1997R1467 — PL — 27.07.2005 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (Dz.U. L 209, 2.8.1997, p.6)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1467/97

z dnia 7 lipca 1997 r.

w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. ►M1 104 ◄ ust. 14 akapit drugi, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ), uwzględniając opinię Europejskiego Instytutu Walutowego, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Konieczne jest przyspieszenie i wyjaśnienie procedury nadmiernego deficytu określonej w art. ►M1 104 ◄ Traktatu w celu zapobieżenia nadmiernym deficytom sektora instytucji rządowych i samorządowych, a jeżeli wystąpią, należy je niezwłocznie obniżyć; przepisy niniejszego rozporządzenia służące powyższemu celowi, przyjęte na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 14 akapit drugi, stanowią łącznie z przepisami protokołu (nr 5) do Traktatu nowy zintegrowany zestaw zasad służący stosowaniu art. ►M1 104 ◄ . (2) Celem Paktu Stabilności i Wzrostu są sprawne finanse państwa jako sposób wzmocnienia warunków sprzyjających stabilności cen oraz osiągnięciu silnego trwałego wzrostu przyczyniającego się do tworzenia miejsc pracy. (3) Pakt Stabilności i Wzrostu składa się z niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 ( 3 ) mających na celu wzmocnienie nadzoru nad sytuacją budżetową oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych oraz z uchwały Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. na temat Paktu Stabilności i Wzrostu ( 4 ), w której zgodnie z art. ►M1 4 ◄ Traktatu ustanawiającego Unię Europejską wydane zostały ostateczne wskazówki polityczne mające na celu realizację Paktu Stabilności i Wzrostu w sposób bezpośredni i terminowy, a w szczególności przestrzeganie średnioterminowych celów osiągnięcia wyniku zbliżonego do równowagi lub nadwyżki budżetowej, do czego zobowiązały się wszystkie Państwa Członkowskie, oraz w celu podejmowania korygujących działań budżetowych, które uznają za niezbędne do realizacji celu stabilizacji i zbieżności programów, jeżeli tylko posiadają informacje wskazujące na rzeczywiste lub spodziewane znaczne rozbieżności w stosunku do średnioterminowych celów budżetowych. (4) W trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej (UGW) Państwa Członkowskie zgodnie z art. ►M1 104 ◄ Traktatu podlegają wyraźnemu obowiązkowi traktatowemu unikania nadmiernego deficytu publicznego; na mocy art. 5 do protokołu (nr 11) Traktatu, art. ►M1 104 ◄ ust. 1, 9 i 11 nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa do momentu przystąpienia przez nie do trzeciego etapu; obowiązek na mocy art. ►M1 116 ◄ ust. 4 do podjęcia starań służących unikaniu nadmiernego deficytu będzie miał nadal zastosowanie w Zjednoczonym Królestwie. (5) Dania, odnosząc się do ust. 1 protokołu (nr 12) do Traktatu, poinformowała w kontekście decyzji edynburskiej z dnia 12 grudnia 1992 r., że nie będzie uczestniczyć w trzecim etapie; w związku z tym, zgodnie z ust. 2 tego protokołu, art. ►M1 104 ◄ ust. 9 i 11 nie mają zastosowania do Danii. (6) W trzecim etapie UGW Państwa Członkowskie pozostają odpowiedzialne za swoją krajową politykę budżetową z zastrzeżeniem postanowień Traktatu; Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu wypełnienia swoich obowiązków zgodnie z postanowieniami Traktatu. (7) Wypełnienie średnioterminowego celu osiągnięcia wyniku budżetowego bliskiego równowadze lub nadwyżce, do czego zobowiązały się wszystkie Państwa Członkowskie, wpłynie na tworzenie należytych warunków sprzyjających stabilności cen oraz trwałemu wzrostowi przyczyniającemu się do tworzenia miejsc pracy we wszystkich Państwach Członkowskich oraz pozwoli im regulować normalne wahania cykliczne przy utrzymaniu deficytu publicznego w granicach 3 % w stosunku do wartości bazowej PKB. (8) Aby UGW należycie funkcjonowała, niezbędna jest stabilna i trwała zbieżność wyników gospodarczych i budżetowych Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę, dalej zwanych „uczestniczącymi Państwami Członkowskimi”; w trzecim etapie UGW niezbędna jest dyscyplina budżetowa dla zabezpieczenia stabilności cen. (9) Zgodnie z art. 109k ust. 3, art. ►M1 104 ◄ ust. 9 i 11 mają zastosowanie jedynie do Państw Członkowskich. (10) Niezbędne jest zdefiniowanie koncepcji wyjątkowego i okresowego przekroczenia wartości bazowej określonej w art. ►M1 104 ◄ ust. 2 lit. a); Rada w tym kontekście powinna między innymi wziąć pod uwagę wieloletnie prognozy budżetowe dostarczone przez Komisję. (11) Sprawozdanie Komisji zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 3 powinno również brać pod uwagę, czy wysokość deficytu publicznego sektora instytucji rządowych i samorządowych przekracza wysokość jego wydatków inwestycyjnych, oraz uwzględnić wszystkie pozostałe istotne czynniki, w tym średnioterminową pozycję gospodarczo-budżetową Państwa Członkowskiego. (12) Istnieje potrzeba ustalenia terminów wprowadzenia procedury nadmiernego deficytu w celu zapewnienia szybkiej i skutecznej realizacji; konieczne jest w tym kontekście uwzględnienie faktu, że rok budżetowy Zjednoczonego Królestwa nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym. (13) Istnieje potrzeba sprecyzowania, jak nakładane są sankcje przewidziane w art. ►M1 104 ◄ , w celu zapewnienia skutecznej realizacji procedury nadmiernego deficytu. (14) Wzmożony nadzór wynikający z rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 wraz z monitorowaniem przez Komisję sytuacji budżetowej zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 2 powinny ułatwić skuteczną i szybką realizację procedury nadmiernego deficytu. (15) W świetle powyższego, w przypadku gdy uczestniczące Państwo Członkowskie nie podejmie skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu, ogólny maksymalny okres dziesięciu miesięcy od daty sprawozdania zawierającego dane wskazujące na istnienie nadmiernego deficytu do momentu wydania decyzji o nałożeniu sankcji, w razie potrzeby, wydaje się zarówno możliwy do realizacji, jak i odpowiedni w celu wywarcia nacisku na dane uczestniczące Państwo Członkowskie w kierunku podjęcia takich działań; w przypadku gdy procedura rozpoczyna się w marcu, prowadziłoby to do nałożenia sankcji jeszcze w tym roku, w którym procedura się rozpoczęła. (16) Dane Państwo Członkowskie po otrzymaniu wcześniejszego ostrzeżenia może spodziewać się zalecenia Rady w zakresie skorygowania nadmiernego deficytu lub podjęcia odpowiednich kroków w ramach procedury nadmiernego deficytu; znaczenie nadmiernego deficytu w trzecim etapie powinno wymagać pilnych działań ze strony wszystkich zainteresowanych stron. (17) Właściwe jest wstrzymanie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, jeżeli dane Państwo Członkowskie podejmuje stosowne działania w odpowiedzi na zalecenie na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 7 lub po otrzymaniu powiadomienia na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 9, w celu dostarczenia Państwom Członkowskim zachęty do podobnego działania; okres wstrzymania procedury nie powinien być uwzględniany w maksymalnym okresie dziesięciu miesięcy od daty sprawozdania wskazującego na istnienie nadmiernego deficytu do czasu nałożenia sankcji; właściwe jest wznowienie procedury natychmiast, gdy przewidywane działania nie będą realizowane lub jeżeli podjęte działania okażą się nieadekwatne. (18) W celu zapewnienia, by procedura nadmiernego deficytu wywoływała wystarczająco hamujący skutek, Rada — gdy tylko zdecyduje o nałożeniu sankcji — powinna zażądać od danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego złożenia nieoprocentowanego depozytu w odpowiedniej wysokości. (19) Zdefiniowanie sankcji według określonej skali prowadzi do pewności prawnej; właściwe jest uzależnianie kwoty depozytu od PKB danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego. (20) W każdym przypadku, gdy obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu nie spowoduje skorygowania przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w żądanym terminie nadmiernego deficytu, właściwe jest zaostrzanie sankcji; stosowne jest wówczas przekształcenie depozytu w karę. (21) Właściwe działania ze strony danego uczestniczącego Państwa mające na celu skorygowanie nadmiernego deficytu stanowią pierwszy etap w kierunku uchylenia sankcji; znaczny postęp w korygowaniu nadmiernego deficytu powinien prowadzić do zniesienia sankcji zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 12; uchylenie wszystkich niezrealizowanych sankcji powinno nastąpić jedynie w momencie całkowitego skorygowania nadmiernego deficytu. (22) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ( 5 ) zawiera szczegółowe zasady składania przez Państwa Członkowskie sprawozdań na temat danych budżetowych. (23) Zgodnie z art. ►M1 117 ◄ ust. 8, tam gdzie Traktat przewiduje doradczą rolę Europejskiego Banku Centralnego (EBC), odniesienia do EBC będą interpretowane jako odniesienia do Europejskiego Instytutu Walutowego do momentu ustanowienia EBC, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







