ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1982R1981 — PL — 01.05.2004 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 1981/82

z dnia 19 lipca 1982 r.

ustanawiające wykaz wspólnotowych regionów, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu przyznawana jest wyłącznie uznanym grupom producentów







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu ( 1 ), ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 1979 r., w szczególności jego art. 12 ust. 4, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 przewiduje możliwość przyznawania w niektórych regionach wspólnotowych pomocy produkcyjnej tylko tym uznanym grupom producentów, które są w stanie zapewnić, że ich członkowie będą otrzymywali godziwy dochód, oraz są w stanie zapewnić racjonalne zarządzanie dostawami; wykaz regionów, w których takie warunki są spełnione, zostanie sporządzony na podstawie informacji udzielonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie; Rada sporządziła wykaz takich regionów w rozporządzeniu (EWG) nr 593/79 ( 2 ); od wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 593/79 na podstawie przeglądu informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo ustalono, że nowy region spełnia te warunki począwszy od okresu zbiorów z 1982 r.; w związku z tym wykaz regionów, w których pomoc produkcyjna w odniesieniu do chmielu przyznawana jest tylko uznanym zrzeszeniom producentów, wymaga zmiany; w tym celu oraz ze względu na przejrzystość rozporządzenie (EWG) nr 593/79 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

Wykaz wspólnotowych regionów, w których tylko uznane grupy producentów chmielu kwalifikują się do otrzymania pomocy produkcyjnej przewidzianej w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, zamieszczony jest w Załączniku. Wykaz jest ważny od zbiorów z 1981 r. w odniesieniu do wszystkich wymienionych regionów, z wyłączeniem Anglii, w odniesieniu do której jest on ważny od zbiorów z 1982 r.

Artykuł 2

Rozporządzenie (EWG) nr 593/79 niniejszym traci moc.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK

Wykaz regionów

Bawaria

Badenia-Wirtembergia

Nadrenia-Palatynat

▼M2 —————

▼B

Alzacja

Anglia

▼M1

Belgia

▼M3

Sachsen

Sachsen-Anhalt

Thueringen

▼A1

Österreich

▼A2

Česká republika

Slovensko
1.

W przypadku kapusty głowiastej w opakowaniach, na każdym z nich należy umieścić następujące informacje, zgrupowane po tej samej stronie, naniesione w sposób czytelny i trwały oraz widoczne z zewnątrz: ▼M7 A. Identyfikacja Nazwa i adres podmiotu pakującego i/lub wysyłającegoWzmiankę tę można zastąpić: — dla wszystkich opakowań z wyjątkiem opakowań indywidualnych, oficjalnie wydanym lub zaaprobowanym oznaczeniem kodu określającego podmiot pakujący i/lub wysyłający, umieszczonym w bliskim sąsiedztwie określenia „Podmiot pakujący i/lub wysyłający” (lub odpowiednich skrótów); — dla wyłącznie opakowań indywidualnych, nazwą i adresem sprzedawcy mającego swoją siedzibę w ramach Wspólnoty, umieszczonymi w bliskim sąsiedztwie określenia „Pakowane dla:” lub określenia równoważnego. W tym przypadku etykieta powinna zawierać kod określający podmiot pakujący i/lub wysyłający. Sprzedawca powinien podać wszelkie informacje potrzebne jednostce kontrolującej co do znaczenia tego kodu. ▼B B. Rodzaj produktu — „Kapusta biała głowiasta” etc., jeśli zawartość opakowania nie jest widoczna z zewnątrz. C. Pochodzenie produktu — Kraj pochodzenia i, nieobowiązkowo, region uprawy lub krajowa, regionalna albo lokalna nazwa miejsca. D. Specyfikacje handlowe — Klasa, — Waga lub liczba główek, ▼M4 — „Oberżyny mini”, „bakłażanki” lub inny stosowny termin na produkt miniaturowy, jeżeli to właściwe. Jeżeli kilka rodzajów produktów miniaturowych jest wymieszane w tym samym opakowaniu, to muszą być wymienione wszystkie produkty i ich odpowiednie pochodzenie. ▼B E. Znak kontroli urzędowej (nieobowiązkowo) ▼M7 Na opakowaniach zbiorczych nie muszą być umieszczone szczegóły wymienione w pierwszym akapicie, jeżeli opakowania te zawierają opakowania detaliczne, wyraźnie widoczne z zewnątrz, a na każdym z opakowań detalicznych umieszczone są te szczegóły. Na opakowaniach takich nie mogą być umieszczone żadne wskazówki wprowadzające w błąd. Jeżeli opakowania te umieszczone są na paletach, szczegóły te podaje się na informacji umieszczonej w oczywistym miejscu na co najmniej dwóch stronach palety. ▼B
1988D0566 — PL — 04.02.1998 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 28 października 1988 r.

