie wtedy, gdy ilość tych towarów jest wyższa od odpowiedniej minimalnej ilości. Załącznik 44c poddawany jest analizie co najmniej raz w roku. Artykuł 340b Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje: 1. »urząd wywozu« : oznacza urząd celny, w którym przyjmowane są zgłoszenia o umieszczenie pod procedurą tranzytu wspólnotowego; 2. »urząd tranzytowy« oznacza : a) urząd celny w miejscu wywozu z obszaru celnego Wspólnoty, jeżeli przesyłka opuszcza ten obszar w trakcie procedury tranzytowej przez granicę między Państwem Członkowskim a państwem trzecim nienależącym do Państwa EFTA; lub b) urząd celny w miejscu wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, jeżeli towary w trakcie procedury tranzytowej przekraczają terytorium państwa trzeciego; 3. »urząd przeznaczenia« : oznacza urząd celny, w którym należy przedstawić towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego w celu zakończenia procedury; 4. »urząd składania gwarancji« : oznacza wyznaczony przez organy celne każdego Państwa Członkowskiego urząd, w którym składana jest gwarancja przez gwaranta. 5. »Państwa EFTA« : oznaczają wszystkie Państwa EFTA lub wszystkie państwa, które przystąpiły do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej ( 13 ) Artykuł 340c 1. Pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego umieszczane są towary wspólnotowe, które są wysyłane: a) z części obszaru celnego Wspólnoty, wobec której stosowane są przepisy dyrektywy 77/388/EWG, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy nie obowiązują; lub b) z części obszaru celnego Wspólnoty, wobec której przepisów dyrektywy 77/388/EWG nie stosuje się, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy obowiązują; lub c) z części obszaru celnego Wspólnoty, w której przepisów dyrektywy 77/388/EWG nie stosuje się, do innej części obszaru celnego Wspólnoty, w której wymienione przepisy również nie obowiązują. 2. Bez uszczerbku dla ust. 3 towary wspólnotowe, które są wysyłane z jednego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty do drugiego miejsca na tym samym obszarze przez terytorium jednego lub kilku Państw EFTA, w zastosowaniu Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego. Umieszczenie towarów, określonych w akapicie pierwszym, które są przewożone całkowicie drogą morską lub powietrzną, pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego nie jest obowiązkowe. 3. Jeżeli towary wspólnotowe są wywożone do Państwa EFTA lub jeżeli są wywożone tranzytem przez terytorium jednego lub kilku Państw EFTA, z zastosowaniem postanowień Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, umieszczenie pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego odbywa się na następujących warunkach: a) jeżeli zostały poddane formalnościom celnym przy wywozie w celu uzyskania refundacji wywozowych do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej; lub b) jeżeli pochodzą z zapasów interwencyjnych i podlegają środkom kontroli w zakresie wykorzystania i/lub przeznaczenia i poddane zostały formalnościom celnym przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej; lub c) jeżeli korzystają ze zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych, pod warunkiem że dokonano ich wywozu poza obszar celny Wspólnoty; lub d) jeżeli w formie produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym zostały poddane formalnościom celnym przy wywozie do państw trzecich w celu zakończenia procedury uszlachetniania czynnego lub systemowi ceł zwrotnych w celu uzyskania zwrotu lub umorzenia cła. Artykuł 340d Towary, do których ma zastosowanie procedura tranzytu wspólnotowego, mogą być przewożone z jednego do drugiego miejsca na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium państwa trzeciego niebędącego Państwem EFTA można stosować wspólnotową procedurę tranzytową pod warunkiem, że przejazd przez wymienione państwo trzecie odbywa się z zastosowaniem jednolitego dokumentu przewozowego sporządzonego w Państwie Członkowskim; w takim przypadku działanie wymienionej procedury zostaje zawieszone na obszarze państwa trzeciego. Artykuł 340e 1. Procedura tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą powietrzną wyłącznie w przypadku, gdy są one załadowane lub przeładowane w porcie lotniczym Wspólnoty. 2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 91 ust. 1 Kodeksu procedura tranzytu wspólnotowego jest obowiązkowa dla towarów przewożonych drogą morską, jeżeli są one przewożone regularną linią żeglugową zatwierdzoną zgodnie z art. 313a i 313b. Artykuł 341 Do innych opłat w rozumieniu art. 91 ust. 1 lit. a) Kodeksu, przepisy rozdziału 1 i 2 tytułu VII Kodeksu oraz przepisy niniejszego tytułu stosuje się mutatis mutandis. Artykuł 342 1. Gwarancja złożona przez głównego zobowiązanego jest ważna w całej Wspólnocie. 2. Jeżeli gwarancja złożona jest przez gwaranta, gwarant musi wskazać adres do doręczeń lub wyznaczyć pełnomocnika w każdym Państwie Członkowskim. 3. Gwarancję należy składać dla procedur tranzytu wspólnotowego realizowanych przez przedsiębiorstwa kolejowe Państw Członkowskich w ramach procedury innej niż procedura uproszczona określona w art. 372 ust. 1 lit. g) i). Artykuł 343 Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, w uzgodnionym formacie, wykaz urzędów celnych właściwych dla przeprowadzania procedur tranzytu wspólnotowego, ze wskazaniem ich odpowiednich numerów identyfikacyjnych i zakresu obowiązków, a także dni i godzin urzędowania. O każdej zmianie tych danych należy powiadomić Komisję. Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim. Artykuł 344 Szczegóły dotyczące formularzy innych niż jednolity dokument administracyjny stosowany w systemie tranzytu wspólnotowego są wymienione w załączniku 44b.



Sekcja 2 Procedura



Podsekcja 1 Gwarancja pojedyncza Artykuł 345 1. Gwarancja pojedyncza musi pokrywać całość kwoty, mogącego powstać długu celnego, obliczonej na podstawie najwyższych stawek stosowanych dla towarów w Państwie Członkowskim wywozu. Jednakże stawki uwzględniane przy obliczaniu gwarancji pojedynczej nie mogą być niższe od stawki minimalnej, jeżeli taka stawka podana jest w piątej kolumnie Załącznika 44c. 2. Gwarancja pojedyncza w formie depozytu gotówkowego składana jest w urzędzie wywozu. Po zakończeniu procedury gwarancja jest zwracana. 3. Gwarancja pojedyncza, składana przez gwarantującego, może polegać na wykorzystaniu karnetów gwarancji pojedynczej na kwotę 7 000 EUR, wydanych przez gwaranta osobom, które zamierzają występować w charakterze głównego zobowiązanego. Gwarant odpowiada do wysokości 7 000 EUR z tytułu każdego karnetu. Artykuł 346 1. Gwarancja pojedyncza składana przez gwarantującego powinna być zgodna ze wzorem przedstawionym w załączniku 49. Jeżeli urząd wywozu nie jest urzędem składania gwarancji, zatrzymuje on kopię dokumentu stanowiącego dowód, że przyjął zobowiązanie gwaranta. Główny zobowiązany przedstawia oryginał w urzędzie wywozu, który go zatrzymuje. W miarę potrzeby urząd ten może zażądać jego tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego Państwa Członkowskiego. 2. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, rozporządzenia i przepisy administracyjne lub przyjęta praktyka, każde Państwo Członkowskie może zezwolić, aby zobowiązanie określone w ust. 1, dotyczące sporządzenia w innej formie pod warunkiem że dokument ten będzie posiadał ten sam skutek prawny jak zobowiązanie określone we wzorze. Artykuł 347 1. W przypadku określonym w art. 345 ust. 3 gwarancja pojedyncza musi być zgodna ze wzorem przedstawionym w załączniku 50. Artykuł 346 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis. 2. Karnet gwarancji pojedynczej wystawiany jest na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 54. Na karnecie gwarancyjnym gwarant podaje ostatni dzień, w którym może zostać on wykorzystany i który nie może następować po upływie jednego roku, licząc od dnia jego wydania. 3. Gwarant może wystawiać karnety gwarancji pojedynczej, które nie są ważne dla procedury tranzytu wspólnotowego dotyczącej towarów wymienionych w załączniku 44c. W tym celu gwarant umieszcza ukośnie na karnecie gwarancji pojedynczej jedno z następujących oznaczeń: — Validez limitada — Begrænset gyldighed — Beschränkte Geltung — Περιορισμένη ισχύς — Limited validity — Validité limitée — Validità limitata — Beperkte geldigheid — Validade limitada — Voimassa rajoitetusti — Begränsad giltighet. 4. Główny zobowiązany musi dostarczyć do urzędu celnego karnety gwarancji pojedynczej w ilości odpowiadającej wielokrotności 7 000 EUR wymaganej dla pokrycia całkowitej kwoty określonej w art. 345 ust. 1. Karnety te zatrzymywane są w urzędzie wywozu. Artykuł 348 1. Urząd składania gwarancji cofa decyzję, na mocy której przyjął zobowiązanie gwaranta, jeżeli warunki ustanowione w dacie jej wystawienia nie są już spełniane. Podobnie gwarant może w każdej chwili unieważnić swoje zobowiązanie. 2. Cofnięcie lub unieważnienie staje się skuteczne szesnastego dnia następującego po dniu, w którym gwarant lub urząd składania gwarancji został właściwie powiadomiony. Od dnia, w którym cofnięcie lub unieważnienie decyzji staje się skuteczne, wcześniej wystawione karnety gwarancji pojedynczej nie mogą już być wykorzystywane do umieszczania towarów pod procedurą tranzytu wspólnotowego. 3. Państwo Członkowskie urzędu składania gwarancji niezwłocznie powiadamia Komisję o cofnięciu lub unieważnieniu oraz dniu, kiedy stają się skuteczne. Komisja powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.



