02018R0273 — PL — 13.06.2019 — 001.002

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2018/273

z dnia 11 grudnia 2017 r.

uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i świadectw, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji, powiadomień i publikowania zgłoszonych informacji, oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i kar, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008, (WE) nr 606/2009 i (WE) nr 607/2009 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/560







ROZDZIAŁ I

PRZEPISY WPROWADZAJĄCE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy uzupełniające rozporządzenia, odpowiednio, (UE) nr 1306/2013 i (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do:

a) systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli;

b) rejestru winnic;

c) uznawanych dokumentów towarzyszących, certyfikacji i przepisów dotyczących przywozu wina;

d) rejestru przychodów i rozchodów;

e) obowiązkowych deklaracji;

f) kontroli i analitycznej bazy danych izotopowych;

g) właściwych organów i ich wzajemnej pomocy;

h) kar;

i) powiadomień i publikacji zgłoszonych informacji.

Artykuł 2

Definicje

1. Dla celów niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274 stosuje się następujące definicje:

a) „plantator winorośli” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Unii w rozumieniu art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz które posiadają obszar upraw winorośli, jeżeli produkt pochodzący z tego obszaru jest wykorzystywany do komercyjnej produkcji produktów sektora wina lub obszar ten jest objęty zwolnieniami do celów doświadczalnych lub związanych z przeznaczeniem na szkółki szczepów, o których mowa w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

b) „produkty sektora wina” oznaczają produkty wymienione w części XII załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, z wyłączeniem octu winnego objętego kodami CN 2209 00 11 i 2209 00 19 ;

c) „działka winnicy” oznacza działkę rolną zgodnie z definicją w art. 67 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 obsadzoną winoroślą przeznaczoną do komercyjnego wytwarzania produktów sektora wina lub objętą zwolnieniami do celów doświadczalnych, lub w związku z przeznaczeniem na szkółki szczepów, o których mowa w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

d) „opuszczony obszar uprawy” oznacza obszar uprawy winorośli, który od ponad pięciu lat winiarskich nie jest już regularnie uprawiany w celu otrzymania zbywalnego produktu, bez uszczerbku dla przypadków szczególnych określonych przez państwa członkowskie, których karczowanie nie upoważnia już producenta do otrzymania zezwolenia na nowe nasadzenia zgodnie z art. 66 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

e) „podmiot dokonujący zbiorów” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, które dokonują zbioru winogron pochodzących z obszaru, na którym zostały one nasadzone w celu prowadzenia sprzedaży tych winogron do produkcji produktów sektora wina przez strony trzecie lub w celu przetworzenia ich na produkty sektora wina w swoim gospodarstwie, lub zlecania ich przetworzenia w swoim gospodarstwie w celach komercyjnych;

f) „przetwórca” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, przez które lub w imieniu których przetwarzane jest wino, w wyniku czego powstaje wino, wino likierowe, wino musujące i gazowane wino półmusujące, gazowane wino musujące i wino półmusujące, gatunkowe wino musujące lub aromatyczne gatunkowe wino musujące;

g) „sprzedawca detaliczny” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których działalność gospodarcza obejmuje bezpośrednią sprzedaż konsumentom wina i moszczu winogronowego w małych ilościach, które określają poszczególne państwa członkowskie, mając na uwadze szczególne cechy handlu i dystrybucji, ale z wyłączeniem osób, które wykorzystują piwnice wyposażone do składowania wina lub urządzenia do butelkowania wina w znacznych ilościach, oraz osób, które zajmują się sprzedażą obwoźną wina przewożonego luzem;

h) „butelkowanie” oznacza umieszczanie wina jako produktu końcowego w pojemnikach o pojemności nie przekraczającej 60 litrów, do celów handlowych;

i) „podmiot dokonujący butelkowania” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, które butelkują wino lub w imieniu którego przeprowadzane jest butelkowanie wina;

j) „handlowiec” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, które nie są konsumentami prywatnymi ani sprzedawcami detalicznymi, które posiadają zapasy produktów sektora wina w celach komercyjnych lub zajmują się handlem nimi i ewentualnie je butelkują, z wyjątkiem gorzelni;

k) „rok winiarski” oznacza rok gospodarczy dla sektora wina, o którym mowa w art. 6 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Do celów rozdziałów IV–VIII niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 47, oraz rozdziałów IV–VII rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274 „producent” oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę takich osób, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, które same przetwarzają świeże winogrona, moszcz winogronowy lub młode wino w trakcie fermentacji na wino lub moszcz do celów handlowych lub w imieniu których są one przetwarzane.

3. Do celów art. 10 ust. 1 „drobny producent” oznacza producenta, który wytwarza średnio mniej niż 1 000 hl wina na rok winiarski, opierając się na średniej rocznej produkcji z co najmniej trzech kolejnych lat winiarskich.

Państwa członkowskie mogą postanowić, że definicja „drobnego producenta” nie obejmuje tych producentów, którzy kupują świeże winogrona, moszcz lub młode wino w trakcie fermentacji w celu przetworzenia ich na wino.







ROZDZIAŁ II

SYSTEM ZEZWOLEŃ NA NASADZENIA WINOROŚLI

Artykuł 3

Obszary wyłączone z systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli

1. System zezwoleń na nasadzenia winorośli, ustanowiony w części II tytuł I rozdział III rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, nie ma zastosowania do nasadzenia lub ponownego nasadzania na obszarach, o których mowa w art. 62 ust. 4 tego rozporządzenia, spełniających odpowiednie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.

2. Nasadzenie lub ponowne nasadzanie na obszarach przeznaczonych do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów podlega obowiązkowi uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów. Powiadomienie zawiera wszystkie istotne informacje w odniesieniu do tych obszarów oraz informacje o okresie, w jakim będzie trwało doświadczenie lub w jakim będzie trwała produkcja w szkółkach szczepów. O przedłużeniu takich okresów należy również powiadomić właściwe organy.

W przypadku gdy nie ma ryzyka wystąpienia zakłóceń na rynku, państwa członkowskie mogą zdecydować, że w okresach, o których mowa w akapicie pierwszym, winogrona produkowane na tych obszarach, a także produkty sektora wina otrzymane z takich winogron mogą być wprowadzane do obrotu. Na koniec takich okresów dany producent musi albo:

a) uzyskać zezwolenie zgodnie z art. 64 lub 68 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do danego obszaru, tak aby winogrona produkowane na tym obszarze oraz produkty sektora wina otrzymane z tych winogron mogły być wprowadzone do obrotu; lub

b) wykarczować taki obszar na własny koszt zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Obszary przeznaczone do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów, które zostały nasadzone przed dniem 1 stycznia 2016 r. w następstwie przyznania nowych praw do nasadzeń, nadal spełniają po tej dacie wszelkie warunki określone dla korzystania z takich praw do końca okresu trwania doświadczenia lub produkcji w szkółkach szczepów, na które zostały one przyznane. Po upływie tych terminów mają zastosowanie przepisy określone w akapicie pierwszym i drugim.

3. Nasadzenie lub ponowne nasadzanie na obszarach, z których wino lub produkty sektora wina przeznaczone są wyłącznie do spożycia w gospodarstwie domowym plantatora winorośli, podlega następującym warunkom:

a) obszar taki nie przekracza 0,1 ha;

b) dany plantator winorośli nie zajmuje się komercyjną produkcją wina ani komercyjną produkcją innych produktów sektora wina.

Dla celów niniejszego ustępu państwa członkowskie mogą uważać niektóre organizacje nieprowadzące działalności handlowej za równoważne gospodarstwom domowym plantatora.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, aby nasadzenia, o których mowa w akapicie pierwszym, podlegały powiadomieniu.

4. Producent, który utracił pewien obszar uprawy winorośli w związku z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym na mocy prawa krajowego, jest uprawniony do nasadzenia nowego obszaru, pod warunkiem że taki nowo nasadzony obszar nie przekracza 105 % czystego zbioru w obszarze utraconym. Nowo nasadzony obszar jest rejestrowany w rejestrze winnic.

5. Karczowanie obszarów korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, nie uprawnia do otrzymania zezwolenia na ponowne nasadzenia na podstawie art. 66 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Takie zezwolenia przyznaje się jednak w przypadku karczowania obszarów nowo nasadzonych w ramach zwolnienia, o którym mowa w ust. 4.

Artykuł 4

Kryteria przyznawania zezwoleń

1. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują kryterium kwalifikowalności ustanowione w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mają zastosowanie przepisy określone w sekcji A załącznika I do niniejszego rozporządzenia.

Państwa członkowskie mogą również zastosować dodatkowe obiektywne i niedyskryminacyjne kryterium wymagające, by wniosek nie pociągał za sobą ryzyka przywłaszczenia renomy konkretnych chronionych oznaczeń geograficznych — na zasadzie domniemania —, chyba że władze publiczne dowiodą, że takie ryzyko istnieje.

Zasady stosowania tego dodatkowego kryterium określone są w sekcji B załącznika I.

2. Jeżeli państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń na nowe nasadzenia zdecydują się zastosować jedno lub więcej z kryteriów kwalifikowalności, o których mowa w art. 64 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz dodatkowe kryterium, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą one stosować takie kryteria na poziomie krajowym lub na niższym poziomie terytorialnym.

3. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują jedno lub więcej z kryteriów kwalifikowalności, o których mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mają zastosowanie przepisy określone w sekcjach A–H załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Państwa członkowskie mogą również stosować dodatkowe obiektywne i niedyskryminujące kryteria dotyczące uprzedniego postępowania producenta oraz organizacji nienastawionych na zysk i służących celom społecznym, które otrzymały grunty skonfiskowane w związku z aktami terroryzmu lub innego rodzaju działalnością przestępczą. Zasady stosowania tych dodatkowych kryteriów określono w sekcji I załącznika II.

4. Jeżeli państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń na nowe nasadzenia zdecydują się zastosować jedno lub więcej z kryteriów pierwszeństwa, o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. a)–h) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz dodatkowe kryteria, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, mogą one stosować takie kryteria jednakowo na poziomie krajowym lub w różnym stopniu w różnych obszarach danego państwa członkowskiego.

5. Stosowanie jednego lub kilku kryteriów wymienionych w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 jako kryteriów kwalifikowalności na jednym z poziomów geograficznych, o których mowa w art. 63 ust. 2, uznaje się za należycie uzasadnione do celów art. 64 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, jeżeli stosowanie to ma na celu zaradzenie konkretnym problemom sektora uprawy winorośli na danym poziomie geograficznym, które można rozwiązać jedynie za pomocą takiego ograniczenia.

6. Nie naruszając przepisów ustanowionych w załącznikach I oraz II w odniesieniu do szczegółowych kryteriów kwalifikowalności i kryteriów pierwszeństwa, państwa członkowskie przyjmują dodatkowe środki, jeśli to konieczne, w celu uniknięcia sytuacji, w których ubiegający się o zezwolenia obchodziliby kryteria kwalifikowalności i kryteria pierwszeństwa zawarte w tych załącznikach.

Artykuł 5

Zezwolenia na przewidywane ponowne nasadzanie

Państwa członkowskie mogą uzależnić od złożenia zabezpieczenia udzielanie zezwoleń producentom prowadzącym karczowanie obszaru nasadzonego winoroślą zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

W każdym przypadku, jeżeli karczowanie nie jest przeprowadzone przez producentów do końca czwartego roku od dnia, w którym nowe winorośle zostały nasadzone, w odniesieniu do obszaru, który nie został wykarczowany, stosuje się art. 71 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Artykuł 6

Ograniczenia dotyczące ponownego nasadzenia

Państwa członkowskie mogą ograniczyć ponowne nasadzenia na podstawie art. 66 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w przypadku gdy dany teren, który ma być ponownie nasadzony, znajduje się w obszarze dla którego wydawanie zezwoleń na nowe nasadzenia jest ograniczone zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, i pod warunkiem że decyzja jest uzasadniona potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka znacznej dewaluacji konkretnej chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) lub konkretnego chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG).

