1993R2847 — PL — 01.01.2011 — 011.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

sprostowane przez:

▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2847/93

z dnia 12 października 1993 r.

ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,

uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ),

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury ( 4 ) Rada ma wprowadzić wspólnotowy system kontroli;

sukces wspólnej polityki rybołówstwa zależy od wdrożenia skutecznego systemu kontroli obejmującego wszystkie aspekty tej polityki;

aby osiągnąć powyższy cel, konieczne jest wprowadzenie zasad nadzorowania środków ochrony i gospodarowania zasobami, środków strukturalnych, a także środków dotyczących wspólnej organizacji rynku oraz określonych przepisów mających zastosowanie w przypadku niezastosowania się do powyższych środków, które muszą stosować się do całego sektora rybołówstwa od producenta do konsumenta;

system ten może przynieść pożądany wynik, jeżeli sektor gospodarki, o którym mowa, uzna jego zasadność;

kontrola należy przede wszystkim do obowiązków Państw Członkowskich; również Komisja powinna dążyć do zapewnienia, że Państwa Członkowskie będą prowadziły nadzór i zapobiegały naruszeniom w odpowiedni sposób; wobec tego Komisji należy zapewnić finansowe, prawne i ustawowe środki w celu realizacji tego zadania w sposób jak najbardziej skuteczny;

doświadczenie uzyskane w wyniku stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej ( 5 ) wykazało, iż istnieje potrzeba wzmocnienia kontroli stosowania zasad dotyczących ochrony zasobów połowowych;

stosowanie się do środków ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi wymaga wzmocnionego poczucia odpowiedzialności ze strony wszystkich podmiotów gospodarczych działających w przemyśle połowowym;

polityka gospodarowania zasobami połowowymi, która oparta jest w szczególności na ogólnym dopuszczalnym połowie oraz kwotach połowowych i środkach technicznych, ma być uzupełniona gospodarowaniem nakładem połowowym, polegającym na nadzorowaniu działalności i zdolności połowowych;

w celu zapewnienia, że wszelkie połowy i wyładunki są poddane stałemu nadzorowi, Państwa Członkowskie muszą nadzorować aktywność statków Wspólnoty i wszelkie inne związane z nią działania na wszystkich wodach morskich, co pozwali na weryfikację wdrożenia zasad dotyczących wspólnej polityki rybołówstwa;

zasadnicze znaczenie ma współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi na poziomie operacyjnym podczas inspekcji na morzu działalności połowowej, mająca na celu umożliwienie skutecznych i uzasadnionych finansowo inspekcji, szczególnie w odniesieniu do działań prowadzonych na wodach pozostających poza obszarem jurysdykcji lub suwerenności Państwa Członkowskiego;

wdrożenie wspólnej polityki rybołówstwa wymaga środków nadzoru nad statkami pływającymi pod banderą państw trzecich, obecnych na wodach terytorialnych Wspólnoty, w szczególności systemu przekazywania informacji o ich przemieszczaniu się oraz gatunkach przechowywanych na pokładzie, bez uszczerbku dla prawa do nieszkodliwego przepływu przez wody terytorialne i swobody żeglugi wewnątrz 200-milowej strefy wyłącznego rybołówstwa;

wdrożenie przez Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją projektów pilotażowych, dotyczących określonych kategorii statków, umożliwi podjęcie decyzji przez Radę, przed dniem 1 stycznia 1996 r., o wdrożeniu satelitarnego systemu nadzoru lub alternatywnego systemu;

gospodarowanie zasobami połowowymi przez ustalenie ogólnie dopuszczalnego połowu wymaga szczegółowej wiedzy z zakresu składu złowionych organizmów morskich, wiedza taka jest również konieczna w zakresie innych procedur ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3760/92; wymaga to prowadzenia dziennika połowowego przez każdego kapitana statku rybackiego;

konieczne jest, aby Państwo Członkowskie, na którego terytorium następuje wyładunek, mogło nadzorować wyładunki na swoim terytorium, w tym celu właściwe jest, aby statki rybackie zarejestrowane w innych Państwach Członkowskich zawiadamiały Państwo Członkowskie, na którego terenie ma nastąpić wyładunek, o zamiarze dokonania wyładunku na terenie tego Państwa Członkowskiego;

zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie i potwierdzenie w czasie wyładunku informacji zawartych w dziennikach połowowych; w tym celu konieczne jest, aby osoby biorące udział w wyładunku i wprowadzaniu na rynek złowionych organizmów morskich złożyły deklarację o wielkości wyładunku, przeładunku, oferty sprzedaży lub zakupu;

w celu ustanowienia wyjątków od obowiązku prowadzenia dziennika połowowego lub składania deklaracji wyładunkowej przez małe statki rybackie, dla których taki obowiązek stanowiłby niewspółmierne obciążenie w stosunku do ich zdolności połowowej, konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie prowadziło nadzór nad działalnością takich statków poprzez wdrożenie planu prób losowych;

w celu zapewnienia przestrzegania wspólnotowych środków ochronnych i handlowych Wspólnoty wszystkim produktom rybołówstwa wyładowanym lub wwiezionym na terytorium Wspólnoty towarzyszyć powinien, do punktu pierwszej sprzedaży, dokument przewozowy stwierdzający ich pochodzenie;

ograniczenia wielkości połowu muszą być zarządzane zarówno na poziomie Państwa Członkowskiego, jak i na poziomie Wspólnoty; Państwa Członkowskie powinny rejestrować wyładunki i powiadamiać o nich Komisję za pomocą przekazu komputerowego; konieczne jest zatem zapewnienie odstępstw od tego obowiązku w przypadku wyładunku małych ilości, których przekaz komputerowy stanowiłby niewspółmierne obciążenie administracyjne i finansowe dla władz Państw Członkowskich;

w celu zapewnienia ochrony wszelkich wykorzystywanych zasobów i gospodarowania nimi przepisy dotyczące dziennika połowowego, deklaracji wyładunku oraz sprzedaży oraz informacje dotyczące przeładunku i rejestracji połowów mogą być rozszerzone na zasobynieobjęte ODP lub kwotąpołowową;

Państwa Członkowskie muszą być informowane o wynikach działalności swoich statków na wodach podlegających jurysdykcji państw trzecich lub na wodach międzynarodowych; kapitanowie takich statków powinni podlegać obowiązkowi prowadzenia dziennika połowowego i składania deklaracji wyładunkowych i przeładunkowych; informacje zgromadzone przez Państwa Członkowskie powinny być przesyłane Komisji;

zarządzanie zbieraniem i przetwarzaniem danych wymaga stworzenia skomputeryzowanych baz danych, umożliwiających w szczególności weryfikacje danych; wobec tego Komisja i jej przedstawiciele muszą mieć dostęp do tych baz danych za pośrednictwem transmisji komputerowej w celu dokonania weryfikacji danych;

przestrzeganie przepisów dotyczących używania narzędzi połowowych nie może być właściwie zapewnione, jeśli na pokładzie trzymane są sieci o zróżnicowanej wielkości oczek, chyba że poddane zostaną dodatkowym środkom kontrolnym; dla celów szczególnych rodzajów połowów może być właściwe ustanowienie szczególnych zasad, takich jak zasada jednej sieci;

konieczne jest, aby połowy zostały zabronione na mocy decyzji Komisji, jeśli kwota połowowa Państwa Członkowskiego zostanie wyczerpana lub jeśli sam ODP zostanie wyczerpany;

konieczne jest naprawienie szkody poniesionej przez Państwo Członkowskie, które nie wyczerpało swojej kwoty połowowej lub przydzielonej części zasobów lub grupy zasobów w sytuacji, kiedy zakazane zostaną dalsze połowy w wyniku wyczerpania ODP; w tym celu powinien zostać ustalony system odszkodowania;

w przypadkach, gdy osoby odpowiedzialne za działalność połowową nie zastosują się do przepisów niniejszego rozporządzenia, statki powinny zostać poddane dodatkowym środkom kontrolnym dla celów ochronnych;