Podsekcja 2 Środki transportu i zgłoszenia Artykuł 349 1. Jednym zgłoszeniem tranzytowym mogą być objęte jedynie towary, które zostały załadowane lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wywozu do jednego urzędu przeznaczenia. Do celów niniejszego artykułu za stanowiące jeden środek transportu, pod warunkiem że przewożone na nim towary mają być dostarczone jednocześnie, uważa się: a) pojazd drogowy z przyczepą lub z przyczepami bądź z naczepą lub naczepami; b) zestawy wagonów kolejowych; c) zespół statków, które tworzą jedną całość; d) kontenery, które zostały załadowane na jeden środek transportu w rozumieniu tego artykułu. 2. Pojedynczy środek transportu może być wykorzystywany do załadunku towarów w kilku urzędach wywozu i do rozładunku w kilku urzędach przeznaczenia. Artykuł 350 Listy towarowe sporządzone zgodnie z załącznikiem 44a i wzorem przedstawionym w załączniku 45 mogą być wykorzystywane zamiast formularzy uzupełniających jako część opisowa zgłoszeń tranzytowych, których stanowią integralną część. Artykuł 351 W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które muszą zostać umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego i towary, które muszą zostać umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego do zgłoszenia tranzytowego oznaczonego symbolem »T« dołącza się: a) formularze uzupełniające oznaczone odpowiednio symbolami »T1 bis«, »T2 bis« lub »T2F bis«; lub b) listy towarowe oznaczone odpowiednio symbolami »T1«, »T2« lub »T2F«. Artykuł 352 W przypadku gdy w prawej części pola 1 zgłoszenia tranzytowego nie umieszczono symbolu »T1«, »T2« lub »T2F« lub gdy w przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego i towary umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego nie były przestrzegane przepisy art. 351, przyjmuje się, że towary umieszczone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego. Jednakże do celów stosowania należności wywozowych lub środków obowiązujących w wywozie w ramach wspólnej polityki handlowej przyjmuje się, że towary te przemieszczają się na podstawie procedury wewnętrznego tranzytu wspólnotowego. Artykuł 353 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 222 ust. 1 zgłoszenie tranzytowe z wykorzystaniem technik przetwarzania danych określonych w art. 4a ust. 1 lit. a) jest zgodne z układem i uwagami wyjaśniającymi wymienionymi w załączniku 37a. 2. Organy celne mogą wyrazić zgodę, na warunkach i w sposób, który same określą oraz z poszanowaniem zasad określonych w przepisach prawa celnego, na wykorzystanie list towarowych jako części opisowej zgłoszenia tranzytowego dokonywanego z wykorzystaniem technik przetwarzania danych. Artykuł 354 Organy celne mogą dopuścić, na warunkach i w sposób przez nie określony, oraz uwzględniając zasady uregulowane przez przepisy prawa celnego, aby zgłoszenie lub niektóre jego dane szczegółowe wnoszone były z wykorzystaniem dysków lub taśm magnetycznych bądź poprzez wymianę informacji z zastosowaniem podobnych środków, a jeżeli jest to wymagane, w postaci zakodowanej.



Podsekcja 3 Formalności w urzędzie wywozu Artykuł 355 1. Towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego są przewożone do urzędu przeznaczenia ekonomicznie uzasadnioną trasą podróży. 2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 387 dla towarów umieszczonych w wykazie w załączniku 44c lub, jeżeli organy celne bądź główny zobowiązany uzna to za konieczne, urząd wywozu wyznacza trasę, a w polu 44 zgłoszenia tranzytowego podaje przynajmniej nazwy Państw Członkowskich, przez które ona przebiega, uwzględniając informacje podane przez głównego zobowiązanego. Artykuł 356 1. Urząd wywozu wyznacza termin, w którym towary muszą zostać zgłoszone w urzędzie przeznaczenia, uwzględniając trasę podróży, przepisy dotyczące przewozu i inne obowiązujące przepisy oraz, w miarę potrzeb, informacje przekazane przez głównego zobowiązanego. 2. Wyznaczony przez urząd wywozu termin jest wiążący dla organów celnych Państw Członkowskich, na których obszarze realizowana jest procedura tranzytu wspólnotowego, i nie może zostać przez te organy zmieniony. 3. Jeżeli towary są zgłaszane w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wywozu, a przekroczenie tego terminu spowodowane zostało okolicznościami, które zostały odpowiednio usprawiedliwione zgodnie z wymogami urzędu przeznaczenia i niezależnymi od przewoźnika lub głównego zobowiązanego, uznaje się, że ten ostatni dotrzymał wyznaczonego terminu. Artykuł 357 1. Bez uszczerbku dla ust. 4 towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego nie mogą być zwolnione, dopóki są pod zamknięciem. 2. Zamknięcie dotyczy: a) przez nałożenie zamknięć na przestrzeń ładunkową, jeżeli środek transportu został już dopuszczony na podstawie innych przepisów lub uznany przez urząd wywozu jako odpowiedni do nałożenia takich zamknięć; b) w pozostałych wypadkach przez nałożenie zamknięć na opakowanie. Zamknięcia muszą być zgodne z opisem zawartym w załączniku 46a. 3. Za odpowiednie do nałożenia zamknięć mogą być uznane środki transportu: a) na które zamknięcia mogą być nałożone w sposób prosty i skuteczny; b) które są tak zbudowane, że żadne towary nie mogą być wyjęte lub dołożone bez pozostawienia widocznych śladów wyłamania lub naruszenia zamknięć; c) które nie zawierają żadnych schowków, gdzie mogłyby być ukryte towary; d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli właściwych organów celnych. Każdy pojazd drogowy, przyczepa, naczepa lub kontener dopuszczony do przewozu towarów pod zamknięciami celnymi zgodnie z przepisami międzynarodowej umowy, której stroną jest Wspólnota, uważany jest za nadający się do nałożenia zamknięcia. 4. Urząd wywozu może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości. Opis towarów można uznać za umożliwiający ustalenie tożsamości towarów, jeżeli jest wystarczająco szczegółowy, aby można było łatwo zidentyfikować ilość i rodzaj towarów. W przypadku gdy urząd wywozu wyraża zgodę na odstąpienie od nakładania zamknięć, umieszcza w polu »D. Kontrola urzędu wywozu« zgłoszenia tranzytowego, obok rubryki »Nałożone zamknięcia«, jedną z następujących adnotacji: — Dispensa — Fritaget — Befreiung — Απαλλαγή — Waiver — Dispense — Dispensa — Vrijstelling — Dispensa — Vapautettu — Befrielse. Artykuł 358 1. Jeżeli zgłoszenie tranzytowe przetwarzane jest w urzędzie wywozu w systemie komputerowym, karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego zastąpione zostają tranzytowym dokumentem towarzyszącym zgodnym ze wzorem i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku 45a. 2. W miarę potrzeby do tranzytowego dokumentu towarzyszącego załączony zostaje wykaz pozycji, zgodny ze wzorem i uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku 45c lub wykazem załadunkowym. Wykazy te stanowią integralną część tranzytowego dokumentu towarzyszącego. 3. W przypadku, określonym w ust. 1, urząd wywozu zatrzymuje zgłoszenie tranzytowe i informuje o zwolnieniu towarów, przekazując głównemu zobowiązanemu tranzytowy dokument towarzyszący. 4. Jeżeli zgoda taka została wydana, tranzytowy dokument towarzyszący może być drukowany w systemie komputerowym głównego zobowiązanego. 5. Jeżeli przepisy niniejszego tytułu odnoszą się do kart zgłoszenia, które towarzyszą przesyłce, stosuje się je mutatis mutandis do tranzytowego dokumentu towarzyszącego.



Podsekcja 4 Formalności w czasie przewozu Artykuł 359 1. Przewóz towarów umieszczonych pod procedurą tranzytu wspólnotowego odbywa się z zastosowaniem kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego zwróconych głównemu zobowiązanemu przez urząd wywozu. Przesyłka oraz karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego przedstawiane są w każdym urzędzie tranzytowym. 2. W każdym urzędzie tranzytowym przewoźnik przedstawia świadectwo przekroczenia granicy sporządzone na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 46. Urząd tranzytowy zatrzymuje świadectwo przekroczenia granicy. 3. Jeżeli przewóz następuje przez inny urząd tranzytowy niż wymieniony na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, urząd tranzytowy, przez który dokonano przewozu, bezzwłocznie przesyła świadectwo przekroczenia granicy do pierwotnie przewidzianego urzędu tranzytowego. Artykuł 360 1. Przewoźnik jest zobowiązany dokonać wymaganych wpisów na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego i przedstawić je wraz z przesyłką organom celnym Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się środek transportu: a) w przypadku zmiany wyznaczonej trasy i jeżeli stosuje się przepisy art. 355 ust. 2; b) w przypadku naruszenia zamknięć podczas przewozu z powodów pozostających poza kontrolą przewoźnika; c) w przypadku przeładunku towarów na inny środek transportu; przeładunek ten musi zostać dokonany pod nadzorem organów celnych, które mogą jednakże zezwolić na dokonanie przeładunku bez ich nadzoru; d) w przypadku nieuchronnego zagrożenia uzasadniającego konieczność natychmiastowego, częściowego lub całkowitego rozładunku środka transportu; e) w przypadku każdego zdarzenia lub wypadku, który może mieć wpływ na przestrzeganie obowiązków przez głównego zobowiązanego lub przewoźnika. 2. Jeżeli organy celne stwierdzą, że procedura tranzytu wspólnotowego może być prowadzona w sposób normalny, podejmą wszelkie kroki, jakie mogą być niezbędne, i poświadczą wówczas karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego.