Ryzyko znacznej dewaluacji, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie występuje w przypadku gdy:

a) dany teren, który ma być ponownie nasadzony, znajduje się w tym samym obszarze chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) lub chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) co obszar wykarczowany, a ponowne nasadzenie winoroślą jest zgodne z tą samą specyfikacją chronionej nazwy pochodzenia ChNP lub ChOG co obszar wykarczowany;

b) celem ponownego nasadzenia jest produkcja win nieposiadających oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że wnioskodawca podejmuje takie same zobowiązania, jak te ustanowione w pkt 2 sekcji A i B załącznika I do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do nowych nasadzeń.







ROZDZIAŁ III

REJESTR WINNIC

Artykuł 7

Minimum informacji, jakie należy ująć w rejestrze winnic

1. Do celów art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w państwach członkowskich, które stosują system zezwoleń na nasadzenia winorośli, zaktualizowane informacje zawarte w rejestrze winnic zawierają co najmniej szczegółowe dane i specyfikacje określone w załącznikach III i IV do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do każdego plantatora winorośli.

2. Do celów art. 145 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w państwach członkowskich, które nie wprowadzają systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, a które realizują jednak krajowe programy wsparcia na rzecz restrukturyzacji lub przekształcenia winnic, zaktualizowane informacje zawarte w rejestrze winnic zawierają co najmniej uproszczone szczegółowe dane i specyfikacje określone w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.







ROZDZIAŁ IV

DOKUMENTY TOWARZYSZĄCE I ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRZYWOZU PRODUKTÓW SEKTORA WINA







SEKCJA I

DOKUMENTY TOWARZYSZĄCE DO CELÓW MONITOROWANIA I CERTYFIKACJI PRODUKTÓW SEKTORA WINA

Artykuł 8

Zasady ogólne

1. Do celów art. 147 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przy każdej czynności przewozu produktów sektora wina między plantatorami winorośli, podmiotami dokonującymi zbiorów, producentami, przetwórcami, podmiotami dokonującymi butelkowania lub handlowcami, lub między nimi a sprzedawcami detalicznymi, wymagany jest dokument towarzyszący.

Podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być w stanie przedstawić właściwym organom dokument towarzyszący na każdym etapie przewozu.

2. Dokument towarzyszący może być wykorzystany wyłącznie do pojedynczego przewozu.

3. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz podmiotów, o których mowa w niniejszym artykule. W przypadku gdy taki wykaz lub rejestr został już utworzony do innych celów, może też być wykorzystywany na użytek niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 9

Zwolnienia

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 8 dokument towarzyszący nie jest wymagany:

a) w przypadku przewożenia produktów sektora wina z winnic do zakładów produkcji wina, między dwoma pomieszczeniami tego samego przedsiębiorstwa lub między pomieszczeniami należącymi do grupy producentów, kiedy nie następuje zmiana właściciela, pod warunkiem że transportu dokonuje się na potrzeby produkcji, przetwarzania, składowania lub butelkowania wina, całkowita odległość drogą nie przekracza 70 km i transport odbywa się wyłącznie na terytorium jednego państwa członkowskiego lub został zatwierdzony przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich;

b) w przypadku przewozu wytłoków winogronowych i drożdżowego osadu winiarskiego: (i) przewożonych do destylarni lub zakładu produkcji octu winnego, jeżeli produktowi towarzyszy specyfikacja wysyłkowa producenta zgodna z warunkami określonymi przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym rozpoczyna się przewóz, lub (ii) w przypadku gdy przewozu dokonuje się w celu wycofania produktu z procesu produkcji wina lub z innego procesu przetwarzania winogron, pod nadzorem właściwych organów, jak przewidziano w art. 14 ust. 1) lit. b) pkt (vii) i art. 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274;

c) w przypadku soku winogronowego i moszczu, objętych kodami CN 2009 61 i 2009 69 , dostarczanych podmiotom, które nie biorą udziału w produkcji wina, jeżeli produktowi towarzyszy dokument handlowy;

d) w przypadku produktów sektora wina wytwarzanych i transportowanych wyłącznie w obrębie terytorium państw członkowskich, które nie podlegają obowiązkowi prowadzenia rejestru winnic zgodnie z art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

e) w przypadku wymienionych poniżej produktów sektora wina przewożonych wyłącznie w obrębie terytorium państwa członkowskiego w pojemnikach o pojemności nominalnej nie większej niż 60 litrów: (i) w przypadku produktów sektora wina w oznaczonych etykietami pojemnikach o objętości nominalnej nie większej niż 10 litrów, wyposażonych w zamknięcia jednorazowe, jeżeli całkowita ilość transportowanych produktów nie przekracza: — 5 litrów lub 5 kilogramów w przypadku zagęszczonego moszczu winogronowego, rektyfikowanego lub nie, — 100 litrów w przypadku wszystkich innych produktów; (ii) w przypadku przewozu wina lub soku winogronowego przeznaczonego dla przedstawicielstw dyplomatycznych, konsulatów i podobnych instytucji w granicach przyznanych im zwolnień; (iii) w przypadku przewozu wina lub soku winogronowego: — stanowiącego część majątku gospodarstwa domowego w ramach przeprowadzki i nieprzeznaczonego na sprzedaż, — znajdującego się na pokładzie statków, samolotów lub pociągów z przeznaczeniem do spożycia; (iv) w przypadku przewozu wina, częściowo sfermentowanego wina, częściowo sfermentowanego moszczu winogronowego i moszczu winogronowego przez osoby prywatne z przeznaczeniem do bezpośredniego spożycia przez odbiorcę lub jego rodzinę, jeżeli przewożona ilość nie przekracza 30 litrów; (v) w przypadku przewozu produktu przeznaczonego do przeprowadzania doświadczeń naukowych lub technicznych, jeżeli całkowita przewożona ilość nie przekracza jednego hektolitra; (vi) w przypadku próbek handlowych; (vii) w przypadku próbek przeznaczonych dla właściwego organu lub wyznaczonego laboratorium.

2. Jeżeli dokument towarzyszący nie jest wymagany, wysyłający muszą być w stanie w każdej chwili udowodnić poprawność wszelkich informacji zapisanych w ich rejestrze przychodów i rozchodów przewidzianym w rozdziale V lub w innych rejestrach wymaganych przez państwo członkowskie, w którym rozpoczęto przewóz.

Artykuł 10

Uznawane dokumenty towarzyszące

1. Właściwe organy uznają następujące dokumenty za dokumenty towarzyszące, pod warunkiem że spełniają one wymogi ustanowione w ust. 2–5 i w załączniku V:

a) w przypadku produktów sektora wina wysyłanych wewnątrz państwa członkowskiego lub pomiędzy państwami członkowskimi, nie naruszając lit. b) niniejszego akapitu: (i) jeden z dokumentów, o których mowa w art. 21 ust. 6 lub art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE w przypadku produktów przewożonych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy na terytorium Unii, pod warunkiem że w zaznaczono w nim wyraźnie niepowtarzalny administracyjny numer ewidencyjny, o którym mowa w art. 21 ust. 3 tej dyrektywy („numer ARC”), został on sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 684/2009 ( 1 ), a w przypadku gdy stosowany jest dokument, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE, wysyłający spełnia wymogi wynikające z ust. 1; (ii) w przypadku produktów objętych akcyzą i przewożonych na obszarze Unii po dopuszczeniu do spożycia w państwie członkowskim, w którym rozpoczął się przewóz, uproszczony dokument towarzyszący, o którym mowa w art. 34 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE, sporządzony i stosowany zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3649/92 ( 2 ); (iii) w przypadku produktów sektora wina objętych akcyzą i wysyłanych przez drobnych producentów zgodnie z art. 40 dyrektywy 2008/118/WE i w przypadku produktów nieobjętych akcyzą, jeden z następujących dokumentów, sporządzony zgodnie z warunkami określonymi przez państwo członkowskie wysyłki: — jeżeli państwo członkowskie stosuje system informatyczny, wydruk sporządzonego w tym systemie dokumentu elektronicznego lub innego dokumentu handlowego, w którym wyraźnie zaznaczono specjalny administracyjny numer ewidencyjny („numer MVV”) przypisany do elektronicznego dokumentu administracyjnego przez ten system, pod warunkiem że dokument jest sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi; — jeżeli państwo członkowskie nie stosuje systemu informatycznego, dokument administracyjny lub dokument handlowy zawierający numer MVV przyznawany przez właściwy organ, pod warunkiem że dokument i jego kopia są zatwierdzone zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu;

b) w przypadku produktów sektora wina wysyłanych do państwa trzeciego lub na terytorium, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/118/WE, jeden z dokumentów, o których mowa w lit. a) ppkt (i) lub (iii).

Dokumenty, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt (iii) tiret drugie, mogą być stosowane tylko do dnia 31 grudnia 2020 r.

2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), muszą zawierać informacje, o których mowa w sekcji A załącznika V, lub umożliwiać właściwym organom uzyskanie dostępu to tych informacji.

Jeżeli te dokumenty zawierają numer ARC nadawany przez system komputerowy, o którym mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE, lub numer MVV nadawany przez system informatyczny ustanowiony przez państwo członkowskie wysyłki, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iii) tiret pierwsze, informacje, o których mowa w sekcji A załącznika V do niniejszego rozporządzenia, muszą znajdować się w wykorzystywanym systemie.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iii) tiret drugie, i ich kopie muszą przed wysyłką zostać zatwierdzone:

a) za pomocą daty, podpisu urzędnika właściwego organu i pieczęci urzędowej naniesionej przez tego urzędnika; lub

b) za pomocą daty, podpisu wysyłającego i naniesieniem przez niego, w stosownych przypadkach: (i) specjalnej pieczęci zgodnej ze wzorem, o którym mowa w sekcji C załącznika V, (ii) pieczęci wymaganej przez właściwe władze, lub (iii) odcisku maszyny stemplującej zatwierdzonej przez właściwe władze.

Specjalna pieczęć lub pieczęć wymagana przez władze, o której mowa w lit. b), może być wcześniej nadrukowana na formularzach, jeżeli druk zostanie wykonany przez zatwierdzoną w tym celu drukarnię.

4. W przypadku produktów sektora wina przywożonych z państw trzecich dokument, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) zawiera odniesienie do poświadczenia sporządzonego w państwie pochodzenia zgodnie z art. 20.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą uznać inne dokumenty towarzyszące, w tym dokumenty sporządzone za pomocą procedury komputerowej, która w zamierzeniu ma upraszczać procedurę w odniesieniu do przewozu produktów sektora wina realizowanego wyłącznie w obrębie terytorium danego państwa członkowskiego oraz w sytuacji, gdy są one wywożone bezpośrednio z jego terytorium.

Artykuł 11

Poświadczenie pochodzenia lub miejsca pochodzenia, cech, roku zbiorów lub odmiany winorośli oraz ChNP lub ChOG

1. Dokumenty, o których mowa w art. 10 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) oraz (iii), są uznawane za równoznaczne z poświadczeniem pochodzenia, jakości i cech produktu sektora wina, roku zbiorów lub odmiany lub odmian winorośli, z których jest produkowany, oraz, w stosownych przypadkach, ChNP lub ChOG. W tym celu wysyłający lub osoba działająca w imieniu wysyłającego muszą podać w polu 17 l tych dokumentów odpowiednie informacje określone w części I załącznika VI.

2. Wysyłający potwierdza prawidłowość informacji wymaganych na podstawie ust. 1 w oparciu o rejestr przychodów i rozchodów, który ma być prowadzony zgodnie z rozdziałem V, lub o informacje poświadczone w dokumentach, które towarzyszyły poprzednim przewozom przedmiotowego produktu, oraz urzędowe kontrole zgodności przeprowadzane przez właściwe organy zgodnie z rozdziałem VII.

3. Jeżeli w odniesieniu do produktów sektora wina wytworzonych na ich terytorium państwa członkowskie wymagają sporządzenia poświadczenia ChNP lub ChOG przez organ kontrolny wyznaczony do tego celu, dokument towarzyszący musi zawierać odniesienie do powyższego poświadczenia oraz nazwę i, w stosownych przypadkach, adres elektroniczny organu kontrolnego.