SEKCJA 1

DEFINICJE I OCENY

Artykuł 1

1. Niniejsze rozporządzenie przewiduje przepisy służące przyspieszeniu i wyjaśnieniu procedury nadmiernego deficytu, mając na celu hamowanie nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych oraz, jeżeli one wystąpią, popieranie ich niezwłocznego korygowania.

2. Na potrzeby niniejszego rozporządzenia „uczestniczące Państwa Członkowskie” oznaczają te Państwa Członkowskie, które przyjmują jedną walutę zgodnie z Traktatem, a „nieuczestniczące Państwa Członkowskie” oznaczają te, które nie przyjęły jednej waluty.

Artykuł 2

1. Przekroczenie przez deficyt publiczny wartości bazowej uznaje się za wyjątkowe i tymczasowe zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 2 lit. a) tiret drugie, gdy wynika ono z niezwykłego zdarzenia, na które dane Państwo Członkowskie nie ma wpływu i które oddziałuje w sposób znaczący na pozycję finansową ogólnego działu państwowego, lub jeżeli wynika ze znacznego pogorszenia koniunktury gospodarczej.

Ponadto przekroczenie przez deficyt wartości bazowej uznaje się za okresowe, jeżeli prognozy budżetowe dostarczone przez Komisję wskazują, że deficyt spadnie poniżej wartości bazowej po zakończeniu nadzwyczajnego zdarzenia lub znacznego pogorszenia koniunktury.

▼M1

2. Dokonując oceny i podejmując decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 3–6 Traktatu, Komisja i Rada mogą uznać przekroczenie wartości odniesienia wynikające ze poważnego pogorszenia koniunktury za wyjątkowe w rozumieniu art. 104 ust. 2 lit. a) tiret drugie, jeżeli przekroczenie wartości odniesienia jest następstwem ujemnego rocznego tempa wzrostu PKB lub skumulowanego spadku produkcji podczas przedłużającego się okresu bardzo niskiego wzrostu PKB w stosunku do potencjalnego wzrostu.

