2010A0204 — PL — 15.03.2016 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

UKŁAD MONETARNY

pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim

2010/C 28/05







UNIA EUROPEJSKA, reprezentowana przez Komisję Europejską i Republikę Włoską, oraz PAŃSTWO WATYKAŃSKIE, reprezentowane przez Stolicę Apostolską w rozumieniu art. 3 traktatu laterańskiego, mając na uwadze, co następuje: (1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r., w dniu 1 stycznia 1999 r. euro zastąpiło walutę każdego państwa członkowskiego uczestniczącego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej, w tym Włoch. (2) Stosunki między Włochami a Państwem Watykańskim w kwestiach walutowych były uregulowane już przed wprowadzeniem euro na mocy dwustronnych umów, w szczególności na mocy zawartej w dniu 3 grudnia 1991 r.Convenzione monetaria tra la Repubblica Italiana e lo Stato della Città del Vaticano. (3) W deklaracji nr 6 załączonej do Aktu końcowego Traktatu o Unii Europejskiej stwierdzono, że Wspólnota podejmuje się ułatwiać renegocjacje istniejących ustaleń z Państwem Watykańskim, jakie mogą okazać się konieczne w wyniku wprowadzenia wspólnej waluty. (4) W dniu 29 grudnia 2000 r. Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Republikę Włoską wraz z Komisją i Europejskim Bankiem Centralnym, zawarła układ monetarny z Państwem Watykańskim. (5) Zgodnie ze wspomnianym układem monetarnym Państwo Watykańskie stosuje euro jako walutę urzędową, a banknotom i monetom euro przyznaje status prawnego środka płatniczego. Państwo Watykańskie powinno zagwarantować, że przepisy UE dotyczące banknotów i monet denominowanych w euro, w tym przepisy dotyczące ochrony euro przed fałszowaniem, mają zastosowanie na jego terytorium. (6) Wspomniany układ nie zobowiązuje EBC ani krajowych banków centralnych do włączenia instrumentów finansowych Państwa Watykańskiego do wykazu(-ów) papierów wartościowych kwalifikujących się do operacji w ramach polityki pieniężnej prowadzonej przez Europejski System Banków Centralnych. (7) Należy powołać wspólny komitet, w którego skład wejdą przedstawiciele Państwa Watykańskiego, Republiki Włoskiej, Komisji i EBC, którego zadaniem będzie analiza stosowania postanowień niniejszego układu, podejmowanie decyzji w sprawie rocznego pułapu emisji monet, ocena adekwatności minimalnego odsetka monet wprowadzanych do obiegu zgodnie z wartością nominalną oraz podjętych przez Państwo Watykańskie środków mających na celu wdrożenie odpowiednich przepisów UE. (8) Organem wymiaru sprawiedliwości właściwym do rozstrzygania sporów, które mogą powstać w związku ze stosowaniem niniejszego układu, powinien być Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mając na uwadze, co następuje: UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:







Artykuł 1

Państwo Watykańskie jest uprawnione do stosowania euro jako waluty urzędowej zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1103/97 oraz (WE) nr 974/98. Państwo Watykańskie przyznaje banknotom i monetom euro status prawnego środka płatniczego.

Artykuł 2

Państwo Watykańskie emituje banknoty, monety lub wszelkie zastępcze środki pieniężne wyłącznie po uzgodnieniu warunków emisji z Unią Europejską. Warunki emisji monet euro, począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r., określono w poniższych artykułach.

Artykuł 3

1. Roczny pułap (w ujęciu wartościowym) emisji monet euro przez Państwo Watykańskie oblicza wspólny komitet powołany niniejszym układem jako sumę:

— części stałej, której wstępna kwota na rok 2010 wynosi 2 300 000 EUR. Wspólny komitet może dokonywać corocznej aktualizacji części stałej w celu uwzględnienia inflacji – na podstawie inflacji HICP odnotowanej we Włoszech w roku (n-1) – oraz ewentualnych znaczących zmian na rynku kolekcjonerskich monet euro,

— części zmiennej, odpowiadającej średniej emisji monet przez Republikę Włoską w przeliczeniu na jednego mieszkańca w roku (n-1) pomnożonej przez liczbę mieszkańców Państwa Watykańskiego.

2. Państwo Watykańskie może również emitować specjalne monety okolicznościowe i/lub monety kolekcjonerskie w latach sediswakancji Stolicy Apostolskiej. W przypadku gdy emisja specjalna doprowadzi do przekroczenia pułapu emisji określonego w ust. 1, wartość tej emisji zostanie uznana za wykorzystanie pozostałej części pułapu na poprzedni rok i/lub odjęta od pułapu na następny rok.

Artykuł 4

1. Monety euro wyemitowane przez Państwo Watykańskie i monety wyemitowane przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, które przyjęły euro, są identyczne pod względem wartości nominalnej, statusu prawnego środka płatniczego, parametrów technicznych, wzornictwa wspólnej strony i wspólnych elementów wzorniczych strony narodowej.

2. Państwo Watykańskie z wyprzedzeniem powiadamia Komisję o projektach stron narodowych monet, których emisję zamierza zlecić, a Komisja sprawdza ich zgodność z przepisami UE.

Artykuł 5

1. Mennicą, która bije monety euro Państwa Watykańskiego, jest Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato w Republice Włoskiej.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, monety euro Państwa Watykańskiego może – za zgodą wspólnego komitetu – bić inna niż wymieniona w ust. 1 mennica w UE wytwarzająca monety euro.

Artykuł 6

1. Do celów zatwierdzenia całkowitej wielkości emisji Włoch przez Europejski Bank Centralny zgodnie z art. 128 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, liczba monet emitowanych przez Państwo Watykańskie dodawana jest do liczby monet emitowanych przez Włochy.

2. Najpóźniej dnia 1 września każdego roku Państwo Watykańskie powiadamia Republikę Włoską o wielkości emisji i wartości nominalnej monet euro, które zamierza wyemitować w następnym roku. Państwo Watykańskie powiadamia również Komisję o przewidzianych warunkach emisji tych monet.

3. Państwo Watykańskie przekazuje wymienione w ust. 2 informacje dotyczące roku 2010 z chwilą podpisania niniejszego układu.

4. Bez uszczerbku dla emisji monet kolekcjonerskich Państwo Watykańskie wprowadza do obiegu zgodnie z wartością nominalną co najmniej 51 % monet euro wyemitowanych każdego roku. Co pięć lat wspólny komitet analizuje adekwatność minimalnego odsetka monet wprowadzanych do obiegu zgodnie z wartością nominalną i może zdecydować o jego zwiększeniu.

Artykuł 7

1. Państwo Watykańskie ma prawo do emisji kolekcjonerskich monet euro. Są one uwzględniane w rocznym pułapie, o którym mowa w art. 3. Państwo Watykańskie emituje kolekcjonerskie monety euro zgodnie z wytycznymi UE dotyczącymi kolekcjonerskich monet euro, które wymagają m.in. zastosowania parametrów technicznych, wzornictwa i denominacji umożliwiających odróżnienie kolekcjonerskich monet euro od monet przeznaczonych do obiegu.

2. Kolekcjonerskie monety emitowane przez Państwo Watykańskie nie są prawnym środkiem płatniczym w Unii Europejskiej.

Artykuł 8

1. Państwo Watykańskie zobowiązuje się do zastosowania wszelkich odpowiednich środków, bądź to w postaci transpozycji bezpośredniej, bądź też w postaci analogicznych w skutkach działań, w celu wdrożenia aktów prawnych i przepisów UE wymienionych w załączniku do niniejszego układu i dotyczących:

a) banknotów i monet euro;

b) zapobiegania praniu pieniędzy, zapobiegania oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych, medali i żetonów oraz wymogów sprawozdawczości statystycznej.

Jeśli w Państwie Watykańskim zostanie utworzony sektor bankowy i z chwilą kiedy to nastąpi, wykaz aktów prawnych i przepisów wymienionych w załączniku zostanie poszerzony, tak aby uwzględniał prawodawstwo UE w zakresie bankowości i finansów oraz odpowiednie akty prawne i przepisy EBC, w szczególności w zakresie wymogów sprawozdawczości statystycznej.

2. Państwo Watykańskie wdraża akty prawne i przepisy, o których mowa w ust. 1, w terminach określonych w załączniku.

3. Komisja corocznie aktualizuje załącznik w celu uwzględnienia nowych aktów prawnych i przepisów UE oraz zmian obowiązujących przepisów. Wspólny komitet decyduje następnie o odpowiednich i rozsądnych terminach wdrożenia przez Państwo Watykańskie nowych aktów prawnych i przepisów dodanych do załącznika.