wymieniająca produkty określone w artykule 3 ustęp 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87

(88/566/EWG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi ( 1 ), zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 222/88 ( 2 ), w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

rozporządzenie (EWG) nr 1898/87 wprowadza zasadę stanowiącą, że nie można stosować określeń „mleko” oraz „przetwory mleczne” w odniesieniu do przetworów mlecznych innych niż produkty opisane w art. 2 tego rozporządzenia; w drodze wyjątku zasada ta nie ma zastosowania w odniesieniu do opisu produktów, których dokładny rodzaj jest znany dzięki ich tradycyjnemu stosowaniu i/lub w przypadku, gdy oznaczenia wyraźnie wykorzystuje się w celu określenia pewnej cechy charakterystycznej produktu;

Państwa Członkowskie muszą przedstawiać Komisji orientacyjne wykazy produktów, które ich zdaniem spełniają, na ich terytorium, kryteria kwalifikowania się do powyższego wyjątku; należy sporządzić wykaz produktów zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia na podstawie orientacyjnych wykazów przedstawionych przez Państwa Członkowskie; na wykazie wspólnotowym należy umieścić nazwy odnośnych produktów zgodne z ich tradycyjnym stosowaniem w różnych językach Wspólnoty, w celu wprowadzenia tych nazw do użytku we wszystkich Państwach Członkowskich, pod warunkiem że nazwy te są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu ( 3 ), ostatnio zmienionej dyrektywą 86/197/EWG ( 4 );

niniejszy wykaz nie jest wyczerpujący i może zostać uzupełniony zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1898/87;

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1990D0638 — PL — 29.07.1992 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

▼B

DECYZJA RADY

z dnia 27 listopada 1990 r.

ustanawiająca wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt

(90/638/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii ( 1 ), w szczególności jej art. 24 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 24 ust. 2 decyzji 90/424/EWG stwierdza, że muszą zostać ustanowione wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt;

wspomniane kryteria musza zapewnić skuteczność tego środka oraz to, że umożliwi on Państwom Członkowskim przedstawienie Komisji programów mających na celu zagwarantowanieszybkiego zwalczenia oraz właściwego monitorowania chorób, których to dotyczy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1990L0427 — PL — 03.09.2008 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DYREKTYWA RADY

z dnia 26 czerwca 1990 r.

w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi

(90/427/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,

uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ),

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

koniowate, jako zwierzęta żywe, są wymienione w wykazie produktów, stanowiącym załącznik II Traktatu;

dla zapewnienia właściwego rozwoju hodowli koniowatych, a tym samym wzrostu produktywności w tym sektorze, muszą na poziomie wspólnotowym zostać ustanowione przepisy dotyczące handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi;

hodowlę koniowatych, w szczególności koni, zalicza się do sektora rolnego; stanowi ona źródło dochodów dla części rolników i powinna być w związku z tym wspierana;

uzyskanie zadowalających wyników w tym względzie zależy w dużym stopniu od wykorzystania koniowatych wpisanych do ksiąg stadnych koni, prowadzonych przez urzędowo zatwierdzone organizacje lub związki;

istnieją różnice dotyczące wpisu do ksiąg stadnych; różnice te stanowią barierę w wymianie handlowej we Wspólnocie; pełna liberalizacja handlu wymaga dalszej harmonizacji, szczególnie w odniesieniu do wpisu do ksiąg stadnych;

handel zarejestrowanymi koniowatymi wewnątrz Wspólnoty powinien być stopniowo liberalizowany; pełna liberalizacja handlu wymaga dalszej dodatkowej harmonizacji, szczególnie w zakresie dopuszczania zwierząt do krycia poza gospodarstwem i wykorzystania nasienia i komórek jajowych, zgodnie z zasadami przyjętymi dla poszczególnych ksiąg stadnych;