Artykuł 12

Certyfikacja wywożonych produktów sektora wina

1. W przypadku gdy właściwe organy państwa trzeciego przeznaczenia wymagają certyfikacji, o której mowa w art. 11, w odniesieniu do produktów sektora wina wysyłanych do tego państwa trzeciego, certyfikacja odbywa się w jednej z następujących form:

a) elektronicznego dokumentu administracyjnego lub jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego stosowanego zgodnie z art. 21 ust. 6 dyrektywy 2008/118/WE lub dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że upoważniony wysyłający lub osoba działająca w imieniu wysyłającego wskazuje odpowiednie informacje określone w części I załącznika VI do niniejszego rozporządzenia;

b) specjalnego świadectwa wywozu sporządzonego na podstawie przewidzianego wzoru i na podstawie wymogów określonych w załączniku części II załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.

2. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), uznaje się za autentyczne, jeżeli jest zatwierdzone za pomocą daty i podpisu upoważnionego wysyłającego lub osoby działającej w imieniu wysyłającego oraz jeżeli wysyłający wskazał na poświadczeniu numer ARC lub numer MVV nadany przez właściwy organ dokumentowi towarzyszącemu jako numer administracyjny.

3. Art. 11 ust. 2 i 3 jest stosowany odpowiednio do celów certyfikacji, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 13

Dokumenty stosowane jako dowód wywozu

1. Jeżeli produkty sektora wina są przewożone na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt (i), dowód opuszczenia obszaru celnego Unii stanowi raport wywozu, o którym mowa w art. 28 dyrektywy 2008/118/WE, sporządzony przez urząd celny wywozu zgodnie z art. 334 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 ( 3 ).

2. Jeżeli produkty sektora wina są przewożone na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt (iii), dowód opuszczenia obszaru celnego Unii jest ustanawiany zgodnie z art. 334 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447. W takim przypadku wysyłający lub osoba upoważniona działającą w imieniu wysyłającego umieszcza na dokumencie towarzyszącym numer referencyjny deklaracji wywozowej, o której mowa w art. 331 tego rozporządzenia, wydawanej przez urząd celny wywozu z wykorzystaniem jednej z adnotacji wymienionych w sekcji D załącznika V do niniejszego rozporządzenia.

3. Produktom sektora wina, które są czasowo wywożone w ramach uszlachetniania biernego przewidzianego w art. 210 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 952/2013 zgodnie z tytułem VII rozdział I oraz V rozporządzenia (UE) 2015/2446 ( 4 ) i z tytułem VII rozdział I rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 do jednego z państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) w celu przeprowadzenia składowania, dojrzewania lub pakowania, musi towarzyszyć, oprócz dokumentu towarzyszącego, arkusz informacyjny ustanowiony zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 3 grudnia 1963 r. Arkusz ten zawiera w rubrykach zarezerwowanych dla opisu produktu opis zgodny ze wspólnotowymi i krajowymi przepisami oraz ilość przewożonego wina.

Informacje te pochodzą z oryginału dokumentu towarzyszącego przewozowi, na podstawie którego wino zostało przewiezione do urzędu celnego, który wydaje arkusz informacyjny. Ponadto w arkuszu informacyjnym należy podać rodzaj, datę i numer dokumentu towarzyszącego wcześniej przewozowi.

W przypadku ponownego wprowadzenia na obszar celny Unii produktów, o których mowa w akapicie pierwszym, arkusz informacyjny jest należycie wypełniony przez właściwy urząd celny EFTA. Dokument ten jest równoważny z dokumentem towarzyszącym w przypadku przewozu do urzędu celnego właściwego ze względu na miejsce przeznaczenia w Unii lub ze względu na miejsce dopuszczenia do spożycia, pod warunkiem że w rubryce zarezerwowanej na oznaczenie towarów dokument ten zawiera dane określone w akapicie pierwszym.

Właściwy urząd celny w Unii potwierdza kopię lub kserokopię tego dokumentu dostarczaną przez odbiorcę lub jego przedstawiciela i zwraca mu ją do celów stosowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14

Przewóz produktów sektora wina luzem

1. Jeżeli system komputerowy lub system informatyczny, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) pkt (iii) tiret pierwsze lub w art. 10 ust. 5, nie jest stosowany lub jeżeli system ten nie umożliwia właściwemu organowi na miejscu rozładunku uzyskania informacji, wysyłający przesyłki produktów sektora wina luzem przekazuje, najpóźniej w dniu wyjazdu środka transportu, egzemplarz dokumentu towarzyszącego właściwemu organowi na terytorium, na którym znajduje się miejsce załadunku, w odniesieniu do następujących produktów:

a) produkty pochodzące z Unii w ilości powyżej 60 litrów: (i) wino przeznaczone do przetworzenia na wina ChNP lub ChOG lub sprzedawane jako wino odmianowe lub rocznikowe, lub pakowane z przeznaczeniem do sprzedaży jako takie wina; (ii) częściowo sfermentowany moszcz winogronowy; (iii) zagęszczony moszcz winogronowy, rektyfikowany lub nie; (iv) świeży moszcz winogronowy z fermentacją zahamowaną poprzez dodanie alkoholu; (v) sok winogronowy; (vi) zagęszczony sok winogronowy;

b) produkty niepochodzące z Unii w ilości powyżej 60 litrów: (i) świeże winogrona, z wyłączeniem winogron stołowych; (ii) moszcz winogronowy; (iii) zagęszczony moszcz winogronowy, rektyfikowany lub nie; (iv) częściowo sfermentowany moszcz winogronowy; (v) świeży moszcz winogronowy z fermentacją zahamowaną poprzez dodanie alkoholu; (vi) sok winogronowy; (vii) zagęszczony sok winogronowy; (viii) wino likierowe przeznaczone do wytwarzania produktów innych niż produkty objęte kodem CN 2204 ;

c) produkty bez względu na ich pochodzenie i przewożoną ilość, nie naruszając zwolnień przewidzianych w art. 9: (i) drożdżowy osad winiarski; (ii) wytłoki winogronowe przeznaczone do gorzelni lub innego przemysłowego zakładu przetwórczego; (iii) piquette; (iv) wino wzmocnione do destylacji; (v) wino z odmian winogron niewymienionych jako odmiany winorośli właściwej w klasyfikacji sporządzonej przez państwa członkowskie na mocy art. 81 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 dla jednostki administracyjnej, w której są one zbierane; (vi) produkty, które nie mogą być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi.

Właściwy organ w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się miejsce załadunku, informuje właściwy organ w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się miejsce rozładunku, że transport został rozpoczęty.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą wyznaczyć inne terminy w odniesieniu do przekazywania egzemplarza dokumentu towarzyszącego dotyczącego przesyłek zawierających produkty sektora wina, które są przewożone wyłącznie w obrębie terytorium danego państwa członkowskiego.

Artykuł 15

Przesyłki produktów z państw trzecich lub z Unii pierwotnie wywiezionych do państwa trzeciego

1. W przypadku transportu w obrębie obszaru celnego Unii partii produktów pochodzących z państwa trzeciego dopuszczonych do swobodnego obrotu dokument towarzyszący opiera się na dokumencie VI-1, o którym mowa w art. 20, lub równoważnym dokumencie, o którym mowa w art. 26 lub 27, i zawiera następujące informacje lub pozwala właściwym organom na uzyskanie dostępu do następujących informacji:

a) numer dokumentu VI-1 lub odniesienie do jednego z dokumentów, o których mowa w art. 26 i 27;

b) nazwa i adres organu państwa trzeciego, który wypełnił dokument, o którym mowa w lit. a), lub upoważnił producenta do jego sporządzenia;

c) data wypełnienia dokumentu, o którym mowa w lit. a).

Podmiot musi być w stanie przedstawić dokument VI-1, równoważny dokument, o którym mowa w art. 26 lub 27, lub wyciąg VI-2, o którym mowa w art. 22, w każdej chwili na żądanie właściwych organów państw członkowskich.

2. W przypadku przewozu w obrębie terytorium celnego Unii partii produktów sektora wina pochodzących z Unii, pierwotnie wywiezionych do państwa trzeciego lub do terytorium, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/118/WE, dokument towarzyszący obejmuje następujące informacje lub pozwala właściwym organom na uzyskanie dostępu do następujących informacji:

a) odniesienie do dokumentu towarzyszącego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia, sporządzonego do celów pierwotnej wysyłki, lub

b) odniesienie do innych dokumentów wystawionych przez importera oraz uznanych przez właściwy organ podczas wprowadzania do swobodnego obrotu w UE za wystarczające do wykazania pochodzenia produktu.

3. W przypadku stosowania systemu komputerowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE, lub systemu informatycznego wprowadzonego przez państwo członkowskie wysyłki, informacje, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, muszą znajdować się w wykorzystywanym systemie.

Artykuł 16

Odmowa przyjęcia przesyłki przez odbiorcę

Jeżeli odbiorca odrzuca część lub całość produktu przewożonego na podstawie dokument towarzyszącego, na odwrocie dokumentu umieszcza adnotację „produkt odrzucony przez odbiorcę” oraz datę i podpis oraz, w odpowiednim przypadku, uzupełnia je, podając ilości odrzuconego produktu w litrach lub kilogramach.

W takim przypadku dany produkt może zostać odesłany do wysyłającego na podstawie tego samego dokumentu towarzyszącego przewozowi lub zatrzymany w pomieszczeniach przewoźnika do czasu sporządzenia nowego dokumentu towarzyszącego produktowi podczas wysyłki zwrotnej.

Artykuł 17

Zatwierdzenie dokumentu towarzyszącego w przypadku poważnego naruszenia przepisów lub niezgodności z nimi

1. W przypadku gdy właściwy organ stwierdzi lub ma uzasadniony powód, by podejrzewać, że wysyłający przewoził lub przewozi produkt sektora wina, który nie spełnia przepisów unijnych lub przepisów krajowych przyjętych na podstawie przepisów unijnych dotyczących warunków produkcji lub składu, lub produkt sektora wina, w odniesieniu do którego popełniono poważne naruszenie odnoszące się do dokumentów towarzyszących, może on zażądać od wysyłającego wypełnienia nowego dokumentu towarzyszącego przewozowi temu produktowi i jego zatwierdzenia przez właściwy organ.

Przyznanie zatwierdzenia może być powiązane z warunkami dotyczącymi przyszłego wykorzystania produktu lub zakazem wprowadzania produktu do obrotu. Zatwierdzenie zawiera pieczęć, podpis urzędnika reprezentującego właściwy organ i datę.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, powiadamia organ właściwy dla miejsca załadunku. W przypadku transportu wewnątrz Unii zastosowanie mają zasady wzajemnej pomocy lub zgłoszenia podejrzenia niezgodności zgodnie z art. 43 i 45.

Artykuł 18

Środki wprowadzane w przypadku naruszeń dotyczących dokumentów towarzyszących przewozowi innych niż poważne naruszenia

1. Jeżeli właściwy organ ustali, że przesyłka wymagająca dokumentu towarzyszącego jest przewożona bez tego dokumentu lub na podstawie dokumentu zawierającego błędne lub niekompletne informacje, może on wprowadzić niezbędne środki w celu uregulowania tego przewozu poprzez skorygowanie istotnych błędów albo poprzez wypełnienie nowego dokumentu.

Organ, o którym mowa w akapicie pierwszym, pieczętuje dokumenty skorygowane lub sporządzone na podstawie tego przepisu. Uregulowanie nieprawidłowości nie może opóźniać danego przewozu o czas dłuższy, niż jest to bezwzględnie konieczne.

W przypadku powtarzających się nieprawidłowości popełnianych przez tego samego wysyłającego, organ, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, powiadamia organ właściwy dla miejsca załadunku. W przypadku transportu wewnątrz Unii zastosowanie mają zasady wzajemnej pomocy lub zgłoszenia podejrzenia niezgodności zgodnie z art. 43 i 45.

2. W przypadku gdy uregulowanie przewozu zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy jest niemożliwe, organ, o którym mowa w tym akapicie, wstrzymuje przewóz. Informuje on wysyłającego o wstrzymaniu przewozu i o wprowadzonych w związku z tym środkach. Środki te mogą obejmować zakaz wprowadzania produktu do obrotu.