w celu zapewnienia skutecznego zarządzania przyjętymi środkami konieczne jest wprowadzenie mechanizmów składania deklaracji, w zgodzie z celami i strategiami zarządzania, ustanowionymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, mającego zastosowanie do Państw Członkowskich, które przekroczyły kwotę połowową;

jednym z głównych celów wspólnej polityki rybołówstwa jest dostosowanie zdolności połowowej do dostępnych zasobów; art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 stanowi, iż zadaniem Rady jest ustalenie celów i strategii dla restrukturyzacji nakładów połowowych; konieczne jest również zapewnienie przestrzegania środków dotyczących wspólnej organizacji rynku, w szczególności przez osoby, których te środki dotyczą; wobec tego zasadnicze znaczenie ma to, aby każde Państwo Członkowskie, oprócz kontroli finansowej uregulowanej już w przepisach wspólnotowych, prowadziło również kontrole techniczne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ustanowionych przez Radę;

konieczne jest ustalenie ogólnych zasad umożliwiających inspektorom Wspólnoty, wyznaczonym przez Komisję, zapewnienie jednolitego stosowania przepisów wspólnotowych i weryfikację kontroli przeprowadzanej przez właściwe władze Państw Członkowskich;

w celu zapewnienia obiektywnej weryfikacji istotne jest, aby w pewnych okolicznościach inspektorzy Wspólnoty przeprowadzali niezapowiedziane kontrole w sposób niezależny, w celu dokonania weryfikacji operacji kontrolnych przeprowadzanych przez właściwe władze Państw Członkowskich; kontrole takie w żadnym przypadku nie będą oznaczać kontroli osób prywatnych;

działania podejmowane po wystąpieniu naruszeń mogą różnić się w przypadku różnych Państw Członkowskich, co powoduje, że rybacy mogą odnosić wrażenie, iż są niesprawiedliwie traktowani; brak wystarczających sankcji w niektórych Państwach Członkowskich ograniczył skuteczność kontroli i w świetle tych obserwacji Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie konieczne niedyskryminujące środki w celu zapobiegania nieprawidłowościom, a także ich ścigania, w szczególności poprzez ustanowienie sankcji, które w sposób skuteczny pozbawiają sprawców naruszeń korzyści handlowych uzyskanych w wyniku naruszenia;

prawdopodobieństwo, iż Państwo Członkowskie bandery zapewni przestrzeganie zasad ochrony i zarządzania zasobami połowowymi, jest zmniejszone w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie wyładunku nie ściga skutecznie nieprawidłowości; należy zatem wprowadzić przepisy w celu obliczenia ilości połowów dokonanych z naruszeniem kwoty połowowej Państwa Członkowskiego wyładunku, jeśli Państwo to nie wszczęło skutecznego postępowania;

Państwa Członkowskie powinny składać Komisji regularne sprawozdania z przeprowadzanych inspekcji oraz środków podejmowanych w związku z naruszeniami działań wspólnotowych;

dla określonych środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu właściwe jest wprowadzenie szczegółowych zasad ich wdrażania;

poufność danych zgromadzonych w ramach niniejszego rozporządzenia powinna być zapewniona;

niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na zastosowanie krajowych przepisów dotyczących monitorowania, które, wchodząc w zakres regulacji niniejszego rozporządzenia, wykraczają jednocześnie poza minimalny zakres jego przepisów, pod warunkiem jednak, iż takie krajowe przepisy są zgodne z prawem Wspólnoty;

rozporządzenie (EWG) nr 2241/87 traci moc, z wyjątkiem art. 5, który powinien pozostać w mocy do czasu przyjęcia wykazów, określonych w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

konieczne jest zapewnienie okresu przejściowego w celu wdrożenia szczególnych przepisów zawartych w określonych artykułach w celu umożliwienia właściwym władzom Państw Członkowskich ustanowienia swoich procedur i dostosowania ich do wymogów nowego rozporządzenia;

przepisy niektórych artykułów, o ile dotyczą działań połowowych na Morzu Śródziemnym, gdzie wspólna polityka rybołówstwa nie została jeszcze w pełni zastosowana, powinny wejść w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: