02022R1616 — PL — 20.09.2022 — 000.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2022/1616 z dnia 15 września 2022 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 282/2008 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 243 z 20.9.2022, s. 3)





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2022/1616

z dnia 15 września 2022 r.

w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 282/2008

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie jest szczególnym środkiem w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

2. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące: a) wprowadzania do obrotu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych objętych zakresem art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, zawierających tworzywa sztuczne pochodzące z odpadów lub z nich wytworzone; b) opracowywania i stosowania technologii i procesów recyklingu oraz instalacji do recyklingu w celu produkcji tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu i wykorzystywanych w tych materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych; c) stosowania w kontakcie z żywnością materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu oraz materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do recyklingu.

3. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do wykorzystywania odpadów do produkcji substancji włączonych do unijnego wykazu substancji dozwolonych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 10/2011 oraz do produkcji substancji podlegających art. 6 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia, jeżeli są one przeznaczone do późniejszego wykorzystania zgodnie z tym rozporządzeniem.

Artykuł 2

Definicje

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zamieszczone w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 10/2011 oraz definicje zamieszczone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2023/2006.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się również następujące definicje: 1) „odpady”, „odpady komunalne”, „gospodarowanie odpadami”, „zbieranie”, „ponowne użycie”, „recykling” oraz „odpady inne niż niebezpieczne” zgodnie z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE ( 1 ); 2) „przedsiębiorstwo spożywcze” i „podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze” zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 2 ); 3) „właściwe organy” i „audyt” zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625.

3. Do celów niniejszego rozporządzenia będą stosowane także następujące definicje: 1) „technologia recyklingu” oznacza określone połączenie fizycznych lub chemicznych koncepcji, zasad i praktyk w celu recyklingu strumienia odpadów należących do określonego rodzaju i zebranych w określony sposób w materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu należące do określonego rodzaju i o określonym przeznaczeniu, a także obejmuje technologię dekontaminacji; 2) „technologia dekontaminacji” oznacza szczególne połączenie fizycznych lub chemicznych koncepcji, zasad i praktyk stanowiących część technologii recyklingu, których podstawowym celem jest usunięcie zanieczyszczenia lub oczyszczenie; 3) „proces recyklingu” oznacza sekwencję czynności jednostkowych, które mają na celu wytworzenie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu poprzez przetwarzanie wstępne, proces dekontaminacji i dalsze przetwarzanie oraz których podstawę stanowi określona technologia recyklingu; 4) „tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu” oznacza tworzywo sztuczne powstałe w wyniku procesu dekontaminacji w ramach procesu recyklingu oraz tworzywo sztuczne powstałe w ramach kolejnych procesów dalszego przetwarzania, których to tworzyw nie przekształcono jeszcze w materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu; 5) „materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu” oznaczają materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością w stanie gotowym, wykonane w całości lub częściowo z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; 6) „zawartość materiałów z recyklingu” odnosi się do ilości tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu powstałego bezpośrednio w wyniku procesu dekontaminacji w ramach procesu recyklingu, zawartego w tworzywie sztucznym pochodzącym z recyklingu poddanym dalszemu przetwarzaniu lub w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z tego tworzywa; 7) „przetwarzanie wstępne” oznacza wszystkie operacje gospodarowania odpadami wykonywane w celu sortowania, rozdrabniania, mycia, mieszania lub innej obróbki odpadów z tworzyw sztucznych, aby nadawały się do procesu dekontaminacji; 8) „surowiec z tworzywa sztucznego” oznacza materiały z tworzyw sztucznych powstałe w wyniku przetwarzania wstępnego, które poddaje się procesowi dekontaminacji; 9) „proces dekontaminacji” oznacza określoną sekwencję czynności jednostkowych, których głównym celem jest usunięcie zanieczyszczenia z surowca z tworzywa sztucznego, tak aby nadawał się on do kontaktu z żywnością, z zastosowaniem określonej technologii dekontaminacji; 10) „przypadkowe zanieczyszczenie” oznacza zanieczyszczenie obecne w surowcu z tworzywa sztucznego pochodzące z żywności, z materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych i używanych do kontaktu z żywnością, z ich stosowania lub niewłaściwego stosowania do celów innych niż związane z żywnością oraz z niezamierzonej obecności innych substancji, materiałów i wyrobów w wyniku gospodarowania odpadami; 11) „dalsze przetwarzanie” oznacza wszystkie czynności jednostkowe następujące po procesie dekontaminacji, w wyniku których produkt jest poddawany dalszej polimeryzacji, innej obróbce lub innemu przekształceniu, co prowadzi do powstania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w stanie gotowym; 12) „instalacja do recyklingu” oznacza sprzęt służący do przeprowadzania co najmniej części procesu recyklingu; 13) „instalacja do dekontaminacji” oznacza określony sprzęt służący do przeprowadzania procesu dekontaminacji; 14) „zakład recyklingu” oznacza miejsce, w którym znajduje się co najmniej jedna instalacja do dekontaminacji; 15) „program recyklingu” oznacza porozumienie między podmiotami prawnymi dotyczące zarządzania stosowaniem, selektywną zbiórką i recyklingiem materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych w celu ograniczenia ich zanieczyszczenia lub zapobiegania mu, aby ułatwić ich recykling; 16) „podmiot zajmujący się recyklingiem” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która stosuje proces dekontaminacji; 17) „przetwórca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która przeprowadza co najmniej jedną czynność jednostkową z zakresu dalszego przetwarzania; 18) „czynność jednostkowa” oznacza czynność podstawową będącą częścią procesu i obejmującą pojedyncze przekształcenie surowca lub więcej takich przekształceń, jeżeli występują one łącznie; 19) „etap wytwarzania” oznacza co najmniej jedną sekwencyjną czynność jednostkową, po której następuje ocena jakości materiału będącego wynikiem tego etapu; 20) „partia” oznacza ilość materiału o tej samej jakości, wyprodukowanego z zastosowaniem jednolitych parametrów produkcyjnych na określonym etapie wytwarzania, przechowywanego i zamkniętego, aby wykluczyć możliwość zmieszania z innymi materiałami lub zanieczyszczenia, i oznaczonego odpowiednio pojedynczym numerem produkcyjnym.

Artykuł 3

Odpowiednie technologie recyklingu

1. Technologię recyklingu uznaje się za odpowiednią, jeżeli wykazano, że pozwala ona przetwarzać odpady na materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, które spełniają wymagania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i są bezpieczne pod względem mikrobiologicznym.

2. Technologie recyklingu rozróżnia się na podstawie następujących właściwości: a) rodzaju, sposobu zbierania i pochodzenia materiału wsadowego; b) określonego połączenia fizycznych lub chemicznych koncepcji, zasad i praktyk stosowanych w celu dekontaminacji materiału wsadowego; c) rodzaju i zamierzonego zastosowania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; d) potrzeby lub jej braku w zakresie oceny na procesów recyklingu z zastosowaniem danej technologii i udzielania na nie zezwoleń oraz związanych z tym kryteriów.

3. Odpowiednie technologie recyklingu wymieniono w załączniku I. Załącznik I może zostać zmieniony zgodnie z art. 15 i 16.

4. W przypadku gdy zdolność do osiągnięcia wystarczającej dekontaminacji w ramach procesów recyklingu, w których stosowana jest określona technologia recyklingu, zależy od dokładnych wymagań dotyczących surowca, szczegółowej konfiguracji tych procesów lub stosowanych warunków eksploatacji, a takich wymagań, takiej konfiguracji lub takich warunków nie można określić w prostych zasadach w momencie uznawania danej technologii za odpowiednią, na każdy proces recyklingu, w którym stosuje się daną technologię, Komisja wydaje zezwolenie indywidualne zgodnie z procedurą określoną w rozdziale V, w szczególności w jego art. 19 ust. 1 („zezwolenie”).

5. W załączniku I określa się, czy w odniesieniu do danej technologii recyklingu należy udzielić zezwolenia na pojedyncze procesy recyklingu.

6. Do celów niniejszego rozporządzenia za nowatorską technologię uznaje się każdą technologię recyklingu, która nie była przedmiotem decyzji o jej odpowiedniości zgodnie z art. 15 lub 16.







ROZDZIAŁ II

WPROWADZANIE DO OBROTU TWORZYW SZTUCZNYCH POCHODZĄCYCH Z RECYKLINGU ORAZ MATERIAŁÓW I WYROBÓW Z TWORZYW SZTUCZNYCH POCHODZĄCYCH Z RECYKLINGU

Artykuł 4

Wymagania dotyczące materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu

1. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu wprowadza się do obrotu tylko wtedy, gdy podczas ich produkcji spełniono wymagania określone w ust. 2–7.

2. Do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu mają zastosowanie wymogi określone w rozdziałach II, III i V rozporządzenia (UE) nr 10/2011.

3. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu wytwarza się z zastosowaniem jednego z następujących elementów: a) odpowiedniej technologii recyklingu wymienionej w załączniku I; lub b) nowatorskiej technologii, o której mowa w art. 3 ust. 6, opracowanej zgodnie z rozdziałem IV.

4. W przypadku gdy materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu wytwarza się z zastosowaniem odpowiedniej technologii recyklingu, spełnione są następujące wymagania: a) w stosownych przypadkach na proces recyklingu wykorzystywany do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu udzielono zezwolenia. b) recykling i stosowanie tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu są zgodne z wymaganiami ogólnymi określonymi w art. 6, 7 i 8, uzupełnionymi wymaganiami dotyczącymi technologii określonymi w kolumnie 8 tabeli 1 w załączniku I oraz określonymi w zezwoleniu, z zastrzeżeniem szczegółowych odstępstw określonych w kolumnie 9 tabeli 1 w załączniku I lub w zezwoleniu; c) na zasadzie odstępstwa od lit. b), jeżeli odpowiednia technologia recyklingu ma być wdrażana w ramach programu recyklingu, recykling i stosowanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu są zgodne z wymaganiami ogólnymi określonymi w art. 9 oraz, w stosownych przypadkach, z przepisami szczegółowymi dotyczącymi danej technologii określonymi w załączniku I.

5. Jeżeli materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu wytwarza się z zastosowaniem nowatorskiej technologii, spełnione są wymagania określone w art. 10–13.

6. Unijny rejestr ustanowiony w art. 24 zawiera następujące informacje dotyczące wytwarzania tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu: a) wskazanie instalacji do dekontaminacji, w której wytworzono tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu, adres zakładu recyklingu oraz dane prowadzącego go podmiotu zajmującego się recyklingiem; b) zastosowany proces recyklingu, na który zostało udzielone zezwolenie, jeżeli zastosowana odpowiednia technologia recyklingu wymaga udzielenia zezwolenia na procesy recyklingu; c) nazwę stosowanego programu recyklingu, tożsamość podmiotu nim zarządzającego oraz stosowane oznaczenia, jeżeli zastosowana technologia recyklingu wymaga stosowania programu recyklingu; d) nazwę nowatorskiej technologii, jeżeli do wytwarzania tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu stosuje się nowatorską technologię recyklingu.

7. W stosownych przypadkach status w rejestrze ustanowionym w art. 24 dotyczący procesu recyklingu, na który zostało udzielone zezwolenie, stosowanego do wytwarzania, to nie status „zawieszono” ani „cofnięto”.

8. Status w rejestrze ustanowionym w art. 24 dotyczący instalacji do dekontaminacji stosowanej do wytwarzania to nie status „zawieszono”.

Artykuł 5

Wymagania dotyczące dokumentacji, zaleceń i znakowania

1. Poszczególne partie tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu oraz materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu podlegają jednolitemu dokumentowi lub zapisowi dotyczącemu ich jakości i są oznaczone niepowtarzalnym numerem oraz nazwą etapu wytwarzania, z którego pochodzą.

2. Wprowadzanym do obrotu tworzywom sztucznym pochodzącym z recyklingu towarzyszy deklaracja zgodności zgodnie z art. 29.

3. Pojemniki z tworzywa sztucznego pochodzące z recyklingu dostarczane przetwórcom są oznakowane. Na etykiecie znajduje się symbol określony w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, a po nim: a) symbol i numer w rejestrze dotyczący instalacji do dekontaminacji, w której wytworzono tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu, zgodnie z art. 24; b) symbol , po którym następuje numer partii; c) procent masowy zawartości materiałów z recyklingu; d) maksymalny procent masowy zawartości materiałów z recyklingu, jaki mogą zawierać gotowe materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, jeżeli wynosi on mniej niż 100 %; oraz e) jeżeli deklaracja, o której mowa w ust. 2, zawiera dodatkowe zalecenia, symbol określony w normie ISO 7000 o numerze referencyjnym 1641.