3. Opracowując sprawozdanie na mocy art. 104 ust. 3 Traktatu, Komisja bierze pod uwagę wszystkie istotne czynniki wskazane w tym artykule. Sprawozdanie odzwierciedla we właściwy sposób rozwój sytuacji gospodarczej w średnim okresie (w szczególności potencjalny wzrost, stan cyklu koniunkturalnego, wdrażanie polityk w ramach Agendy Lizbońskiej oraz polityk sprzyjających badaniom i rozwojowi oraz innowacjom) oraz rozwój sytuacji budżetowej w średnim okresie (w szczególności starania prowadzące do konsolidacji fiskalnej w „okresach dobrej koniunktury”, stabilność długu, inwestycje publiczne oraz ogólną jakość finansów publicznych). Komisja ponadto uwzględnia należycie wszelkie inne czynniki, które, w opinii danego Państwa Członkowskiego, mają znaczenie dla wyczerpującej jakościowej oceny przekroczenia wartości odniesienia i które Państwo Członkowskie przedstawiło Komisji i Radzie. W tym kontekście w szczególności uwzględnia się starania budżetowe mające na celu zwiększenie lub utrzymanie na wysokim poziomie wkładu finansowego na rzecz wspierania solidarności międzynarodowej i osiągania celów polityki europejskiej, w szczególności zjednoczenia Europy, jeżeli mają one niekorzystne skutki na wzrost i obciążenia fiskalne danym Państwie Członkowskim. Zrównoważona ocena ogólna obejmuje wszystkie te czynniki.

4. Jeżeli podwójny warunek zawarty w nadrzędnej zasadzie – stanowiącej, że przed uwzględnieniem istotnych czynników, o których mowa w ust. 3, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostaje bliski wartości odniesienia, a przekroczenie wartości odniesienia ma charakter tymczasowy – jest w całości spełniony, czynniki te są również uwzględniane przy podejmowaniu kroków prowadzących do decyzji o istnieniu nadmiernego deficytu, przewidzianych w art. 104 ust. 4, 5 i 6 Traktatu. Zrównoważona ocena ogólna, którą dokonuje Rada, uwzględnia wszystkie te czynniki.

5. Komisja i Rada, przy dokonywaniu wszystkich ocen budżetowych w ramach procedury nadmiernego deficytu, należycie uwzględniają wdrażanie reform emerytalnych wprowadzających system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.

6. Jeżeli Rada zdecyduje na podstawie art. 104 ust. 6 Traktatu, że w danym Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Komisja i Rada uwzględniają istotne czynniki, o których mowa w ust. 3, także na kolejnych etapach procedury przewidzianej w art. 104, w tym określonych w art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Te istotne czynniki nie są jednak brane pod uwagę w sytuacji, gdy Rada podejmuje decyzję na mocy art. 104 ust. 12 Traktatu w sprawie uchylenia wszystkich lub niektórych swoich decyzji podjętych na mocy art. 104 ust. 6–9 i ust. 11.

7. W przypadku Państw Członkowskich, w których deficyt przekracza wartość odniesienia, lecz pozostaje bliski tej wartości, a przekroczenie to odzwierciedla wdrażanie reformy emerytalnej wprowadzającej system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy, Komisja i Rada przy dokonywaniu oceny zmian wielkości deficytu w ramach procedury nadmiernego deficytu uwzględniają również koszt reformy dla sektora publicznego. W tym celu uwzględnia się w sposób degresywny i liniowy koszt netto reformy przez pięcioletni okres przejściowy. Koszt netto reformy uwzględnia się również przy podejmowaniu przez Radę decyzji na mocy art. 104 ust. 12 Traktatu w sprawie uchylenia wszystkich lub niektórych swoich decyzji podjętych na mocy art. 104 ust. 6–9 i ust. 11, jeżeli deficyt zmniejszył się w znaczący i trwały sposób, osiągając poziom zbliżony do wartości odniesienia.

▼B







SEKCJA 2

PRZYSPIESZENIE PROCEDURY NADMIERNEGO DEFICYTU

Artykuł 3

1. W ciągu dwóch tygodni od przyjęcia przez Komisję sprawozdania wydanego zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 3 Komitet Ekonomiczno-Finansowy formułuje opinię zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 4.

2. Biorąc w pełni pod uwagę opinię określoną w ust. 1, Komisja w przypadku stwierdzenia istnienia nadmiernego deficytu przekazuje opinię oraz zalecenie Radzie zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 5 i 6.

