1993L0016 — PL — 01.05.2004 — 008.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:









▼B

DYREKTYWA RADY 93/16/EWG

z dnia 5 kwietnia 1993 r.

mająca na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, art. 57 ust. 1 i 2, zdanie pierwsze i trzecie, oraz art. 66, uwzględniając wniosek Komisji, we współpracy z Parlamentem Europejskim ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, obejmująca środki ułatwiające skuteczne wykonywanie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług ( 3 ), oraz dyrektywa 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy ( 4 ), były wielokrotnie i w znaczącym stopniu zmieniane; dla jasności i ze względów praktycznych wyżej wymienione dyrektywy należy ujednolicić; ponadto pożądane jest, by, zbierając te dyrektywy w tekście jednolitym, włączyć do niego dyrektywę Rady 86/457/EWG z dnia 15 września 1986 r., dotyczącą specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej ( 5 ); zgodnie z Traktatem od zakończenia okresu przejściowego zabronione jest stosowanie jakichkolwiek praktyk dyskryminacyjnych ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług; zakaz takich praktyk ze względu na przynależność państwową dotyczący w szczególności udzielania wszelkich zezwoleń wymaganych do wykonywania zawodu lekarza, jak również rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych; niemniej jednak wydaje się pożądane wprowadzenie określonych przepisów dla ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, dotyczących działalności lekarzy; na mocy Traktatu Państwa Członkowskie nie powinny w żadnej formie udzielać pomocy, która mogłaby utrudniać warunki przedsiębiorczości; artykuł 57 ust. 1 Traktatu przewiduje, że zostaną wydane dyrektywy w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; celem niniejszej dyrektywy jest uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny w celu umożliwienia podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie medycyny, oraz uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji specjalistów; w odniesieniu do szkolenia specjalistów pożądane jest wzajemne uznawanie kwalifikacji nabytych w wyniku szkolenia, w przypadku gdy tego rodzaju kwalifikacje, choć nie są warunkiem podjęcia działalności w charakterze specjalisty, uprawniają do posłu giwania się tytułem specjalisty; zmiany w ustawodawstwie Państw Członkowskich pociągnęły za sobą pewne poprawki o charakterze technicznym, niezbędne do tego, żeby uwzględnić w szczególności zmiany w nazwach dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w tych zawodach lub w określeniach niektórych specjalności medycznych, a także powstanie pewnych nowych specjalności medycznych lub zaniechanie praktykowania pewnych dawnych specjalności w niektórych Państwach Członkowskich; pożądane jest ustanowienie środków dotyczących praw nabytych w odniesieniu do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny wydanych przez Państwo Członkowskie oraz zatwierdzania szkolenia, które rozpoczęło się przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy; w odniesieniu do posiadania świadectwa wykształcenia dyrektywa w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów nie zakłada równoważności szkolenia objętego takimi dyplomami, posługiwanie się takimi kwalifikacjami powinno być dozwolone jedynie w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec; w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe Państwa Członkowskie mogą postanowić, że oprócz świadectw szkolenia, osoba, która spełnia wymagane przez dyrektywę warunki szkolenia, zobowiązana jest przedstawić świadectwo, w którym właściwe władze kraju pochodzenia danej osoby lub państwa, z którego przybywa, potwierdzą, że świadectwa takie są równoważne ze świadectwami objętymi zakresem niniejszej dyrektywy; niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich zakazujących spółkom prowadzenia praktyki medycznej lub nakładających na nie pewne warunki prowadzenia takiej praktyki; w przypadku świadczenia usług wymóg rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych ze względu na to, że jest związany z ustalonym i stałym charakterem działalności prowadzonej w kraju przyjmującym, stanowiłby bez wątpienia przeszkodę dla osoby zamierzającej świadczyć usługi z powodu tymczasowego charakteru jej działalności; a zatem wymóg ten należy znieść; jednakże w tym przypadku należy zagwarantować nadzór nad dyscypliną zawodową, leżący w zakresie odpowiedzialności takich organizacji lub instytucji zawodowych; w tym celu należy zagwarantować, z zastrzeżeniem zastosowania art. 62 Traktatu, możliwość nałożenia na beneficjentów obowiazku notyfikacji świadczenia usług do właściwych władz przyjmujacego Państwa Członkowskiego; w odniesieniu do wymagań dotyczących nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii należy dokonać rozróżnienia pomiędzy wymaganiami, jakie należy spełnić, rozpoczynając wykonywanie zawodu, a wymaganiami niezbędnymi przy jego wykonywaniu; w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji dotyczących szkolenia specjalistycznego w dziedzinie medycyny oraz w celu stworzenia wszystkim osobom wykonującym dany zawód i będącym obywatelami Państw Członkowskich jednakowych możliwości w ramach Wspólnoty wydaje się niezbędne skoordynowanie wymagań dotyczących szkolenia specjalistycznego w dziedzinie medycyny; w tym celu należy ustanowić pewne minimalne kryteria dotyczące prawa podejmowania szkolenia specjalistycznego, minimalnego okresu trwania takiego szkolenia, miejsca, gdzie się odbywa, a także nadzoru, jakiemu to szkolenie powinno być poddane; niniejsze kryteria dotyczą wyłącznie specjalności występujących we wszystkich Państwach Członkowskich lub w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich; koordynacja działań będąca przedmiotem niniejszej dyrektywy nie wyklucza dalszej koordynacji; obecnie uznaje się powszechnie potrzebę specjalnego szkolenia lekarzy ogólnych, które umożliwiłoby im lepsze wykonywanie tej funkcji; niniejsza funkcja, która w znacznym stopniu uzależniona jest od znajomości środowiska pacjentów, oprócz odpowiedniego leczenia polega na poradnictwie w sprawie zapobiegania chorobom i ogólnej ochrony zdrowia pacjentów; potrzeba specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej wyniknęła głównie z postępu nauk medycznych, którego rezultatem jest pogłębienie się różnicy między badaniami naukowymi w medycynie i nauczaniem z jednej strony, a ogólną praktyką medyczną z drugiej, także najważniejszych aspektów ogólnej praktyki medycznej nie można już nauczać w zadowalający sposób w ramach obecnego systemu podstawowego szkolenia medycznego w Państwach Członkowskich; niezależnie od korzyści dla samych pacjentów, uznaje się, że lepsze szkolenie w dziedzinie specyficznej funkcji lekarza ogólnego przyczyni się do usprawnienia opieki zdrowotnej, szczególnie przez rozwój bardziej selektywnego podejścia do korzystania z porad specjalistów, laboratoriów oraz innych specjalistycznych ośrodków i urządzeń; lepsze szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej podniesie prestiż lekarza medycyny ogólnej; chociaż niniejsza sytuacja wydaje się mieć charakter nieodwracalny, jej rozwój w poszczególnych Państwach Członkowskich przebiega w zróżnicowanym tempie; pożądane jest zapewnienie, aby w kolejnych etapach zbiegały się różne trendy, jednak bez przyspieszania tego procesu, przez wzgląd na właściwe szkolenie każdego lekarza ogólnego, spełniające szczególne wymagania ogólnej praktyki medycznej; w celu zapewnienia stopniowego wprowadzania tej reformy niezbędne jest, na etapie początkowym, wprowadzenie w każdym Państwie Członkowskim specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej, które spełnia minimalne wymagania ilościowe i jakościowe oraz uzupełnia minimalne podstawowe szkolenie, jakie zgodnie z niniejszą dyrektywą lekarz musi otrzymać; nie ma znaczenia, czy szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej otrzymuje się w ramach lub niezależnie od podstawowego szkolenia medycznego, jak to jest określone w poszczególnych krajach; na drugim etapie należy wprowadzić przepisy uzależniające prowadzenie ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczenia społecznego od ukończenia specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej; następnie należy przedłożyć dalsze propozycje w sprawie ukończenia reformy; niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państw Członkowskich do organizowania własnego systemu zabezpieczenia społecznego i określenia działalności, jaka ma być w ramach takiego systemu prowadzona; na mocy niniejszej dyrektywy koordynacja minimalnych zasad regulujących wydawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, potwierdzających ukończenie specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej, umożliwi wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; na mocy niniejszej dyrektywy, przyjmujące Państwo Członkowskie nie jest uprawnione do wymagania od lekarzy, posiadających dyplomy uzyskane w innym Państwie Członkowskim i uznawane na podstawie niniejszej dyrektywy, ukończenia dodatkowego szkolenia w celu prowadzenia praktyki w ramach systemu zabezpieczenia społecznego, nawet jeżeli ukończenia takiego szkolenia wymaga się od osób posiadających dyplomy w dziedzinie medycyny uzyskane na terytorium tego państwa; przepisy niniejszej dyrektywy w zakresie prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemów zabezpieczeń społecznych będą obowiązywać do dnia 1 stycznia 1995 r. włącznie, a poczynając od tego dnia niniejsza dyrektywa nałoży na wszystkie Państwa Członkowskie obowiązek uzależnienia prowadzenia praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczeń społecznych od przejścia specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej; na mocy niniejszej dyrektywy lekarze, którzy podjęli praktykę przed wyżej wymienionym terminem, muszą mieć prawa nabyte do prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu ubezpieczeń społecznych kraju przyjmującego, nawet jeżeli nie odbyli specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej; koordynacja określona niniejszą dyrektywą dotyczy kształcenia zawodowego lekarzy; jeśli chodzi o kształcenie, większość Państw Członkowskich obecnie nie stosuje rozróżnienia między lekarzami zatrudnionymi w charakterze pracowników najemnych i lekarzami prowadzącymi działalność gospodarczą na własny rachunek; zasady dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, dyscypliny zawodowej lub posługiwania się tytułem zawodowym są lub mogą być stosowane, zależnie od Państwa Członkowskiego, zarówno do osób zatrudnionych jako pracownicy najemni, jak i prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek; działalność lekarzy we wszystkich Państwach Członkowskich uzależniona jest od posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny; działalność taka prowadzona jest zarówno przez osoby pracujące jako pracownicy najemni, jak i prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek lub występujące w obydwu tych rolach w trakcie swojej kariery zawodowej; wydaje się niezbędne, w celu zachęcenia do możliwie swobodnego przemieszczania się osób wykonujących ten zawód w ramach Wspólnoty, objęcie niniejszą dyrektywą również lekarzy zatrudnionych jako pracownicy najemni; niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw, o których mowa w załączniku III część B, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







TYTUŁ I

ZAKRES

Artykuł 1

Niniejszą dyrektywę stosuje się do działalności lekarzy zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek, będących obywatelami Państw Członkowskich.







TYTUŁ II

WZAJEMNE UZNAWANIE DYPLOMÓW, ŚWIADECTW I INNYCH DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH POSIADANIE KWALIFIKACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNY







ROZDZIAŁ I

DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNY

Artykuł 2

Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 23 i ►M5 wymienione w załączniku A ◄ , przez nadanie tym kwalifikacjom, w zakresie prawa do podejmowania i prowadzenia działalności lekarskiej, takiej samej mocy obowiązującej na swym terytorium, jak tym, które ono samo przyznaje.

