02009R1005 — PL — 19.04.2017 — 003.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 1)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1005/2009

z dnia 16 września 2009 r.

w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(wersja przekształcona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące produkcji, przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania, odzysku, recyklingu, regeneracji i niszczenia substancji zubożających warstwę ozonową, przepisy dotyczące przekazywania informacji o tych substancjach oraz przepisy dotyczące przywozu, wywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktów i urządzeń zawierających wymienione substancje lub od nich uzależnionych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do substancji kontrolowanych, nowych substancji oraz produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych.

Artykuł 3

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia:

1) „Protokół” oznacza Protokół montrealski z 1987 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, wraz z ostatnimi zmianami i poprawkami;

2) „strona” oznacza każdą stronę Protokołu;

3) „państwo niebędące stroną Protokołu” oznacza, w odniesieniu do określonej substancji kontrolowanej, państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej, które nie wyraziły zgody na związanie się postanowieniami Protokołu odnoszącymi się do tej substancji;

4) „substancje kontrolowane” oznaczają substancje wymienione w załączniku I, w tym ich izomery, występujące samodzielnie lub w mieszaninie, zarówno pierwotne, jak i odzyskane, poddane recyklingowi lub zregenerowane;

5) „chlorofluorowęglowodory” oznaczają substancje kontrolowane wymienione w grupie I w załączniku I, w tym ich izomery;

6) „halony” oznaczają substancje kontrolowane wymienione w grupie III w załączniku I, w tym ich izomery;

7) „tetrachlorek węgla” oznacza substancję kontrolowaną wymienioną w grupie IV w załączniku I;

8) „bromek metylu” oznacza substancję kontrolowaną wymienioną w grupie VI w załączniku I;

9) „wodorochlorofluorowęglowodory” oznaczają substancje kontrolowane wymienione w grupie VIII w załączniku I, w tym ich izomery;

10) „nowe substancje” oznaczają substancje wymienione w załączniku II, występujące samodzielnie lub w mieszaninach, zarówno pierwotne, jak i odzyskane, poddane recyklingowi lub zregenerowane;

11) „substrat” oznacza substancję kontrolowaną lub nową substancję, przechodzącą chemiczną transformację w procesie, w którym ulega ona całkowitemu przekształceniu ze stanu pierwotnego, i której emisje są nieznaczne;

12) „czynniki ułatwiające procesy chemiczne” oznaczają substancje kontrolowane stosowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne w zastosowaniach wymienionych w załączniku III;

13) „producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną produkującą substancje kontrolowane lub nowe substancje we Wspólnocie;

14) „produkcja” oznacza ilość wyprodukowanych substancji kontrolowanych lub nowych substancji, w tym ilość wyprodukowaną w sposób zamierzony lub niezamierzony jako produkt uboczny, chyba że ten produkt uboczny poddano zniszczeniu w ramach procesu wytwórczego lub zgodnie z udokumentowaną procedurą zapewniającą zgodność z niniejszym rozporządzeniem i ze wspólnotowymi i krajowymi przepisami dotyczącymi odpadów; produkcja nie obejmuje ilości substancji odzyskanych, poddanych recyklingowi lub zregenerowanych, ani nieznacznych ilości, które w nieunikniony sposób znajdują się w produktach w ilościach śladowych lub są emitowane podczas procesu wytwórczego;

15) „potencjał niszczenia ozonu” lub „ODP” oznacza liczbę wymienioną w załączniku I i II, określającą potencjalny wpływ każdej substancji kontrolowanej lub nowej substancji na warstwę ozonową;

16) „obliczony poziom” oznacza ilość ustaloną przez pomnożenie ilości każdej substancji kontrolowanej przez jej potencjał niszczenia ozonu, a następnie zsumowanie końcowych wyników, oddzielnie dla każdej grupy substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku I;

17) „racjonalizacja przemysłowa” oznacza transfer całości lub części obliczonego poziomu produkcji, zarówno między stronami, jak i w państwie członkowskim, od jednego producenta do drugiego, w celu optymalizacji efektywności gospodarczej lub w odpowiedzi na przewidziane niedobory w podaży wynikające z zamykania zakładów;

18) „przywóz” oznacza wprowadzenie substancji, produktów i urządzeń objętych niniejszym rozporządzeniem na obszar celny Wspólnoty, jeżeli obszar ten jest objęty Protokołem w wyniku jego ratyfikacji przez państwo członkowskie i zastosowanie ma niniejsze rozporządzenie;

19) „wywóz” oznacza wyprowadzenie z obszaru celnego Wspólnoty – jeżeli obszar ten jest objęty Protokołem w wyniku jego ratyfikacji przez państwo członkowskie i niniejszym rozporządzeniem – substancji, produktów i urządzeń objętych niniejszym rozporządzeniem, mających status towarów wspólnotowych, lub powrotny wywóz substancji, produktów i urządzeń objętych niniejszym rozporządzeniem, mających charakter towarów niewspólnotowych;

20) „wprowadzanie do obrotu” oznacza dostarczanie lub udostępnianie osobom trzecim we Wspólnocie, za opłatą lub nieodpłatnie, i obejmuje dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 450/2008; w przypadku produktów i urządzeń będących częścią składową nieruchomości lub częścią składową środków transportu odnosi się to tylko do pierwszego dostarczenia lub udostępnienia w obrębie Wspólnoty;

21) „stosowanie” oznacza wykorzystywanie substancji kontrolowanych lub nowych substancji do produkcji, konserwacji lub serwisowania, w tym do ponownego napełniania produktów i urządzeń lub do innych procesów;

22) „pompa ciepła” oznacza urządzenie lub instalację, która pochłania ciepło w niskiej temperaturze z powietrza, wody lub ziemi i wydziela ciepło;

23) „odzysk” oznacza zbiórkę i magazynowanie substancji kontrolowanych z produktów i urządzeń lub zbiorników, w trakcie konserwacji lub serwisowania albo przed usunięciem;

24) „recykling” oznacza ponowne użycie odzyskanej substancji kontrolowanej po wstępnym oczyszczeniu;

25) „regeneracja” oznacza powtórne przetworzenie odzyskanej substancji kontrolowanej w celu uzyskania właściwości odpowiadających właściwościom substancji pierwotnej, z uwzględnieniem zamierzonego zastosowania;

26) „przedsiębiorstwo” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która:

a) produkuje, odzyskuje, poddaje recyklingowi, regeneruje, stosuje lub niszczy substancje kontrolowane lub nowe substancje;

b) przywozi takie substancje;

c) wywozi takie substancje;

d) wprowadza takie substancje do obrotu; lub

e) obsługuje urządzenia chłodnicze lub klimatyzacyjne, pompy ciepła lub systemy ochrony przecipożarowej zawierające substancje kontrolowane;

27) „zastosowania do celów kwarantanny” oznaczają zabiegi w celu zapobieżenia wprowadzeniu, ustanowieniu lub rozprzestrzenianiu się szkodników kwarantannowych (w tym chorób) lub w celu zapewnienia ich urzędowego zwalczania, jeżeli:

— urzędowe zwalczanie przeprowadza lub zezwolenie na nie wydaje krajowy organ ds. roślin, zwierząt, ochrony środowiska lub zdrowia,

— szkodniki kwarantannowe to szkodniki, które potencjalnie mogą wystąpić w znacznym zakresie na obszarach nimi zagrożonych, lecz jeszcze na nich nie występują, lub występują na nich, lecz nie są szeroko rozpowszechnione i są urzędowo zwalczane;

28) „zastosowania przed wysyłką” oznaczają zabiegi inne niż do celów kwarantanny, stosowane w ciągu 21 dni poprzedzających wywóz celem spełnienia urzędowych wymagań kraju przywozu lub obowiązujących urzędowych wymagań kraju wywozu; urzędowe wymagania to wymagania, które nakłada lub zezwolenie na nie wydaje krajowy organ ds. roślin, zwierząt, ochrony środowiska, zdrowia lub przechowywania produktów;

29) „produkty i urządzenia uzależnione od substancji kontrolowanych” oznaczają produkty i urządzenia, które nie funkcjonują bez substancji kontrolowanych, z wyłączeniem produktów i urządzeń wykorzystywanych do produkcji, przetwarzania, odzyskiwania, recyklingu, regeneracji lub niszczenia substancji kontrolowanych;

30) „substancje pierwotne” oznaczają substancje, które nie były wcześniej stosowane;

31) „produkty i urządzenia” oznaczają wszystkie produkty i urządzenia oprócz pojemników stosowanych do transportu lub przechowywania substancji kontrolowanych.







ROZDZIAŁ II

ZAKAZY

Artykuł 4

Produkcja substancji kontrolowanych

Zakazuje się produkcji substancji kontrolowanych.

Artykuł 5

Wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji kontrolowanych

1. Zakazuje się wprowadzania do obrotu i stosowania substancji kontrolowanych.

2. Nie wprowadza się do obrotu substancji kontrolowanych w pojemnikach nienadających się do ponownego napełnienia, z wyjątkiem substancji do zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 2.

3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do substancji kontrolowanych w produktach i urządzeniach.

Artykuł 6

Wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych

1. Zakazuje się wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych, z wyjątkiem tych produktów i urządzeń, w odniesieniu do których stosowanie odpowiedniej substancji kontrolowanej jest autoryzowane zgodnie z art. 10, art. 11 ust. 2 lub art. 13 lub zostało autoryzowane na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.

2. Z wyjątkiem zastosowań, o których mowa w art. 13 ust. 1, systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice zawierające halony są zakazane i demontowane.







ROZDZIAŁ III

WYŁĄCZENIA I ODSTĘPSTWA

Artykuł 7

Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji kontrolowanych w charakterze substratów

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 i 5, substancje kontrolowane mogą być produkowane, wprowadzane do obrotu i stosowane w charakterze substratów.

2. Substancje kontrolowane wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu jako substraty mogą być stosowane jedynie do tego celu. Począwszy od dnia 1 lipca 2010 r., na etykiecie pojemników zawierających takie substancje znajduje się czytelne oznaczenie, że substancja może być stosowana jedynie w charakterze substratu. Jeżeli substancje takie podlegają wymogowi etykietowania zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, dyrektywą 1999/45/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, oznaczenie takie stanowi element etykiety, o której mowa w tych dyrektywach, lub części przeznaczonej na informacje uzupełniające na etykiecie, o której mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia.

Komisja może określić formę i treść stosowanej etykiety. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 8

Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie substancji kontrolowanych w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 i 5, substancje kontrolowane mogą być produkowane, wprowadzane do obrotu i stosowane w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne.