▼M1

3. Rada podejmuje decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, z zasady, w terminie czterech miesięcy od dat przedstawienia sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93. W przypadku uznania, że w danym Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Rada jednocześnie wydaje dla niego zalecenia zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu.

4. Zalecenie Rady wydane zgodnie z art. 104 ust. 7 określa ostateczny termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez dane Państwo Członkowskie skutecznego działania. Zalecenie Rady określa również ostateczny termin skorygowania nadmiernego deficytu, które powinno zostać osiągnięte w roku następującym po roku stwierdzenia nadmiernego deficytu, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności. W zaleceniu Rada żąda od Państwa Członkowskiego osiągnięcia minimalnej rocznej korekty, o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym w zaleceniu.

5. Jeżeli zostało podjęte skuteczne działanie zgodnie z zaleceniem wydanym na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu, lecz po przyjęciu tego zalecenia wystąpią nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje budżetowe, Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji, może podjąć decyzję o przyjęciu zmienionego zalecenia na mocy art. 104 ust. 7. Zmienione zalecenie, uwzględniające istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, może w szczególności przesunąć ostateczny termin skorygowania nadmiernego deficytu o jeden rok. Rada stwierdza wystąpienie nieprzewidzianych niekorzystnych zdarzeń gospodarczych, niosących poważne negatywne konsekwencje budżetowe, w odniesieniu do zawartej w zaleceniu prognozy ekonomicznej.

▼B

Artykuł 4

1. Każda decyzja Rady o podaniu do publicznej wiadomości jej zaleceń w przypadku stwierdzenia, iż nie zostały podjęte żadne skuteczne działania zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 8, jest podejmowana natychmiast po upływie terminu ustalonego zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

2. Rada, rozważając, czy w odpowiedzi na zalecenia wydane zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 7 zostały podjęte skuteczne działania, opiera swoją decyzję na publicznie ogłaszanych decyzjach rządu danego Państwa Członkowskiego.

▼M1

Artykuł 5

1. Każdą decyzję Rady o wezwaniu danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego do podjęcia środków zmierzających do ograniczenia deficytu zgodnie z art. 104 ust. 9 Traktatu podejmuje się w terminie dwóch miesięcy od decyzji Rady stwierdzającej brak podjęcia skutecznego działania zgodnie z art. 104 ust. 8. W wezwaniu Rada żąda od Państwa Członkowskiego osiągnięcia minimalnej rocznej korekty, o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym w wezwaniu.

2. W przypadku gdy zostało podjęte skuteczne działanie zgodnie z wezwaniem wydanym na mocy art. 104 ust. 9 Traktatu, lecz po dokonaniu wezwania wystąpią nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje budżetowe, Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji, może podjąć decyzję o wydaniu zmienionego wezwania na mocy art. 104 ust. 9 Traktatu. Zmienione wezwanie, uwzględniające istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, może w szczególności przesunąć termin skorygowania nadmiernego deficytu o jeden rok. Rada stwierdza wystąpienie nieprzewidzianych niekorzystnych zdarzeń gospodarczych, niosących poważne negatywne konsekwencje budżetowe, w odniesieniu do zawartej w wezwaniu prognozy ekonomicznej.

▼B

Artykuł 6

Jeżeli zostaną spełnione warunki stosowania art. ►M1 104 ◄ ust. 11, Rada może nałożyć sankcje zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 11. Każda taka decyzja zostaje podjęta nie później niż w ►M1 cztery miesiące ◄ od decyzji Rady wzywającej dane uczestniczące Państwo Członkowskie do podjęcia środków zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 9.

▼M1

Artykuł 7

Jeżeli uczestniczące Państwo Członkowskie nie zastosuje się do kolejnych decyzji Rady wydanych zgodnie z art. 104 ust. 7 i 9 Traktatu, decyzja Rady o nałożeniu sankcji zgodnie z art. 104 ust. 11 zostaje podjęta, z zasady, w terminie szesnastu miesięcy od dat przedstawiania sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93. Ostateczny termin szesnastu miesięcy ulega odpowiedniej zmianie w przypadku zastosowania przepisów art. 3 ust. 5 lub art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. W przypadku świadomie zaplanowanego deficytu, który Rada uzna za nadmierny, zastosowana zostaje procedura przyspieszona.