Podsekcja 5 Formalności w urzędzie przeznaczenia Artykuł 361 1. Towary oraz karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego należy przedstawić w urzędzie przeznaczenia. 2. Urząd przeznaczenia dokonuje rejestracji kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, wpisuje na nich datę dostarczenia towarów oraz informacje dotyczące przeprowadzonych kontroli. 3. Na wniosek głównego zobowiązanego i dla potwierdzenia, że procedura została zakończona zgodnie z art. 365 ust. 2, urząd przeznaczenia poświadcza dodatkową kartę 5 lub kopię karty 5 zgłoszenia tranzytowego, na której umieszczone jest jedno z następujących oznaczeń: — Prueba alternativa — Alternativt bevis — Alternativnachweis — Εναλλακτική απόδειξη — Alternative proof — Preuve alternative — Prova alternativa — Alternatief bewijs — Prova alternativa — Vaihtoehtoinen todiste — Alternativt bevis. 4. Procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie niż ten, który został wpisany w zgłoszeniu tranzytowym. Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia. Jeżeli nowy urząd przeznaczenia należy do innego Państwa Członkowskiego niż to, do którego należy pierwotnie wyznaczony urząd, nowy urząd przeznaczenia umieszcza je w polu »I. Kontrola urzędu przeznaczenia« karty 5 zgłoszenia tranzytowego, oprócz zwyczajowych uwag, które jest zobowiązany uczynić, jedną z następujących adnotacji: Diferencias: mercancías presentadas en la oficina (nombre y país) Forskelle: det sted, hvor varerne blev frembudt (navn og land) Unstimmigkeiten: Stelle, bei der die Gestellung erfolgte (Name und Land) Διαφορές: εμπορεύματα προσκομισθέντα στο τελωνείο (Όνομα και χώρα) Differences: office where goods were presented (name and country) Différences: marchandises présentées au bureau (nom et pays) Differenze: ufficio al quale sono state presentate le merci (nome e paese) Verschillen: kantoor waar de goederen zijn aangebracht (naam en land) Diferenças: mercadorias apresentadas na estãncia (nome e país) Muutos: toimipaikka, jossa tavarat esitetty (nimi ja maa) Avvikelse: varorna uppvisade för kontor (namn, land) . Artykuł 362 1. Na wniosek osoby, która przedstawia karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, urząd przeznaczenia wystawia poświadczenie odbioru. 2. Formularz poświadczenia odbioru powinien być zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 47. Alternatywnie, poświadczenie odbioru może zostać sporządzone zgodnie ze wzorem przedstawionym na odwrocie karty 5 zgłoszenia tranzytowego. 3. Poświadczenie odbioru powinno zostać uprzednio wypełnione przez zainteresowanego. Mogą zostać na nim umieszczone, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, inne dane szczegółowe dotyczące przesyłki. Poświadczenie odbioru nie może być wykorzystywane jako dowód zakończenia procedury w rozumieniu art. 365 ust. 2. Artykuł 363 Bezzwłocznie i najpóźniej w ciągu jednego miesiąca od zakończenia procedury organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia odsyłają kartę 5 zgłoszenia tranzytowego organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu. Artykuł 364 Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o utworzeniu urzędów zajmujących się centralizacją odbioru i przesyłania dokumentów oraz rodzajach dokumentów i uprawnieniach tych urzędów. Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.



Podsekcja 6 Kontrola zakończenia procedury Artykuł 365 1. Jeżeli karta 5 zgłoszenia tranzytowego nie zostanie zwrócona organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, organy te informują o tym głównego zobowiązanego, wzywając go do dostarczenia dowodu, że procedura została zakończona. 2. Dowód określony w ust. 1 może zostać dostarczony organom celnym w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia, potwierdzające tożsamość danych towarów i stwierdzające, że zostały one zgłoszone w urzędzie przeznaczenia lub, w przypadku stosowania art. 406, upoważnionemu odbiorcy. 3. Procedurę tranzytu wspólnotowego uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, dokument celny umieszczenia pod nadzorem celnym w państwie trzecim lub jego kopię bądź fotokopię, potwierdzającą tożsamość danych towarów. Kopia lub fotokopia tego dokumentu musi zostać odpowiednio poświadczona bądź przez organ, który poświadczył oryginalny dokument, bądź przez organy danego państwa trzeciego albo organy jednego z Państw Członkowskich. Artykuł 366 1. Jeżeli w ciągu czterech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego organy celne Państwa Członkowskiego wywozu nie otrzymały dowodu, że procedura została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze, aby zebrać informacje potrzebne do zakończenia procedury lub, jeżeli nie jest to możliwe, ustalenia, czy powstał dług celny, identyfikacji dłużnika i określenia organów celnych odpowiedzialnych za wpisy na rachunkach. W przypadku gdy organy celne zostaną wcześniej powiadomione lub podejrzewają, że procedura nie została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze. 2. Postępowanie poszukiwawcze wszczynane jest również w przypadku, gdy w następstwie okaże się, że dowód zakończenia procedury został sfałszowany, a postępowanie poszukiwawcze jest niezbędne dla osiągnięcia celów ust. 1. 3. W celu rozpoczęcia postępowania poszukiwawczego organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przesyłają do organów celnych Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia wniosek, do którego dołączone są wszystkie potrzebne informacje. 4. Organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia i, w miarę potrzeby, urzędy tranzytowe, które zostają wezwane do wzięcia udziału w postępowaniu poszukiwawczym, udzielają niezwłocznie odpowiedzi. 5. Jeżeli w wyniku postępowania poszukiwawczego zostanie ustalone, że procedura tranzytowa została prawidłowo zakończona, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu niezwłocznie powiadamiają o tym głównego zobowiązanego oraz, w miarę potrzeb, organy celne, które mogą wszcząć procedurę odzyskania należności celnych zgodnie z art. 217-232 Kodeksu.



Podsekcja 7 Dodatkowe przepisy stosowane w przypadku wymiany między organami celnymi informacji tranzytowych przy użyciu technologii informatycznej i sieci komputerowych Artykuł 367 1. Bez uszczerbku dla szczególnych okoliczności i przepisów dotyczących procedury tranzytu wspólnotowego, które, w miarę potrzeb, stosuje się mutatis mutandis, opisana w niniejszej podsekcji wymiana informacji między organami celnymi odbywa się z zastosowaniem technologii informacyjnych i sieci komputerowych. 2. Przepisów niniejszej podsekcji nie stosuje się do procedur uproszczonych właściwych dla rodzajów transportu określonych w art. 372 ust. 1 lit. g). Artykuł 368 1. Poza wymogami bezpieczeństwa określonymi w art. 4a ust. 2 organy celne wprowadzają i utrzymują odpowiednie środki bezpieczeństwa dla skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania całego systemu tranzytowego. 2. W celu zapewnienia wspomnianego wyżej poziomu bezpieczeństwa każde wprowadzenie, zmiana i usunięcie danych jest rejestrowane ze wskazaniem powodów, dokładnego czasu takiego przetworzenia i identyfikacji osoby, która to przeprowadziła. Ponadto oryginalne dane lub jakiekolwiek dane, które stały się przedmiotem takiego przetworzenia, przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat, licząc od zakończenia roku, którego dotyczą, lub przez okres dłuższy, jeżeli wymagają tego inne przepisy. 3. Organy celne systematycznie nadzorują stosowanie środków bezpieczeństwa. 4. Zainteresowane organy celne informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszeń środków bezpieczeństwa. Artykuł 369 Zwalniając towary, urząd wywozu powiadamia ustalony urząd przeznaczenia o procedurze tranzytu wspólnotowego, stosując komunikat »Rejestr przewidywanego przybycia«. Komunikat taki sporządza się na podstawie danych pochodzących ze zgłoszenia tranzytowego, które może być poprawione i, w miarę potrzeb, odpowiednio wypełnione. Komunikat musi być zgodny z układem i danymi określonymi przez organy celne w drodze wspólnych uzgodnień. Artykuł 370 1. Urząd przeznaczenia zatrzymuje tranzytowy dokument towarzyszący i w dniu jego przedstawienia w urzędzie przeznaczenia powiadamia urząd wywozu o zgłoszeniu towarów, stosując »Komunikat zawiadomienia o przybyciu«. Komunikat ten nie może być wykorzystywany jako dowód zakończenia procedury do celów art. 365 ust. 2. 2. Z wyjątkiem uzasadnionych przypadków urząd przeznaczenia przekazuje komunikat »Wyniki kontroli« do urzędu wywozu najpóźniej następnego dnia roboczego po dniu, w którym towary zostały zgłoszone w urzędzie przeznaczenia. 3. Komunikaty muszą być zgodne z układem i danymi określonymi przez organy celne w drodze wspólnych uzgodnień. Artykuł 371 Kontrole towarów przeprowadza się, stosując komunikat otrzymany z urzędu wywozu »Rejestr przewidywanego przybycia« jako podstawę takiej kontroli.