4. Etykiety, o których mowa w ust. 3, muszą być przez cały czas czytelne, umieszczone w widocznym miejscu i trwale przymocowane.

Minimalna wielkość czcionki na etykietach wynosi co najmniej 17 punktów (6 mm) na pojemnikach, których największy wymiar jest mniejszy niż 75 centymetrów, 23 punkty na pojemnikach, których największy wymiar mieści się w przedziale od 75 centymetrów do 125 centymetrów oraz 30 punktów na pojemnikach, których największy wymiar przekracza 125 centymetrów.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 można zrezygnować z oznakowania zamocowanych na stałe pojemników zamontowanych w instalacjach lub przymocowanych do pojazdów.

6. Ograniczenia i wymagania określone w załączniku I dotyczące stosowania materiałów lub wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z zastosowaniem odpowiedniej technologii recyklingu, oraz, w stosownych przypadkach, ograniczenia i wymagania określone w zezwoleniu dotyczące stosowania materiałów lub wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z zastosowaniem procesu recyklingu, należy uwzględnić w oznakowaniu wymaganym na podstawie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 w odniesieniu do materiałów lub wyrobów pochodzących z recyklingu dostarczanych podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze lub konsumentom finalnym.







ROZDZIAŁ III

WYMAGANIA OGÓLNE DOTYCZĄCE RECYKLINGU TWORZYW SZTUCZNYCH I STOSOWANIA TWORZYW SZTUCZNYCH POCHODZĄCYCH Z RECYKLINGU

Artykuł 6

Wymagania dotyczące zbierania i przetwarzania wstępnego

1. Podmioty gospodarujące odpadami, które uczestniczą w łańcuchu dostaw surowca z tworzywa sztucznego, zapewniają, aby zebrane odpady z tworzyw sztucznych spełniały następujące wymagania: a) odpady z tworzyw sztucznych pochodzą wyłącznie z odpadów komunalnych lub z handlu detalicznego artykułami spożywczymi lub od innych przedsiębiorstw spożywczych, jeżeli były przeznaczone i wykorzystywane wyłącznie do kontaktu z żywnością, uwzględniając odpady wyrzucone w ramach programu recyklingu zgodnie z art. 9 ust. 6; b) odpady z tworzyw sztucznych pochodzą wyłącznie z materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych wytworzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011 lub materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu wytworzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; c) odpady z tworzyw sztucznych podlegają selektywnej zbiórce; d) obecność materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych innych niż tworzywa sztuczne, z myślą o których przewidziano proces dekontaminacji, w tym zakrętek, etykiet i klejów, innych materiałów i substancji oraz resztek żywności, jest zmniejszona do poziomu określonego w wymaganiach dotyczących surowca z tworzywa sztucznego przedstawionych przez podmiot zajmujący się recyklingiem, który to poziom nie może zagrozić osiągniętemu poziomowi dekontaminacji.

2. Do celów ust. 1 lit. c) odpady z tworzyw sztucznych uważa się za zebrane selektywnie, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków: a) składają się one wyłącznie z materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych spełniających wymagania ust. 1 lit. a) i b), które w celu recyklingu zebrano oddzielnie od wszelkich innych odpadów; b) są one zbierane razem z innymi frakcjami odpadów opakowaniowych z odpadów komunalnych lub z innymi niebędącymi opakowaniami frakcjami odpadów komunalnych z tworzyw sztucznych, metalu, papieru lub szkła, zebranymi oddzielnie od odpadów resztkowych w celu recyklingu, oraz spełnione są następujące wymagania: (i) system zbierania służy do zbierania wyłącznie odpadów innych niż niebezpieczne; (ii) zbieranie odpadów i następujące po nim sortowanie są zaprojektowane i przeprowadzane w taki sposób, aby zminimalizować zanieczyszczenie zebranych odpadów z tworzyw sztucznych wszelkimi odpadami z tworzyw sztucznych niespełniającymi wymagań ust. 1 lit. a) i b) lub innymi odpadami.

3. Odpady z tworzyw sztucznych kontroluje się podczas całego procesu zbierania i przetwarzania wstępnego za pośrednictwem systemów zapewnienia jakości. Systemy zapewnienia jakości: a) pozwalają zagwarantować spełnienie warunków i wymagań określonych w ust. 1 i 2; b) pozwalają zagwarantować możliwość śledzenia każdej partii aż do punktu pierwszego sortowania zebranych odpadów z tworzyw sztucznych; oraz c) są poświadczone przez niezależną osobę trzecią.

Art. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2023/2006 oraz pkt B załącznika do tego rozporządzenia stosuje się odpowiednio w odniesieniu do dobrej praktyki produkcyjnej, systemów kontroli i zapewnienia jakości oraz istotnej dokumentacji.

Artykuł 7

Wymagania dotyczące dekontaminacji

1. Surowiec z tworzywa sztucznego i produkt stosowanego procesu dekontaminacji muszą spełniać wymagania określone w kolumnach 3, 5 i 6 tabeli 1 w załączniku I w odniesieniu do odpowiedniej technologii recyklingu oraz, w stosownych przypadkach, szczegółowe kryteria określone w zezwoleniu.

2. Proces dekontaminacji przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi wymaganiami określonymi w kolumnie 8 tabeli 1 w załączniku I oraz, w stosownych przypadkach, ze szczegółowymi kryteriami określonymi w zezwoleniu. Podmioty zajmujące się recyklingiem zapewniają zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 2023/2006.

3. Instalacja do dekontaminacji spełniać następujące wymagania: a) znajduje się w jednym zakładzie recyklingu, zorganizowanym tak, aby nie dopuścić do zanieczyszczenia na nowo tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu lub materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; b) jej konfiguracja i działanie odpowiadają procesowi recyklingu, który jest w niej stosowany; c) działa zgodnie z opisem zawartym w streszczeniu dotyczącym monitorowania zgodności ustanowionym zgodnie z art. 26.

4. Prowadzi się repozytorium zapisów wykorzystywane do rejestrowania informacji na temat jakości poszczególnych partii, jak określono w sekcji 4.1 streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności, o którym mowa w ust. 3 lit. c). Zapisy znajdujące się w tym repozytorium przechowuje się przez okres co najmniej pięciu lat.

Artykuł 8

Dalsze przetwarzanie i wykorzystywanie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu

1. Przetwórcy spełniają następujące wymagania: a) dokonują dalszego przetwarzania tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu zgodnie z zaleceniami przekazanymi przez podmiot zajmujący się recyklingiem lub dostarczającego je przetwórcę zgodnie z art. 5 ust. 3; b) w stosownych przypadkach przekazują kolejnym przetwórcom zalecenia zgodnie z art. 5 ust. 3, 4 i 5; oraz c) w stosownych przypadkach przekazują zalecenia użytkownikom materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu zgodnie z art. 5 ust. 6.

2. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze stosują materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu zgodnie z zaleceniami otrzymanymi na podstawie art. 5 ust. 6.

Przekazują one odpowiednie zalecenia konsumentom żywności pakowanej w takie materiały i wyroby lub, w stosownych przypadkach, innym podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze.

3. Sprzedawcy detaliczni materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, które nie weszły jeszcze w kontakt z żywnością, przekazują odpowiednie zalecenia użytkownikom takich materiałów i wyrobów, jeżeli nie wynikają one z oznakowania tych materiałów i wyrobów.

Artykuł 9

Wymagania dotyczące funkcjonowania programów recyklingu

1. Jedna osoba prawna działa jako kierownik programu recyklingu i jest odpowiedzialna za ogólne funkcjonowanie tego programu.

Co najmniej 15 dni roboczych przed rozpoczęciem funkcjonowania programu recyklingu kierownik programu recyklingu informuje właściwy organ na terytorium, na którym posiada siedzibę, oraz Komisję w celu jego rejestracji w unijnym rejestrze ustanowionym zgodnie z art. 24.

Kierownik podaje swoją nazwę, adres, dane osób wyznaczonych do kontaktów, nazwę programu, streszczenie programu nieprzekraczające 300 słów, oznaczenie, o którym mowa w ust. 5, wykaz państw członkowskich, w których znajdują się podmioty działające na rynku uczestniczące w programach, oraz odniesienia do wszelkich instalacji do dekontaminacji wykorzystywanych w ramach programu. W późniejszym okresie kierownik zapewnia aktualizację tych informacji.

2. Nie sporządza się streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności, a art. 25 ust. 1 lit. c) i art. 26 nie mają zastosowania w przypadku zgłaszania przez podmioty zajmujące się recyklingiem produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu w ramach programu recyklingu, chyba że w kolumnie 8 w tabeli 1 załącznika I wymaga się jego sporządzenia. W przypadku gdy art. 25 ust. 1 lit. c) i art. 26 nie mają zastosowania, status rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g), o którym mowa w art. 25 ust. 2, to status „aktywny”.

3. Kierownik programu recyklingu dostarcza wszystkim uczestniczącym podmiotom działającym na rynku i innym organizacjom uczestniczącym jednolity dokument. W dokumencie tym określa się cele programu, wyjaśnia sposób jego funkcjonowania, podaje zalecenia oraz określa szczegółowe obowiązki, jakie nakłada się w jego ramach na uczestników. Wyjaśnienie obejmuje opis czynności w ramach recyklingu.

4. Programy recyklingu tworzy się zgodnie ze szczegółowymi wymogami mającymi zastosowanie do stosowanej odpowiedniej technologii recyklingu określonej w tabeli 1 w załączniku I oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z zezwoleniem na stosowany proces recyklingu.

Częścią programu recyklingu jest system zbierania odpadów, przewidziany z myślą o danym programie, tak aby zapewnić, by zbierano tylko materiały i wyroby, które zostały wykorzystane w ramach tego programu.

5. Na etapach wykorzystania, na których przewiduje się lub można przewidzieć kontakt z żywnością, wszystkie materiały i wyroby wykorzystywane w ramach programów recyklingu są opatrzone oznaczeniem zarejestrowanym w unijnym rejestrze ustanowionym w art. 24. Oznaczenie to musi być wyraźnie widoczne, nieusuwalne i niepowtarzalne dla danego programu recyklingu.

6. Każdy podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze wykorzystujący materiały i wyroby opatrzone oznaczeniem przewidzianym w ust. 5 zapewnia, aby te materiały i wyroby spełniały następujące wymagania: a) były znakowane, wykorzystywane i czyszczone zgodnie z zaleceniami otrzymanymi od kierownika programu recyklingu; b) były wykorzystywane wyłącznie do celów dystrybucji, przechowywania, ekspozycji i sprzedaży żywności, dla której są przewidziane; c) nie były zanieczyszczone materiałami lub substancjami innymi niż te dopuszczone w ramach programu recyklingu.

Jeżeli którekolwiek z tych wymagań nie jest spełnione, materiały lub wyroby zostaną wyłączone z programu recyklingu i wyrzucone.

7. W przypadku gdy w ramach programu dopuszcza się odbiór od konsumentów, zbieranie powinno odbywać się oddzielnie od innych odpadów w wyznaczonych punktach zbiórki odpowiednich z myślą o zapewnieniu, aby zbieranie odpadów było zgodne z programem.

8. Materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wyprodukowanych zgodnie z programem, nie można wprowadzać do obrotu w celu wykorzystania poza programem, chyba że w kolumnie 9 załącznika I przewidziano odstępstwo od tego wymagania.

9. Podmioty działające na rynku i inne organizacje, które uczestniczą w programie recyklingu: a) stosują system zapewnienia jakości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2023/2006, opracowany w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami programu; lub b) ewentualnie małe podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą wdrożyć wymagania programu jako część swoich stałych procedur na podstawie zasad „analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli” (HACCP), o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 3 ), stosując te procedury odpowiednio do zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem tworzyw sztucznych.







ROZDZIAŁ IV

OPRACOWYWANIE I SPORZĄDZENIE WYKAZU TECHNOLOGII RECYKLINGU

Artykuł 10

Wymagania dotyczące opracowywania nowatorskiej technologii

1. Kilku twórców może jednocześnie niezależnie opracowywać nowatorskie technologie, nawet jeżeli technologie te można uznać za podobne lub takie same.

W przypadku gdy podmioty działające na rynku lub inne organizacje współpracują przy opracowywaniu nowatorskiej technologii, jedna osoba prawna reprezentuje te podmioty lub organizacje i funkcjonuje jako twórca nowatorskiej technologii.

2. Co najmniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem eksploatacji pierwszej instalacji do dekontaminacji eksploatowanej na podstawie art. 4 ust. 3 lit. b) twórca zgłasza nowatorską technologię właściwemu organowi na terytorium, na którym ma siedzibę, oraz Komisji.

