01987A0813(01) — PL — 01.02.2016 — 003.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmieniona przez:





sprostowana przez:







(*) Akt ten nie został nigdy opublikowany w języku polskim.









▼B

KONWENCJA O WSPÓLNEJ PROCEDURZE TRANZYTOWEJ







REPUBLIKA AUSTRII, REPUBLIKA FINLANDII, REPUBLIKA ISLANDII, KRÓLESTWO NORWEGII, KRÓLESTWO SZWECJI I KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwane dalej „krajami EFTA”, EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA, zwana dalej „Wspólnotą”, OPIERAJĄC SIĘ na umowach o wolnym handlu między Wspólnotą a poszczególnymi krajami EFTA, OPIERAJĄC SIĘ na Wspólnej Deklaracji przyjętej przez ministrów krajów EFTA i Państw Członkowskich Wspólnoty, jak również przez Komisję Wspólnot Europejskich, w dniu 9 kwietnia 1984 roku w Luksemburgu, zawierającym proklamację utworzenia Europejskiej Przestrzeni Gospodarczej, w szczególności w celu uproszczenia formalności granicznych i reguł pochodzenia towarów, OPIERAJĄC SIĘ na zawartej między krajami EFTA a Wspólnotą Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, na mocy której wprowadzony został dla tego obrotu jednolity dokument administracyjny, MAJĄC NA UWADZE, że stosowanie tego jednolitego dokumentu w ramach wspólnej procedury tranzytowej do przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA, spowodowałoby uproszczenie, MAJĄC NA UWADZE, że cel ten najlepiej może być osiągnięty przez rozszerzenie procedury tranzytowej, stosowanej obecnie do przewozu towarów wewnątrz Wspólnoty, między Wspólnotą a Austrią i Szwajcarią, jak również między Austrią a Szwajcarią, na te kraje EFTA, które jeszcze jej nie stosują, MAJĄC NA UWADZE, że między Finlandią, Norwegią a Szwecją mają zastosowanie także Nordyckie Uregulowania Tranzytowe, POSTANOWIŁY zawrzeć następującą Konwencję:







Postanowienia ogólne

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ustanawia środki dotyczące przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane.

2. Bez uszczerbku dla postanowień niniejszej Konwencji, w szczególności tych dotyczących składania zabezpieczenia, przewozy towarów wewnątrz Wspólnoty traktowane są jako dokonywane w procedurze tranzytu wspólnotowego.

3. Z zastrzeżeniem artykułów 7-12 postanowienia dotyczące wspólnej procedury tranzytowej zawarte są w dodatkach I i II do niniejszej Konwencji.

4. Zgłoszenia tranzytowe i dokumenty tranzytowe dla wspólnej procedury tranzytowej odpowiadają wzorom określonym w dodatku III i są wystawiane zgodnie z postanowieniami tego dodatku.

▼M6

Artykuł 2

1. Jako wspólna procedura tranzytowa określana jest dalej, w zależności od wypadku, procedura T1 lub T2.

2. Procedura T1 może być stosowana do wszystkich towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1.

3. Procedura T2 dotyczy towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1 tylko przy spełnieniu następujących przesłanek: a) we Wspólnocie: tylko wówczas, gdy chodzi o towary wspólnotowe. Jako towary wspólnotowe traktowane są: — towary, które zostały całkowicie uzyskane lub wytworzone na obszarze celnym Wspólnoty bez udziału towarów pochodzących z państw trzecich lub obszarów, które nie należą do obszaru celnego Wspólnoty, — towary pochodzące z kraju lub obszaru, który nie należy do obszaru celnego Wspólnoty, znajdujące się w wolnym obrocie w jednym z Państw Członkowskich, — towary, które zostały uzyskane lub wytworzone na obszarze celnym Wspólnoty albo wyłącznie z towarów wymienionych po tiret drugim, albo z towarów wymienionych po pierwszym i drugim tiret. Nie naruszając postanowień niniejszej Konwencji lub innych umów zawartych ze Wspólnotą, towary, które wprawdzie spełniają przesłanki wymienione po trzech powyższych tiret, ale po ich wywozie z obszaru celnego Wspólnoty wprowadzane są z powrotem na ten obszar, nie są traktowane jako towary wspólnotowe; b) w kraju EFTA: tylko wówczas, gdy towary przybyły do tego kraju w procedurze T2 i przy spełnieniu szczególnych warunków określonych w artykule 9 wysyłane są dalej.

4. Określone w niniejszej konwencji szczególne przesłanki, jakie muszą zostać spełnione dla objęcia towarów procedurą T2, dotyczą także wystawiania dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów; towary, dla których został wystawiony taki dokument, będą traktowane w ten sam sposób, jak towary przewożone w procedurze T2, przy czym jednakże dokument potwierdzający wspólnotowy status towarów nie musi towarzyszyć towarom.

▼M11

Article 3

1. For the purposes of this Convention, the term: (a) ‘transit’ shall mean a procedure under which goods are carried under the control of the competent authorities from one office of a Contracting Party to another office of the same Contracting Party or that of another Contracting Party over at least one frontier; (b) ‘country’, shall mean any EFTA country, any Member State of the Community or any other State which has acceded to this Convention; (c) ‘third country’ shall mean any State which is not Contracting Party to this Convention.

2. From the date on which the accession of a new Contracting Party becomes effective in accordance with Article 15a, all references to EFTA countries shall apply to that country mutatis mutandis, and solely for the purposes of this Convention.

3. In the application of the rules laid down in this Convention for the T1 or T2 procedure, the EFTA countries and the Community and its Member States shall have the same rights and obligations.

▼M6

Artykuł 4

1. Niniejsza Konwencja nie narusza żadnych innych umów międzynarodowych dotyczących procedury tranzytowej, jednakże z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń stosowania takich umów do przewozów towarów między dwoma miejscami położonymi we Wspólnocie, jak również z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń dotyczących wystawiania dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów.

2. Niniejsza Konwencja obowiązuje również nie naruszając: a) przewozów towarów objętych procedurą odprawy czasowej; oraz b) porozumień o ruchu granicznym.

▼B

Artykuł 5

Jeżeli między Umawiającymi się Stronami a państwem trzecim nie ma umowy, na mocy której towary przewożone między Umawiającymi się Stronami mogą być przewożone w procedurze T1 lub T2 przez to państwo trzecie, taka procedura może być zastosowana do przewozu towarów przez to państwo trzecie tylko wówczas, gdy przewóz ten dokonywany jest z zastosowaniem jednego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze Umawiającej się Strony; działanie tej procedury jest zawieszone na obszarze państwa trzeciego.

▼M6

Artykuł 6

O ile zapewniona jest realizacja przedsięwzięć odnoszących się w danym wypadku do towarów, kraje mogą w drodze dwustronnych i wielostronnych porozumień wprowadzić między sobą procedury uproszczone w ramach procedury T1 lub T2, odpowiadające kryteriom, które w razie potrzeby zostaną ustalone w ►M21 dodatku I ◄ i będą stosowane dla określonych rodzajów transportu lub określonych przedsiębiorstw.

O tego rodzaju porozumieniach należy poinformować Komisję Wspólnot Europejskich oraz inne kraje.

▼B







Stosowanie procedury tranzytowej

▼M6

Artykuł 7

1. Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień niniejszej Konwencji właściwe urzędy krajów EFTA są upoważnione do pełnienia zadań urzędów wyjścia, urzędów celnych tranzytowych, urzędów przeznaczenia i urzędów składania gwarancji.

2. Właściwe urzędy Państw Członkowskich Wspólnoty są upoważnione do wystawiania dokumentów tranzytowych T1 i T2 dla urzędów przeznaczenia w krajach EFTA. Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień niniejszej Konwencji urzędy te są również upoważnione do wystawiania dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów wysyłanych do kraju EFTA.

3. Jeżeli zestawionych jest kilka przesyłek towarowych, które przewożone są jako przesyłka zbiorcza jednym środkiem transportu w rozumieniu artykułu 12 ustęp 2 dodatku I, w jednej procedurze T1 lub T2, przez jednego głównego zobowiązanego, z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia dla tego samego odbiorcy, Umawiająca się Strona może wymagać, aby dla tych przesyłek oprócz należycie uzasadnionych wypadków wyjątkowych złożone zostało jedno zgłoszenie tranzytowe T1 lub T2, do którego dołączone są odpowiednie listy towarowe.

4. Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów, osoba wypełniająca formalności eksportowe w granicznym urzędzie celnym Umawiającej się Strony nie może zostać zobowiązana do zgłoszenia towarów do procedury T1 lub T2, niezależnie od tego, jaką procedurą celną towary te mają być objęte w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.

5. Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów, graniczny urząd celny Umawiającej się Strony, w którym wypełniane są formalności eksportowe, może odmówić dokonania odprawy towarów do procedury T1 lub T2, jeżeli procedura ta ma być zakończona w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.

▼B

Artykuł 8

Przy przewozach towarów z zastosowaniem dokumentów tranzytowych T1 lub T2, w szczególności przy podziale, przeładunku lub zestawianiu przesyłek, towary nie mogą być doładowywane, wyładowywane lub zamieniane.

▼M6

Artykuł 9

1. Towary, które zostały przywiezione do kraju EFTA w procedurze T2 i w danym wypadku mają być wysłane dalej w tej procedurze, pozostają w tym kraju pod stałym dozorem celnym w celu zapewnienia ich tożsamości i niezmienionego stanu.

2. Jeżeli takie towary wysyłane są dalej z kraju EFTA, w którym były objęte inną procedurą celną niż procedura tranzytowa lub procedura składu celnego, procedura T2 nie może zostać zastosowana.

Nie dotyczy to jednakże towarów, które przywiezione są czasowo w celu wystawienia na targach lub innych podobnych imprezach publicznych i zostały poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub polegały na podziale przesyłki.

3. Jeżeli towary po ich składowaniu w procedurze składu celnego wysyłane są dalej z kraju EFTA, procedura T2 może być zastosowana tylko przy spełnieniu następujących przesłanek: — okres składowania nie mógł przekroczyć pięciu lat; dla towarów z działów 1–24 nomenklatury klasyfikacji towarów w taryfie celnej (Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów z dnia 14 czerwca 1983 roku); okres ten jest jednak ograniczony do sześciu miesięcy, — towary były składowane oddzielnie i mogły być poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub polegały na podziale przesyłki i nie zostały przy tym zamienione opakowania, — czynności te były dokonywane pod dozorem celnym.

4. Wszystkie dokumenty tranzytowe T2 i wszystkie dokumenty potwierdzające wspólnotowy status towarów wystawiane przez właściwy urząd kraju EFTA muszą zawierać odniesienie do odpowiednich dokumentów tranzytowych T2 lub dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów, na podstawie których towary przybyły do danego kraju EFTA, oraz zostać opatrzone wszelkimi adnotacjami szczególnymi, które były zawarte w tamtych dokumentach.

Artykuł 10

1. O ile postanowienia ustępu 2 lub dodatków nie stanowią inaczej, dla wszystkich procedur T1 lub T2 należy składać zabezpieczenie ważne w tych wszystkich Umawiających się Stronach, przez których obszar dokonywany jest dany przewóz.

2. Postanowienia ustępu 1 nie naruszają prawa Umawiających się Stron do: a) zawierania między sobą porozumień w sprawie odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia przy procedurze T1 lub T2 przebiegającej tylko przez ich obszar; b) odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia dla odcinków procedury T1 lub T2 między urzędem wyjścia a pierwszym urzędem tranzytowym.

▼M21 —————

▼M6

Artykuł 11

1. Zapewnienie tożsamości towarów dokonywane jest z zasady przez zaplombowanie.

2. Zaplombowana zostaje: a) przestrzeń ładunkowa, jeżeli środek transportu został już dopuszczony na podstawie innych przepisów lub uznany przez urząd wyjścia jako odpowiedni do nałożenia takiego zaplombowania; b) w pozostałych wypadkach każde pojedyncze opakowanie.

3. Jako odpowiednie do zaplombowania mogą być uznane środki transportu: a) na które plomby mogą być nałożone w sposób prosty i skuteczny; b) które są tak zbudowane, że żadne towary nie mogą być wyjęte lub dołożone bez pozostawienia widocznych śladów wyłamania lub naruszenia plomb; c) które nie zawierają żadnych schowków, gdzie mogłyby być ukryte towary; d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli właściwych władz.

▼M30

4. Urząd wyjścia może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości towarów.

▼B

Artykuł 12

1. Do czasu uzgodnienia procedury wymiany danych statystycznych, zapewniającej krajom EFTA i Państwom Członkowskim Wspólnoty dane niezbędne do sporządzania statystyki tranzytu, do celów statystycznych należy składać dodatkowy ►M30 karta 4 lub tranzytowy dokument towarzyszący ◄ T1 i T2 w niżej wymienionych urzędach celnych, chyba że Umawiająca się Strona nie wymaga jego przedłożenia: a) w pierwszym urzędzie celnym tranzytowym każdego kraju EFTA; b) w pierwszym urzędzie celnym tranzytowym Wspólnoty, jeżeli towary przewożone są w procedurze T1 lub T2, która zaczęła się w kraju EFTA.

▼M17

2. ►M21 ◄ . However, the additional copy referred to above shall not be required when the goods are carried under the conditions laid down inChapter VIII of Title III of Appendix I

▼B

3. Główny zobowiązany lub jego upoważniony przedstawiciel, na żądanie krajowych urzędów właściwych w sprawach statystyki tranzytu, udziela wszelkich informacji związanych z dokumentami tranzytowymi T1 lub T2 niezbędnych do celów statystycznych.







Pomoc urzędowa

▼M6

Artykuł 13

1. Właściwe władze zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie wszelkich dostępnych informacji, które są niezbędne do kontroli prawidłowego stosowania niniejszej konwencji.

2. O ile jest to niezbędne, właściwe władze zainteresowanych krajów powiadamiają się wzajemnie o wszelkich ustaleniach, pismach, raportach, protokołach i informacjach, które dotyczą przewozów towarów w procedurze T1 lub T2, jak również o wszelkich nieprawidłowościach i naruszeniach przepisów, mających związek z tymi procedurami.

Ponadto, o ile jest to niezbędne, informują się również wzajemnie o wszelkich ustaleniach związanych z towarami, w stosunku do których przewidziana jest wzajemna pomoc i które objęte były procedurą składu celnego.

3. Jeżeli istnieje podejrzenie nieprawidłowości lub naruszenia przepisów odnośnie do towarów, które z jednego kraju lub po tranzycie przez ten kraj, lub po składowaniu w składzie celnym, zostały wwiezione do innego kraju, właściwe władze zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie, na wniosek, informacji o: a) warunkach, na mocy których dokonano przewozu towarów, jeżeli dane towary: — niezależnie od sposobu ich wysłania, przybyły do kraju, do którego skierowano wniosek, na podstawie dokumentu tranzytowego T1 lub T2 bądź dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów niezależnie od rodzaju ich dalszego transportu, albo — niezależnie od sposobu ich wprowadzenia do tego kraju - zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T1 lub T2 bądź dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów; b) warunkach składowania w składzie celnym, jeżeli dane towary przybyły do tego kraju na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów albo jeżeli zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów.

4. We wniosku sporządzonym stosownie do postanowień ustępów 1–3 należy podać, do jakiego wypadku bądź wypadków się on odnosi.

5. Jeżeli właściwe władze danego kraju zwracają się o udzielenie pomocy urzędowej, jakiej same nie mogłyby udzielić, gdyby zostały o to poproszone, powinny one w swoim wniosku wskazać na tę okoliczność. W takim wypadku udzielenie pomocy urzędowej pozostawia się uznaniu właściwych władz, do których zwrócono się o udzielenie pomocy.

6. Informacje otrzymane stosownie do postanowień ustępów 1–3 mogą być wykorzystane tylko do celów niniejszej Konwencji i podlegają takiej ochronie, jaką przepisy prawa wewnętrznego kraju, który je otrzymał, zapewniają informacjom tego rodzaju. Informacje te mogą zostać wykorzystane w inny sposób tylko za pisemną zgodą właściwych władz, które informacji udzieliły i z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych przez te władze.

▼M15







Windykacja roszczenia

Artykuł 13 litera a)

Odpowiednio do postanowień dodatku IV, właściwe władze zainteresowanych państw udzielają sobie wzajemnie pomocy w kwestii windykacji roszczenia, o ile powstały one w związku z procedurami T1 lub T2.

▼B







Komisja Mieszana

Artykuł 14

1. Ustanawia się Komisję Mieszaną, w którym reprezentowana jest każda Umawiająca się Strona niniejszej Konwencji.

2. Komisja Mieszana działa we wzajemnym porozumieniu.

3. Komisja Mieszana zbiera się w razie potrzeby, jednakże przynajmniej raz w roku. Każda z Umawiających się Stron może wnioskować o zwołanie posiedzenia.

4. Komisja Mieszana ustala swój regulamin wewnętrzny, który reguluje między innymi tryb zwoływania posiedzeń, jak również powoływanie przewodniczącego i czas trwania jego kadencji.

5. Komisja Mieszana może tworzyć podkomisje i grupy robocze do pomocy przy wypełnianiu jej zadań.

Artykuł 15

1. Zadaniem Komisji Mieszanej jest administrowanie niniejszą Konwencją i zapewnienie jej prawidłowej realizacji. W tym celu Komisja Mieszana powinna być informowana w regularnych odstępach czasu przez Umawiające się Strony o praktycznych doświadczeniach wynikających z realizacji niniejszej Konwencji; Komisja Mieszana wydaje zalecenia oraz podejmuje decyzje w wypadkach przewidzianych w ustępie 3.

2. Komisja Mieszana zaleca w szczególności: a) zmiany niniejszej Konwencji, z wyjątkiem zmian w rozumieniu ustępu 3; b) wszystkie inne środki, które są niezbędne do realizacji niniejszej Konwencji.

▼M11

3. The Joint Committee shall adopt by decision: (a) amendments to the Appendices; ▼M21 ————— ▼M11 (c) other amendments to this Convention made necessary by amendments to the Appendices; ▼M17 ————— ▼M11 ►M17 ◄ (d) transitional measures required in the case of the accession of new Member States to the Community; ►M17 ◄ (e) invitations to third countries within the meaning of Article 3 (1) (c) to accede to this Convention in accordance with Article 15a.

▼M17

Decisions taken under points (a) to (d) shall be put into effect by the Contracting Parties in accordance with their own legislation.

▼B

4. Jeżeli przedstawiciel Umawiającej się Strony w Komisji Mieszanej przyjął decyzję z zastrzeżeniem spełnienia warunków prawno-konstytucyjnych, decyzja ta, o ile nie wymienia się w niej żadnej daty, wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji uchylenia tego zastrzeżenia.

▼M17

5. Decisions of the Joint Committee referred to in paragraph 3 (e) inviting a third country to accede to this Convention shall be sent to the General Secretariat of the Council of the European Communities, which shall communicate it to the third country concerned, together with a text of the Convention in force on that date.

▼M11

6. From the date referred to in paragraph 5, the third country concerned may be represented on the Joint Committee, subcommittees and working parties by observers.







Accession of third countries

Article 15a

1. Any third country may become a Contracting Party to this Convention if invited to do so by the depositary of the Convention following a decision of the Joint Committee.

2. A third country invited to become a Contracting Party to this Convention shall do so by lodging an instrument of accession with the General Secretariat of the Council of the European Communities. The said instrument shall be accompanied by a translation of the Convention into the official language(s) of the acceding country.

3. The accession shall become effective on the first day of the second month following the lodging of the instrument of accession.

4. The depositary shall notify all Contracting Parties of the date on which the instrument of accession was lodged and the date on which the accession will become effective.

5. Recommendations and decisions of the Joint Committee referred to in Article 15 (2) and (3) adopted between the date referred to in paragraph 1 of this Article and the date on which accession becomes effective shall also be communicated to the invited third country via the General Secretariat of the Council of the European Communities.

A declaration accepting such acts shall be inserted either in the instrument of accession or in a separate instrument lodged with the General Secretariat of the Council of the European Communities within six months of the communication. If the declaration is not lodged within that period the accession shall be considered void.

▼B







Postanowienia różne i końcowe

Artykuł 16

Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznej i rozważnej realizacji niniejszej Konwencji, uwzględniając przy tym konieczność zmniejszenia, tak dalece na ile to możliwe, formalności nakładanych na uczestników procedury, jak również konieczność rozwiązywania trudności powstających przy stosowaniu postanowień niniejszej Konwencji, w sposób zadowalający wszystkie Umawiające się Strony.

Artykuł 17

Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o przepisach wydanych w celu realizacji niniejszej Konwencji.

Artykuł 18

Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody do stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych i tranzytowych ustanowionych przez Umawiające się Strony lub Państwa Członkowskie Wspólnoty z powodów uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej oraz ochrony własności przemysłowej i handlowej.

▼M17

Article 19

The Appendices to this Convention shall form an integral part thereof.

▼B

Artykuł 20

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie z jednej strony na obszarze, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i według postanowień tego Traktatu oraz z drugiej strony na obszarze krajów EFTA.

2. Niniejsza Konwencja obowiązuje także w Księstwie Liechtenstein tak długo, jak długo Księstwo to związane jest Unią Celną z Konfederacją Szwajcarską.

Artykuł 21

Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z niniejszej Konwencji, z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia; pisemne wypowiedzenie należy skierować do depozytariusza, który notyfikuje je pozostałym Umawiającym się Stronom.

Artykuł 22

1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, o ile Umawiające się Strony złożą do dnia 1 listopada 1987 roku swoje dokumenty przyjęcia w pełniącym obowiązki depozytariusza Sekretariacie Rady Wspólnot Europejskich.

2. Jeżeli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, wówczas wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu przyjęcia.

3. Depozytariusz notyfikuje datę złożenia dokumentu przyjęcia przez każdą z Umawiających się Stron i datę wejścia w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 23

1. Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji tracą moc Umowy zawarte w dniach 30 listopada 1972 roku i 23 listopada 1972 roku między Austrią oraz Szwajcarią a Wspólnotą w sprawie stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego, jak również Umowa z dnia 12 lipca 1977 roku między Wspólnotą i tymi dwoma krajami o rozszerzeniu stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego.

2. Umowy wymienione w ustępie 1 obowiązują jednakże nadal dla procedur T1 lub T2, które zostały wszczęte przed wejściem w życie niniejszej Konwencji.

3. Nordyckie Uregulowania Tranzytowe między Finlandią, Norwegią a Szwecją tracą moc wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 24

Niniejsza Konwencja została sporządzona w jednym oryginale w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest jednakowo wiążąca. Konwencja zostanie złożona w archiwum Sekretariatu Rady Wspólnot Europejskich, który przekaże uwierzytelnioną kopię każdej Umawiającej się Stronie.

Sporządzono w Interlaken, dnia 20 maja 1987 roku.

▼M30

ZAŁĄCZNIK I

PROCEDURY WSPÓLNEGO TRANZYTU







TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

1. Niniejszy załącznik ustanawia niektóre szczegółowe zasady wspólnej procedury tranzytowej, zgodnie z art. 1 ust. 3 Konwencji.

2. Przepisy niniejszego załącznika stosuje się do przewozu towarów w ramach wspólnej procedury tranzytowej, niezależnie od tego, czy stosowana jest procedura T1 czy T2, o ile nie określono inaczej.

3. Wykaz towarów o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych znajduje się w załączniku I. Jeżeli postanowienia niniejszej Konwencji odwołują się do tego załącznika, środki odnoszące się do wymienionych w nim towarów stosuje się tylko wtedy, kiedy ilość tych towarów jest wyższa od odpowiedniej minimalnej ilości. Załącznik I podlega przeglądowi co najmniej raz do roku.







DZIAŁ I

Zakres stosowania i definicje

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Wspólnej procedury tranzytowej nie stosuje się do przesyłek pocztowych (w tym paczek pocztowych) realizowanych zgodnie ze statutami Światowego Związku Pocztowego, jeżeli towary przewożone są przez osoby posiadające prawa i obowiązki wynikające z tych statutów lub działające w ich imieniu.

