02018R0848 — PL — 14.06.2018 — 000.002

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2018/848

z dnia 30 maja 2018 r.

w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007







ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady produkcji ekologicznej oraz przepisy dotyczące produkcji ekologicznej, związanej z tym certyfikacji, oraz stosowania przy znakowaniu i w materiałach reklamowych oznaczeń odnoszących się do produkcji ekologicznej, a także przepisy dotyczące dodatkowych kontroli oprócz kontroli ustanowionych w rozporządzeniu (UE) 2017/625.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących produktów pochodzenia rolnego, w tym produktów akwakultury i pszczelarstwa, wymienionych w załączniku I do TFUE oraz do produktów będących pochodnymi takich produktów – w przypadku gdy produkty te są lub mają być wytwarzane, przygotowywane, znakowane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu lub przywożone do Unii lub wywożone z Unii:

a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne, w tym nasiona i inny materiał rozmnożeniowy roślin;

b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do wykorzystania jako żywność;

c) pasze;

Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do niektórych innych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia produktów ściśle powiązanych z rolnictwem, które są lub mają być wytwarzane, przygotowywane, znakowane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu, przywożone do Unii lub z niej wywożone.

2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do każdego podmiotu uczestniczącego w działaniach, na jakimkolwiek etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji, odnoszących się do produktów, o których mowa w ust. 1.

3. Żywienie zbiorowe realizowane przez zakłady żywienia zbiorowego zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 nie podlega niniejszemu rozporządzeniu, z wyjątkiem sytuacji określonych w niniejszym ustępie.

Państwa członkowskie mogą stosować przepisy krajowe lub, w przypadku ich braku, prywatne normy w zakresie produkcji, znakowania i kontroli produktów pochodzących z działań w ramach żywienia zbiorowego. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej nie jest wykorzystywane w znakowaniu, w prezentacjach lub reklamach takich produktów oraz nie jest wykorzystywane w celu reklamowania zakładu żywienia zbiorowego.

4. O ile nie określono inaczej, niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla powiązanych przepisów Unii, w szczególności przepisów w dziedzinach bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin oraz dotyczących materiału rozmnożeniowego roślin.

5. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych szczegółowych aktów Unii dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, a w szczególności dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 ( 1 ) oraz rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych w celu zmiany, poprzez dodanie dalszych produktów do wykazu lub poprzez zmianę tych dodanych wpisów, wykazu produktów zawartego w załączniku I. Do zamieszczenia w tym wykazie kwalifikują się jedynie produkty ściśle powiązane z produktami rolnymi.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „produkcja ekologiczna” oznacza stosowanie, w tym w okresie konwersji, o którym mowa w art. 10, metod produkcji zgodnych z niniejszym rozporządzeniem na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji;

2) „produkt ekologiczny” oznacza produkt pochodzący z produkcji ekologicznej, inny niż produkt wytworzony w okresie konwersji, o którym mowa w art. 10. Produkty myślistwa lub rybołówstwa nie są uznawane za produkty ekologiczne;

3) „surowiec rolny” oznacza produkt rolny, który nie został poddany żadnemu działaniu polegającemu na jego konserwacji lub przetworzeniu;

4) „środki zapobiegawcze” oznaczają środki, które mają być podejmowane przez podmioty na każdym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji w celu zapewnienia ochrony różnorodności biologicznej oraz jakości gleby, środki zapobiegające szkodnikom i chorobom oraz kontroli nad nimi oraz środki, które mają być podejmowane w celu uniknięcia negatywnych skutków dla środowiska oraz zdrowia zwierząt i roślin;

5) „środki ostrożności” oznaczają środki, które mają być podejmowane przez podmioty na każdym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu produktami lub substancjami, które nie są dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w celu zapobieżenia pomieszaniu produktów ekologicznych z nieekologicznymi;

6) „konwersja” oznacza przejście z produkcji nieekologicznej na produkcję ekologiczną w wyznaczonym czasie, w okresie którego stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące produkcji ekologicznej;

7) „produkt w okresie konwersji” oznacza produkt wytworzony w okresie konwersji, o którym mowa w art. 10;

8) „gospodarstwo” oznacza wszystkie jednostki produkcyjne funkcjonujące pod jednolitym zarządem w celu wytwarzania żywych lub nieprzetworzonych produktów rolnych – w tym produktów pochodzących z akwakultury i pszczelarstwa – o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), lub produktów wymienionych w załączniku I, innych niż olejki eteryczne i drożdże;

9) „jednostka produkcyjna” oznacza wszystkie zasoby wykorzystywane w gospodarstwie, takie jak obiekty produkcji podstawowej, działki rolne, pastwiska, obszary na otwartej przestrzeni, budynki inwentarskie lub ich części, ule, stawy rybne, systemy oraz obiekty zamknięte przeznaczone dla alg lub zwierząt akwakultury, jednostki prowadzące chów, koncesjonowane obszary nadbrzeżne lub dna morskiego oraz obiekty do składowania płodów rolnych, produktów upraw polowych, produktów z alg, produktów pochodzenia zwierzęcego, surowców i wszelkich innych odnośnych środków produkcji zarządzanych zgodnie z opisem w pkt 10, 11 lub 12;

10) „ekologiczna jednostka produkcyjna” oznacza jednostkę produkcyjną, z wyjątkiem będącej w okresie konwersji, o którym mowa w art. 10, która jest zarządzana zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej;

11) „jednostka produkcyjna w okresie konwersji” oznacza jednostkę produkcyjną, w okresie konwersji, o którym mowa w art. 10, która jest zarządzana zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej; może składać się z działek rolnych lub innych środków, dla których okres konwersji, o którym mowa w art. 10, rozpoczyna się w różnym momencie;

12) „nieekologiczna jednostka produkcyjna” oznacza jednostkę produkcyjną, która nie jest zarządzana zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej;

13) „podmiot” oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zapewnienie zgodności z niniejszym rozporządzeniem na każdym znajdującym się pod jej kontrolą etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji;

14) „rolnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną albo grupę osób fizycznych lub prawnych, niezależnie od statusu prawnego tej grupy i jej członków w prawie krajowym, prowadzącą działalność rolniczą;

15) „użytki rolne” oznaczają użytki rolne zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;

16) „rośliny” oznaczają rośliny zgodnie z definicją w art. 3 pkt 5) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

17) „materiał rozmnożeniowy roślin” oznacza rośliny oraz wszystkie części roślin, w tym nasiona, na każdym etapie wzrostu, które są zdolne i przeznaczone do wytworzenia całych roślin;

18) „ekologiczny materiał heterogeniczny” oznacza grupę roślin w obrębie jednego taksonu botanicznego najniższego znanego stopnia, która: a) wykazuje wspólne cechy fenotypowe; b) charakteryzuje się wysokim stopniem różnorodności genetycznej i fenotypowej poszczególnych jednostek rozmnożeniowych, tak że ta grupa roślin jest reprezentowana przez materiał w całości, a nie przez niewielką liczbę jednostek; c) nie jest odmianą w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 ( 2 ); d) nie jest mieszanką odmian; oraz e) została wytworzona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

19) „odmiana ekologiczna nadająca się do produkcji ekologicznej” oznacza odmianę w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2100/94, która: a) charakteryzuje się wysokim stopniem różnorodności genetycznej i fenotypowej poszczególnych jednostek rozmnożeniowych; oraz b) powstała w wyniku ekologicznych zabiegów rozmnożeniowych, o których mowa w załączniku II część I pkt 1.8.4 niniejszego rozporządzenia;

20) „roślina mateczna” oznacza zidentyfikowaną roślinę, z której pobiera się materiał rozmnożeniowy roślin do wytworzenia nowych roślin;

21) „pokolenie” oznacza grupę roślin stanowiącą jeden etap w linii pokrewieństwa roślin;

22) „produkcja roślinna” oznacza wytwarzanie produktów rolnych pochodzenia roślinnego, w tym pozyskiwanie w celach handlowych produktów z roślin dziko rosnących;

23) „produkty roślinne” oznaczają produkty roślinne zgodnie z definicją w art. 3 pkt 6) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

24) „szkodnik” oznacza agrofaga zgodnie z definicją w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 ( 3 );

25) „preparaty biodynamiczne” oznaczają mieszaniny tradycyjnie stosowane w rolnictwie biodynamicznym;

26) „środki ochrony roślin” oznaczają produkty, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

27) „produkcja zwierzęca” oznacza chów zwierząt domowych lub udomowionych zwierząt lądowych, w tym owadów;

28) „wiata” oznacza dodatkową, zadaszoną, nieizolowaną, zewnętrzną część budynku przeznaczonego dla drobiu, w której najdłuższa strona zazwyczaj zabezpieczona jest ogrodzeniem z drutu lub siatki; panuje w niej klimat zewnętrzny, ma naturalne, oraz gdzie konieczne sztuczne oświetlenie, a podłoże wyłożone jest ściółką;

29) „młode kury” oznaczają młode zwierzęta z gatunku Gallus gallus w wieku poniżej 18 tygodni;

30) „kury nioski” oznaczają zwierzęta z gatunku Gallus gallus w wieku co najmniej 18 tygodni, przeznaczone do produkcji jaj do spożycia;

31) „powierzchnia użytkowa” oznacza powierzchnię użytkową zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 1999/74/WE ( 4 );

32) „akwakultura” oznacza akwakulturę zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 25) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 ( 5 );

33) „produkty akwakultury” oznaczają produkty akwakultury zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 34) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013;

34) „zamknięty zakład akwakultury z systemem recyrkulacji” oznacza urządzenie na lądzie lub na statku, w którym ma miejsce akwakultura w zamkniętym środowisku wymagającym recyrkulacji wody i zależnym od stałych zewnętrznych dostaw energii w celu stabilizacji środowiska dla zwierząt akwakultury;

35) „energia ze źródeł odnawialnych” oznacza energię pozyskiwaną z niekopalnych, odnawialnych źródeł, taką jak energia wiatru, energia promieniowania słonecznego, energia geotermalna, energia fal, prądów i pływów morskich, hydroenergia, energia pozyskiwana z gazu pochodzącego ze składowisk odpadów, oczyszczalni ścieków i ze źródeł biologicznych (biogaz);

36) „wylęgarnia” oznacza miejsce rozmnażania, wylęgu i chowu na wczesnych etapach życia zwierząt akwakultury, w szczególności ryb oraz mięczaków, skorupiaków, i szkarłupni;

37) „podchowalnia” oznacza miejsce, w którym prowadzi się pośredni etap produkcji pomiędzy wylęgarnią a etapem wzrostowym. Etap podchowalni musi się zakończyć w pierwszej z trzech części cyklu produkcji z wyjątkiem gatunków przechodzących proces smoltyfikacji;

38) „zanieczyszczenie wody” oznacza zanieczyszczenie zgodnie z definicją w art. 2 pkt 33) dyrektywy 2000/60/WE oraz w art. 3 pkt 8) dyrektywy 2008/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 6 ) w wodach, do których ma zastosowanie każda z tych dyrektyw;

39) „polikultura” oznacza chów w akwakulturze dwóch lub więcej gatunków zazwyczaj z różnych poziomów troficznych w tej samej jednostce kultury;

40) „cykl produkcyjny” oznacza długość życia zwierzęcia akwakultury lub alg od najwcześniejszego etapu życia (zapłodnione jaja w przypadku zwierząt akwakultury) do chwili zbioru;

41) „gatunki występujące lokalnie” oznacza gatunki akwakultury, które nie są gatunkami obcymi ani niewystępującymi miejscowo w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 pkt 6) i 7) rozporządzenia Rady (WE) nr 708/2007 ( 7 ). Gatunki wymienione w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 708/2007 można uznać jako występujące lokalnie;