▼M5 —————

▼B







ROZDZIAŁ II

▼M5

DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI W ZAKRESIE SPECJALNOŚCI LEKARSKICH

Artykuł 4

Każde Państwo Członkowske posiadające w tej dziedzinie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne uzna dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich, przyznanych obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z artykuł 24, 25, 26 i 29, które są wymienione w załącznikach B i C, przyznając takim kwalifikacjom to samo znaczenie na swoim terytorium jak dyplomom, świadectwom i innym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo przyznaje.

Artykuł 5

Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone w artykuł 4 to te, które zostały przyznane przez właściwe władze lub organy wymienione w załączniku B i które odpowiadają do celów związanych z odpowiednim szkoleniem specjalistycznym, kwalifikacjom wymienionym w załączniku C odnośnie do tych Państw Członkowskich, w których szkolenie takie istnieje.

▼B







ROZDZIAŁ III

▼M5 —————

▼B

Artykuł 8

1. Obywatele Państw Członkowskich, pragnący uzyskać jeden z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza dentysty specjalisty, niewymienionych w art. 4 i ►M5 4 ◄ lub wymienionych w art. ►M5 4 ◄ , które nie są wydawane w Państwie Członkowskim, z którego cudzoziemiec przybywa, mogą być zobowiązani przez przyjmujące Państwo Członkowskie do wypełnienia warunków szkolenia ustalonych dla danej specjalizacji, odnoszących się do przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych tego państwa.

2. Jednakże przyjmujące Państwo Członkowskie uwzględni, w całości lub części, okresy szkolenia, o których mowa w art. 1, potwierdzone posiadaniem dyplomu, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, przyznanym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, z którego dany cudzoziemiec pochodzi lub przybywa, pod warunkiem że takie okresy szkolenia odpowiadają okresom szkolenia wymaganym dla danej specjalności w Państwie Członkowskim przyjmującym.

▼M5

Uwzględni także ich doświadczenie zawodowe, dodatkowe kształcenie i ustawiczne kształcenie w zakresie medycyny.

▼M5

3. Właściwe władze lub organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, po zweryfikowaniu zakresu i czasu trwania kształcenia zainteresowanej osoby na podstawie przedstawionych dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, odbytego dodatkowego kształcenia i ustawicznego kształcenia w zakresie medycyny poinformują ją o okresie dodatkowego wymaganego kształcenia i zakresie, jaki obejmuje.

▼M5

4. Państwo Członkowskie podejmie decyzję w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.

▼B







ROZDZIAŁ IV

OKOLICZNOŚCI ZASTANE

Artykuł 9

1. Bez uszczerbku dla ust. 3, w przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny nie spełniają minimalnych wymogów szkolenia określonych w art. 23, każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny wydane przez te Państwa Członkowskie, jeżeli poświadczają rozpoczęcie szkolenia przed:

— 1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii i Portugalii,

— 1 stycznia 1981 r. w Grecji,

— 20 grudnia 1976 r. w innych Państwach Członkowskich,

▼A1

— datą przystąpienia Austrii, Finlandi i Szwecji,

▼A2

— data przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,

▼B

z dołączonym do nich zaświadczeniem stwierdzającym, że osoby te prowadziły, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawianą działalność przynajmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.

2. Bez uszczerbku dla ust. 4, w przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa lub inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych nie spełniają minimalnych wymogów szkolenia określonych w art. 24 i ►M5 26 ◄ , każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające dyplomy, świadectwa lub inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych wydane przez te Państwa Członkowskie, jeżeli poświadczają rozpoczęcie szkolenia przed:

— 1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii i Portugalii,

— 1 stycznia 1981 r. w Grecji,

— 20 grudnia 1976 r. w pozostałych Państwach Członkowskich,

▼A1

— datą przystąpienia Austrii, Finlandi i Szwecji,

▼A2

— data przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

▼B

Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby do dyplomów, świadectw i innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych dołączone było zaświadczenie wydane przez właściwe władze lub instytucje Państwa Członkowskiego, z którego dany cudzoziemiec pochodzi, potwierdzające, że posiadacz świadectwa w zakresie specjalizacji medycznych był zaangażowany we wspomnianą działalność przez okres dwa razy dłuższy niż okres stanowiący różnicę między okresem szkolenia specjalistycznego w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi, lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywa, i minimalnymi wymogami dotyczącymi okresu szkolenia określonymi w tytule III, jeżeli okresy te nie są równe minimalnym okresom szkolenia określonym w art. 26 i ►M5 26 ◄ .

Jednak jeżeli w okresie poprzedzającym daty wymienione w akapicie pierwszym Państwo Członkowskie wymagało minimalnego okresu szkolenia krótszego niż ten, o którym mowa w art. 26 i ►M5 26 ◄ , różnica wspomniana w akapicie drugim może zostać określona jedynie w odniesieniu do minimalnego okresu szkolenia określonego przez to państwo.

▼M5

2a. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich przyznane w Hiszpanii lekarzom, którzy odbyli przeszkolenia specjalistyczne przed dniem 1 stycznia 1995 r., które nie były zgodne z wymogami dotyczącymi specjalizacji ustanowionymi w artykuł 24-27, jeśli dowody zostaną przedstawione łącznie z zaświadczeniem przyznanym przez właściwe władze w Hiszpanii poświadczającym fakt zdania przez zainteresowaną osobę testu sprawdzającego szczególne kwalifikacje zawodowe, organizowanego w związku ze specjalnymi środkami prawnymi przewidzianymi w królewskim dekrecie 1497/99 w celu weryfikacji, czy zainteresowana osoba posiada wiedzę i kwalifikacje porównywalne z posiadanymi przez lekarzy, którzy posiadają specjalizacje lekarskie określone w przypadku Hiszpanii w artykuł 5 ust. 3 oraz w artykuł 7 ust. 2.

▼B

3. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, posiadających dyplomy, świadectwa i inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, uznające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które to wykształcenie nie odpowiada całości minimalnych wymogów szkoleniowych ustanowionych w art. 23, Państwa Członkowskie inne niż Niemcy uznają takie dyplomy, świadectwa i inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczające, jeżeli dokumenty te:

— uznają szkolenie rozpoczęte przed zjednoczeniem Niemiec,

— nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza na całym terytorium Niemiec, na tych samych zasadach, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które są wydawane przez właściwe władze niemieckie, określone w ►M5 załącznika A ◄ ,

— jest do nich dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze niemieckie, stwierdzające, że osoby te wykonywały w Niemczech, rzeczywiście i w sposób zgodny z prawem, omawiany zawód przynajmniej przez trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających datę wydania zaświadczenia.

4. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza specjalisty, uznające wykształcenie nabyte na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, które to wykształcenie nie odpowiada całości minimalnych wymogów wykształcenia ustanowionych w art. 24 i ►M5 26 ◄ , Państwa Członkowskie, inne niż Niemcy, uznają powyższe dyplomy, świadectwa i inne dowody potwierdzające posiadanie kwalifikacji za wystarczające, jeżeli dokumenty te:

— uznają szkolenie rozpoczęte przed 3 kwietnia 1992 r., oraz

— nadają prawo do wykonywania zawodu lekarza specjalisty na całym terytorium Niemiec, na takich samych zasadach jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które wydawane są przez odpowiednie władze niemieckie, określone w art. 5 i ►M5 5 ◄ .

Państwa Członkowskie mogą jednak wymagać, by do takich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji dołączono zaświadczenie wydane przez właściwe władze lub instytucje niemieckie, stwierdzające, że dana osoba wykonywała zawód lekarza specjalisty przez okres dwa razy dłuższy niż okres stanowiący różnicę między okresem szkolenia specjalistycznego odbytego na terytorium Niemiec i minimalną długością szkolenia określoną w tytule III, jeżeli nie spełniają one minimalnych wymogów dotyczących długości szkolenia określonych w art. 26 i ►M5 26 ◄ .

5. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie medycyny lub specjalizacji medycznych nie odpowiadają kwalifikacjom lub opisowi specjalizacji określonych w ►M5 załącznika A ◄ , 5 lub art. ►M5 5 ◄ , każde Państwo Członkowskie uzna za wystarczające dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydanych przez te Państwa Członkowskie, wraz z zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub instytucje. Zaświadczenie potwierdza, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w zakresie medycyny lub specjalizacji medycznych zostały wydane po uzyskaniu wykształcenia zgodnie z przepisami tytułu III, o których mowa odpowiednio w art. 2, 4 lub ►M5 4 ◄ , i są uznawane przez Państwo Członkowskie, które je przyznało, za potwierdzenie kwalifikacji lub opisu specjalizacji określonych odpowiednio w ►M5 załącznika A ◄ , 5 lub art. ►M5 5 ◄ .

6. Państwa Członkowskie, które uchyliły przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące wydawania dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie neuropsychiatrii, radiologii, chirurgii klatki piersiowej, chirurgii naczyniowej, chirurgii gastroenterologicznej, hematologii, fizjoterapii lub medycyny tropikalnej, podejmując jednocześnie kroki mające na celu zapewnienie swoim obywatelom możliwości wykonywania wcześniej nabytych uprawnień, powinny również stosować te same procedury w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich, pod warunkiem iż posiadane przez nich dyplomy, świadectwa lub inne dowody potwierdzające kwalifikacje z dziedziny neuropsychiatrii, radiologii, chirurgii klatki piersiowej, chirurgii naczyniowej, chirurgii gastroenterologicznej, hematologii, fizjoterapii lub medycyny tropikalnej są zgodne z wymogami określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu lub w art. 24, 25 i 26, o ile wspomniane powyżej dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały wydane przed dniem, w którym przyjmujące Państwo Członkowskie zaprzestało wydawania takich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w wyżej wymienionych specjalizacji.

7. Daty uchylenia przez zainteresowane Państwa Członkowskie nie przyjęły przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych związanych z przyznawaniem dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, o których mowa w ust. 6, umieszczone są w załączniku II.

▼A2

Artykuł 9a

1. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w byłej Czechosłowacji przed 1 stycznia 1993 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Republiki Czeskiej potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak czeskie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych, jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Republiki Czeskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

2. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w byłym Związku Radzieckim przed 20 sierpnia 1991 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Estonii potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak estońskie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych, jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Estonii przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

3. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w byłym Związku Radzieckim przed 21 sierpnia 1991 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Łotwy potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak łotewskie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Łotwy przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

4. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w byłym Związku Radzieckim przed 11 marca 1990 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Litwy potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak litewskie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych, jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Litwy przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

5. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w byłej Czechosłowacji przed 1 stycznia 1993 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Słowacji potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak słowackie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych, jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Słowacji przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

6. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych były wydane, lub których kształcenie rozpoczęło się w Jugosławii przed 25 czerwca 1991 r., każde Państwo Członkowskie uzna te dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych jako wystarczający dowód, jeżeli władze Słowenii potwierdzą, że kwalifikacje te mają na ich terytorium taką samą moc prawną jak słoweńskie kwalifikacje w zakresie medycyny i specjalizacji medycznych, jeśli chodzi o dostęp do zawodów medycznych i prowadzenia praktyki medycznej. Do potwierdzenia tego musi być dołączone zaświadczenie wydane przez ten sam organ stwierdzające, że ci obywatele Państw Członkowskich prowadzili rzeczywiście i zgodnie z prawem przedmiotową działalność na terytorium Słowenii przez co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat przed dniem wydania zaświadczenia.