Do celu rejestracji nowatorskiej technologii w unijnym rejestrze ustanowionym w art. 24 twórca zamieszcza w powyższym zgłoszeniu swoją nazwę, adres, dane osób wyznaczonych do kontaktów, nazwę nowatorskiej technologii, streszczenie dotyczące nowatorskiej technologii nieprzekraczające 300 słów, ujednolicony format adresowania zasobów („adres URL”) służący wskazaniu lokalizacji sprawozdań, które mają być opublikowane zgodnie z ust. 4 i art. 13 ust. 4, oraz nazwy i adresy lub numery wszystkich zakładów recyklingu, w których przewiduje się opracowywanie danej technologii.

3. Zgłoszenie przekazywane przez twórcę zawiera również następujące szczegółowe informacje: a) charakterystykę nowatorskiej technologii na podstawie właściwości technologii recyklingu określonych w art. 3 ust. 2; b) wyjaśnienie wszelkich odstępstw od wymagań określonych w art. 6, 7 i 8 lub wyjaśnienie, czy w ramach nowatorskiej technologii stosuje się program recyklingu; c) obszerne uzasadnienie oraz dowody naukowe i badania zebrane przez twórcę, wykazujące, że dzięki nowatorskiej technologii można wytwarzać materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, które są zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, zapewniając również ich bezpieczeństwo pod względem mikrobiologicznym, w tym charakterystykę poziomów zanieczyszczeń w surowcu z tworzywa sztucznego i w tworzywach sztucznych pochodzących z recyklingu, określenie skuteczności dekontaminacji oraz określenie przenoszenia tych zanieczyszczeń z materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu do żywności, a także uzasadnienie, dlaczego zastosowane koncepcje, zasady i praktyki są wystarczające do spełnienia tych wymagań; d) opis co najmniej jednego typowego procesu recyklingu z zastosowaniem danej technologii, w tym schemat blokowy głównych etapów wytwarzania, oraz, w stosownych przypadkach, wyjaśnienie wykorzystywanego programu recyklingu i przepisów regulujących jego funkcjonowanie; e) wyjaśnienie na podstawie lit. a), w którym opisano, dlaczego technologię należy uznać za różniącą się od istniejących technologii i dlaczego należy uznać ją za nowatorską; f) streszczenie zawierające propozycję kryteriów oceny dla Urzędu na potrzeby jego ewentualnej przyszłej oceny procesów recyklingu, w których stosowana jest nowatorska technologia stanowiąca podstawę instalacji, zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 2; g) szacunkową przewidywaną liczbę instalacji do dekontaminacji, które będą eksploatowane w celu opracowania nowatorskiej technologii, oraz przewidywane adresy zakładów recyklingu, w których będą się one znajdować. Do celów lit. c) dane wykorzystywane do określenia skuteczności dekontaminacji uzyskuje się w wyniku działania instalacji pilotażowej lub pochodzą one z komercyjnej produkcji tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu i nieprzeznaczonych do kontaktu z żywnością. Jeżeli jest to konieczne do pełnego ustalenia bezpieczeństwa materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, dane uzupełnia się o badania mające na celu ocenę koncepcji, zasad i praktyk właściwych dla danej technologii. Jeżeli surowiec z tworzywa sztucznego może zawierać tworzywa sztuczne, których nie wyprodukowano zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011, wymagane dowody pozwalają wykazać, że technologia umożliwia usunięcie substancji, które zastosowano przy wytwarzaniu tych tworzyw sztucznych, w zakresie niezbędnym do zagwarantowania spełnienia wymagania określonego w art. 4 ust. 2. Informacje, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim, są dostępne dla państw członkowskich i Urzędu. Twórca dostarcza je również wszystkim podmiotom zajmującym się recyklingiem, stosującym nowatorską technologię. Informacje te bezzwłocznie aktualizuje się na podstawie nowych informacji uzyskanych w wyniku prac rozwojowych. Informacje uznaje się za mające znaczenie handlowe dla twórcy i nie podaje się ich do wiadomości publicznej przed złożeniem przez Komisję wniosku do Urzędu o ocenę danej technologii recyklingu zgodnie z art. 14.

4. W momencie zgłoszenia podmiot zajmujący się recyklingiem publikuje na swojej stronie internetowej, korzystając z adresu URL podanego zgodnie z ust. 2, również szczegółowe sprawozdanie wstępne dotyczące bezpieczeństwa wytwarzanego tworzywa sztucznego na podstawie informacji podanych w ust. 3. W sprawozdaniu tym można pominąć szczegółowe informacje dotyczące procesów recyklingu i instalacji do recyklingu wykorzystujących nowatorską technologię, o ile informacje te mają uzasadnione znaczenie handlowe, oraz przedstawić dogłębne podsumowanie zawierające wszystkie informacje niezbędne do dokonania niezależnej oceny technologii bez konieczności zapoznawania się z informacjami zawartymi w bardziej szczegółowych sprawozdaniach i badaniach.

5. Twórca dostosowuje wzór streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności przewidziany w załączniku II w zakresie niezbędnym do odzwierciedlenia szczególnych cech nowatorskiej technologii. Dostarcza on ten dostosowany wzór streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności wszystkim podmiotom zajmującym się recyklingiem stosującym nowatorską technologię.

6. W przypadku gdy technologia ma zastosowanie do programu recyklingu, twórca działa jako kierownik programu recyklingu, o którym mowa w art. 9 ust. 1. Art. 6, 7 i 8 oraz art. 9 ust. 2 nie mają zastosowania.

7. Twórca zapewnia stały dialog ze wszystkimi podmiotami zajmującymi się recyklingiem, które stosują nowatorską technologię, w celu wymiany wiedzy na temat jej funkcjonowania i możliwości dekontaminacji surowca z tworzywa sztucznego. Prowadzi on dokumentację zawierającą omówione kwestie i wnioski dotyczące funkcjonowania technologii i oferowanej przez nią możliwości dekontaminacji, udostępnianą na żądanie każdemu właściwemu organowi na terytorium, na którym znajduje się twórca lub znajdują się podmioty zajmujące się recyklingiem.

8. Właściwy organ, któremu przekazano zgłoszenie zgodnie z ust. 2, w ciągu pięciu miesięcy od zgłoszenia sprawdza, czy spełnione są wymagania określone w ust. 1–7, a następnie regularnie sprawdza wymagania wynikające z ust. 8.

W przypadku gdy właściwy organ uzna, że wymagania te nie są spełnione, informuje o swoich zastrzeżeniach twórcę i może polecić mu opóźnienie rozpoczęcia eksploatacji pierwszej instalacji do dekontaminacji zgodnie z ust. 2 do czasu, gdy dany twórca odniesie się do tych zastrzeżeń.

Twórca informuje właściwy organ o sposobie, w jaki odniósł się do zastrzeżeń, lub wyjaśnia, dlaczego uważa, że żadne działania nie są konieczne.

W przypadku gdy właściwy organ ma poważne zastrzeżenia co do bezpieczeństwa materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 11

Warunki dotyczące eksploatacji instalacji do recyklingu wykorzystujących nowatorskie technologie

1. Podstawę instalacji do recyklingu wykorzystującej nowatorską technologię recyklingu stanowi nowatorska technologia zgłoszona zgodnie z art. 10 ust. 2.

2. Podmiot zajmujący się recyklingiem musi spełniać wymogi administracyjne określone w art. 25.

3. Instalację do recyklingu wykorzystywaną w celu opracowania nowatorskiej technologii można eksploatować w sposób odbiegający od jednego ze szczegółowych wymogów określonych w art. 6, 7 i 8 lub kilku tych wymogów, lub można wykorzystywać program recyklingu zgodnie z art. 9, pod warunkiem że każde odstępstwo lub wykorzystanie tego programu jest uzasadnione wyjaśnieniem przedstawionym zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. b).

4. Podmiot zajmujący się recyklingiem musi posiadać udokumentowane informacje uzupełniające dostępne zgodnie z art. 12, z których wynika, że tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu, wytwarzane w instalacji do recyklingu, spełnia wymagania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i jest bezpieczne pod względem mikrobiologicznym.

5. Podmiot zajmujący się recyklingiem posiada uzupełnione streszczenie dotyczące monitorowania zgodności na podstawie wzoru dostarczonego przez twórcę zgodnie z art. 10 ust. 5.

6. Informacje uzupełniające, o których mowa w ust. 3, w tym wszelka dokumentacja uzupełniająca, oraz streszczenie dotyczące monitorowania zgodności, o którym mowa w ust. 4, przekazuje się twórcy i właściwym organom na ich wniosek.

Artykuł 12

Wymagania dotyczące informacji uzupełniających w odniesieniu do instalacji do recyklingu wykorzystujących nowatorską technologię

1. Podmiot zajmujący się recyklingiem przechowuje w ramach instalacji do dekontaminacji następujące informacje uzupełniające: a) streszczenie dotyczące nowatorskiej technologii, nieprzekraczające 250 słów; b) streszczenie obejmujące opis kompletnej instalacji do recyklingu i stosowanego w niej procesu, nieprzekraczające 1 500 słów. W streszczeniu tym należy wykazać bezpieczeństwo tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z użyciem instalacji, a jego podstawę stanowią informacje dostarczone przez twórcę zgodnie z art. 10 ust. 3, jak również kryteria oceny, o których mowa w art. 10 ust. 3 lit. f); c) szczegółowy schemat blokowy przedstawiający kolejność głównych etapów wytwarzania w instalacji do recyklingu, w tym wszystkie poszczególne czynności jednostkowe wykonywane w zakładzie recyklingu; d) schemat orurowania i oprzyrządowania procesu dekontaminacji zgodnie z sekcją 4.4 normy ISO 10628-1:2014, przedstawiający wyłącznie oprzyrządowanie istotne w kontekście dekontaminacji.

2. Informacje uzupełniające, o których mowa w ust. 1, są niezwłocznie aktualizowane w wyniku stałego dialogu między twórcą a podmiotami zajmującymi się recyklingiem, gdy nowe informacje stają się dostępne w wyniku eksploatacji i rozbudowy instalacji lub monitorowania zgodnie z art. 13, lub gdy twórca zmienia technologię lub zbiera nowe pomiary dotyczące działania lub funkcjonowania nowatorskiej technologii. Podmiot zajmujący się recyklingiem przekazuje wówczas twórcy zaktualizowane informacje i dokumentację uzupełniającą.

3. Do celu ust. 1 lit. b) dokumentacja uzupełniająca zawiera co najmniej następujące elementy: a) informacje o poziomie przypadkowego zanieczyszczenia obecnego w surowcu z tworzywa sztucznego oraz informacje o innych rodzajach zanieczyszczenia i ich poziomach, w szczególności w przypadku gdy na podstawie art. 11 ust. 3 surowiec z tworzywa sztucznego nie spełnia co najmniej jednego wymagania określonego w art. 6; b) informacje o ilości lub odsetku zanieczyszczenia, które można usunąć w ramach procesu dekontaminacji („skuteczność dekontaminacji”); c) informacje na temat szacowanego pozostałego zanieczyszczenia obecnego w produkcie procesu dekontaminacji, z uwzględnieniem skuteczności dekontaminacji, w tym na temat potencjalnie pozostałych substancji genotoksycznych i substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego oraz substancji, o których mowa w art. 13 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 10/2011, nawet jeśli występują w ilości poniżej granicy ich wykrywalności mającymi zastosowanie technikami analitycznymi. d) informacje na temat losów zanieczyszczeń usuniętych w procesie dekontaminacji; e) informacje na temat migracji do żywności pozostałego zanieczyszczenia obecnego w materiałach lub wyrobach z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, poddanych dalszemu przetwarzaniu zgodnie z wymaganiami procesu recyklingu i biorąc pod uwagę warunki stosowania określone dla danych materiałów i wyrobów; f) ogólne uzasadnienie, omówienie i wnioski dotyczące bezpieczeństwa materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu na podstawie informacji określonych w lit. a)–e). Informacje, o których mowa w niniejszym ustępie, należy aktualizować, a ich podstawę stanowią najnowsze informacje dotyczące tych elementów, w tym informacje dostarczane przez dostawców surowca z tworzywa sztucznego i użytkowników tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu, a także informacje uzyskane w wyniku monitorowania zgodnie z art. 13 oraz dialogu, o którym mowa w art. 10 ust. 7.

Artykuł 13

Monitorowanie i zgłaszanie poziomów zanieczyszczeń

1. Podmiot zajmujący się recyklingiem, eksploatujący instalację do dekontaminacji zgodnie z art. 11, monitoruje średni poziom zanieczyszczenia na podstawie rzetelnej strategii pobierania próbek, w ramach której pobiera próbki z partii surowca z tworzywa sztucznego i odpowiadających im poddanych dekontaminacji partii produktu. W strategii pobierania próbek uwzględnia się wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na skład surowca z tworzywa sztucznego, a w szczególności zmiany w ich pochodzeniu, zarówno geograficznym, jak i innym.