42) „opieka weterynaryjna” oznacza wszelkie działania lecznicze lub profilaktyczne podejmowane przeciwko wystąpieniu danej choroby;

43) „weterynaryjny produkt leczniczy” oznacza weterynaryjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 1 pkt 2) dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 8 );

44) „przygotowanie” oznacza działania polegające na konserwowaniu lub przetwarzaniu produktów ekologicznych lub produktów w okresie konwersji lub każde inne działanie, któremu poddawany jest nieprzetworzony produkt, niezmieniające produktu wyjściowego, takie jak ubój, rozbiór, czyszczenie lub młócenie jak również pakowanie, znakowanie lub wprowadzanie zmian w znakowaniu odnoszących się do produkcji ekologicznej;

45) „żywność” oznacza żywność zgodnie z definicją w art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 ( 9 );

46) „pasza” oznacza paszę zgodnie z definicją w art. 3 pkt 4. rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

47) „materiał paszowy” oznacza materiał paszowy zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 ( 10 );

48) „wprowadzenie do obrotu” oznacza wprowadzenie na rynek zgodnie z definicją w art. 3 pkt 8. rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

49) „identyfikowalność” oznacza zdolność do odnalezienia i śledzenia żywności, paszy lub któregokolwiek z produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz każdej substancji mającej stać się lub połączyć się z żywnością, paszą lub którymkolwiek z produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji;

50) „etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji” oznaczają każdy etap, począwszy od podstawowej produkcji produktu ekologicznego aż do przechowywania, przetwarzania, transportu oraz sprzedaży lub zaopatrzenia konsumenta końcowego, włączając – w stosownych przypadkach – znakowanie, reklamę, przywóz, wywóz oraz działania podwykonawcze;

51) „składnik” oznacza składnik zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 lub, w przypadku produktów innych niż żywność, każdą substancję lub produkt stosowane w procesie wytwarzania lub przygotowania produktów, która nadal jest obecna w produkcie końcowym, nawet w zmienionej postaci;

52) „znakowanie” oznacza wszelkie słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole odnoszące się do produktu i umieszczane na wszelkich opakowaniach, dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących takiemu produktowi lub odnoszących się do niego;

53) „reklama” oznacza wszelką formę prezentacji produktów w każdej postaci innej niż etykieta, mającą wywrzeć wpływ lub kształtować postawy, przekonania lub zachowania lub mogącą wywierać taki wpływ, w celu bezpośredniego lub pośredniego promowania sprzedaży produktów;

54) „właściwe organy” oznaczają właściwe organy zgodnie z definicją w art. 3 pkt 3) rozporządzenia (UE) 2017/625;

55) „organ kontrolny” oznacza organ kontrolny w rozumieniu art. 3 pkt 4) rozporządzenia (UE) nr 2017/625, lub organ uznany przez Komisję lub przez państwo trzecie uznane przez Komisję do celów prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych i produktów w okresie konwersji do Unii;

56) „jednostka certyfikująca” oznacza jednostkę upoważnioną w rozumieniu art. 3 pkt 5) rozporządzenia (UE) 2017/625, lub jednostkę uznaną przez Komisję lub przez państwo trzecie uznane przez Komisję do celów prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych i produktów w okresie konwersji do Unii;

57) „niezgodność” oznacza niezgodność z niniejszym rozporządzeniem lub niezgodność z aktami delegowanymi lub wykonawczymi przyjętymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

58) „organizm zmodyfikowany genetycznie” lub „GMO” oznacza organizm zmodyfikowany genetycznie zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE ( 11 ), który nie został uzyskany za pomocą technik modyfikacji genetycznej wyszczególnionych w załączniku IB do tej dyrektywy;

59) „wyprodukowany z GMO” oznacza pochodzący, w całości lub częściowo, z GMO, ale niezawierający GMO ani nieskładający się z GMO;

60) „wyprodukowany przy użyciu GMO” oznacza wytworzony przy użyciu GMO jako ostatniego żywego organizmu w procesie produkcji, ale niezawierający GMO, nieskładający się z GMO ani niewyprodukowany z GMO;

61) „dodatek do żywności” oznacza dodatek do żywności zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 ( 12 );

62) „dodatki paszowe” oznaczają dodatki paszowe zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1831/2003 ( 13 );

63) „wytworzony nanomateriał” oznacza wytworzony nanomateriał w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 ( 14 );

64) „równoważność” oznacza realizację tych samych celów i zasad poprzez stosowanie wymogów zapewniających ten sam poziom zapewnienia zgodności;

65) „substancja pomocnicza w przetwórstwie” oznacza substancję pomocniczą w przetwórstwie zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1333/2008 – w odniesieniu do żywności oraz w art. 2 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 – w odniesieniu do paszy;

66) „enzym spożywczy” oznacza enzym spożywczy zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 ( 15 );

67) „promieniowanie jonizujące” oznacza promieniowanie jonizujące zgodnie z definicją w art. 4 pkt 46 dyrektywy Rady 2013/59/Euratom ( 16 );

68) „żywność opakowana” oznacza żywność opakowaną zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

69) „kurnik” oznacza stały lub ruchomy budynek przeznaczony do utrzymywania stad drobiu, w którym wszystkie powierzchnie są osłonięte dachem, włączając wiatę. W kurniku mogą być wydzielone odrębne pomieszczenia, z których każde będzie przeznaczone dla jednego stada;

70) „uprawa na podłożu glebowym” oznacza uprawę w żywej glebie lub glebie zmieszanej z produktami dozwolonymi w produkcji ekologicznej lub nawożonej nimi w powiązaniu z podglebiem i skałą macierzystą;

71) „produkty nieprzetworzone” oznaczają produkty nieprzetworzone zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. n) rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 17 ), niezależnie od czynności związanych z ich pakowaniem lub znakowaniem;

72) „produkty przetworzone” oznaczają produkty przetworzone zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. o) rozporządzenia (WE) nr 852/2004, niezależnie od czynności związanych z ich pakowaniem lub znakowaniem;

73) „przetwarzanie” oznacza przetwarzanie zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 852/2004; obejmuje to stosowanie substancji, o których mowa w art. 24 i 25 niniejszego rozporządzenia, natomiast nie obejmuje czynności związanych z pakowaniem lub znakowaniem;

74) „integralność produktów ekologicznych lub produktów w okresie konwersji” oznacza, że produkt nie wykazuje niezgodności, które: a) na dowolnym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji wpływałyby na cechy decydujące o tym, że produkt jest produktem ekologicznym lub produktem w okresie konwersji; lub b) byłyby powtarzalne lub celowe;

75) „wybieg” oznacza ogrodzony teren, który obejmuje część dającą zwierzętom schronienie przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi.







ROZDZIAŁ II

CELE I ZASADY PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ

Artykuł 4

Cele

W produkcji ekologicznej dąży się do osiągnięcia następujących ogólnych celów:

a) przyczynianie się do ochrony środowiska i klimatu;

b) utrzymywanie długotrwałej żyzności gleby;

c) przyczynianie się do wysokiego poziomu różnorodności biologicznej;

d) znaczne przyczynianie się do utrzymania nietoksycznego środowiska;

e) przyczynianie się do wysokich norm dobrostanu zwierząt oraz – w szczególności – do zaspokajania potrzeb behawioralnych charakterystycznych dla danego gatunku zwierząt;

f) zachęcanie do stosowania krótkich łańcuchów dostaw i produkcji lokalnej w różnych obszarach Unii;

g) zachęcanie do zachowania ras rzadkich lub lokalnych ras zagrożonych wyginięciem;

h) przyczynianie się do rozwoju podaży materiału genetycznego roślin dostosowanego do szczególnych potrzeb i celów rolnictwa ekologicznego;

i) przyczynianie się do wysokiego poziomu różnorodności biologicznej, w szczególności poprzez stosowanie zróżnicowanego materiału genetycznego roślin, takiego jak ekologiczny materiał heterogeniczny i odmiany ekologiczne nadające się do produkcji ekologicznej;

j) wspieranie rozwoju ekologicznej hodowli roślin, aby przyczyniać się do sprzyjających perspektyw gospodarczych dla sektora ekologicznego.

Artykuł 5

Zasady ogólne

Produkcja ekologiczna to zrównoważony system zarządzania oparty na następujących zasadach ogólnych:

a) poszanowanie naturalnych systemów i cykli oraz utrzymanie i polepszanie stanu gleby, wody i powietrza, zdrowia roślin i zwierząt oraz równowagi pomiędzy nimi;

b) ochrona elementów naturalnego krajobrazu, takich jak miejsca dziedzictwa przyrodniczego;

c) korzystanie w odpowiedzialny sposób z energii i zasobów naturalnych, takich jak woda, gleba, materia organiczna i powietrze;

d) produkcja szerokiej gamy wysokiej jakości żywności i innych produktów rolnych i produktów akwakultury, zaspokajających zapotrzebowanie konsumentów na towary produkowane przy wykorzystaniu procesów niestanowiących zagrożenia dla środowiska, zdrowia ludzi, zdrowia roślin ani dla zdrowia i dobrostanu zwierząt;

▼C2

e) zapewnienie integralności produkcji ekologicznej na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji żywności i paszy;

▼B

f) odpowiednie zaprojektowanie procesów biologicznych i zarządzanie nimi, w oparciu o systemy ekologiczne oraz przy użyciu zasobów naturalnych, które są wewnętrzne w stosunku do systemu zarządzania przy zastosowaniu metod, które: (i) wykorzystują żywe organizmy i mechaniczne metody produkcji; (ii) polegają na prowadzeniu upraw w powiązaniu z glebą i prowadzeniu produkcji zwierzęcej w powiązaniu z gruntami rolnymi lub prowadzeniu akwakultury zgodnej z zasadą zrównoważonej eksploatacji zasobów wodnych; (iii) wykluczają stosowanie GMO, produktów wytworzonych z GMO i produktów wytworzonych przy użyciu GMO, innych niż lecznicze produkty weterynaryjne; (iv) opierają się na ocenie ryzyka, a także stosowaniu środków ostrożności oraz środków zapobiegawczych w stosownych przypadkach;

g) ograniczenie stosowania środków zewnętrznych, w przypadku gdy wymagane są środki zewnętrzne lub nie istnieją odpowiednie praktyki i metody zarządzania, o których mowa w lit. f), środki zewnętrzne ograniczają się do: (i) środków pochodzących z produkcji ekologicznej, przy czym w przypadku materiału rozmnożeniowego roślin należy dać pierwszeństwo odmianom wyselekcjonowanym ze względu na ich zdolność zaspokojenia konkretnych potrzeb i realizacji celów rolnictwa ekologicznego; (ii) substancji naturalnych lub substancji będących ich pochodnymi; (iii) wolnorozpuszczalnych nawozów mineralnych;

h) dostosowywanie procesu produkcji, w razie konieczności i w ramach niniejszego rozporządzenia do uwzględnienia stanu sanitarnego, regionalnych różnic w równowadze ekologicznej, klimatu i warunków lokalnych, stopnia rozwoju i szczególnych praktyk gospodarskich;

i) wykluczenie z całego ekologicznego łańcucha żywnościowego klonowania zwierząt, chowu sztucznie wyhodowanych zwierząt poliploidalnych oraz promieniowania jonizującego;

j) zapewnianie wysokiego poziomu dobrostanu zwierząt z uwzględnieniem potrzeb specyficznych dla danego gatunku.

Artykuł 6

Szczegółowe zasady mające zastosowanie do działalności rolniczej i akwakultury

W odniesieniu do działalności rolniczej i akwakultury produkcja ekologiczna opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach:

a) utrzymywanie i poprawa życia w glebie i naturalnej żyzności gleby, stabilności gleby, potencjału retencyjnego gleby i jej różnorodności biologicznej, zapobieganie utraty przez glebę materii organicznej, zagęszczaniu i erozji gleby oraz zwalczanie tych zjawisk, a także odżywianie roślin głównie poprzez ekosystem gleby;

b) ograniczenie do minimum wykorzystania nieodnawialnych zasobów i środków zewnętrznych;

c) recykling odpadów i produktów ubocznych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego jako materiału w produkcji roślinnej i zwierzęcej;

d) utrzymywanie zdrowia roślin poprzez stosowanie środków zapobiegawczych, w szczególności takich jak dobór odpowiednich gatunków, odmian lub materiału heterogenicznego odpornych na szkodniki i choroby, odpowiedni płodozmian, metody mechaniczne i fizyczne oraz ochrona naturalnych wrogów szkodników;

e) stosowanie nasion i zwierząt charakteryzujących się dużą różnorodnością genetyczną, odpornością na choroby i długowiecznością;

f) uwzględnienie w wyborze odmian roślin właściwości specyficznych systemów produkcji ekologicznej, w szczególności wydajności agronomicznej, odporności na choroby, dostosowania do różnorodnych lokalnych warunków glebowych i klimatycznych oraz uwzględniając naturalne bariery krzyżowania;

g) stosowanie ekologicznego materiału rozmnożeniowego roślin, takiego jak materiał rozmnożeniowy roślin ekologicznego materiału heterogenicznego, oraz odmian ekologicznych nadających się do produkcji ekologicznej;

h) produkcja odmian ekologicznych przy wykorzystaniu naturalnych zdolności do rozmnażania oraz skupienie się na utrzymaniu w granicach naturalnych barier krzyżowania;

i) bez uszczerbku dla art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 oraz nadawanych przez państwa członkowskie na podstawie przepisów krajowych praw do ochrony odmian roślin – możliwości stosowania przez rolników materiału rozmnożeniowego roślin uzyskanego z ich własnych gospodarstw w celu rozwoju zasobów genetycznych dostosowanych do szczególnych warunków produkcji ekologicznej;

j) uwzględnienie w wyborze ras zwierząt wysokiego stopnia różnorodności genetycznej, zdolności zwierząt do dostosowania się do warunków lokalnych, ich wartości hodowlanej, długowieczności, żywotności oraz odporności na choroby lub problemy zdrowotne;

k) prowadzenie produkcji zwierzęcej dostosowanej do lokalnych warunków i powiązanej z gruntami rolnymi;

l) stosowanie praktyk hodowli zwierząt wzmacniających układ odpornościowy i naturalny system obrony przed chorobami, w tym poprzez zapewnienie regularnego ruchu oraz dostępu do obszarów na otwartej przestrzeni i pastwisk;

m) żywienie zwierząt gospodarskich paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolnego uzyskanych w produkcji ekologicznej oraz z naturalnych substancji nierolniczych;

n) wytwarzanie produktów ekologicznych pochodzenia zwierzęcego od zwierząt chowanych w gospodarstwach ekologicznych przez całe ich życie od momentu urodzenia lub wylęgu;

o) utrzymywanie zdrowia środowiska wodnego oraz jakości otaczających ekosystemów wodnych i lądowych w produkcji akwakultury;

p) żywienie organizmów wodnych paszą pochodzącą ze zrównoważonej eksploatacji zasobów rybackich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013 lub paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolnego pochodzących z produkcji ekologicznej, w tym akwakultury ekologicznej, oraz z naturalnych substancji nierolniczych;

q) unikanie wszelkich zagrożeń dla gatunków chronionych, które to zagrożenia mogłyby wynikać z produkcji ekologicznej.

Artykuł 7

Szczegółowe zasady mające zastosowanie do przetwarzania żywności ekologicznej

Produkcja ekologicznej żywności przetworzonej opiera się, w szczególności na następujących szczegółowych zasadach:

a) produkowanie żywności ekologicznej z ekologicznych składników pochodzenia rolnego;

b) ograniczenie do minimum stosowania dodatków do żywności, składników nieekologicznych pełniących głównie funkcje technologiczne i sensoryczne, jak również mikroelementów oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie i tylko w przypadku istotnej potrzeby technologicznej lub do szczególnych celów żywieniowych;

c) wykluczenie substancji i metod przetwarzania mogących wprowadzać w błąd co do prawdziwej natury danego produktu;

d) staranne przetwarzanie żywności ekologicznej, najlepiej przy zastosowaniu metod biologicznych, mechanicznych i fizycznych;

e) wykluczenie żywności zawierającej wytworzone nanomateriały lub składającej się z nich.

Artykuł 8

Szczegółowe zasady mające zastosowanie do przetwarzania paszy ekologicznej

Produkcja przetworzonej paszy ekologicznej opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach:

a) produkowanie paszy ekologicznej z ekologicznych materiałów paszowych;

b) ograniczenie do minimum stosowania dodatków paszowych oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie i tylko na wypadek istotnej potrzeby technologicznej lub zootechnicznej lub do szczególnych celów żywieniowych;

c) wykluczenie substancji i metod przetwarzania mogących wprowadzać w błąd co do prawdziwej natury danego produktu;

d) staranne przetwarzanie paszy ekologicznej, najlepiej przy zastosowaniu metod biologicznych, mechanicznych i fizycznych.







ROZDZIAŁ III

PRZEPISY DOTYCZĄCE PRODUKCJI

Artykuł 9

Ogólne przepisy dotyczące produkcji

1. Podmioty przestrzegają ogólnych przepisów dotyczących produkcji ustanowionych w niniejszym artykule.

2. Całe gospodarstwo jest zarządzane zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej.

3. Do celów i zastosowań, o których mowa w art. 24 i 25 oraz w załączniku II, jedynie produkty i substancje dopuszczone zgodnie z tymi przepisami mogą być stosowane w produkcji ekologicznej, pod warunkiem że ich stosowanie w produkcji nieekologicznej zostało dopuszczone zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa unijnego oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z przepisami krajowymi opartymi na prawie unijnym. W produkcji ekologicznej dozwolone jest stosowanie następujących produktów i substancji, o których mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, pod warunkiem że zostały one dopuszczone na podstawie tego rozporządzenia:

a) sejfnerów, synergetyków i składników obojętnych będących składnikami środków ochrony roślin;

b) adiuwantów przeznaczonych do mieszania ze środkami ochrony roślin.

Stosowanie w produkcji ekologicznej produktów i substancji może być dozwolone w rolnictwie ekologicznym do celów innych niż objęte niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem, że ich stosowanie jest zgodne z zasadami ustanowionymi w rozdziale II.

4. Nie wolno poddawać działaniu promieniowania jonizującego żywności lub paszy ekologicznej lub surowców wykorzystywanych w żywności lub paszy ekologicznej.

5. Zakazane jest klonowanie zwierząt i chów sztucznie wyhodowanych zwierząt poliploidalnych.

6. Na każdym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji podejmuje się w stosownych przypadkach środki zapobiegawcze i środki ostrożności.

7. Niezależnie od ust. 2 gospodarstwo może zostać podzielone na wyraźnie i skutecznie oddzielone jednostki produkcyjne: ekologiczne, w okresie konwersji i nieekologiczne, pod warunkiem, że w odniesieniu do nieekologicznych jednostek produkcyjnych:

a) w przypadku zwierząt gospodarskich – utrzymywane są różne gatunki;

b) w przypadku roślin – uprawia się różne odmiany, które można łatwo odróżnić.

W przypadku alg i zwierząt akwakultury utrzymywane mogą być te same gatunki pod warunkiem wyraźnego i skutecznego rozdzielenia miejsc produkcji lub jednostek.

8. W drodze odstępstwa od ust. 7 lit. b), w przypadku upraw wieloletnich, które wymagają co najmniej trzyletniego okresu uprawy, można uwzględnić różne odmiany trudne do rozróżnienia lub te same odmiany, pod warunkiem że dana produkcja stanowi część planu konwersji i pod warunkiem że konwersja ostatniej części danego obszaru przeznaczonego na produkcję ekologiczną rozpocznie się w możliwie najkrótszym okresie i zostanie ukończona w ciągu maksymalnie pięciu lat.

W takich przypadkach:

a) rolnik powiadamia właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą o rozpoczęciu zbiorów każdego z przedmiotowych produktów z co najmniej 48-godzinnym wyprzedzeniem;

b) po zakończeniu zbiorów rolnik informuje właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą o dokładnych ilościach zebranych w danych jednostkach, a także o środkach podjętych w celu oddzielenia produktów;

c) plan konwersji i środki, jakie mają być podjęte dla zapewnienia skutecznego i wyraźnego oddzielenia są co roku zatwierdzane przez właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą po rozpoczęciu planu konwersji.

9. Wymogi dotyczące różnych gatunków i odmian ustanowione w ust. 7 lit. a) i b) nie mają zastosowania w przypadku ośrodków badawczych i oświatowych, szkółek roślin, podmiotów zajmujących się produkcją nasion oraz pracami hodowlanymi.

10. W przypadku gdy w sytuacjach, o których mowa w ust. 7, 8 i 9, nie wszystkie jednostki produkcyjne gospodarstwa są zarządzane zgodnie z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej, podmioty:

a) przechowują produkty stosowane w ekologicznych jednostkach produkcyjnych i jednostkach produkcyjnych w okresie konwersji oddzielnie od produktów stosowanych w nieekologicznych jednostkach produkcyjnych;

b) przechowują oddzielnie produkty wytworzone w ekologicznych jednostkach produkcyjnych, jednostkach produkcyjnych w okresie konwersji i nieekologicznych jednostkach produkcyjnych;

c) zachowują odpowiednią dokumentację w celu wykazania skutecznego oddzielenia tych jednostek produkcyjnych i tych produktów.

11. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających ust. 7 niniejszego artykułu poprzez dodanie dalszych przepisów dotyczących podziału gospodarstwa na ekologiczne jednostki produkcyjne, jednostki produkcyjne w okresie konwersji i nieekologiczne jednostki produkcyjne, w szczególności w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I, lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

Artykuł 10

Konwersja

1. Rolnicy i podmioty produkujące algi lub zwierzęta akwakultury muszą przestrzegać okresu konwersji. Podczas całego okresu konwersji stosują oni wszystkie przepisy dotyczące produkcji ekologicznej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności obowiązujące przepisy dotyczące konwersji ustanowione w niniejszym artykule oraz w załączniku II.

2. Okres konwersji rozpoczyna się najwcześniej z chwilą, gdy rolnik lub podmiot produkujący algi lub zwierzęta akwakultury poinformuje o swojej działalności właściwe organy zgodnie z art. 34 ust. 1, w tym państwie członkowskim, w którym ten rolnik lub podmiot prowadzi swoją działalność i jego gospodarstwo podlega systemowi kontroli.

3. Żaden wcześniejszy okres nie może zostać uznany z mocą wsteczną za część okresu konwersji z wyjątkiem przypadków, gdy:

a) działki rolne danego podmiotu były objęte środkami określonymi w programie wprowadzonym w życie na mocy rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, celem zapewnienia, aby na tych działkach rolnych nie były stosowane produkty lub substancje inne niż dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej; lub

b) dany podmiot może przedstawić dowód, że te działki rolne stanowiły obszary naturalne lub użytki rolne i przez okres co najmniej trzech lat nie były na nich stosowane produkty lub substancje niedopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej.

4. Produkty wytworzone podczas okresu konwersji nie są wprowadzane do obrotu jako produkty ekologiczne ani jako produkty w okresie konwersji.