4. Zaktualizowany załącznik jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 9

Instytucje finansowe znajdujące się w Państwie Watykańskim mogą uzyskać dostęp do systemów płatności i rozrachunków międzybankowych oraz rozrachunku papierów wartościowych w strefie euro na odpowiednich warunkach określonych przez włoski bank centralny w porozumieniu z Europejskim Bankiem Centralnym.

Artykuł 10

1. Organem właściwym do rozstrzygania utrzymujących się sporów między stronami, które mogą powstać w związku ze stosowaniem niniejszego układu i które nie mogły zostać rozwiązane przez wspólny komitet, jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

2. Jeżeli Unia Europejska (działając na podstawie zalecenia delegacji UE we wspólnym komitecie) lub Państwo Watykańskie uzna, że druga strona uchybiła zobowiązaniu wynikającemu z niniejszego układu, może wnieść przeciwko niej skargę do Trybunału Sprawiedliwości. Wyrok Trybunału jest wiążący dla obu stron, które podejmują wszelkie środki niezbędne do zastosowania się do wyroku w terminie określonym przez Trybunał w tymże wyroku.

3. W przypadku gdy Unia Europejska lub Państwo Watykańskie nie podejmuje środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku w określonym terminie, druga strona może wypowiedzieć układ ze skutkiem natychmiastowym.

Artykuł 11

1. Ustanawia się wspólny komitet. W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Państwa Watykańskiego i Unii Europejskiej. W skład delegacji UE wchodzą przedstawiciele Komisji i Republiki Włoskiej oraz przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego. Delegacja Unii Europejskiej powinna przyjąć swój regulamin jednomyślnie.

2. Posiedzenia wspólnego komitetu odbywają się przynajmniej raz w roku. Funkcję przewodniczącego sprawuje na zasadzie corocznej rotacji przedstawiciel Unii Europejskiej lub przedstawiciel Państwa Watykańskiego. Wspólny komitet podejmuje decyzje jednomyślnie.

3. Wspólny komitet służy wymianie poglądów i informacji, a także przyjmuje decyzje, o których mowa w art. 3, 6 i 8. Komitet bada środki podjęte przez Państwo Watykańskie i dąży do rozwiązania ewentualnych sporów wynikających z wdrażania niniejszego układu.

4. Unia Europejska jako pierwsza przewodniczy wspólnemu komitetowi po wejściu w życie niniejszego układu, jak określono w art. 13.

Artykuł 12

Nie naruszając postanowień art. 10 ust. 3, każda ze stron może wypowiedzieć niniejszy układ z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.

Artykuł 13

Niniejszy układ wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Artykuł 14

Układ monetarny z dnia 29 grudnia 2000 r. traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego układu. Odniesienia do układu z dnia 29 grudnia 2000 r. rozumiane są jako odniesienia do niniejszego układu.