2. Substancje kontrolowane można stosować w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne jedynie w instalacjach istniejących w dniu 1 września 1997 r. oraz z których emisja jest nieznaczna.

3. Substancje kontrolowane wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne mogą być stosowane jedynie do tego celu. Począwszy od dnia 1 lipca 2010 r., na etykiecie pojemników zawierających takie substancje znajduje się czytelne oznaczenie, że substancja może być stosowana jedynie w charakterze czynnika ułatwiającego procesy chemiczne. Jeżeli substancje takie podlegają wymogowi etykietowania zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, dyrektywą 1999/45/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, oznaczenie takie stanowi element etykiety, o której mowa w tych dyrektywach, lub części przeznaczonej na informacje uzupełniające na etykiecie, o której mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia.

Komisja może określić formę i treść stosowanej etykiety. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

4. W stosownych przypadkach Komisja, zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2, ustala wykaz przedsiębiorstw, w których można stosować substancje kontrolowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne, ustanawiając ich maksymalne ilości, które można stosować do uzupełniania instalacji lub wykorzystywania jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne oraz poziomy emisji dla każdego z odnośnych przedsiębiorstw.

Maksymalna ilość substancji kontrolowanych, jaka może być użyta w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne we Wspólnocie, nie przekracza 1 083 ton metrycznych rocznie.

Maksymalna ilość substancji kontrolowanych, jaka może zostać wyemitowana przy stosowaniu czynnika ułatwiającego procesy chemiczne we Wspólnocie, nie przekracza 17 ton metrycznych rocznie.

5. W stosownych przypadkach, w świetle nowych informacji lub postępu technicznego, lub decyzji podjętych przez strony, Komisja wprowadza:

a) zmiany w załączniku III;

b) zmiany dotyczące maksymalnej ilości substancji kontrolowanych, które mogą być stosowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne lub emitowane w związku ze stosowaniem takich czynników, o których mowa w ust. 4 akapit drugi i trzeci.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 9

Wprowadzanie do obrotu substancji kontrolowanych przeznaczonych do zniszczenia lub regeneracji oraz przeznaczonych do zniszczenia produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub uzależnionych od nich

W drodze odstępstwa od art. 5 i 6, substancje kontrolowane oraz produkty i urządzenia zawierające substancje kontrolowane lub uzależnione od nich mogą być wprowadzane do obrotu w celu zniszczenia w obrębie Wspólnoty zgodnie z wymogami dotyczącymi niszczenia, o których mowa w art. 22 ust. 1. Substancje kontrolowane mogą również być wprowadzane do obrotu w celu regeneracji w obrębie Wspólnoty.

Artykuł 10

Nieodzowne zastosowania laboratoryjne i analityczne substancji kontrolowanych innych niż wodorochlorofluorowęglowodory

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 i 5, substancje kontrolowane inne niż wodorochlorofluorowęglowodory mogą być produkowane, wprowadzane do obrotu i stosowane do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych pod warunkiem dokonania rejestracji i uzyskania licencji zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W stosownych przypadkach Komisja, zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2, określa nieodzowne zastosowania laboratoryjne i analityczne, dla których produkcja oraz przywóz substancji kontrolowanych innych niż wodorochlorofluorowęglowodory mogą być we Wspólnocie dozwolone, odnośne ilości, okres obowiązywania wyłączenia oraz tych użytkowników, którzy mogą skorzystać z tych nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych.

3. Substancje kontrolowane wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych mogą być stosowane jedynie do tego celu. Począwszy od dnia 1 lipca 2010 r., na etykiecie pojemników zawierających takie substancje znajduje się czytelne oznaczenie, że substancje te mogą być stosowane jedynie do zastosowań laboratoryjnych i analitycznych. Jeżeli substancje takie podlegają wymogowi etykietowania zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, dyrektywą 1999/45/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008, oznaczenie takie stanowi element etykiety, o której mowa w tych dyrektywach, lub części przeznaczonej na informacje uzupełniające na etykiecie, o której mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia.

Komisja może określić formę i treść stosowanej etykiety. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Substancje kontrolowane, o których mowa w akapicie pierwszym, są wprowadzane do obrotu i dalej rozprowadzane na warunkach określonych w załączniku V. Komisja może wprowadzić zmiany do tego załącznika. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

4. Każde przedsiębiorstwo stosujące substancje kontrolowane inne niż wodorochlorofluorowęglowodory do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych dokonuje rejestracji w Komisji, wskazując stosowane substancje, cel, szacowane zużycie roczne i dostawców tych substancji, oraz dokonuje aktualizacji tych informacji w razie wystąpienia zmian.

5. W terminie określonym w zawiadomieniu wydanym przez Komisję producenci i importerzy zaopatrujący przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 4, lub stosujący substancje kontrolowane do własnych celów deklarują Komisji przewidywane zapotrzebowanie na okres określony w zawiadomieniu, podając rodzaj i ilości potrzebnych substancji kontrolowanych.

6. Komisja wydaje licencje producentom i importerom substancji kontrolowanych innych niż wodorochlorofluorowęglowodory, produkowanych lub przywożonych do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych lub analitycznych, oraz powiadamia ich o rodzaju zastosowań, na które mają autoryzację, oraz o substancjach i ich ilości, które mogą wprowadzać do obrotu lub stosować do celów własnych. Całkowita ilość, na którą rocznie wydaje się poszczególnym producentom i importerom pozwolenia, nie przekracza 130 % rocznej średniej obliczonego poziomu substancji kontrolowanych, na które dani producenci lub importerzy otrzymali pozwolenie dotyczące nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych w latach 2007–2009.

Całkowita ilość substancji, autoryzowana rocznie w ramach licencji, w tym licencje na wodorochlorofluorowęglowodory zgodnie z art. 11 ust. 2, nie przekracza 110 ton ODP. Pozostałe ilości mogą zostać przyznane producentom i importerom, którzy nie wprowadzili do obrotu ani nie stosowali substancji kontrolowanych do celów własnych do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych w latach 2007–2009.

Komisja określa mechanizm przyznawania kwot producentom i importerom. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

7. Producent może zostać autoryzowany przez właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terenie zlokalizowana jest produkcja prowadzona przez danego producenta, do produkcji substancji kontrolowanych określonych w ust. l w celu realizacji zamówień objętych licencją zgodnie z ust. 6.

Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia Komisję z wyprzedzeniem o zamiarze wydania takiej autoryzacji.

8. W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terenie znajduje się produkcja, może zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w ust. 6 w celu zaspokojenia wszystkich potrzeb stron dotyczących nieodzownych zastosowań do celów laboratoryjnych i analitycznych, na wniosek stron.

Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia Komisję z wyprzedzeniem o zamiarze wydania takiego zezwolenia.

Artykuł 11

Produkcja, wprowadzanie do obrotu i stosowanie wodorochlorofluorowęglowodorów oraz wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory lub od nich uzależnionych

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4, wodorochlorofluorowęglowodory mogą być produkowane pod warunkiem, że każdy producent zapewni spełnienie następujących wymogów:

a) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. oraz w każdym następnym okresie dwunastomiesięcznym do dnia 31 grudnia 2013 r. nie przekracza 35 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;

b) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz w każdym następnym okresie dwunastomiesięcznym do dnia 31 grudnia 2016 r. nie przekracza 14 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;

c) obliczony poziom jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. oraz w każdym następnym okresie dwunastomiesięcznym do dnia 31 grudnia 2019 r. nie przekracza 7 % obliczonego poziomu jego produkcji wodorochlorofluorowęglowodorów w 1997 r.;

d) nie produkuje żadnych wodorochlorofluorowęglowodorów po dniu 31 grudnia 2019 r.

2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 4 i art. 5 ust. 1, wodorochlorofluorowęglowodory mogą być produkowane, wprowadzane do obrotu i stosowane do celów laboratoryjnych i analitycznych.

Artykuł 10 ust. 3 do 7 stosuje się odpowiednio.

3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 5, do dnia 31 grudnia 2014 r. zregenerowane wodorochlorofluorowęglowodory mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane do celów konserwacji lub serwisowania istniejących urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła, pod warunkiem że na etykiecie pojemnika znajduje się oznaczenie, że substancja została zregenerowana, oraz informacje o numerze szarży oraz nazwie i adresie instalacji, w której dokonano regeneracji.

4. Do dnia 31 grudnia 2014 r. wodorochlorofluorowęglowodory poddane recyklingowi mogą być stosowane do celów konserwacji lub serwisowania istniejących urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła, pod warunkiem że zostały one odzyskane z takich urządzeń, i mogą być stosowane wyłącznie przez przedsiębiorstwo, które dokonało odzysku w ramach konserwacji lub serwisowania lub na zlecenie którego dokonano odzysku w ramach konserwacji lub serwisowania.

5. W drodze odstępstwa od art. 5, do dnia 31 grudnia 2019 r. wodorochlorofluorowęglowodory mogą być wprowadzane do obrotu w celu przepakowania, a następnie wywozu. Każde przedsiębiorstwo dokonujące przepakowania, a następnie wywozu wodorochlorofluorowęglowodorów dokonuje rejestracji w Komisji, wskazując przedmiotowe kontrolowane substancje, szacowane roczne zapotrzebowanie i dostawców tych substancji, oraz dokonuje aktualizacji tych informacji w razie wystąpienia zmian.

6. W przypadku stosowania wodorochlorofluorowęglowodorów zregenerowanych lub poddanych recyklingowi do celów konserwacji lub serwisowania na etykiecie urządzenia chłodniczego, klimatyzacyjnego oraz pompy ciepła, których to dotyczy, wskazuje się rodzaj substancji, jej ilość znajdującą się w urządzeniu oraz elementy etykiety ustanowione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w odniesieniu do substancji lub mieszanin sklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie dla warstwy ozonowej.

7. Przedsiębiorstwa obsługujące urządzenia, o których mowa w ust. 4, zawierające czynnik chłodniczy w ilości co najmniej 3 kg, prowadzą rejestr ilości i rodzaju substancji odzyskanej i dodanej, a także danych identyfikacyjnych przedsiębiorstwa lub technika, który dokonał konserwacji lub serwisowania.

Przedsiębiorstwa stosujące wodorochlorofluorowęglowodory zregenerowane lub poddane recyklingowi do celów konserwacji lub serwisowania prowadzą rejestr przedsiębiorstw, które dostarczyły wodorochlorofluorowęglowodory zregenerowane, i źródeł wodorochlorofluorowęglowodorów poddanych recyklingowi.

8. W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 i 6, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego oraz zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2, Komisja może przyznać ograniczone czasowo wyłączenie, zezwalające na stosowanie oraz wprowadzanie do obrotu wodorochlorofluorowęglowodorów i produktów oraz urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory lub od nich uzależnionych w przypadku gdy wykazano, że – dla szczególnego zastosowania – nie są dostępne lub nie mogą być zastosowane technicznie i ekonomicznie osiągalne substancje lub technologie alternatywne.

Wyłączenie to nie może zostać przyznane na okres wykraczający poza dzień 31 grudnia 2019 r.

Artykuł 12

Zastosowania bromku metylu do celów kwarantanny i przed wysyłką oraz w nagłych przypadkach

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1, bromek metylu może być wprowadzany do obrotu i stosowany do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką do zabiegów w odniesieniu do towarów przeznaczonych na wywóz do dnia 18 marca 2010 r., pod warunkiem że wprowadzanie do obrotu i stosowanie bromku metylu dopuszczają odpowiednio przepisy krajowe zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG i dyrektywą 98/8/WE.

Bromek metylu może być stosowany jedynie w miejscach autoryzowanych przez właściwy organ danego państwa członkowskiego i, jeżeli jest to osiągalne z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia, pod warunkiem że co najmniej 80 % bromku metylu uwolnionego z przesyłki jest odzyskiwane.

2. Obliczony poziom bromku metylu wprowadzonego do obrotu lub zastosowanego do celów własnych przez przedsiębiorstwa w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 18 marca 2010 r. nie przekracza 45 ton ODP.

Każde przedsiębiorstwo zapewnia, że obliczony poziom bromku metylu wprowadzanego przez niego do obrotu lub stosowanego do własnych celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką nie przekracza 21 % średniego obliczonego poziomu bromku metylu wprowadzonego przez niego do obrotu lub zastosowanego do własnych celów kwarantanny i przed wysyłką w latach 2005–2008.

3. W nagłych przypadkach wywołanych przez nieprzewidziane gwałtowne rozprzestrzenianie się szczególnych szkodników lub chorób Komisja może autoryzować czasową produkcję, wprowadzanie do obrotu i stosowanie bromku metylu, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego, pod warunkiem że wprowadzanie do obrotu i stosowanie bromku metylu dopuszczają odpowiednio dyrektywa 91/414/EWG i dyrektywa 98/8/WE.

Taka autoryzacja obejmuje okres nie dłuższy niż 120 dni oraz ilość substancji nieprzekraczającą 20 ton metrycznych i określa środki, które należy podjąć celem ograniczenia emisji podczas stosowania.

Artykuł 13

Krytyczne zastosowania halonów i demontaż urządzeń zawierających halony

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1, halony mogą być wprowadzane do obrotu i stosowane do zastosowań krytycznych określonych w załączniku VI. Halony mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie przez przedsiębiorstwa, które uzyskały autoryzację właściwego organu danego państwa członkowskiego na przechowanie halonów przeznaczonych do zastosowań krytycznych.

2. W stosownych przypadkach Komisja dokonuje przeglądu załącznika VI oraz przyjmuje zmiany i ramy czasowe na ich wycofanie z zastosowań krytycznych poprzez określenie dat granicznych dla nowych zastosowań i dat końcowych dla istniejących zastosowań, z uwzględnieniem dostępności substancji alternatywnych lub technologii osiągalnych z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia oraz akceptowanych ze względu na ochronę środowiska i zdrowia.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

3. Systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice zawierające halony używane do zastosowań, o których mowa w ust. 1, demontuje się przed upływem dat końcowych, które zostaną określone w załączniku VI.

4. Komisja może, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego oraz zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 25 ust. 2, przyznać odstępstwa od dat granicznych dla nowych zastosowań i dat końcowych dla istniejących zastosowań, pod warunkiem że daty te zostały określone w załączniku VI zgodnie z ust. 2, w szczególnych przypadkach, w których wykazano, że brak jest dostępnych substancji alternatywnych osiągalnych z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia.

Artykuł 14

Przekazanie praw i racjonalizacja przemysłowa

1. Każdy producent lub importer uprawniony do wprowadzania substancji kontrolowanych do obrotu lub stosowania ich do celów własnych może przenieść swoje prawo do całkowitej ilości danej grupy substancji lub jej części, ustalonej zgodnie z niniejszym artykułem, na innego producenta lub importera danej grupy substancji we Wspólnocie. O każdym tego rodzaju przeniesieniu prawa powiadamia się Komisję z wyprzedzeniem. Przeniesienie prawa wprowadzania do obrotu lub stosowania nie oznacza dalszego prawa do produkcji lub przywozu.

2. W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, może zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w art. 10 i art. 11 ust. 2 w celu racjonalizacji przemysłowej w danym państwie członkowskim, pod warunkiem że obliczone poziomy produkcji w danym państwie członkowskim nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji realizowanej przez jego krajowych producentów, które ustanowiono w art. 10 i art. 11 ust. 2, w omawianych okresach. Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia Komisję z wyprzedzeniem o zamiarze wydania takiej autoryzacji.

3. W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu Komisja, w porozumieniu z właściwym organem państwa członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, może zezwolić danemu producentowi na przekroczenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w art. 10 i art. 11 ust. 2, w celu racjonalizacji przemysłowej między państwami członkowskimi, pod warunkiem że połączone obliczone poziomy produkcji w danych państwach członkowskich nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji realizowanej przez ich krajowych producentów, które ustanowiono w art. 10 i art. 11 ust. 2, w omawianych okresach. Wymagana jest również zgoda właściwego organu państwa członkowskiego, którego dotyczy zamiar obniżeniu produkcji.

4. W zakresie dozwolonym na podstawie Protokołu, w porozumieniu z właściwym organem państwa członkowskiego, w którym zlokalizowana jest właściwa produkcja prowadzona przez danego producenta, oraz w porozumieniu z zainteresowanym państwem trzecim będącym stroną Protokołu, Komisja może zezwolić producentowi na połączenie obliczonych poziomów produkcji ustanowionych w art. 10 i art. 11 ust. 2 z obliczonymi poziomami produkcji dozwolonymi producentowi w państwie trzecim będącym stroną Protokołu, na podstawie Protokołu oraz na podstawie krajowego prawa tego producenta, w celu racjonalizacji przemysłowej z państwem trzecim będącym stroną Protokołu, pod warunkiem że połączone obliczone poziomy produkcji tych dwóch producentów nie przekraczają sumy obliczonych poziomów produkcji dozwolonych dla producenta Wspólnoty zgodnie z art. 10 i art. 11 ust. 2 oraz obliczonych poziomów produkcji dozwolonych dla producenta z państwa trzeciego będącego stroną Protokołu, na podstawie Protokołu i innych odpowiednich krajowych przepisów prawa.







ROZDZIAŁ IV

HANDEL

Artykuł 15

Przywóz substancji kontrolowanych lub produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych

1. Zakazuje się przywozu substancji kontrolowanych lub produktów i urządzeń, innych niż rzeczy osobiste, zawierających te substancje lub od nich uzależnionych.

2. Zakazu określonego w ust. 1 nie stosuje się do przywozu:

a) substancji kontrolowanych do zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 2;

b) substancji kontrolowanych do zastosowań w charakterze substratów;

c) substancji kontrolowanych do zastosowań w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne;

d) substancji kontrolowanych przeznaczonych do zniszczenia z wykorzystaniem technologii, o których mowa w art. 22 ust. 2;

e) do dnia 31 grudnia 2019 r., wodorochlorofluorowęglowodorów, które mają być przepakowane, a następnie ponownie wywiezione nie później niż dnia 31 grudnia następnego roku kalendarzowego na terytorium strony, w której zużycie lub przywóz tego wodorochlorofluorowęglowodoru nie są zakazane;

f) bromku metylu do stosowania w nagłych przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 3, lub – do dnia 31 grudnia 2014 r. – do przepakowania, a następnie wywozu powrotnego do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką, pod warunkiem że wywóz powrotny ma miejsce w ciągu roku od przywozu;

g) odzyskanych, poddanych recyklingowi lub zregenerowanych halonów, pod warunkiem że są one przywożone jedynie do zastosowań krytycznych, o których mowa w art. 13 ust. 1, przez przedsiębiorstwa, które uzyskały autoryzację właściwego organu danego państwa członkowskiego na przechowanie halonów przeznaczonych do krytycznych zastosowań;

h) przeznaczonych do zniszczenia produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub uzależnionych od nich, w stosownych przypadkach przy użyciu technologii, o których mowa w art. 22 ust. 2;

i) produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych, przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb związanych z zastosowaniami laboratoryjnymi i analitycznymi, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 2;

j) produktów i urządzeń zawierających halon lub od niego uzależnionych, przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb związanych z zastosowaniami krytycznymi, o których mowa w art. 13 ust. 1;

k) produktów i urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory, których wprowadzenie do obrotu zostało autoryzowane zgodnie z art. 11 ust. 5.

3. Przywóz, o którym mowa w ust. 2, z wyjątkiem przywozu w celu tranzytu przez obszar celny Wspólnoty lub przywozu objętego procedurami czasowego składowania, składowania celnego lub wolnego obszaru celnego, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 450/2008, pod warunkiem że przywożone towary pozostają na obszarze celnym Wspólnoty nie dłużej niż 45 dni i że nie są następnie przedstawione do dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie, zniszczenia lub przetworzenia, odbywa się za okazaniem licencji na przywóz. Takie licencje są wydawane przez Komisję po sprawdzeniu zgodności z art. 16 i 20.

Artykuł 16

Dopuszczenie do swobodnego obrotu przywożonych substancji kontrolowanych

1. Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie przywożonych substancji kontrolowanych podlega limitom ilościowym. Komisja określa te limity i przydziela kwoty przedsiębiorstwom na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r. oraz na każdy następny 12-miesięczny okres, zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2.

Kwoty, o których mowa w akapicie pierwszym, przydziela się tylko dla następujących substancji:

a) substancji kontrolowanych, jeżeli są stosowane do zastosowań laboratoryjnych i analitycznych lub krytycznych, o których mowa w art. 10, art. 11 ust. 2 i art. 13;

b) substancji kontrolowanych, jeżeli są stosowane jako substraty;

c) substancji kontrolowanych, jeżeli są stosowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne.