Niemniej jednak następujące produkty wytworzone w okresie konwersji i zgodnie z ust. 1 mogą być wprowadzane do obrotu jako produkty w okresie konwersji:

a) materiał rozmnożeniowy roślin, pod warunkiem że zachowano okres konwersji wynoszący co najmniej 12 miesięcy;

b) produkty spożywcze pochodzenia roślinnego oraz paszowe pochodzenia roślinnego, pod warunkiem że dany produkt zawiera tylko jeden składnik roślinny pochodzenia rolnego oraz pod warunkiem że przed zbiorem zachowano okres konwersji wynoszący co najmniej 12 miesięcy.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik II część II pkt 1.2.2 poprzez dodanie przepisów dotyczących konwersji dla gatunków innych niż gatunki regulowane w załączniku II część II w dniu 17 czerwca 2018 r. lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

6. Komisja, w stosownych przypadkach, przyjmuje akty wykonawcze precyzujące, jakie dokumenty należy dostarczyć w celu uznania z mocą wsteczną wcześniejszego okresu zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 11

Zakaz stosowania GMO

1. GMO, produkty wytworzone z GMO i produkty wytworzone przy użyciu GMO nie są wykorzystywane w produkcji ekologicznej w żywności i paszy ani jako żywność, pasza, substancje pomocnicze w przetwórstwie, środki ochrony roślin, nawozy, środki poprawiające właściwości gleby, materiał rozmnożeniowy roślin, mikroorganizmy lub zwierzęta.

2. Do celów zakazu ustanowionego w ust. 1, jeżeli chodzi o GMO i produkty wytworzone z GMO do zastosowania w żywności lub paszy, podmioty mogą polegać na informacji zawartej na etykietach produktu, które zostały załączone do produktu lub dostarczone na podstawie dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 ( 18 ) lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1830/2003 ( 19 ) lub jakimkolwiek dokumencie towarzyszącym dostarczonym na ich podstawie.

3. Podmioty mogą zakładać, że w produkcji zakupionej żywności i paszy nie wykorzystano żadnych GMO ani żadnych produktów wytworzonych z GMO, w przypadku gdy produkty te nie są opatrzone etykietą ani jej nie dostarczono, ani nie towarzyszy im żaden dokument wydany na podstawie aktów prawnych, o których mowa w ust. 2, chyba że z otrzymanych przez nie innych informacji wynika, że znakowanie przedmiotowych produktów nie jest zgodne z tymi aktami prawnymi.

4. Do celów zakazu ustanowionego w ust. 1 w odniesieniu do produktów nieobjętych ust. 2 i 3 podmioty stosujące nieekologiczne produkty zakupione od stron trzecich żądają od sprzedawcy potwierdzenia, że te produkty nie zostały wytworzone z GMO ani wytworzone przy ich użyciu.

Artykuł 12

Przepisy dotyczące produkcji roślinnej

1. Podmioty produkujące rośliny lub produkty roślinne przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów zawartych w załączniku II część I.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik II część I pkt 1.3 i 1.4 w odniesieniu do odstępstw;

b) załącznik II część I pkt 1.8.5 w odniesieniu do stosowania materiału rozmnożeniowego roślin w okresie konwersji oraz nieekologicznego materiału rozmnożeniowego;

c) załącznik II część I pkt 1.9.5 poprzez dodanie dalszych przepisów dotyczących porozumień między podmiotami prowadzącymi gospodarstwa rolne lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów;

d) załącznik II część I pkt 1.10.1 poprzez dodanie dalszych środków dotyczących ochrony przed szkodnikami i chwastami lub poprzez zmianę tych dodanych środków;

e) załącznik II część I poprzez dodanie dalszych szczegółowych przepisów i praktyk dotyczących uprawy określonych roślin i produktów roślinnych, w tym przepisów dotyczących skiełkowanych nasion, lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

Artykuł 13

Szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego roślin ekologicznego materiału heterogenicznego

1. Materiał rozmnożeniowy roślin ekologicznego materiału heterogenicznego może być wprowadzany do obrotu bez konieczności przestrzegania wymogów dotyczących rejestracji i bez konieczności przestrzegania certyfikacji kategorii materiału przedbazowego, bazowego i kwalifikowanego lub wymogów dla innych kategorii, które to wymogi zostały zawarte w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 98/56/WE, 2002/53/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE, 2002/57/WE, 2008/72/WE oraz 2008/90/WE lub w aktach przyjętych na podstawie tych dyrektyw.

2. Materiał rozmnożeniowy roślin ekologicznego materiału heterogenicznego, o którym mowa w ust. 1, może być wprowadzany do obrotu po powiadomieniu przez dostawcę o danym ekologicznym materiale heterogenicznym odpowiedzialnych organów urzędowych, o których mowa w dyrektywach 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 98/56/WE, 2002/53/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE, 2002/57/WE, 2008/72/WE oraz 2008/90/WE, dokonanym za pomocą dossier zawierającego:

a) dane kontaktowe wnioskodawcy;

b) gatunki i oznaczenia ekologicznego materiału heterogenicznego;

c) opis głównych cech agronomicznych i fenotypowych wspólnych dla tej grupy roślin, w tym techniki uprawy, wszelkie dostępne wyniki testów dotyczące tych cech, informacje o kraju produkcji oraz zastosowanym materiale macierzystym;

d) oświadczenie wnioskodawcy dotyczące prawdziwości elementów zawartych w lit. a), b) i c); oraz

e) reprezentatywną próbkę.

Powiadomienie to przesyła się listem poleconym – lub każdym innym środkiem komunikacji akceptowanym przez organy urzędowe – z żądaniem potwierdzenia odbioru.

Trzy miesiące od daty podanej na potwierdzeniu odbioru, pod warunkiem że nie zażądano dodatkowych informacji ani nie przekazano dostawcy żadnej formalnej odmowy ze względu na niekompletność dossier lub brak zgodności według definicji zawartej w art. 3 pkt 57, uznaje się, że odpowiedzialny organ urzędowy przyjął powiadomienie i jego treść.

Po wyraźnym lub dorozumianym potwierdzeniu powiadomienia odpowiedzialny organ urzędowy może umieścić w wykazie informacje o zgłoszonym ekologicznym materiale heterogenicznym. Umieszczenie w wykazie jest dla dostawcy bezpłatne.

O umieszczeniu w wykazie ekologicznego materiału heterogenicznego powiadamiane są właściwe organy innych państw członkowskich i Komisja.

Taki ekologiczny materiał heterogeniczny spełnia wymogi aktów delegowanych przyjętych zgodnie z ust. 3.

3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie przepisów dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu materiału rozmnożeniowego roślin ekologicznego materiału heterogenicznego określonych rodzajów lub gatunków w odniesieniu do:

a) opisu ekologicznego materiału heterogenicznego, w tym odnośnych technik uprawy i metod produkcji oraz zastosowanego materiału macierzystego;

b) minimalnych wymogów jakościowych dotyczących partii materiału siewnego, w tym tożsamości, określonej czystości, zdolności kiełkowania i jakości sanitarnej;

c) znakowania i pakowania;

d) informacji i próbek produkcji, które mają być przechowywane przez podmioty zawodowe;

e) w stosownych przypadkach, zasad utrzymania ekologicznego materiału heterogenicznego.

Artykuł 14

Przepisy dotyczące produkcji zwierzęcej

1. Podmioty utrzymujące zwierzęta gospodarskie przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część II oraz w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik II część II pkt 1.3.4.2, 1.3.4.4.2 i 1.3.4.4.3 poprzez zmniejszenie odsetków w odniesieniu do pochodzenia zwierząt, po tym jak zostanie osiągnięta wystarczająca dostępność zwierząt ekologicznych na rynku unijnym;

b) załącznik II część II pkt 1.6.6 w odniesieniu do ograniczeń dotyczących azotu organicznego powiązanego z łączną obsadą zwierząt;

c) załącznik II część II pkt 1.9.6.2 lit. b) w odniesieniu do dokarmiania rodzin pszczelich;

d) załącznik II część II pkt 1.9.6.3 lit. b) i e) w odniesieniu do dopuszczalnych środków do dezynfekcji pasiek oraz metod i środków do zwalczania Varroa destructor;

e) załącznik II część II poprzez dodanie szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zwierzęcej dla gatunków innych niż gatunki regulowane w tej części w dniu 17 czerwca 2018 r. lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów w odniesieniu do: (i) odstępstw dotyczących pochodzenia zwierząt; (ii) żywienia; (iii) pomieszczeń i praktyk gospodarskich; (iv) ochrony zdrowia; (v) dobrostanu zwierząt.

3. Komisja, w stosownych przypadkach, przyjmuje akty wykonawcze w odniesieniu do załącznika II część II zawierające przepisy dotyczące:

a) minimalnego okresu, o którym mowa w pkt 1.4.1 lit. g), którego należy przestrzegać w odniesieniu do karmienia zwierząt mlekiem matki w okresie ssania;

b) obsady zwierząt i minimalnej powierzchni pomieszczeń i przestrzeni otwartych, jakich należy przestrzegać dla określonych gatunków zwierząt gospodarskich, w celu zaspokojenia rozwojowych, fizjologicznych i etologicznych potrzeb zwierząt, zgodnie z pkt 1.6.3, 1.6.4 i 1.7.2;

c) właściwości i wymogów technicznych w odniesieniu do minimalnej powierzchni pomieszczeń i przestrzeni otwartych;

d) właściwości i wymogów technicznych w odniesieniu do budynków i wybiegów dla wszystkich gatunków zwierząt gospodarskich, innych niż pszczoły w celu zaspokojenia —rozwojowych, fizjologicznych i etologicznych potrzeb zwierząt, zgodnie z pkt 1.7.2;

e) wymogów dotyczących roślinności i właściwości obiektów zapewniających schronienie oraz obszarów na otwartej przestrzeni.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 15

Przepisy dotyczące produkcji alg i zwierząt akwakultury

1. Podmioty będące producentami alg i zwierząt akwakultury przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część III oraz w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik II część III pkt 3.1.3.3 w odniesieniu do pasz dla mięsożernych zwierząt akwakultury;

b) załącznik II część III pkt 3.1.3.4 poprzez dodanie dalszych szczegółowych przepisów dotyczących pasz dla niektórych zwierząt akwakultury lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów;

c) załącznik II część III pkt 3.1.4.2 w odniesieniu do leczenia weterynaryjnego zwierząt akwakultury;

d) załącznik II część III poprzez dodanie dalszych szczegółowych warunków dla danego gatunku w zakresie gospodarowania stadem podstawowym, hodowli i wychowu osobników młodocianych lub poprzez zmianę tych dodanych szczegółowych warunków.

3. Komisja – w stosownych przypadkach – przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dla danego gatunku lub grupy gatunków dotyczące obsady oraz szczegółowych cech systemów produkcji i systemów zamkniętych w celu zapewnienia, aby zostały zaspokojone określone potrzeby danego gatunku.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

4. Do celów niniejszego artykułu oraz załącznika II część III „gęstość obsady” oznacza masę w relacji pełnej zwierząt akwakultury na metr sześcienny wody w dowolnym momencie etapu wzrostowego, a w przypadku płastugokształtnych i krewetek – masę na metr kwadratowy powierzchni.

Artykuł 16

Przepisy dotyczące produkcji żywności przetworzonej

1. Podmioty będące producentami żywności przetworzonej przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część IV oraz w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik II część IV pkt 1.4 w odniesieniu do środków ostrożności i środków zapobiegawczych, które mają być podejmowane przez podmioty;

b) załącznik II część IV pkt 2.2.2 w odniesieniu do rodzajów oraz składu produktów i substancji dopuszczonych do stosowania w żywności przetworzonej a także warunki, na jakich można je stosować;

c) załącznik II część IV pkt 2.2.4 w odniesieniu do obliczania udziału procentowego składników pochodzenia rolnego, o których mowa w art. 30 ust. 5 lit. a) ppkt (ii) i lit. b) ppkt (i), w tym dodatków do żywności dopuszczonych na podstawie art. 24 do stosowania w produkcji ekologicznej, które są uznawane jako składniki pochodzenia rolnego do celów takiego obliczenia.