2. Umawiająca się Strona może zadecydować o niestosowaniu wspólnej procedury tranzytowej do transportu towarów rurociągami. Decyzja ta jest przekazywana Komisji, która informuje o niej pozostałe kraje.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej Konwencji stosuje się następujące definicje:

a) „właściwe organy”: organy celne lub każdy inny organ, odpowiedzialne za stosowanie niniejszej Konwencji;

b) „zgłoszenie tranzytowe”: czynność, poprzez którą dana osoba w określony sposób i w określonej formie wyraża wolę objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową;

c) „tranzytowy dokument towarzyszący”: dokument, który jest drukowany z systemu komputerowego, oparty na danych ze zgłoszenia tranzytowego, który ma towarzyszyć towarom;

d) „procedura T2”: procedura T2, o której mowa w art. 2 Konwencji, określona w zgłoszeniu tranzytowym symbolem „T2” lub „T2F”;

e) „główny zobowiązany”: osoba, która zgłasza towary do wspólnej procedury tranzytowej, bądź osoba, w której imieniu zgłoszenie jest dokonywane;

f) „urząd wyjścia”: urząd celny, w którym przyjmowane są zgłoszenia o objęcie towarów w wspólną procedurą tranzytową;

g) „urząd tranzytowy”: — urząd celny w miejscu wprowadzenia na terytorium jednej z Umawiających się Stron, lub — urząd celny w miejscu wyprowadzenia z terytorium jednej z Umawiających się Stron, jeżeli przesyłka w trakcie procedury tranzytowej opuszcza obszar celny tej Umawiającej się Strony przez granicę między tą Umawiającą się Stroną a krajem trzecim;

h) „urząd przeznaczenia”: urząd celny, w którym towary objęte wspólną procedurą tranzytową muszą zostać przedstawione w celu zakończenia procedury;

i) „urząd składania gwarancji”: wyznaczony przez właściwe organy każdego kraju urząd, w którym gwarant składa gwarancję;

j) „gwarant”: każda osoba trzecia, fizyczna bądź prawna, która pisemnie zobowiązuje się zapłacić, solidarnie z głównym zobowiązanym, każdy ewentualny dług, do wysokości gwarantowanej kwoty;

k) „kod HS”: kody cyfrowe dla tytułów i podtytułów Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, ustanowione Konwencją z dnia 14 czerwca 1983 r.;

l) „dług”: należności przywozowe lub wywozowe oraz inne opłaty odnoszące się do towarów objętych wspólną procedurą tranzytową;

m) „dłużnik”: osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za zapłacenie długu;

n) „Komisja”: Komisja Wspólnot Europejskich;

o) „zwolnienie towarów”: działanie, poprzez które właściwe organy dopuszczają towary do celów przewidzianych we wspólnej procedurze tranzytowej;

p) „osoba mająca swoją siedzibę w Umawiającej się Stronie”: — w przypadku osoby fizycznej, każda osoba tam zamieszkała, — w przypadku osoby prawnej lub stowarzyszenia osób, każda osoba która ma na obszarze Umawiającej się Strony siedzibę, centralny zarząd lub prowadzi na jej obszarze działalność gospodarczą w sposób stały,

q) „techniki przetwarzania danych”: — wymiana z właściwymi organami standardowego komunikatu EDI, lub — wprowadzenie do systemów przetwarzania danych właściwych organów informacji wymaganych do dopełnienia odpowiednich formalności;

r) „EDI” (Electronic Data Interchange): przesyłanie danych zgodnie z uzgodnionymi standardami dla komunikatów, między jednym a drugim systemem komputerowym, z zastosowaniem urządzeń elektronicznych;

s) „standardowy komunikat”: określona struktura do przesłania danych z użyciem systemu elektronicznego;

t) „dane osobowe”: każda informacja odnosząca się do określonej lub możliwej do określenia osoby fizycznej albo prawnej;

u) „procedura awaryjna”: procedura oparta na wykorzystaniu pisemnych dokumentów, w celu umożliwienia złożenia i skontrolowania zgłoszenia tranzytowego oraz monitorowania przebiegu operacji tranzytowej, jeżeli nie może zostać zastosowana procedura standardowa drogą elektroniczną;

v) „konwencja SAD”: Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym.







DZIAŁ II

Procedura standardowa

Artykuł 4

1. Formalności związane z zastosowaniem procedury T1 lub T2 są dopełniane za pomocą komputerowych technik przetwarzania danych w warunkach i w sposób określony przez właściwe organy, z poszanowaniem zasad ustanowionych przez przepisy celne.

2. Umawiające się Strony określają za obopólnym porozumieniem środki ustanawiające: a) zasady określające i zarządzające komunikatami, wymienianymi przez urzędy celne i które są niezbędne do stosowania wspólnej procedury tranzytowej; b) wspólny zestaw danych oraz format komunikatów przekazywanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej.

Artykuł 5

Zakres stosowania

1. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych okoliczności, wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami, opisana w niniejszym załączniku, wykonywana jest przy wykorzystaniu cyfrowych technik przetwarzania danych i sieci komputerowych.

2. Wszystkie Umawiające się Strony używają wspólnotowego systemu CCN/CSI (Wspólna sieć komunkacyjna/Wspólny interfejs systemów) do wymiany komunikatów, o których mowa w ust. 1. Udział finansowy krajów EFTA, jak również inne zagadnienia związane ze stosowaniem systemu, będą ustalone między Wspólnotą a każdym z krajów EFTA.

3. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do uproszczonych procedur określonych w art. 44 ust. 1 lit. f) i g), chyba że ustalono inaczej.

Artykuł 6

Środki bezpieczeństwa

1. Warunki określone dla przeprowadzania formalności dokonywanych przy użyciu techniki przetwarzania danych powinny zawierać, między innymi, środki do sprawdzania źródeł danych i do ochrony przed przypadkowym lub niezgodnym z prawem zniszczeniem, przypadkową utratą, zmianą lub dostępem do nich przez osoby nieuprawnione.

2. Poza wymogami bezpieczeństwa, określonymi w ust. 1, właściwe organy powinny wprowadzić i utrzymywać odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania całego systemu tranzytowego.

3. W celu zapewnienia poziomu bezpieczeństwa, o którym mowa powyżej, każde wprowadzenie, zmiana lub usunięcie danych powinno być odnotowane wraz ze wskazaniem celu takiego działania, jego czasu i osoby, która tego dokonała. Ponadto oryginalne dane lub każde dane, które były przedmiotem takiego działania, powinny być przechowywane przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od zakończenia roku, którego te dane dotyczą, lub przez okres dłuższy, jeżeli przepisy odrębne tak stanowią.

4. Właściwe organy systematycznie nadzorują stosowanie środków bezpieczeństwa.

5. Właściwe zainteresowane organy informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszenia środków bezpieczeństwa.

Artykuł 7

Ochrona danych osobowych

1. Umawiające się Strony wykorzystują otrzymane informacje dotyczące danych osobowych, wymagane przez przepisy Konwencji, wyłącznie do celów stosowania tej Konwencji i do innych przeznaczeń celnych następujących po wspólnej procedurze tranzytowej. To ograniczenie nie powinno jednak uniemożliwić wykorzystania tych danych dla celów analizy ryzyka lub postępowania wyjaśniającego lub innego zgodnego z prawem postępowania, wszczynanego w związku ze wspólną procedurą tranzytową. W takim wypadku właściwe organy, które przekazały informację, powinny zostać bezzwłocznie powiadomione o jej wykorzystaniu.

2. Jeżeli przepisy Konwencji przewidują przekazywanie informacji dotyczących danych osobowych, Umawiające się Strony zobowiązują się do zastosowania koniecznych środków dla zapewnienia ochrony danych osobowych, co najmniej w sposób określony w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych o charakterze osobowym.

3. Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki, poprzez przeprowadzenie skutecznych działań kontrolnych, dla zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego artykułu.







DZIAŁ III

Obowiązki głównego zobowiązanego, przewoźnika i odbiorcy

Artykuł 8

1. Główny zobowiązany odpowiedzialny jest za: a) przedstawienie w niezmienionym stanie towarów oraz wymaganych dokumentów w urzędzie przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe organy w celu zapewnienia tożsamości towarów; b) przestrzeganie innych przepisów odnoszących się do wspólnej procedury tranzytowej; c) przedstawianie właściwym organom odpowiedzialnym za kontrolę, na ich żądanie i w ewentualnie wyznaczonym terminie, wszystkich wymaganych dokumentów i informacji, niezależnie od zastosowanego nośnika, oraz zapewnienie wszelkiej niezbędnej pomocy.

2. Niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego określonych w ust. 1, przewoźnik lub odbiorca towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej, jest także obowiązany przedstawić je w niezmienionym stanie wraz z wymaganymi dokumentami w urzędzie przeznaczenia, w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów.







DZIAŁ IV

Gwarancje

Artykuł 9

Obowiązek złożenia gwarancji

1. Główny zobowiązany składa gwarancję w celu zapewnienia płatności długu mogącego powstać w odniesieniu do danego towaru.

2. Gwarancja może być: a) gwarancją pojedynczą, zabezpieczającą jedną procedurę wspólnego tranzytu; b) w wypadku stosowania uproszczenia, o którym mowa w art. 48, gwarancją generalną zabezpieczającą kilka operacji tranzytowych.

Artykuł 10

Złożenie gwarancji

1. Gwarancja może zostać złożona: a) w formie depozytu gotówkowego w urzędzie wyjścia; b) albo w formie gwarancji złożonej przez gwaranta w urzędzie składania gwarancji;

2. Niemniej jednak właściwe organy mogą odmówić przyjęcia zaproponowanego rodzaju gwarancji, jeżeli nie jest on odpowiedni dla zapewnienia prawidłowej realizacji wspólnej procedury tranzytowej.

Artykuł 10a

Depozyt gotówkowy

Depozyty w gotówce składa się w walucie kraju wyjścia albo w innej formie uznawanej przez właściwe organy tego kraju.

Zabezpieczenie w postaci depozytu gotówkowego lub równoważnej formy płatności musi być zgodne z obowiązującymi przepisami w kraju wyjścia.

Artykuł 10b

Gwarant

1. Gwarant musi mieć miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Stronie, w której składana jest gwarancja, i musi być uznany przez właściwe organy. Gwarant powinien podać adres dla doręczeń lub wyznaczyć przedstawiciela w każdej z Umawiających się Stron związanej z daną procedurą tranzytową. W przypadku gdy jedną z Umawiających się Stron jest państwo członkowskie Wspólnoty, gwarant podaje adres dla doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w każdym z tych państw członkowskich.

2. Zobowiązanie gwaranta obejmuje także, w granicach udzielonej gwarancji, kwotę należności celnych wymaganych w wyniku kontroli wykonanych po zwolnieniu towarów.

3. Właściwe organy odmawiają uznania gwaranta, który nie daje pewności uiszczenia w wyznaczonym terminie płatności długu, do maksymalnej kwoty gwarancji.

4. Jeżeli gwarancja składana jest przez gwaranta w urzędzie składania gwarancji: a) głównemu zobowiązanemu przydziela się „numer referencyjny gwarancji”, służący korzystaniu z gwarancji i identyfikacji każdego zobowiązania gwaranta; b) głównemu zobowiązanemu przydziela się kod dostępu towarzyszący „numerowi referencyjnemu gwarancji”.

Artykuł 11

Zwolnienie ze złożenia gwarancji

1. Z wyjątkiem przypadków, gdy to konieczne, nie należy składać gwarancji dla: a) przewozów towarów drogą powietrzną; b) przewozów towarów po Renie i dopływach Renu; c) transportu rurociągami; d) przewozów we wspólnej procedurze tranzytowej, dokonywanych zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. g) ppkt (i).

2. Każdy kraj może zrezygnować z wymogu składania gwarancji przy przewozach towarów po innych niż wymienione w ust. 1 lit. b) trasach wodnych położonych na swoim obszarze. Kraje powiadamiają o podjętych w tym zakresie postanowieniach Komisję, która informuje o tym inne kraje.







DZIAŁ V

Inne postanowienia

Artykuł 12

Moc prawna dokumentów i rejestrów

1. Niezależnie od nośnika, dokumenty wystawione prawidłowo i środki podjęte lub akceptowane przez właściwe organy jednego kraju mają w innych krajach ten sam skutek prawny, jaki tego rodzaju dokumentom i środkom nadają ich właściwe organy.

2. Ustalenia właściwych organów jednego kraju, dokonane podczas kontroli przeprowadzonych w ramach wspólnej procedury tranzytowej, mają w innych krajach taką samą moc prawną co ustalenia właściwych organów tych krajów

Artykuł 13

Wykaz urzędów celnych właściwych w zakresie wspólnej procedury tranzytu

Każdy kraj wprowadza do systemu komputerowego wykaz urzędów celnych właściwych dla operacji we wspólnej procedurze tranzytowej, ze wskazaniem ich numerów identyfikacyjnych i zakresu obowiązków, a także dni i godzin urzędowania. Zmiany tych danych należy również wprowadzić do systemu komputerowego.

Komisja przekaże te informacje innym krajom za pomocą systemu komputerowego.

Artykuł 14

Urząd centralny

Każdy kraj informuje w razie potrzeby Komisję o stworzeniu urzędów centralnych i ich uprawnieniach w zakresie zarządzania i monitorowania wspólnej procedury tranzytowej oraz otrzymywania i przesyłania dokumentów oraz jakich rodzajów dokumentów to dotyczy.

Komisja powiadamia o tym inne kraje.

Artykuł 15

Przestępstwa i kary

Kraje podejmą wszelkie konieczne działania w celu zwalczania przestępstw i naruszeń przepisów oraz nałożą kary skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.