▼B

Artykuł 8

Każda decyzja Rady o zaostrzeniu sankcji zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 11, oprócz zamiany depozytów na kary na mocy art. 14 niniejszego rozporządzenia, zostaje podjęta nie później niż w dwa miesiące od daty wydania sprawozdań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 3605/93. Każda decyzja Rady o uchyleniu niektórych lub wszystkich decyzji zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 12 zostaje podjęta tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż w dwa miesiące od daty sprawozdań wynikających z rozporządzenia (WE) nr 3605/93.







SEKCJA 3

ZAWIESZENIE I MONITORING

Artykuł 9

1. Procedura nadmiernego deficytu zostaje zawieszona:

— jeżeli dane Państwo Członkowskie działa zgodnie z zaleceniami wydanymi zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 7,

— jeżeli dane uczestniczące Państwo Członkowskie działa zgodnie z zawiadomieniami wydanymi zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 9.

▼M1

2. Okres zawieszenia procedury nie jest uwzględniany w okresie, o którym mowa w art. 6, ani w okresie, o którym mowa w art. 7 niniejszego rozporządzenia.

▼M1

3. Po upływie okresu, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 3 ust. 4, oraz okresu, o którym mowa w drugim zdaniu art. 6 niniejszego rozporządzenia, Komisja informuje Radę, czy podjęte środki wydają się jej zdaniem wystarczające dla zapewnienia odpowiedniego postępu na drodze do korekty nadmiernego deficytu w określonych przez Radę terminach, o ile środki te zostaną w pełni wdrożone, a rozwój sytuacji gospodarczej będzie zgodny z prognozami. Oświadczenie Komisji podawane jest do publicznej wiadomości.

▼B

Artykuł 10

1. Komisja i Rada monitorują wprowadzanie podjętych działań:

— przez dane Państwo Członkowskie w odpowiedzi na zalecenia wydane na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 7,

— przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w odpowiedzi na zawiadomienia wydane na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 9.

2. Jeżeli działania uczestniczącego Państwa Członkowskiego nie są wprowadzane w życie lub w opinii Rady działania te okazują się nieadekwatne, wówczas Rada natychmiast podejmuje decyzję odpowiednio na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 9 lub art. ►M1 104 ◄ ust. 11.

3. Jeżeli stan faktyczny zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 3605/93 wskazuje, że nadmierny deficyt nie został skorygowany w wyniku działania Państwa Członkowskiego w terminie określonym w zaleceniu wydanym na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 7 lub w wytycznych wydanych na mocy art. ►M1 104 ◄ ust. 9, Rada niezwłocznie podejmie decyzję na mocy odpowiednio art. ►M1 104 ◄ ust. 9 lub art. ►M1 104 ◄ ust. 11.







SEKCJA 4

SANKCJE

Artykuł 11

W każdym przypadku, gdy Rada zdecyduje o nałożeniu sankcji na uczestniczące Państwo Członkowskie zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 11, z zasady wymagane jest złożenie nieoprocentowanego depozytu. Rada może zdecydować o uzupełnieniu takiego depozytu środkami przewidywanymi w art. ►M1 104 ◄ ust. 11 tiret pierwsze i drugie.

Artykuł 12

1. Jeżeli nadmierny deficyt wynika z niespełnienia kryterium odnoszącego się do proporcji deficytu publicznego w art. ►M1 104 ◄ ust. 2 lit. a), kwota pierwszego depozytu obejmuje stały składnik równy 0,2 % PKB oraz zmienny składnik równy jednej dziesiątej różnicy między deficytem jako procentem PKB w poprzednim roku a wartością bazową w wysokości 3 % PKB.