Sekcja 3 Uproszczenia



Podsekcja 1 Przepisy ogólne dotyczące uproszczeń Artykuł 372 1. Organy celne, na wniosek głównego zobowiązanego lub, odpowiednio, odbiorcy, mogą wyrazić zgodę na następujące uproszczenia: a) stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji; b) stosowanie specjalnych list towarowych; c) wykorzystanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych; d) zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą; e) występowanie jako upoważniony nadawca; f) występowanie jako upoważniony odbiorca; g) stosowanie procedur uproszczonych właściwych dla przewozu towarów: i) koleją lub z wykorzystaniem dużych kontenerów; ii) drogą powietrzną; iii) drogą morską; iv) rurociągami; h) stosowanie innych procedur uproszczonych na podstawie art. 97 ust. 2 Kodeksu. 2. O ile przepisy niniejszej sekcji lub zezwolenie nie stanowi inaczej, w przypadku udzielenia uproszczeń określonych w ust. 1 lit. a), b) i g) uproszczenia stosuje się we wszystkich Państwach Członkowskich. W przypadku udzielenia uproszczeń określonych w ust. 1 lit. c), d) i e) uproszczenia stosuje się tylko do procedur tranzytu wspólnotowego rozpoczynającej się w Państwie Członkowskim, w których udzielone zostało zezwolenie. W przypadku zgody na skorzystanie z uproszczenia, określonego w ust. 1 lit. f), uproszczenie stosuje się tylko w Państwie Członkowskim, w którym udzielone zostało zezwolenie. Artykuł 373 1. Zezwolenie określone w art. 372 ust. 1 udzielane jest tylko osobom, które: a) prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty z zastrzeżeniem, że zezwolenie na korzystanie z gwarancji generalnej może być udzielone wyłącznie osobom, które prowadzą działalność gospodarczą w Państwie Członkowskim, gdzie gwarancja została udzielona; b) regularnie stosują ustalenia dotyczące tranzytu wspólnotowego i o których organy celne wiedzą, że są w stanie wypełnić zobowiązania wynikające z ustaleń lub, w związku z uproszczeniami określonymi w art. 372 ust. 1 lit. f), regularnie odbierają towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego; i c) nie popełniły żadnego rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych. 2. W celu zapewnienia właściwego korzystania z uproszczeń zezwolenia udzielane są wyłącznie w przypadku, gdy: a) organy celne mogą zapewnić nadzór i kontrolę procedury, nie podejmując wysiłków administracyjnych nieproporcjonalnych w stosunku do wymagań danych osób; i b) osoby korzystające z uproszczeń prowadzą ewidencję umożliwiającą organom celnym przeprowadzenie skutecznej kontroli. Artykuł 374 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia na korzystanie z uproszczeń, zwany dalej »wnioskiem«, sporządzany jest w formie pisemnej. Wniosek musi być opatrzony datą i podpisany. 2. We wniosku muszą być podane wszystkie informacje, które umożliwią organom celnym sprawdzenie, czy przestrzegane są warunki, od których zależy udzielenie zezwolenia na korzystanie z uproszczeń. Artykuł 375 1. Wniosek składany jest organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. 2. Zezwolenie jest wydawane lub wniosek zostaje odrzucony w maksymalnym terminie trzech miesięcy, licząc od dnia otrzymania wniosku. Artykuł 376 1. Opatrzony datą i podpisany oryginał zezwolenia oraz jedna lub większa liczba kopii zezwolenia wręczane są osobie, której wydawane jest zezwolenie. 2. Zezwolenie określa warunki korzystania z uproszczeń i ustanawia zasady działania i kontroli. Zezwolenie jest ważne od dnia jego wydania. 3. W przypadku uproszczeń określonych w art. 372 ust. 1 lit. c), d) i g) zezwolenie należy okazać na każde żądanie urzędu wywozu. Artykuł 377 1. Osoba posiadająca zezwolenia ma obowiązek informować organy celne o każdym sprostowaniu, które nastąpiło po wydaniu tego zezwolenia, i może mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres. 2. Data uprawomocnienia się decyzji musi być podana w decyzji o cofnięciu lub zmianie zezwolenia. Artykuł 378 1. Organy celne przechowują wnioski i załączone do nich dokumenty uzupełniające oraz kopie wydanych zezwoleń. 2. W przypadku odrzucenia wniosku lub unieważnienia bądź cofnięcia zezwolenia wniosek i w zależności od przypadku decyzja o odrzuceniu lub unieważnieniu bądź cofnięciu wniosku oraz załączone do nich dokumenty uzupełniające przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat, licząc od zakończenia roku kalendarzowego, w którym odrzucono wniosek lub unieważniono bądź cofnięto zezwolenie.



Podsekcja 2 Gwarancja generalna i zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji Artykuł 379 1. Główny zobowiązany korzysta z gwarancji generalnej lub ze zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji do wysokości kwoty referencyjnej. 2. Kwota referencyjna jest identyczna z kwotą długu celnego, który może powstać wobec towarów umieszczanych przez głównego zobowiązanego pod procedurą tranzytu wspólnotowego w okresie co najmniej jednego tygodnia. Kwotę tę określa urząd składania gwarancji we współpracy ze stroną zainteresowaną na podstawie danych dotyczących towarów przewożonych w przeszłości i szacunku ilości zamierzonych procedur tranzytu wspólnotowego wykazywanych, między innymi, w jej dokumentacji handlowej i księgowej. Ustalając kwotę referencyjną, uwzględnia się najwyższe stawki celne i opłaty stosowane do towarów w Państwie Członkowskim urzędu składania gwarancji. 3. Urząd składania gwarancji dokonuje corocznej analizy kwoty referencyjnej, w szczególności na podstawie informacji otrzymanych z urzędu lub urzędów wywozu i, o ile zaistnieje taka potrzeba, dokonuje korekty tej kwoty. 4. Główny zobowiązany zapewnia, że kwoty co do których złożył zobowiązanie, z uwzględnieniem procedury, w przypadku których procedura nie została zakończona, nie są wyższe od kwoty referencyjnej. Jeżeli kwota referencyjna okaże się niewystarczająca na pokrycie procedur tranzytu wspólnotowego, główny zobowiązany musi o tym powiadomić urząd składania gwarancji. Artykuł 380 1. Kwota, którą ma pokryć gwarancja generalna, jest równa kwocie referencyjnej określonej w art. 379. 2. Kwota gwarancji generalnej może zostać obniżona: a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że jego sytuacja finansowa jest stabilna i posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego; b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że jego sytuacja finansowa jest stabilna i że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego i bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi. 3. Zwolnienie z obowiązku złożenia gwarancji może zostać udzielone w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że spełnia normy wiarygodności opisane w ust. 2 lit. b), opanował czynności transportowe i posiada wystarczające środki finansowe, aby wywiązać się ze swoich zobowiązań. 4. Do celów ust. 2 i 3 Państwa Członkowskie uwzględniają kryteria wymienione w załączniku 46b. Artykuł 381 1. W przypadku rodzaju towarów określonych w załączniku 44c, aby uzyskać zezwolenie na złożenie gwarancji pełnym pokryciem, główny zobowiązany musi wykazać, że nie tylko spełnia warunki art. 373, ale również jego sytuacja finansowa jest stabilna, posiada wystarczające doświadczenie w zakresie procedury tranzytu wspólnotowego i bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi oraz ma wpływ na dokonywane przewozy. 2. Kwota gwarancji generalnej określona w ust. 1 może zostać obniżona: a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi i ma wpływ na dokonywane przewozy; b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że bardzo ściśle współpracuje z organami celnymi, ma wpływ na dokonywane przewozy i posiada wystarczające środki finansowe, aby wywiązać się ze swoich zobowiązań. 3. Do celów stosowania ust. 1 i 2 organy celne uwzględniają kryteria wymienione w załączniku 46b. 4. Przepisy wykonawcze dotyczące czasowego zakazu korzystania z gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub korzystania z gwarancji generalnej, przewidziane w art. 94 ust. 6 i 7 Kodeksu, wymienione są w załączniku 47a. Artykuł 382 Gwarancja generalna składana jest przez gwaranta. Musi być ona przedmiotem dokumentu gwarancyjnego zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 48. Artykuł 346 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis. Artykuł 383 1. Na podstawie zezwolenia organy celne wydają głównemu zobowiązanemu jedno lub większą liczbę zaświadczeń gwarancji generalnej lub zaświadczeń o zwolnieniu z obowiązku złożenia gwarancji, zwanych dalej »zaświadczeniami«, sporządzonymi na formularzu zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku 51 lub załączniku 51a i uzupełnianymi zgodnie z załącznikiem 51b, aby umożliwić głównemu zobowiązanemu przedstawienie dowodu posiadania gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji. 2. Poświadczenie należy przedstawić w urzędzie wywozu. Na zgłoszeniu tranzytowym należy umieścić dane szczegółowe poświadczenia. 3. Okres ważności poświadczenia nie może przekraczać dwóch lat. Jednakże urząd składania gwarancji może jednorazowo okres ten przedłużyć o nie więcej niż dwa lata. Artykuł 384 1. Do cofania i unieważniania gwarancji generalnej przepisy art. 348 ust. 1 i art. 348 ust. 2 akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis. 2. Od dnia uprawomocnienia się cofnięcia zezwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji przez organy celne lub cofnięcia decyzji, na mocy której urząd składania gwarancji przyjął zobowiązanie gwaranta lub unieważnienie zobowiązania przez gwaranta, wcześniej wystawione poświadczenia nie mogą być wykorzystywane w celu umieszczania towarów pod procedurą tranzytu wspólnotowego i główny zobowiązany musi je bezzwłocznie zwrócić do urzędu składania gwarancji. 3. Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o sposobach identyfikacji nadal ważnych, a jeszcze niezwróconych zaświadczeń. Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie. 4. Ustęp 3 stosuje się również do poświadczeń, które zostały uznane za skradzione, utracone lub sfałszowane.