Artykuł 19

Siła wyższa lub nieprzewidziane zdarzenia

Jeżeli w trakcie przewozu z powodu nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej ma miejsce podział ładunku objętego wymogiem dokumentu towarzyszącego na części albo utrata części lub całości tego ładunku, przewoźnik występuje do właściwego organu znajdującego się najbliżej miejsca nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej o sporządzenie oświadczenia o stanie faktycznym i podjęcie środków niezbędnych do uregulowania danego przewozu.







SEKCJA II

DOKUMENTY TOWARZYSZĄCE DO CELÓW DOPUSZCZENIA DO SWOBODNEGO OBROTU PRZYWOŻONYCH PRODUKTÓW SEKTORA WINA

Artykuł 20

Certyfikacja zgodności z przepisami przywożonych produktów sektora wina

1. Dokument towarzyszący do celów przywozu produktów sektora wina obejmuje zaświadczenie i sprawozdanie z analizy, o których mowa odpowiednio w art. 90 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Stanowią one jeden dokument, zwany dalej „dokumentem VI-1”. Jednak jeżeli produkty te nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi, wypełnienie sekcji sprawozdania z analizy dokumentu VI-1 nie jest obowiązkowe.

Właściwe organy lub wyznaczone instytucje albo służby, o których mowa w art. 90 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, to organy, o których mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do odnośnych państw trzecich.

2. Dokument VI-1 zostaje sporządzony i jest stosowany zgodnie z art. 22–25 i uznaje się go za poświadczający, że przywożony produkt:

a) posiada cechy charakterystyczne produktu sektora wina zgodnie z prawem Unii lub zgodnie z umową dwustronną między Unią a państwem trzecim;

b) został wytworzony z winogron konkretnego rocznika lub wyprodukowany ze wskazanej odmiany lub odmian winorośli;

c) w stosownych przypadkach jest zgodny ze specyfikacjami oznaczenia geograficznego zgodnymi z porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) Światowej Organizacji Handlu (WTO), z prawodawstwem unijnym w sprawie oznaczeń geograficznych lub porozumieniem w sprawie uznawania i ochrony oznaczeń geograficznych między Unią a państwem trzecim, z którego pochodzi wino.

Artykuł 21

Zwolnienia

Na zasadzie odstępstwa od art. 90 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zastosowanie mają następujące zwolnienia:

a) dokument VI-1 nie jest wymagany w przypadku: (i) produktów w oznaczonych etykietami przewożonych w pojemnikach o objętości nominalnej nie większej niż 10 litrów, wyposażonych w zamknięcia jednorazowe, w przypadku gdy całkowita ilość transportowanych produktów, bez względu na to, czy są one dostarczane w jednej przesyłce, czy w też kilku osobnych przesyłkach, nie przekracza 100 litrów; (ii) wina i soku winogronowego stanowiących mienie osobiste osób prywatnych przenoszących swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego do Unii w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009; (iii) wina wysyłanego w partiach przez osobę prywatną do innej osoby prywatnej, w rozumieniu art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w ilości do 30 litrów w jednej partii; (iv) wina, moszczu winogronowego i soku winogronowego zawartego w bagażu osobistym podróżnych w rozumieniu art. 41 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w ilości do 30 litrów na jednego podróżnego; (v) wina i soku winogronowego z przeznaczeniem na targi zgodnie z definicją w art. 90 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, pod warunkiem że dane produkty są umieszczone w opatrzonych etykietą pojemnikach mieszczących co najwyżej dwa litry, wyposażonych w zamknięcia jednorazowe; (vi) wina, moszczu winogronowego i soku winogronowego w innych pojemnikach niż te, o których mowa w ppkt (v), przywożonych w celu prowadzenia doświadczeń naukowych i technicznych, w ilości do 100 litrów; (vii) win i soku winogronowego przywożonego zgodnie z przepisami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r. lub innych konwencji konsularnych bądź Konwencji nowojorskiej o misjach specjalnych z dnia 16 grudnia 1969 r.; (viii) win i soku winogronowego przechowywanych na pokładach statków i samolotów wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym; (ix) win i soku winogronowego pochodzących z i butelkowanych w Unii, wywożonych do kraju trzeciego i przywożonych na terytorium obszaru celnego Unii i dopuszczonych do swobodnego obrotu;

b) w przypadku win umieszczonych w oznakowanych pojemnikach o pojemności nie większej niż 60 litrów, wyposażonych w jednorazowe zamknięcia, oraz zakładając, że wino to pochodzi z kraju, który przedstawił specjalne gwarancje zaakceptowane przez Unię, wymienionego w sekcji A części IV załącznika VII, część dokumentu VI-1 dotyczącą sprawozdania z analizy należy wypełnić tylko w zakresie: (i) rzeczywistej objętościowej zawartości alkoholu, (ii) kwasowości ogółem, (iii) zawartości dwutlenku siarki ogółem.

Artykuł 22

Zasady opracowywania dokumentu VI-1 oraz wyciągu VI-2

1. Dokument VI-1 sporządza się na formularzu odpowiadającym wzorowi określonemu w części I załącznika VII zgodnie z przepisami technicznymi zawartymi w tym załączniku.

Dokument podpisuje urzędnik właściwego organu oraz urzędnik wyznaczonych instytucji lub służb wymienionych w wykazie w art. 51 ust. 1.

Do produktu dołącza się oryginał i kopię dokumentu VI-1.

Wyciąg, zwany dalej „wyciągiem VI-2”, może zostać sporządzony zgodnie ze wzorem przedstawionym w części II załącznika VII, zawierającym dane pojawiające się w dokumencie VI-1 lub, w przypadku gdy przedstawiony został wyciąg VI-2, w wyciągu VI-2, i opatrzony pieczęcią urzędu celnego Unii. Do produktu dołącza się oryginał i dwie kopie wyciągu VI-2.

2. W dokumentach VI-1 i wyciągach VI-2 zamieszcza się nadany numer seryjny, w przypadku dokumentów VI-1 robi to właściwy organ, którego urzędnik podpisuje ten dokument, a w przypadku wyciągów VI-2 urząd celny, który stawia na nich pieczęć.

Artykuł 23

Wykorzystanie dokumentu VI-1 i wyciągów VI-2

Oryginał i kopia dokumentu VI-1 lub oryginał i kopie wyciągu VI-2 są przekazywane właściwym organom w państwie członkowskim, w którym dokonywane są formalności celne wymagane do dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru, do którego odnoszą się te dokumenty, a po zakończeniu tych formalności odpowiednio:

a) organy celne potwierdzają odwrotną stronę zarówno oryginału, jak i kopii dokumentu VI-1 lub oryginału i kopii wyciągu VI-2, zwracają oryginał dokumentu VI-1 lub oryginał i kopię wyciągu VI-2 osobie zainteresowanej i przechowują kopię dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 przez co najmniej pięć lat;

b) w przypadku gdy partia towaru ma być ponownie wysłana przed wprowadzeniem jej do swobodnego obrotu, nowy wysyłający przekazuje organom celnym kontrolującym wysyłkę dokument VI-1 i wyciąg VI-2 odnoszący się do tej partii lub, w przypadku gdy partia jest objęta wyciągiem VI-2 wypełnionym uprzednio i wyciągiem VI-2 wypełnionym później, obydwa te wyciągi. W przypadku gdy wyciąg VI-2 jest przekazywany razem z dokumentem VI-1, organy celne sprawdzają, czy dane wpisane do dokumentu VI-1 są takie same jak dane wpisane do wyciągu VI-2. W przypadku gdy wyciąg VI-2 wypełniony później jest przekazywany razem z wyciągiem VI-2 wypełnionym uprzednio, organy celne sprawdzają, czy dane wpisane wcześniej do wyciągu VI-2 są takie same jak dane wpisane później do wyciągu VI-2, i stemplują ten ostatni, który zostaje uznany za równoważny z wyciągiem VI-2 wypełnionym uprzednio. Organy celne poświadczają odwrotną stronę zarówno oryginału, jak i kopii dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 wypełnionego uprzednio. Organy celne zwracają oryginał dokumentu VI-1 i wszelkich wyciągów VI-2 nowemu wysyłającemu i przechowują ich kopie przez co najmniej pięć lat. Jednak wypełnienie formularza VI-2 nie jest konieczne, jeżeli partia produktów jest powrotnie wywożona do państwa trzeciego;

c) Jeżeli partia towaru zostanie rozdzielona przed wprowadzeniem jej do swobodnego obrotu, zainteresowana strona przekazuje organom celnym kontrolującym daną partię oryginał i kopię dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 wypełnionego uprzednio, dotyczące partii, która ma zostać podzielona, wraz z oryginałem wyciągu VI-2 wypełnionego później odnoszącego się do każdej nowej partii i dwiema kopiami. Organy celne sprawdzają, czy szczegółowe dane wprowadzane do dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 wypełnionego uprzednio są takie same jak dane na wyciągu VI-2 wypełnionym później dla każdej nowej partii. Jeżeli dane są takie same, organy celne stemplują wyciąg VI-2 wypełniony później, który jest od tej pory równoważny z wyciągiem VI-2 wypełnionym uprzednio, i potwierdzają odwrotną stronę zarówno oryginału, jak i kopii dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 wypełnionego uprzednio. Zwracają one zainteresowanej osobie oryginał wyciągu VI-2 wypełnionego później wraz z oryginałem dokumentu VI-1 lub wyciągu VI-2 wypełnionego uprzednio i przechowują kopię każdego z tych dokumentów przez okres przynajmniej pięciu lat.

Artykuł 24

Stosowanie dokumentu VI-1 w przypadku przywozów pośrednich

W przypadku gdy wino jest wywożone z państwa trzeciego, na którego terytorium zostało wyprodukowane (zwanego dalej „państwem pochodzenia”), do innego państwa trzeciego (zwanego dalej „państwem wywozu”) przed wywozem do Unii, dokument VI-1 odnoszący się do danego wina uznaje się za ważny dla celów przywozu do Unii, jeżeli został on sporządzony przez właściwe organy tego państwa wywozu, bez dalszych analiz wina, na podstawie dokumentu VI-1 lub równoważnego dokumentu sporządzonego przez właściwe organy państwa pochodzenia, pod warunkiem że to wino:

a) zostało zabutelkowane i opatrzone etykietami w państwie pochodzenia i pozostaje w takiej postaci; lub

b) jest eksportowane luzem z państwa pochodzenia i butelkowane oraz opatrywane etykietami w państwie wywozu bez żadnego dodatkowego przetwarzania.

Dokument VI-1 państwa wywozu zawiera poświadczenie właściwego organu tego państwa, że przedmiotowe wino jest winem, do którego odnosi się pierwszy akapit, i że spełnia ono warunki w nim określone.

Do dokumentu VI-1 państwa wywozu dołącza się oryginał lub poświadczoną kopię dokumentu VI-1 lub dokumentu równoważnego państwa pochodzenia.

Właściwymi organami państw trzecich dla celów niniejszego artykułu są państwa umieszczone w wykazie w art. 51 ust. 1.

Artykuł 25

Zasady szczególne dotyczące certyfikacji poszczególnych win

1. W przypadku win likierowych oraz win wzmocnionych do destylacji dokumenty VI-1 są uznawane za ważne jedynie w przypadku, gdy właściwy organ znajdujący się na liście ustanowionej w art. 51 ust. 1 umieścił w rubryce 14 następujący zapis:

„poświadczono, że alkohol dodany do niniejszego wina jest alkoholem winnym”.

2. Dokument VI-1 1 może zostać wykorzystany jako dokument poświadczający, że przywiezione wino posiada oznaczenie geograficzne zgodne z porozumieniem TRIPS, prawodawstwem unijnym w sprawie oznaczeń geograficznych lub porozumieniem w sprawie uznawania i ochrony oznaczeń geograficznych między Unią a państwem trzecim, z którego pochodzi wino.

W takim przypadku w rubryce 14 wpisuje się, co następuje:

„poświadczono, że wino objęte niniejszym dokumentem zostało wytworzone w regionie uprawy winorośli i otrzymało oznaczenie geograficzne wskazane w rubryce 6 zgodnie z przepisami państwa pochodzenia”.

3. Do poświadczenia w rubryce 14, o którym mowa w ust. 1 i 2, dołącza się następujące informacje:

a) pełną nazwę i adres właściwego organu wydającego;

b) podpis urzędnika właściwego organu;

c) pieczęć właściwego organu.