TYTUŁ II

REALIZACJA PROCEDURY







DZIAŁ I

Gwarancja pojedyncza

Artykuł 16

Forma gwarancji pojedynczej

1. Gwarancja pojedyncza musi pokrywać całość kwoty mogącego powstać długu celnego, obliczonej na podstawie najwyższych stawek, w tym stawek należności przywozowych mających zastosowanie w kraju wyjścia dla tego rodzaju towarów, w przypadku ich wprowadzenia do obrotu. Dla celów tego obliczenia towary wspólnotowe przewożone zgodnie z Konwencją o wspólnej procedurze tranzytowej są traktowane jako towary niewspólnotowe. Jednakże stawki uwzględniane przy obliczaniu gwarancji pojedynczej nie mogą być niższe od stawki minimalnej, jeżeli taka stawka podana jest w piątej kolumnie załącznika I.

2. Gwarancja pojedyncza w formie depozytu gotówkowego jest ważna we wszystkich Umawiających się Stronach, a zwracana jest po zamknięciu procedury.

3. Gwarancja pojedyncza składana przez gwaranta może mieć formę karnetów gwarancji pojedynczej na kwotę 7 000 EUR, wydawanych przez gwaranta osobom, które zamierzają występować jako główny zobowiązany, i jest ważna we wszystkich Umawiających się Stronach. Gwarant odpowiada do wysokości 7 000 EUR z tytułu każdego karnetu.

4. Jeżeli gwarancja pojedyncza jest składana przez gwaranta, główny zobowiązany nie może zmienić kodu dostępu towarzyszącego „numerowi referencyjnemu gwarancji”, chyba że ma zastosowanie załącznik IV pkt 3.

Artykuł 17

Składanie gwarancji pojedynczej przez gwaranta

1. Gwarancja pojedyncza złożona przez gwaranta odpowiada wzorowi określonemu w dodatku C1 do załącznika III. Dokument gwarancyjny przechowywany jest przez urząd składania gwarancji.

2. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, regulacje lub przepisy administracyjne, albo istnieje przyjęta praktyka, kraj może pozwolić, aby zobowiązanie gwaranta, o którym mowa w ust. 1, było sporządzone w innej formie, pod warunkiem że dokument ten posiada taką samą moc prawną, jak dokument określony we wzorze.

Artykuł 18

Gwarancja pojedyncza w formie karnetów

1. W przypadku określonym w art. 16 ust. 3 dokument gwarancji pojedynczej odpowiada wzorowi znajdującym się w dodatku C2 do załącznika III. Artykuł 17 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.

2. Gwarant dostarcza urzędowi składania gwarancji wszelkich wymaganych danych szczegółowych dotyczących wydanych przez niego karnetów gwarancji pojedynczej, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez właściwe organy. Ostateczny termin ich wykorzystania nie może być późniejszy niż jeden rok, licząc od dnia ich wydania.

3. Dla każdego wydanego mu karnetu gwarancji pojedynczej, gwarant podaje głównemu zobowiązanemu „numer referencyjny gwarancji”, przy czym towarzyszący numerowi kod dostępu nie może zostać zmieniony przez głównego zobowiązanego.

4. Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. b) gwarant wydaje głównemu zobowiązanemu karnety gwarancji pojedynczej sporządzone na piśmie, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku C3. Numer identyfikacyjny wskazany jest na karnecie.

5. Gwarant może wydać karnety gwarancji pojedynczej, które nie są ważne dla operacji tranzytowych towarów określonych w wykazie zamieszczonym w załączniku I. W takim przypadku gwarant umieszcza ukośnie na wydawanym przez niego karnecie lub karnetach gwarancji pojedynczej sporządzonych na piśmie następujący zapis: — Ograniczona ważność – 99200.

6. Główny zobowiązany, w celu pokrycia całej kwoty długu, który mógłby powstać, przekazuje do urzędu wyjścia taką liczbę karnetów gwarancji pojedynczej, która odpowiada wielokrotności kwoty 7 000 EUR, wymaganej do pokrycia całkowitej kwoty mogącego powstać długu. Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. b) sporządzone na piśmie karnety muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia i przez niego przechowywane; urząd powiadamia o numerze identyfikacyjnym każdego karnetu wskazany na karnecie urząd składania gwarancji.

Artykuł 19

Cofnięcie i unieważnienie dokumentu gwarancyjnego

1. W przypadku niespełniania warunków określonych w dniu wydania gwarancji urząd składania gwarancji cofa swoje przyjęcie zobowiązania gwaranta. Gwarant również może w każdej chwili unieważnić swoje zobowiązanie.

2. Cofnięcie lub unieważnienie wchodzi w życie szesnastego dnia następującego po dniu, w którym, odpowiednio, gwarant lub urząd składania gwarancji zostali powiadomieni. Od tego dnia karnety gwarancji pojedynczej wydane wcześniej nie mogą być używane w celu objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową.

3. Informacje o cofnięciu lub unieważnieniu oraz o dniu, w którym stają się skuteczne, wprowadzane są bezzwłocznie do systemu komputerowego przez właściwe organy kraju, któremu podlega urząd składania gwarancji.







DZIAŁ II

Środki transportu i zgłoszenie tranzytowe

Artykuł 20

Załadunek

1. W jednym zgłoszeniu tranzytowym mogą być wyszczególnione tylko towary, które zostały lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia. W rozumieniu niniejszego artykułu następujące środki transportu traktowane są jako jeden środek transportu, o ile przewożone nimi towary mają pozostawać razem: a) pojazd drogowy z jedną lub kilkoma przyczepami lub naczepami; b) zestaw wagonów lub platform kolejowych; c) statki, które tworzą jeden zestaw; d) kontenery, które zostały załadowane na jeden środek transportu w rozumieniu niniejszego artykułu.

2. Pojedynczy środek transportu może być wykorzystany do załadowania towarów w kilku urzędach wyjścia i wyładowania towarów w kilku urzędach przeznaczenia.

Artykuł 21

Zgłoszenia tranzytowe za pomocą technik przetwarzania danych

1. Elementy zgłoszenia określone w dodatku A1 do załącznika III są sporządzane w postaci zakodowanych danych lub w każdej innej postaci ustalonej przez organy celne, w celu ich elektronicznego przetworzenia, przy czym powinny odpowiadać wymaganym danym.

2. Zgłoszenie tranzytowe wykonane za pomocą EDI uznaje się za złożone w momencie odbioru komunikatu EDI przez właściwe organy. O przyjęciu zgłoszenia tranzytowego wykonanego za pomocą EDI główny zobowiązany jest informowany komunikatem zawierającym przynajmniej identyfikację otrzymanego od niego komunikatu i/lub numer rejestracyjny zgłoszenia tranzytowego oraz datę jego przyjęcia.

3. Zgłoszenie tranzytowe złożone za pomocą wymiany komunikatów standardowych EDI powinno być zgodne ze strukturą i danymi szczegółowymi określonymi w załączniku III.

4. Zgłoszenie tranzytowe wypełniane jest zgodnie z dodatkiem III, w jednym z języków urzędowych Umawiających się Stron, uznanym przez właściwe organy kraju wyjścia. Właściwe organy kraju, którego dotyczy operacja tranzytowa, mogą zażądać przedstawienia tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego kraju, o ile zaistnieje taka potrzeba.

5. W przypadku gdy wspólna procedura tranzytowa w kraju wyjścia następuje po innym przeznaczeniu celnym, urząd celny wyjścia może zażądać okazania stosownych dokumentów.

6. Towary przedstawia się wraz z dokumentem przewozowym. Urząd celny wyjścia może podjąć decyzję o zwolnieniu z obowiązku okazania tego dokumentu przy wypełnianiu formalności celnych, pod warunkiem że dokument pozostaje do jego dyspozycji.

Artykuł 22

Zgłoszenie tranzytowe w formie pisemnej

1. Towary mogą być objęte wspólną procedurą tranzytową poprzez pisemne zgłoszenie tranzytowe sporządzone na formularzu odpowiadającym wzorowi określonemu w dodatku 1 do załącznika I do konwencji SAD, w następujących przypadkach: a) kiedy towary są przewożone przez podróżnych niemających bezpośredniego dostępu do celnego systemu komputerowego, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 22a; b) kiedy stosowana jest procedura awaryjna, na warunkach i zgodnie z ze szczegółowymi zasadami określonymi w załączniku V; c) kiedy decyduje o tym Umawiająca się Strona.

2. W ramach zastosowania ust. 1 lit. a) i c) właściwe organy zapewniają, by dane tranzytowe były wymieniane pomiędzy właściwymi organami za pośrednictwem celnego systemu komputerowego.

3. Stosowanie pisemnego zgłoszenia tranzytowego, zgodnie z ust. 1 lit. b), wymaga zgody właściwych organów, w przypadku kiedy nie działa aplikacja głównego zobowiązanego i/lub sieć.

4. Zgłoszenie tranzytowe może być uzupełnione jednym lub kilkoma formularzami uzupełniającymi, odpowiadającymi wzorom określonym w dodatku 3 załącznika I do konwencji SAD. Formularze stanowią integralną część zgłoszenia.

5. Zamiast formularza uzupełniającego mogą być wykorzystywane listy towarowe sporządzone zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku III, będące częścią opisową zgłoszenia tranzytowego, którego stanowią integralną część.

6. Formularze określone w ust. 1, 4 i 5 wypełniane są zgodnie z dodatkiem III.

7. Artykuł 21 ust. 4–6 stosuje się mutatis mutandis .

Artykuł 22a

Zgłoszenie tranzytowe dla podróżnych

Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. a) podróżny sporządza zgłoszenie tranzytowe zgodnie z art. 5 i 6 załączniku III oraz jego załącznikiem B6.

Artykuł 23

Przesyłki mieszane

W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które muszą zostać objęte procedurą T1, i towary, które muszą zostać objęte procedurą T2, zgłoszenie tranzytowe zawierające symbol T uzupełnia się przy każdej pozycji towaru symbolem „T1”, „T2” lub „T2F”.

Artykuł 24

Podpisanie zgłoszenia tranzytowego i zobowiązanie głównego zobowiązanego

1. Zgłoszenie tranzytowe musi zawierać elektroniczny podpis lub inny sposób poświadczenia.

2. Złożenie zgłoszenia tranzytowego czyni głównego zobowiązanego odpowiedzialnym za: a) prawdziwość danych znajdujących się w zgłoszeniu tranzytowym; b) autentyczność przedstawionych dokumentów; c) przestrzeganie wszystkich obowiązków związanych z objęciem określonych towarów wspólną procedurą tranzytową.







DZIAŁ III

Formalności w urzędzie wyjścia

Artykuł 25

Złożenie zgłoszenia tranzytowego

Zgłoszenie tranzytowe jest składane, a towary przedstawiane urzędowi wyjścia w dniach i w godzinach ustalonych przez właściwe organy.

Urząd wyjścia może, na wniosek i na koszt głównego zobowiązanego, zezwolić na przedstawienie towarów w każdym innym miejscu.

Artykuł 26

Trasa przewozu

1. Towary objęte wspólną procedurą tranzytową muszą zostać dostarczone do urzędu przeznaczenia ekonomicznie uzasadnioną trasą.

2. Z zastrzeżeniem postanowień art. 59, dla towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I lub gdy właściwe organy albo główny zobowiązany uznają to za konieczne, urząd wyjścia wyznacza trasę przewozu i wpisuje w polu 44 zgłoszenia tranzytowego co najmniej kraje, przez które przewóz będzie dokonywany, biorąc pod uwagę wszelkie informacje zgłoszone przez głównego zobowiązanego.

Artykuł 27

Przyjęcie i rejestracja zgłoszenia tranzytowego

1. Urząd wyjścia przyjmuje i rejestruje zgłoszenie tranzytowe w dniach i w godzinach ustalonych przez właściwe organy, pod warunkiem że: a) zawiera ono wszystkie informacje wymagane zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji; b) dołączono wszystkie wymagane dokumenty; oraz że c) przedstawiono organom celnym towary, których dotyczy to zgłoszenie.

2. Właściwe organy mogą zezwolić na nieprzedstawianie wymaganych dokumentów, określonych w ust. 1 lit. b), wraz ze zgłoszeniem. W takim przypadku dokumenty te są pozostawione do dyspozycji właściwych organów.

3. Datą obowiązującą dla zastosowania wszystkich przepisów regulujących wspólną procedurę tranzytową jest data przyjęcia zgłoszenia przez właściwe organy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Artykuł 28

Sprostowanie zgłoszenia tranzytowego

1. Po przyjęciu przez właściwe organy zgłoszenia tranzytowego głównemu zobowiązanemu, na jego wniosek, można zezwolić na sprostowanie jednej lub większej liczby danych zawartych w tym zgłoszeniu. Sprostowanie nie może spowodować, że zgłoszenie tranzytowe będzie dotyczyć innych towarów niż zgłoszone uprzednio.