Podsekcja 3 Specjalne listy towarowe Artykuł 385 1. Organy celne mogą zezwolić głównym zobowiązanym na stosowanie jako list towarowych wykazów, które nie spełniają wszystkich warunków określonych w załącznikach 44a i 45. Stosowanie takich wykazów może być dopuszczone jedynie wówczas, gdy: a) są wystawione przez przedsiębiorstwa, których ewidencja jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych; b) zostały sporządzone i wypełnione w taki sposób, że mogą być bez trudności wykorzystane przez organy celne; c) dla każdej pozycji towarowej podają informacje wymagane zgodnie z załącznikiem 44a. 2. Jako listy towarowe określone w ust. 1 mogą być także stosowane wykazy opisowe, które są sporządzane do celów realizacji formalności wysyłkowych/wywozowych, nawet jeżeli wykazy te są wystawiane przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych. 3. Przedsiębiorstwa, których ewidencja jest prowadzona z zastosowaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych i, które zgodnie z ust. 1 i 2, uzyskały zezwolenie na korzystanie z wykazów specjalnego rodzaju, mogą również uzyskać zezwolenie na stosowanie tych wykazów dla procedur tranzytu wspólnotowego obejmujących tylko jedną kategorię towarów, jeśli to ułatwienie jest uwarunkowane programami komputerowymi zainteresowanych przedsiębiorstw.



Podsekcja 4 Użycie specjalnych zamknięć Artykuł 386 1. Organy celne mogą zezwolić głównym zobowiązanym na nałożenie specjalnych zamknięć na środki transportu lub opakowania pod warunkiem, że organy celne potwierdzą, iż zamknięcia te spełniają wymogi wymienione w załączniku 46a. 2. Główni zobowiązani określają w polu »D. Kontrola urzędu wywozu« zgłoszenia tranzytowego, obok rubryki »nałożone zamknięcia«, rodzaj, liczbę i oznakowanie nałożonych zamknięć. Główni zobowiązani nakładają zamknięcia nie później niż z chwilą zwalniania towarów.



Podsekcja 5 Zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą Artykuł 387 1. Organy celne mogą zwolnić z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą głównych zobowiązanych, którzy zapewnią organom celnym możliwość ustalenia w każdym czasie miejsca, w którym znajdują się przesyłki. 2. Osoby, którym udzielono takiego zwolnienia, zamieszczają w polu 44 zgłoszenia tranzytowego jedną z następujących adnotacji: — Dispensa de itinerario obligatorio — fritaget for bindende transportrute — Befreiung von der verbindlichen Beförderungsroute — Απαλλαγή από την υποχρέωοη τήρησης συγκεκριμένης διαδρομής — Precribed itinerary waived — Dispense d'itinéraire contraignant — Dispensa dall'itinerario vincolante — Geen verplichte route — Dispensa de itinerário vinculativo — Vapautettu sitovan kuljetusreitin noudattamisesta — Befrielse från bindande färdväg” .

26) W tytule II część II nagłówek „Rozdział 7 — Uproszczenia” skreśla się nagłówek „Sekcja 1 — Procedura uproszczona wystawiania dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów”, w art. 389-396 skreśla się nagłówek „Sekcja 2 — Uproszczenie formalności tranzytowych przeprowadzanych w urzędach wywozu i przeznaczenia” i skreśla się art. 397.

27) W tytule II część II nagłówek „Podsekcja 1 — Formalności dokonywane w urzędzie wywozu” oraz art. 398-404 otrzymują brzmienie: „Podsekcja 6 Status upoważnionego nadawcy Artykuł 398 Osobom, które zamierzają realizować procedurę tranzytu wspólnotowego, nie zgłaszając w urzędzie wywozu ani towarów, ani odpowiedniego zgłoszenia tranzytowego, może zostać przyznany status upoważnionego nadawcy. Uproszczenie to jest udzielane wyłącznie osobom, które korzystają z gwarancji generalnej lub są zwolnione z obowiązku złożenia gwarancji. Artykuł 399 W zezwoleniu określa się w szczególności: a) urząd lub urzędy wywozu odpowiedzialne za procedury tranzytu wspólnotowego; b) sposób i termin powiadamiania urzędu wywozu przez upoważnionego nadawcę o procedurach tranzytu wspólnotowego w celu przeprowadzenia przez urząd niezbędnej kontroli przed wysyłką towarów; c) środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów w przypadku, w którym organy celne mogą zażądać, aby na środki transportu lub opakowania upoważniony nadawca nałożył specjalne zamknięcia uznane przez organy celne i odpowiadające wymogom wymienionym w załączniku 46a; d) kategorie lub przewozy towarów, które są zabronione. Artykuł 400 1. W zezwoleniu ustala się, że pole »C. Urząd wywozu« formularzy zgłoszenia tranzytowego musi być: a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wywozu i podpisem funkcjonariusza tego urzędu; lub b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę odciskiem specjalnej metalowej pieczęci dopuszczonej przez organy celne i zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; jeżeli druk powierzony został upoważnionej do tego drukarni, pieczęć taka może być uprzednio wydrukowana na formularzach. Upoważniony nadawca zobowiązany jest wypełnić to pole, podając datę wysyłki towarów, a zgłoszeniu tranzytowemu nadać numer zgodnie z zasadami ustanowionymi w zezwoleniu. 2. Organy celne mogą nakazać stosowanie formularzy, jako środki pozwalające na ustalenie tożsamości, które opatrzone są znakiem wyróżniającym. Artykuł 401 1. Upoważniony nadawca jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia bezpiecznego przechowywania specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych pieczęcią urzędu wywozu lub odciskiem specjalnej pieczęci. Informuje on organy celne o środkach bezpieczeństwa, jakie zastosował zgodnie z pierwszym akapitem. 2. W przypadku niewłaściwego wykorzystania przez kogokolwiek formularzy opatrzonych uprzednio pieczęcią urzędu wywozu lub specjalną pieczęcią upoważniony nadawca, niezależnie od tego, kto popełnił nadużycie i bez uszczerbku dla postępowania karnego, odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, które były należne w określonym Państwie Członkowskim za towary przewożone z zastosowaniem tych formularzy, o ile nie udowodni on organom celnym, które udzieliły mu zezwolenia, że podjął środki określone w ust. 1. Artykuł 402 1. Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważnieni nadawcy muszą wypełnić zgłoszenie tranzytowe, podając, w miarę potrzeby, w polu 44 wyznaczoną trasę podróży zgodnie z art. 355 ust. 2 i, w polu »D. Kontrola urzędu wywozu«, termin wyznaczony zgodnie z art. 356, w którym towary muszą być zgłoszone w urzędzie przeznaczenia, środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów, jak również jedną z następujących adnotacji: — Expedidor autorizado — Godkendt afsender — Zugelassener Versender — Εγκεκριμένος αποστολέας — Authorised consignor — Expéditeur agréé — Speditore autorizzato — Toegelaten afzender — Expedidor autorizado — Hyväksytty lähettäjä — Godkänd avsändare. 2. Jeżeli organy celne Państwa Członkowskiego wywozu przeprowadzają kontrolę przesyłki przed wysyłką, rejestrują ten fakt w polu »D. Kontrola urzędu wywozu« zgłoszenia tranzytowego. 3. Po dokonaniu przesyłki towarów karta 1 zgłoszenia tranzytowego zostaje bezzwłocznie przesłana do urzędu wywozu. Organy celne mogą określić w zezwoleniu, że karta 1 ma zostać odesłana organom celnym Państwa Członkowskiego wywozu po wypełnieniu zgłoszenia tranzytowego. Pozostałe karty towarzyszą towarom. Artykuł 403 1. Upoważnionemu nadawcy może zostać udzielone zezwolenie, aby zgłoszenia tranzytowe opatrzone specjalną pieczęcią określoną w załączniku 62 i sporządzone w zintegrowanym systemie elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych nie musiały być przez niego podpisywane. Zezwolenie takie udzielane jest pod warunkiem, że upoważniony nadawca zobowiąże się wcześniej na piśmie wobec organów celnych, że będzie występował jako główny zobowiązany we wszystkich procedurach tranzytu wspólnotowego, realizowanych z zastosowaniem zgłoszeń tranzytowych opatrzonych odciskiem specjalnej pieczęci. 2. Na zgłoszeniach tranzytowych sporządzonych zgodnie z ust. 1 musi być umieszczona, w polu przeznaczonym na podpis głównego zobowiązanego, jedna z następujących adnotacji: — Dispensa de firma — Fritaget for underskrift — Freistellung von der Unterschriftsleistung — Δεν απαιτείται υπογραφή — Signature waived — Dispense de signature — Dispensa dalla firma — Van ondertekening vrijgesteld — Dispensada a assinatura — Vapautettu allekirjoituksesta — Befriad från underskrift. Artykuł 404 1. W przypadku gdy zgłoszenia tranzytowe składane są w urzędzie wywozu, który stosuje przepisy sekcji 2 podsekcja 7, osobom może być przyznany status upoważnionego nadawcy, jeżeli spełniają one nie tylko warunki określone w art. 373-398, ale składają swoje zgłoszenia tranzytowe i komunikują się z organami celnymi, stosując techniki przetwarzania danych. 2. Przed zwolnieniem towarów upoważniony nadawca przedstawia zgłoszenie tranzytowe w urzędzie wywozu. 3. W zezwoleniu określony jest, między innymi, termin, w jakim upoważniony nadawca ma przedstawić zgłoszenie tranzytowe, aby umożliwić organom celnym, o ile zaistnieje taka potrzeba, przeprowadzenie kontroli przed zwolnieniem towarów.”

28) Skreśla się art. 405.