Artykuł 26

Procedura uproszczona

1. Dokumenty VI-1 sporządzone przez producentów wina w państwach trzecich, które przedstawiły specjalne gwarancje zaakceptowane przez Unię, wymienione w części IV sekcja B załącznika VII, są uważane za dokumenty VI-1 sporządzone przez właściwe organy i wyznaczone instytucje lub służby ujęte w wykazie w art. 51 ust. 1 w odniesieniu do odnośnych państw trzecich, pod warunkiem że producenci otrzymali indywidualne zezwolenie od właściwych organów tych państw trzecich i podlegają ich kontroli.

2. Zatwierdzeni producenci, o których mowa w ust. 1, wykorzystują dokumenty VI-1 i w szczególności podają w nich:

a) w rubryce 1 swoją nazwę i adresy oraz numery rejestracyjne w państwach trzecich wymienionych w części IV sekcja B załącznika VII;

b) w rubryce 9 nazwę i adres właściwego organu państwa trzeciego, który wydał im zezwolenie;

c) w rubryce 10 przynajmniej dane przewidziane w art. 21 lit. b).

Producenci składają podpis w przewidzianym do tego celu miejscu w rubrykach 9 i 10, wykreślając uprzednio słowa „nazwisko i tytuł urzędnika”.

Nie są wymagane pieczęcie, nazwa ani adres wyznaczonej instytucji lub służby.

Artykuł 27

Dokument elektroniczny

1. Dokument VI-1 można zastąpić dokumentem elektronicznym w przypadku przywozu do Unii produktów sektora wina pochodzących z państw trzecich, które posiadają system kontroli uznany przez Unię, zgodnie z akapitem drugim, za równoważny z systemem ustanowionym dla takich samych produktów w prawodawstwie unijnym.

System kontroli w państwie trzecim może zostać uznany przez Unię za równoważny z systemem ustanowionym dla takich samych produktów, jeżeli spełnia co najmniej następujące warunki:

a) zapewnia wystarczające gwarancje co do charakteru, pochodzenia oraz identyfikowalności produktów sektora wina wyprodukowanych lub będących przedmiotem obrotu na terytorium danego państwa trzeciego;

b) gwarantuje dostęp do danych znajdujących się w wykorzystywanym systemie elektronicznym, w zakresie rejestracji i identyfikacji podmiotów, właściwych organów oraz wyznaczonych instytucji lub służb;

c) gwarantuje możliwość sprawdzenia danych, o których mowa w lit. b), w ramach wzajemnej współpracy administracyjnej.

Państwa trzecie, w których obowiązuje system kontroli uznany przez Unię za równoważny zgodnie z akapitem drugim, zostają włączone do wykazu znajdującego się w załączniku VII część IV sekcja C.

2. Dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej informacje niezbędne do sporządzenia dokumentu VI-1 i niepowtarzalny administracyjny numer ewidencyjny nadany przez właściwe organy państwa trzeciego wywozu lub pod ich kontrolą. Ten numer ewidencyjny musi zostać wskazany na dokumentach handlowych wymaganych przy przywozie na obszar celny Unii.

3. Państwo trzecie wywozu udostępnia dokument elektroniczny lub dane niezbędne do jego sporządzenia na każde żądanie właściwych organów państwa członkowskiego, w którym towary mają zostać dopuszczone do swobodnego obrotu. W przypadku gdy nie ma dostępu do odpowiednich systemów elektronicznych, możliwe jest również zwrócenie się o tego rodzaju dane w formie papierowej.

4. Wyciągi VI-2, o których mowa w art. 22 ust. 1, mogą również być wydawane i wykorzystywane za pośrednictwem systemów komputerowych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez właściwe organy państw członkowskich. Treść elektronicznego wyciągu VI-2 musi być identyczna z treścią dokumentu papierowego.







ROZDZIAŁ V

REJESTR PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW

Artykuł 28

Rejestr przychodów i rozchodów

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 147 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz pod warunkiem że przyjęcie, wydanie oraz stan zapasów mogą być sprawdzone w każdej chwili na podstawie dokumentów handlowych stosowanych w odniesieniu do rachunków finansowych, rejestru przychodów i rozchodów, w niniejszym rozdziale dalej zwanego „rejestrem”, nie muszą prowadzić:

a) podmioty, które posiadają w zapasach lub oferują na sprzedaż wyłącznie produkty sektora wina w pojemnikach opatrzonych etykietą o pojemności nominalnej do 10 litrów, wyposażonych w zamknięcia jednorazowe, w których całkowita ilość nie przekracza 5 litrów lub 5 kilogramów w przypadku skoncentrowanego moszczu winogronowego, rektyfikowanego lub nie, oraz 100 litrów w przypadku wszystkich innych produktów;

b) podmioty prowadzące sprzedaż napojów do spożycia wyłącznie na miejscu;

▼M1

c) sprzedawcy detaliczni.

▼B

2. Państwa członkowskie mogą zażądać od handlowców, którzy nie posiadają zapasów, prowadzenia rejestru i, w takim przypadku mogą ustanowić zasady i procedury.

3. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz podmiotów zobowiązanych do prowadzenia rejestru. W przypadku gdy taki wykaz lub rejestr został już utworzony do innych celów, może on też być wykorzystywany na użytek niniejszego rozporządzenia.

4. Rejestr jest prowadzony indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa.

Jeżeli sklepy detaliczne sprzedające towary bezpośrednio konsumentowi końcowemu należą do tego samego przedsiębiorstwa i są zaopatrywane przez co najmniej jeden magazyn centralny również należący do tego przedsiębiorstwa, wówczas każdy z takich centralnych magazynów, bez nie naruszając ust. 1 lit. a), prowadzi rejestr w odniesieniu do produktów, które dostarcza. Towary dostarczane do sklepów detalicznych zapisywane są w rejestrze jako towary wydane.

5. Rejestr jest przechowywany na terenie obiektów, w których przechowywane są produkty.

Jednak – pod warunkiem że przyjęcie, wydanie oraz stan zapasów mogą być sprawdzone w każdej chwili w faktycznym miejscu przechowywania produktów na podstawie innych dokumentów potwierdzających, właściwe organy mogą udzielić zezwolenia:

a) na przechowywanie rejestru w miejscu, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa, jeżeli produkty są przechowywane w różnych magazynach należących do tego samego przedsiębiorstwa i znajdujących się w tej samej lokalnej jednostce administracyjnej lub w lokalnych jednostkach administracyjnych znajdujących się w swoim bezpośrednim sąsiedztwie;

b) na powierzenie prowadzenia rejestru wyspecjalizowanemu przedsiębiorstwu.

Artykuł 29

Działania, które należy uwzględniać w rejestrze

1. Podmioty, które mają obowiązek prowadzenia rejestru, wskazują stosowane przez siebie praktyki enologiczne oraz metody przetwarzania i obróbki, zgodnie z wymogami i praktykami enologicznymi, o których mowa w art. 78 ust. 2 i art. 80 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz w załącznikach I A i I D do rozporządzenia (WE) nr 606/2009, jak również eksperymentalne stosowanie nowych praktyk enologicznych, włącznie z odpowiednim odniesieniem do zezwolenia wydanego przez zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 606/2009.

2. W przypadku ich wykonywania działania dotyczące następujących metod przetwarzania zostaną ujęte w rejestrze zgodnie z art. 16 i 17 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274, w tym, jeżeli jest to przewidziane przez państwa członkowskie, odpowiednie odniesienia do powiadomień składanych właściwym organom zgodnie z art. 30 ust. 2:

a) korekta zawartości alkoholu w winie (pkt 40 i dodatek 10 do załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009) i zmniejszenie zawartości cukru w moszczach poprzez połączenie procesów membranowych (pkt 49 i dodatek 16 do załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

b) wzbogacanie i słodzenie (części I A i B załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; art. 11 i 12 oraz załączniki I D i II do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

c) zakwaszanie i odkwaszanie (części I C i D załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; art. 13 i pkt 12, 13, 46, 48 i 50 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

d) poddanie działaniu węgla drzewnego do użytku winiarskiego (pkt 9 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

e) poddanie obróbce żelazocyjankiem (pkt 26 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

f) proces elektrodializy lub obróbki wymieniaczami kationowymi dla zapewnienia stabilizacji wina lub proces obróbki wymieniaczami kationowymi do zakwaszania (pkt 20, 36 i 43 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

g) dodanie do wina dwuwęglanu dimetylu (DMDC) (pkt 34 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

h) wykorzystywanie kawałków drewna dębowego przy produkcji wina (pkt 38 i dodatek 9 do załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

i) eksperymentalne stosowanie nowych praktyk enologicznych (art. 4 rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

j) zarządzanie gazami rozpuszczonymi w winie za pomocą kontraktorów membranowych (pkt 52 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

k) obróbka z wykorzystaniem technologii filtracji membranowej w połączeniu z węglem aktywnym (pkt 53 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

l) stosowanie kopolimerów poliwinyloimidazolu — poliwinylopyrrolidonu (PVI/PVP) (pkt 54 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009);

m) stosowanie chlorku srebra (pkt 55 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009).

3. W przypadku ich wykonywania następujące działania szczegółowe są odnotowywane w rejestrze:

a) mieszanie i kupażowanie, jak przewidziano w art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

b) butelkowanie;

c) produkcja wina musującego każdej kategorii; wina półmusującego i gazowanego wina półmusującego;

d) produkcja wina likierowego;

e) produkcja zagęszczonego moszczu winogronowego; rektyfikowanego lub nie;

f) produkcja wzmocnionego wina do destylacji;

g) przetwarzanie na wszelkie innych kategorie produktów takie jak wino aromatyzowane.

W przypadku butelkowania określa się liczbę napełnionych pojemników i ich zawartość.

Artykuł 30

Przepisy krajowe

1. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące rejestracji szczegółowych informacji dotyczących:

a) produktów w opatrzonych etykietą pojemnikach o pojemności nominalnej nie większej niż 10 litrów, wyposażonych w zamknięcia jednorazowe, o których mowa w art. 28 ust. 1 lit. a), które mają być dopuszczone do obrotu na ich terytorium;

b) niektórych kategorii produktów, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274;

c) niektórych działań określonych w art. 29.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć obowiązek prowadzenia odrębnych rozliczeń lub dostosowania istniejącego rejestru.

2. Nie naruszając obowiązku rejestracji danych dotyczących każdej operacji korekty zawartości alkoholu, wzbogacania, zakwaszania i odkwaszania, o których mowa w art. 29 ust. 2 lit. a), b) i c), państwa członkowskie mogą wymagać od podmiotów prowadzących działalność na ich terytorium powiadomienia ich właściwych organów lub instytucji o takich operacjach po ich przeprowadzeniu lub, w przypadku operacji wzbogacania, zanim zostaną one przeprowadzone.

Powiadomienie, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie jest wymagane w odniesieniu do produktów objętych systematycznymi kontrolami analitycznymi wszystkich partii produktów realizowanymi przez właściwe organy inspekcji państw członkowskich.







ROZDZIAŁ VI

DEKLARACJE

Artykuł 31

Deklaracje produkcji

1. Producenci mający siedzibę w państwie członkowskim, które jest zobowiązane do prowadzenia aktualnego rejestru winnic zgodnie z art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, co roku składają właściwym organom tego państwa członkowskiego deklarację produkcji w odniesieniu do swojej produkcji w danym roku winiarskim w tym państwie członkowskim.

Państwa członkowskie, które utworzyły aktualizowany corocznie rejestr winnic, na podstawie którego można ustalić powiązanie wśród składających deklaracje z deklarowaną produkcją i odpowiednimi działkami winnicy, mogą zwolnić producentów z obowiązku zgłaszania informacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 lit. e) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274. W takim przypadku właściwe organy państw członkowskich same uzupełniają deklaracje poprzez wskazanie obszaru na podstawie danych znajdujących się w tym rejestrze.