2. W terminie określonym w zawiadomieniu wydanym przez Komisję importerzy substancji, o których mowa w ust. 1 lit. a)–c), deklarują Komisji przewidywane zapotrzebowanie, podając rodzaj i ilości potrzebnych substancji kontrolowanych. Na podstawie tych deklaracji Komisja ustanawia limity ilościowe dla przywozu substancji, o których mowa w ust. 1 lit. a)–c).

Artykuł 17

Wywóz substancji kontrolowanych lub produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych

1. Zakazuje się wywozu substancji kontrolowanych lub produktów i urządzeń innych niż rzeczy osobiste, zawierających te substancje lub od nich uzależnionych.

2. Zakazu określonego w ust. 1 nie stosuje się do wywozu:

a) substancji kontrolowanych do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, o których mowa w art. 10;

b) substancji kontrolowanych do zastosowań w charakterze substratów;

c) substancji kontrolowanych do zastosowań w charakterze czynników ułatwiających procesy chemiczne;

d) produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane, wyprodukowane zgodnie z art. 10 ust. 7 lub uzależnionych od takich substancji, albo przywiezionych zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. h) lub i);

e) halonów odzyskanych, poddanych recyklingowi lub regeneracji, przechowywanych do zastosowań krytycznych, o których mowa w art. 13 ust. 1, przez przedsiębiorstwa, które uzyskały autoryzację właściwego organu państwa członkowskiego, oraz produktów i urządzeń zawierających halon lub od niego uzależnionych w celu zaspokojenia potrzeb wynikających z zastosowań krytycznych;

f) pierwotnych lub zregenerowanych wodorochlorofluorowęglowodorów do zastosowań innych niż zniszczenie;

g) do dnia 31 grudnia 2014 r., bromku metylu ponownie wywiezionego do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką;

h) inhalatorów ciśnieniowych z odmierzonym dozowaniem, wytwarzanych przy użyciu chlorofluorowęglowodoru, którego stosowanie zostało autoryzowane na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.

3. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, Komisja może, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego oraz zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2, autoryzować wywóz produktów i urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory, w przypadku gdy zostało wykazane, że ze względu na wartość ekonomiczną danego towaru i jego przewidywany pozostający czas życia zakaz wywozu stanowiłby niewspółmierne obciążenie dla eksportera. Wywóz taki wymaga uprzedniego zawiadomienia kraju przywozu przez Komisję.

4. Wywóz, o którym mowa w ust. 2 i 3, odbywa się na podstawie licencji, z wyjątkiem wywozu powrotnego następującego po tranzycie przez obszar celny Wspólnoty, procedurze czasowego składowania, składowania celnego lub wolnego obszaru celnego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 450/2008, pod warunkiem że wywóz powrotny ma miejsce nie później niż 45 dni po przywozie. Komisja wydaje przedsiębiorstwom licencje na wywóz po sprawdzeniu zgodności z art. 20.

Artykuł 18

Licencje na przywóz i wywóz

1. Komisja ustanawia i prowadzi elektroniczny system wydawania licencji i podejmuje decyzje w sprawie wniosków o licencje w terminie 30 dni od ich otrzymania.

2. Wnioski o licencje, o których mowa w art. 15 i 17, składa się przy wykorzystaniu systemu, o którym mowa w ust. 1. Przed złożeniem wniosku o licencje przedsiębiorstwa dokonują rejestracji w systemie.

3. Wniosek o licencje zawiera następujące elementy:

a) nazwy oraz adresy importera i eksportera;

b) kraj przywozu i wywozu;

c) w przypadku przywozu lub wywozu substancji kontrolowanych, opis każdej substancji kontrolowanej, w tym:

(i) opis handlowy;

(ii) opis i kod Nomenklatury scalonej podany w załączniku IV;

(iii) informację o tym, czy substancja jest substancją pierwotną, odzyskaną, poddaną recyklingowi czy zregenerowaną;

(iv) ilość substancji w kilogramach metrycznych;

(v) w przypadku halonów, oświadczenie, że mają one zostać przywiezione lub wywiezione do zastosowań krytycznych, o których mowa w art. 13 ust. 1, określające rodzaj zastosowania;

d) w przypadku przywozu lub wywozu produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych:

(i) typ i rodzaj produktów i urządzeń;

(ii) w przypadku pozycji policzalnych, liczbę sztuk, opis i ilość każdej substancji kontrolowanej na sztukę w kilogramach metrycznych;

(iii) w przypadku pozycji niepoliczalnych, całkowitą ilość produktu, opis i całkowitą masę netto każdej substancji kontrolowanej wyrażoną w kilogramach metrycznych;

(iv) kraj/kraje miejsca ostatecznego przeznaczenia produktów i urządzeń;

(v) informację o tym, czy zawarta w nich substancja kontrolowana jest substancją pierwotną, poddaną recyklingowi, odzyskaną czy zregenerowaną;

(vi) w przypadku przywozu lub wywozu produktów i urządzeń zawierających halon lub od niego uzależnionych, oświadczenie, że są one przywożone lub wywożone do zastosowania krytycznego, o którym mowa w art. 13 ust. 1, określające rodzaj zastosowania;

(vii) w przypadku produktów i urządzeń zawierających wodorochlorofluorowęglowodory lub od nich uzależnionych, odniesienie do autoryzacji Komisji, o której mowa w art. 17 ust. 3;

(viii) kod Nomenklatury scalonej przywożonego lub wywożonego produktu lub urządzenia;

e) cel zakładanego przywozu, w tym przewidywane postępowanie celne i zastosowanie, w odpowiednim przypadku ze wskazaniem przewidywanej procedury celnej;

f) miejsce i spodziewaną datę zakładanego przywozu lub wywozu;

g) urząd celny, w którym towary zostaną zgłoszone;

h) w przypadku przywozu lub wywozu substancji kontrolowanych lub produktów i urządzeń do zniszczenia, nazwę i adres instalacji, na której zostaną zniszczone;

i) wszelkie dalsze informacje uważane za niezbędne przez właściwy organ państwa członkowskiego;

▼M3

j) na zasadzie odstępstwa od lit. a)–h), w przypadku przywozu i wywozu produktów i sprzętu zawierających halony lub od nich uzależnionych do zastosowań krytycznych w statkach powietrznych określonych w pkt 4.1–4.6 załącznika VI:

1) cel i rodzaj przywożonych lub wywożonych produktów i sprzętu, jak opisano w pkt 4.1–4.6 załącznika VI;

2) rodzaje halonów, które zawierają lub od których są uzależnione przywożone lub wywożone produkty i sprzęt;

3) kod Nomenklatury scalonej przywożonych lub wywożonych produktów lub sprzętu.

▼B

4. Każdy importer lub eksporter zgłasza Komisji wszelkie zmiany w danych, zgłoszonych na podstawie ust. 3, które mogą się pojawić w okresie obowiązywania licencji.

5. Komisja może wymagać świadectwa potwierdzającego rodzaj lub skład przywożonych lub wywożonych substancji i może zażądać kopii pozwolenia wydanego przez kraj, z którego ma miejsce przywóz lub do którego ma miejsce wywóz.

6. Komisja może udostępnić właściwym organom zainteresowanych stron przedłożone dane w stopniu, w jakim jest to konieczne w poszczególnych przypadkach, oraz może odrzucić wniosek o licencję, jeżeli nie wypełniono odpowiednich obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, lub z poniższych względów:

a) w przypadku licencji na przywóz, jeżeli na podstawie informacji uzyskanych od właściwych organów danego kraju stwierdzono, że dany eksporter nie jest przedsiębiorstwem upoważnionym do handlu odnośną substancją w tym kraju;

b) w przypadku pozwolenia na wywóz, jeżeli właściwe organy kraju przywozu poinformowały Komisję, że przywóz danej substancji kontrolowanej stanowiłby przypadek nielegalnego handlu lub negatywnie wpłynąłby na realizację środków kontroli wprowadzonych przez kraj przywozu w celu wypełnienia jego zobowiązań na mocy Protokołu lub prowadziłby do przekroczenia limitów ilościowych ustanowionych na mocy Protokołu dla tego kraju.

7. Komisja udostępnia kopie każdej licencji właściwym organom danego państwa członkowskiego.

8. Komisja jak najszybciej informuje wnioskodawcę i zainteresowane państwo członkowskie o wszelkich wnioskach o licencje odrzuconych na podstawie ust. 6, podając przyczyny odrzucenia.

9. Komisja może wprowadzać zmiany do wykazu pozycji wymienionych w ust. 3 i w załączniku IV. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 19

Środki monitorowania nielegalnego handlu

Komisja może przyjąć dodatkowe środki w celu monitorowania substancji kontrolowanych lub nowych substancji oraz produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych, objętych procedurą czasowego składowania, składowania celnego lub wolnego obszaru celnego lub znajdujących się w tranzycie przez obszar celny Wspólnoty, a następnie ponownie wywożonych, na podstawie oceny potencjalnego ryzyka nielegalnego handlu związanego z takim przepływem towarów, z uwzględnieniem korzyści dla środowiska i społeczno-gospodarczego wpływu takich środków.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 20

Handel z państwami niebędącymi stronami Protokołu i z terytoriami nieobjętymi Protokołem

1. Zakazuje się przywozu i wywozu substancji kontrolowanych oraz produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych z i do państw niebędących stronami Protokołu.

2. Komisja może przyjąć zasady dotyczące dopuszczania do swobodnego obrotu we Wspólnocie, produktów i urządzeń przywożonych z państw niebędących stronami Protokołu, wytworzonych przy zastosowaniu substancji kontrolowanych, ale niezawierających substancji identyfikowanych jako substancje kontrolowane. Identyfikacja takich produktów i urządzeń jest zgodna z okresowymi technicznymi wytycznymi dla stron. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

3. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, Komisja może autoryzować handel, z państwami niebędącymi stronami Protokołu, substancjami kontrolowanymi oraz produktami i urządzeniami zawierającymi takie substancje lub od nich uzależnionymi lub wyprodukowanymi przy użyciu jednej lub wielu takich substancji, w takim zakresie, w jakim – zgodnie z art. 4 ust. 8 – państwo niebędące stroną Protokołu zostało na spotkaniu stron określone jako postępujące zgodnie z Protokołem oraz przedłożyło odpowiednie dane, określone w art. 7 Protokołu. Komisja postępuje zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

4. Z zastrzeżeniem każdej decyzji podjętej zgodnie z akapitem drugim, ust. 1 odnosi się do każdego terytorium nieobjętego Protokołem, tak jak odnosi się do każdego państwa niebędącego stroną Protokołu.