▼B







ROZDZIAŁ V

UŻYWANIE TYTUŁU OKREŚLAJĄCEGO WYKSZTAŁCENIE

Artykuł 10

1. Z zastrzeżeniem art. 19, przyjmujące Państwa Członkowskie zagwarantują, że obywatele Państw Członkowskich, spełniający warunki określone w art. 2, 4, ►M5 4 ◄ i 9, mają prawo do używania tytułu określającego wykształcenie, lub, w stosowanych przypadkach, jego skrótu, obowiązującego w Państwie Członkowskim ich pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywają, w języku tego państwa. Przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać, aby ten tytuł był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która go nadała.

2. Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w Państwie Członkowskim, z którego dany obywatel pochodzi lub przybywa, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem wymagającym w tym państwie dodatkowego szkolenia, a którego zainteresowana osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od tej osoby używania tytułu obowiązującego w Państwie Członkowskim, z którego ona pochodzi lub przybywa, w odpowiedniej formie określonej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.







ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY UŁATWIAJĄCE SKUTECZNE WYKONYWANIE PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG W ODNIESIENIU DO LEKARZY







A.

Przepisy szczególnie odnoszące się do prawa przedsiębiorczości

Artykuł 11

1. Przyjmujące Państwo Członkowskie, które wymaga od swoich obywateli dowodu nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii przy podejmowaniu przez nich po raz pierwszy działalności lekarza, uzna za wystarczające, w odniesieniu do obywateli innych Państw Członkowskich, zaświadczenie wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub Państwa Członkowskiego, z którego przybywa cudzoziemiec, potwierdzające, że zostały spełnione wymogi Państwa Członkowskiego dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, niezbędne do podjęcia wspomnianej działalności.

2. Jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, nie wymaga dowodów nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii od osób zamierzających podjąć działalność po raz pierwszy, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od obywateli Państwa Członkowskiego pochodzenia lub Państwa Członkowskiego, z którego przybywa cudzoziemiec, wyciągu z rejestru sądowego lub w razie jego braku, równoważnego dokumentu wystawionego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia lub Państwa Członkowskiego, z którego przybywa cudzoziemiec.

3. Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, które może mieć wpływ na podjęcie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec.

Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, sprawdzi wiarygodność stanu faktycznego. Władze tego państwa zadecydują o charakterze i zakresie dochodzenia, które należy podjąć, i zawiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o ewentualnych dalszych działaniach, jakie podejmą w odniesieniu do świadectw lub dokumentów przez siebie wystawionych.

4. Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.

Artykuł 12

1. Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim obowiązują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne ustanawiające wymogi co do nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, w tym przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego w przypadku poważnego naruszenia etyki zawodowej lub skazania za przestępstwo w związku z wykonywaniem działalności lekarza, Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, przekaże przyjmującemu Państwu Członkowskiemu wszelkie niezbędne informacje o środkach lub postępowaniu dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym podjętych wobec danej osoby, lub o karach za przestępstwa wymierzonych jej w czasie wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego ona przybywa.

2. Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie posiada szczegółowe informacje na temat ważnego zdarzenia, zaistniałego poza jego terytorium, a które może mieć wpływ na prowadzenie działalności na jego terytorium, może poinformować o tym zdarzeniu Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec.

Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, sprawdzi wiarygodność stanu faktycznego. Władze tego państwa zadecydują o charakterze i zakresie dochodzenia, które należy podjąć, i zawiadomią przyjmujące Państwo Członkowskie o ewentualnych dalszych działaniach, jakie podejmą w związku z informacjami przekazanymi zgodnie z ust. 1.

3. Państwa Członkowskie zapewniają poufność przekazywanych informacji.

Artykuł 13

Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć lub prowadzić działalność lekarza, świadectwa o stanie zdrowia fizycznego lub psychicznego, państwo to uznaje jako wystarczający dowód dokument wymagany w Państwie Członkowskim pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywa cudzoziemiec.

Jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia lub Państwo Członkowskie, z którego przybywa cudzoziemiec, nie nakłada tego rodzaju wymogów na osoby zamierzające podjąć lub wykonywać daną działalność, przyjmujące Państwo Członkowskie uznaje za wystarczające takiemu obywatelowi świadectwo wydane przez właściwe władze tego państwa, jako odpowiadające świadectwom wydawanym w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Artykuł 14

Dokumenty wydane zgodnie z art. 11, 12 i 13 nie mogą być przedkładane po upływie trzech miesięcy od daty ich wystawienia.

Artykuł 15

1. Postępowanie w sprawie uzyskania zezwolenia przez osobę zainteresowaną podjęciem działalności lekarza na podstawie art. 11, 12 i 13, musi zostać ukończone jak najszybciej, nie później jednak niż w trzy miesiące po przedłożeniu wszystkich dokumentów dotyczących tej osoby, z zastrzeżeniem opóźnień wynikających z odwołań złożonych po zakończeniu postępowania.

2. w przypadkach określonych w art. 11 ust. 3 oraz art. 12 ust. 2 wniosek o powtórne zbadanie sprawy zawiesza bieg terminu określonego w ust. 1.

Państwo Członkowskie, do którego zwrócono się o konsultację, udziela odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy.

Po otrzymaniu odpowiedzi lub po upływie tego terminu przyjmujące Państwo Członkowskie kontynuuje postępowanie określone w ust. 1.

Artykuł 16

Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swych obywateli, zamierzających podjąć lub wykonywać działalność lekarza, złożenia przysięgi lub uroczystego oświadczenia, a forma takiej przysięgi lub oświadczenia nie może być użyta przez obywateli innych Państw Członkowskich, to Państwo Członkowskie zapewni możliwość złożenia przysięgi lub oświadczenia w stosownej i równoważnej formie.







B.

Przepisy szczególne odnoszące się do świadczenia usług

Artykuł 17

1. Jeżeli Państwo Członkowskie wymaga od swych obywateli, zamierzających podjąć lub wykonywać działalność lekarza, zezwolenia, członkostwa albo rejestracji w organizacjach lub organach zawodowych, państwo to zwolni z tego wymogu obywateli Państw Członkowskich w przypadku świadczenia przez nich usług.

Zainteresowana osoba świadczy usługi, posiadając takie same prawa i obowiązki, jak obywatele przyjmującego Państwa Członkowskiego; w szczególności podlega przepisom dotyczącym wykonywania zawodu lub administracyjnym obowiązującym w tym Państwie Członkowskim.

W tym celu oraz w uzupełnieniu oświadczenia, przewidzianego w ust. 2, dotyczącego świadczenia usług, Państwo Członkowskie może, w celu umożliwienia stosowania przepisów dotyczących etyki zawodowej obowiązujących na jego terytorium, wymagać albo automatycznej tymczasowej rejestracji lub członkostwa pro forma w organie lub organizacji zawodowej albo, alternatywnie, wpisu do rejestru, pod warunkiem że rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje opóźnień czy też w inny sposób nie utrudni świadczenia usług albo też nie obciąży osoby świadczącej usługi dodatkowymi kosztami.

Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie podejmuje środki przewidziane w akapicie drugim lub uzyska informacje o zdarzeniach naruszających te przepisy, niezwłocznie powiadomi o tym Państwo Członkowskie, w którym dana osoba prowadzi działalność.

2. Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od zainteresowanej osoby złożenia przed właściwymi władzami uprzedniego oświadczenia dotyczącego świadczenia przez nią usług, jeżeli łączy się to z czasowym pobytem na terytorium tego Państwa.

W nagłych przypadkach niniejsze oświadczenie może być złożone niezwłocznie po wykonaniu usług.

3. Zgodnie z ust. 1 i 2 przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od zainteresowanej osoby, aby dostarczyła dokument lub dokumenty zawierające następujące informacje:

— oświadczenie określone w ust. 2,

— zaświadczenie stwierdzające, że zainteresowana osoba, zgodnie z prawem, prowadzi określoną działalność w Państwie Członkowskim, w którym posiada siedzibę,

— zaświadczenie stwierdzające, że osoba posiada jeden lub więcej dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji odpowiednich do świadczenia usług, o których mowa w niniejszej dyrektywie.

4. Dokument lub dokumenty wymienione w ust. 3 nie mogą być przedkładane później niż w 12 miesięcy od daty ich wydania.

5. Jeżeli Państwo Członkowskie czasowo lub na stałe pozbawia, w całości lub części, jednego ze swych obywateli lub obywatela innego Państwa Członkowskiego mającego siedzibę na jego terytorium, prawa do wykonywania działalności lekarza, Państwo to, zależnie od okoliczności, zapewnia tymczasowe lub stałe unieważnienie zaświadczenia określonego w ust. 3 tiret drugie.

Artykuł 18

Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim wymagana jest rejestracja w publicznej instytucji ubezpieczenia społecznego w celu rozliczeń z organami ubezpieczeniowymi rachunków związanych z usługami świadczonymi osobom ubezpieczonym w ramach systemu ubezpieczeń społecznych, takie Państwo Członkowskie zwalnia z tego wymogu obywateli Państw Członkowskich mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w przypadkach gdy świadczenie takich usług wymaga od zainteresowanej osoby odbywania podróży.

Jednakże zainteresowane osoby przekażą tym organizacjom informacje o świadczonych usługach przed lub, w nagłych przypadkach, po wykonaniu usług.







C.

Przepisy wspólne dla prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług

Artykuł 19

Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie tytułu zawodowego związanego z działalnością lekarza podlega prawnej regulacji, obywatele innych Państw Członkowskich, spełniający warunki określone w art. 2 oraz art. 9 ust. 1 i ust. 3 oraz ust. 5, używają tytułu zawodowego w przyjmującym Państwie Członkowskim, które odpowiada wymogom kwalifikacyjnym oraz używają jego skrótu.

Akapit pierwszy dotyczy również posługiwania się tytułami zawodowymi lekarza specjalisty przez te osoby, które spełniają warunki określone w art. 4, art. ►M5 4 ◄ i art. 9 ust. 2, 4,5 i 6.

Artykuł 20

1. Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu umożliwienia zainteresowanym osobom uzyskania informacji o przepisach prawnych dotyczących zdrowia i ubezpieczeń społecznych oraz dotyczących etyki zawodowej, obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.

W tym celu Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki informacji, w których takie osoby mogłyby uzyskać niezbędne informacje. W przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od nich skontaktowania się z tymi ośrodkami.

2. Państwa Członkowskie mogą utworzyć ośrodki, o których mowa w ust. 1, przy odpowiednich wyznaczonych do tego organach władzy i instytucjach.

3. Państwa Członkowskie zadbają o to, by, w razie potrzeby, osoby zainteresowane posiadały, w interesie własnym i w interesie swoich pacjentów, znajomość języka konieczną do wykonywania zawodu w kraju przyjmującym.

Artykuł 21

Państwa Członkowskie, które wymagają od swoich obywateli ukończenia szkolenia przygotowawczego uprawniającego do wykonywania zawodu lekarza w ramach systemu ubezpieczeń społecznych, mogą nałożyć takie same wymogi na obywateli innych Państw Członkowskich na okres pięciu lat, począwszy od dnia 20 czerwca 1975 r. Okres szkolenia nie może jednak trwać dłużej niż sześć miesięcy.

Artykuł 22

W przypadku uzasadnionych wątpliwości przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od właściwych władz innego Państwa Członkowskiego potwierdzenia autentyczności dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie i określonych w rozdz. I–IV tytułu II, jak również potwierdzenia, że zainteresowana osoba spełnia wszystkie wymogi dotyczące szkolenia określone w tytule III.