Początkowo pobieranie próbek obejmuje wszystkie partie surowca i odpowiadające im partie produktu, ale częstotliwość pobierania próbek można zmniejszyć po uzyskaniu stabilnych średnich. Częstotliwość pobierania próbek w każdym przypadku utrzymuje się na odpowiednim poziomie, aby wykryć tendencje lub inne zmiany w poziomach zanieczyszczeń partii surowca oraz aby określić, czy obecność zanieczyszczeń występuje ponownie.

Jeżeli określenie częstotliwości pobierania próbek na podstawie partii surowca z tworzywa sztucznego jest niepraktyczne ze względu na specyfikę procesu recyklingu, częstotliwość należy określić na podstawie partii wykorzystywanych w ramach najbliższej operacji przetwarzania wstępnego, w przypadku której takie określenie jest praktyczne.

Poziomy pozostałego zanieczyszczenia w produkcie określa się przed wszelkim rozcieńczeniem materiału wyjściowego przez dodanie innego materiału. Jeżeli poziomy zanieczyszczeń w produkcie są niższe od poziomu kwantyfikacji metod analitycznych stosowanych do monitorowania, monitorowanie produktu można zastąpić co najmniej jednym badaniem, w ramach którego określa się poziom pozostałego zanieczyszczenia w ograniczonej liczbie partii produktu za pomocą metod analitycznych o granicy oznaczalności wystarczająco niskiej do określenia rzeczywistej skuteczności dekontaminacji uzyskanej w instalacji do dekontaminacji. W przypadku gdy poziom pozostałego zanieczyszczenia w produkcie jest tak niski, że nie jest możliwa jego kwantyfikacja, poziom wykrywalności tych metod powinien być wystarczająco niski, aby można było stwierdzić, czy skuteczność dekontaminacji jest wystarczająca w celu zapewnienia, by materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu były zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

2. W przypadku analiz i badań wymaganych do określenia poziomu zanieczyszczenia zgodnie z ust. 1 laboratoria wykonujące te czynności biorą udział – regularnie i z zadowalającymi wynikami – w badaniach biegłości odpowiednich do tego celu. Laboratorium po raz pierwszy uczestniczy w takim badaniu biegłości przed rozpoczęciem działalności zakładu recyklingu.

3. Podmioty zajmujące się recyklingiem przekazują twórcy co najmniej raz na sześć miesięcy dane pochodzące z monitorowania oraz swoje zaktualizowane uzasadnienie zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. f), jeżeli uległo ono zmianie na podstawie tych danych.

4. Co sześć miesięcy twórca publikuje na swojej stronie internetowej sprawozdanie na podstawie najnowszych informacji ze wszystkich instalacji wykorzystujących nowatorską technologię, otrzymanych zgodnie z ust. 3.

5. Sprawozdanie to zawiera co najmniej: a) krótki opis nowatorskiej technologii na podstawie informacji, o których mowa w art. 10 ust. 3, w tym informacji wymaganych zgodnie z lit. a), b), d) i f) tego artykułu; b) streszczenie uzasadnienia dotyczącego możliwości nowatorskiej technologii i procesu lub procesów recyklingu w zakresie wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, które są zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i są bezpieczne pod względem mikrobiologicznym, na podstawie informacji zawartych w art. 10 ust. 3 lit. a)–f) oraz z uwzględnieniem informacji otrzymanych zgodnie z ust. 3 c) wykaz wszystkich substancji o masie cząsteczkowej poniżej 1 000 daltonów znajdujących się w surowcach z tworzywa sztucznego w ramach każdej z instalacji do dekontaminacji oraz w będącym ich produktem tworzywie sztucznym pochodzącym z recyklingu, uporządkowanych malejąco według ich względnego występowania i z których co najmniej 20 pierwszych wykrytych przypadkowych zanieczyszczeń w surowcu zostało zidentyfikowanych, a także ich ilości określone jako ułamek masowy surowca i produktu; d) wykaz materiałów zanieczyszczających regularnie występujących w surowcu z tworzywa sztucznego, w tym rodzajów polimerów różniących się od tych w zamierzonym surowcu z tworzywa sztucznego, tworzyw sztucznych nieprzeznaczonych do kontaktu z żywnością i innych materiałów występujących w surowcach i produktach, o których mowa w lit. c), oraz ich ilości wyrażone jako ułamek masowy surowca i produktu; e) analizę najbardziej prawdopodobnego pochodzenia zidentyfikowanych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. c) i d), oraz stwierdzenie, czy to pochodzenie może być przyczyną jednoczesnej obecności innych substancji potencjalnie niebezpiecznych, których nie wykryto ani nie zidentyfikowano za pomocą stosowanych technik analitycznych; f) pomiar lub oszacowanie poziomów migracji do żywności zanieczyszczeń obecnych w materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; g) szczegółowy opis stosowanej strategii pobierania próbek; h) szczegółowy opis stosowanych procedur i metod analitycznych, w tym procedur pobierania próbek oraz granic wykrywalności i oznaczalności, a także dane walidacyjne i uzasadnienie ich odpowiedniości; i) analizę i wyjaśnienie wszelkich zaobserwowanych rozbieżności między oczekiwanymi poziomami zanieczyszczeń w surowcu z tworzywa sztucznego i w produkcie w ramach instalacji i jej skutecznością dekontaminacji na podstawie uzasadnienia podanego w lit. b) a rzeczywistymi wynikami podanych w lit. c); j) omówienie różnic w stosunku do poprzednich sprawozdań opublikowanych zgodnie z niniejszym ustępem, jeżeli takie występują.

Artykuł 14

Ocena nowatorskich technologii

1. Jeżeli Komisja uzna, że dostępne są wystarczające dane dotyczące nowatorskiej technologii, może z własnej inicjatywy zwrócić się do Urzędu o ocenę danej technologii i uwzględnić w odnośnym wniosku inne nowatorskie technologie, pod warunkiem że są one zasadniczo podobne lub takie same.

2. Twórca może zwrócić się do Komisji o rozpoczęcie oceny, o której mowa w ust. 1, po opublikowaniu co najmniej czterech kolejnych sprawozdań zgodnie z art. 13 ust. 4 dotyczących instalacji do dekontaminacji.

W przypadku gdy twórca zwróci się o ocenę nowatorskiej technologii, Komisja może opóźnić skierowanie wniosku do Urzędu o maksymalnie dwa lata, jeżeli uzna, że dostępna wiedza na temat nowatorskiej technologii jest nadal niewystarczająca lub gdy inne podmioty opracowują takie same lub podobne nowatorskie technologie.

3. Urząd ocenia odpowiedniość technologii dekontaminacji, stosowanej w ramach nowatorskiej technologii, biorąc pod uwagę technologię recyklingu jako całość.

Ocena odpowiedniości obejmuje skuteczność zastosowanych zasad chemicznych lub fizycznych w celu dekontaminacji określonego surowca z tworzywa sztucznego, tak aby materiały i wyroby z tworzyw sztucznych wytworzone z tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu, uzyskanego z zastosowaniem nowatorskiej technologii, były zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004. Obejmuje ona również bezpieczeństwo pod względem mikrobiologicznym.

4. W ciągu jednego roku od otrzymania wniosku o ocenę nowatorskiej technologii Urząd publikuje opinię na temat wyniku oceny. Opinia ta zawiera: a) charakterystykę technologii recyklingu na podstawie właściwości określonych w art. 3 ust. 2; b) omówienie i wnioski dotyczące oceny możliwości nowatorskiej technologii w zakresie recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych zgodnie z ust. 3, w tym szczegółowe uwagi lub zastrzeżenia, jakie Urząd ma do danej technologii oraz do wykorzystujących ją procesów i instalacji, a także określenie i uzasadnienie wszelkich ograniczeń i wymagań uznanych za niezbędne; c) wniosek dotyczący tego, czy pojedyncze procesy recyklingu wykorzystujące daną technologię recyklingu wymagają dalszej indywidualnej oceny zgodnie z art. 17–20; d) jeżeli Urząd stwierdzi, że konieczna jest indywidualna ocena procesów recyklingu, szczegółowe wytyczne, o których mowa w art. 20 ust. 2; e) w przypadku gdy Urząd stwierdzi, że indywidualna ocena procesów recyklingu nie jest konieczna, informacje równoważne informacjom wymaganym na podstawie art. 18 ust. 4 lit. c)–g).

5. Jeżeli Urząd uzna, że do oceny nowatorskiej technologii konieczne jest zaangażowanie nowych ekspertów, może przedłużyć okres przewidziany w ust. 3 o maksymalnie jeden rok.

6. Jeżeli jest to niezbędne do ukończenia oceny, Urząd może zwrócić się do twórców ocenianych nowatorskich technologii o uzupełnienie dostępnych informacji o informacje zebrane zgodnie z art. 10 i 12, a także o inne informacje lub wyjaśnienia, które uzna za niezbędne do tego celu, w określonych przez siebie terminach, nieprzekraczających łącznie 1 roku. Jeżeli Urząd zwraca się o takie informacje uzupełniające, bieg terminu określonego w ust. 4 ulega zawieszeniu do czasu otrzymania wymaganych informacji od jednego twórcy, czy też kilku lub wszystkich twórców, stosownie do celów oceny.

7. Komisja może podjąć decyzję o dostosowaniu terminów, o których mowa w ust. 3, 4 i 5, w odniesieniu do oceny określonej nowatorskiej technologii, po konsultacji z Urzędem i twórcami tej technologii.

8. Art. 39–39e rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 stosuje się odpowiednio do informacji uzupełniających wymaganych zgodnie z ust. 6; w tym celu twórcę lub twórców nowatorskich technologii objętych oceną uznaje się za wnioskodawcę.

Do celu oceny technologii Urząd zapewnia poufne traktowanie informacji uzupełniających, o które wnioskuje, dotyczących aspektów specyficznych dla poszczególnych procesów recyklingu i instalacji stosowanych przez podmiot zajmujący się recyklingiem. Informacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b) i e) oraz w art. 12 ust. 3, nie traktuje się jako poufne.

Informacje uznane za poufne zgodnie z niniejszym ustępem nie są udostępniane innym twórcom, podmiotom zajmującym się recyklingiem lub osobom trzecim ani udostępniane pomiędzy nimi bez zgody właściciela tych informacji.

9. Jeżeli twórcy innych nowatorskich technologii nieobjętych zakresem oceny opublikują nowe informacje istotne dla oceny, Urząd może je uwzględnić.

Artykuł 15

Decyzja w sprawie odpowiedniości nowatorskiej technologii

1. Biorąc pod uwagę opinię Urzędu, odpowiednie przepisy prawa Unii i inne uzasadnione czynniki istotne dla rozpatrywanej sprawy, Komisja podejmuje decyzję, czy nowatorska technologia jest nową odpowiednią technologią recyklingu zgodnie z art. 3 ust. 1, czy też należy ją włączyć do istniejącej odpowiedniej technologii recyklingu.

Jeżeli Komisja uzna, że nowatorska technologia jest odpowiednią technologią recyklingu, w razie potrzeby określi szczegółowe wymogi mające zastosowanie do tej technologii i zdecyduje, czy procesy recyklingu z jej zastosowaniem będą podlegać obowiązkowi uzyskania zezwolenia i czy będą obejmować wykorzystanie programu recyklingu.

2. W przypadku gdy Komisja uzna, że procesy recyklingu z zastosowaniem danej technologii powinny podlegać obowiązkowi uzyskania zezwolenia, określa ona przepisy dotyczące funkcjonowania instalacji do recyklingu, które zgłoszono zgodnie z art. 10 ust. 2.

3. Technologia, której nie uznano za odpowiednią zgodnie z ust. 1, nie jest już uznawana za nowatorską technologię. Twórcy mogą wykorzystać tę technologię jako podstawę do rozpoczęcia opracowywania innej nowatorskiej technologii, pod warunkiem że zostanie ona znacząco zmieniona w celu uwzględnienia zastrzeżeń Urzędu lub Komisji.

Artykuł 16

Klauzula ochronna dotycząca wprowadzania do obrotu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z zastosowaniem nowatorskiej lub odpowiedniej technologii recyklingu

1. Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja może przeanalizować, czy istnieją podstawy do zmiany warunków wprowadzania do obrotu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, wytworzonych z zastosowaniem określonej technologii recyklingu, lub całkowitego uniemożliwienia ich wprowadzania do obrotu, nawet jeżeli daną technologię uznano za odpowiednią.