29) W tytule II część II nagłówek „Podsekcja 2 — Formalności w urzędzie przeznaczenia” oraz art. 406-408 otrzymują brzmienie: „Podsekcja 7 Status upoważnionego odbiorcy Artykuł 406 1. Osobom, które zamierzają odbierać w swoich pomieszczeniach lub innych określonych miejscach towary umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego, nie przedstawiając w urzędzie przeznaczenia ani tych towarów, ani kart 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, może zostać przyznany status upoważnionego odbiorcy. 2. Główny zobowiązany wypełni ciążące na nim, zgodnie z przepisem art. 96 ust. 1 lit. a) Kodeksu, zobowiązania, a procedura tranzytu wspólnotowego zostanie zakończona, gdy karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego towarzyszące przesyłce, jak również towary w nienaruszonym stanie zostaną przekazane w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w zezwoleniu oraz przestrzegane będą w sposób należyty środki pozwalające na stwierdzenie tożsamości towarów. 3. Dla każdej przesyłki, która zostanie przekazana zgodnie z ust. 2, upoważniony odbiorca, na żądanie przewoźnika, wystawia poświadczenie odbioru przewidziane w art. 362, który stosuje się mutatis mutandis. Artykuł 407 1. W zezwoleniu określa się w szczególności: a) urząd lub urzędy przeznaczenia odpowiedzialne za towary, które odbiera upoważniony odbiorca; b) sposób i termin powiadamiania urzędu przeznaczenia przez upoważnionego odbiorcę o przybyciu towarów w celu przeprowadzenia przez urząd niezbędnej kontroli po przybyciu towarów; c) wyłączone kategorie lub przewozy towarów. 2. Organy celne określają w zezwoleniu, czy upoważniony odbiorca może dysponować towarem po jego przybyciu bez interwencji urzędu przeznaczenia. Artykuł 408 1. W przypadku towarów, które przybywają do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w zezwoleniu, upoważniony odbiorca zobowiązany jest: a) niezwłocznie powiadomić urząd przeznaczenia zgodnie z procedurą ustanowioną w zezwoleniu o ewentualnych nadwyżkach, brakach, zamianach i innych nieprawidłowościach, takich jak naruszenie zamknięć; b) bezzwłocznie przesłać do urzędu przeznaczenia karty 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego, które towarzyszyły przesyłce towarów, podając jednocześnie datę przybycia i stan wszystkich nałożonych zamknięć. 2. Urząd przeznaczenia dokonuje na kartach 4 i 5 zgłoszenia tranzytowego wpisów przewidzianych w art. 361.”

30) W art. 409 skreśla się nagłówek „Podsekcja 3 — Inne przepisy” oraz skreśla się art. 410 i art. 411.

31) Nagłówek „Sekcja 3 — Uproszczenia formalności dla towarów przewożonych koleją” otrzymuje brzmienie: „Podsekcja 8 Procedury uproszczone dla towarów przewożonych koleją lub z wykorzystaniem dużych kontenerów”

32) Nagłówek „Podsekcja 1 — Przepisy ogólne odnoszące się do transportu kolejowego” otrzymuje brzmienie: Przepisy ogólne odnoszące się do przewozu towarów koleją.”

33) Artykuł 412 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 412 Artykuł 359 nie stosuje się do kolejowego przewozu rzeczy.”

34) Artykuł 414 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 414 List przewozowy CIM traktowany jest jako wspólnotowe zgłoszenie tranzytowe.”

35) W art. 416 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do przewozu na podstawie listu przewozowego CIM traktowanego jako wspólnotowe zgłoszenie tranzytowe, staje się dla tej procedury głównym zobowiązanym.”

36) W art. 419 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) wyrazy „art. 311 lit. c)” zastępuje się wyrazami „art. 340c ust. 1”; b) w ust. 4 zdanie pierwsze i w ust. 5 akapit drugi wyrazy „art. 311 lit. a)” zastępuje się wyrazami „art. 340c ust. 2”.

37) Po art. 425 nagłówek „Podsekcja 2 — Przepisy odnoszące się do przewozu towarów w dużych kontenerach” zastępuje się „B. Przepisy odnoszące się do przewozu towarów w dużych kontenerach”.

38) Artykuł 428 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 428 Wykaz zdawczy TR stosowany przez przedsiębiorstwa przewozowe traktowany jest jako zgłoszenie tranzytowe.”

39) W art. 429 ust. 3 wyrazy „zgłoszenia tranzytowe T1 lub T2 lub dokumenty” zastępuje się wyrazami „Wspólnotowe zgłoszenia tranzytowe”.

40) W art. 434 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) i w ust. 3 lit. b) i c) wyrazy „art. 311 lit. c)” zastępuje się wyrazami „art. 340c ust. 1”; b) w ust. 6 zdanie pierwsze i w ust. 7 akapit drugi wyrazy „art. 311 lit. a)” zastępuje się wyrazami „art. 340c ust. 2”.

41) W art. 435 wyrazy „art. 349” zastępuje się wyrazami „art. 357”.

42) Po art. 440 nagłówek „Podsekcja 3 — Inne przepisy” zastępuje się „C. Inne przepisy”.

43) W art. 441 ust. 1 wyrazy „art. 341 ust. 2 akapit drugi i art. 342-344” zastępuje się wyrazami „art. 350 i 385”.

44) Po art. 441 nagłówek „Podsekcja 4 — Zakres stosowania procedury zwykłej i uproszczonej” zastępuje się „D. Zakres stosowania procedury zwykłej i uproszczonej”.

45) W art. 442 ust. 1 wyrazy „w art. 341-380” zastępuje się wyrazami „w art. 344-362, art. 367-371 i art. 385”.

46) Dodaje się art. 442a: „Artykuł 442a 1. Jeżeli niewymagane są przedstawienia w urzędzie wywozu wspólnotowego zgłoszenia tranzytowego, które ma być wysłane z zastosowaniem listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR zgodnie z przepisami art. 413-442, organy celne podejmą niezbędne środki dla zapewnienia, że na kopiach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub kartach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego zostaną umieszczone, w zależności od przypadku, symbole »T1«, »T2« lub »T2F«. 2. Jeżeli towary przewożone zgodnie z art. 413-442 są przeznaczone dla upoważnionego odbiorcy, organy celne mogą ustalić, aby na zasadzie odstępstwa od art. 406 ust. 2 i art. 408 ust. 1 lit. b) kopie 2 i 3 listu przewozowego CIM lub karty 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR zostały przekazane bezpośrednio przez przedsiębiorstwo kolejowe lub przedsiębiorstwo przewozowe do urzędu przeznaczenia.”

47) Skreśla się nagłówek „Rozdział 8 — Szczególne przepisy stosowane w odniesieniu do niektórych rodzajów transportu”, a nagłówek „Sekcja 1 — Transport lotniczy” otrzymuje brzmienie: „Podsekcja 9 Procedury uproszczone dla transportu lotniczego”

48) Skreśla się art. 443.