TYTUŁ III

KOORDYNACJA PRZEPISÓW USTAWOWYCH, WYKONAWCZYCH LUB ADMINISTRACYJNYCH W ODNIESIENIU DO DZIAŁALNOŚCI LEKARZY

Artykuł 23

1. Państwa Członkowskie wymagają od osób zamierzających podjąć lub wykonywać zawód lekarza dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, o których mowa w załącznika A, gwarantującego, że w czasie okresu szkoleniowego osoba zainteresowana uzyskała:

a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się medycyna i dobre zrozumienie metod naukowych, w tym zasad dokonywania pomiarów funkcji biologicznych, oceny naukowo udowodnionych stanów faktycznych i analizy danych;

b) odpowiednie zrozumienie struktury, funkcji i zachowania osób zdrowych i chorych, a także zależności pomiędzy stanem zdrowia i warunkami społecznymi i fizycznymi osoby ludzkiej;

c) odpowiednią wiedzę w zakresie dyscyplin klinicznych i praktyki klinicznej dającą danej osobie pełny obraz medyczny schorzeń fizycznych i psychicznych z punktu widzenia profilaktyki, diagnostyki i terapii oraz rozrodczości;

d) odpowiednie szpitalne doświadczenie kliniczne uzyskane pod odpowiednim nadzorem.

2. Pełny okres medycznego szkolenia tego rodzaju będzie obejmował co najmniej kurs sześcioletni lub 5 500 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych prowadzonych na uniwersytecie lub pod nadzorem uniwersytetu.

3. Aby zostać przyjętym na takie szkolenie, kandydat musi posiadać dyplom lub zaświadczenie, uprawniające go do wstępu na dany kierunek studiów na uniwersytecie w Państwie Członkowskim.

4. W przypadku osób, które rozpoczęły szkolenie przed dniem 1 stycznia 1972 r., szkolenie, o którym mowa w ust. 2, może obejmować sześciomiesięczne szkolenie praktyczne w pełnym wymiarze na poziomie uniwersyteckim, nadzorowane przez właściwe władze.

5. Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie narusza uprawnień, jakie mogą zostać przyznane przez Państwa Członkowskie zgodnie z normami prawnymi obowiązującymi na ich terytorium, pozwalające posiadaczom dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które nie zostały uzyskane w Państwie Członkowskim, do podjęcia i prowadzenia działalności lekarza.

▼M5

6. Kształcenie ustawiczne zapewni, zgodnie z regulacjami obowiązującymi w każdym Państwie Członkowskim, że osoby, które ukończyły studia, będą mogły nadążać za postępem w medycynie.

▼B

Artykuł 24

1. Państwa Członkowskie zagwarantują, że szkolenie prowadzące do uzyskania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych spełnia co najmniej następujące wymogi:

▼M5

a) będzie wymagać pomyślnego ukończenia sześcioletnich studiów w ramach kształcenia określonego w artykuł 23, w trakcie których zostanie nabyta właściwa wiedza w zakresie medycyny ogólnej;

▼B

b) obejmuje szkolenie teoretyczne i praktyczne;

c) jest to kurs w pełnym wymiarze godzin nadzorowany przez właściwe władze lub instytucje zgodnie z załącznikiem I pkt. 1;

d) jest prowadzone w ośrodku uniwersyteckim, klinice lub, w razie potrzeby, zakładzie zdrowotnym zatwierdzonym w tym celu przez właściwe władze lub instytucje;

e) wiąże się z osobistym uczestnictwem lekarza kształcącego się na specjalistę w działalności i obowiązkach danej jednostki.

2. Państwa Członkowskie uzależniają nadawanie dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych od posiadania jednego z dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie medycyny, o których mowa w art. 23. Wydanie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego specjalizację w zakresie stomatologii, chirurgii jamy ustnej i chirurgii twarzowo-szczękowej (podstawowe szkolenie medyczne i stomatologiczne) jest uzależnione również od posiadania jednego z dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje lekarza dentysty, o których mowa w art. 1 dyrektywy 78/687/EWG.

Artykuł 25

1. Bez uszczerbku dla zasady szkolenia w pełnym wymiarze godzin, określonej w art. 24 ust. 1 lit. c) i do chwili podjęcia przez Komisję decyzji zgodnie z ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na szkolenie specjalistyczne w niepełnym wymiarze godzin, na warunkach zatwierdzonych przez właściwe władze krajowe w przypadku, gdy szkolenie w pełnym wymiarze byłoby niepraktyczne z uzasadnionych, indywidualnych powodów.

2. Szkolenie w niepełnym wymiarze godzin będzie prowadzone zgodnie z załącznikiem I pkt. 2 niniejszej dyrektywy, na poziomie jakościowo odpowiadającym szkoleniu w pełnym wymiarze godzin. Poziom szkolenia nie będzie zaniżony czy to z powodu tego, że jest prowadzone w niepełnym wymiarze, czy to z powodu prowadzenia prywatnej, dochodowej działalności zawodowej.

Całkowity czas trwania szkolenia specjalistycznego nie może zostać ograniczony w przypadku, jeżeli jest prowadzone w niepełnym wymiarze godzin.

3. Najpóźniej do dnia 25 stycznia 1989 r. Rada podejmie decyzję, czy przepisy ust. 1 i 2 należy utrzymać czy zmienić, w świetle ponownej analizy sytuacji i na wniosek Komisji, z uwzględnieniem faktu, że możliwość szkolenia w niepełnym wymiarze godzin należy utrzymać w pewnych okolicznościach, które będą przeanalizowane w odniesieniu do każdej specjalności oddzielnie.

Szkolenie w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 1983 r., można ukończyć zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązującymi przed tą datą.

▼M5

Artykuł 26

Państwa Członkowskie posiadające w tej dziedzinie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne zagwarantują, że minimalne okresy szkoleń specjalistycznych nie mogą być krótsze od okresów przewidzianych w załączniku C dla każdego szkolenia. Taki minimalny okres szkolenia zostanie zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w artykuł 44a ust. 3.

▼B

Artykuł 28

Jako rozwiązanie przejściowe i nienaruszające przepisów art. 24 ust. 1 lit. c) i art. 25 Państwa Członkowskie, których przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przewidywały szkolenie specjalistyczne w niepełnym wymiarze godzin w dniu 20 czerwca 1975 r., nadal mogą stosować te przepisy w stosunku do kandydatów, którzy rozpoczęli szkolenie specjalistyczne najpóźniej dnia 31 grudnia 1983 r.

Każde przyjmujące Państwo Członkowskie ma prawo wymagać od osób korzystających z przepisów akapitu pierwszego przedłożenia, oprócz dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, zaświadczenia stwierdzającego, że przez okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia zgodnie z prawem wykonywały czynności lekarza specjalisty w danej dziedzinie.

Artykuł 29

Jako rozwiązanie przejściowe i nienaruszające przepisów art. 24 ust. 2:

a) co się tyczy Luksemburga i w odniesieniu jedynie do dyplomów wydanych w Luksemburgu, których dotyczy ustawa z 1939 r. o nadawaniu stopni uniwersyteckich i naukowych, wydanie zaświadczenia specjalisty jest uzależnione jedynie od posiadania dyplomu doktora medycyny, chirurgii i położnictwa przyznawanego przez Luksemburską Państwową Komisję Egzaminacyjną;

b) co się tyczy Danii i w odniesieniu jedynie do dyplomów lekarzy wymaganych przez prawo, przyznawanych przez wydział medycyny uniwersytetu duńskiego zgodnie z dekretem ministra spraw wewnętrznych z dnia 14 maja 1970 r., wydanie zaświadczenia specjalisty jest uzależnione jedynie od posiadania wyżej wymienionych dyplomów.

Dyplomy, o których mowa w lit. a) i b), mogą być przyznawane kandydatom, którzy rozpoczęli szkolenie przed dniem 20 grudnia 1976 r.







TYTUŁ IV

SPECJALISTYCZNE SZKOLENIE W ZAKRESIE OGÓLNEJ PRAKTYKI MEDYCZNEJ

▼M5

Artykuł 30

Każde Państwo Członkowskie, które prowadzi pełne kształcenie określone w artykuł 23, na swoim własnym terytorium ustanowi specjalne kształcenie w zakresie medycyny rodzinnej spełniające wymagania co najmniej tak samo rygorystyczne, jak ustanowione w artykuł 31 i 32, w taki sposób, aby pierwsze dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane po ukończeniu kursu zostały wydane nie później niż dnia 1 stycznia 2006 r.

▼B

Artykuł 31

1. Specjalistyczne szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej, określone w art. 30, musi spełniać następujące minimalne wymagania:

a) dostęp do niego jest uzależniony od ukończenia przynajmniej sześcioletnich studiów w ramach szkolenia określonego w art. 23;

▼M5

b) będzie to pełnowymiarowy kurs, trwający co najmniej trzy lata, i odbywać się będzie pod nadzorem właściwych władz i organów;

▼B

c) ma mieć charakter raczej praktyczny niż teoretyczny; szkolenie praktyczne będzie prowadzone, z jednej strony, przez okres co najmniej sześciu miesięcy w zatwierdzonym szpitalu lub klinice z odpowiednim wyposażeniem i o odpowiednim zakresie usług, a z drugiej strony przez okres co najmniej sześciu miesięcy w zatwierdzonych placówkach ogólnej praktyki medycznej lub ośrodkach, w których zapewnia się podstawową opiekę medyczną; jest prowadzony na podstawie kontaktu z innymi ośrodkami zdrowia lub instytucjami zajmującymi się ogólną praktyką medyczną; jednakże, bez uszczerbku dla podstawowych okresów szkolenia, szkolenie praktyczne może być prowadzone przez okres najwyżej sześciu miesięcy w innych zatwierdzonych ośrodkach zdrowia lub instytucjach zajmujących się ogólną praktyką medyczną,

d) pociąga to za sobą osobisty udział kapitałowy osoby pobierającej naukę w działalności zawodowej i obowiązkach osób, z którymi pracuje.

▼M5

2. W przypadku gdy kurs kształcenia określony w artykuł 23 obejmuje praktyczne kształcenie w uznanym szpitalu lub przychodni wyposażonej we właściwy sprzęt i świadczącej usługi w zakresie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonym gabinecie lekarza ogólnego lub innym uznanym ośrodku, w którym lekarze świadczą podstawową opiekę zdrowotną, czas trwania kształcenia może być wliczony, z zastrzeżeniem maksymalnego okresu jednego roku, do okresu ustanowionego w ust. 1 lit. b). Możliwość ta będzie dostępna jedynie dla Państwa Członkowskiego, w którym dnia 1 stycznia 2001 r. okres specjalnego kształcenia w praktyce lekarza ogólnego wynosi dwa lata.

W przypadku gdy Komisja odnotuje, że dla Państwa Członkowskiego, gdy ten ustęp jest stosowany, wynikają większe trudności odnoszące się do poziomu kształcenia wskazanego w ust. 1 lit. b), przyjmie opinię Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, ustanowionego decyzją Rady 75/365/EWG ( 6 ) i poinformuje Parlament Europejski oraz Radę. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, gdzie właściwe, propozycje mające na celu większą koordynację okresu specjalnego kształcenia w zakresie medycyny ogólnej.