▼M4

ZAŁĄCZNIK







Przepisy wymagające wdrożenia Termin wdrożenia Zapobieganie praniu pieniędzy 1 Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15) (4) 31 grudnia 2010 r. zmieniona: 2 dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/20/WE z dnia 11 marca 2008 r. zmieniającą dyrektywę 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 76 z 19.3.2008, s. 46); uzupełniona: 3 decyzją ramową Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa (Dz.U. L 182 z 5.7.2001, s. 1); 4 rozporządzeniem (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 9); 5 dyrektywą Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającą środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29) (5); 6 rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 1). 7 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39). 31 grudnia 2016 r. (2) 8 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1). 31 grudnia 2017 r. (3) 9 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73). 31 grudnia 2017 r. (3) Zapobieganie oszustwom i fałszowaniu pieniędzy 10 Decyzja ramowa Rady 2001/413/WSiSW z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi (Dz.U. L 149 z 2.6.2001, s. 1). 31 grudnia 2010 r. 11 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6) 31 grudnia 2010 r. zmienione: 12 rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1338/2001 ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 1). 13 Rozporządzenie Rady (WE) nr 2182/2004 z dnia 6 grudnia 2004 r. dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 1) 31 grudnia 2010 r. zmienione: 14 rozporządzeniem Rady (WE) nr 46/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2182/2004 dotyczące medali i żetonów podobnych do monet euro (Dz.U. L 17 z 22.1.2009, s. 5). 15 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW (Dz.U. L 151 z 21.5.2014, s. 1). 31 grudnia 2016 r. (2) Przepisy dotyczące banknotów i monet euro 16 Konkluzje Rady z dnia 23 listopada 1998 r. oraz z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie monet kolekcjonerskich. 31 grudnia 2010 r. 17 Konkluzje Rady z dnia 10 maja 1999 r. w sprawie systemu zarządzania jakością w odniesieniu do monet euro. 31 grudnia 2010 r. 18 Komunikat Komisji 2001/C 318/03 z dnia 22 października 2001 r. w sprawie ochrony praw autorskich do projektów wspólnych stron monet euro (C(2001) 600 final) (Dz.U. C 318 z 13.11.2001, s. 3). 31 grudnia 2010 r. 19 Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego EBC/2003/5 z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 78 z 25.3.2003, s. 20) 31 grudnia 2010 r. zmienione: 20 wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/11 z dnia 19 kwietnia 2013 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2003/5 w sprawie egzekwowania środków przeciwdziałających niedozwolonej reprodukcji banknotów euro oraz w sprawie wymiany i wycofywania z obiegu banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 43). 31 grudnia 2014 r. (1) 21 Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14 z dnia 16 września 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności i jakości obiegowej oraz powtórnego wprowadzania do obiegu banknotów euro (Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1) 31 grudnia 2012 r. zmieniona: 22 decyzją Europejskiego Banku Centralnego EBC/2012/19 z dnia 7 września 2012 r. (Dz.U. L 253 z 20.9.2012, s. 19). 31 grudnia 2013 r. (1) 23 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1). 31 grudnia 2012 r. 24 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 651/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie emisji monet euro (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 135). 31 grudnia 2013 r. (1) 25 Decyzja Europejskiego Banku Centralnego EBC/2013/10 z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie nominałów, parametrów, reprodukcji, wymiany i wycofania banknotów euro (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 37). 31 grudnia 2014 r. (1) 26 Rozporządzenie Rady (UE) nr 729/2014 z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (wersja przekształcona) (Dz.U. L 194 z 2.7.2014, s. 1). 31 grudnia 2013 r. (2)







Sekcja załącznika do Układu monetarnego zgodnie z doraźnym uzgodnieniem wspólnego komitetu na wniosek Stolicy Apostolskiej oraz Państwa Watykańskiego o włączenie odpowiednich przepisów mających zastosowanie do podmiotów prowadzących profesjonalną działalność finansową Odpowiednie części następujących aktów prawnych Termin wdrożenia 27 Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z 31.12.1986, s. 1) 31 grudnia 2016 r. (2) zmieniona: 28 dyrektywą 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, s. 28); 29 dyrektywą 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, s. 16); 30 dyrektywą 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (Dz.U. L 224 z 16.8.2006, s. 1). 31 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338). 31 grudnia 2017 r. (2) 32 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1) 31 grudnia 2017 r. (2) zmienione: 33 rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/62 z dnia 10 października 2014 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 37); 31 grudnia 2017 r. (3) uzupełnione: 34 rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 8); 31 grudnia 2017 r. (3) zmienione: 35 rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/923 z dnia 11 marca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje (Dz.U. L 150 z 17.6.2015, s. 1); 31 grudnia 2017 r. (3) 36 rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz.U. L 11 z 17.1.2015, s. 1). 31 grudnia 2017 r. (3) Prawodawstwo w dziedzinie gromadzenia informacji statystycznych 37 Wytyczne EBC/2013/24 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie kwartalnych sprawozdań finansowych (Dz.U. L 2 z 7.1.2014, s. 34). 31 grudnia 2016 r. (2) 38 Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1071/2013 z dnia 24 września 2013 r. dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2013/33) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 1) 31 grudnia 2016 r. (2) zmienione: 39 rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1375/2014 z dnia 10 grudnia 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33) dotyczące bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych (EBC/2014/51) (Dz.U. L 366 z 20.12.2014, s. 77). 40 Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1072/2013 z dnia 24 września 2013 r. w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2013/34) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 51) 31 grudnia 2016 r. (2) zmienione: 41 rozporządzeniem Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 756/2014 z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1072/2013 (EBC/2013/34) w sprawie statystyki stóp procentowych stosowanych przez monetarne instytucje finansowe (EBC/2014/30) (Dz.U. L 205 z 12.7.2014, s. 14). 42 Wytyczne EBC/2014/15 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 340 z 26.11.2014, s. 1) 31 grudnia 2016 r. (2) zmienione: 43 wytycznymi Europejskiego Banku Centralnego ECB/2014/43 z dnia 6 listopada 2014 r. zmieniającymi wytyczne EBC/2014/15 w sprawie statystyki monetarnej i finansowej (Dz.U. L 93 z 9.4.2015, s. 82).