Te akty delegowane nie zawierają możliwości stosowania substancji aromatycznych lub preparatów aromatycznych, które nie są ani naturalne – w rozumieniu art. 16 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1334/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 20 ), ani ekologiczne.

3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające techniki dopuszczone przy przetwarzaniu produktów spożywczych.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 17

Przepisy dotyczące produkcji paszy przetworzonej

1. Podmioty będące producentami paszy przetworzonej przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część V oraz w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik II część V pkt 1.4 poprzez dodanie dalszych środków ostrożności i środków zapobiegawczych, które mają być podejmowane przez podmioty, lub poprzez zmianę tych dodanych środków.

3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające techniki dopuszczone przy przetwarzaniu produktów paszowych.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 18

Przepisy dotyczące produkcji wina

1. Podmioty wytwarzające produkty w sektorze wina przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część VI.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik II część VI pkt 3.2 poprzez dodanie dalszych praktyk enologicznych, praktyk i procesów, które są zakazane lub poprzez zmianę tych dodanych elementów;

b) załącznik II część VI pkt 3.3.

Artykuł 19

Przepisy dotyczące produkcji drożdży wykorzystywanych jako żywność lub pasza

1. Podmioty produkujące drożdże do wykorzystania jako żywność lub pasza przestrzegają w szczególności szczegółowych przepisów dotyczących produkcji zawartych w załączniku II część VII.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik II część VII pkt 1.3 poprzez dodanie dalszych szczegółowych przepisów dotyczących produkcji drożdży lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

Artykuł 20

Brak niektórych przepisów dotyczących produkcji określonych gatunków zwierząt gospodarskich i gatunków zwierząt akwakultury

Do czasu przyjęcia:

a) dodatkowych ogólnych wymogów dla gatunków zwierząt gospodarskich innych niż ustanowione w załączniku II część II pkt 1.9, zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. e);

b) aktów wykonawczych, o których mowa w art. 14 ust. 3, dla gatunków zwierząt gospodarskich; lub

c) aktów wykonawczych, o których mowa w art. 15 ust. 3, dla gatunków lub grup gatunków zwierząt akwakultury

państwo członkowskie może stosować szczegółowe krajowe przepisy dotyczące produkcji dla określonych gatunków lub grup gatunków zwierząt w odniesieniu do zagadnień, które mają być objęte przepisami, o których mowa w lit. a), b) i c), pod warunkiem że te przepisy krajowe są zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz pod warunkiem że nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu wytworzonych poza ich terytorium produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 21

Przepisy dotyczące produktów niemieszczących się w kategoriach produktów, o których mowa w art. 12–19

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik II poprzez dodanie szczegółowych przepisów dotyczących produkcji, a także przepisów dotyczących obowiązku poddania konwersji, w odniesieniu do produktów, które nie należą do kategorii produktów, o których mowa w art. 12–19, lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

Te akty delegowane opierają się na celach i zasadach produkcji ekologicznej ustanowionych w rozdziale II i są zgodne z ogólnymi przepisami dotyczącymi produkcji ustanowionymi w art. 9, 10 i 11 oraz istniejące szczegółowe przepisy dotyczące produkcji ustanowione dla podobnych produktów w załączniku II. Akty te określają wymogi dotyczące w szczególności dopuszczonych lub zakazanych zabiegów, praktyk i substancji lub okresów konwersji dla danych produktów.

2. W przypadku braku szczegółowych przepisów dotyczących produkcji, o których mowa w ust. 1:

a) podmioty – w odniesieniu do produktów, o których mowa w ust. 1 – przestrzegają zasad ustanowionych w art. 5 i 6, odpowiednio zasad ustanowionych w art. 7 oraz ogólnych przepisów dotyczących produkcji ustanowionych w art. 9–11;

b) państwo członkowskie może – w odniesieniu do produktów, o których mowa w ust. 1 – stosować szczegółowe krajowe przepisy dotyczące produkcji, pod warunkiem że przepisy te są zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz pod warunkiem że nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu wytworzonych poza ich terytorium produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 22

Przyjęcie wyjątkowych zasad produkcji

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie:

a) kryteriów pozwalających zakwalifikować okoliczności katastroficzne będące skutkiem „niekorzystnego zjawiska klimatycznego”, „chorób zwierząt”, „incydentu środowiskowego”, „klęski żywiołowej” lub „katastrofy” zgodnie z odpowiednimi definicjami w art. 2 ust. 1 lit. h), i), j), k) i l) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, jak również każdej porównywalnej sytuacji;

b) szczegółowych przepisów obejmujących ewentualne odstępstwa od niniejszego rozporządzenia, stanowiące, w jaki sposób państwa członkowskie mają postępować w takich katastroficznych okolicznościach, jeżeli zdecydują się zastosować niniejszy artykuł; oraz

c) szczegółowych przepisów dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w takich przypadkach.

Te kryteria i przepisy podlegają zasadom produkcji ekologicznej ustanowionym w rozdziale II.

2. W przypadkach, w których państwo członkowskie formalnie uznało dane zdarzenie za klęskę żywiołową, o czym mowa w art. 18 ust. 3 lub art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i zdarzenie to uniemożliwia przestrzeganie przepisów dotyczących produkcji ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, to państwo członkowskie może na czas określony i do chwili, kiedy możliwe będzie przywrócenie produkcji ekologicznej, przyznać odstępstwa od przepisów dotyczących produkcji z zastrzeżeniem zasad ustanowionych w rozdziale II oraz wszelkich aktów delegowanych przyjętych zgodnie z ust. 1.

3. Państwa członkowskie mogą zgodnie z aktem delegowanym, o którym mowa w ust. 1, przyjmować środki pozwalające na kontynuację lub przywrócenie produkcji ekologicznej w przypadku wystąpienia okoliczności katastroficznych.

Artykuł 23

Zbieranie, pakowanie, transport i przechowywanie

1. Podmioty zapewniają, aby produkty ekologiczne i produkty w okresie konwersji były zbierane, pakowane, transportowane i przechowywane zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku III.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) załącznik III sekcja 2;

b) załącznik III sekcja 3, 4 i 6 poprzez dodanie dalszych specjalnych przepisów dotyczących transportu i przyjmowania określonych produktów lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

Artykuł 24

Dopuszczanie produktów i substancji stosowanych w produkcji ekologicznej

1. Komisja może dopuścić niektóre produkty i substancje do stosowania w produkcji ekologicznej – i umieścić wszelkie takie dopuszczone produkty i substancje w ograniczonych wykazach – w następujących celach:

a) jako substancje czynne do stosowania w środkach ochrony roślin;

b) jako nawozy, środki poprawiające właściwości gleby i odżywki;

c) jako nieekologiczny materiał paszowy pochodzenia roślinnego, z alg, pochodzenia zwierzęcego lub z drożdży lub jako materiał paszowy pochodzenia mikrobiologicznego lub mineralnego;

d) jako dodatki paszowe i substancje pomocnicze w przetwórstwie;

e) jako produkty służące do czyszczenia i dezynfekcji stawów, klatek, basenów, torów wodnych, budynków lub instalacji stosowanych w produkcji zwierzęcej;

f) jako produkty służące do czyszczenia i dezynfekcji budynków i instalacji stosowanych w produkcji roślinnej, w tym używanych w gospodarstwie rolnym do przechowywania;

g) jako produkty do czyszczenia i dezynfekcji obiektów służących do przetwarzania i przechowywania.

2. Oprócz produktów i substancji dozwolonych zgodnie z ust. 1 Komisja może dopuścić niektóre produkty i substancje do stosowania w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej oraz drożdży stosowanych jako żywność lub pasza – i umieścić wszelkie takie dopuszczone produkty i substancje w ograniczonych wykazach – w następujących celach:

a) jako dodatki do żywności i substancje pomocnicze w przetwórstwie;

b) jako nieekologiczne składniki pochodzenia rolnego, które mają być stosowane w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej;

c) jako substancje pomocnicze w przetwórstwie używane w produkcji drożdży i produktów drożdżowych.

3. Dopuszczanie produktów i substancji, o których mowa w ust. 1, do stosowania w produkcji ekologicznej odbywa się zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozdziale II i następującymi kryteriami ocenianymi całościowo:

a) mają podstawowe znaczenie dla zrównoważonej produkcji oraz dla przewidzianego zastosowania;

b) wszystkie odnośne produkty i substancje są pochodzenia roślinnego, z alg, zwierzęcego, mikrobiologicznego lub mineralnego, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty lub substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczającej ilości lub jakości lub jeżeli nie są dostępne środki alternatywne;

c) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 lit. a): (i) ich stosowanie ma podstawowe znaczenie dla zwalczania szkodników, których nie można zwalczyć za pomocą alternatywnych metod biologicznych, fizycznych lub hodowlanych lub praktyk uprawy ani nie istnieją inne skuteczne sposoby ich opanowania; (ii) jeżeli takie produkty nie są pochodzenia roślinnego, z alg, zwierzęcego, mikrobiologicznego ani mineralnego i nie są one identyczne z ich postacią naturalną, warunki ich stosowania wykluczają wszelki bezpośredni kontakt z jadalnymi częściami uprawy;

d) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 lit. b), ich stosowanie ma podstawowe znaczenie dla osiągnięcia lub utrzymania żyzności gleby lub dla spełnienia szczegółowych wymogów odżywczych danej uprawy lub określonych celów w zakresie nawożenia gleby;

e) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c) i d): (i) ich wykorzystanie jest niezbędne do utrzymania zdrowia zwierząt, ich dobrostanu i żywotności oraz przyczynia się do zapewnienia właściwej diety zaspokajającej fizjologiczne i behawioralne potrzeby odnośnych gatunków lub też ich wykorzystanie jest niezbędne do wytwarzania lub konserwacji paszy, ponieważ niemożliwe byłoby produkowanie lub konserwowanie pasz bez stosowania tych substancji; (ii) pasza pochodzenia mineralnego, elementy śladowe, witaminy lub prowitaminy są pochodzenia naturalnego, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty lub substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczającej ilości lub jakości lub jeżeli nie są dostępne środki alternatywne; (iii) stosowanie nieekologicznych materiałów paszowych pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego jest niezbędne, gdy nie jest dostępny w wystarczającej ilości materiał paszowy pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego wyprodukowany zgodnie z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej; (iv) stosowanie nieekologicznych przypraw, ziół i melasy jest niezbędne, ponieważ takie produkty są niedostępne w postaci ekologicznej; zostały wyprodukowane lub przygotowane bez rozpuszczalników chemicznych oraz ich stosowanie jest ograniczone do 1 % dawki pokarmowej dla danego gatunku, obliczanej corocznie jako odsetek suchej masy paszy pochodzenia rolnego.

4. Dopuszczanie produktów i substancji, o których mowa w ust. 2, do stosowania w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej lub do produkcji drożdży używanych jako żywność lub pasza odbywa się zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozdziale II i następującymi kryteriami ocenianymi całościowo:

a) nie są dostępne produkty ani substancje alternatywne dopuszczone zgodnie z niniejszym artykułem ani techniki zgodne z niniejszym rozporządzeniem;

b) bez użycia tych produktów i substancji nie byłoby możliwe produkowanie ani konserwowanie żywności ani zaspokojenie danych wymogów żywieniowych przewidzianych w przepisach Unii;

c) te produkty i substancje są pochodzenia naturalnego i mogły zostać poddane tylko procesom mechanicznym, fizycznym, biologicznym, enzymatycznym lub mikrobiologicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty lub substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczającej ilości lub jakości;

d) nie jest dostępny w wystarczającej ilości składnik ekologiczny.