2. Do celów analizy, o której mowa w ust. 1, twórca technologii, twórcy, producenci lub dostawcy procesów recyklingu lub instalacji do recyklingu wykorzystujących daną technologię, takich jak te, o których mowa w art. 17 ust. 1, podmioty zajmujące się recyklingiem, przetwórcy i państwa członkowskie przekazują Komisji wszystkie informacje, jakie uzyskali na temat technologii recyklingu. W razie potrzeby Komisja może zasięgnąć opinii Urzędu.

3. Komisja może wezwać podmioty, o których mowa w ust. 2, do realizacji określonego programu monitorowania lub przeprowadzenia badania migracji. Komisja może określić terminy, przed upływem których podmioty te dostarczą wymagane informacje lub sprawozdania.

4. Na podstawie wyników swojej analizy Komisja może: a) w razie potrzeby określić ograniczenia i wymagania dotyczące danej technologii; b) uznać daną technologię recyklingu za nieodpowiednią.

5. W przypadku gdy Komisja uzna, że dana technologia recyklingu jest nieodpowiednia, stosuje się art. 15 ust. 3.







ROZDZIAŁ V

PROCEDURA UDZIELANIA ZEZWOLENIA NA POJEDYNCZE PROCESY RECYKLINGU

Artykuł 17

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pojedyncze procesy recyklingu

1. Aby uzyskać zezwolenie na pojedynczy proces recyklingu, osoba fizyczna lub prawna, która opracowała proces dekontaminacji w ramach procesu recyklingu, wyłącznie na własne potrzeby jako podmiot zajmujący się recyklingiem lub w celu sprzedaży podmiotom zajmującym się recyklingiem instalacji do recyklingu lub dekontaminacji bądź udzielania im licencji na nią, zwana dalej „wnioskodawcą”, składa wniosek zgodnie z ust. 2.

2. Wnioskodawca składa wniosek do właściwego organu państwa członkowskiego wraz z następującymi elementami: a) nazwą lub imieniem i nazwiskiem oraz adresem wnioskodawcy; b) dokumentacją techniczną zawierającą informacje określone w ust. 5; c) streszczeniem dokumentacji technicznej.

3. Właściwy organ, o którym mowa w ust. 2: a) potwierdza wnioskodawcy otrzymanie wniosku na piśmie w ciągu 14 dni od jego otrzymania, podając datę otrzymania; b) niezwłocznie informuje o tym Urząd; c) udostępnia Urzędowi wniosek wraz ze wszystkimi informacjami uzupełniającymi dostarczonymi przez wnioskodawcę.

4. Urząd niezwłocznie: a) informuje Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o złożonym wniosku i udostępnia im wniosek oraz wszystkie informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę; b) publikuje wniosek, odpowiednie informacje dodatkowe oraz wszelkie informacje uzupełniające dostarczone przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004, o ile ust. 6 niniejszego artykułu nie stanowi inaczej.

5. Dokumentacja techniczna zawiera następujące informacje: a) wszelkie informacje wymagane w szczegółowych wytycznych opublikowanych przez Urząd zgodnie z art. 20 ust. 2; b) opis przetwarzania wstępnego przeprowadzonego w celu uzyskania surowca z tworzywa sztucznego nadającego się do poddania procesowi dekontaminacji oraz szczególnych procedur kontroli jakości stosowanych podczas zbierania i przetwarzania wstępnego, w tym szczegółowe wymagania dotyczące wstępnie przetworzonego surowca z tworzywa sztucznego; c) opis wszelkiego wymaganego dalszego przetwarzania tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu oraz opis zamierzonego zastosowania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, a także opis zastosowań, do których nie byłyby one odpowiednie, w tym odpowiednie zalecenia i oznakowania, które należy przekazać przetwórcom i użytkownikom końcowym materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; d) prosty schemat blokowy wszystkich czynności jednostkowych wykorzystywanych w procesie dekontaminacji, zawierający odniesienia do procedur związanych z surowcem, produktem oraz kontrolą jakości stosowanych w ramach każdej czynności; e) schemat orurowania i oprzyrządowania procesu dekontaminacji zgodnie z sekcją 4.4 normy ISO 10628-1:2014, przedstawiający wyłącznie oprzyrządowanie istotne w kontekście dekontaminacji. f) opis procedur kontroli jakości stosowanych w ramach każdej czynności jednostkowej procesu dekontaminacji, w tym: (i) wartości monitorowanych parametrów, takich jak temperatury robocze, ciśnienia, natężenia przepływu i stężenia, oraz ich dopuszczalne zakresy; (ii) analizy laboratoryjne i ich częstotliwość, jeżeli mają miejsce; (iii) procedury korekty i prowadzenia dokumentacji; oraz (iv) wszelkie inne informacje, które wnioskodawca uzna za istotne dla pełnego opisu swoich procedur kontroli jakości.

6. Informacje dostarczone zgodnie z ust. 5 lit. e) i f) oraz równoważne informacje przedłożone zgodnie z ust. 5 lit. a) mogą być traktowane jako poufne zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

Artykuł 18

Opinia Urzędu

1. W terminie sześciu miesięcy od otrzymania ważnego wniosku Urząd publikuje opinię, w której stwierdza, czy w ramach procesu recyklingu można zastosować odpowiednią technologię recyklingu, tak aby materiały i wyroby z tworzyw sztucznych wytwarzane w ramach tego procesu spełniały wymagania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i były bezpieczne pod względem mikrobiologicznym

Urząd może przedłużyć termin, o którym mowa w akapicie pierwszym, o okres nie dłuższy niż kolejne sześć miesięcy. W takim przypadku udziela on wnioskodawcy, Komisji oraz państwom członkowskim wyjaśnienia w związku z zaistniałym przedłużeniem.

2. W razie potrzeby Urząd może zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie w określonym terminie danych szczegółowych dołączonych do wniosku, na piśmie lub w drodze ustnych wyjaśnień. Jeżeli Urząd występuje o informacje uzupełniające, termin określony w ust. 1 ulega zawieszeniu do czasu dostarczenia tych informacji.

3. Urząd: a) sprawdza, czy informacje i dokumenty złożone przez wnioskodawcę są zgodnie z art. 17 ust. 5, gdyż w takim przypadku wniosek jest uznany za ważny; b) informuje wnioskodawcę, Komisję i państwa członkowskie w razie stwierdzenia, iż wniosek jest nieważny.

4. Opinia Urzędu zawiera następujące informacje: a) dane identyfikacyjne i adres wnioskodawcy; b) numer przypisany w tabeli 1 w załączniku I odpowiedniej technologii recyklingu, którą wykorzystuje się w ramach procesu; c) krótki opis procesu recyklingu, w tym krótki opis wymaganych etapów przetwarzania wstępnego i dalszego przetwarzania, charakterystykę surowca z tworzywa sztucznego oraz warunki i ograniczenia stosowania produktu; d) schemat przebiegu procesu dekontaminacji, w którym określono kolejność poszczególnych czynności jednostkowych ocenionych przez Urząd, wraz z opisem każdej z tych czynności oraz sposobem kontrolowania wszelkich parametrów krytycznych dla ich realizacji; e) naukową ocenę skuteczności dekontaminacji zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 20 ust. 2; f) omówienie i wnioski dotyczące tego, czy w procesie recyklingu można wytwarzać materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, które są zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i są bezpieczne pod względem mikrobiologicznym, w tym uzasadnienie ograniczeń i wymagań, które zdaniem Urzędu powinny mieć zastosowanie do surowca z tworzywa sztucznego, konfiguracji i działania procesu dekontaminacji oraz stosowania tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu oraz materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu; g) w stosownych przypadkach wszelkie zalecenia dotyczące monitorowania zgodności procesu recyklingu z warunkami zawartymi w zezwoleniu.

Artykuł 19

Zezwolenie na pojedynczy proces recyklingu

1. Biorąc pod uwagę opinię Urzędu, odpowiednie przepisy prawa Unii i inne uzasadnione czynniki istotne dla rozpatrywanej kwestii, Komisja stwierdza, czy pojedynczy proces recyklingu jest zgodny z warunkami stosowania odpowiedniej technologii recyklingu, którą stosuje, i czy w jego wyniku powstają materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, które są zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 i są bezpieczne pod względem mikrobiologicznym.

Komisja przygotowuje projekt decyzji, którą kieruje do wnioskodawcy, udzielając lub odmawiając zezwolenia na proces recyklingu. Zastosowanie ma art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 oraz art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ( 4 ).

Jeżeli projekt decyzji nie jest zgodny z opinią Urzędu, Komisja wyjaśnia przyczyny swojej decyzji.

2. Decyzja, na podstawie której udziela się zezwolenia, obejmuje następujące informacje: a) numer zezwolenia na proces recyklingu („RAN”); b) nazwę procesu recyklingu; c) technologię recyklingu, zgodnie z wykazem w załączniku I, w związku z którą udzielono zezwolenia na dany proces; d) nazwę lub imię i nazwisko oraz adres posiadacza zezwolenia; e) odniesienie do opinii Urzędu stanowiącej podstawę decyzji; f) wszelkie szczegółowe wymogi dotyczące działania procesu dekontaminacji, przetwarzania wstępnego i dalszego przetwarzania, uzupełniające wymagania ogólne określone w art. 6, 7 i 8 lub art. 9, lub wprowadzające odstępstwa od tych wymagań; g) wszelkie szczegółowe wymogi dotyczące monitorowania i weryfikacji zgodności procesu recyklingu z warunkami określonymi w zezwoleniu; h) wszelkie warunki, wymagania i szczegółowe wymogi dotyczące oznakowania w odniesieniu do stosowania tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu uzyskanego w wyniku danego procesu.

Artykuł 20

Wytyczne publikowane przez Urząd

1. Urząd w porozumieniu z Komisją publikuje szczegółowe wytyczne dotyczące przygotowania i składania wniosku, uwzględniając standardowe formaty danych, jeżeli takie ustanowiono zgodnie z art. 39f rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który stosuje się odpowiednio.

2. W odniesieniu do każdej odpowiedniej technologii recyklingu, w związku z którą wymagane jest zezwolenie na pojedyncze procesy recyklingu, Urząd publikuje wytyczne naukowe z opisem kryteriów oceny i podejścia do oceny naukowej, które będzie stosować w celu oceny możliwości dekontaminacji w ramach tych procesów recyklingu. W wytycznych określa się informacje, które należy zawrzeć w dokumentacji wniosku o udzielenie zezwolenia na proces recyklingu z zastosowaniem tej konkretnej technologii.

Artykuł 21

Ogólne obowiązki wynikające z udzielenia zezwolenia na proces recyklingu

1. Udzielenie zezwolenia na proces recyklingu nie wpływa na odpowiedzialność cywilną i karną podmiotu działającego na rynku w odniesieniu do procesu recyklingu, na który zostało udzielone zezwolenie, instalacji do recyklingu wykorzystującej ten proces, tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu oraz materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu uzyskanych w wyniku procesu recyklingu, a także żywności mającej kontakt z takim materiałem lub wyrobem.

2. Posiadacz zezwolenia lub każdy podmiot zajmujący się recyklingiem niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich nowych informacjach naukowych lub technicznych, które mogą mieć wpływ na ocenę stanowiącą podstawę zezwolenia.

3. Posiadacz zezwolenia może zezwolić osobom trzecim na eksploatację instalacji do dekontaminacji na podstawie jego licencji w charakterze podmiotów zajmujących się recyklingiem. Posiadacz zezwolenia zapewnia, aby takie podmioty zajmujące się recyklingiem otrzymały wszelkie niezbędne informacje, zalecenia i wsparcie z myślą o zapewnieniu zgodności eksploatacji instalacji i uzyskiwanego w jej ramach tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu z niniejszym rozporządzeniem.

4. Posiadacz zezwolenia niezwłocznie informuje właściwy organ na terytorium, na którym ma siedzibę, oraz Komisję o wszelkich zmianach dotyczących jego punktów kontaktowych, nazwy handlowej i nazwy przedsiębiorstwa lub innych informacji zawartych w rejestrze ustanowionym zgodnie z art. 24, a także innych informacji istotnych w kontekście udzielenia zezwolenia na proces recyklingu.

5. Posiadacz zezwolenia niezwłocznie informuje właściwy organ na terytorium, na którym ma siedzibę, oraz Komisję o sytuacji, w której nie może lub nie zamierza dłużej wykonywać swoich obowiązków jako posiadacz zezwolenia zgodnie z niniejszym artykułem. Posiadacz zezwolenia przekazuje wszystkie niezbędne informacje, aby umożliwić Komisji stwierdzenie, czy należy zmienić lub cofnąć zezwolenie na proces recyklingu.