2. Podmioty dokonujące zbiorów, należące do jednej lub wielu spółdzielczych wytwórni wina lub grup producentów, lub z nimi związane, które dostarczyły całą swoją produkcję winogron lub moszczu do tych spółdzielczych wytwórni wina lub grup producentów, zastrzegając sobie równocześnie prawo do uzyskania w drodze wyrobu wina ilości mniejszej niż 10 hektolitrów na potrzeby spożycia przez rodzinę, są zwolnione z obowiązku składania deklaracji produkcji, pod warunkiem że te spółdzielcze wytwórnie wina lub grupy producentów są zobowiązane do składania deklaracji produkcji.

3. Państwa członkowskie, które nie są zobowiązane do prowadzenia zaktualizowanego rejestru winnic zgodnie z art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mogą wymagać od producentów mających siedzibę na ich terytorium składania deklaracji produkcji, o której mowa w ust. 1.

W takim przypadku zastosowanie mają odpowiednio przepisy ust. 2.

Artykuł 32

Deklaracje zapasów

1. Producenci, przetwórcy, podmioty dokonujące butelkowania i handlowcy posiadający zapasy w państwie członkowskim zobowiązanym do prowadzenia aktualnego rejestru winnic zgodnie z art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 składają co roku deklaracje dotyczące zapasów wina i moszczu gronowego, które przekazują na dzień 31 lipca do właściwego organu tego państwa członkowskiego.

2. Państwa członkowskie, które nie są zobowiązane do prowadzenia zaktualizowanego rejestru winnic zgodnie z art. 145 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mogą wymagać od producentów, przetwórców, podmiotów dokonujących butelkowania i handlowców z siedzibą na ich terytorium złożenia deklaracji, o której mowa w ust. 1.

Artykuł 33

Deklaracje zbiorów

Państwa członkowskie mogą wymagać od wszystkich podmiotów dokonujących zbiorów winogron lub, na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów, od niektórych z nich, przedkładania właściwym organom deklaracji zbiorów w odniesieniu do roku winiarskiego, w którym dokonano zbioru.

Artykuł 34

Deklaracje dotyczące obróbki lub wprowadzania do obrotu

1. Państwa członkowskie mogą postanowić, że podmioty dokonujące zbiorów, producenci i handlowcy zajmujący się sprzedażą winogron, soku winogronowego i moszczu, którzy przed upływem daty składania deklaracji produkcji i deklaracji zbiorów określonych w art. 22 i 24 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274 dokonywali obróbki produktów sektora wina przeznaczonych do produkcji wina lub wprowadzali je do obrotu, muszą złożyć właściwym organom deklaracje obróbki lub wprowadzenia do obrotu w odniesieniu do roku winiarskiego, w którym odbyły się obróbka lub wprowadzanie do obrotu.

2. W przypadku gdy państwa członkowskie wymagają od podmiotów dokonujących zbioru przedłożenia deklaracji dotyczących obróbki lub deklaracji dotyczących wprowadzania do obrotu zgodnie z ust. 1, podmioty dokonujące zbioru winogron, należące do jednej lub wielu spółdzielczych wytwórni wina lub grup producentów, lub z nimi związane, które dostarczyły całą swoją produkcję winogron lub moszczu do tych wytwórni wina lub grup producentów, zastrzegając sobie równocześnie prawo do uzyskania w drodze wyrobu wina ilości mniejszej niż 10 hektolitrów na potrzeby spożycia przez rodzinę, są zwolnione z obowiązku składania takiej deklaracji, pod warunkiem że te spółdzielcze wytwórnie wina lub grupy producentów są zobowiązane do składania deklaracji dotyczących obróbki lub deklaracji dotyczących wprowadzania do obrotu zgodnie z ust. 1.

Artykuł 35

Przepisy wspólne

Państwa członkowskie mogą wymagać pełniejszych informacji w odniesieniu do rejestru winnic lub deklaracji produkcji, lub deklaracji zapasów.

Państwa członkowskie mogą zwolnić jakikolwiek podmiot z obowiązku składania deklaracji przewidzianego w art. 31 i 32 odnoszących się do lat produkcji, podczas których nie miała miejsca produkcja lub nie pozostały żadne zapasy.







ROZDZIAŁ VII

KONTROLE, WŁAŚCIWE ORGANY, WZAJEMNA POMOC I KARY







SEKCJA I

KONTROLE, WŁAŚCIWE ORGANY, INSTYTUCJE ŁĄCZNIKOWE I WZAJEMNA POMOC

Artykuł 36

Zasady ogólne

1. Państwa członkowskie przewidują kontrole w zakresie, w jakim są one niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i certyfikacji, przywozu wina, rejestru przychodów i rozchodów oraz obowiązkowych deklaracji określonych w art. 90 oraz w tytule I rozdział III i w części II tytuł II rozdział II sekcja 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie przewidują system skutecznych i opartych na analizie ryzyka kontroli urzędowych.

2. Kontrole urzędowe przeprowadzane są przez właściwy organ lub właściwe organy zgodnie z ogólnymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 ( 5 ), bez uszczerbku dla postanowień niniejszego rozporządzenia i rozdziału VI rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274.

Art. 59 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli.

3. Ustępy 1 i 2 stosuje się, odpowiednio, do kontroli produktów sektora wina z ChNP lub ChOG, o której mowa w sekcji 2 rozdziału I tytułu II części II rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do zgodności z wymogami specyfikacji produktu dla tych produktów.

Artykuł 37

Przepisy wspólne dotyczące kontroli

1. Kontrole są przeprowadzane w państwie członkowskim, w którym miała miejsce produkcja, bez uszczerbku dla kontroli wyrywkowych lub opartych na analizie ryzyka w państwie członkowskim wysyłki.

W przypadku kontroli przeprowadzanych na podstawie pobranych próbek liczba, charakter i częstotliwość kontroli są takie, by kontrole były reprezentatywne dla całego terytorium państwa członkowskiego i odpowiadały, w zależności od przypadku, ilości produktów sektora wina wyprodukowanych, wprowadzonych do obrotu lub przechowywanych w celu wprowadzenia ich do obrotu.

2. Kontrole, o których mowa w ust. 1, to kontrole administracyjne oraz, w stosownych przypadkach, kontrole na miejscu.

Kontrole administracyjne obejmują w razie potrzeby kontrole krzyżowe przy użyciu, między innymi, danych ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule V rozdział II rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Kontrole na miejscu mają charakter niezapowiedziany. Można jednak wystosować uprzednie powiadomienie ograniczone do niezbędnego minimum, jeżeli nie zakłóci to celu kontroli. Pismo takie można wystosować z wyprzedzeniem nie dłuższym niż 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków lub środków, w przypadku których odbywają się systematyczne kontrole na miejscu. Kontrole przeprowadza się, wybierając próbkę w postaci odpowiedniego odsetka producentów na podstawie analizy ryzyka. Z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, umożliwiające przegląd szczegółów przeprowadzonej kontroli.

3. Jeżeli chodzi o rejestr winnic, państwa członkowskie przeprowadzają weryfikację zgodności ze stanem faktycznym sytuacji strukturalnej wynikającej z dokumentacji plantatora winorośli i dokumentacji produkcji wina przewidzianej w załącznikach III i IV w odniesieniu do każdego plantatora winorośli i każdej osoby fizycznej lub prawnej albo grupy takich osób, podlegających obowiązkowi składania deklaracji produkcji, o której mowa w art. 31. Na podstawie weryfikacji dokumentacja jest korygowana.

4. Kontrole win oraz innych produktów sektora wina pochodzących z państw trzecich są przeprowadzane w państwie członkowskim, w którym nastąpił wjazd na terytorium Unii na podstawie dokumentu VI-1.

Artykuł 38

Osoby fizyczne lub prawne podlegające kontroli

1. Osoby fizyczne lub prawne oraz grupy takich osób, których działalność zawodowa jest przedmiotem kontroli opisanych w niniejszym rozporządzeniu, nie zakłócają takich kontroli i w każdej chwili je ułatwiają.

2. Podmioty, od których urzędnicy właściwego organu pobierają próbki:

a) nie mogą w żaden sposób utrudniać pobierania próbek; oraz

b) zapewniają tym urzędnikom wszelkie informacje wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274.

Artykuł 39

Analityczna baza danych izotopowych

Europejski ośrodek referencyjny ds. kontroli w sektorze wina prowadzi i aktualizuje analityczną bazę danych izotopowych, opracowaną na szczeblu unijnym na podstawie danych przekazanych przez wyznaczone laboratoria w państwach członkowskich. Dane te są pozyskiwane w drodze ujednoliconej analizy izotopowej składników etanolu i wody w produktach sektora wina oraz umożliwiają przeprowadzenie odpowiednich kontroli na każdym z etapów obrotu, zgodnie z metodami analizy ustanowionymi na podstawie art. 80 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz zasadami i procedurami określonymi w art. 27, 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274.

Artykuł 40

Właściwe organy i instytucje łącznikowe

Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy do przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 37. Organy te dysponują wystarczającą liczbą wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników do skutecznego przeprowadzenia tych kontroli.

Jeżeli państwo członkowskie wyznacza kilka właściwych organów prowadzących kontrolę zgodności z przepisami regulującymi funkcjonowanie sektora wina, musi ono wskazać swoją szczególną odpowiedzialność i koordynować swoje działania.

Każde państwo członkowskie wyznacza jedną instytucję łącznikową, które będzie odpowiedzialna za kontakty z instytucjami łącznikowymi w innych państwach członkowskich i państwach trzecich oraz będzie otrzymywała i przekazywała dalej wnioski o pomoc administracyjną.

Artykuł 41

Uprawnienia urzędników

Każde państwo członkowskie wprowadza stosowne środki w celu ułatwienia pracy urzędnikom właściwych organów krajowych. Zapewnia ono, by ci urzędnicy, w razie konieczności wraz z urzędnikami innych organów, które to państwo w tym celu upoważni:

a) posiadali dostęp do winnic oraz do instalacji służących do produkcji i przechowywania wina, instalacji służących do przetwarzania produktów sektora wina oraz pojazdów do transportu tych produktów;

b) posiadali dostęp do pomieszczeń handlowych lub magazynów oraz pojazdów dowolnej osoby posiadającej produkty sektora wina lub produkty, które mogą być przeznaczone do użytku w sektorze wina, z zamiarem ich sprzedaży, wprowadzenia na rynek lub transportu;

c) mogli sporządzać wykaz produktów sektora wina i substancji lub produktów, które mogą być wykorzystane do przygotowania takich produktów;

d) mogli pobierać próbki produktów sektora wina, substancji lub produktów, które mogą być wykorzystane do przygotowania takich produktów oraz produktów przechowywanych w celu sprzedaży, wprowadzenia do obrotu lub transportu;

e) mogli analizować dane księgowe i inne dokumenty użyteczne w trakcie procedur kontrolnych oraz sporządzać z nich kopie lub wyciągi;

f) mogli podejmować odpowiednie środki ochronne w zakresie przygotowywania, przechowywania, transportu, prezentacji i wprowadzenia na rynek produktu sektora wina lub produktu przeznaczonego do wykorzystania w przygotowywaniu takiego wyrobu, jeżeli istnieje powód, aby sądzić, że wystąpiło poważne naruszenie przepisów unijnych, zwłaszcza w przypadku nadużyć lub ryzyka dla zdrowia.

Artykuł 42

Koordynacja kontroli i dostęp do informacji

W odniesieniu do kontroli dotyczących przesyłek przewożonych na podstawie dokumentów towarzyszących, o których mowa w art. 10, właściwe organy wyznaczone na podstawie art. 40 mają dostęp do informacji przechowywanych w systemie komputerowym, o którym mowa w art. 21 dyrektywy 2008/118/WE, oraz do informacji na temat przemieszczania produktów sektora wina zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale IV tej dyrektywy.

Te właściwe organy mają również dostęp do informacji przechowywanych w systemach informatycznych utworzonych w celu kontroli przemieszczania produktów sektora wina innych niż te, o których mowa w akapicie pierwszym.

Informacje przechowywane zgodnie z akapitem pierwszym i drugim mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 43

Wzajemna pomoc

1. Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje czynności kontrolne na swoim terytorium, może on zwrócić się o informacje do właściwego organu dowolnego innego państwa członkowskiego, na które czynności te mogą wywierać bezpośredni lub pośredni wpływ. Taki wniosek o informacje może zostać złożony za pośrednictwem instytucji łącznikowych przewidzianych w art. 40 akapit trzeci, a pomoc powinna być udzielana terminowo.