5. Dopuszczenie do stosowania syntetyzowanych chemicznie produktów i substancji zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu ogranicza się ściśle do przypadków, w których stosowanie środków zewnętrznych, o których mowa w art. 5 lit. g), przyczyniałoby się do powstania niedopuszczalnych skutków dla środowiska.

6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających ust. 3 i 4 niniejszego artykułu poprzez dodanie dalszych kryteriów dotyczących wydawania zezwoleń na stosowanie produktów i substancji, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, ogólnie w produkcji ekologicznej, a w szczególności w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej, jak również dalszych kryteriów do wycofywania takich zezwoleń lub poprzez zmianę tych dodanych kryteriów.

7. W przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że produkt lub substancja powinny zostać dodane do – lub usunięte z – wykazów dopuszczonych produktów i substancji, o których mowa w ust. 1 i 2, lub że należy zmienić wymogi stosowania, o których mowa w przepisach dotyczących produkcji, to państwo członkowskie zapewnia, by dokumentacja uzasadniająca powody włączenia, wycofania lub innych zmian została oficjalne przesłana Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz podana do wiadomości publicznej, z zastrzeżeniem unijnego i krajowego prawodawstwa o ochronie danych.

Komisja publikuje wszelkie wnioski, o których mowa w niniejszym ustępie.

8. Komisja dokonuje regularnego przeglądu wykazów, o których mowa w niniejszym artykule.

Przeglądu wykazu składników nieekologicznych, o których mowa w ust. 2, dokonuje się co najmniej raz do roku.

9. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące zezwoleń na stosowanie produktów i substancji, o których mowa w ust. 1 i 1a, w produkcji ekologicznej ogółem oraz w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej w szczególności, albo dotyczące wycofania takich zezwoleń, jak również ustanawiające procedury, które należy zastosować w celu udzielenia takich zezwoleń, i wykazy takich produktów i substancji, a także, w stosownych przypadkach, ich opis, wymogi co do składu oraz warunki stosowania.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 25

Dopuszczanie przez państwa członkowskie nieekologicznych składników pochodzenia rolnego do stosowania w przetworzonej żywności ekologicznej

1. W przypadku gdy jest to konieczne do zapewnienia dostępu do niektórych składników pochodzenia rolnego oraz w przypadku gdy takie składniki nie są dostępne w postaci ekologicznej w wystarczającej ilości, na wniosek podmiotu państwo członkowskie może zezwolić na tymczasowe – maksymalnie przez sześć miesięcy – stosowanie na swoim terytorium nieekologicznych składników pochodzenia rolnego w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej. Takie zezwolenie ma zastosowanie do wszystkich podmiotów w tym państwie członkowskim.

2. Państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pomocą komputerowego systemu umożliwiającego elektroniczną wymianę dokumentów i informacji udostępnionego przez Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na swoim terytorium zgodnie z ust. 1

3. Państwo członkowskie może przedłużyć zezwolenie przewidziane w ust. 1 maksymalnie dwa razy o sześć miesięcy, pod warunkiem że żadne z państw członkowskich nie wyraziło sprzeciwu, wskazując za pośrednictwem systemu, o którym mowa w ust. 2, że takie składniki są dostępne w postaci ekologicznej w wystarczającej ilości.

4. Organ kontrolny lub jednostka certyfikująca uznane zgodnie z art. 46 ust. 1 mogą udzielić tymczasowego zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, na okres maksymalnie sześciu miesięcy podmiotom w państwach trzecich, które wystąpią o takie zezwolenie i które podlegają kontroli takiemu organowi kontroli lub jednostce certyfikującej, pod warunkiem że wymogi zawarte w tym ustępie są spełnione w danym państwie trzecim. Zezwolenie może zostać przedłużone maksymalnie dwa razy o sześć miesięcy.

5. W przypadku gdy po dwóch przedłużeniach tymczasowego pozwolenia, na podstawie obiektywnych informacji państwo członkowskie stwierdzi, że dostępność takiego składnika w postaci ekologicznej nadal jest niewystarczająca do zaspokojenia jakościowych i ilościowych potrzeb podmiotów, może złożyć wniosek do Komisji zgodnie z art. 24 ust. 7.

Artykuł 26

Gromadzenie danych dotyczących dostępności na rynku ekologicznego materiału rozmnożeniowego roślin i materiału rozmnożeniowego roślin w okresie konwersji, zwierząt ekologicznych i ekologicznych młodocianych osobników zwierząt akwakultury

1. Każde państwo członkowskie zapewnia, by została utworzona i była regularnie aktualizowana baza danych zawierająca wykaz dostępnego na jego terytorium ekologicznego materiału rozmnożeniowego roślin i materiału rozmnożeniowego roślin w okresie konwersji, z wyjątkiem sadzonek, ale z uwzględnieniem sadzeniaków ziemniaka.

2. Państwa członkowskie dysponują systemami pozwalającymi podmiotom, które prowadzą obrót ekologicznym materiałem rozmnożeniowym roślin lub materiałem rozmnożeniowym roślin w okresie konwersji, zwierzętami ekologicznymi lub ekologicznymi młodocianymi osobnikami zwierząt akwakultury i które są w stanie dostarczać je w wystarczających ilościach i w rozsądnym terminie, na podanie do wiadomości publicznej – na zasadzie dobrowolności, bezpłatnie, wraz z ich nazwą i danymi kontaktowymi – informacji dotyczących:

a) ekologicznego materiału rozmnożeniowego roślin i materiału rozmnożeniowego roślin w okresie konwersji, takiego jak heterogeniczny ekologiczny materiał rozmnożeniowy, lub jego odmiany ekologiczne nadające się do produkcji ekologicznej, z wyjątkiem sadzonek, ale z uwzględnieniem sadzeniaków ziemniaka; ilości wagowe tego materiału i okres w roku, kiedy jest on dostępny; taki materiał umieszcza się w wykazie, podając co najmniej jego systematyczną nazwę łacińską;

b) zwierząt ekologicznych, dla których można wprowadzić odstępstwo zgodnie z załącznikiem II część II pkt 1.3.4.4; liczby dostępnych zwierząt w podziale na płeć; informacji – w stosownych przypadkach – dotyczących różnych gatunków zwierząt pod względem dostępnych ras i linii; ras zwierząt, wieku zwierząt i wszelkich innych właściwych informacji;

c) ekologicznych młodocianych osobników zwierząt akwakultury dostępnych w danym gospodarstwie oraz ich statusu zdrowotnego zgodnie z dyrektywą Rady 2006/88/WE ( 21 ) i zdolności produkcyjnej w odniesieniu do każdego z gatunków akwakultury.

3. Państwa członkowskie mogą również ustanowić systemy pozwalające podmiotom, które prowadzą obrót rasami i liniami dostosowanymi do produkcji ekologicznej zgodnie z załącznikiem II część II pkt 1.3.3 lub ekologicznymi młodymi kurami i które są w stanie dostarczać te zwierzęta w wystarczających ilościach i w rozsądnym terminie, na podanie do wiadomości publicznej stosownych informacji na zasadzie dobrowolności, bezpłatnie, wraz z ich nazwą i danymi kontaktowymi.

4. Podmioty, które zdecydują się na umieszczenie informacji na temat materiału rozmnożeniowego roślin, zwierząt lub młodocianych osobników zwierząt akwakultury w systemach, o których mowa w ust. 2 i 3, zapewniają, by informacje te były regularnie aktualizowane oraz usuwane z wykazu, kiedy tylko dany materiał rozmnożeniowy roślin, zwierzęta lub młodociane osobniki zwierząt akwakultury przestaną być dostępne.

5. Do celów ust. 1, 2 i 3 państwa członkowskie mogą dalej korzystać z już istniejących odpowiednich systemów informacji.

6. Komisja podaje do wiadomości publicznej odnośnik do każdej z krajowych baz danych lub systemów na poświęconej temu stronie internetowej Komisji, pozwalając w ten sposób użytkownikom na dostęp do takich baz danych lub systemów w całej Unii.

7. Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu podania:

a) danych technicznych dotyczących ustanowienia i utrzymania baz danych, o których mowa w ust. 1, oraz systemów, o których mowa w ust. 2;

b) specyfikacji dotyczących gromadzenia informacji, o których mowa w ust. 1 i 2;

c) specyfikacji dotyczących ustaleń w zakresie udziału w prowadzeniu baz danych, o których mowa w ust. 1, oraz systemów, o których mowa w ust. 2 i 3; oraz

d) szczegółów dotyczących informacji, które mają być dostarczane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 53 ust. 6.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 27

Obowiązki i działania w przypadku podejrzenia niezgodności

W przypadku gdy podmiot podejrzewa, że produkt, który został przez niego wytworzony, przygotowany lub przywieziony lub który otrzymał on od innego podmiotu, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, podmiot ten, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 2:

a) identyfikuje i odseparowuje dany produkt;

b) sprawdza, czy podejrzenie niezgodności może zostać uzasadnione;

c) nie wprowadza danego produktu do obrotu jako produktu ekologicznego lub w okresie konwersji i nie stosuje go w produkcji ekologicznej, chyba że podejrzenie niezgodności można wykluczyć;

d) w przypadku gdy podejrzenie niezgodności jest uzasadnione lub gdy nie można go wykluczyć, niezwłocznie informuje odpowiedni właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – odpowiedni organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą, oraz podając – w stosownych przypadkach – dostępne informacje;

e) w pełni współpracuje – z odpowiednim właściwym organem lub, w stosownych przypadkach, z odpowiednim organem kontrolnym lub jednostką certyfikującą – w zakresie weryfikowania i identyfikowania przyczyn podejrzewanej niezgodności.

Artykuł 28

Środki ostrożności w celu zapobiegania obecności niedopuszczonych produktów i substancji

1. Aby zapobiec zanieczyszczeniu produktami lub substancjami, które nie zostały dopuszczone zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej, podmioty podejmują następujące środki ostrożności na każdym etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji:

a) wprowadzają i utrzymują środki, które są proporcjonalne i adekwatne do celów identyfikacji ryzyka zanieczyszczenia produkcji i produktów ekologicznych niedopuszczonymi produktami lub substancjami, w tym systematycznie identyfikują punkty krytyczne;

b) wprowadzają i utrzymują proporcjonalne i adekwatne środki w celu zapobiegania ryzyku zanieczyszczenia produkcji i produktów ekologicznych niedopuszczonymi produktami lub substancjami;

c) dokonują regularnego przeglądu i dostosowania takich środków; oraz

d) przestrzegają innych stosownych wymogów niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić oddzielenie produktów ekologicznych, w okresie konwersji i produktów nieekologicznych.

2. W przypadku gdy podmiot podejrzewa, że – z uwagi na obecność w produkcie przeznaczonym do stosowania lub wprowadzania do obrotu jako produkt ekologiczny lub produkt w okresie konwersji produktu lub substancji, które nie są dopuszczone zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej – produkt nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, podmiot ten:

a) identyfikuje i odseparowuje dany(-e) produkt(y);

b) sprawdza, czy podejrzenie może zostać uzasadnione;

c) nie wprowadza danego produktu do obrotu jako produktu ekologicznego lub produktu w okresie konwersji i nie stosuje ich w produkcji ekologicznej, chyba że podejrzenie można wykluczyć;

d) w przypadku gdy podejrzenie jest uzasadnione lub gdy nie można go wykluczyć, niezwłocznie informuje odpowiedni właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – odpowiedni organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą, podając – w stosownych przypadkach – dostępne elementy;

e) w pełni współpracuje – z odpowiednim właściwym organem lub, w stosownych przypadkach, z odpowiednim organem kontrolnym lub jednostką certyfikującą – w zakresie identyfikacji i zweryfikowania przyczyn obecności niedopuszczonych produktów lub substancji.