Artykuł 22

Wniosek posiadacza zezwolenia o zmianę zezwolenia

1. Posiadacz zezwolenia może wystąpić o zmianę zezwolenia na proces recyklingu.

2. Zmiana, o której mowa w ust. 1, podlega procedurze określonej w art. 17–20, o ile niniejszy artykuł nie stanowi inaczej.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące informacje: a) odniesienie do wniosku pierwotnego; b) dokumentację techniczną zawierającą informacje wymagane w art. 17 ust. 5, w tym informacje z dokumentacji technicznej już przedłożonej w związku z wnioskiem pierwotnym zgodnie z art. 17 ust. 5 i art. 18 ust. 2, zaktualizowane o zmiany. Wszystkie zmiany (skreślenia i uzupełnienia) są wyraźnie zaznaczone i widoczne w dokumentacji technicznej; c) nowe, pełne streszczenie dokumentacji technicznej w standardowej postaci; d) co najmniej jedno uzupełnione streszczenie dotyczące monitorowania zgodności w odniesieniu do instalacji do dekontaminacji wykorzystującej proces, na który udzielono zezwolenia, przedłożone właściwemu organowi zgodnie z art. 26, oraz jego zaktualizowaną wersję zawierającą wszystkie ewentualne zmiany, których można się spodziewać w wyniku wnioskowanej zmiany.

4. Jeżeli zmiana dotyczy przeniesienia zezwolenia na proces recyklingu na osobę trzecią, posiadacz zezwolenia powiadamia Komisję przed przeniesieniem, podając nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz dane kontaktowe tej osoby trzeciej. W momencie przeniesienia przekazuje osobie trzeciej zezwolenie, którego dotyczy powiadomienie, dokumentację techniczną i wszystkie zawarte w niej dokumenty. Osoba trzecia niezwłocznie kontaktuje się z Komisją listem poleconym, w którym stwierdza, że wyraża zgodę na przeniesienie, otrzymała wszystkie dokumenty i zgadza się pełnić wszystkie obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia i zezwolenia.

Artykuł 23

Zmiana, zawieszenie i cofnięcie zezwolenia na proces recyklingu z inicjatywy właściwych organów, Urzędu lub Komisji

1. Z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego lub Komisji Urząd ocenia, czy opinia, zezwolenie na proces recyklingu lub proces recyklingu są nadal zgodne z niniejszym rozporządzeniem zgodnie z procedurą określoną w art. 18, który stosuje się odpowiednio. W razie potrzeby Urząd może zasięgnąć opinii posiadacza zezwolenia.

2. Przed złożeniem wniosku zgodnie z ust. 1 Komisja lub państwo członkowskie konsultuje się z Urzędem w sprawie konieczności przeprowadzenia nowej oceny procesu, na który udzielono zezwolenia, na podstawie danych szczegółowych zawartych w wniosku. Urząd przedstawia Komisji oraz, w stosownych przypadkach, wnioskującemu państwu członkowskiemu swoją opinię w terminie 20 dni roboczych. Jeżeli Urząd uzna, że ocena nie jest konieczna, przedstawia Komisji oraz, w stosownych przypadkach, wnioskującemu państwu członkowskiemu pisemne wyjaśnienie.

3. Na podstawie opinii Urzędu opublikowanej zgodnie z art. 18 ust. 1 Komisja może podjąć decyzję o zmianie lub cofnięciu zezwolenia. W razie potrzeby można zawiesić proces recyklingu lub eksploatację określonych instalacji do dekontaminacji do czasu wdrożenia tych zmian w ramach instalacji do recyklingu wykorzystujących dany proces. Status rejestracji w unijnym rejestrze ulega odpowiedniej zmianie.







ROZDZIAŁ VI

REJESTRACJA INFORMACJI NIEZBĘDNYCH DO KONTROLI

Artykuł 24

Unijny rejestr technologii, podmiotów zajmujących się recyklingiem, procesów recyklingu, programów recyklingu i instalacji do dekontaminacji

1. Ustanawia się publiczny unijny rejestr nowatorskich technologii, podmiotów zajmujących się recyklingiem, procesów recyklingu, programów recyklingu i instalacji do dekontaminacji (zwany dalej „rejestrem”).

2. Rejestr zawiera: a) nazwy nowatorskich technologii oraz nazwy i adresy twórców, a także adres URL, o którym mowa w art. 10 ust. 2; b) nazwy procesów recyklingu, na które zostało udzielone zezwolenie, oraz nazwy lub imiona i nazwiska oraz adresy posiadaczy zezwoleń, a także informacje o tym, jaką technologię wykorzystuje się w każdym z procesów; c) status zezwolenia w przypadku każdego zarejestrowanego procesu recyklingu, w tym informację, czy zezwolenie jest zawieszone, cofnięte lub czy podlega przepisom przejściowym, oraz ostatnią datę zmiany statusu zezwolenia; d) nazwę przedsiębiorstwa i adres siedziby głównej podmiotów zajmujących się recyklingiem eksploatujących instalację do dekontaminacji; e) adresy zakładów recyklingu; f) instalacje do dekontaminacji, wykorzystywaną w nich technologię, zakład, w którym się znajdują, oraz stosowany w ich ramach proces, na który udzielono zezwolenia, jeżeli taki występuje; g) status rejestracji instalacji do dekontaminacji, w tym informację, czy jest to status „nowo zarejestrowana”, „w trakcie ustanawiania”, „aktywna” lub „zawieszono”, oraz ostatnią datę zmiany tego statusu; h) nazwy programów recyklingu oraz nazwy i adresy podmiotów zarządzających programami; i) oznaczenia wymagane zgodnie z art. 9 ust. 5; j) w stosownych przypadkach informacje wymagane zgodnie z art. 19 ust. 2; k) odniesienia między technologiami, procesami, programami, podmiotami zajmującymi się recyklingiem oraz instalacjami i programami.

3. Powyższe informacje przechowuje się w rejestrze w tabelach. W rejestrze nadaje się poniższym podmiotom niepowtarzalne numery w następujący sposób: — procesom recyklingu, na które zostało udzielone zezwolenie, nadaje się numer zezwolenia na recykling ( recycling authorisation number , „RAN”), — podmiotom zajmującym się recyklingiem nadaje się numer podmiotu zajmującego się recyklingiem ( recycler operator number , „RON”), — instalacjom do dekontaminacji nadaje się numer instalacji do recyklingu ( recycling installation number , „RIN”), — programom recyklingu nadaje się numer programu recyklingu ( recycling scheme number , „RSN”), — zakładom recyklingu nadaje się numer zakładu recyklingu ( recycling facility number , „RFN”), — nowatorskim technologiom recyklingu nadaje się numer nowatorskiej technologii ( novel technology number , „NTN”).

4. Rejestr jest publicznie dostępny.

Artykuł 25

Rejestracja podmiotów zajmujących się recyklingiem i instalacji do dekontaminacji

1. Podmioty zajmujące się recyklingiem spełniają następujące wymogi administracyjne: a) co najmniej 30 dni roboczych przed rozpoczęciem produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu w instalacji do dekontaminacji podmiot zajmujący się recyklingiem zgłasza Komisji i właściwemu organowi na terytorium, na którym znajduje się instalacja, instalację oraz adres zakładu, w którym się ona znajduje, albo numer tego zakładu, a także własny numer rejestracji, jeżeli podmiot zajmujący się recyklingiem jest już zarejestrowany, numer zezwolenia na recykling, jeżeli stosuje proces, na który udzielono zezwolenia, oraz numer odpowiedniej lub nowatorskiej technologii, w stosownych przypadkach; b) po zgłoszeniu swojej pierwszej instalacji do dekontaminacji zgodnie z lit. a) podmiot zajmujący się recyklingiem zgłasza Komisji i właściwemu organowi na terytorium, na którym znajduje się jego siedziba główna, nazwę swojego przedsiębiorstwa, osoby wyznaczone do kontaktów i adres siedziby głównej; c) podmiot zajmujący się recyklingiem posiada uzupełnione streszczenie dotyczące monitorowania zgodności zgodnie z załącznikiem II, dostępne w ramach instalacji do recyklingu, i przedłożył je właściwemu organowi zgodnie z art. 26.

2. Po otrzymaniu zgłoszenia zgodnie z ust. 1 lit. a) instalację rejestruje się w unijnym rejestrze, a status rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g) to „nowo zarejestrowana”.

3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), zawiera odniesienie do procesu recyklingu, na który zostało udzielone zezwolenie i na podstawie którego działa instalacja do dekontaminacji, jeżeli taki istnieje, do odpowiedniej lub nowatorskiej technologii, którą stosuje, oraz, w stosownych przypadkach, do programu recyklingu, któremu podlega.

4. Podmiot zajmujący się recyklingiem powiadamia Komisję i właściwy organ na terytorium, na którym znajduje się instalacja do dekontaminacji lub ma siedzibę podmiot zajmujący się recyklingiem, stosownie do przypadku, o wszelkich zmianach dotyczących informacji na potrzeby rejestracji przekazanych zgodnie z niniejszym artykułem.

Artykuł 26

Streszczenie dotyczące monitorowania zgodności i weryfikacja działania instalacji do dekontaminacji

1. Podmioty zajmujące się recyklingiem sporządzają streszczenie dotyczące monitorowania zgodności w przypadku każdej instalacji do dekontaminacji będącej pod ich kontrolą, korzystając ze wzoru przedstawionego w załączniku II lub, w przypadku nowatorskiej technologii, wzoru dostarczonego przez twórcę, jeżeli jest on inny.

W streszczeniu dotyczącym monitorowania zgodności należy przedstawić podsumowanie, w którym wyraźnie opisuje się instalację do recyklingu, jej działanie oraz odpowiednie procedury i dokumenty w sposób wykazujący zgodność z niniejszym rozporządzeniem.

Podmioty zajmujące się recyklingiem uwzględniają obowiązujące wytyczne opublikowane przez Komisję odnoszące się do streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności, a także szczególną sytuację w danym zakładzie recyklingu, w którym znajduje się instalacja.

2. Podmioty zajmujące się recyklingiem przedkładają streszczenie dotyczące monitorowania zgodności właściwemu organowi na terytorium, na którym znajduje się instalacja do dekontaminacji, w ciągu jednego miesiąca od daty rozpoczęcia produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu za pomocą tej instalacji. Właściwy organ niezwłocznie powiadamia Komisję o otrzymaniu streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności. Status rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g) zmienia się na „w trakcie ustanawiania”.

3. Właściwy organ sprawdza, czy informacje zawarte w streszczeniu dotyczącym monitorowania zgodności są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, i w tym celu przeprowadza kontrolę instalacji do recyklingu zgodnie z art. 27.

Jeżeli nie można stwierdzić zgodności, właściwy organ zwraca się do podmiotu zajmującego się recyklingiem o uaktualnienie informacji zawartych w streszczeniu dotyczącym monitorowania zgodności, dotyczących działania instalacji do recyklingu lub obu tych kategorii w stosownych przypadkach.

Po stwierdzeniu zgodności właściwy organ informuje o tym Komisję. Status rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g) zmienia się na „aktywny”.

4. Jeżeli właściwy organ nie poinformuje Komisji o stwierdzeniu zgodności w ciągu jednego roku od daty rozpoczęcia produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu w instalacji do dekontaminacji, status rejestracji zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g) zmienia się na status „zawieszono”.

Jeżeli przez jeden rok status instalacji do dekontaminacji to status „zawieszono”, wpis dotyczący danej instalacji zostaje usunięty z rejestru.







ROZDZIAŁ VII

KONTROLE URZĘDOWE

Artykuł 27

Kontrole urzędowe instalacji do recyklingu

Kontrole urzędowe instalacji do recyklingu i podmiotów zajmujących się recyklingiem obejmują w szczególności audyty zgodnie z art. 14 lit. i) rozporządzenia (UE) 2017/625.

Audyty te uzupełnia się o:

a) ocenę procedur dobrej praktyki wytwarzania zgodnie z art. 14 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/625;

b) badanie, zgodnie z art. 14 lit. a) i e) rozporządzenia (UE) 2017/625, streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności ustanowionego zgodnie z art. 26 oraz, na podstawie tego streszczenia, kontroli, które wprowadziły podmioty, oraz dokumentów i zapisów, o których mowa w tym streszczeniu.

Artykuł 28

Niezgodność tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu

1. Właściwy organ stwierdza niezgodność partii tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu, jeżeli w trakcie kontroli urzędowych stwierdzi, że: a) podmiot zajmujący się recyklingiem wprowadził ją do obrotu bez odpowiedniej dokumentacji lub oznakowania; b) podmiot zajmujący się recyklingiem nie może wykazać na podstawie swoich zapisów i innej dokumentacji, że została wyprodukowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; c) partię wyprodukowano w instalacji do recyklingu, której funkcjonowanie było niezgodne z niniejszym rozporządzeniem w okresie określonym zgodnie z ust. 3.