49) Artykuł 444 i 445 otrzymują brzmienie: „Artykuł 444 1. Przedsiębiorstwo lotnicze może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu lotniczego, jeżeli jego treść jest zgodna ze wzorem znajdującym się w dodatku 3 do załącznika 9 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (procedura uproszczona — poziom 1). Dla procedur tranzytu wspólnotowego manifest, porty lotnicze wywozu oraz miejsce przeznaczenia wskazane są w zezwoleniu. Przedsiębiorstwo lotnicze przesyła odpowiednio poświadczoną kopię zezwolenia organom celnym zainteresowanych portów lotniczych. 2. Jeżeli towary, które muszą być umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, i towary, które muszą być umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianą w art. 340c ust. 1, są przewożone razem, należy je wyszczególnić na oddzielnych manifestach. 3. Każdy manifest jest opatrzony datą i podpisywany przez przedsiębiorstwo lotnicze, identyfikowany przez: — symbol »T1« w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, lub — symbol »T2F« w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianego w art. 340c ust. 1. 4. Ponadto manifest zawiera następujące informacje: a) nazwę przedsiębiorstwa lotniczego, które przewozi towary; b) numer lotu; c) datę lotu; d) nazwę portu lotniczego załadunku (port lotniczy wywozu) i rozładunku (port lotniczy przeznaczenia). Powinien również wskazywać dla każdej przesyłki: a) numer lotniczego listu przewozowego; b) liczbę opakowań; c) opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości; d) masę całkowitą. W przypadku przesyłki łączonej jej opis zastępuje się, w miarę potrzeby, wpisem »Konsolidacja«, który może zostać dokonany w formie skróconej. W takich przypadkach w lotniczych listach przewozowych odnoszących się do przesyłek objętych manifestem znajduje się opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający wszystkie informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości. 5. Manifest należy przedstawić co najmniej w dwóch egzemplarzach organom celnym portu lotniczego wywozu, które zatrzymują jeden egzemplarz. 6. Jeden egzemplarz manifestu należy przedstawić organom celnym portu lotniczego przeznaczenia. 7. Raz w miesiącu, po uwierzytelnieniu wykazu, organy celne każdego portu lotniczego przeznaczenia przesyłają organom celnym każdego portu lotniczego wywozu sporządzony przez przedsiębiorstwo lotnicze wykaz manifestów, które zostały im przedstawione w poprzednim miesiącu. Opis każdego manifestu w takim wykazie zawiera następujące informacje: a) numer referencyjny manifestu; b) symbol identyfikujący manifest jako zgłoszenie tranzytowe zgodnie z ust. 3; c) nazwa przedsiębiorstwa lotniczego (ewentualnie jego skrót), które przewoziło towary; d) numer lotu; oraz e) data lotu. Zezwolenie może również upoważnić przedsiębiorstwa lotnicze do samodzielnego przesyłania informacji określonych w akapicie pierwszym. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie do informacji zawartych w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają o tym organy celne portu lotniczego wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, wskazując w szczególności na lotnicze listy przewozowe odnoszące się do danych towarów. Artykuł 445 1. Przedsiębiorstwo lotnicze może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu lotniczego przesyłanego z wykorzystaniem systemu wymiany danych, jeżeli obsługuje znaczącą liczbę lotów między Państwami Członkowskimi (procedura uproszczona — poziom 2). Na zasadzie odstępstwa od art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa lotnicze nie muszą prowadzić działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, jeżeli posiadają tam swoje regionalne biuro. 2. Po przyjęciu wniosku o udzielenie zezwolenia organy celne powiadamiają pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty lotnicze wywozu i miejsce przeznaczenia połączone systemami elektronicznej wymiany danych. Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie zostaną zgłoszone zastrzeżenia, organy celne wydają zezwolenie. To zezwolenie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i dotyczy wyłącznie procedur tranzytu wspólnotowego między portami lotniczymi, które wymienione są w tym zezwoleniu. 3. Do celów uproszczenia manifest sporządzony w porcie lotniczym wywozu przesyłany jest z wykorzystaniem systemów elektronicznej wymiany danych do portu lotniczego przeznaczenia. Przedsiębiorstwo lotnicze umieszcza przy danych pozycjach w manifeście: a) symbol »T1«, jeżeli towary przewożone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; b) symbol »TF«, jeżeli towary przewożone są pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego przewidzianego w art. 340c ust. 1; c) symbol »TD« w przypadku towarów już umieszczonych pod procedurą tranzytową lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub procedury odprawy czasowej. W takich przypadkach przedsiębiorstwo lotnicze umieszcza również na odpowiednim lotniczym liście przewozowym symbol »TD«, jak również symbol stosowanej procedury, numer referencyjny, datę i nazwę urzędu, który wydał zgłoszenie tranzytowe lub dokument zdawczy; d) symbol »C« (odpowiednik »T2L«) w przypadku towarów, których status wspólnotowy może być wykazany; e) symbol »X« w przypadku towarów wspólnotowych przeznaczonych do wywozu, które nie są umieszczone pod procedurą tranzytową. W manifeście muszą być również podane informacje przewidziane w art. 444 ust. 4. 4. Procedura tranzytu wspólnotowegojest uważana za zakończoną, jeżeli manifest przesłany z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych jest dostępny dla organów celnych portu lotniczego przeznaczenia i towary zostały do nich zgłoszone. W ewidencji prowadzonej przez przedsiębiorstwo lotnicze muszą znajdować się przynajmniej informacje określone w ust. 3 akapit drugi. O ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne portu lotniczego przeznaczenia przesyłają organom celnym portu lotniczego wywozu w celu weryfikacji szczegółowe informacje dotyczące manifestów otrzymanych z wykorzystaniem systemu elektronicznej wymiany danych. 5. Bez uszczerbku dla przepisów art. 365 i 366, art. 450a-450d oraz tytułu VII Kodeksu: a) przedsiębiorstwo lotnicze powiadamia organy celne o wszystkich naruszeniach przepisów i nieprawidłowościach; b) tak szybko jak jest to możliwe, organy celne portu lotniczego przeznaczenia powiadamiają organy celne portu lotniczego wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, o wszystkich naruszeniach przepisów lub nieprawidłowościach.”

50) Po art. 445 nagłówek „Sekcja 2 — Transport drogą morską” otrzymuje brzmienie: „Podsekcja 10 Procedury uproszczone właściwe dla transportu drogą morską”

51) Artykuły 446-448 otrzymują brzmienie: „Artykuł 446 W przypadku stosowania art. 447 i 448 nie jest konieczne składanie gwarancji. Artykuł 447 1. Przedsiębiorstwa żeglugowe mogą uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego manifestu morskiego odnoszącego się do towarów (procedura uproszczona — poziom 1). Forma manifestu oraz porty wywozu i przeznaczenia procedury tranzytu wspólnotowego wskazane są w zezwoleniu. Przedsiębiorstwo żeglugowe przesyła odpowiednio poświadczoną kopię zezwolenia organom celnym zainteresowanych portów. 2. Jeżeli towary, które muszą być umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, i towary, które muszą być umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1, są przewożone razem, należy umieścić je na oddzielnych manifestach. 3. Na opatrzonym datą i podpisanym przez przedsiębiorstwo żeglugowe manifeście musi być umieszczone identyfikujące go potwierdzenie w postaci: a) symbolu »T1« w przypadku, gdy towary są umieszczone pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; lub b) symbolu »T2F« w przypadku, gdy są umieszczone pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1. 4. Ponadto manifest zawiera następujące informacje: a) nazwa i pełny adres przedsiębiorstwa żeglugowego, które przewozi towary; b) oznakowanie statku; c) miejsce załadunku; d) miejsce rozładunku. Podaje się w nim, dla każdej przesyłki: a) numer konosamentu; b) liczba, rodzaj, oznakowanie i numery opakowań; c) opis towarów zgodny z ich zwyczajową nazwą handlową, zawierający informacje potrzebne do ustalenia ich tożsamości; d) masa całkowita w kilogramach; e) w zależności od przypadku, numery kontenerów. 5. Manifest należy przedstawić co najmniej w dwóch egzemplarzach organom celnym portu wywozu, które zatrzymują jeden egzemplarz. 6. Jeden egzemplarz manifestu należy przedstawić organom celnym portu przeznaczenia. 7. Raz w miesiącu, po uwierzytelnieniu wykazu, organy celne każdego portu przeznaczenia przesyłają organom celnym każdego portu wywozu sporządzony przez przedsiębiorstwa żeglugowe wykaz manifestów, które zostały im przedstawione w poprzednim miesiącu. Przy każdym z manifestów umieszczonych w takim wykazie muszą być podane następujące informacje: a) numer referencyjny manifestu; b) symbol identyfikujący go jako zgłoszenie tranzytowe zgodnie z ust. 3; c) nazwa przedsiębiorstwa żeglugowego (ewentualnie skrót nazwy), które przewoziło towary; d) data procedury transportu morskiego. Zezwolenie może również upoważnić przedsiębiorstwa żeglugowe do samodzielnego przesyłania informacji określonej w akapicie pierwszym. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości odnośnie do danych zawartych w manifestach umieszczonych we wspomnianym wykazie organy celne portu przeznaczenia powiadamiają o tym organy celne portu wywozu oraz organ, który wydał zezwolenie, odnosząc się w szczególności do konosamentów na towary, o których mowa. Artykuł 448 1. Przedsiębiorstwo żeglugowe może uzyskać zezwolenie na wykorzystywanie jako zgłoszenia tranzytowego pojedynczego manifestu, jeżeli dokonuje znaczącej liczby rejsów między Państwami Członkowskimi (procedura uproszczona — poziom 2). Na zasadzie odstępstwa od art. 373 ust. 1 lit. a) przedsiębiorstwa żeglugowe nie muszą prowadzić działalności gospodarczej we Wspólnocie, jeżeli posiadają tam swoje biuro regionalne. 2. Po przyjęciu wniosku o udzielenie zezwolenia organy celne powiadamiają o tym pozostałe Państwa Członkowskie, na których obszarze znajdują się porty wywozu i przeznaczenia. Jeżeli w ciągu sześćdziesięciu dni, licząc od daty powiadomienia, nie zostanie zgłoszony sprzeciw, organy celne wydają zezwolenie. Zezwolenie takie jest ważne we wszystkich zainteresowanych Państwach Członkowskich i dotyczy tylko procedur tranzytu wspólnotowego realizowanych między portami wymienionymi w tym zezwoleniu. 3. Do celów uproszczenia, przedsiębiorstwo żeglugowe może używać jednego manifestu dla wszystkich przewożonych towarów; jeżeli tak czyni, umieszcza przy pozycjach znajdujących się na manifeście: a) symbol »T1« w przypadku, gdy towary umieszczone są pod procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego; b) symbol »TF« w przypadku. gdy towary umieszczone są pod procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego zgodnie z art. 340c ust. 1; c) symbol »TD« w przypadku towarów już umieszczonych pod procedurą tranzytu lub przewożonych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, składu celnego lub procedury odprawy czasowej. W takich przypadkach przedsiębiorstwo żeglugowe umieszcza również na konosamencie lub jakimkolwiek innym właściwym dokumencie handlowym symbol »TD«, jak również odniesienie do zastosowanej procedury, numer referencyjny, datę i nazwę urzędu, który wydał dokument tranzytowy lub zdawczy; d) symbol »C« (odpowiednik »T2L«) w przypadku towarów, których status wspólnotowy może być wykazany; e) symbol »X« w przypadku towarów wspólnotowych przeznaczonych do wywozu, które nie są umieszczone pod procedurą tranzytową. Manifest zawiera również informacje przewidziane w art. 447 ust. 4. 4. Procedura tranzytu wspólnotowego jest uważana za zakończoną po przekazaniu organom celnym w porcie przeznaczenia manifestu z wykorzystaniem elektronicznego systemu wymiany danych i zgłoszeniu towarów do tych organów. Ewidencja prowadzona przez przedsiębiorstwo żeglugowe zgodnie z art. 373 ust. 2 lit. b) zawiera przynajmniej informacje, określone w ust. 3 akapit drugi. W miarę potrzeby organy celne portu przeznaczenia przesyłają organom celnym portu wywozu w celu weryfikacji dane szczegółowe dotyczące manifestów. 5. Bez uszczerbku dla przepisów art. 365 i 366, art. 450a-450d oraz tytułu VII Kodeksu należy dokonać następujących notyfikacji: a) przedsiębiorstwo żeglugowe notyfikuje organom celnym o wszystkich naruszeniach przepisów i nieprawidłowościach; b) tak szybko, jak jest to możliwe, organy celne portu przeznaczenia notyfikują organom celnym portu wywozu oraz organowi, który wydał zezwolenie, o wszystkich naruszeniach przepisów lub nieprawidłowościach.”