2. Jednakże żadne sprostowanie nie może zostać dokonane, jeżeli wniosek o sprostowanie zostanie złożony po tym, kiedy właściwe organy: a) poinformowały głównego zobowiązanego, że zamierzają dokonać rewizji towarów; b) ustaliły, że podano nieprawidłowe dane; c) zwolniły towary.

Artykuł 29

Termin przedstawienia w urzędzie przeznaczenia

1. Urząd wyjścia, biorąc pod uwagę wyznaczoną trasę przewozu, obowiązujące przepisy dotyczące przewozu i inne przepisy oraz, jeśli uzna za stosowne, informacje przekazane przez głównego zobowiązanego, wyznacza termin, w ciągu którego należy przedstawić towary w urzędzie przeznaczenia.

2. Wyznaczony przez urząd wyjścia termin jest wiążący dla właściwych organów krajów, przez których obszar dokonywany jest przewóz towarów we wspólnej procedurze tranzytowej, i nie może być przez te organy zmieniony.

Artykuł 30

Weryfikacja zgłoszenia tranzytowego i towarów

1. Właściwe organy kraju wyjścia przeprowadzają kontrole wyrywkowe lub oparte na analizie ryzyka, polegające na: a) sprawdzeniu zgłoszenia tranzytowego i załączonych dokumentów; b) rewizji towarów i, jeżeli to konieczne, pobraniu próbek do analiz lub szczegółowego badania.

2. Rewizja towarów odbywa się w wyznaczonych miejscach i godzinach. Jednakże właściwe organy mogą, na wniosek głównego zobowiązanego i na jego koszt, przeprowadzić rewizję towarów w innych miejscach i innym czasie.

Artykuł 31

Środki służące do identyfikacji towarów

1. Urząd wyjścia stosuje środki, które uznaje za konieczne do identyfikacji towarów, i umieszcza odpowiednie dane w zgłoszeniu tranzytowym.

2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 4 Konwencji, odmawia się zwolnienia towarów objętych wspólną procedurą tranzytową, jeżeli nie można, zgodnie z art. 11 ust. 2 lub 3 Konwencji, nałożyć zamknięć celnych.

3. Jeżeli nakładane są zamknięcia celne na przestrzeń ładunkową, właściwe organy sprawdzają, czy środek transportu został uznany za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych lub czy spełnia wymogi do nałożenia zamknięć celnych.

4. W rozumieniu art. 11 ust. 2 lit. a) Konwencji każdy pojazd drogowy, przyczepa, naczepa lub kontener uznany za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych, zgodnie z umową międzynarodową, której stroną jest Wspólnota Europejska lub jedno z jej państw członkowskich lub kraje EFTA, uważa się za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych na podstawie innych przepisów.

5. Zamknięcia celne powinny być zgodne z opisem zawartym w załączniku II.

6. Zamknięcia celne nie mogą być zdejmowane bez pozwolenia właściwych organów.

7. Jeżeli opis towarów jest na tyle dokładny, że umożliwia łatwe stwierdzenie tożsamości w zakresie ilości i rodzaju towarów, uważa się go za wystarczający do stwierdzenia tożsamości towarów w rozumieniu postanowień art. 11 ust. 4 Konwencji.

Artykuł 32

Zwolnienie towarów

1. Urząd wyjścia wpisuje wyniki przeprowadzonej weryfikacji do zgłoszenia tranzytowego.

2. Jeżeli wyniki weryfikacji są zgodne ze zgłoszeniem, urząd wyjścia zwalnia towary i wpisuje do systemu komputerowego datę zwolnienia.

3. Zwalniając towary, urząd wyjścia powiadamia deklarowany urząd przeznaczenia o procedurze wspólnego tranzytu, stosując „Komunikat informujący wyprzedzająco o dostarczeniu towaru”, oraz każdy deklarowany urząd tranzytowy, stosując „Komunikat informujący wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”. Komunikaty te są oparte na danych zgłoszenia tranzytowego, w razie konieczności sprostowanych.

Artykuł 33

Tranzytowy dokument towarzyszący

1. Tranzytowy dokument towarzyszący powinien być zgodny ze wzorem i danymi określonymi w załączniku III. Towarzyszy przewozowi towarów objętych wspólną procedurą tranzytową. W następstwie zwolnienia towarów jest on przekazany podmiotowi w następujący sposób: a) jest przekazany głównemu zobowiązanemu przez urząd wyjścia albo, za zgodą właściwych organów, wydrukowany z systemu komputerowego głównego zobowiązanego; lub b) jest drukowany z systemu komputerowego upoważnionego nadawcy, po otrzymaniu wysłanego przez urząd wyjścia komunikatu, zezwalającego na zwolnienie towarów.

2. W miarę potrzeby tranzytowy dokument towarzyszący zostaje uzupełniony wykazem pozycji, stanowiącym jego integralną część, i zgodnym ze wzorem określonym w załączniku III.







DZIAŁ IV

Formalności w trakcie przewozu

Artykuł 34

Przedstawienie tranzytowego dokumentu towarzyszącego

Tranzytowy dokument towarzyszący oraz inne dokumenty towarzyszące towarom przedstawiane są na każde żądanie właściwych organów.

Artykuł 35

Urząd tranzytowy

1. Towary i tranzytowy dokument towarzyszący należy przedstawić w każdym urzędzie tranzytowym.

2. Urząd tranzytowy rejestruje fakt przekroczenia granicy, o którym został uprzedzony przesłanym przez urząd wyjścia „Komunikatem informującym wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”. Urząd wyjścia zostaje poinformowany o przekroczeniu granicy za pomocą „Komunikatu o przekroczeniu granicy”.

3. Urzędy tranzytowe dokonują kontroli towarów, jeżeli uznają to za stosowne. Ewentualna kontrola towarów wykonana jest w szczególności, w oparciu o: „Komunikat informujący wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”.

4. Jeżeli przewozu dokonuje się poprzez inny urząd tranzytowy aniżeli urząd zadeklarowany w tranzytowym dokumencie towarzyszącym, urząd tranzytowy, przez który odbywa się przewóz, występuje do urząędu wyjścia o przekazanie „Komunikatu informującego wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę” i powiadamia o przewozie urząd wyjścia, wysyłając „Komunikat o przekroczeniu granicy”. W razie potrzeby zostaje powiadomiony przez urząd wyjścia o braku ważności gwarancji dla danego kraju.

5. Ustępy 1–4 nie mają zastosowania do przewozu towarów transportem kolejowym.

Artykuł 36

Zdarzenia podczas przewozu

1. W wypadkach wskazanych poniżej przewoźnik powinien dokonać wymaganych adnotacji na zgłoszeniu tranzytowym i przedstawić je razem z towarami właściwym organom kraju, na którego obszarze znajduje się środek transportu: a) jeżeli została zmieniona wyznaczona trasa przewozu i stosuje się przepisy art. 26 ust. 2; b) jeżeli podczas przewozu nastąpiło naruszenie zamknięć celnych, z powodów niezależnych od przewoźnika; c) jeżeli towary są przeładowywane na inny środek transportu; każdy tego rodzaju przeładunek musi odbywać się pod nadzorem właściwych organów, które mogą jednak zezwolić na dokonanie przeładunku bez ich nadzoru; d) w przypadku zaistnienia bezpośredniego niebezpieczeństwa uzasadniającego konieczność natychmiastowego, częściowego lub całkowitego wyładunku; e) w wypadku zaistnienia każdego rodzaju zdarzenia lub wypadku, mogących uniemożliwić przewoźnikowi lub głównemu zobowiązanemu wypełnienie zobowiązań.

2. Jeżeli właściwe organy stwierdzą, po podjęciu wszelkich niezbędnych kroków, że procedura wspólnego tranzytu może być kontynuowana w sposób normalny, dokonują poświadczenia tranzytowego dokumentu towarzyszącego. Istotne informacje dotyczące przeładunku lub innego wydarzenia zostają wprowadzone do celnego sytemu komputerowego przez właściwe organy urzędu tranzytowego lub urzędu przeznaczenia.







DZIAŁ V

Formalności w urzędzie przeznaczenia

Artykuł 37

Przedstawienie w urzędzie przeznaczenia

1. Towary oraz wymagane dokumenty przedstawia się w urzędzie przeznaczenia w dniach i godzinach urzędowania. Jednakże urząd przeznaczenia może, na wniosek i koszt zainteresowanej strony, zezwolić na przedstawienie dokumentów i towarów poza ustalonymi dniami i godzinami urzędowania. Podobnie urząd przeznaczenia może, na wniosek i koszt zobowiązanego, zezwolić na przedstawienie towarów oraz wymaganych dokumentów w innym miejscu.

2. Jeżeli towary są zgłaszane w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wyjścia, a przekroczenie tego terminu spowodowane zostało okolicznościami, które zostały odpowiednio uzasadnione przez przewoźnika i zaakceptowane przez urząd przeznaczenia, a są niezależne od przewoźnika lub głównego zobowiązanego, uznaje się, że ten ostatni dotrzymał wyznaczonego terminu.

3. Urząd przeznaczenia zachowuje tranzytowy dokument towarzyszący, a rewizji towarów dokonuje się w oparciu w szczególności o „Komunikat informujący wyprzedzająco o dostarczeniu towaru” otrzymany od urzędu wyjścia.

4. Na wniosek głównego zobowiązanego, i dla potwierdzenia, że procedura została zakończona zgodnie z postanowieniami art. 42 ust. 1, urząd przeznaczenia poświadcza kopię dokumentu towarzyszącego, umieszczając na niej następującą adnotację: — Alternatywny dowód – 99202.

5. Procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie, niż podano w zgłoszeniu tranzytowym. Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia. Jeżeli nowy urząd przeznaczenia należy do innej Umawiającej się Strony niż ta, do której należał pierwotnie wyznaczony urząd, nowy urząd przeznaczenia zwraca się do urzędu wyjścia o przekazanie „Komunikatu informującego wyprzedzająco o dostarczeniu towaru”.

Artykuł 38

Poświadczenie odbioru

1. Poświadczenie odbioru wystawiane jest przez urząd przeznaczenia na wniosek osoby, która przedstawiła mu towary i wymagane dokumenty.

2. Formularz poświadczenia odbioru powinien być zgodny ze wzorem określonym w załączniku III.

3. Poświadczenie odbioru powinno być uprzednio wypełnione przez zainteresowanego. Może ono zawierać, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, jeszcze inne dane dotyczące towarów. Poświadczenie odbioru nie może być uznane za dowód zakończenia procedury w rozumieniu postanowień art. 42 ust. 1.

Artykuł 39

Odesłanie powiadomienia

1. Urząd przeznaczenia powiadamia urząd wyjścia o przybyciu towarów w dniu ich przedstawienia w urzędzie przeznaczenia, za pomocą „Komunikatu o przybyciu towarów”.

2. W przypadku zakończenia procedury tranzytowej w innym urzędzie niż ten, który został wpisany w zgłoszeniu tranzytowym, nowy urząd przeznaczenia powiadamia o przybyciu urząd wyjścia za pomocą „Komunikatu o przybyciu towarów”. Urząd wyjścia powiadamia o przybyciu pierwotnie deklarowany urząd przeznaczenia za pomocą komunikatu „Przesłanie komunikatu o przybyciu towarów”.

3. „Komunikat o przybyciu towarów”, określony w ust. 1 i 2, nie może stanowić dowodu zakończenia procedury w rozumieniu art. 40 ust. 2.

4. Z wyjątkiem uzasadnionych przypadków, urząd przeznaczenia przekazuje komunikat „Wyniki kontroli” do urzędu wyjścia najpóźniej trzeciego dnia po dniu, w którym towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia. Jednakże w przypadku zastosowania przepisów art. 65 urząd przeznaczenia wysyła komunikat „Wyniki kontroli” do urzędu wyjścia najpóźniej szóstego dnia następującego po dniu, w którym towary zostały dostarczone.







DZIAŁ VI

Kontrola zakończenia procedury

Artykuł 40

Zakończenie i zamknięcie procedury

1. Wspólna procedura tranzytowa jest zakończona, a obowiązki głównego zobowiązanego wygasają, gdy towary objęte procedurą oraz towarzyszące dokumenty zostaną przedstawione urzędowi przeznaczenia, zgodnie z przepisami regulującymi procedurę.

2. Właściwe organy zamykają wspólną procedurę tranzytową, jeżeli są w stanie stwierdzić, w wyniku porównania informacji posiadanych przez urząd wyjścia z informacjami, jakimi dysponuje urząd przeznaczenia, że procedura została prawidłowo zakończona.