3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające jednolite przepisy precyzujące:

a) kroki proceduralne, którymi mają kierować się podmioty zgodnie z ust. 2 lit. a)–e) oraz stosowne dokumenty, które należy przedstawić;

b) proporcjonalne i adekwatne środki, które podmioty mają podejmować i poddawać przeglądowi, aby identyfikować i zapobiegać ryzyku zanieczyszczenia, zgodnie z ust. 1 lit. a), b) i c).

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 29

Środki, które należy podejmować w przypadku stwierdzenia obecności niedopuszczonych produktów lub substancji

1. W przypadku gdy właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – organ kontrolny lub jednostka certyfikująca otrzymają uzasadnione informacje na temat obecności produktów lub substancji, które nie zostały zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej, lub zostaną poinformowane przez podmiot zgodnie z art. 28 ust. 2 lit. d) lub wykryją takie produkty lub substancje w produkcie ekologicznym lub produkcie w okresie konwersji:

a) przeprowadza niezwłocznie urzędowe postępowanie wyjaśniające zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/625, celem określenia źródeł i przyczyn w celu zweryfikowania zgodności z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy i z art. 28 ust. 1; takie postępowanie powinno zostać ukończone najszybciej jak to możliwe, w rozsądnym terminie, biorąc pod uwagę trwałość danego produktu i złożoność sprawy;

b) tymczasowo zakazuje zarówno wprowadzania danych produktów do obrotu jako produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, jak i ich stosowania w produkcji ekologicznej do czasu otrzymania wyników postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w lit. a).

2. Danego produktu nie wprowadza się do obrotu jako produktu ekologicznego lub produktu w okresie konwersji w przypadku, gdy właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – organ kontrolny lub jednostka certyfikująca stwierdziły, że dany podmiot:

a) stosował produkty lub substancje, które nie zostały dopuszczone zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej;

b) nie podjął środków ostrożności, o których mowa w art. 28 ust. 1; lub

c) nie podjął środków w odpowiedzi na żądania wystosowane uprzednio przez właściwe organy, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące.

3. Podmiot będący stroną ma możliwość przedstawienia uwag do wyników postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 1 lit. a). Właściwy organ lub, w stosownych przypadkach, organ kontrolny lub jednostka certyfikująca zachowują dokumentację dotyczącą przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

W przypadku gdy jest to wymagane dany podmiot podejmuje takie środki naprawcze, jakie są konieczne, aby zapobiec zanieczyszczeniu w przyszłości.

4. Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wdrażania niniejszego artykułu, obecności produktów i substancji, które nie zostały dopuszczone zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej oraz na temat oceny krajowych przepisów, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu. Sprawozdaniu temu – w stosownych przypadkach – może towarzyszyć wniosek ustawodawczy dotyczący dalszej harmonizacji.

5. Państwa członkowskie, które mają przepisy przewidujące, że produkty zawierające więcej niż określony poziom produktów lub substancji niedopuszczonych zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej, nie mogą być wprowadzane do obrotu jako produkty ekologiczne, mogą nadal stosować te przepisy, pod warunkiem że przepisy te nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu produktów wytworzonych w innych państwach członkowskich jako produkty ekologiczne, w przypadku gdy te produkty zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie, które stosują niniejszy ustęp, niezwłocznie informują o tym Komisję.

6. Właściwe organy dokumentują wyniki postępowań wyjaśniających, o których mowa w art. 1, jak również dokumentują wszelkie środki podjęte przez nie w celu opracowania najlepszych praktyk i dalszych środków w celu zapobiegania obecności produktów i substancji, które nie zostały zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej.

Państwa członkowskie udostępniają takie informacje innym państwom członkowskim i Komisji za pośrednictwem komputerowego systemu umożliwiającego elektroniczną wymianę dokumentów i informacji udostępnionego przez Komisję.

7. Państwa członkowskie mogą wprowadzić na swoim terytorium odpowiednie środki w celu zapobiegania niezamierzonemu występowaniu w rolnictwie ekologicznym produktów i substancji niedopuszczonych zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej. Takie środki nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu produktów wytworzonych w innych państwach członkowskich jako produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, w przypadku gdy te produkty zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Państwa członkowskie, które stosują niniejszy ustęp, niezwłocznie informują o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

8. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające jednolite przepisy precyzujące:

a) metody, które mają być stosowane przez właściwe organy lub – w stosownych przypadkach – przez organy kontrolne lub jednostki certyfikujące, dla celów wykrywania i oceny obecności produktów i substancji niedopuszczonych zgodnie z art. 9 ust. 3 akapit pierwszy do stosowania w produkcji ekologicznej;

b) szczegóły i format informacji, które mają być udostępnione przez państwa członkowskie do Komisji i innych państw członkowskich zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

9. Do dnia 31 marca każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji drogą elektroniczną stosowne informacje o przypadkach z udziałem zanieczyszczeń niedopuszczonymi produktami lub substancjami w poprzednim roku, w tym informacje gromadzone w punktach kontroli granicznej dotyczące charakteru wykrytego zanieczyszczenia, a w szczególności przyczyny, źródła oraz poziomu zanieczyszczenia, a także ilości i charakteru zanieczyszczonych produktów. Te informacje są gromadzone przez Komisję za pomocą systemu komputerowego udostępnianego przez Komisję i stosowane jako pomoc przy opracowywaniu najlepszych praktyk w celu zapobiegania zanieczyszczeniom.







ROZDZIAŁ IV

ZNAKOWANIE

Artykuł 30

Stosowanie terminów związanych z produkcją ekologiczną

1. Do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe stosowane do ich produkcji opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W szczególności, terminy wymienione w załączniku IV, oraz ich pochodne i wersje skrócone, jak np. „bio” i „eko”, używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terytorium Unii i we wszystkich językach wymienionych w tym załączniku do celów znakowania i reklamy produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

2. W przypadku produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być używane nigdzie w Unii w żadnym z języków wymienionych w załączniku IV w znakowaniu, materiałach reklamowych ani dokumentach handlowych produktów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Ponadto w znakowaniu ani reklamie nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych lub nazwach przedsiębiorstw, ani praktyk, jeżeli mogą one wprowadzić konsumenta lub użytkownika w błąd poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

3. Produkty wytworzone podczas okresu konwersji nie mogą być znakowane ani reklamowane jako produkty ekologiczne ani jako produkty w okresie konwersji.

Jednak materiał rozmnożeniowy roślin, produkty spożywcze pochodzenia roślinnego i produkty paszowe pochodzenia roślinnego wytworzone w okresie konwersji, które są zgodne z art. 10 ust. 4, mogą być znakowane i reklamowane jako produkty w okresie konwersji przy wykorzystaniu sformułowania „w okresie konwersji” lub odpowiadającego mu terminu, wraz z terminami, o których mowa w ust. 1.

4. Terminów, o których mowa w ust. 1 i 3, nie można stosować w odniesieniu do produktu, który na etykiecie lub w reklamie musi zgodnie z prawem Unii mieć oznaczenie, że zawiera on GMO, składa się z GMO lub został wyprodukowany przy użyciu GMO.

5. W odniesieniu do żywności przetworzonej terminy, o których mowa w ust. 1, można stosować:

a) w opisie handlowym oraz w wykazie składników, w przypadku gdy taki wykaz jest obowiązkowy zgodnie z przepisami Unii, pod warunkiem że: (i) żywność przetworzona jest zgodna z przepisami dotyczącymi produkcji zawartymi w załączniku II część IV oraz z przepisami ustanowionymi zgodnie z art. 16 ust. 3; (ii) co najmniej 95 % masy jej składników pochodzenia rolnego stanowią składniki ekologiczne; oraz (iii) w przypadku środków aromatyzujących – są one stosowane tylko dla naturalnych substancji aromatycznych i naturalnych preparatów aromatycznych znakowanych zgodnie z art. 16 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1334/2008 i w przypadku gdy wszystkie składniki smakowe i substancje pomocnicze w środku aromatyzującym są ekologiczne;

b) jedynie w wykazie składników, pod warunkiem że: (i) mniej niż 95 % masy składników pochodzenia rolnego to składniki ekologiczne i pod warunkiem że składniki te są zgodne z przepisami dotyczącymi produkcji zawartymi w niniejszym rozporządzeniu; oraz (ii) żywność przetworzona jest zgodna z przepisami dotyczącymi produkcji zawartymi w załączniku II część IV pkt 1.5, pkt 2.1 lit. a), pkt 2.1 lit. b) i pkt 2.2.1 oraz z przepisami ustanowionymi zgodnie z art. 16 ust. 3;

c) w opisie handlowym i w wykazie składników, pod warunkiem że: (i) głównym składnikiem są produkty łowiectwa lub rybołówstwa; (ii) termin, o którym mowa w ust. 1, wyraźnie wiąże się w opisie handlowym z innym składnikiem, który jest ekologiczny i różni się od głównego składnika; (iii) wszystkie inne składniki pochodzenia rolnego są ekologiczne; oraz (iv) żywność jest zgodna z załącznikiem II część IV pkt 1.5, pkt 2.1 lit. a), pkt 2.1 lit. b) i pkt 2.2.1 oraz z przepisami ustanowionymi zgodnie z art. 16 ust. 3.

W wykazie składników, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), podaje się, które składniki są ekologiczne. Odniesienia do produkcji ekologicznej mogą pojawić się wyłącznie w połączeniu ze składnikami ekologicznymi.

W wykazie składników, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b) i c), podawany jest łączny odsetek składników ekologicznych w stosunku do całkowitej ilości składników pochodzenia rolnego.

Terminy, o których mowa w ust. 1, stosowane w wykazie składników, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, oraz oznaczenie odsetka, o którym mowa w akapicie trzecim niniejszego ustępu, prezentowane są w tym samym kolorze oraz mają identyczny rozmiar i format czcionki jak inne oznaczenia znajdujące się w wykazie składników.

6. Jeżeli chodzi o paszę przetworzoną, terminy, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane w opisie handlowym i w wykazie składników, pod warunkiem że:

a) pasza przetworzona jest zgodna z przepisami dotyczącymi produkcji zawartymi w załączniku II części II, III i V oraz ze szczegółowymi przepisami ustanowionymi zgodnie z art. 16 ust. 3;

b) wszystkie składniki pochodzenia rolnego zawarte w paszy przetworzonej są ekologiczne; oraz

c) co najmniej 95 % suchej masy produktu jest ekologiczne.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających:

a) niniejszy artykuł poprzez dodanie dalszych przepisów dotyczących znakowania produktów wymienionych w załączniku I lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów; oraz

b) wykaz terminów zawarty w załączniku IV, przy uwzględnieniu zmian językowych w państwach członkowskich.

8. Komisja może przyjmować akty wykonawcze, aby ustanowić szczegółowe wymogi dotyczące stosowania ust. 3 niniejszego artykułu.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 31

Znakowanie produktów i substancji stosowanych w produkcji roślinnej

Niezależnie od zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia określonego w art. 2 ust. 1 produkty i substancje stosowane w środkach ochrony roślin lub jako nawozy, środki poprawiające właściwości gleby i odżywki dopuszczone zgodnie z art. 9 i 24 mogą nosić oznaczenie wskazujące, że dane produkty lub substancje są dopuszczone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do stosowania w produkcji ekologicznej.

Artykuł 32

Obowiązkowe oznaczenia

1. W przypadku gdy produkty opisywane są terminami, o których mowa w art. 30 ust. 1, w tym produkty znakowane jako produkty w okresie konwersji zgodnie z art. 30 ust. 3:

a) na etykiecie umieszcza się również kod organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania; oraz

b) w przypadku żywności opakowanej na opakowaniu umieszcza się również logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 33, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 30 ust. 3, art. 30 ust. 5 lit. b) i c).