52) Po art. 448 nagłówek „Sekcja 3 — Transport rurociągiem” otrzymuje brzmienie: „Podsekcja 11 Procedura uproszczona dla transportu rurociągiem”

53) Po art. 450 dodaje się sekcję 4 w brzmieniu: „Sekcja 4 Dług celny i jego odzyskiwanie Artykuł 450a Termin określony w art. 215 ust. 1 tiret trzecie Kodeksu wynosi dziesięć miesięcy, licząc od przyjęcia zgłoszenia tranzytowego. Artykuł 450b 1. Jeżeli po wszczęciu postępowania mającego na celu odzyskanie innych opłat organy celne określone w art. 215 Kodeksu (zwane dalej »organami występującymi z wnioskiem«), uzyskały potwierdzenie miejsca, w którym miały miejsce fakty powodujące powstanie długu celnego, przesyłają bezzwłocznie organom celnym właściwym dla tego miejsca (zwanym dalej »organami, do których kierowany jest wniosek«) wszystkie potrzebne dokumenty, włącznie z odpowiednio poświadczoną kopią dowodu. Organy, do których kierowany jest wniosek, potwierdzają jego przyjęcie i określają, czy są właściwe dla odzyskania długu. W przypadku nieotrzymania odpowiedzi w terminie trzech miesięcy organy występujące z wnioskiem bezzwłocznie wznawiają wszczęte postępowanie. 2. Jeżeli organy, do których kierowany jest wniosek, są właściwe, wszczynają, w miarę potrzeby, po upływie terminu trzech miesięcy określonego w ust. 1, nowe postępowanie w celu odzyskania innych opłat i bezzwłocznie powiadamiają o tym organy występujące z wnioskiem. Każde niezakończone postępowanie mające na celu odzyskanie innych opłat, wszczęte przez organy występujące z wnioskiem zostaje zawieszone, jeżeli organy, do których skierowano wniosek, powiadomią je, że podjęły decyzję o podjęciu działań w celu odzyskania długu. Po dostarczeniu przez organy, do których kierowany jest wniosek dowodu odzyskania długu, organy występujące z wnioskiem zwracają już pobrane kwoty lub umarzają postępowanie naprawcze. Artykuł 450c 1. Jeżeli procedura nie została zakończona, organy celne określone zgodnie z art. 215 Kodeksu dokonują następujących powiadomień: a) w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta o niezakończeniu procedury; b) w terminie trzech lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia tranzytowego, powiadamiają gwaranta, że jest on lub będzie zobowiązany do zapłacenia sum, za które odpowiada w odniesieniu do danej procedury tranzytu wspólnotowego; w powiadomieniu tym musi być podany numer i data zgłoszenia, nazwa urzędu wywozu, nazwisko głównego zobowiązanego i wysokość danej kwoty. 2. Gwarant zostaje zwolniony ze swoich zobowiązań w przypadku, gdy w wyznaczonych terminach nie dokonano żadnego z powiadomień określonych w ust. 1. 3. Jeżeli nie dokonano jednego z tych powiadomień, gwarant jest powiadamiany o odzyskaniu długu celnego lub zakończeniu procedury. Artykuł 450d Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu określenia właściwych organów dla odzyskania długu celnego. Organy te powiadamiają urząd wywozu i urząd składania gwarancji o wszystkich przypadkach, w których dług celny powstał w związku ze wspólnotowymi zgłoszeniami tranzytowymi, które zostały przyjęte przez urząd wywozu oraz działaniach podjętych wobec dłużnika w celu odzyskania danych kwot.”

54) W art. 454 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy „art. 455 ust. 1” zastępuje się wyrazami „art. 455 ust. 2”.

55) W art. 455 ust. 2 wyrazy „art. 11 ust. 2 Konwencji TIR” zastępuje się wyrazami „art. 11 ust. 3 Konwencji TIR”.

56) W art. 457b ust. 1 zdanie pierwsze wyrazy „w art. 362” zastępuje się wyrazami „w załączniku 44c”.

57) Po art. 462 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu: „Rozdział 10a Procedura stosowana do przesyłek pocztowych Artykuł 462a 1. Jeżeli na mocy art. 91 ust. 2 lit. f) Kodeksu, przewóz towarów niewspólnotowych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty dokonywany jest za pośrednictwem poczty (łącznie z paczkami), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia lub doprowadzenia do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 42. 2. Jeżeli przewóz towaru wspólnotowego wysyłanego do lub z części obszaru celnego Wspólnoty, w których nie stosuje się dyrektywy 77/388/EWG, dokonywany jest za pośrednictwem poczty (łącznie z paczkami), organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki zobowiązane są do umieszczenia lub doprowadzenia do umieszczenia na opakowaniach i dokumentach towarzyszących etykiety zgodnej ze wzorem przedstawionym w załączniku 42b.”

58) W załączniku 35 przypis 1 otrzymuje brzmienie: „(1) W żadnym wypadku nie można żądać od użytkowników wypełniania tych pól na karcie 5 do celów tranzytu.”

59) W załączniku 37 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.

60) Załącznik 37a zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

61) Skreśla się załącznik 37b.

62) Załącznik 37c zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.

63) W załączniku 38 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.

64) Dodaje się załącznik 44a, którego tekst znajduje się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.

65) Dodaje się załącznik 44b, którego tekst znajduje się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.

66) Dodaje się załącznik 44c, którego tekst znajduje się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.

67) W załączniku 45a wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.

68) W załączniku 45b wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IX do niniejszego rozporządzenia.

69) Załącznik 46 zastępuje się załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia.

70) Dodaje się załącznik 46a, którego tekst znajduje się w załączniku XI do niniejszego rozporządzenia.

71) Dodaje się załącznik 46b, którego tekst znajduje się w załączniku XII do niniejszego rozporządzenia.

72) Załącznik 47 zastępuje się załącznikiem XIII do niniejszego rozporządzenia.

73) Dodaje się załącznik 47a, którego tekst znajduje się w załączniku XIV do niniejszego rozporządzenia.

74) Załączniki 48, 49 i 50 zastępuje się załącznikami XV, XVI i XVII do niniejszego rozporządzenia.

75) Załącznik 51 zastępuje się załącznikiem XVIII do niniejszego rozporządzenia.

76) Dodaje się załącznik 51a, którego tekst znajduje się w załączniku XIX do niniejszego rozporządzenia.

77) Dodaje się załącznik 51b, którego tekst znajduje się w załączniku XX do niniejszego rozporządzenia.

78) Skreśla się załącznik 52.

79) Załącznik 54 zastępuje się załącznikiem XXI do niniejszego rozporządzenia.

80) Skreśla się załączniki 55 i 57.

81) W załączniku 77 ryczałtowe współczynniki produktywności „75,19”, „76,92” i „64,52” znajdujące się w kolumnie 5 pod pozycjami 15, 37 i 38 zastępuje się odpowiednio ryczałtowymi współczynnikami produktywności „78,74”, „78,74” i „67,11”.

Artykuł 2

Formularze określone w art. 1 ust. 69, 72, 75 i 79, które były używane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu używane, pod warunkiem dokonania w nich zmian redakcyjnych, aż do wyczerpania ich zapasów lub do dnia 31 grudnia 2002 r.

Na warunkach określonych w akapicie pierwszym formularz TC32 (karnet gwarancji ryczałtowej) może być stosowany jako karnet gwarancji pojedynczej w rozumieniu art. 347 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. W tym wypadku skreśla się wyraz „ryczałtowa” umieszczony na górze pierwszej strony formularza i zastępuje się wyrazem „pojedyncza”.

Artykuł 3

Przed dniem 1 stycznia 2003 r. Komisja, na podstawie raportu przygotowanego w porozumieniu z organizacjami reprezentującymi zainteresowane podmioty gospodarcze, dokonuje oceny przepisu dotyczącego podawania kodu HS dla ustalania tożsamości towarów. W miarę potrzeby Komisja określi sytuacje i warunki, w których obowiązek używania tego kodu i, w zależności od przypadku, innych danych dotyczących towarów umieszczonych pod procedurą tranzytu wspólnotowego może zostać rozszerzony na możliwie najszerszy zakres procedur tranzytu wspólnotowego. Ocena ta powinna uwzględnić komputeryzację procedury tranzytu wspólnotowego.

Artykuł 4

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

2. Artykuł 1 pkt 2–80 stosuje się od dnia 1 lipca 2001 r.

Jednakże od dnia 1 stycznia 2001 r. operacje tranzytu wspólnotowego odnoszące się do towarów wymienionych w załączniku 44c do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mogą być prowadzone wyłącznie z zastosowaniem gwarancji generalnej w przypadku, gdy została ona udzielona zgodnie z art. 372–384 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 404 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 oraz przepisy przejściowe ust. 5 akapit drugi niniejszego artykułu obowiązują od dnia 1 stycznia 2001 r.

Do celów art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, art. 1 pkt 81 stosuje się z mocą od dnia 1 września 1998 r.

3. Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do towarów, które zostały umieszczone pod procedurą tranzytu wspólnotowego przed dniem jego wejścia w życie.

4. Artykuł 358 ust