Artykuł 41

Postępowanie poszukiwawcze

1. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia nie otrzymały „Komunikatu o przybyciu towarów” w terminie wyznaczonym na przedstawienie towarów w urzędzie przeznaczenia lub jeżeli nie otrzymały komunikatu „Wyniki kontroli” w ciągu sześciu dni po otrzymaniu „Komunikatu o przybyciu towarów”, organy te rozważają możliwość wszczęcia postepowania poszukiwawczego w celu uzyskania informacji koniecznych do zamknięcia procedury albo – jeżeli to nie jest możliwe – w celu: — ustalenia, czy powstał dług celny, — ustalenia osoby dłużnika, oraz — określenia organów celnych właściwych w zakresie zaksięgowania długu celnego.

2. Postępowanie poszukiwawcze jest wszczynane najpóźniej siedem dni po upłynięciu jednego z terminów określonych w ust. 1, z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych, określonych w drodze porozumienia pomiędzy Umawiającymi się Stronami. W przypadku gdy właściwe organy zostaną wcześniej powiadomione lub podejrzewają, że procedura nie została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze.

3. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia otrzymają wyłącznie „Komunikat o przybyciu towarów”, wszczynają procedurę poszukiwawczą, wysyłając do urzędu przeznaczenia, który wysyłał ten komunikat, zapytanie o komunikat „Wyniki kontroli”.

4. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia nie otrzymają „Komunikatu o przybyciu towarów”, wszczynają postępowanie poszukiwawcze, wysyłając do głównego zobowiązanego zapytanie, w celu uzyskania informacji niezbędnych do zamknięcia procedury, lub wysyłają zapytanie do urzędu przeznaczenia, o ile dysponują informacjami wystarczającymi do prowadzenia postępowania poszukiwawczego w urzędzie przeznaczenia. Należy zażądać od głównego zobowiązanego podania informacji koniecznych do zamknięcia procedury najpóźniej dwadzieścia osiem dni po wszczęciu postępowania poszukiwawczego w urzędzie przeznaczenia, jeżeli procedura tranzytowa nie może zostać zamknięta.

5. Urząd przeznaczenia i główny zobowiązany powinni odpowiedzieć na wniosek, o którym mowa w ust. 4, w terminie dwudziestu ośmiu dni. Jeżeli w tym okresie główny zobowiązany dostarczy dostateczne informacje, właściwe organy kraju wyjścia uwzględniają te informacje lub zamykają procedurę, jeżeli umożliwiają to dostarczone informacje.

6. Jeżeli informacje dostarczone przez głównego zobowiązanego nie są wystarczające do zamknięcia procedury, ale zostaną uznane przez właściwe organy kraju wyjścia za wystarczające do kontynuowania postępowania poszukiwawczego, wysyłają one niezwłocznie zapytanie do właściwego urzędu celnego.

7. Jeżeli w wyniku postępowania poszukiwawczego zostanie ustalone, że procedura tranzytowa została prawidłowo zakończona, właściwe organy kraju wyjścia zamykają operację i niezwłocznie informują o tym głównego zobowiązanego i, gdy zachodzi taka potrzeba, każde właściwe organy, które mogły wszcząć procedurę odzyskania należności celnych zgodnie z art. 117.

Artykuł 41a

1. Jeżeli po wszczęciu postępowania poszukiwawczego, a przed upływem terminu określonego w art. 116 ust. 1 c), właściwe organy kraju wyjścia, zwane dalej „organami wnioskującymi”, otrzymają w jakikolwiek sposób dowód dotyczący miejsca, w którym zaistniały fakty powodujące powstanie długu, o ile miejsce to znajduje się na terytorium innej Umawiającej się Strony, dostarczają niezwłocznie wszystkie uzyskane informacje organom celnym właściwym dla tego miejsca, zwanym dalej „organami wezwanymi”.

2. Organy wezwane potwierdzają przyjęcie informacji i powiadamiają, czy są odpowiedzialne za odzyskanie należności. W przypadku braku odpowiedzi w terminie dwudziestu ośmiu dni organy wnioskujące niezwłocznie wznawiają postępowanie poszukiwawcze.

Artykuł 42

Alternatywny dowód zakończenia procedury

1. Dowód, że procedura została zakończona w wyznaczonym w zgłoszeniu terminie, może być złożony w formie uznanego przez właściwe organy dokumentu, poświadczonego przez właściwe organy kraju przeznaczenia. Na jego podstawie powinno być możliwe stwierdzenie tożsamości towarów i ustalenie, że towary te zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia lub, w przypadku, o którym mowa w art. 64, u upoważnionego odbiorcy.

2. Wspólną procedurę tranzytową uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi, uznany przez właściwe organy, jeden z następujących dokumentów potwierdzających tożsamość towarów: a) dokument celny wystawiony w kraju trzecim dotyczący objęcia towarów przeznaczeniem celnym; b) dokument wystawiony w kraju trzecim, zatwierdzony przez organy celne tego kraju i poświadczający, że towary uznaje się za wprowadzone do wolnego obrotu w danym kraju trzecim.

3. Wymienione w ust. 2 dokumenty mogą zostać zastąpione kopiami lub fotokopiami, potwierdzonymi za zgodność z oryginałem przez właściwe organy, które poświadczyły oryginały tych dokumentów, przez organy kraju trzeciego lub przez organy jednego z krajów.

Artykuł 43

Kontrola po zwolnieniu towarów

1. Właściwe organy mogą prowadzić kontrolę po zwolnieniu towarów w stosunku do wymienianych danych, dokumentów, formularzy i pozwoleń dotyczących wspólnej procedury tranzytowej, w celu sprawdzenia prawidłowości adnotacji i autentyczności przystawionych pieczęci. Takich kontroli należy dokonać w razie powstania wątpliwości lub podejrzenia popełnienia przestępstwa. Można ich także dokonać na podstawie analizy ryzyka lub wyrywkowo.

2. Każdy właściwy organ otrzymujący wniosek o kontrolę po zwolnieniu towarów udziela odpowiedzi bez zbędnej zwłoki.

3. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia, z powodu powstałych wątpliwości, albo podejrzenia popełnienia przestępstwa, składają wniosek o przeprowadzenie kontroli po zwolnieniu towarów w odniesieniu do danych zawartych w komunikacie „Wyniki kontroli”, wymogów, o których mowa w art. 40 ust. 2, nie uważa się za spełnione, dopóki nie zostanie potwierdzone, że dane objęte wnioskiem o kontrolę są prawdziwe lub poprawne.

4. Przepisy te stosuje się mutatis mutandis do przepisów art. 22.







TYTUŁ III

UPROSZCZENIA







DZIAŁ I

Postanowienia ogólne dotyczące uproszczeń

Artykuł 44

Zakres stosowania

1. Właściwe organy, na wniosek głównego zobowiązanego albo odbiorcy, mogą wydać pozwolenie na stosowanie następujących uproszczeń: a) stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienie ze złożenia gwarancji; b) użycie specjalnego rodzaju zamknięć celnych; c) zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą; d) występowanie jako upoważniony nadawca; e) występowanie jako upoważniony odbiorca; f) stosowanie uproszczonych procedur właściwych dla określonych środków transportu: (i) towarów przewożonych koleją lub w dużych kontenerach; (ii) towarów przewożonych transportem lotniczym; (iii) towarów przesyłanych rurociągami; g) stosowanie innych procedur uproszczonych w oparciu o przepisy art. 6 Konwencji.

2. W przypadku gdy pozwolenie dotyczy uproszczeń wymienionych w ust. 1 lit. a) i f), uproszczenia te stosuje się we wszystkich krajach, o ile przepisy niniejszego załącznika lub pozwolenie nie stanowią inaczej. Jeżeli pozwolenie dotyczy uproszczeń wymienionych w lit. b), c) i d), to uproszczenia te stosuje się wyłącznie dla operacji we wspólnej procedurze tranzytowej rozpoczynających się w kraju, w którym udzielono pozwolenia. Jeżeli pozwolenie dotyczy uproszczenia wymienionego w lit. e), uproszczenie to stosuje się wyłącznie w kraju, w którym udzielono pozwolenia.

Artykuł 45

Ogólne warunki udzielania pozwoleń

1. Pozwolenia, o których mowa w art. 44 ust. 1, będą udzielane wyłącznie osobom, które: a) mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Stronie, z zastrzeżeniem, że pozwolenie na stosowanie gwarancji generalnej może być udzielone wyłącznie osobom mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju wydania gwarancji; b) regularnie korzystają ze wspólnej procedury tranzytowej lub co do których właściwe organy wiedzą, że mogą wypełnić zobowiązania wynikające z procedury, albo, w związku z uproszczeniem, o którym mowa w art. 44 ust. 1 lit. e), regularnie odbierają towary objęte wspólną procedurą tranzytową; oraz c) nie popełniły żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.

2. W celu zapewnienia właściwego korzystania z uproszczeń, pozwolenia zostaną udzielone w przypadku, gdy: a) właściwe organy mogą nadzorować procedurę i przeprowadzać jej kontrole bez ponoszenia administracyjnych nakładów większych, niż w danym wypadku są wymagane od właściwych osób; oraz b) osoba korzystająca z uproszczeń prowadzi rejestry w sposób umożliwiający właściwym organom przeprowadzenie skutecznych kontroli.

Artykuł 46

Treść wniosku o pozwolenie

1. Wniosek o pozwolenie na korzystanie z uproszczeń, zwany dalej wnioskiem, powinien być opatrzony datą i podpisany. Może zostać sporządzany w formie pisemnej lub złożony za pomocą elektronicznych technik przetwarzania danych, na warunkach i zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez właściwe organy.

2. Wniosek powinien zawierać wszystkie dane pozwalające właściwym organom na sprawdzenie, czy zostały spełnione warunki, od których zależy wydanie pozwolenia na korzystanie z uproszczeń.

Artykuł 47

Odpowiedzialność wnioskodawcy

Osoby składające wniosek o pozwolenie na korzystanie z uproszczeń są odpowiedzialne, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach i z zastrzeżeniem mogących mieć zastosowanie przepisów karnych, za:

a) prawdziwość podanych informacji;

b) autentyczność załączonych dokumentów.

Artykul 48

Właściwe organy

1. Wnioski składa się właściwym organom kraju, w którym wnioskodawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania.

2. Pozwolenia są wystawiane i wnioski odrzucane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach.

3. Decyzja o odrzuceniu wniosku jest przekazana wnioskodawcy zgodnie z terminami i przepisami obowiązującymi w danym kraju. Decyzja powinna wskazywać powody odrzucenia.

Artykuł 49

Treść pozwolenia

1. Posiadaczowi pozwolenia przekazuje się opatrzony datą i podpisany oryginał pozwolenia oraz jedną lub więcej jego kopii.

2. Pozwolenie powinno określać warunki korzystania z uproszczeń oraz ustalać szczegółowe zasady ich realizacji i kontroli. Pozwolenie jest ważne od dnia wystawienia.

3. Osoba ubiegająca się o prawo do korzystania z uproszczeń odpowiedzialna jest za wypełnienie wszystkich obowiązków związanych z objęciem odnośnych towarów wspólną procedurą tranzytową.

4. W przypadku uproszczeń określonych w art. 44 ust. 1 lit. b), c) i f) pozwolenie przedstawia się urzędowi wyjścia na każde żądanie.

Artykuł 50

Cofnięcie i zmiana

1. Posiadacz pozwolenia powiadamia właściwe organy o każdej okoliczności zaistniałej po wydaniu pozwolenia, która może mieć wpływ na jego realizację lub treść.

2. Właściwe organy cofają lub zmieniają pozwolenie, jeżeli: a) jeden lub więcej warunków, które muszą być spełnione dla jego wystawienia, nie były lub nie są dłużej spełniane; lub b) po wydaniu pozwolenia zaistniała okoliczność, która ma wpływ na jego realizację lub treść.

3. Pozwolenie zostaje cofnięte lub zmienione przez właściwe organy, jeżeli posiadacz pozwolenia przestaje wypełniać obowiązek wynikający z tego pozwolenia.

4. Właściwe organy podają przyczyny każdej decyzji zmieniającej lub cofającej pozwolenie. Decyzja zostaje przekazana posiadaczowi pozwolenia.

5. Cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się prawomocne w dniu powiadomienia. Jednakże w wypadkach wyjątkowych, jeżeli wymagają tego uzasadnione interesy posiadacza pozwolenia, właściwe organy mogą postanowić, że cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się prawomocne w innym dniu. W decyzji należy wskazać datę, z którą cofnięcie lub zmiana stają się prawomocne.