Komisję powiadamia się za każdym razem, gdy produkt będący przedmiotem kontroli, o których mowa w akapicie pierwszym, pochodzi z państwa trzeciego oraz jeśli wprowadzanie tego produktu na rynek może być przedmiotem szczególnego zainteresowania innych państw członkowskich.

Organ, do którego się zwrócono, przekazuje wszelkie informacje umożliwiające organowi wnioskującemu wykonanie swoich obowiązków.

2. Na uzasadniony wniosek organu wnioskującego organ, do którego skierowany jest wniosek, przeprowadza kontrole w celu osiągnięcia celów opisanych we wniosku lub podejmuje niezbędne działania w celu zapewnienia, by te kontrole zostały wykonywane.

Organ, do którego skierowany jest wniosek, postępuje tak, jak gdyby działał we własnym imieniu.

3. W porozumieniu z organem, do którego skierowany jest wniosek, organ wnioskujący może wyznaczyć urzędników do następujących zadań:

a) uzyskania w siedzibie właściwych organów w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę organ, do którego skierowany jest wniosek, informacji na temat stosowania odpowiednich przepisów dotyczących produktów sektora wina rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274 lub na temat związanych z nimi kontroli, w tym sporządzania kopii dokumentów transportowych oraz innych dokumentów lub wyciągów z rejestrów;

b) lub obecności w trakcie prowadzenia kontroli, o które zwrócono się zgodnie z ust. 2, po powiadomieniu we właściwym czasie przed rozpoczęciem tych działań organu, do którego się zwrócono.

Kopie, o których mowa akapicie pierwszym lit. a), można wykonywać wyłącznie za zgodą organu, do którego się zwrócono.

4. Urzędnicy organu, do którego się zwrócono, pozostają przez cały czas odpowiedzialni za kontrole przeprowadzane na terytorium ich państwa członkowskiego.

5. Urzędnicy organu wnioskującego:

a) okazują pisemne upoważnienie wskazujące ich tożsamość i stanowisko;

b) nie naruszając ograniczeń nałożonych przez państwo członkowskie organu, do którego się zwrócono, na własnych urzędników w odniesieniu do prowadzenia przedmiotowych kontroli, posiadają: (i) prawa dostępu określone w art. 41 lit. a) i b); (ii) prawo do bycia informowanym o wynikach kontroli przeprowadzonych przez urzędników organu, do którego się zwrócono, zgodnie z art. 41 lit. c) i e).

6. Koszty ponoszone przy pobieraniu, obróbce i wysyłce próbki oraz przy przeprowadzaniu testów analitycznych i organoleptycznych do celów kontroli pokrywa właściwy organ państwa członkowskiego, które zwróciło się o pobranie próbki. Koszty takie są obliczane według stawek stosowanych w państwie członkowskim, na którego terytorium prowadzone są czynności.

Artykuł 44

Moc wiążąca

Wyniki uzyskane przez urzędników właściwego organu państwa członkowskiego w trakcie stosowania przepisów niniejszej sekcji mogą być przywoływane przez właściwe organy innych państw członkowskich i mają taką samą wagę, jak gdyby były one wynikami uzyskanymi przez właściwe organy krajowe.

Artykuł 45

Zgłoszenie podejrzenia niezgodności z przepisami

W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego posiada podstawy, by podejrzewać lub jest w posiadaniu informacji, że produkt sektora wina jest niezgodny ze stosownymi przepisami rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/274 lub że był on przedmiotem nadużyć mających na celu uzyskanie ich lub sprzedanie, instytucja łącznikowa tego państwa członkowskiego niezwłocznie powiadamia instytucję łącznikową każdego państwa członkowskiego, z punktu widzenia którego nieprzestrzeganie tych zasad ma szczególne znaczenie, i jako takie może prowadzić do wprowadzenia środków administracyjnych lub prawnych.

W przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego wiedzą lub podejrzewają, że produkty sektora wina są przedmiotem fałszerstwa mogącego powodować ryzyko dla konsumentów lub są niezgodne z art. 80 lub art. 90 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, instytucja łącznikowa tego państwa członkowskiego niezwłocznie informuje Komisję i instytucje łącznikowe innych państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, instytucje łącznikowe zainteresowanych państw trzecich, za pośrednictwem systemu informacyjnego wprowadzonego przez Komisję.







SEKCJA II

KARY

Artykuł 46

Kary za nasadzenia bez zezwolenia i odzyskiwanie kosztów karczowania

Państwa członkowskie nakładają kary finansowe na producentów, którzy nie przestrzegają obowiązku określonego w art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

Minimalna kwota kary pieniężnej wynosi:

a) 6 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym został powiadomiony o nieprawidłowości, zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

b) 12 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia podczas pierwszego roku następującego po upływie terminu czterech miesięcy;

c) 20 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia po pierwszym roku następującym po upływie terminu czterech miesięcy.

W przypadku gdy szacuje się, że roczny dochód uzyskany w danej winnicy przekracza 6 000 EUR za hektar, państwa członkowskie mogą zwiększyć minimalne kwoty określone w akapicie drugim proporcjonalnie do średniego rocznego dochodu z hektara szacowanego dla tego obszaru.

Jeżeli państwo członkowskie zapewnia wykarczowanie niedozwolonych nasadzeń własnymi środkami, odpowiednie koszty, którymi obciążani są producenci zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, są obliczane w obiektywny sposób, biorąc pod uwagę koszty pracy, wykorzystanie maszyn, transport lub inne poniesione koszty. Koszty te są dodawane do mającej zastosowanie kary.

Artykuł 47

Kary związane z dokumentami towarzyszącymi i dokumentami VI-1 w odniesieniu do niezgodności z niektórymi przepisami unijnymi

1. Stosowanie art. 10, 11 i 12 może zostać zawieszone w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 8 ust. 1, w przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego dowiedzą się lub podejrzewają, że produkty sektora wina są przedmiotem fałszerstwa mogącego powodować ryzyko dla konsumentów lub są niezgodne z art. 80 lub 90 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Stosowanie art. 26 i 27 może zostać zawieszone w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do win importowanych.

Artykuł 48

Kary za nieprzestrzeganie obowiązku prowadzenia ewidencji przychodów i rozchodów, przedkładania deklaracji lub powiadomień

1. Podmioty zobowiązane do prowadzenia rejestru przychodów i rozchodów, do przedstawienia deklaracji produkcji, zapasów lub zbiorów, lub do powiadamiania właściwych organów o działaniach, o których mowa w art. 30 ust. 2, które nie prowadzą takiego rejestru, nie przedłożą takich deklaracji w terminach, o których mowa w art. 22, 23 i 24 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274, lub nie dokonają takiego powiadomienia w terminie ustalonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 30 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, podlegają karom administracyjnym.

2. Kary, o których mowa w ust. 1, przyjmują formę płatności określonej kwoty i są ustanawiane i stosowane przez państwa członkowskie na podstawie wartości produktów, szacowanych korzyści finansowych lub strat gospodarczych spowodowanych oszustwami.

3. W przypadku poważnego lub powtarzającego się nieprzestrzegania obowiązku składania deklaracji przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, dany podmiot nie może korzystać ze środków wsparcia przewidzianych w art. 47 i 50 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w danym roku budżetowym ani na kolejny rok budżetowy, z zastrzeżeniem, że:

a) w przypadku gdy przekroczone zostaną terminy, o których mowa w art. 22, 23 i 24 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274, ale o nie więcej niż 15 dni roboczych, stosowane będą wyłącznie kary administracyjne, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu;

b) jeżeli informacje zawarte w deklaracjach, o których mowa w ust. 1, zostaną uznane przez właściwy organ państw członkowskich za niepełne lub nieprawidłowe i jeżeli brakujące lub nieprawidłowe informacje mają zasadnicze znaczenie dla prawidłowego stosowania środków przewidzianych w art. 47 i 50 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, wypłacana pomoc jest proporcjonalnie zmniejszana o kwotę wyznaczaną przez właściwy organ w zależności od wagi popełnionego naruszenia.

Artykuł 49

Nadzwyczajne okoliczności i oczywiste błędy

1. Kary określone w niniejszym rozporządzeniem nie mają zastosowania w przypadku „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

2. Wszelkie informacje lub wnioski przedkładane państwu członkowskiemu na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą zostać skorygowane w każdej chwili po ich przedłożeniu, w przypadku wystąpienia oczywistych błędów potwierdzonych przez właściwy organ.







ROZDZIAŁ VIII

POWIADOMIENIA

Artykuł 50

Charakter i rodzaj zgłaszanych informacji

1. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji:

a) przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte przez nie na podstawie art. 120 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274;

b) nazwę i adres właściwych organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie urzędowych analiz, administracyjnej procedury certyfikacji oraz kontroli dotyczących rejestrów i dokumentów towarzyszących;

c) nazwę i adres właściwych organów odpowiedzialnych za wydawanie zezwoleń na nasadzenia winorośli oraz właściwych organów odpowiedzialnych za prowadzenie i aktualizację rejestru winnic oraz przedkładanie zaktualizowanego wykazu potencjału produkcyjnego;

d) informacje o progach, o których mowa w sekcji H akapit pierwszy pkt 1) i 2) załączniku II;

e) środki wprowadzone w celu wdrożenia postanowień rozdziału VII, w przypadku gdy zgłoszenie tych środków jest istotne dla współpracy między państwami członkowskimi, oraz nazwę i adres instytucji łącznikowej wyznaczonej przez każde państwo członkowskie;

f) warunki, jakie stosują one w odniesieniu do sporządzania dokumentów towarzyszących, o których mowa w art. 10 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (iii) i lit. b);

g) odmiany winorośli, których dotyczy stosowanie art. 81 i art. 120 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w nazwie i adresie właściwych organów i instytucji łącznikowych, które zgłoszono Komisji zgodnie z ust. 1.

3. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przesyłane jest zgodnie z art. 34 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/274.

Artykuł 51

Publikacja zgłoszonych informacji

1. Na podstawie powiadomień przekazanych przez właściwe organy z państw trzecich Komisja sporządza i aktualizuje wykazy zawierające następujące informacje:

a) nazwę i adres właściwych organów kraju pochodzenia produktu, odpowiedzialnych za wydawanie dokumentów VI-1;

b) nazwę i adres instytucji lub służb wyznaczonych przez kraj pochodzenia lub, w przypadku gdy nie istnieją one w kraju pochodzenia, już zatwierdzonego laboratorium znajdującego się poza granicami kraju pochodzenia produktu, do celów wypełnienia części raportu z analizy dokumentów VI-1;

c) nazwę i adres oraz oficjalny numer rejestracyjny producentów wina i przetwórców upoważnionych przez kraj pochodzenia produktu do sporządzania dokumentów VI-1;

d) nazwę i adres pojedynczej instytucji łącznikowej wyznaczonej w każdym z państw trzecich do odbierania i przekazywania dalej wniosków o pomoc administracyjną i do reprezentowania swojego kraju w relacjach z Komisją i państwami członkowskimi.

2. Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwy i adresy właściwych organów, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit. b) i c), oraz informacje dotyczące potencjału produkcyjnego, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit. c), nazwę i adres instytucji łącznikowej, o której mowa w art. 50 ust. 1 lit. e), odmian winorośli, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit. g), oraz wykazy, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.







ROZDZIAŁ IX

ZMIANY, UCHYLENIE, PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 52

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 555/2008

W rozporządzeniu (WE) nr 555/2008 wprowadza się następujące zmiany:

1) skreśla się art. 1, 21, 22 i 23, 38–54, 74, 83–95a, 98–102;

2) skreśla się załączniki IX–XIII oraz XVI–XXI.