istnieje konieczność opracowania, zgodnie z procedurą wspólnotową, jednolitego wzoru zootechnicznego świadectwa pochodzenia i świadectwa identyfikacyjnego;

imię zwierzęcia jest istotnym elementem w identyfikacji koniowatych; ustalenie pochodzenia zwierzęcia i nadzór nad postępem hodowlanym są często niemożliwe, jeśli imię zwierzęcia zostało zmienione na życzenie nowego właściciela; postanowienia dotyczące imion koniowatych powinny być zharmonizowane, szczególnie w celu zapobiegania nieuczciwym praktykom;

należy wprowadzić przepisy zapobiegające przywozowi koniowatych z państw trzecich na warunkach mniej rygorystycznych niż obowiązujące na obszarze Wspólnoty;

wskazane jest przyjęcie przepisów wykonawczych dotyczących niektórych aspektów technicznych; w celu wykonania planowanych środków należy ustanowić przepis regulujący ścisłą i skuteczną współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Zootechniki,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
1993D0195 — PL — 02.08.2013 — 028.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

zmienione przez:

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 2 lutego 1993 r.

w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym

(93/195/EWG)

różne kategorie koni mają swoje własne cechy i ich przywóz jest zatwierdzony do różnych celów; co za tym idzie, należy ustanowić szczególne wymagania zdrowotne dla powrotnego wwozu zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych;

Artykuł 1

Bez uszczerbku dla decyzji 92/160/EWG, Państwa Członkowskie zezwalają na powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym, jeżeli:

— powracają z państw trzecich znajdujących się w części I oraz II specjalnej kolumny dla zwierząt z rodziny koniowatych w Załączniku do decyzji 79/542/EWG, do których były one czasowo wywiezione bezpośrednio bądź też tranzytem przez inne kraje należące do tej samej grupy znajdującej się w załączniku I do niniejszej decyzji,
1994D0323 — PL — 28.10.2000 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 19 maja 1994 r.

ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Singapuru

(94/323/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa ( 1 ), w szczególności jej art. 11 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Singapurze w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty;

przepisy ustawodawstwa Singapuru w zakresie kontroli sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;

właściwe władze Singapuru: Ministry of National Development, Primary Production Department oraz jego departament kontroli Veterinary Public Health Division są w stanie skutecznie sprawdzić stosowanie obowiązujących praw;

procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi również obejmować określenie wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka(-ów), w którym(-ch) musi ono zostać sporządzone i kwalifikacji osoby upoważnionej do jego podpisania;

zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;

zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez Ministry of National Development, Primary Production Department; w gestii Ministry of National Development, Primary Production Department leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;

Ministry of National Development, Primary Production Department udzielił oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę w zakresie zatwierdzania zakładów;

środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1994D0086 — PL — 09.02.1996 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 16 lutego 1994 r.

ustalająca tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych

(94/86/WE)

rozważając dostosowanie do nowego systemu, który będzie skutkiem przyjęcia tych wykazów, należy zapewnić czas na ich zastosowanie;

uzasadnione jest oddzielenie przywozu świeżego mięsa zwierząt kopytnych, który jest dozwolony z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części I załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG ( 3 ), ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/507/EWG ( 4 );

przywóz mięsa zwierząt łownych musi pochodzić z państw trzecich lub części państw trzecich, które mogą zapewnić Państwom Członkowskim równorzędne gwarancje w odniesieniu do warunków ustanowionych w zakresie wprowadzania do obrotu wspólnotowego;

a także mając na uwadze, co następuje:

uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych ( 1 ), ostatnio zmienioną dyrektywą 92/116/EWG ( 2 ), w szczególności jej art. 16 ust. 2 i 3,

Artykuł 1

Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa dzikiego ptactwa łownego z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części I Załącznika.

Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa zwierząt łownych innego niż mięso dzikiego ptactwa łownego z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części II Załącznika.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 lipca 1994 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.

ZAŁĄCZNIK

Następujące wykazy są wykazami ogólnymi, natomiast przywóz musi spełnić odpowiednie wymogi w zakresie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego.