2. W przypadku stwierdzenia niezgodności co najmniej jednej partii właściwy organ podejmuje odpowiednie działania zgodnie z art. 138 rozporządzenia (UE) 2017/625.

3. Funkcjonowanie instalacji do recyklingu uznaje się za niezgodne z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że: a) co najmniej dwie partie są niezgodne na podstawie ust. 1 lit. b) ze względu na nieprawidłowości w funkcjonowaniu instalacji do recyklingu oraz że ze względu na swój charakter nieprawidłowości te mogą mieć wpływ na inne partie, b) wytwarzanie tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu w instalacji do recyklingu nie jest zgodne z wymaganiami ogólnymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz, w stosownych przypadkach, ze szczegółowymi wymogami mającymi zastosowanie do wykorzystywanej odpowiedniej technologii recyklingu i stosowanego procesu recyklingu lub z wymogami mającymi zastosowanie do stosowanej nowatorskiej technologii lub c) w stosownych przypadkach nie mógł zweryfikować streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności zgodnie z art. 24 ust. 3 w terminie jednego roku od daty rozpoczęcia produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu w instalacji do dekontaminacji.

W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że funkcjonowanie instalacji do recyklingu jest niezgodne z niniejszym rozporządzeniem, właściwy organ ustala, w jakim okresie miało to miejsce, uwzględniając wszelkie dostępne dowody lub ich brak. W przypadku akapitu pierwszego lit. c) jest to cały okres funkcjonowania instalacji do recyklingu.

4. Jeżeli właściwy organ stwierdzi konieczność dokonania zmian w instalacji do recyklingu, korzystanie z części instalacji do dekontaminacji może zostać zawieszone. Jeżeli oczekuje się, że zawieszenie to będzie trwać dłużej niż dwa miesiące, odnotowuje się je w unijnym rejestrze zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. g).







ROZDZIAŁ VIII

DOKUMENTACJA DOTYCZĄCA ZGODNOŚCI

Artykuł 29

Szczegółowe wymogi dotyczące deklaracji zgodności dla podmiotów zajmujących się recyklingiem i przetwórców

1. Podmioty zajmujące się recyklingiem przedstawiają deklarację zgodności zgodnie z opisem i wzorem określonym w załączniku III część A.

2. Deklaracja zgodności zawiera zalecenia dla przetwórców, które są wystarczające do zapewnienia, aby mogli oni w dalszym ciągu przetwarzać tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu na materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, które są zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004. Zalecenia te opierają się na wymaganiach lub ograniczeniach określonych dla stosowanej technologii recyklingu oraz, w stosownych przypadkach, do wykorzystywanego procesu recyklingu.

3. Przetwórcy przedstawiają deklarację zgodności zgodnie z opisem i wzorem określonymi w załączniku III część B.







ROZDZIAŁ IX

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 30

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 282/2008 traci moc.

Artykuł 31

Przepisy przejściowe

▼C1

1. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu uzyskane w procesie recyklingu opartym na odpowiedniej technologii recyklingu, w przypadku której w niniejszym rozporządzeniu wymaga się zezwolenia indywidualnego dla procesów recyklingu i w odniesieniu do której złożono ważny wniosek do właściwego organu zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 282/2008 lub w odniesieniu do której złożono wniosek zgodnie z art. 17 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 niniejszego rozporządzenia najpóźniej w dniu 10 lipca 2023 r., mogą być wprowadzane do obrotu do czasu wycofania przez wnioskodawcę jego wniosku lub do czasu przyjęcia przez Komisję decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia na przedmiotowy proces recyklingu zgodnie z art. 19 ust. 1.

▼B

2. Złożone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 282/2008 wnioski o udzielenie zezwolenia na procesy recyklingu oparte na technologii recyklingu, która nie jest ujęta jako odpowiednia technologia recyklingu w załączniku I w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz wnioski dotyczące obiegu zamkniętego uznaje się za anulowane.

3. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu uzyskane w procesie recyklingu opartym na technologii recyklingu, której w niniejszym rozporządzeniu nie uznaje się za odpowiednią, mogą być w dalszym ciągu wprowadzane do obrotu wyłącznie do dnia 10 lipca 2023 r., chyba że zostały wyprodukowane w instalacji do recyklingu, która funkcjonuje na potrzeby opracowania nowatorskiej technologii zgodnie z rozdziałem IV.

4. Do celów niniejszego rozporządzenia datą rozpoczęcia funkcjonowania instalacji do dekontaminacji wykorzystanej do produkcji tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu przed dniem 10 października 2022 r. jest dzień 10 grudnia 2022 r. w przypadku instalacji do dekontaminacji opartej na odpowiedniej technologii recyklingu lub dzień 10 czerwca 2023 r. w przypadku instalacji do dekontaminacji, która funkcjonuje na potrzeby opracowania nowatorskiej technologii zgodnie z rozdziałem IV.

5. Na zasadzie odstępstwa od terminu określonego w art. 10 ust. 2 twórcy technologii, które były już wykorzystywane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przed dniem 10 października 2022 r. przedstawiają informacje wymagane zgodnie z art. 10 ust. 3 i publikują sprawozdanie wymagane zgodnie z art. 10 ust. 4 przed dniem 10 kwietnia 2023 r. Termin pięciu miesięcy, o którym mowa w art. 10 ust. 8 akapit pierwszy, ma zastosowanie od dnia, w którym właściwy organ otrzyma informację zgodnie z art. 10 ust. 3. Nie ma zastosowania możliwość opóźnienia przez właściwy organ rozpoczęcia funkcjonowania pierwszej instalacji do dekontaminacji przewidziana w art. 10 ust. 8 akapit drugi.

6. Podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze mogą wykorzystywać materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu wprowadzone legalnie do obrotu do pakowania żywności i wprowadzać je do obrotu do czasu wyczerpania zapasów.

Artykuł 32

Szczegółowe przepisy przejściowe mające zastosowanie do wytwarzania materiałów i wyrobów, w których tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu jest stosowane za barierą funkcjonalną

1. Następujące dodatkowe wymogi mają zastosowanie do funkcjonowania instalacji do recyklingu już wytwarzających materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu, w których stosuje się tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu za barierą funkcjonalną z tworzywa sztucznego, przed dniem 10 października 2022 r.: (i) instalacja do dekontaminacji wytwarzająca tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu oraz wszelkie instalacje do dalszego przetwarzania dodające barierę funkcjonalną są uwzględnione w wykazie instalacji przedłożonym przez twórcę zgłaszającego konkretną technologię recyklingu stosowaną we wszystkich instalacjach figurujących w wykazie zgodnie z art. 10 ust. 2 oraz (ii) wyniki badań migracji, badań obciążeniowych lub modelowania migracji – odpowiednio do zgłoszonej technologii recyklingu i specyfiki procesu stosowanego w instalacji do recyklingu – jednoznacznie pokazują, że bariera funkcjonalna jest w stanie, przy uwzględnieniu poziomu zanieczyszczenia tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu, działać jako bariera funkcjonalna zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011 w przewidywanym okresie trwałości wyprodukowanych materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, który obejmuje czas od ich wyprodukowania, oraz w maksymalnym okresie przydatności do spożycia opakowanej żywności, jeżeli taki istnieje.

Twórca przekazuje właściwemu organowi i Komisji wykaz, o którym mowa w ppkt (i), oraz sprawozdanie z badania uwzględniające wyniki badań wymaganych na podstawie ppkt (ii) przed dniem 10 kwietnia 2023 r. Szczegółowe podsumowanie badania jest częścią sprawozdania wstępnego opublikowanego zgodnie z art. 10 ust. 4.

2. Indywidualne podmioty zajmujące się recyklingiem, przetwórcy lub inne podmioty uczestniczące w produkcji materiałów, o których mowa w ust. 1, nie pełnią funkcji twórcy zgodnie z ppkt (i) tego ustępu. Jeżeli twórcą konkretnej technologii jest indywidualny podmiot zajmujący się recyklingiem, przetwórca lub inny podmiot korzystający z instalacji lub jej części, lub nie można zidentyfikować twórcy, twórca taki nie istnieje lub nie chce przyjąć na siebie zobowiązań określonych w niniejszym rozporządzeniu, co najmniej jeden z podmiotów korzystających z instalacji przystępuje do konsorcjum lub stowarzyszenia, które może pełnić funkcję twórcy w jego imieniu, lub zwraca się do niezależnej osoby trzeciej z wnioskiem o przyjęcie funkcji twórcy. Jeżeli konsorcjum, stowarzyszenie lub osoba trzecia otrzyma wiele wniosków od takich podmiotów, grupuje te wnioski na podstawie równoważności technicznej stosowanych instalacji do recyklingu i procesów recyklingu w celu zminimalizowania liczby zgłaszanych technologii.

3. Na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 1 podmioty zajmujące się recyklingiem obsługujące instalacje do dekontaminacji zgłoszone przez tego samego twórcę mogą uzgodnić monitorowanie poziomów dekontaminacji tylko w jednej trzeciej instalacji wymienionych w wykazie przedstawionym zgodnie z ust. 1 ppkt (i), pod warunkiem że instalacje, w których prowadzi się monitorowanie, są wskazane w tym wykazie, monitorowanie dotyczy wszystkich zakładów recyklingu, a solidność ogólnej strategii pobierania próbek nie jest ograniczona.

Artykuł 33

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 6 ust. 3 lit. c) i art. 13 ust. 2 stosuje się od dnia 10 października 2024 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Odpowiednie technologie recyklingu, o których mowa w art. 3

Tabela 1 zawiera następujące informacje:

Kolumna 1: numer przydzielony technologii recyklingu;

Kolumna 2: nazwa technologii recyklingu;

Kolumna 3: rodzaje polimeru, które technologia recyklingu pozwala poddać recyklingowi;

Kolumna 4: krótki opis technologii recyklingu i odniesienie do szczegółowego opisu w tabeli 3;

Kolumna 5: rodzaj surowca, którego dekontaminację technologia recyklingu może zapewnić, gdzie: — PCW: „odpady pokonsumenckie” oznaczają odpady z tworzyw sztucznych zebrane zgodnie z art. 6; — FG: „dopuszczone do kontaktu z żywnością” oznacza tworzywo sztuczne, które jako materiał podstawowy było zgodne z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011; — „odpady pokonsumenckie niewchodzące w kontakt z żywnością” oznaczają opakowanie, które nie było wykorzystywane do pakowania żywności i mogło nie zostać wyprodukowane w pełnej zgodności z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011, oraz inne materiały z tworzyw sztucznych stanowiące odpady pokonsumenckie, które nie były przeznaczone do kontaktu z żywnością; — „% odpadów niewchodzących w kontakt z żywnością” (% w/w) oznacza maksymalną ilość odpadów pokonsumenckich niewchodzących w kontakt z żywnością obecnych w surowcu;

Kolumna 6: rodzaj produktu wytwarzanego przy zastosowaniu technologii recyklingu;

Kolumna 7: w przypadku zaznaczenia odpowiedzi „tak” w kolumnie 7 na pojedyncze procesy recyklingu udziela się zezwolenia zgodnie z art. 17–19;

Kolumna 8: odniesienie do tabeli 4 zawierającej wymagania mające zastosowanie do wykorzystywania technologii zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. b), uzupełniające wymogi określone w art. 6–8;

Kolumna 9: odstępstwa od art. 6–8 zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. b) i odstępstwa od art. 9 ust. 8;

Kolumna 10: w przypadku zaznaczenia odpowiedzi „tak” w kolumnie 10 technologia recyklingu jest wykorzystywana wyłącznie jako element programu recyklingu zgodnie z art. 9.