Tam, gdzie władze terytorium nieobjętego Protokołem postępują zgodnie z Protokołem oraz przedłożyły odpowiednie dane określone w art. 7 Protokołu, Komisja może podjąć decyzję o niestosowaniu części lub wszystkich przepisów ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu do tego terytorium.

Komisja działa zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2.

Artykuł 21

Wykaz produktów i urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub od nich uzależnionych

W terminie do dnia 1 stycznia 2010 r. Komisja udostępnia na użytek służb celnych państw członkowskich wykaz produktów i urządzeń, które mogą zawierać substancje kontrolowane lub być od nich uzależnione, wraz z kodami Nomenklatury scalonej.







ROZDZIAŁ V

KONTROLA EMISJI

Artykuł 22

Odzysk i niszczenie używanych substancji kontrolowanych

1. Substancje kontrolowane zawarte w urządzeniach chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pompach cieplnych, urządzeniach zawierających rozpuszczalniki lub systemach przeciwpożarowych i gaśnicach odzyskuje się w trakcie konserwacji lub serwisowania urządzeń lub przed ich demontażem bądź usunięciem w celu zniszczenia, recyklingu lub regeneracji.

2. Substancje kontrolowane i produkty zawierające takie substancje są niszczone wyłącznie przy użyciu zatwierdzonych technologii wymienionych w załączniku VII lub – w przypadku substancji kontrolowanych niefigurujących w tym załączniku – przy użyciu najprzyjaźniejszej dla środowiska technologii niszczenia, niepociągającej za sobą nadmiernych kosztów, pod warunkiem że stosowanie tych technologii jest zgodne z przepisami Wspólnoty i ustawodawstwem krajowym w sprawie odpadów i że spełnione są dodatkowe wymogi ustanowione w niniejszych przepisach.

3. Komisja może wprowadzać zmiany do załącznika VII w celu uwzględnienia nowych rozwiązań technologicznych.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

4. Substancje kontrolowane zawarte w produktach i urządzeniach innych niż te określone w ust. l, jeżeli jest to osiągalne z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia, są odzyskiwane celem zniszczenia, poddania recyklingowi lub regeneracji lub są niszczone bez wcześniejszego odzysku, z zastosowaniem technologii, o których mowa w ust. 2.

Komisja ustanawia załącznik do niniejszego rozporządzenia z wykazem produktów i urządzeń, w których przypadku odzysk substancji kontrolowanych lub zniszczenie produktów i urządzeń bez wcześniejszego odzysku substancji kontrolowanych są uważane za osiągalne z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia, określając w odpowiednich przypadkach technologie, które należy stosować. Do każdego projektu środka dotyczącego ustanowienia takiego załącznika dołącza się popierającą ten wniosek pełną ekonomiczną ocenę kosztów i korzyści, z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji państw członkowskich.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

5. Państwa członkowskie podejmują działania promujące odzysk, recykling, regenerację i niszczenie substancji kontrolowanych oraz określają minimalne wymagania kwalifikacyjne wobec zaangażowanego personelu.

Komisja dokonuje oceny środków podjętych przez państwa członkowskie i może w świetle tej oceny oraz technicznych, a także innych istotnych informacji, jeśli jest to właściwe, przyjąć środki dotyczące omawianych minimalnych wymagań kwalifikacyjnych.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 23

Wycieki i emisje substancji kontrolowanych

1. Przedsiębiorstwa podejmują wszelkie wykonalne środki ostrożności w celu zapobiegania wszelkim wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych i ich minimalizowania.

2. Przedsiębiorstwa obsługujące urządzenia chłodnicze i klimatyzacyjne lub pompy ciepła lub systemy ochrony przeciwpożarowej, w tym ich obiegi, zawierające substancje kontrolowane zapewniają, że urządzenia lub systemy stacjonarne:

a) o napełnieniu czynnikiem chłodniczym wynoszącym co najmniej 3 kg substancji kontrolowanych są sprawdzane pod względem wycieków co najmniej raz na 12 miesięcy; przepis ten nie ma zastosowania do urządzeń z systemami hermetycznie zamkniętymi, które są oznakowane jako takie i zawierają mniej niż 6 kg substancji kontrolowanych;

b) o napełnieniu czynnikiem chłodniczym wynoszącym co najmniej 30 kg substancji kontrolowanych są sprawdzane pod względem wycieków co najmniej raz na 6 miesięcy;

c) o napełnieniu czynnikiem chłodniczym wynoszącym co najmniej 300 kg substancji kontrolowanych są sprawdzane pod względem wycieków co najmniej raz na 3 miesiące;

oraz że wszelkie wykryte wycieki są naprawiane jak najszybciej, a w każdym przypadku w ciągu 14 dni.

Urządzenie lub system sprawdzany jest pod względem wycieków w ciągu jednego miesiąca od naprawienia wycieku, by upewnić się, że naprawa była skuteczna.

3. Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 2, prowadzą rejestr ilości i rodzaju dodawanych substancji kontrolowanych i ilości substancji odzyskanych podczas konserwacji, serwisowania i ostatecznego usunięcia urządzenia lub systemu, o których mowa w tym ustępie. Przedsiębiorstwa te prowadzą również rejestry innych istotnych informacji, w tym danych przedsiębiorstwa lub technika, który dokonał serwisowania lub konserwacji, oraz dat i wyników przeprowadzanego sprawdzania pod względem wycieków. Dokumentacja ta jest udostępniana właściwemu organowi państwa członkowskiego i Komisji na ich wniosek.

4. Państwa członkowskie określają minimalne wymagania kwalifikacyjne wobec personelu wykonującego zadania, o których mowa w ust. 2. W świetle oceny tych środków podjętych przez państwa członkowskie, a także informacji technicznych i innych istotnych informacji Komisja może przyjąć środki dotyczące harmonizacji omawianych minimalnych wymagań kwalifikacyjnych.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

5. Przedsiębiorstwa podejmują wszelkie wykonalne środki ostrożności w celu zapobiegania wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych podczas ich stosowania jako substraty i czynniki ułatwiające procesy chemiczne oraz w celu minimalizowania tych wycieków i emisji.

6. Przedsiębiorstwa podejmują wszelkie wykonalne środki ostrożności w celu zapobiegania wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych wyprodukowanych w sposób niezamierzony w czasie wytwarzania innych chemikaliów oraz w celu minimalizowania tych wycieków i emisji.

7. Komisja może określić listę technologii lub praktyk, które przedsiębiorstwa mają stosować w celu zapobiegania wszelkim wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych i w celu ich minimalizowania.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.







ROZDZIAŁ VI

NOWE SUBSTANCJE

Artykuł 24

Nowe substancje

1. Zakazuje się produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu, stosowania oraz wywozu nowych substancji wymienionych w części A załącznika II. Zakazu nie stosuje się do nowych substancji, w przypadku gdy są stosowane jako substraty lub do zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, do przywozu w celu tranzytu przez obszar celny Wspólnoty lub przywozu objętego procedurą czasowego składowania, składowania celnego lub wolnego obszaru celnego, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 450/2008, chyba że takiemu przywozowi przydzielono inne przeznaczenie celne zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, lub do wywozu następującego po przywozie objętym już wyłączeniem.

2. W stosownych przypadkach Komisja włącza do części A załącznika II substancje włączone do części B tego załącznika, co do których stwierdzono, że są wywożone, przywożone, produkowane lub wprowadzane do obrotu w znacznych ilościach, a według Panelu ds. Oceny Naukowej przy Protokole posiadają znaczny potencjał niszczenia ozonu, oraz, w odpowiednich przypadkach, określa możliwe odstępstwa od ust. 1.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

3. W świetle istotnych informacji naukowych Komisja w stosownych przypadkach włącza do części B załącznika II substancje, które nie są substancjami kontrolowanymi, ale które zostały uznane przez Panel ds. Oceny Naukowej przy Protokole lub inny uznany organ podobnej rangi za mające znaczny potencjał niszczenia ozonu. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.







ROZDZIAŁ VII

KOMITET, SPRAWOZDAWCZOŚĆ, KONTROLA I KARY

Artykuł 25

Komitet

1. Komisję wspiera Komitet.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 26

Sprawozdawczość państw członkowskich

1. Do dnia 30 czerwca każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji w formacie elektronicznym następujące informacje w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego:

▼M2 —————

▼B

b) informacje na temat ilości halonów zainstalowanych, zastosowanych i przechowywanych do zastosowań krytycznych zgodnie z art. 13 ust. 1, środków podjętych w zakresie redukcji ich emisji i oszacowania takich emisji, jak również na temat postępów w ocenie i stosowaniu równoważnych alternatyw;

c) informacje na temat przypadków nielegalnego handlu, w szczególności tych wykrytych podczas kontroli przeprowadzanych zgodnie z art. 28.

2. Zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 25 ust. 2, Komisja określa wzór, zgodnie z którym należy przedkładać informacje, o których mowa w ust. 1.

3. Komisja może wprowadzić zmiany do ust. 1.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 27

Sprawozdawczość przedsiębiorstw

1. Każdego roku do dnia 31 marca każde przedsiębiorstwo przekazuje Komisji, przesyłając kopię do właściwego organu państwa członkowskiego, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego dane wymienione w ust. 2–6 dla każdej substancji kontrolowanej i każdej nowej substancji wymienionej w załączniku II.

2. Każdy producent przekazuje następujące dane:

a) całkowita produkcja każdej substancji, o której mowa w ust. 1;

b) każda produkcja wprowadzona do obrotu lub zastosowana do celów własnych we Wspólnocie, przy czym oddzielnie wykazuje produkcję substancji do zastosowania jako substraty, czynniki ułatwiające procesy chemiczne lub do innych celów;

c) każda produkcja przeznaczona do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych na obszarze Wspólnoty, na podstawie pozwolenia zgodnie z art. 10 ust. 6;

d) każda produkcja na podstawie autoryzowana na mocy art. 10 ust. 8 przeznaczona na zaspokojenie potrzeb stron wynikających z nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych;

e) każdy wzrost produkcji autoryzowany zgodnie z art. 14 ust. 2, 3 i 4 w związku z racjonalizacją przemysłową;

f) wszelkie ilości poddane recyklingowi, zregenerowane lub zniszczone oraz technologia zastosowania do zniszczenia, w tym ilości wyprodukowane i zniszczone jako produkty uboczne, o czym mowa w art. 3 ust. 14;

g) wszelkie zapasy;

h) wszelkie zakupy od innych producentów we Wspólnocie i wszelka sprzedaż takim producentom.