Artykuł 53

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 606/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 606/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1) skreśla się art. 12 i 13;

2) dodaje się art. 14a i 14b w brzmieniu: „Artykuł 14a Określanie minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych 1. Z zastrzeżeniem części II sekcja D pkt 1 w załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 państwa członkowskie określają minimalny procent objętości alkoholu, jaki muszą zawierać produkty uboczne po ich oddzieleniu od win, w odniesieniu do zawartości alkoholu w wytworzonym winie. Państwa członkowskie mogą regulować tę minimalną zawartość na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów. 2. Jeżeli stosowny odsetek ustalony przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 nie zostanie osiągnięty, dany podmiot dostarcza określoną ilość wina pochodzącą z własnej produkcji, która odpowiada ilości wymaganej do osiągnięcia tego minimalnego udziału procentowego. 3. Do celów określenia zawartości alkoholu w produktach ubocznych w odniesieniu do zawartości alkoholu w wytworzonym winie, standardowe zawartości alkoholu w % objętościowych w winie, stosowane w różnych strefach uprawy winorośli, są następujące: a) 8,0 % dla strefy A; b) 8,5 % dla strefy B; c) 9,0 % dla strefy C I; d) 9,5 % dla strefy C II; e) 10,0 % dla strefy C III. Artykuł 14b Zagospodarowywanie produktów ubocznych 1. Producenci wycofują produkty uboczne powstałe podczas produkcji wina lub innego procesu przetwarzania winogron pod nadzorem właściwych organów państw członkowskich, z zastrzeżeniem wymogów dotyczących dostarczania i rejestracji określonych odpowiednio w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273 ( *1 ) oraz art. 14 ust. 1 lit. b) ppkt (vii) i w art. 18 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/274 ( *2 ). 2. Wycofanie odbywa się bezzwłocznie i nie później niż na koniec roku winiarskiego, w którym zostały uzyskane produkty uboczne, zgodnie z obowiązującymi przepisami unijnymi, w szczególności w odniesieniu do środowiska naturalnego. 3. Państwa członkowskie mogą zadecydować, że producenci, którzy w trakcie danego roku winiarskiego nie wytwarzają więcej niż 50 hektolitrów wina lub moszczu samodzielnie we własnych zakładach, nie podlegają wymogowi wycofywania produktów ubocznych. 4. Producenci mogą wypełnić obowiązek zagospodarowania części lub całości produktów ubocznych produkcji wina lub innego procesu przetwarzania winogron, przekazując produkty uboczne do destylacji. Zagospodarowanie produktów ubocznych poświadcza właściwy organ państwa członkowskiego. 5. Państwa członkowskie mogą zadecydować, że przekazanie do destylacji części lub całości produktów ubocznych powstałych podczas produkcji wina lub innego procesu przetwarzania winogron jest obowiązkowe dla wszystkich lub dla niektórych producentów działających na terytorium ich kraju na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów.

Artykuł 54

Zmiana rozporządzenia (WE) nr 607/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 607/2009 skreśla się artykuł 63.

Artykuł 55

Uchylenie

Uchyla się rozporządzenie (UE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane (WE) nr 2015/560.

Artykuł 56

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO KRYTERIÓW KWALIFIKOWALNOŚCI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 64 UST. 1 LIT. c) ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 1308/2013, ORAZ DODATKOWEGO KRYTERIUM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 UST. 1 NINIEJSZEGO ROZPORZĄDZENIA

A. Kryterium, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Kryterium, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, uznaje się za spełnione, jeżeli jest spełniony jeden z następujących warunków:

1) obszar(-y) przeznaczony(-e) do nowego nasadzania, jest(są) przeznaczony(-e) do produkcji wina o określonej ChNP danego obszaru; lub

2) jeżeli obszar(-y) przeznaczony(-e) do nowego nasadzania, jest (są) przeznaczony(-e) do produkcji wina o określonej ChNP, wnioskodawca podejmuje następujące zobowiązania: a) nie stosuje ani nie wprowadza do obrotu żadnych winogron produkowanych na tych nowo nasadzonych obszarach przeznaczonych na produkcję win ChNP, w przypadku gdy obszary te są położone na obszarach kwalifikujących się do tego celu; b) nie wykarczowuje ani nie nasadza ponownie w celu uczynienia nasadzonego ponownie obszaru kwalifikującym się do produkcji winogron na wina o określonej ChNP.

Wnioskodawca zobowiązuje się do podjęcia zobowiązań, o których mowa w pkt 2, w ograniczonym okresie, który zostanie ustalony przez dane państwo członkowskie i który nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia 2030 r.

B. Dodatkowe kryterium określone w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia

Dodatkowe kryterium, o którym mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, uznaje się za spełnione, jeżeli jest spełniony jeden z następujących warunków:

1) obszar(-y) przeznaczony(-e) do nowego nasadzania, jest(są) przeznaczony(-e) do produkcji wina o określonym ChOG danego obszaru; lub

2) jeżeli obszar(-y) przeznaczony(-e) do nowego nasadzania, jest (są) przeznaczony(-e) do produkcji wina o określonym ChOG wnioskodawca podejmuje następujące zobowiązania: a) nie stosuje, ani nie wprowadza do obrotu żadnych winogron produkowanych w tych nowo nasadzonych obszarach przeznaczonych na produkcję win ChoG, w przypadku gdy obszary te są położone na obszarach kwalifikujących się do tego celu; b) nie wykarczowuje, ani nie nasadza ponownie w celu uczynienia nasadzonego ponownie obszaru kwalifikującym się do produkcji winogron na wina o określonym ChoG.

Wnioskodawca zobowiązuje się do podjęcia zobowiązań, o których mowa w pkt 2, w ograniczonym okresie, który zostanie ustalony przez dane państwo członkowskie i który nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia 2030 r.









ZAŁĄCZNIK II

ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO KRYTERIÓW PIERWSZEŃSTWA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 64 UST. 2 LIT. a)–h) ROZPORZĄDZENIA (UE) NR 1308/2013, ORAZ DODATKOWEGO KRYTERIUM, O KTÓRYM MOWA W ART. 4 UST. 3 NINIEJSZEGO ROZPORZĄDZENIA

A. Kryterium, o którym mowa w art. 64 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

1) Osoby prawne, niezależnie od ich formy prawnej, uznaje się za spełniające niniejsze kryterium, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) osoba fizyczna, która po raz pierwszy zakłada winnicę i która kieruje gospodarstwem („nowy podmiot”), sprawuje faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną w zakresie decyzji dotyczących zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego. W przypadku gdy w kapitale osoby prawnej lub w zarządzaniu nią uczestniczy kilka osób fizycznych, w tym jedna lub więcej osób niebędących nowymi podmiotami, nowy podmiot jest uprawniony do sprawowania takiej faktycznej i długoterminowej kontroli samodzielnie albo wspólnie z innymi osobami; lub

b) w przypadku gdy osoba prawna jest samodzielnie lub wspólnie kontrolowana przez inną osobę prawną, do każdej osoby fizycznej sprawującej kontrolę nad taką inną osobą prawną stosuje się warunki określone w lit. a).

Warunki określone w lit. a) i b) stosuje się odpowiednio w odniesieniu do grup osób fizycznych, niezależnie od statusu prawnego nadanego takiej grupie i jej członkom w prawie krajowym.

2) Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o włączeniu dodatkowego warunku wymagającego, by wnioskodawca był osobą fizyczną, która ma nie więcej niż 40 lat w roku złożenia wniosku („młody producent”).

Osoby prawne, o których mowa w pkt 1, mogą być uznane za spełniające dodatkowy warunek, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego punktu, jeżeli osoba fizyczna, o której mowa w pkt 1 lit. a) i b) ma nie więcej niż 40 lat w roku złożenia wniosku.

Warunki ustanowione w akapicie drugim stosuje się odpowiednio w odniesieniu do grup osób fizycznych, o których mowa w pkt 1 akapit drugi.

3) Państwa członkowskie mogą wymagać, aby wnioskodawcy zobowiązali się, że w okresie pięciu lat nie wynajmą, ani nie sprzedadzą obszaru(-ów) nowo nasadzonego(-ych) innej osobie fizycznej lub prawnej.

W przypadku gdy wnioskodawca jest osobą prawną lub grupą osób fizycznych, państwa członkowskie mogą również wymagać od wnioskodawcy, aby przez okres pięciu lat nie przekazywał wykonywania skutecznej i długoterminowej kontroli nad gospodarstwem pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego innej osobie lub innym osobom, chyba że taka osoba lub osoby spełniały warunki określone w pkt 1 i 2, które obowiązywały w momencie udzielania zezwolenia.

B. Kryterium, o którym mowa w art. 64 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

Kryterium, o którym mowa w art. 64 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, uznaje się za spełnione, jeżeli jest spełniony jeden z następujących warunków:

1) wnioskodawca zobowiązuje się do przestrzegania, w okresie od pięciu do siedmiu lat, zasad produkcji ekologicznej ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 ( 6 ) i, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 889/2008 ( 7 ) w odniesieniu do obszaru(-ów), który(-e) ma(-ją) być nowo nasadzone, lub do całego gospodarstwa rolnego. Okres taki nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia 2030 r. Państwa członkowskie mogą uznać, że kryterium to zostało spełnione, jeżeli wnioskodawcy są już plantatorami winorośli w momencie składania wniosku, oraz jeżeli efektywnie stosowali zasady produkcji ekologicznej, o których mowa w akapicie pierwszym, do całego obszaru uprawy winorośli w danym gospodarstwie przez okres co najmniej pięciu lat przed złożeniem wniosku.

2) wnioskodawca zobowiązuje się do przestrzegania jednej z następujących wytycznych lub systemów certyfikacji, które wykraczają poza odpowiednie obowiązkowe normy ustanowione zgodnie z tytułem VI rozdział I rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, przez okres co najmniej pięciu do siedmiu lat, który w żadnym wypadku nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia 2030 r.: a) wytycznych dla poszczególnych upraw lub sektorów w zakresie zintegrowanego zarządzania szkodnikami, które są odpowiednie do uprawy winorośli zgodnie z art. 14 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE ( 8 ), w przypadku gdy takie wytyczne w ogóle istnieją; b) krajowych systemów certyfikacji dla integrowanej produkcji, które są odpowiednie do uprawy winorośli; c) krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji środowiskowej poświadczających zgodność z prawodawstwem w zakresie ochrony środowiska w odniesieniu do jakości gleby i wody, różnorodności biologicznej, zachowania krajobrazu oraz łagodzenia zmiany klimatu lub przystosowania się do zmiany klimatu, oraz które mają znaczenie dla uprawy winorośli. Systemy certyfikacji, o których mowa w lit. b) i c), poświadczają, że rolnik stosuje w swoim gospodarstwie praktyki zgodne ze zdefiniowanymi na poziomie krajowym przepisami dla produkcji zintegrowanej lub z celami, o których mowa w lit. c). Certyfikacja ta prowadzona jest przez jednostki certyfikujące, które są akredytowane zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 ( 9 ), jak również z zachowaniem odpowiednich norm zharmonizowanych dotyczących „Oceny zgodności – wymogi dla organów certyfikujących produkty, procesy i usługi” lub „Oceny zgodności – wymogi dla jednostek prowadzących audyt i certyfikację systemów zarządzania”. Państwa członkowskie mogą uznać, że kryterium to zostało spełnione, jeżeli wnioskodawcy są już plantatorami winorośli w momencie składania wniosku oraz jeżeli efektywnie przestrzegali wytycznych lub systemów certyfikacji, o których mowa w akapicie pierwszym, w odniesieniu do całego obszaru uprawy winorośli w danym gospodarstwie przez okres co najmniej pięciu lat przed złożeniem wniosku.

3) W przypadku gdy program(-y) rozwoju obszarów wiejskich państw członkowskich obejmuje(-ą) szczególny rodzaj „rolno-środowiskowo-klimatycznych” operacji określonych w art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 ( 10 ), który ma zastosowanie do obszarów uprawy winorośli mających znaczenie dla konkretnego obszaru wskazanego we wniosku, oraz pod warunkiem że dostępne będą wystarczające środki, wnioskodawca kwalifikuje się do uzyskania pomocy oraz zobowiązuje się stosować tego rodzaju operację(-e) do obszaru, który ma być nowo nasadzony, oraz spełnić zobowiązania określone w odpowiednim(-ich) programie(-ach) rozwoju obszarów wiejskich, dla danego „rolno-środowiskowo-klimatycznego” rodzaju operacji.

4) Konkretna(-e) działka(-i) określona(-e) we wniosku znajduje(-ą) się na stokach, na których utworzono tarasy. Państwa członkowskie mogą również wymaga