Tabela 1 Wykaz odpowiednich technologii recyklingu (1) (2) (3) (4) (5) (6) (7) (8) (9) (10) Numer technologii recyklingu Nazwa technologii Rodzaj polimeru (szczegółowe wymagania w tabeli 2) Krótki opis technologii recyklingu (szczegółowe wymagania w tabeli 3) Wymagania dotyczące surowca z tworzywa sztucznego Wymagania dotyczące produktu Z zastrzeżeniem zezwolenia na pojedyncze procesy Wymagania (odniesienie do tabeli 4) Odstępstwa (odniesienie do tabeli 5) Obowiązuje program recyklingu 1. Recykling mechaniczny pokonsumenckiego politereftalanu etylenu Politereftalan etylenu (2.1) Recykling mechaniczny (3.1) Wyłącznie odpady pokonsumenckie z politereftalanu etylenu zawierające maksymalnie 5 % materiałów i wyrobów, które były wykorzystywane do kontaktu z materiałami lub substancjami niewchodzącymi w kontakt z żywnością. Poddany dekontaminacji politereftalan etylenu, gotowych materiałów i wyrobów nie należy używać w kuchenkach mikrofalowych i tradycyjnych piekarnikach; dodatkowe wymagania mogą mieć zastosowanie do produktu uzyskanego w ramach pojedynczych procesów Tak – – Nie 2. Recykling z obiegu zamkniętego Wszystkie polimery wyprodukowane jako materiały pierwotne zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011 Podstawowe oczyszczanie i dekontaminacja mikrobiologiczna podczas ponownego formowania (3.2) Niezanieczyszczone chemicznie materiały i wyroby z tworzyw sztucznych wyprodukowane z pojedynczego polimeru lub z kompatybilnych polimerów, które zostały użyte lub były przeznaczone do użycia w tych samych warunkach i wyłącznie uzyskane z produktu w obiegu zamkniętym, z wyłączeniem zbierania od konsumentów Materiały i wyroby poddawane ponownemu formowaniu przeznaczone do wykorzystania w tym samym celu i w takich samych warunkach co materiały i wyroby znajdujące się w programie recyklingu, z których otrzymano surowiec z tworzywa sztucznego. Nie 4.1. – Tak



Tabela 2 Szczegółowe wymagania dotyczące polimerów Numer referencyjny Nazwa skrócona Numer żywicy lub symbol recyklingu, jeżeli istnieje (1) Szczegółowe wymagania do celów niniejszego rozporządzenia 2.1. Politereftalan etylenu 1 Polimer politereftalanu etylenu otrzymany w drodze polikondensacji komonomerów glikolu etylenowego i kwasu tereftalowego lub tereftalanu dimetylu, którego rdzeń polimerowy zawiera do 10 % w/w innych komonomerów wymienionych w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 10/2011, takich jak kwas izoftalowy i glikol dietylenowy ( 1 ) Zgodnie z definicją w decyzji 97/129/WE, ASTM D7611 lub GB/T 16288-2008.



Tabela 3 Szczegółowy opis technologii dekontaminacji Numer referencyjny Nazwa Szczegółowy opis 3.1. Recykling mechaniczny Ta technologia recyklingu zapewnia odzysk zebranych tworzyw sztucznych przy użyciu procesów mechanicznych i fizycznych – zwykle sortowania, rozdrabniania, mycia, oddzielania materiałów, suszenia i ponownej krystalizacji – w celu uzyskania surowca z tworzywa sztucznego, który zachowuje nazwę chemiczną zebranego tworzywa sztucznego. Zasadniczym etapem tej technologii recyklingu jest dekontaminacja, podczas której surowiec z tworzywa sztucznego poddaje się przez co najmniej minimalny czas działaniu ciepła oraz próżni lub gazu przepływającego, aby usunąć przypadkowe zanieczyszczenie do poziomu, który nie stanowi zagrożenia dla zdrowia. Po tym etapie mogą nastąpić dalsze etapy recyklingu i przetwarzania, takie jak etapy filtracji, ponownej granulacji, mieszania, wytłaczania i formowania. Dzięki zastosowaniu tej technologii recyklingu zachowane zostają łańcuchy polimerowe, które stanowią tworzywo sztuczne, i możliwe jest zwiększenie ich masy cząsteczkowej. Może również nastąpić niewielki niezamierzony spadek masy cząsteczkowej. 3.2. Recykling z obiegu zamkniętego Technologia recyklingu, w ramach której recyklingowi poddaje się wyłącznie surowiec z tworzywa sztucznego pochodzący od podmiotów uczestniczących w cyklach zamkniętych, na które składają się etapy produkcji, dystrybucji lub zaopatrzenia, i uczestniczących w programie recyklingu zgodnie z art. 9. Surowiec z tworzywa sztucznego pochodzi wyłącznie z materiałów i wyrobów przeznaczonych i używanych do kontaktu z żywnością i można wykluczyć wszelkie zanieczyszczenia inne niż pozostałości żywności i etykiet na powierzchni. Surowiec z tworzywa sztucznego może zawierać rozdrobnione materiały i wyroby oraz ścinki i skrawki z produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych. Program nie obejmuje zbierania materiałów i wyrobów jako surowca z tworzywa sztucznego, jeżeli były one dostarczane konsumentom do użytku poza pomieszczeniami lub kontrolą podmiotów uczestniczących w programie recyklingu. Technologia dekontaminacji wykorzystywana w ramach tej technologii recyklingu zapewnia dekontaminację mikrobiologiczną dzięki zastosowaniu wysokiej temperatury podczas ponownego formowania, które poprzedza podstawowe czyszczenie powierzchni poprzez mycie lub w innym sposób odpowiedni, aby przygotować materiał do ponownego formowania. Ponadto w ramach tej technologii istnieje możliwość dodania nowego tworzywa sztucznego, aby zapobiec utracie jakości tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu, która sprawiłaby, że nie nadawałoby się ono do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem. Tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu jest wykorzystywane wyłącznie do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych do kontaktu z taką samą żywnością i w tych samych warunkach, do jakich przeznaczone były zebrane materiały i wyroby, i w odniesieniu do których początkowo weryfikowano zgodność z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011.



Tabela 4 Wymagania mające zastosowanie do wykorzystywania technologii zgodnie z art. 4 ust. 4 Numer referencyjny Wymagania 4.1. a) technologia i jej funkcjonowanie w pełni odpowiadają opisowi przedstawionemu w pkt 3.2 tabeli 3; b) jeżeli materiały są przeznaczone do ponownego użycia w ramach sieci dystrybucji bez przeprowadzania czynności w ramach recyklingu, są one czyszczone w sposób regularny i wystarczający, aby zapobiec gromadzeniu się pozostałości pochodzących z żywności, używania i etykietowania; c) użycie, ponowne użycie i czyszczenie zgodnie z lit. b) oraz recykling są prowadzone w sposób zapobiegający przypadkowemu zanieczyszczeniu surowca z tworzywa sztucznego, którego nie można usunąć poprzez czyszczenie powierzchni; d) wyklucza się umieszczanie na materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych etykiet lub nadruku, których nie można w całości usunąć poprzez czyszczenie wykonywane przed ponownym formowaniem; e) dokument przedstawiony zgodnie z art. 9 ust. 3 powinien zawierać wyraźne zalecenia i procedury dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczących w programie recyklingu, aby zapobiec wprowadzeniu zewnętrznego materiału i przypadkowemu zanieczyszczeniu; f) surowiec z tworzywa sztucznego oraz tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu muszą przez cały czas zachowywać zgodność z rozporządzeniem (UE) nr 10/2011; nagromadzenie składników materiałów z tworzyw sztucznych, obecnych ze względu na powtarzany recykling, takich jak pozostałości dodatków, lub produktów degeneracji uznaje się za substancje dodane w sposób niezamierzony zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 10/2011. Ich obecność nie może przekraczać poziomu uznawanego za niebezpieczny w ocenie ryzyka zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia. Jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia jakości materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, dodaje się nowe tworzywo sztuczne wyprodukowane zgodnie z tym rozporządzeniem; g) istnieją udokumentowane dowody naukowe potwierdzające, że materiały i wyroby z tworzyw sztucznych pochodzące z recyklingu w ramach programu nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi ze względu na: — nagromadzenie składników materiałów z tworzyw sztucznych, takich jak pozostałości dodatków lub produktów degeneracji będących wynikiem powtarzanego recyklingu lub — obecność typowych pozostałości z innych źródeł, takich jak żywność, detergenty i etykiety;



Tabela 5 Odstępstwa mające zastosowanie do wykorzystywania technologii zgodnie z art. 4 ust. 5 Numer referencyjny Wymagania









ZAŁĄCZNIK II

Wzór streszczenia dotyczącego monitorowania zgodności zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) 2022/1616

Wzór należy wypełnić z uwzględnieniem definicji przedstawionych w rozporządzeniu (WE) nr 2023/2006 w sprawie dobrej praktyki produkcyjnej i załącznika B do tego rozporządzenia.

Skróty stosowane w tym dokumencie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2023/2006:

QA : Ocena jakości

SOP : Obowiązująca procedura działania

Kod SOP : kod SOP składa się z dwóch liczb – numeru SOP i numeru dokumentu, w którym jest opisany, w formacie SOPNr – DocNr; numer dokumentu musi być zgodny z numerem dokumentu wymienionym w sekcji 2.3, a numer SOP – z systemem numeracji podmiotu zajmującego się recyklingiem.

1. SEKCJA 1: DANE IDENTYFIKACYJNE

Numery (RIN, RFN, RON, RAN, NTN), o których mowa w niniejszej sekcji, muszą odpowiadać numerom w unijnym rejestrze ustanowionym zgodnie z art. 24 rozporządzenia (UE) 2022/1616.

1.1. Dane identyfikacyjne instalacji do recyklingu







Nazwa instalacji Zastosowana technologia recyklingu zgodnie z załącznikiem I Numer w rejestrze UE (numer instalacji do recyklingu, „RIN”) Adres zakładu Numer zakładu recyklingu („RFN”) Dane kontaktowe Stanowisko/rola osoby wyznaczonej do kontaktów Odpowiednie numery w rejestrze krajowym, jeżeli istnieją Data zgłoszenia (art. 25 ust. 1 lit. a))

1.2. Dane identyfikacyjne podmiotu zajmującego się recyklingiem







Nazwa przedsiębiorstwa Numer w rejestrze UE (numer podmiotu zajmującego się recyklingiem, „RON”) Adres siedziby Dane kontaktowe Stanowisko/rola głównej osoby wyznaczonej do kontaktów Odpowiednie numery w rejestrze krajowym, jeżeli istnieją Posiadacz zezwolenia? (Tak/Nie/Nie dotyczy)

1.3. Decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na proces recyklingu lub nowatorska technologia

A: dane identyfikacyjne dotyczące decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia lub nowatorskiej technologii wykorzystywanej w procesie stosowanym w instalacji:







Numer w rejestrze UE, tj. numer zezwolenia na proces recyklingu („RAN”), numer nowatorskiej technologii („NTN”)

B: posiadacz zezwolenia lub twórca nowatorskiej technologii –







Nazwa posiadacza zezwolenia (*1)/twórcy technologii (*2), w zależności od sytuacji Adres Dane kontaktowe Stanowisko/rola ( *1 ) Nazwa posiadacza zezwolenia i jego adres muszą być takie same jak na decyzji o udzieleniu zezwolenia. ( *2 ) Twórca technologii, który zgłosił nowatorską technologię wykorzystywaną w procesie stosowanym w instalacji zgodnie z art. 10 ust. 2.

1.4. Numery referencyjne używane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”)







Numer pytania EFSA Data publikacji opinii EFSA Numer publikacji EFSA (numer produktu) Numer decyzji o zachowaniu poufności Data decyzji o zachowaniu poufności

1.5. Dodatkowe osoby odpowiedzialne za eksploatację instalacji do recyklingu







Imię i nazwisko Stanowisko/rola Dane kontaktowe

2. SEKCJA 2: EKSPLOATACJA INSTALACJI DO RECYKLINGU

2.1. Oświadczenia pisemne

Limit 3 000 znaków ze spacjami dotyczy zarówno sekcji 2.1.1, jak i 2.1.2

2.1.1. Oświadczenie podmiotów zajmujących się recyklingiem zawierające wyjaśnienie dotyczące produkcji i jakości tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu

2.1.2. Oświadczenie podmiotów zajmujących się recyklingiem zawierające wyjaśnienie dotyczące zgodności z procesem, na który udzielono zezwolenia

Ta sekcja ma zastosowanie tylko do procesów, na które udzielono zezwolenia.

2.2. Czynności w ramach recyklingu w zakładzie recyklingu

W sekcji tej należy podać następujące informacje:

— schemat przebiegu głównych etapów wytwarzania stanowiących część procesu recyklingu, które są realizowane w zakładzie recyklingu („schemat lokalizacji”),

— tabela zawierająca opis tych etapów wytwarzania – i łączących je strumieni materiałów – realizowanych w zakładzie recyklingu, zgodna ze schematem.

2.2.1. Schemat przebiegu głównych etapów wytwarzania realizowanych w zakładzie recyklingu (schemat lokalizacji)

2.2.2. Opis głównych etapów wytwarzania realizowanych w zakładzie recyklingu oraz łączących je strumieni







Numer etapu Nazwa Opis Średnia wielkość przerobu (w tonach) rocznie Numer strumienia Nazwa Opis Średnia wielkość strumienia

2.3. Dokumenty wewnętrzne

Należy przedstawić kompleksowy wyk