▼M1

CZĘŚĆ I

Wykaz krajów, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa dzikiego ptactwa łownego:

▼B

CZĘŚĆ II

Wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa zwierząt łownych innych niż mięso dzikiego ptactwa łownego:

A. W odniesieniu do mięsa uzyskanego od dzikich zwierząt parzystokopytnych i jednokopytnych:

państwa trzecie wyszczególnione w odpowiednich kolumnach dla świeżego mięsa dzikich zwierząt parzystokopytnych oraz dzikich zwierząt jednokopytnych w pierwszej części Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG, włączając w to wszystkie ograniczenia ustanowione w kolumnie dla specjalnych uwag w odniesieniu do świeżego mięsa.
1994D0140 — PL — 17.03.2005 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 lutego 1994 r.

ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Nadużyć Finansowych

(94/140/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

a także mając na uwadze, co następuje:

racjonalne zarządzanie finansami Wspólnoty wymaga skutecznego przeciwdziałania nadużyciom finansowym godzącym w budżet Wspólnoty;

podejmowanie szczególnych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych należy przede wszystkim do Państw Członkowskich; wymaga to ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;

artykuł 209a Traktatu wymaga od Państw Członkowskich podejmowania takich samych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w interesy finansowe Wspólnoty, jakie stosują one w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w ich własne interesy finansowe; w tym celu muszą one, z pomocą Komisji, koordynować działania podejmowane dla ochrony interesów Wspólnoty i zwalczania nadużyć finansowych;

również na Komisji spoczywa duża odpowiedzialność, wynikająca z jej ogólnego zadania, jakim jest zapewnienie właściwego wykonania budżetu Wspólnoty oraz przepisów Traktatu;

w związku z tym wskazane jest, by Komisji doradzał komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, u którego Komisja mogłaby zasięgać opinii we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania nadużyciom finansowym, współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją oraz sądowego ścigania nadużyć finansowych, a także we wszystkich innych sprawach związanych z prawną ochroną interesów finansowych Wspólnoty;

istniejące komitety specjalizują się jedynie w konkretnych obszarach; tych komitetów nie należy zastępować; niemniej jednak użyteczne jest uzyskanie ogólnego obrazu sytuacji w całym obszarze nadużyć finansowych godzących w budżet Wspólnoty; dlatego też należy powołać komitet zajmujący się całością problemu;

z uwagi na to, że komitet ma zajmować się całością problemu, a Państwa Członkowskie muszą być reprezentowane na odpowiednim szczeblu, odzwierciedlającym ich własne struktury administracyjne, należy ustanowić przepis mówiący, że komitet powinien składać się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1

Zgodnie z definicją zawartą w art. 67 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).
1995D0453 — PL — 05.09.2001 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 października 1995 r.

ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei

◄

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(95/453/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży ( 1 ), zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 9 ust. 3 lit. b),

a także mając na uwadze, co następuje:

zgodnie z ustawodawstwem Republiki Korei Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries – National Fisheries Administration – National Fishery Products Inspection Station (NFPIS) jest organem odpowiedzialnym za kontrolę zdrowia małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków sanitarno-higienicznych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia NFPIS do zatwierdzania lub zakazywania połowu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;

NFPIS oraz jego laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować przestrzeganie obowiązującego ustawodawstwa w Republice Korei;

właściwe władze Republiki Korei zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych na temat obecności w strefach połowowych planktonu zawierającego toksyny;

właściwe władze Republiki Korei przedstawiły oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/WE, oraz z wymaganiami równoważnymi z tymi określonymi w wyżej wymienionej dyrektywie w zakresie klasyfikacji obszarów produkcyjnych i przekaźnikowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki i oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji;

Republika Korei kwalifikuje się do włączenia do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności, określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;

Republika Korei wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;

w tym celu zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG należy określić obszary produkcyjne, na których można łowić małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie i z których organizmy te mogą być wywożone do Wspólnoty;

specjalne warunki przywozu stosowane są bez naruszenia decyzji podejmowanych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury ( 2 ), ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;

środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Dania:

Danish Institute for Fishery ResearchDepartment of Marine Ecology and AquacultureFish Disease LaboratoryStigbøjlen 4DK-1870 Frederiksberg C
1. Para los 3 contingentes For de 3 kontingenter Für die 3 Kontingente Για τις 3 ποσοστώσεις For the 3 quotas Pour les 3 contingents Per i 3 contingenti Voor de 3 contingenten Para os 3 contingentes Kolmelle kiintiölle For de 3 kvoterna