▼B

3. Państwa Członkowskie uzależniają wydanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji przyznanych po ukończeniu szkolenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej od posiadania przez kandydata dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji. określonych w ►M5 załącznika A ◄ .

Artykuł 32

Jeżeli w dniu 22 września 1986 r. Państwo Członkowskie prowadziło szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej z wykorzystaniem doświadczenia w zakresie medycyny ogólnej, uzyskanego przez lekarza w jego własnym gabinecie pod kierunkiem osoby upoważnionej do nadzoru takiego szkolenia, Państwo Członkowskie może utrzymać ten rodzaj szkolenia na zasadzie eksperymentu, pod warunkiem że szkolenie to:

— jest zgodne z art. 31 ust. 1 lit. a) i art. 31 ust. 1 lit. b), i art. 31 ust. 3,

— czas jego trwania jest równy dwukrotnej różnicy pomiędzy okresem ustanowionym w art. 31 ust. 1 lit. b) i sumą okresów ustanowionych w tiret trzecim niniejszego artykułu,

— obejmuje okres szkolenia w zatwierdzonym szpitalu lub klinice z odpowiednim wyposażeniem i o odpowiednim zakresie usług oraz okres szkolenia w zatwierdzonej placówce ogólnej praktyki medycznej lub w ośrodku, w przypadku gdy lekarze zapewniają podstawową opiekę medyczną; począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., każdy z tych okresów będzie wynosił co najmniej sześć miesięcy.

Artykuł 33

Na podstawie nabytego doświadczenia i w świetle postępów w szkoleniu w zakresie ogólnej praktyki medycznej Komisja przedłoży Radzie najpóźniej do dnia 1 stycznia 1996 r. sprawozdanie w sprawie wykonania artykułu 31 i 32 oraz odpowiednie wnioski w celu uzyskania dalszej harmonizacji szkolenia lekarzy ogólnych.

Rada podejmuje działanie na podstawie tych wniosków, zgodnie z procedurami przewidzianymi w Traktacie, przed dniem 1 stycznia 1997 r.

Artykuł 34

1. Bez uszczerbku dla zasady szkolenia w pełnym wymiarze godzin, określonej w art. 31 ust. 1 lit. b), Państwa Członkowskie mogą, oprócz szkolenia w pełnym wymiarze godzin, wyrazić zgodę na specjalne szkolenie w niepełnym wymiarze godzin w zakresie ogólnej praktyki medycznej, w przypadku gdy zostaną spełnione poniższe warunki:

— całkowity okres szkolenia nie może być skrócony z powodu następującego po nim szkolenia w niepełnym wymiarze godzin,

— tygodniowy okres szkolenia nie może być krótszy niż ►M5 50 % ◄ szkolenia w pełnym wymiarze godzin,

— szkolenie w niepełnym wymiarze godzin musi obejmować pewne okresy w pełnym wymiarze godzin, zarówno szkolenia prowadzonego w szpitalu lub klinice, jak i szkolenia w zatwierdzonych placówkach praktyki medycznej lub w ośrodkach, w których zapewnia się podstawową opiekę medyczną. Liczba i czas trwania okresów, w których odbywa się szkolenie w pełnym wymiarze godzin, powinny być takie, żeby zapewnić odpowiednie przygotowanie do skutecznego wykonywania ogólnej praktyki medycznej.

2. Poziom szkolenia w niepełnym wymiarze godzin musi być na poziomie jakościowym równym poziomowi szkolenia w pełnym wymiarze godzin i prowadzić do uzyskania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30.

Artykuł 35

1. Niezależnie od wszelkich uznawanych przez siebie praw nabytych, Państwa Członkowskie mogą wydać dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30 lekarzowi, który nie ukończył szkolenia, o którym mowa w art. 31 i 32, ale który posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, stwierdzające ukończenie innego dodatkowego szkolenia; jednakże Państwa Członkowskie mogą wydawać takie dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji tylko w wypadku, gdy poświadczają one poziom umiejętności odpowiadający temu po ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 31 i 32.

2. Państwa Członkowskie, przyjmując własne przepisy zgodnie z ust. 1, określą zakres, w jakim dodatkowe szkolenie ukończone przez kandydata i jego doświadczenie zawodowe mogą być brane pod uwagę zamiast szkolenia określonego w artykułach 31 i 32.

Państwa Członkowskie mogą wydawać dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określonych w art. 30, jedynie w przypadku, gdy kandydat ma co najmniej sześciomiesięczne doświadczenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej, uzyskane w placówce ogólnej praktyki medycznej lub w przypadku gdy lekarze w ośrodku zapewniają podstawową opiekę medyczną, o czym mowa w art. 31 ust. 1 lit. c).

Artykuł 36

1. Począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., zależnie od nabytych praw, każde Państwo Członkowskie uzależni wykonywanie ogólnej praktyki medycznej w ramach swojego systemu zabezpieczenia społecznego od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30.

Jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić od tego obowiązku osoby, które odbywają specjalistyczne szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej.

2. Każde Państwo Członkowskie określi uznawane przez siebie prawa nabyte. Jednakże uzna prawo do wykonywania działalności w zakresie ogólnej praktyki medycznej w ramach własnego systemu zabezpieczenia społecznego bez dyplomów, świadectw lub innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji określonych w art. 30 jako nabyte przez tych wszystkich lekarzy, którzy w dniu 31 grudnia 1994 r. mają takie prawo na podstawie art. 1-20 i którzy w tym dniu mieszkają na terytorium tego państwa na mocy art. 2 lub art. 9 ust. 1.

3. Każde Państwo Członkowskie może stosować przepisy ust. 1 przed dniem 1 stycznia 1995 r., pod warunkiem że każdy lekarz, który ukończył szkolenie, określone w art. 23, w innym Państwie Członkowskim, będzie mógł ustanowić praktykę na terytorium tego Państwa do dnia 31 grudnia 1994 r. i prowadzić ją w ramach jego systemu zabezpieczenia społecznego na mocy art. 2 lub art. 9 ust. 1

4. Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wydadzą na wniosek zainteresowanego lekarza mającego prawa nabyte na mocy ust. 2 świadectwo dające mu prawo prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego bez dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje, określonych w art. 30.

5. Ustęp 1 nie narusza możliwości, jaką mają Państwa Członkowskie na mocy własnych przepisów i w odniesieniu do swojego terytorium, do przyznawania prawa prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczeń społecznych osobom, które nie mają dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających wykształcenie medyczne i specjalne wykształcenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej, uzyskanych w obu przypadkach w Państwach Członkowskich, ale które mają dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty, jednego lub obydwu rodzajów, potwierdzające wykształcenie uzyskane w Państwie niebędącym Państwem Członkowskim.

Artykuł 37

1. Każde Państwo Członkowskie uzna w ramach swojego systemu zabezpieczenia społecznego, w celach prowadzenia ogólnej praktyki medycznej, dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o określonych w art. 30, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 31, 32, 34 i 35.

2. Każde Państwo Członkowskie uznaje świadectwa, określone w art. 36 ust. 4, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie i będzie uznawać je na własnym terytorium za równorzędne dyplomom, świadectwom lub innym dokumentom potwierdzających posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje i które uprawniają do prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego.

Artykuł 38

Obywatele Państw Członkowskich, którym Państwo Członkowskie wydało dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w art. 30 lub art. 36 ust. 4, będą mieli prawo posługiwania się w przyjmującym Państwie Członkowskim tytułami zawodowymi stosowanymi w tym Państwie i ich skrótami.

Artykuł 39

1. Z zastrzeżeniem art. 38, przyjmujące Państwa Członkowskie gwarantują, że obywatele Państw Członkowskich, których dotyczy art. 37, mają prawo do używania tytułu określającego wykształcenie lub, w stosownych przypadkach, jego skrótu obowiązującego w Państwie Członkowskim ich pochodzenia lub w Państwie Członkowskim, z którego przybywają, w języku tego państwa. Przyjmujące Państwo Członkowskie może zażądać, by ten tytuł był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która go nadała.

2. Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w Państwie Członkowskim pochodzenia lub Państwie Członkowskim, z którego dany obywatel przybywa, może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem wymagającym w tym państwie dodatkowego szkolenia, a którego zainteresowana osoba nie odbyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może żądać od tej osoby używania tytułu obowiązującego w Państwie Członkowskim, z którego ona pochodzi lub przybywa, w odpowiedniej formie określonej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.

Artykuł 40

Na podstawie nabytych doświadczeń i w świetle postępów w szkoleniu w zakresie ogólnej praktyki medycznej Komisja przedłoży Radzie najpóźniej dnia 1 stycznia 1997 r. sprawozdanie o stosowaniu przepisów tego tytułu oraz, w razie potrzeby, właściwe wnioski dotyczące odpowiedniego przeszkolenia każdego lekarza ogólnego w celu spełnienia wymogów ogólnej praktyki medycznej. Rada podejmie działania zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie.

Artykuł 41

Gdy tylko Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o dacie wejścia w życie środków, które podjęło zgodnie z przepisami art. 30, Komisja opublikuje właściwe zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, podając przyjęte przez to Państwo Członkowskie określenia nazw dyplomów, świadectw lub innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji i w razie potrzeby danych tytułów zawodowych.







TYTUŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 42

Państwa Członkowskie wyznaczają władze i organy właściwe do wydawania lub przyjmowania dyplomów, świadectw i innych dowodów potwierdzających kwalifikacje, jak również dokumentów i informacji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, o czym niezwłocznie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję.

▼M5

Artykuł 42a

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które przyjmują odnośnie do przyznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Komisja opublikuje właściwe zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wymieniając nazwy przyjęte przez Państwa Członkowskie dla kwalifikacji zdobytych w trakcie kształcenia oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla odpowiadającego im tytułu zawodowego.

Artykuł 42b

Każde Państwo Członkowskie uznaje za wystarczające w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą nie odpowiadają nazwom wymienionym dla tych Państw Członkowskich w tej dyrektywie, dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyznane przez te Państwa Członkowskie wraz z towarzyszącym im zaświadczeniem wydanym przez właściwe władze lub organy. Zaświadczenie stwierdzi, że dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały przyznane po ukończeniu kształcenia i szkolenia zgodnych z przepisami niniejszej dyrektywy i są traktowane przez przyznające je Państwo Członkowskie za równoważne z tymi, które są w niej wymienione.

Artykuł 42c

Państwa Członkowskie zbadają dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, uzyskane przez osobę posiadającą poza obszarem Unii Europejskiej, w przypadku gdy te dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały uznane w Państwie Członkowskim, jak też kształcenie odbyte i/lub kwalifikacje zawodowe uzyskane w Państwie Członkowskim. Państwo Członkowskie wyda decyzję w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez osobę składającą wniosek wraz z pełną uzupełniającą dokumentacją.

Artykuł 42d

W przypadku odrzucenia wniosku Państwa Członkowskie należycie przedstawią powody swoich decyzji w sprawie wniosków o uznanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Osoby składające wnioski będą mieć prawo do odwołania się do sądów na mocy prawa krajowego. Prawo do odwołania również obowiązuje w przypadku niepodjęcia decyzji w przewidzianym okresie.

▼B

Artykuł 43

W przypadku gdy Państwo Członkowskie napotyka poważne trudności w przystosowaniu niniejszej dyrektywy w określonych obszarach, Komisja wspólnie z tym państwem dokonuje analizy tych trudności i zwraca się o opinię do Komitetu Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego powołanego decyzją 75/365/EWG ( 7 ).