Artykuł 51

Prowadzenie ewidencji przez właściwe organy

1. Właściwe organy przechowują wnioski i załączone dodatkowe dokumenty wraz z kopią każdego wystawionego pozwolenia.

2. W przypadku odrzucenia wniosku lub cofnięcia pozwolenia wniosek i, odpowiednio, decyzja odrzucająca wniosek lub cofająca pozwolenie, a także wszystkie dołączone dodatkowe dokumenty, muszą być przechowywane przez okres co najmniej trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wniosek został odrzucony lub pozwolenie zostało cofnięte.







DZIAŁ II

Gwarancja generalna i zwolnienie z obowiązku składania gwarancji

Artykuł 52

Kwota referencyjna

1. Główny zobowiązany może korzystać z gwarancji generalnej albo zwolnienia z obowiązku składania gwarancji do wysokości kwoty referencyjnej.

2. Kwota referencyjna jest identyczna z kwotą długu celnego, który może powstać w stosunku do towarów zgłaszanych przez głównego zobowiązanego do wspólnej procedury tranzytowej w okresie co najmniej jednego tygodnia. Urząd składania gwarancji ustala kwotę we współpracy z głównym zobowiązanym: a) na podstawie danych dotyczących towarów, których przewozu dokonał w przeszłości, oraz szacunkowej planowanej liczby procedur tranzytu wspólnotowego, wykazywanych, między innymi, w jego dokumentacji handlowej i księgowej; oraz b) uwzględniając najwyższe stawki cła, włączając w to należności przywozowe, stosowane dla tego rodzaju towarów w kraju urzędu składania gwarancji, w przypadku wprowadzenia towaru do obrotu. W celu obliczenia tej kwoty towary wspólnotowe przewożone z zastosowaniem Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej traktowane są jako towary niewspólnotowe. Dokładnego wyliczenia wysokości należności celnych oraz innych opłat, w odniesieniu do których główny zobowiązany składa zobowiązanie przy każdej operacji tranzytowej, dokonuje się, jeżeli dostępne są niezbędne do tego dane. W przeciwnym przypadku, jeżeli opłaty dotyczą towarów innych niż wymienione w wykazie znajdującym się w załączniku I, uznaje się, że kwota wynosi 7 000 EUR, chyba że na podstawie innych informacji dostępnych właściwym organom kwotę tę można określić w innej wysokości.

3. Urząd składania gwarancji dokonuje co roku kontroli kwoty referencyjnej, w szczególności na wniosek głównego zobowiązanego, i w razie potrzeby określa na nowo tę kwotę.

4. Główny zobowiązany zapewnia, że kwoty, co do których złożył zobowiązanie, nie przekraczają kwoty referencyjnej, z uwzględnieniem operacji tranzytowych, które nie zostały jeszcze zakończone. Skomputeryzowane systemy właściwych organów przetwarzają i mogą kontrolować wykorzystanie kwoty referencyjnej dla każdej operacji tranzytowej.

Artykuł 53

Kwota gwarancji generalnej i zwolnienia z obowiązku składania gwarancji

1. Kwota gwarancji generalnej powinna odpowiadać kwocie określonej w art. 52.

2. Osobom, które przedstawią dowód na to, że ich sytuacja finansowa jest odpowiednia i że spełniają wymogi wiarygodności, o których mowa w ust. 3 i 4, właściwe organy mogą zezwolić na korzystanie z gwarancji generalnej w niższej wysokości lub przyznać im zwolnienie z obowiązku składania gwarancji.

3. Kwota gwarancji generalnej może zostać obniżona: a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej; b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej i wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami.

4. Zwolnienie z obowiązku składania gwarancji może zostać wydane, jeżeli główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej, wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, ma wpływ na dokonywany przewóz i posiada wystarczające środki finansowe do wypełniania swoich zobowiązań.

5. Do celów przepisów ust. 3 i 4 kraje uwzględniają przepisy załącznika III.

Artykuł 53a

Szczegółowe zasady dotyczące gwarancji generalnej i zwolnienia z obowiązku składania gwarancji

W celu stosowania gwarancji generalnej i/lub zwolnienia z obowiązku składania gwarancji:

a) przydziela się głównemu zobowiązanemu „numer referencyjny gwarancji”, związany z ustaloną kwotą referencyjną;

b) urząd składania gwarancji przydziela i przekazuje głównemu zobowiązanemu pierwotny kod dostępu, związany z „numerem referencyjnym gwarancji”.

Główny zobowiązany może nadać jeden lub kilka kodów dostępu dla tej gwarancji, do wykorzystania przez siebie lub przez swoich przedstawicieli.

Artykuł 54

Przepisy szczególne dotyczące towarów o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych

1. W przypadku towarów, o których mowa w wykazie znajdującym się w załączniku I, aby uzyskać pozwolenie na stosowanie gwarancji generalnej, główny zobowiązany musi wykazać, że nie tylko spełnia warunki art. 45, ale również, że posiada stabilną sytuację finansową, wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej oraz że albo wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, albo że ma wpływ na dokonywany przewóz.

2. W odniesieniu do tych towarów kwota gwarancji generalnej może zostać obniżona: a) do 50 % kwoty referencyjnej, jeżeli główny zobowiązany wykaże wysoki poziom współpracy z właściwymi organami i posiadany wpływ na dokonywane przewozy; b) do 30 % kwoty referencyjnej, jeżeli główny zobowiązany wykaże wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, posiadany wpływ na dokonywane przewozy i sytuację finansową pozwalającą na wywiązanie się ze swoich zobowiązań.

3. Do celów stosowania przepisów ust. 2 kraje uwzględniają przepisy załącznika III.

4. Poprzednie ustępy mają zastosowanie także wtedy, kiedy wniosek o stosowanie gwarancji generalnej jasno wskazuje wykorzystanie tego samego poświadczenia gwarancji generalnej nie tylko dla towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I, ale też dla towarów, których w przedmiotowym wykazie nie wymieniono.

5. Zwolnienie z obowiązku składania gwarancji nie może zostać udzielone dla operacji tranzytowych dotyczących towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I.

6. Biorąc pod uwagę zasady dotyczące pozwoleń na stosowanie gwarancji generalnej i obniżenia kwoty gwarancji, w wyjątkowych okolicznościach stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie może zostać czasowo zakazane.

7. Biorąc pod uwagę zasady dotyczące obniżenia kwoty gwarancji, stosowanie gwarancji generalnej może zostać czasowo zakazane dla tych rodzajów towarów, w stosunku do których stwierdzono popełnienie przestępstw na dużą skalę przy stosowaniu tej gwarancji.

8. Zasady stosowania przepisów ust. 6 i 7 opisane są w załączniku IV.

Artykuł 55

Dokument gwarancyjny

1. Gwarancja generalna jest składana przez gwaranta.

2. Dokument gwarancyjny powinien być zgodny ze wzorem określonym w dodatku C4 do załącznika III. Dokument gwarancyjny przechowuje urząd składania gwarancji.

3. Przepisy art. 17 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis .

Artykuł 56

Poświadczenie gwarancji generalnej i poświadczenie zwolnienia z obowiązku składania gwarancji

1. Na podstawie pozwolenia właściwe organy wystawiają głównemu zobowiązanemu jedno lub więcej poświadczeń gwarancji generalnej lub poświadczeń zwolnienia z obowiązku składania gwarancji, zwanych dalej poświadczeniami, sporządzonych zgodnie z postanowieniami załącznika III, które to poświadczenia stanowią dowód złożenia gwarancji przez głównego zobowiązanego lub przyznania zwolnienia z obowiązku składania gwarancji zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. b).

2. Okres ważności poświadczenia nie może przekroczyć dwóch lat. Okres ten może jednakże zostać jednorazowo przedłużony przez urząd składania gwarancji o nie więcej niż dwa lata.

Artykuł 57

Cofnięcie i unieważnienie

1. Do cofnięcia i unieważniania gwarancji generalnej przepisy art. 19 ust. 1 i 2 akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis .

2. Cofnięcie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku składania gwarancji przez właściwe organy lub cofnięcia decyzji, na mocy której urząd składania gwarancji przyjął zobowiązanie gwaranta bądź unieważnienie tego zobowiązania przez gwaranta oraz data ich uprawomocnienia, muszą zostać wprowadzone do systemu komputerowego przez urząd składania gwarancji.

3. Wydane zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. b) poświadczenia nie mogą być używane przez gwaranta do objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową od dnia uprawomocnienia cofnięcia lub unieważnienia, a główny zobowiązany bez zbędnej zwłoki musi zwrócić poświadczenia do urzędu składania gwarancji. Każdy kraj informuje Komisję o poświadczeniach nadal ważnych, a jeszcze nie zwróconych, bądź uznanych za skradzione, utracone lub sfałszowane. Komisja przekazuje tę informację do pozostałych krajów.







DZIAŁ III

Stosowanie specjalnych zamknięć celnych

Artykuł 58

1. Właściwe organy mogą wydać pozwolenie głównemu zobowiązanemu na stosowanie specjalnych zamknięć celnych na środki transportu lub opakowania, pod warunkiem że właściwe organy potwierdzą, że zamknięcia te spełniają wymogi, o których mowa w załączniku II.

2. Główni zobowiązani wpisują rodzaj, ilość i znaki nałożonych zamknięć w zgłoszeniu tranzytowym. Główni zobowiązani nakładają zamknięcia celne nie później niż z chwilą zwolnienia towarów.







DZIAŁ IV

Zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą

Artykuł 59

Właściwe organy mogą zwolnić z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą wyłącznie tych głównych zobowiązanych, którzy podejmują odpowiednie środki pozwalające właściwym władzom w każdym czasie na zlokalizowanie przesyłki.







DZIAŁ V

Status upoważnionego nadawcy

Artykuł 60

Upoważniony nadawca

Osobie zamierzającej realizować przewozy we wspólnej procedurze tranzytowej bez konieczności przedstawiania w urzędzie wyjścia towarów i towarzyszącego im zgłoszenia tranzytowego może zostać przyznany status upoważnionego nadawcy.

Status upoważnionego nadawcy może być przyznany wyłącznie osobom upoważnionym do korzystania z gwarancji generalnej lub zwolnionym z obowiązku składania gwarancji.

Artykuł 61

Treść pozwolenia

W pozwoleniu określa się w szczególności:

a) urząd lub urzędy wyjścia odpowiedzialne za procedury tranzytu wspólnotowego;

b) termin powiadamiania urzędu wyjścia przez upoważnionego nadawcę o procedurach tranzytu wspólnotowego w celu przeprowadzenia przez urząd ewentualnej kontroli przed zwolnieniem towarów;

c) środki, które należy podjąć w celu zapewnienia tożsamości towarów. Właściwe organy mogą nakazać, aby na środki transportu lub opakowania upoważniony nadawca nałożył specjalne zamknięcia uznane przez właściwe organy i odpowiadające wymogom wymienionym w załączniku I;

d) kategorie lub przewozy towarów, które są zabronione.

Artykuł 62

Formalności w urzędzie wyjścia

Upoważniony nadawca składa zgłoszenie tranzytowe w urzędzie wyjścia. Towar nie może zostać zwolniony przed upływem terminu określonego w art. 61 lit. b).

Artykuł 63

Informacje wprowadzane w zgłoszeniach

Upoważniony nadawca wprowadza, w razie potrzeby, następujące dane do systemu komputerowego:

— liczbę, rodzaj i znaki zamknięć,

— wyznaczoną trasę, o ile została określona zgodnie z art. 26 ust. 2,

— termin wyznaczony zgodnie z art. 29, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia.







DZIAŁ VI

Status upoważnionego odbiorcy

Artykuł 64

Upoważniony odbiorca

1. Osobom, które zamierzają odbierać w swoich pomieszczeniach lub w innym określonym miejscu towary objęte wspólną procedurą tranzytową bez konieczności przedstawiania tych towarów i towarzyszącego im zgłoszenia tranzytowego w urzędzie przeznaczenia, może być przyznany status upoważnionego odbiorcy.

2. Główny zobowiązany wypełnił ciążące na nim zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 lit. a) zobowiązania, a wspólna procedura tranzytowa uznana jest za zakończoną, gdy tranzytowy dokument towarzyszący załączony do przesyłki oraz towary w nienaruszonym stanie zostały przekazane w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu, oraz gdy przestrzegane były środki podjęte w celu zapewnienia tożsamości towarów.

3. Na wniosek przewoźnika upoważniony odbiorca wystawia, dla każdej otrzymanej zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2 przesyłki, poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 38 który stosuje się mutatis mutandis .