3. Każdy importer przekazuje następujące dane w odniesieniu do każdej substancji, o której mowa w ust. 1:

a) wszelkie ilości dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie, przy czym oddzielnie wykazuje przywóz przeznaczony do zastosowania jako substraty i czynniki ułatwiające procesy chemiczne, do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, autoryzowane zgodnie z art. 10 ust. 6, przeznaczone do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką oraz przeznaczone do zniszczenia; importer, który przywiózł kontrolowane substancje w celu zniszczenia, powiadamia również o rzeczywistym miejscu przeznaczenia lub rzeczywistych miejscach przeznaczenia każdej z tych substancji, podając oddzielnie dla poszczególnych przeznaczeń ilość poszczególnych substancji oraz nazwę i adres instalacji, na której prowadzone jest niszczenie, do której dostarczono substancję;

b) wszelkie ilości przywiezione w ramach innych procedur celnych, przy czym oddzielnie wskazuje procedurę celną i zamierzone zastosowania;

c) wszelkie ilości używanych substancji, o których mowa w ust. 1, przywiezionych w celach recyklingu lub regeneracji;

d) wszelkie zapasy;

e) wszelkie zakupy od innych przedsiębiorstw we Wspólnocie i wszelką sprzedaż takim przedsiębiorstwom;

f) kraj wywozu.

4. Każdy eksporter przekazuje następujące dane w odniesieniu do każdej substancji, o której mowa w ust. 1:

a) wszelkie ilości takich substancji wywiezione, przy czym oddzielnie wykazuje ilości wywiezione do każdego z krajów przeznaczenia oraz ilości przeznaczone do zastosowań jako substraty i czynniki ułatwiające procesy chemiczne, do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, do zastosowań krytycznych oraz do celów kwarantanny i zastosowań przed wysyłką;

b) wszelkie zapasy;

c) wszelkie zakupy od innych przedsiębiorstw we Wspólnocie i wszelka sprzedaż takim przedsiębiorstwom;

d) kraj przeznaczenia.

5. Każde przedsiębiorstwo, które niszczy substancje kontrolowane, o których mowa w ust. 1, i które nie jest objęte ust. 2, przekazuje następujące dane:

a) wszelkie ilości takich zniszczonych substancji, w tym ilości zawarte w produktach lub urządzeniach;

b) wszelkie zapasy takich substancji, które mają zostać zniszczone, w tym ilości zawarte w produktach lub urządzeniach;

c) technologia zastosowana do zniszczenia.

6. Każde przedsiębiorstwo stosujące substancje kontrolowane jako substraty lub czynniki ułatwiające procesy chemiczne przekazuje następujące dane:

a) wszelkie ilości takich substancji stosowanych jako substraty lub czynniki ułatwiające procesy chemiczne;

b) wszelkie zapasy takich substancji;

c) rodzaj procesu i wielkość emisji.

7. Każdego roku przed dniem 31 marca każdy producent lub importer, który posiada licencję na mocy art. 10 ust. 6, przedkłada Komisji sprawozdanie dotyczące każdej substancji, na którą otrzymał autoryzację, przesyłając kopię sprawozdania do właściwego organu państwa członkowskiego, przy czym sprawozdanie zawiera rodzaj zastosowania, ilości substancji zastosowanych w roku poprzedzającym, ilości posiadanych zapasów, wszelkie ilości substancji poddanych recyklingowi, zregenerowanych lub zniszczonych oraz ilości produktów i urządzeń zawierających te substancje lub od nich uzależnionych, wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie i/lub wywiezionych.

8. Komisja podejmuje właściwe działania w celu ochrony poufności przedłożonych jej informacji.

9. Wzór sprawozdań, o których mowa w ust. 1–7, ustala się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 25 ust. 2.

10. Komisja może wprowadzić zmiany w zakresie wymagań sprawozdawczych ustanowionych w ust. 1–7.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 25 ust. 3.

Artykuł 28

Kontrola

1. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole w zakresie przestrzegania niniejszego rozporządzenia przez przedsiębiorstwa, postępując zgodnie z podejściem opartym na analizie ryzyka, w tym kontrole w zakresie przywozu i wywozu substancji kontrolowanych oraz produktów i urządzeń zawierających takie substancje lub od nich uzależnionych. Właściwe organy państw członkowskich przeprowadzają dochodzenia, które Komisja uzna za niezbędne na podstawie niniejszego rozporządzenia.

2. Jeżeli tak uzgodnią Komisja i właściwy organ państwa członkowskiego, na którego terytorium mają być przeprowadzone dochodzenia, urzędnicy Komisji pomagają urzędnikom tego organu podczas wypełniania ich obowiązków.

3. Wykonując zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja może uzyskiwać wszelkie informacje od rządów oraz właściwych organów państw członkowskich, jak również od przedsiębiorstw. Występując do przedsiębiorstwa o przekazanie informacji, Komisja przesyła równocześnie kopię żądania do właściwego organu państwa członkowskiego, na którego terytorium mieści się siedziba przedsiębiorstwa.

4. Komisja podejmuje odpowiednie działania mające na celu wspieranie należytej wymiany informacji i współpracy między organami krajowymi, jak również między organami krajowymi i Komisją.

Komisja podejmuje odpowiednie kroki w celu ochrony poufności informacji otrzymanych na podstawie niniejszego artykułu.

5. Każde państwo członkowskie może, na wniosek innego państwa członkowskiego, przeprowadzić kontrole przedsiębiorstw prowadzących działalność na terytorium tego państwa członkowskiego i podejrzewanych o udział w nielegalnym przepływie substancji kontrolowanych lub dochodzenia przeciwko takim przedsiębiorstwom.

Artykuł 29

Sankcje

Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie konieczne działania w celu zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach nie później niż do dnia 30 czerwca 2011 r. oraz powiadamiają niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach mających na nie wpływ.







ROZDZIAŁ VIII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 30

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VIII.

Artykuł 31

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

SUBSTANCJE KONTROLOWANE







Grupa Substancja Potencjał niszczenia ozonu (1) Grupa I CFCl3 CFC-11 Trichlorofluorometan 1,0 CF2Cl2 CFC-12 Dichlorodifluorometan 1,0 C2F3Cl3 CFC-113 Trichlorotrifluoroetan 0,8 C2F4Cl2 CFC-114 Dichlorotetrafluoroetan 1,0 C2F5Cl CFC-115 Chloropentafluoroetan 0,6 Grupa II CF3Cl CFC-13 Chlorotrifluorometan 1,0 C2FCl5 CFC-111 Pentachlorofluoroetan 1,0 C2F2Cl4 CFC-112 Tetrachlorodifluoroetan 1,0 C3FCl7 CFC-211 Heptachlorofluoropropan 1,0 C3F2Cl6 CFC-212 Heksachlorodifluoropropan 1,0 C3F3Cl5 CFC-213 Pentachlorotrifluoropropan 1,0 C3F4Cl4 CFC-214 Tetrachlorotetrafluoropropan 1,0 C3F5Cl3 CFC-215 Trichloropentafluoropropan 1,0 C3F6Cl2 CFC-216 Dichloroheksafluoropropan 1,0 C3F7Cl CFC-217 Chloroheptafluoropropan 1,0 Grupa III CF2BrCl halon-1211 Bromochlorodifluorometan 3,0 CF3Br halon-1301 Bromotrifluorometan 10,0 C2F4Br2 halon-2402 Dibromotetrafluoroetan 6,0 Grupa IV CCl4 CTC Tetrachlorometan (tetrachlorek węgla) 1,1 Grupa V C2H3Cl3 (2) 1,1,1-TCA 1,1,1-trichloroetan (metylochloroform) 0,1 Grupa VI CH3Br bromek metylu Bromometan 0,6 Grupa VII CHFBr2 HBFC-21 B2 Dibromofluorometan 1,00 CHF2Br HBFC-22 B1 Bromodifluorometan 0,74 CH2FBr HBFC-31 B1 Bromofluorometan 0,73 C2HFBr4 HBFC-121 B4 Tetrabromofluoroetan 0,8 C2HF2Br3 HBFC-122 B3 Tribromodifluoroetan 1,8 C2HF3Br2 HBFC-123 B2 Dibromotrifluoroetan 1,6 C2HF4Br HBFC-124 B1 Bromotetrafluoroetan 1,2 C2H2FBr3 HBFC-131 B3 Tribromofluoroetan 1,1 C2H2F2Br2 HBFC-132 B2 Dibromodifluoroetan 1,5 C2H2F3Br HBFC-133 B1 Bromotrifluoroetan 1,6 C2H3FBr2 HBFC-141 B2 Dibromofluoroetan 1,7 C2H3F2Br HBFC-142 B1 Bromodifluoroetan 1,1 C2H4FBr HBFC-151 B1 Bromofluoroetan 0,1 C3HFBr6 HBFC-221 B6 Heksabromofluoropropan 1,5 C3HF2Br5 HBFC-222 B5 Pentabromodifluoropropan 1,9 C3HF3Br4 HBFC-223 B4 Tetrabromotrifluoropropan 1,8 C3HF4Br3 HBFC-224 B3 Tribromotetrafluoropropan 2,2 C3HF5Br2 HBFC-225 B2 Dibromopentafluoropropan 2,0 C3HF6Br HBFC-226 B1 Bromoheksafluoropropan 3,3 C3H2FBr5 HBFC-231 B5 Pentabromofluoropropan 1,9 C3H2F2Br4 HBFC-232 B4 Tetrabromodifluoropropan 2,1 C3H2F3Br3 HBFC-233 B3 Tribromotrifluoropropan 5,6 C3H2F4Br2 HBFC-234 B2 Dibromotetrafluoropropan 7,5 C3H2F5Br HBFC-235 B1 Bromopentafluoropropan 1,4 C3H3FBr4 HBFC-241 B4 Tetrabromofluoropropan 1,9 C3H3F2Br3 HBFC-242 B3 Tribromodifluoropropan 3,1 C3H3F3Br2 HBFC-243 B2 Dibromotrifluoropropan 2,5 C3H3F4Br HBFC-244 B1 Bromotetrafluoropropan 4,4 C3H4FBr3 HBFC-251 B1 Tribromofluoropropan 0,3 C3H4F2Br2 HBFC-252 B2 Dibromodifluoropropan 1,0 C3H4F3Br HBFC-253 B1 Bromotrifluoropropan 0,8 C3H5FBr2 HBFC-261 B2 Dibromofluoropropan 0,4 C3H5F2Br HBFC-262 B1 Bromodifluoropropan 0,8 C3H6FBr HBFC-271 B1 Bromofluoropropan 0,7 Grupa VIII CHFCl2 HCFC-21 (3) Dichlorofluorometan 0,040 CHF2Cl HCFC-22 (3) Chlorodifluorometan 0,055 CH2FCl HCFC-31 Chlorofluorometan 0,020 C2HFCl4 HCFC-121 Tetrachlorofluoroetan 0,040 C2HF2Cl3 HCFC-122 Trichlorodifluoroetan 0,080 C2HF3Cl2 HCFC-123 (3) Dichlorotrifluoroetan 0,020 C2HF4Cl HCFC-124 (3) Chlorotetrafluoroetan 0,022 C2H2FCl3 HCFC-131 Trichlorofluoroetan 0,050 C2H2F2Cl2 HCFC-132 Dichlorodifluoroetan 0,050 C2H2F3Cl HCFC-133 Chlorotrifluoroetan 0,060 C2H3FCl2 HCFC-141 Dichlorofluoroetan 0,070 CH3CFCl2 HCFC-141b (3) 1,1-dichloro-1-fluoroetan 0,110 C2H3F2Cl HCFC-142 Chlorodifluoroetan 0,070 CH3CF2Cl HCFC-142b (3) 1-chloro-1,1-difluoroetan 0,065 C2H4FCl HCFC-151 Chlorofluoroetan 0,005 C3HFCl6 HCFC-221 Heksachlorofluoropropan 0,070 C3HF2Cl5 HCFC-222 Pentachlorodifluoropropan 0,090 C3HF3Cl4 HCFC-223 Tetrachlorotrifluoropropan 0,080 C3HF4Cl3 HCFC-224 Trichlorotetrafluoropropan 0,090 C3HF5Cl2 HCFC-225 Dichloropentafluoropropan 0,070 CF3CF2CHCl2 HCFC-225ca (3) 3,3-dichloro-1,1,1,2,2-pentafluoropropan 0,025 CF2ClCF2CHClF HCFC-225cb (3) 1,3-dichloro-1,1,2,2,3-pentafluoropropan 0,033 C3HF6Cl HCFC-226 Chloroheksafluoropropan 0,100 C3H2FCl5 HCFC-231 Pentachlorofluoropropan 0,090 C3H2F2Cl4 HCFC-232 Tetrachlorodifluoropropan 0,100 C3H2F3Cl3 HCFC-233 Trichlorotrifluoropropan 0,230 C3H2F4Cl2 HCFC-234 Dichlorotetrafluoropropan 0,280 C3H2F5Cl HCFC-235 Chloropentafluoropropan 0,520 C3H3FCl4 HCFC-241 Tetrachlorofluoropropan 0,090 C3H3F2Cl3 HCFC-242 Trichlorodifluoropropan 0,130 C3H3F3Cl2 HCFC-243 Dichlorotrifluoropropan 0,120 C3H3F4Cl HCFC-244 Chlorotetrafluoropropan 0,140 C3H4FCl3 HCFC-251 Trichlorofluoropropan 0,010 C3H4F2Cl2 HCFC-252 Dichlorodifluoropropan 0,040 C3H4F3Cl HCFC-253 Chlorotrifluoropropan 0,030 C3H5FCl2 HCFC-261 Dichlorofluoropropan 0,020 C3H5F2Cl HCFC-262 Chlorodifluoropropan 0,020 C3H6FCl HCFC-271 Chlorofluoropropan 0,030 Grupa IX CH2BrCl BCM Bromochlorometan 0,12 (1) Wymienione wielkości potencjału niszczenia ozonu są wielkościami szacunkowymi opartymi na istniejącej wiedzy oraz podlegają okresowej ocenie i zmianom w świetle decyzji podejmowanych przez strony. (2) Wymieniony wzór nie odnosi się do 1,1,2-trichloroetanu. (3) Wskazuje substancję najpopularniejszą z punktu widzenia handlowego, jak przewidziano w Protokole.