2. W przypadku stosowania logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, w tym samym polu widzenia co logo umieszcza się oznaczenie miejsca, w którym wyprodukowano surowce rolne, z których składa się produkt – oznaczenie to przyjmuje odpowiednio jedną z następujących form:

a) „rolnictwo UE”, gdy surowiec rolny wyprodukowano w Unii;

b) „rolnictwo spoza UE”, gdy surowiec rolny wyprodukowano w państwach trzecich;

c) „rolnictwo UE/rolnictwo spoza UE”, gdy część surowców rolnych wyprodukowano w Unii, a część w państwie trzecim.

Do celów akapitu pierwszego słowo „rolnictwo” zastępuje się słowem „akwakultura”. Słowa „UE” lub „spoza UE” mogą być zastąpione lub uzupełnione nazwą państwa lub nazwą państwa i regionu, jeżeli wszystkie surowce rolne, z których składa się produkt, wyprodukowano w danym państwie oraz – w stosownych przypadkach – w tym regionie.

W przypadku oznaczenia miejsca, w którym wyprodukowano surowce rolne, z których składa się produkt, o których mowa w akapicie pierwszym i trzecim można nie uwzględniać składników o małym udziale wagowym, pod warunkiem że łączny udział tych nieuwzględnianych składników nie przekracza 5 % całkowitej masy surowców rolnych.

Słowa „UE” lub „spoza UE” nie są prezentowane w kolorze, rozmiarze ani formacie czcionki bardziej wyeksponowanym niż nazwa produktu.

3. Oznaczenia, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz w art. 33 ust. 3, umieszczane są w eksponowanym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne.

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających ust. 2 niniejszego artykułu oraz art. 33 ust. 3 poprzez dodanie dalszych przepisów dotyczących znakowania lub poprzez zmianę tych dodanych przepisów.

5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

a) praktycznych ustaleń stosowania, prezentacji, kompozycji i rozmiarów oznaczeń, o których mowa w ust. 1 lit. a) i ust. 2 niniejszego artykułu oraz w art. 33 ust. 3;

b) przydzielania kodów organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym;

c) oznaczania zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu oraz art. 33 ust. 3 miejsca, gdzie wyprodukowano surowce rolne.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 33

Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej

1. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być używane w znakowaniu oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być również stosowane do celów informacyjnych i edukacyjnych związanych z istnieniem i reklamą samego logo jako takiego, pod warunkiem że takie zastosowanie nie wprowadzi konsumentów w błąd co do ekologicznej produkcji określonych produktów i pod warunkiem że logo to będzie powielane zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku V. W takim przypadku wymogi art. 32 ust. 2 i załącznik V pkt 1.7 nie mają zastosowania.

Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej nie jest wykorzystywane w odniesieniu do żywności przetworzonej, o której mowa w art. 30 ust. 5 lit. b) i c), i produktów w okresie konwersji, o których mowa w art. 30 ust. 3.

2. Z wyjątkiem przypadków dotyczących stosowania zgodnie z ust. 1 akapit drugi logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej stanowi poświadczenie urzędowe zgodnie z art. 86 i 91 rozporządzenia (UE) 2017/625.

3. Używanie logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej w przypadku produktów przywożonych z państw trzecich nie jest obowiązkowe. W przypadkach, w których logo to zamieszczane jest na etykietach takich produktów, zamieszczane jest na nich także oznaczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 2.

4. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej jest zgodne z modelem określonym w załączniku V oraz przepisami zawartymi w tym załączniku.

5. Krajowe i prywatne logo mogą być używane w znakowaniu oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik V w odniesieniu do logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej oraz dotyczących go przepisów.







ROZDZIAŁ V

CERTYFIKACJA

Artykuł 34

System certyfikacji

1. Przed wprowadzeniem wszelkich produktów do obrotu jako „ekologiczne” lub „w okresie konwersji” lub przed okresem konwersji podmioty oraz grupy podmiotów, o których mowa w art. 36, produkujące, przygotowujące, dystrybuujące lub przechowujące produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, które przywożą takie produkty z państwa trzeciego lub je wywożą do państwa trzeciego lub które wprowadzają takie produkty do obrotu, zgłaszają swoją działalność właściwym organom państwa członkowskiego, w którym prowadzona jest ich działalność oraz w którym ich przedsiębiorstwo podlega systemowi kontroli.

W przypadku gdy właściwe organy przekazały swoje obowiązki lub przekazały niektóre zadania w zakresie kontroli urzędowych lub niektóre zadania związane z innymi czynnościami urzędowymi więcej niż jednemu organowi kontrolnemu lub więcej niż jednej jednostce certyfikującej, podmioty lub grupy podmiotów wskazują w powiadomieniu, o którym mowa w akapicie pierwszym, organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą, która sprawdza zgodność ich działalności z niniejszym rozporządzeniem i dostarcza certyfikat, o którym mowa w art. 35 ust. 1.

2. Podmioty, które sprzedają opakowane produkty ekologiczne bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu są zwolnione z obowiązku powiadamiania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz z obowiązku posiadania certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 2, pod warunkiem że nie produkują, nie przygotowują ani nie przechowują do celów innych niż związane z punktem sprzedaży lub przywozem takich produktów z państwa trzeciego ani nie zlecają podwykonawstwa tych czynności innemu podmiotowi.

3. W przypadku gdy podmioty lub grupy podmiotów zlecają podwykonawstwo jakiejkolwiek części działalności stronom trzecim, zarówno podmioty lub grupy podmiotów, jak i strony trzecie, którym zlecono podwykonawstwo działalności, postępują zgodnie z ust. 1, chyba że dany podmiot oświadczył lub grupa podmiotów oświadczyła w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, że odpowiedzialność za produkcję ekologiczną pozostaje w gestii danego podmiotu lub danej grupy podmiotów i nie została ona przekazana podwykonawcy. W takich przypadkach zgodność objętych podwykonawstwem czynności z niniejszym rozporządzeniem jest weryfikowana przez właściwy organ lub – w stosownych przypadkach – przez organ kontrolujący lub jednostkę certyfikującą w ramach kontroli podmiotów lub grupy podmiotów, które zleciły podwykonawstwo części swojej działalności.

4. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć organ lub zatwierdzić jednostkę mającą przyjmować powiadomienia, o których mowa w ust. 1.

5. Podmioty, grupy podmiotów i podwykonawcy zachowują dokumentację różnych rodzajów prowadzonej działalności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

6. [....] państwa członkowskie prowadzą aktualizowane wykazy zawierające nazwy i adresy podmiotów i grup podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z ust. 1, i podają do wiadomości publicznej – w odpowiedni sposób, w tym za pomocą odnośników do jednej strony internetowej – obszerny wykaz tych danych wraz z informacjami dotyczącymi certyfikatów wydanych podmiotom i grupom podmiotów, zgodnie z art. 35 ust. 1. Państwa członkowskie przestrzegają wymogów w zakresie ochrony danych osobowych wynikających z rozporządzenia (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady ( 22 ).

7. Państwa członkowskie zapewniają, by każdy podmiot lub każda grupa podmiotów, które przestrzegają niniejszego rozporządzenia i które – w przypadku gdy pobiera się opłatę zgodnie z art. 78 i 80 rozporządzenia (UE) 2017/625 – uiszczają rozsądnej wysokości opłaty pokrywające koszty kontroli, były uprawnione do bycia objętymi systemem kontroli. Państwa członkowskie zapewniają, by wszelkie opłaty, które mogą być pobierane, były podawane do wiadomości publicznej.

8. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 54 aktów delegowanych zmieniających załącznik II w odniesieniu do wymogów dotyczących zachowania dokumentacji.

9. Komisja może przyjąć akty wykonawcze w celu podania szczegółowych informacji i specyfikacji dotyczących:

a) formatu i środków technicznych służących powiadamianiu, o którym mowa w ust. 1;

b) metod publikowania wykazów, o których mowa w ust. 6; oraz

c) procedur i metod publikowania informacji o wysokości opłat, o których mowa w ust. 7.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 55 ust. 2.

Artykuł 35

Certyfikat

1. Właściwe organy lub, w stosownych przypadkach, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące wydają certyfikat każdemu podmiotowi lub każdej grupie podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z art. 34 ust. 1 i przestrzegają niniejszego rozporządzenia. Certyfikat:

a) jest w miarę możliwości wydawany w formie elektronicznej

b) umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu lub grupy podmiotów, w tym wykazu członków, kategorii produktów objętych certyfikatem oraz okresu jego ważności;

c) zaświadcza on również, że zgłoszona działalność jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, oraz

d) jest wydawany zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku VI.

2. Bez uszczerbku dla ust. 8 niniejszego artykułu i art. 34 ust. 2 podmioty i grupy podmiotów nie wprowadzają do obrotu produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, jako produktów ekologicznych lub w okresie konwersji, chyba że posiadają już certyfikat, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Certyfikat, o którym mowa w niniejszym artykule, stanowi świadectwo urzędowe w rozumieniu art. 86 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/625.

4. Podmiot lub grupa podmiotów nie są uprawnione do otrzymania certyfikatu od więcej niż jednej jednostki certyfikującej w odniesieniu do działań prowadzonych w jednym państwie członkowskim, jeżeli chodzi o tę samą kategorię produktów, nawet jeżeli ten podmiot lub grupa podmiotów zajmują się różnymi etapami produkcji, przygotowania i dystrybucji.

5. Członkowie grupy podmiotów nie są uprawnieni do otrzymania indywidualnego certyfikatu z tytułu jakiejkolwiek działalności objętej certyfikatem wydanym dla grupy podmiotów, do której należą.

6. Podmioty weryfikują certyfikaty swoich dostawców.

7. Do celów ust. 1 i 4 niniejszego artykułu wyróżnia się następujące kategorie produktów:

a) nieprzetworzone rośliny i produkty roślinne, w tym nasiona i inny materiał rozmnożeniowy roślin;

b) zwierzęta gospodarskie i nieprzetworzone produkty pochodzenia zwierzęcego;

c) algi i nieprzetworzone produkty akwakultury;

d) przetworzone produkty rolne, w tym produkty akwakultury, do wykorzystania jako żywność;

e) pasza;

f) wino;

g) inne produkty wyszczególnione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub nieobjęte poprzednimi kategoriami.

8. Państwa członkowskie mogą zwolnić z obowiązku posiadania certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, podmioty, które sprzedają nieopakowane produkty ekologiczne inne niż pasza bezpośrednio konsumentowi końcowemu, pod warunkiem że podmioty te nie produkują, nie przygotowują ani nie przechowują w celach innych niż odnoszących się do punktu sprzedaży lub przywozu takich produktów z państw trzecich ani też nie zlecają podwykonawstwa tych czynności stronie trzeciej oraz pod warunkiem że:

a) taka sprzedaż nie przekracza 5 000 kg rocznie;

b) taka sprzedaż nie stanowi rocznego obrotu w odniesieniu do nieopakowanych produktów ekologicznych przekraczającego 20 000 EUR; lub

c) potencjalny koszt certyfikacji dla podmiotu przekracza 2 % łącznego obrotu nieopakowanymi produktami ekologicznymi sprzedanymi przez ten podmiot,

W przypadku gdy państwa członkowskie zdecydują się zwolnić z obowiązku podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą one ustalić bardziej rygorystyczne progi, niż podano w akapicie pierwszym.

Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o każdej swojej decyzji dotyczącej zwolnienia z obowiązku podmiotów zgodnie z akapitem pierwszym, oraz o progach, do jakich takie podmioty są zwolnione.

9. Komisja jest uprawniona do przyjmo