2. Każdego kolejnego roku do momentu uchylenia decyzji stwierdzającej istnienie nadmiernego deficytu Rada oceni, czy dane uczestniczące Państwo Członkowskie podjęło skuteczne działania w odpowiedzi na wniosek Rady zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 9. W takiej corocznej ocenie Rada decyduje zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 11 oraz z zastrzeżeniem art. 13 niniejszego rozporządzenia o zaostrzeniu sankcji, chyba że uczestniczące Państwo Członkowskie zastosuje się do wniosku Rady. Jeżeli zostaje podjęta decyzja o złożeniu dodatkowego depozytu, jest on równy jednej dziesiątej różnicy między deficytem w postaci odsetka PKB w poprzednim roku a wartością bazową w wysokości 3 % PKB.

3. Żaden z depozytów określonych w ust. 1 i 2 nie przekroczy górnej granicy 0,5 % PKB.

Artykuł 13

Depozyt jest z zasady przekształcany zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 11 przez Radę w karę, jeżeli w dwa lata od wydania decyzji wzywającej dane uczestniczące Państwo Członkowskie do złożenia depozytu nadmierny deficyt nie zostanie w opinii Rady skorygowany.

Artykuł 14

Zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 12 Rada uchyla sankcje określone w art. ►M1 104 ◄ ust. 11 akapit pierwszy i drugi w zależności od skali postępu dokonanego przez dane uczestniczące Państwo Członkowskie w korygowaniu nadmiernego deficytu.

Artykuł 15

Zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 12 Rada uchyla wszelkie niezrealizowane sankcje w przypadku uchylenia decyzji stwierdzającej istnienie nadmiernego deficytu. Kary nałożone zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia nie będą zwracane danemu uczestniczącemu Państwu Członkowskiemu.

Artykuł 16

Depozyty określone w art. 11 i 12 niniejszego rozporządzania będą składane w Komisji. Odsetki od depozytów oraz kary określone w art. 13 niniejszego rozporządzenia stanowią pozostałe dochody określone w art. ►M1 269 ◄ Traktatu i będą rozdzielane między uczestniczące Państwa Członkowskie niewykazujące nadmiernego deficytu według oceny dokonanej zgodnie z art. ►M1 104 ◄ ust. 6 w proporcji do ich udziału w całkowitym PNB uprawnionych Państw Członkowskich.







SEKCJA 5

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 17

Do celów niniejszego rozporządzenia oraz dopóki rok budżetowy Zjednoczonego Królestwa nie będzie pokrywał się z rokiem kalendarzowym, przepisy sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozporządzenia będą stosowane wobec Zjednoczonego Królestwa zgodnie z Załącznikiem.

Artykuł 18

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

▼M1









ZAŁĄCZNIK

TERMINY OBOWIĄZUJĄCE ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

1. W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich Państw Członkowskich, Rada, podejmując decyzje zgodnie z sekcjami 2, 3 i 4 niniejszego rozporządzenia, bierze pod uwagę odmienny rok budżetowy Zjednoczonego Królestwa, tak aby decyzje dotyczące Zjednoczonego Królestwa były podejmowane w podobnym momencie roku budżetowego, co decyzje dotyczące innych Państw Członkowskich.

2. Przepisy określone w kolumnie I zastępuje się przepisami określonymi w kolumnie II.



Kolumna I Kolumna II „z zasady, w terminie czterech miesięcy od dat przedstawiania sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93” (art. 3 ust. 3) „z zasady, w terminie sześciu miesięcy od końca roku budżetowego, w którym wystąpił deficyt” „w roku następującym po roku stwierdzenia nadmiernego deficytu” (art. 3 ust. 4) „w roku budżetowym następującym po roku stwierdzenia nadmiernego deficytu” „z zasady, w terminie szesnastu miesięcy od dat przedstawiania sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93” (art. 7) „z zasady, w terminie osiemnastu miesięcy od końca roku budżetowego, w którym wystąpił deficyt” „w poprzednim roku” (art. 12 ust. 1) „w poprzednim roku budżetowym”