W razie potrzeby Komisja przedłoży Radzie stosowne wnioski.

Artykuł 44

Dyrektywa wymieniona w części A zał. III traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji wymienionych w części B zał. III.

Odniesienia do wspomnianych dyrektyw są interpretowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą zamieszczoną w zał. IV.

▼M1

Artykuł 44a

1. W przypadku gdy ma zostać zastosowana procedura ustanowiona niniejszym artykułem, Komisja jest wspomagana przez Komitet Wyższych Urzędników ds. Zdrowia Publicznego, powołany decyzją 75/365/EWG ( 8 ).

▼M5 —————

▼M6

3. Art. 4 i 7 decyzji1999/468/WE ( 9 ) stosuje się, uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.

4. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

▼B

Artykuł 45

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

Charakterystyka specjalistycznego szkolenia w pełnym i niepełnym wymiarze godzin, określonego w art. 24 ust. 1 lit. c) i art. 25.

1. Szkolenie specjalistów w pełnym wymiarze godzin

Tego rodzaju szkolenia prowadzą specjalistyczne placówki uznawane przez właściwe władze.

Szkolenie obejmuje udział kapitałowy we wszelkiej działalności lekarskiej wydziału, na którym jest prowadzone, w tym dyżury, tak by szkolący się specjalista poświęcał na szkolenie praktyczne i teoretyczne cały swój czas przeznaczony na pracę zawodową w ciągu zwykłego tygodnia pracy, przez cały rok, zgodnie z przepisami wydanymi przez właściwe władze. W zależności od tego placówki te będą stosownie wynagradzane.

Szkolenie można przerwać z przyczyn takich, jak oddelegowanie ze służby wojskowej, ciąża, choroba lub zastępstwo. Całkowity okres szkolenia nie ulega jednak skróceniu z powodu tych przerw.

2. Szkolenie specjalistów w niepełnym wymiarze godzin

Szkolenie takie spełnia takie same wymogi, jak szkolenie w pełnym wymiarze godzin; różni się od niego jedynie możliwością ograniczenia w udziale kapitałowym w działalności lekarskiej do okresu równego co najmniej połowie okresu określonego w pkt. 1 ust. 2.

Właściwe władze gwarantują, żeby całkowity okres i jakość szkolenia specjalistów w niepełnym wymiarze godzin nie były niższe niż w przypadku szkolenia w pełnym wymiarze godzin.

Z takim szkoleniem w niepełnym wymiarze godzin jest związane odpowiednie wynagrodzenie.









ZAŁĄCZNIK II

Daty uchylenia przez niektóre Państwa Członkowskie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wydawania dyplomów, świadectw i innych dowodów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 9 ust. 7







BELGIA chirurgia klatki piersiowej: 1 stycznia 1983 r. chirurgia naczyniowa: 1 stycznia 1983 r. neuropsychiatria: 1 sierpnia 1987 r., z wyjątkiem osób, które rozpoczęły szkolenie przed tą datą chirurgia gastroenterologiczna: 1 stycznia 1983 r. DANIA hematologia: 1 stycznia 1983 r., z wyjątkiem osób, które rozpoczęły szkolenie przed tą datą i ukończyły je przed końcem 1988 r. fizjoterapia: 1 stycznia 1983 r., z wyjątkiem osób, które rozpoczęły szkolenie przed tą datą i ukończyły je przed końcem 1988 r. medycyna tropikalna: 1 stycznia 1987 r., z wyjątkiem osób, które rozpoczęły szkolenie przed tym terminem FRANCJA radiologia: 3 grudnia 1971 r. neuropsychiatria: 31 grudnia 1971 r. LUKSEMBURG radiologia: dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie są już przyznawane osobom, które rozpoczęły szkolenie po 5 marca 1982 r. neuropsychiatria: dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji nie są już przyznawane osobom, które rozpoczęły szkolenie po 5 marca 1982 r. NIDERLANDY radiologia: 8 lipca 1984 r. neuropsychiatria: 9 lipca 1984 r.









ZAŁĄCZNIK III

Część A

Uchylone dyrektywy

(o których mowa w art. 44)

1. Dyrektywa 75/362/EWG.

2. Dyrektywa 75/363/EWG z późniejszymi zmianami:



— dyrektywa 81/1057/EWG: jedynie w zakresie, w jakim art. 1 odnosi się do przepisów uchylonych dyrektyw 75/362/EWG i 75/363/EWG, — dyrektywa 82/76/EWG, — dyrektywa 89/594/EWG: jedynie art. 1-9, — dyrektywa 90/658/EWG: jedynie art. 1 ust. 1 i ust. 2, oraz art. 2.

3. Dyrektywa 86/457/EWG.

Część „B”

Terminy transpozycji przepisów do prawa krajowego,

(o których mowa w art. 44)







Dyrektywy Data transpozycji 75/362/EWG (Dz.U. L 167 z 30.6.1975, str. 1) 20 grudnia 1976 r.. (1) 81/1057/EWG (Dz.U. L 385 z 31.12.1981, str. 25) 30 czerwca 1982 r. 75/363/EWG (Dz.U. L 167 z 30.6.1975, str. 14) 20 grudnia 1976 r. (2) 82/76/EWG (Dz.U. L 43 z 15.2.1982, str. 21) 31 grudnia 1982 r. 89/594/EWG (Dz.U. L 341 z 23.11.1989, str. 19) 8 maja 1991 r. 90/658/EWG (Dz.U. L 353 z 17.12.1990, str. 73) 1 lipca 1991 r. 86/457/EWG (Dz.U. L 267 z 19.9.1986, str. 26) 1 stycznia 1985 r. (1) 1 stycznia 1981 dla Grecji, 1 stycznia 1986 dla Hiszpanii i Portugalii. (2) 1 stycznia 1981 dla Grecji, 1 stycznia 1986 dla Hiszpanii i Portugalii. Dla terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej Niemcy podejmą wszelkie środki konieczne do zastosowania art. 2-5 dyrektywy 75/363/EWG (art. 24- ►M5 26 ◄ tej dyrektywy) do 3 kwietnia 1992 (dyrektywa 90/658/EWG, art. 2.









ZAŁĄCZNIK IV







Niniejsza dyrektywa Dyrektywa 75/362/EWG Dyrektywa 75/363/EWG Dyrektywa 86/457/EWG Dyrektywa 81/1057/EWG Dyrektywa 89/594/EWG Dyrektywa 82/76/EWG Art. 1 Art. 1 i 24 Art. 2 Art. 2 ►M5 Załącznika A ◄ Art. 3 Art. 4 Art. 4 Art. 5 Art. 5 ►M5 Art. 4 ◄ Art. 6 ►M5 Art. 5 ◄ Art. 7 Art. 8 Art. 8 Art. 9. 1 Art. 9. 1 Art. 1 Art. 9. 2 Art. 9. 2 Art. 1 Art. 9. 3 Art. 9a. 1 Art. 9. 4 Art. 9a. 2 Art. 9. 5 Art. 9. 3 Art. 9. 6 Art. 9. 1 Art. 9. 7 Art. 9. 2 Art. 10 Art. 10 Art. 11 Art. 11 Art. 12 Art. 12 Art. 13 Art. 13 Art. 14 Art. 14 Art. 15 Art. 15 Art. 16 Art. 15a Art. 17 Art. 16 Art. 18 Art. 17 Art. 19 Art. 18 Art. 20 Art. 20 Art. 21 Art. 21 Art. 22 Art. 22 Art. 23 Art. 1 Art. 24 Art. 2 Art. 25. 1 Art. 3. 1 Art. 25. 2 Art. 3. 2 Art. 25. 3 pierwszy akapit Art. 3. 3 pierwszy akapit Art. 25. 3 drugi akapit Art. 14 Art. 26 Art. 4 ►M5 Art. 26 ◄ Art. 5 Art. 28 Art. 7 Art. 29 Art. 8 Art. 30 Art. 1 Art. 31 Art. 2. 1, 2, 3 Art. 32 Art. 3 Art. 33 Art. 4 Art. 34 Art. 5 Art. 35 Art. 6 Art. 36 Art. 7 Art. 37 Art. 8 Art. 38 Art. 9 Art. 39 Art. 10 Art. 40 Art. 11 Art. 41 Art. 12. 2. Art. 42 Art. 23 Art. 2. 4 Art. 43 Art. 26 Art. 10 Art. 44 Art. 45 Art. 27 Zał. I Załącznik Zał. II Załącznik

▼M5









ZAŁĄCZNIK A

Tytuły dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie medycyny







Państwo Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ nadający tytuł Świadectwo towarzyszące kwalifikacjom Belgique/België/Belgien — Diploma van arts — Diplôme de docteur en médecine 1. De universiteiten/les universités 2. De bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap/le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française ▼A2 Česká republika Diplom o ukončení studia ve studijním programu všeobecné lékařství (doktor medicíny, MUDr.) Lékářská fakulta univerzity v České republice Vysvědčení o státní rigorózní zkoušce ▼M5 Danmark Bevis for bestået lægevidenskabelig embedseksamen Medicinsk universitetsfakultet 1. Autorisation som læge, udstedt af Sundhedsstyrelsen og 2. Tilladelse til selvstændigt virke som læge (dokumentation for gennemført praktisk uddannelse), udstedt af Sundhedsstyrelsen Deutschland 1. Zeugnis über die Ärztliche Prüfung 2. Zeugnis über die Ärztliche Staatsprüfung und Zeugnis über die Vorbereitungszeit als Medizinalassistent, soweit diese nach den deutschen Rechtsvorschriften noch für den Abschluss der ärztlichen Ausbildung vorgesehen war Zuständige Behörden 1. Bescheinigung über die Ableistung der Tätigkeit als Arzt im Praktikum 2. — ▼A2 Eesti Diplom arstiteaduse õppekava läbimise kohta Tartu Ülikool ▼M5 Ελλάς Πτυχίο Ιατρικής 1. Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου 2. Σχολή Επιστημών Υγείας, Τμήμα Ιατρικής Πανεπιστημίου España Título de Licenciado en Medicina y Cirugía Ministerio de Educación y Cultura/El rector de una Universidad France Diplôme d'Etat de docteur en médecine Universités Ireland Primary qualification Competent examining body Certificate of experience Italia Diploma di laurea in medicina e chirurgia Università Diploma di abilitazione all'esercizio della medicina e chirurgia ▼A2 Κύπρος Πιστοποιητικό Εγγραφής Ιατρού, Ιατρικό Συμβούλιο Latvija ārsta diploms Universitātes tipa augstskola Lietuva Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą gydytojo kvalifikaciją Universitetas Internatūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą medicinos gydytojo profesinę kvalifikaciją ▼M5 Luxembourg Diplôme d'Etat de docteur en médecine, chirurgie et accouchements Jury d'examen d'Etat Certificat de stage ▼A2 Magyarország Általános orvos oklevél (doctor medicinae universae, abrév.: dr. med. univ.) Egyetem Malta Lawrja ta' Tabib tal-Mediċina u l-Kirurġija. Universita' ta' Malta Ċertifikat ta' reġistrazzjoni maħruġ mill-Kunsill Mediku ▼M5 Nederland Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd artsexamen Faculteit Geneeskunde Österreich 1. Urkunde über die Verleihung des akademischen Grades Doktor der gesamten Heilkunde (bzw. Doctor medicinae universae, Dr.med.univ.) 2. Diplom über die spezifische Ausbildung zum Arzt für Allgemeinmedizin bzw. Facharztdiplom 1. Medizinische Fakultät einer Universität 2. Österreichische Ärztekammer ▼A2 Polska Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lekarskim z tytułem „lekarza” 1. Akademia Medyczna 2. Uniwersytet Medyczny 3. Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego Lekarski Egzamin Państwowy ▼M5 Portugal Carta de Curso de licenciatura em medicina Universidades Diploma comprovativo da conclusão do internato geral emitido pelo Ministério da Saúde ▼A2 Slovenija Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov „doktor medicine / doktorica medicine” Univerza Slovensko Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu „doktor medicíny” („MUDr.”) Vysoká škola ▼M5 Suomi/Finland Lääketieteen lisensiaatin tutkinto / medicine licentiatexamen 1. Helsingin yliopisto / Helsingfors universitet 2. Kuopion yliopisto 3. Oulun yliopisto 4. Tampereen yliopisto 5. Turun yliopisto Todistus lääkärin perusterveydenhuollon lisäkoulutuksesta / examensbevis om tilläggsutbildning för läkare inom primärvården Sverige Läkarexamen Universitet Bevis om praktisk utbildning som utfärdas av Socialstyrelsen United Kingdom Primary qualification Competent examining body Certificate of experience