ZAŁĄCZNIK II

NOWE SUBSTANCJE

Część A: Substancje ograniczone na mocy art. 24 ust. 1







Substancja Potencjał niszczenia ozonu CBr2F2 Dibromodifluorometan (halon-1202) 1,25

Część B: Substancje podlegające obowiązkowi sprawozdawczemu na mocy art. 27







Substancja Potencjał niszczenia ozonu (1) C3H7Br 1-bromopropan (bromek n-propylu) 0,02–0,10 C2H5Br Bromoetan (bromek etylu) 0,1–0,2 CF3I Trifluorojodometan (jodek trifluorometylu) 0,01–0,02 CH3Cl Chlorometan (chlorek metylu) 0,02 (1) Wymienione wielkości potencjału niszczenia ozonu są wielkościami szacunkowymi opartymi na istniejącej wiedzy oraz podlegają okresowej ocenie i zmianom w świetle decyzji podejmowanych przez strony.









ZAŁĄCZNIK III

Procesy, w których substancje kontrolowane są stosowane jako czynniki ułatwiające procesy chemiczne, o których mowa w art. 3 pkt 12:

a) stosowanie tetrachlorku węgla do usuwania trichlorku azotu w procesie wytwarzania chloru i sody kaustycznej;

b) stosowanie tetrachlorku węgla w odzysku chloru w gazie resztkowym z procesu wytwarzania chloru;

c) stosowanie tetrachlorku węgla w procesie wytwarzania kauczuku chlorowanego;

d) stosowanie tetrachlorku węgla w procesie wytwarzania polifenyleneterftalamidu;

e) stosowanie CFC-12 w syntezie fotochemicznej perfluoropolieteronadtlenkowych prekursorów Z-perfluoropolieterów i ich pochodnych difunkcyjnych;

f) stosowanie CFC-113 w procesie przygotowania perfluoropolieterodioli o wysokiej funkcyjności;

g) stosowanie tetrachlorku węgla w procesie produkcji Cyclodime;

h) stosowanie wodorochorofluorowęglowodorów w procesach wymienionych w lit. a)–g), w przypadku gdy są stosowane w celu zastąpienia chlorofluorowęglowodoru lub tetrachlorku węgla.









ZAŁĄCZNIK IV







Grupy, kody Nomenklatury scalonej (1) i opisy substancji określonych w załączniku I Grupa Kod CN Opis Grupa I 2903 41 00 Trichlorofluorometan 2903 42 00 Dichlorodifluorometan 2903 43 00 Trichlorotrifluoroetany 2903 44 10 Dichlorotetrafluoroetany 2903 44 90 Chloropentafluoroetan Grupa II 2903 45 10 Chlorotrifluorometan 2903 45 15 Pentachlorofluoroetan 2903 45 20 Tetrachlorodifluoroetany 2903 45 25 Heptachlorofluoropropany 2903 45 30 Heksachlorodifluoropropany 2903 45 35 Pentachlorotrifluoropropany 2903 45 40 Tetrachlorotetrafluoropropany 2903 45 45 Trichloropentafluoropropany 2903 45 50 Dichloroheksafluoropropany 2903 45 55 Chloroheptafluoropropany Grupa III 2903 46 10 Bromochlorodifluorometan 2903 46 20 Bromotrifluorometan 2903 46 90 Dibromotetrafluoroetany Grupa IV 2903 14 00 Tetrachlorek węgla Grupa V 2903 19 10 1,1,1-trichloroetan (metylochloroform) Grupa VI 2903 39 11 Bromometan (bromek metylu) Grupa VII 2903 49 30 Wodorobromofluoropochodne metanu, etanu lub propanu Grupa VIII 2903 49 11 Chlorodifluorometan (HCFC-22) 2903 49 15 1,1-dichloro-1-fluoroetan (HCFC-141b) 2903 49 19 Inne wodorochlorofluoropochodne metanu, etanu lub propanu (HCFC) Grupa IX ex 2903 49 80 Bromochlorometan Mieszaniny 3824 71 00 Mieszaniny zawierające chlorofluorowęglowodory (CFC), również zawierające wodorochlorofluorowęglowodory (HCFC), perfluorowcowane węglowodory (PFC) lub fluorowęglowodory (HFC) 3824 72 00 Mieszaniny zawierające bromochlorodifluorometan, bromotrifluorometan lub dibromotetrafluoroetany 3824 73 00 Mieszaniny zawierające wodorobromofluorowęglowodory (HBFC) 3824 74 00 Mieszaniny zawierające wodorochlorofluorowęglowodory (HCFC), również zawierające perfluorowcowane węglowodory (PFC) lub fluorowęglowodory (HFC), ale niezawierające chlorofluorowęglowodorów (CFC) 3824 75 00 Mieszaniny zawierające tetrachlorek węgla 3824 76 00 Mieszaniny zawierające 1,1,1-trichloretan (metylochloroform) 3824 77 00 Mieszaniny zawierające bromometan (bromek metylu) lub bromochlorometan (1) Znacznik „ex” przed kodem oznacza, że w ramach wymienionej podpozycji mogą być ujęte również inne substancje oprócz określonych w kolumnie „Opis”.









ZAŁĄCZNIK V

Warunki wprowadzania do obrotu i dalszego rozprowadzania substancji kontrolowanych do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych, o których mowa w art. 10 ust. 3

1. Substancje kontrolowane do nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych zawierają jedynie substancje kontrolowane wyprodukowane do uzyskania co najmniej następujących stopni czystości:



Substancja % CTC (odczynnik czysty do analizy) 99,5 1,1,1-trichloroetan 99,0 CFC 11 99,5 CFC 13 99,5 CFC 12 99,5 CFC 113 99,5 CFC 114 99,5 Inne substancje kontrolowane o temperaturze wrzenia > 20 °C 99,5 Inne substancje kontrolowane o temperaturze wrzenia < 20 °C 99,0 Te czyste substancje kontrolowane mogą być następnie mieszane przez producentów, dostawców lub dystrybutorów z innymi substancjami chemicznymi kontrolowanymi lub nie w ramach Protokołu, tak jak przyjęto do celów zastosowań laboratoryjnych i analitycznych.

2. Te wysokiej czystości substancje i mieszaniny zawierające substancje kontrolowane powinny być dostarczane wyłącznie w zamykanych pojemnikach lub butlach ciśnieniowych o pojemności mniejszej niż trzy litry lub w ampułkach szklanych o pojemności nieprzekraczającej 10 ml i powinny być wyraźnie oznaczone jako substancje zubożające warstwę ozonową, których stosowanie jest ograniczone do celów laboratoryjnych i analitycznych, ze wskazaniem, że zużyte substancje lub ich nadmiar należy w miarę możliwości zbierać i poddawać recyklingowi. Jeżeli poddanie recyklingowi nie jest możliwe, materiał powinien zostać zniszczony.

▼M1









ZAŁĄCZNIK VI

KRYTYCZNE ZASTOSOWANIA HALONÓW

Do celów niniejszego załącznika zastosowanie mają następujące definicje:

(1) „Data graniczna” oznacza termin, po upływie którego nie wolno używać halonów w gaśnicach lub systemach ochrony przeciwpożarowej w nowym sprzęcie i w nowych obiektach w ramach danego zastosowania.

(2) „Nowy sprzęt” oznacza sprzęt, w przypadku którego do daty granicznej nie miało miejsce żadne z następujących zdarzeń:

a) podpisanie stosownej umowy o zamówienie publiczne lub zaprojektowanie danego sprzętu;

b) złożenie wniosku o homologację typu lub certyfikat typu we właściwym organie regulacyjnym. ►M4 W przypadku statku powietrznego złożenie wniosku o certyfikat typu oznacza złożenie wniosku o nowy certyfikat typu dla statku powietrznego. ◄

(3) „Nowe obiekty” oznaczają obiekty, w przypadku których do daty granicznej nie miało miejsce żadne z następujących zdarzeń:

a) podpisanie stosownej umowy o zaprojektowanie danego obiektu;

b) złożenie wniosku o pozwolenie na budowę we właściwym organie regulacyjnym.

(4) „Data końcowa” oznacza termin, po upływie którego nie wolno stosować halonów w danych zastosowaniach oraz do którego gaśnice lub systemy ochrony przeciwpożarowej zawierające halon podlegają obowiązkowemu demontażowi.

(5) „Zobojętnianie” oznacza działanie, którego celem jest niedopuszczenie do zapoczątkowania spalania w łatwopalnym lub wybuchowym środowisku poprzez dodanie inhibitora lub rozcieńczalnika.

(6) „Statek towarowy” oznacza statek niebędący statkiem pasażerskim, o masie brutto przekraczającej 500 ton, odbywający podróże międzynarodowe zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS). W konwencji SOLAS „statek pasażerski” określa się jako „statek, który przewozi więcej niż dwunastu pasażerów”, a „podróż międzynarodową” jako „podróż z kraju, do którego ma zastosowanie niniejsza konwencja, do portu znajdującego się poza tym krajem lub odwrotnie”.

(7) Przestrzeń „zwykle zajmowana przez ludzi” oznacza przestrzeń chronioną, w której konieczna jest stała lub bardzo częsta obecność ludzi w celu zapewnienia skutecznego działania sprzętu lub obiektu. Dla celów zastosowań wojskowych poziomem zajętości przestrzeni chronionej jest poziom przewidziany w sytuacji bojowej.

(8) Przestrzeń „zwykle niezajmowana przez ludzi” oznacza przestrzeń chronioną, w której przebywa się sporadycznie, w szczególności w celu przeprowadzenia działań konserwacyjnych i gdzie stała obecność ludzi nie jest konieczna w celu zapewnienia skutecznego działania sprzętu lub obiektu.







KRYTYCZNE ZASTOSOWANIA HALONÓW Zastosowanie Data graniczna (31 grudnia podanego roku) Data końcowa (31 grudnia podanego roku) Kategoria sprzętu lub obiektu Cel Rodzaj gaśnicy Rodzaj halonu 1. W wojskowych pojazdach lądowych 1.1. Do ochrony przedziałów silnikowych Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2010 2035 1.2. Do ochrony przedziałów załogi Stały system gaśniczy 1301 2402 2011 2040 1.3. Do ochrony przedziałów załogi Gaśnica przenośna 1301 1211 2011 2020 2. W nawodnych okrętach marynarki wojennej 2.1. Do ochrony zwykle zajmowanych przez ludzi przestrzeni maszynowni Stały system gaśniczy 1301 2402 2010 2040 2.2. Do ochrony zwykle niezajmowanych przez ludzi przedziałów silnikowych Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2010 2035 2.3. Do ochrony zwykle niezajmowanych przez ludzi przedziałów urządzeń elektrycznych Stały system gaśniczy 1301 1211 2010 2030 2.4. Do ochrony ośrodków dowodzenia Stały system gaśniczy 1301 2010 2030 2.5. Do ochrony pomieszczeń pompy paliwowej Stały system gaśniczy 1301 2010 2030 2.6. Do ochrony zbiorników zasobnikowych łatwopalnych cieczy Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2010 2030 2.7. Do ochrony statków powietrznych w hangarach i warsztatach konserwacyjnych Gaśnica przenośna 1301 1211 2010 2016 3. W okrętach podwodnych marynarki wojennej 3.1. Do ochrony przestrzeni maszynowni Stały system gaśniczy 1301 2010 2040 3.2. Do ochrony ośrodków dowodzenia Stały system gaśniczy 1301 2010 2040 3.3. Do ochrony przestrzeni zespołu prądnicowego z silnikiem wysokoprężnym Stały system gaśniczy 1301 2010 2040 3.4. Do ochrony przedziałów urządzeń elektrycznych Stały system gaśniczy 1301 2010 2040 4. Na statkach powietrznych 4.1. Do ochrony zwykle niezajmowanych przez ludzi ładowni. Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2018 2040 4.2. Do ochrony kabin i przedziałów załogi Gaśnica przenośna 1211 2402 2014 2025 4.3. Do ochrony gondoli silnikowych i pomocniczych pokładowych zespołów energetycznych Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2014 2040 4.4. Do zobojętniania zbiorników paliwowych Stały system gaśniczy 1301 2402 2011 2040 4.5. Do ochrony zbiornika na ścieki z toalet Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2011 2020 4.6. Do ochrony przegród kadłubowych Stały system gaśniczy 1301 1211 2402 2011 2040 5. W obiektach sektora naftowego, gazowego i petrochemicznego 5.1. Do ochrony przestrzeni, gdzie możliwe jest uwolnienie łatwopalnego płynu lub gazu Stały system gaśniczy 1301 2402 2010 2020 6. Na handlowych statkach towarowych 6.1. Do zwykle zajmowanych przez ludzi przestrzeni, gdzie możliwe jest uwolnienie łatwopalnego płynu lub gazu Stały system gaśniczy 1301 2402 1994 2016 7. W lądowych ośrodkach dowodzenia i komunikacji niezbędnych dla bezpieczeństwa narodowego 7.1. Do ochrony zwykle zajmowanych przez ludzi przestrzeni Stały system gaśniczy 1301 2402 2010 2025 7.2. Do ochrony zwykle zajmowanych przez ludzi przestrzeni Gaśnica przenośna 1211 2010 2013 7.3. Do ochrony zwykle niezajmowanych przez ludzi przestrzeni Stały system gaśniczy 1301 2402 2010 2020 8. Na płycie lotniska i w portach lotniczych 8.1. W pojazdach ratunkowych Gaśnica przenośna 1211 2010 2016 8.2. Do ochrony statków powietrznych w hangarach i warsztatach konserwacyjnych Gaśnica przenośna 1211 2010 2016 9. W siłowniach jądrowych i jądrowych obiektach badawczych 9.1. Do ochrony przestrzeni, w których należy zminimalizować zagrożenie związane z rozprzestrzenianiem się skażenia radioaktywnego Stały system gaśniczy 1301 2010 2020 10. W tunelu pod kanałem La Manche 10.1. Do ochrony obiektów technicznych Stały system gaśniczy 1301 2010 2016 10.2. Do ochrony wagonów silnikowych i wagonów przewozowych składów w tunelu pod kanałem La Manche Stały system gaśniczy 1301 2010 2020 11. Inne 11.1. Do wstępnej akcji gaśniczej podejmowanej przez straż pożarną, w przypadkach o kluczowym znaczeniu dla bezpieczeństwa osób Gaśnica przenośna 1211 2010 2013 11.2. Do ochrony osób przez służby wojskowe i policyjne Gaśnica przenośna 1211 2010 2013

▼B









ZAŁĄCZNIK VII

TECHNOLOGIE NISZCZENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 22 UST. 1







Zastosowanie Technologia Substancje kontrolowane (1) (2) Rozcieńczone źródła (3) Substancje kontrolowane wymienione w załączniku I, grupy I, II, IV, V, VIII Halony wymienione w załączniku I grupa III Pianka Skuteczność niszczenia i usuwania (DRE) (4) 99,99 % 99,99 % 95 % Piece cementowe Zatwierdzona (5) Niezatwierdzona Nie dotyczy Spalanie przy wtrysku cieczy Zatwierdzona Zatwierdzona Nie dotyczy Utlenianie gazowe/spalinowe Zatwierdzona Zatwierdzona Nie dotyczy Spalanie komunalnych odpadów stałych Nie dotyczy Nie dotyczy Zatwierdzona Krakowanie w reaktorze Zatwierdzona Niezatwierdzona Nie dotyczy Spalanie w piecu obrotowym Zatwierdzona Zatwierdzona Zatwierdzona Argonowy łuk plazmowy Zatwierdzona Zatwierdzona Nie dotyczy Sprzężona indukcyjnie plazma radioczęstotliwościowa Zatwierdzona Zatwierdzona Nie dotyczy Plazma mikrofalowa Zatwierdzona Niezatwierdzona Nie dotyczy Azotowy łuk plazmowy Zatwierdzona Niezatwierdzona Nie dotyczy Katalityczna dehalogenacja w fazie gazowej Zatwierdzona Niezatwierdzona Nie dotyczy Reaktor wykorzystujący parę przegrzaną Zatwierdzona Niezatwierdzona Nie dotyczy (1) Substancje kontrolowane niewymienione poniżej są niszczone przy wykorzystaniu najprzyjaźniejszej dla środowiska technologii niszczenia niepociągającej za sobą nadmiernych kosztów. (2) Źródła skoncentrowane odnoszą się do pierwotnych, odzyskanych i zregenerowanych substancji zubożających warstwę ozonową. (3) Źródła rozcieńczone odnoszą się do substancji zubożających warstwę ozonową, zawartych w matrycy ciała stałego, np. w piankach. (4) Kryterium DRE wskazuje wydajność danej technologii, w oparciu o którą technologia ta została zatwierdzona. Nie zawsze odpowiada on wydajności osiąganej na co dzień, która będzie kontrolowana w oparciu o minimalne normy krajowe. (5) Zatwierdzona przez strony.









ZAŁĄCZNIK VIII

TABELA KORELACJI