Artykuł 65

Zobowiązania

1. Upoważniony odbiorca powinien podjąć następujące czynności po dostarczeniu towarów do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu: a) niezwłocznie powiadomić właściwy urząd przeznaczenia o wszelkich zdarzeniach zaistniałych w czasie przewozu, za pomocą „Komunikatu powiadamiającego o przybyciu”; b) zaczekać na komunikat „Zezwolenie na rozładunek” przed przystąpieniem do rozładunku; c) po otrzymaniu komunikatu „Zezwolenie na rozładunek”, wysłać do urzędu przeznaczenia najpóźniej trzeciego dnia po dniu przybycia towarów „Uwagi rozładunkowe” zawierające informacje o wszystkich niezgodnościach, zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu; d) pozostawić do dyspozycji urzędu przeznaczenia lub dostarczyć mu tranzytowy dokument towarzyszący, który dołączony był do towarów, zgodnie z postanowieniami pozwolenia.

2. Urząd przeznaczenia wprowadza do systemu komputerowego dane stanowiące komunikat „Wyniki kontroli”.

Artykuł 66

Treść pozwolenia

1. W pozwoleniu określa się w szczególności: a) właściwy urząd lub urzędy przeznaczenia odpowiedzialne za towary dostarczane do upoważnionych odbiorców; b) termin, w którym upoważniony odbiorca otrzymuje z urzędu przeznaczenia, za pośrednictwem komunikatu „Zezwolenie na rozładunek”, istotne dane zawarte w „Komunikacie informującym wyprzedzająco o dostarczeniu towarów” w celu zastosowania, mutatis mutandis, art. 37 ust. 2; c) rodzaje lub przewozy towarów, które są zabronione.

2. Właściwe organy określają w pozwoleniu, czy istnieje wymóg podejmowania przez urząd przeznaczenia jakichkolwiek czynności, zanim upoważniony odbiorca będzie mógł dysponować towarami, które zostały dostarczone do jego pomieszczeń.







DZIAŁ VII

Procedury uproszczone dotyczące przewozu towarów transportem kolejowym lub w dużych kontenerach







Sekcja 1







Postanowienia ogólne dotyczące przewozu towarów transportem kolejowym

Artykuł 67

Zakres stosowania

Formalności związane ze stosowaniem wspólnej procedury tranzytowej przy przewozie towarów przez przedsiębiorstwa kolejowe z zastosowaniem „listu przewozowego CIM i przesyłek ekspresowych”, zwanego dalej „listem przewozowym CIM”, mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami art. 68–79, 95 i 96.

Artykuł 68

Moc prawna stosowanych dokumentów

„List przewozowy CIM” traktowany jest jako zgłoszenie tranzytowe.

Artykuł 69

Kontrola ewidencji

Przedsiębiorstwo kolejowe każdego kraju udostępnia w celu kontroli właściwym organom swojego kraju ewidencje prowadzone w swoich biurach rachunkowych.

Artykuł 70

Główny zobowiązany

1. Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do przewozu z zastosowaniem listu przewozowego CIM traktowanego jako zgłoszenie tranzytowe, staje się głównym zobowiązanym dla tej procedury.

2. Przedsiębiorstwo kolejowe kraju, przez którego obszar towary są wprowadzane na obszar Umawiających się Stron, staje się głównym zobowiązanym dla czynności w odniesieniu do towarów, które zostały przyjęte do transportu koleją kraju trzeciego.

Artykuł 71

Identyfikatory

Przedsiębiorstwa kolejowe zapewniają, aby przewozy dokonywane we wspólnej procedurze tranzytowej były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór określony jest w dodatku B11 do załącznika III.

Identyfikatory umieszczane są na liście przewozowym CIM, jak również na wagonie w przypadku ładunków zamkniętych, natomiast w pozostałych wypadkach na opakowaniu bądź opakowaniach.

Identyfikator, o którym mowa w akapicie pierwszym, może zostać zastąpiony zieloną pieczęcią zawierającą piktogram określony w dodatku B11 do załącznika III.

Artykuł 72

Zmiana umowy przewozu

Jeżeli ma miejsce zmiana umowy przewozu powodująca, że:

— przewóz, który miał się zakończyć poza obszarem Umawiającej się Strony, kończy się na obszarze Umawiającej się Strony,

— przewóz, który miał się zakończyć na obszarze Umawiającej się Strony, kończy się poza obszarem Umawiającej się Strony,

przedsiębiorstwa kolejowe nie mogą wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.

We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwa kolejowe mogą wykonać zmienioną umowę przewozu. Zawiadamiają one niezwłocznie urząd wyjścia o dokonanej zmianie.







Przemieszczanie się towarów między Umawiającymi się Stronami

Artykuł 73

Stosowanie listu przewozowego CIM

1. Jeżeli przewóz we wspólnej procedurze tranzytowej zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma się tam również zakończyć, list przewozowy CIM należy przedłożyć w urzędzie wyjścia.

2. Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, urząd wyjścia na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM w polu zastrzeżonym dla administracji celnej nanosi w sposób wyraźny: — symbol „T1”, jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1, — symbol „T2” lub „T2F” w zależności od przypadku; jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury „T2”, przepisy wspólnotowe wymagają naniesienia takiego symbolu. Symbol „T2” lub „T2F” powinien być poświadczony pieczęcią urzędu wyjścia.

3. Jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1 z miejsca wyjścia we Wspólnocie do miejsca przeznaczenia w kraju EFTA, urząd wyjścia powinien w sposób widoczny wpisać symbol „T1” w polu przewidzianym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM.

4. Z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 2 i 3, towary przewożone z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA oraz towary przewożone z miejsca wyjścia we Wspólnocie do miejsca przeznaczenia w kraju EFTA będą objęte, pod ustalonymi przez każdy kraj członkowski Wspólnoty warunkami, procedurą T2 na całym odcinku z dworca wyjścia do dworca przeznaczenia, bez obowiązku przedkładania urzędowi wyjścia wystawionego dla tych towarów listu przewozowego CIM. Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, nie ma potrzeby umieszczania identyfikatorów, o których mowa w art. 71.

5. Towary, których przewóz zaczyna się w kraju EFTA, traktowane są jako przewożone w procedurze T1. Jeżeli jednak towary, stosownie do przepisów art. 2 ust. 3 lit. b) Konwencji, mają być przewożone w procedurze T2, urząd wyjścia zaznacza na arkuszu 3 listu przewozowego CIM, że towary, do których odnosi się list przewozowy, przewożone są w procedurze T2. W tym celu w polu przeznaczonym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych należy w wyraźnie widoczny sposób wpisać odpowiednio symbol „T2” lub „T2F”, poświadczony pieczęcią urzędu wyjścia i podpisem właściwego urzędnika. W przypadku towarów przewożonych w procedurze T1 nie należy wpisywać symbolu „T1” w liście przewozowym.

6. Wszystkie arkusze listu przewozowego CIM zwracane są zainteresowanemu.

7. Każdy kraj EFTA może postanowić, że towary, które mają być przewożone w procedurze T1, będą mogły zostać objęte tą procedurą, bez obowiązku przedkładania listu przewozowego CIM urzędowi wyjścia.

8. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, właściwy urząd, w którego okręgu znajduje się dworzec przeznaczenia, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. Jeżeli jednak towary zostaną dopuszczone do obrotu lub objęte inną procedurą na dworcu pośrednim, właściwy urząd, w którego okręgu znajduje się ten dworzec, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. W wypadku towarów, które przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, pod warunkami przewidzianymi w ust. 4, nie wypełnia się żadnych formalności w urzędzie przeznaczenia.

Artykuł 74

Środki zapewniające tożsamość towarów

Mając na względzie środki podejmowane przez przedsiębiorstwa kolejowe w celu zapewnienia tożsamości towarów, urząd wyjścia zasadniczo nie nakłada zamknięć celnych na środki transportu lub opakowania.

Artykuł 75

Stosowanie poszczególnych arkuszy listu przewozowego CIM

1. Z wyłączeniem przypadków, w których towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, przedsiębiorstwo kolejowe kraju, w którym znajduje się urząd przeznaczenia, przedkłada temu urzędowi arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM.

2. Urząd przeznaczenia zwraca niezwłocznie przedsiębiorstwu kolejowemu arkusz 2 po jego poświadczeniu i zatrzymuje arkusz 3.







Przewóz towarów do krajów trzecich lub z krajów trzecich

Artykuł 76

Przewóz do krajów trzecich

1. Jeżeli przewóz zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma się zakończyć poza obszarem Umawiających się Stron, obowiązują przepisy art. 73 i 74.

2. Urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka opuszcza obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

3. W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 77

Przewóz z krajów trzecich

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć na obszarze Umawiających się Stron, urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka wprowadzana jest na obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu wyjścia. W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.

2. Urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec przeznaczenia, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. Jeżeli jednak towary dopuszczane są do wolnego obrotu lub objęte inną procedurą na dworcu pośrednim, urząd celny, w którego okręgu znajduje się ten dworzec, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. W urzędzie przeznaczenia należy wypełnić formalności przewidziane w art. 75.

Artykuł 78

Przewóz przez obszar Umawiających się Stron

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć także poza tym obszarem, urzędy celne określone w art. 77 ust. 1 i art. 76 ust. 2 przejmują zadania urzędu wyjścia i urzędu przeznaczenia.

2. W urzędach wyjścia i urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Artykuł 79

Status celny towarów

Towary przewożone w sposób określony w art. 77 ust. 1 lub art. 78 ust. 1 traktowane są jako towary przewożone w procedurze T1, chyba że wspólnotowy status tych towarów zostanie potwierdzony zgodnie z postanowieniami załącznika II.







Sekcja 2







Przewóz towarów w dużych kontenerach

Artykuł 80

Zakres stosowania

Odpowiednie formalności we wspólnej procedurze tranzytowej upraszczane są zgodnie z postanowieniami art. 81–96 w przypadku towarów przewożonych w dużych kontenerach, których przewóz przedsiębiorstwa kolejowe zlecają przedsiębiorstwom przewozowym na podstawie wykazu zdawczego określonego w niniejszym załączniku jako „wykaz zdawczy TR”. Przewozy te obejmują, w zależności od przypadku, przesyłki wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe, przy użyciu innych środków transportu niż kolej, do właściwego dworca punktu załadunku i z właściwego dworca punktu wyładunku, jak również wszelkie transporty drogą morską realizowane w trakcie transportu między tymi dwoma dworcami.

Artykuł 81

Definicje

W rozumieniu art. 80–96 następujące określenia oznaczają:

1) „przedsiębiorstwo przewozowe” oznacza przedsiębiorstwo założone w formie spółki przez przedsiębiorstwa kolejowe będące jego wspólnikami, w celu przewozu towarów w dużych kontenerach z zastosowaniem wykazów zdawczych TR;

2) „duży kontener” oznacza środek transportu, który: — posiada charakter trwały, — jest zbudowany szczególnie w tym celu, aby ułatwić przewóz towarów przy użyciu jednego lub kilku rodzajów transportu bez potrzeby przeładunku zawartości, — jest tak zbudowany, że może być w łatwy sposób zamocowany i/lub przeładowany, — jest tak skonstruowany, że możliwe jest skuteczne nałożenie zamknięć, o ile zgodnie z art. 89 zamknięcia są wymagane, — posiada takie wymiary, że jego powierzchnia ograniczona przez cztery dolne zewnętrzne narożniki wynosi przynajmniej 7 m 2 ;

3) „wykaz zdawczy TR” oznacza dokument wystawiony przy zawieraniu umowy przewozowej, na podstawie którego przedsiębiorstwo przewozowe organizuje przewóz jednego lub kilku dużych kontenerów w transporcie międzynarodowym od jednego nadawcy do jednego odbiorcy. W celu identyfikacji wykaz zdawczy TR ma umieszczony w prawym górnym rogu numer seryjny. Numer ten składa się z ośmiu cyfr poprzedzonych literami TR. Wykaz zdawczy TR składa się z następujących arkuszy, w kolejności ich numeracji: nr 1 : arkusz dla dyrekcji generalnej przedsiębiorstwa transportowego; nr 2 : arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu przeznaczenia; nr 3A : arkusz dla urzędu celnego; nr 3B : arkusz dla odbiorcy; nr 4 : arkusz dla dyrekcji generalnej przedsiębiorstwa przewozowego; nr 5 : arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu wyjścia; nr 6 : arkusz dla nadawcy. Wszystkie arkusze wykazu zdawczego TR, z wyjątkiem arkusza 3A, mają po prawej stronie zielony pasek brzegowy o szerokości około 4 cm;

4) „wykaz dużych kontenerów”, zwany dalej „wykazem”, oznacza dokument załączony do wykazu zdawczego TR, który jest jego częścią składową i na podstawie którego przewożonych jest kilka dużych kontenerów z tego jednego dworca wyjścia do je