ZAŁĄCZNIK B

Tytuły dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalności lekarskich







Państwo Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ nadający tytuł Świadectwo towarzyszące kwalifikacjom Belgique/België/Belgien Bijzondere beroepstitel van geneesheer-specialist/Titre professionnel particulier de médecin spécialiste Minister bevoegd voor Volksgezondheid/Ministre de la Santé publique ▼A2 Česká republika Diplom o specializaci Ministerstvo zdravotnictví ▼M5 Danmark Bevis for tilladelse til at betegne sig som speciallæge Sundhedsstyrelsen Deutschland Fachärztliche Anerkennung Countryesärztekammer ▼A2 Eesti Residentuuri lõputnnistus eriarstiabi erialal Tartu Ülikool ▼M5 Ελλάς Τιτλος Ιατρικής Ειδικότητας 1. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση 2. Νομαρχία España Título de Especialista Ministerio de Educación y Cultura France 1. Certificat d'études spéciales de médecine 2. Attestation de médecin spécialiste qualifié 3. Certificat d'études spéciales de médecine 4. Diplôme d'études spécialisées ou spécialisation complémentaire qualifiante de médecine 1. 3. 4. Universités 2. Conseil de l'Ordre des médecins Ireland Certificate of Specialist doctor Competent authority Italia Diploma di medico specialista Università ▼A2 Κύπρος Πιστοποιητικό Αναγνώρισης Ειδικότητας Ιατρικό Συμβούλιο Latvija „Sertifikāts” - kompetentu iestāžu izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokārtojusi sertifikācijas eksāmenu specialitātē Latvijas Ārstu biedrība Latvijas Ārstniecības personu profesionālo organizāciju savienība Lietuva Rezidentūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą gydytojo specialisto profesinę kvalifikaciją Universitetas ▼M5 Luxembourg Certificat de médecin spécialiste Ministre de la Santé publique ▼A2 Magyarország Szakorvosi bizonyítvány Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete Malta Ċertifikat ta' Speċjalista Mediku Kumitat ta' Approvazzjoni dwar Speċjalisti ▼M5 Nederland Bewijs van inschrijving in een Specialistenregister 1. Medisch Specialisten Registratie Commissie (MSRC) van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst 2. Sociaal-Geneeskundigen Registratie Commissie van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst 3. Huisarts en Verpleeghuisarts Registratie Commissie (HVRC) van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst Österreich Facharztdiplom Österreichische Ärztekammer ►A2 Polska Dyplom uzyskania tytułu specjalisty Centrum Egzaminów Medycznych ◄ Portugal 1. Grau de assistente e/ou 2. Titulo de especialista 1. Ministério da Saúde 2. Ordem dos Médicos ▼A2 Slovenija Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu 1. Ministrstvo za zdravje 2. Zdravniška zbornica Slovenije Slovensko Diplom o špecializácii Slovenská zdravotnícka univerzita ▼M5 Suomi/Finland Erikoislääkärin tutkinto / specialläkarexamen 1. Helsingin yliopisto / Helsingfors universitet 2. Kuopion yliopisto 3. Oulun yliopisto 4. Tampereen yliopisto 5. Turun yliopisto Sverige Bevis om specialkompetens som läkare, utfärdat av Socialstyrelsen Socialstyrelsen United Kingdom Certificate of Completion of specialist training Competent authority

▼A2









ZAŁĄCZNIK C

Nazwy szkoleń w zakresie medycyny specjalistycznej







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający ANESTEZJOLOGIA Minimalna długość szkolenia: 3 lata Belgique/België/Belgien Anesthésie-réanimation /Anesthesie reanimatie Česká republika Anesteziologie a resuscitace Danmark Anæstesiologi Deutschland Anästhesiologie Eesti Anestesioloogia Ελλάς Αναισθησιολογία España Anestesiología y Reanimación France Anesthésiologie-Réanimation chirurgicale Ireland Anaesthesia Italia Anestesia e rianimazione Κύπρος Αναισθησιολογία Latvija Anestezioloģija un reanimatoloģija Lietuva Anesteziologija reanimatologija Luxembourg Anesthésie-réanimation Magyarország Aneszteziológia és intenzív terápia Malta Anesteżija u Kura Intensiva Nederland Anesthesiologie Österreich Anästhesiologie und Intensivmedizin Polska Anestezjologia i intensywna terapia Portugal Anestesiologia Slovenija Anesteziologija, reanimatologija in perioperativna intenzivna medicina Slovensko Anestéziológia a intenzívna medicína Suomi/Finland Anestesiologia ja tehohoito /Anestesiologi och intensivvård Sverige Anestesi och intensivvård United Kingdom Anaesthetics







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający CHIRURGIA OGÓLNA Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Chirurgie /Heelkunde Česká republika Chirurgie Danmark Kirurgi eller kirurgiske sygdomme Deutschland Chirurgie Eesti Üldkirurgia Ελλάς Χειρουργική España Cirugía general y del aparato digestivo France Chirurgie générale Ireland General surgery Italia Chirurgia generale Κύπρος Γενική Χειρουργική Latvija Ķirurģija Lietuva Chirurgija Luxembourg Chirurgie générale Magyarország Sebészet Malta Kirurġija Ġenerali Nederland Heelkunde Österreich Chirurgie Polska Chirurgia ogólna Portugal Cirurgia geral Slovenija Splošna kirurgija Slovensko Chirurgia Suomi/Finland Yleiskirurgia /Allmän kirurgi Sverige Kirurgi United Kingdom General surgery







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający NEUROCHIRURGIA Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Neurochirurgie Česká republika Neurochirurgie Danmark Neurokirurgi eller kirurgiske nervesygdomme Deutschland Neurochirurgie Eesti Neurokirurgia Ελλάς Νευροχειρουργική España Neurocirugía France Neurochirurgie Ireland Neurological surgery Italia Neurochirurgia Κύπρος Νευροχειρουργική Latvija Neiroķirurģija Lietuva Neurochirurgija Luxembourg Neurochirurgie Magyarország Idegsebészet Malta Newrokirurġija Nederland Neurochirurgie Österreich Neurochirurgie Polska Neurochirurgia Portugal Neurocirurgia Slovenija Nevrokirurgija Slovensko Neurochirurgia Suomi/Finland Neurokirurgia /Neurokirurgi Sverige Neurokirurgi United Kingdom Neurosurgery







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający POŁOŻNICTWO I GINEKOLOGIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Gynécologie - obstétrique /Gynaecologie en verloskunde Česká republika Gynekologie a porodnictví Danmark Gynækologi og obstetrik eller kvindesygdomme og fødselshjælp Deutschland Frauenheilkunde und Geburtshilfe Eesti Sünnitusabi ja günekoloogia Ελλάς Μαιευτική-Γυναικολογία España Obstetricia y ginecología France Gynécologie - obstétrique Ireland Obstetrics and gynaecology Italia Ginecologia e ostetricia Κύπρος Μαιευτική - Γυναικολογία Latvija Ginekoloģija un dzemdniecība Lietuva Akušerija ginekologija Luxembourg Gynécologie - obstétrique Magyarország Szülészet-nőgyógyászat Malta Ostetriċja u Ġinekoloġija Nederland Verloskunde en gynaecologie Österreich Frauenheilkunde und Geburtshilfe Polska Położnictwo i ginekologia Portugal Ginecologia e obstetricia Slovenija Ginekologija in porodništvo Slovensko Gynekológia a pôrodníctvo Suomi/Finland Naistentaudit ja synnytykset /Kvinnosjukdomar och förlossningar Sverige Obstetrik och gynekologi United Kingdom Obstetrics and gynaecology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający MEDYCYNA OGÓLNA (CHORÓB WEWNĘTRZNYCH) Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Médecine interne /Inwendige geneeskunde Česká republika Vnitřní lékařství Danmark Intern medicin Deutschland Innere Medizin Eesti Sisehaigused Ελλάς Παθολογία España Medicina interna France Médecine interne Ireland General medicine Italia Medicina interna Κύπρος Παθολογία Latvija Internā medicīna Lietuva Vidaus ligos Luxembourg Médecine interne Magyarország Belgyógyászat Malta Mediċina Interna Nederland Inwendige geneeskunde Österreich Innere Medizin Polska Choroby wewnętrzne Portugal Medicina interna Slovenija Interna medicina Slovensko Vnútorné lekárstvo Suomi/Finland Sisätaudit /Inre medicin Sverige Internmedicine United Kingdom General (internal) medicine







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający OKULISTYKA Minimalna długość szkolenia: 3 lata Belgique/België/Belgien Ophtalmologie /Oftalmologie Česká republika Oftalmologie Danmark Oftalmologi eller øjensygdomme Deutschland Augenheilkunde Eesti Oftalmoloogia Ελλάς Οφθαλμολογία España Oftalmología France Ophtalmologie Ireland Ophthalmology Italia Oftalmologia Κύπρος Οφθαλμολογία Latvija Oftalmoloģija Lietuva Oftalmologija Luxembourg Ophtalmologie Magyarország Szemészet Malta Oftalmoloġija Nederland Oogheelkunde Österreich Augenheilkunde und Optometrie Polska Okulistyka Portugal Oftalmologia Slovenija Oftalmologija Slovensko Oftalmológia Suomi/Finland Silmätaudit /Ögonsjukdomar Sverige Ögonsjukdomar (oftalmologi) United Kingdom Ophthalmology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający OTORYNOLARYNGOLOGIA Minimalna długość szkolenia: 3 lata Belgique/België/Belgien Oto-rhino-laryngologie /Otorhinolaryngologie Česká republika Otorinolaryngologie Danmark Oto-rhino-laryngologi eller øre-næse-halssygdomme Deutschland Hals-Nasen-Ohrenheilkunde Eesti Otorinolarüngoloogia Ελλάς Ωτορινολαρυγγολογία España Otorrinolaringología France Oto-rhino-laryngologie Ireland Otolaryngology Italia Otorinolaringoiatria Κύπρος Ωτορινολαρυγγολογία Latvija Otolaringoloģija Lietuva Otorinolaringologija Luxembourg Oto-rhino-laryngologie Magyarország Fül-orr-gégegyógyászat Malta Otorinolaringoloġija Nederland Keel-, neus- en oorheelkunde Österreich Hals-, Nasen- und Ohrenkrankheiten Polska Otorynolaryngologia Portugal Otorrinolaringologia Slovenija Otorinolaringológia Slovensko Otorinolaryngológia Suomi/Finland Korva-, nenä- ja kurkkutaudit /Öron-, näs- och halssjukdomar Sverige Öron-, näs- och halssjukdomar (oto-rhino-laryngologi) United Kingdom Otolaryngology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający PEDIATRIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Pédiatrie /Pediatrie Česká republika Dětské lékařství Danmark Pædiatri eller sygdomme hos børn Deutschland Kinderheilkunde Eesti Pediaatria Ελλάς Παιδιατρική España Pediatria y sus áreas especificas France Pédiatrie Ireland Paediatrics Italia Pédiatria Κύπρος Παιδιατρική Latvija Pediatrija Lietuva Vaikų ligos Luxembourg Pédiatrie Magyarország Csecsemő- és gyermekgyógyászat Malta Pedjatrija Nederland Kindergeneeskunde Österreich Kinder - und Jugendheilkunde Polska Pediatria Portugal Pediatria Slovenija Pediatrija Slovensko Pediatria Suomi/Finland Lastentaudit /Barnsjukdomar Sverige Barn- och ungdomsmedicin United Kingdom Paediatrics







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający MEDYCYNA UKŁADU ODDECHOWEGO Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Pneumologie Česká republika Tuberkulóza a respirační nemoci Danmark Medicinske lungesygdomme Deutschland Pneumologie Eesti Pulmonoloogia Ελλάς Φυματιολογία- Πνευμονολογία España Neumologia France Pneumologie Ireland Respiratory medicine Italia Malattie dell'apparato respiratorio Κύπρος Πνευμονολογία - Φυματιολογία Latvija Ftiziopneimonoloģija Lietuva Pulmonologija Luxembourg Pneumologie Magyarország Tüdőgyógyászat Malta Mediċina Respiratorja Nederland Longziekten en tuberculose Österreich Lungenkrankheiten Polska Choroby płuc Portugal Pneumologia Slovenija Pnevmologija Slovensko Pneumológia a ftizeológia Suomi/Finland Keuhkosairaudet ja allergologia /Lungsjukdomar och allergologi Sverige Lungsjukdomar (pneumologi) United Kingdom Respiratory medicine







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający UROLOGIA Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Urologie Česká republika Urologie Danmark Urologi eller urinvejenes kirurgiske sygdomme Deutschland Urologie Eesti Uroloogia Ελλάς Ουρολογία España Urología France Urologie Ireland Urology Italia Urologia Κύπρος Ουρολογία Latvija Uroloģija Lietuva Urologija Luxembourg Urologie Magyarország Urológia Malta Uroloġija Nederland Urologie Österreich Urologie Polska Urologia Portugal Urologia Slovenija Urologija Slovensko Urológia Suomi/Finland Urologia /Urologi Sverige Urologi United Kingdom Urology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający ORTOPEDIA Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Chirurgie orthopédique /Orthopedische heelkunde Česká republika Ortopedie Danmark Ortopædisk kirurgi Deutschland Orthopädie Eesti Ortopeedia Ελλάς Ορθοπεδική España Traumatología y cirugía ortopédica France Chirurgie orthopédique et traumatologie Ireland Orthopaedic surgery Italia Ortopedia e traumatologia Κύπρος Ορθοπεδική Latvija Traumatoloģija un ortopēdija Lietuva Ortopedija traumatologija Luxembourg Orthopédie Magyarország Ortopédia Malta Kirurġija Ortopedika Nederland Orthopedie Österreich Orthopädie und Orthopädische Chirurgie Polska Ortopedia i traumatologia narządu ruchu Portugal Ortopedia Slovenija Ortopedska kirurgija Slovensko Ortopédia Suomi/Finland Ortopedia ja traumatologia /Ortopedi och traumatologi Sverige Ortopedi United Kingdom Trauma and orthopaedic surgery







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający ANATOMIA PATOLOGICZNA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Anatomie pathologique /Pathologische anatomie Česká republika Patologická anatomie Danmark Patologisk anatomi eller vævs- og celleundersøgelser Deutschland Pathologie Eesti Patoloogia Ελλάς Παθολογική Ανατομική España Anatomía patológica France Anatomie et cytologie pathologiques Ireland Morbid anatomy and histopathology Italia Anatomia patologica Κύπρος Παθολογοανατομία - Ιστολογία Latvija Patoloģija Lietuva Patologija Luxembourg Anatomie pathologique Magyarország Patológia Malta Istopatoloġija Nederland Pathologie Österreich Pathologie Polska Patomorfologia Portugal Anatomia patologica Slovenija Anatomska patologija in citopatologija Slovensko Patologická anatómia Suomi/Finland Patologia /Patologi Sverige Klinisk patologi United Kingdom Histopathology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający NEUROLOGIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Neurologie Česká republika Neurologie Danmark Neurologi eller medicinske nervesygdomme Deutschland Neurologie Eesti Neuroloogia Ελλάς Νευρολογία España Neurología France Neurologie Ireland Neurology Italia Neurologia Κύπρος Νευρολογία Latvija Neiroloģija Lietuva Neurologija Luxembourg Neurologie Magyarország Neurológia Malta Newroloġija Nederland Neurologie Österreich Neurologie Polska Neurologia Portugal Neurologia Slovenija Nevrologija Slovensko Neurológia Suomi/Finland Neurologia /Neurologi Sverige Neurologi United Kingdom Neurology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający PSYCHIATRIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Psychiatrie Česká republika Psychiatrie Danmark Psykiatri Deutschland Psychiatrie und Psychotherapie Eesti Psühhiaatria Ελλάς Ψυχιατρική España Psiquiatría France Psychiatrie Ireland Psychiatry Italia Psichiatria Κύπρος Ψυχιατρική Latvija Psihiatrija Lietuva Psichiatrija Luxembourg Psychiatrie Magyarország Pszichiátria Malta Psikjatrija Nederland Psychiatrie Österreich Psychiatrie Polska Psychiatria Portugal Psiquiatria Slovenija Psihiatrija Slovensko Psychiatria Suomi/Finland Psykiatria /Psykiatri Sverige Psykiatri United Kingdom General psychiatry







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający RADIOLOGIA DIAGNOSTYCZNA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Radiodiagnostic /Röntgendiagnose Česká republika Radiologie a zobrazovací metody Danmark Diagnostik radiologi eller røntgenundersøgelse Deutschland Diagnostische Radiologie Eesti Radioloogia Ελλάς Ακτινοδιαγνωστική España Radiodiagnóstico France Radiodiagnostic et imagerie médicale Ireland Diagnostic radiology Italia Radiodiagnostica Κύπρος Ακτινολογία Latvija Diagnostiskā radioloģija Lietuva Radiologija Luxembourg Radiodiagnostic Magyarország Radiológia Malta Radjoloġija Nederland Radiologie Österreich Medizinische Radiologie-Diagnostik Polska Radiologia i diagnostyka obrazowa Portugal Radiodiagnóstico Slovenija Radiologija Slovensko Rádiológia Suomi/Finland Radiologia /Radiologi Sverige Medicinsk radiologi United Kingdom Clinical radiology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający RADIOTERAPIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Radiothérapie-oncologie /Radiotherapie-oncologie Česká republika Radiační onkologie Danmark Onkologi Deutschland Strahlentherapie Eesti Onkoloogia Ελλάς Ακτινοθεραπευτική - Ογκολογία España Oncología radioterápica France Oncologie radiothérapique Ireland Radiotherapy Italia Radioterapia Κύπρος Ακτινοθεραπευτική Latvija Terapeitiskā radioloģija Lietuva Onkologija radioterapija Luxembourg Radiothérapie Magyarország Sugárterápia Malta Onkoloġija u Radjoterapija Nederland Radiotherapie Österreich Strahlentherapie - Radioonkologie Polska Radioterapia onkologiczna Portugal Radioterapia Slovenija Radioterapija in onkologija Slovensko Radiačná onkológia Suomi/Finland Syöpätaudit /Cancersjukdomar Sverige Tumörsjukdomar (allmän onkologi) United Kingdom Clinical oncology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający BIOLOGIA KLINICZNA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Biologie clinique /Klinische biologie Česká republika Danmark Deutschland Eesti Laborimeditsiin Ελλάς España Análisis clínicos France Biologie médicale Ireland Italia Patologia clinica Κύπρος Latvija Lietuva Laboratorinė medicina Luxembourg Biologie clinique Magyarország Orvosi laboratóriumi diagnosztika Malta Nederland Österreich Medizinische Biologie Polska Diagnostyka laboratoryjna Portugal Patologia clínica Slovenija Slovensko Suomi/Finland Sverige United Kingdom







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający HEMATOLOGIA BIOLOGICZNA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Česká republika Danmark Klinisk blodtypeserologi Deutschland Eesti Ελλάς España France Hématologie Ireland Italia Κύπρος Latvija Lietuva Luxembourg Hématologie biologique Magyarország Malta Nederland Österreich Polska Portugal Hematologia clínica Slovenija Slovensko Suomi/Finland Sverige United Kingdom







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający MIKROBIOLOGIA-BAKTERIOLOGIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Česká republika Lékařská mikrobiologie Danmark Klinisk mikrobiologi Deutschland Mikrobiologie und Infektionsepidemiologie Eesti Ελλάς 1. Ιατρική Βιοπαθολογία 2. Μικροβιολογία España Microbiología y parasitología France Ireland Microbiology Italia Microbiologia e virologia Κύπρος Μικροβιολογία Latvija Mikrobioloģija Lietuva Luxembourg Microbiologie Magyarország Orvosi mikrobiológia Malta Mikrobijoloġija Nederland Medische microbiologie Österreich Hygiene und Mikrobiologie Polska Mikrobiologia lekarska Portugal Slovenija Klinična mikrobiologija Slovensko Klinická mikrobiológia Suomi/Finland Kliininen mikrobiologia /Klinisk mikrobiologi Sverige Klinisk bakteriologi United Kingdom Medical microbiology and virology







Kraj Tytuł/nazwakwalifikacji Organ wydający CHEMIA BIOLOGICZNA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Česká republika Klinická biochemie Danmark Klinisk biokemi Deutschland Eesti Ελλάς España Bioquímica clínica France Ireland Chemical pathology Italia Biochimica clinica Κύπρος Latvija Lietuva Luxembourg Chimie biologique Magyarország Malta Patoloġija Kimika Nederland Klinische chemie Österreich Medizinische und Chemische Labordiagnostik Polska Portugal Slovenija Medicinska biokemija Slovensko Klinická biochémia Suomi/Finland Kliininen kemia /Klinisk kemi Sverige Klinisk kemi United Kingdom Chemical pathology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający IMMUNOLOGIA Minimalna długość szkolenia: 4 lata Belgique/België/Belgien Česká republika Alergologie a klinická imunologie Danmark Klinisk immunologi Deutschland Eesti Ελλάς España Immunología France Ireland Clinical immunology Italia Κύπρος Ανοσολογία Latvija Imunoloģija Lietuva Luxembourg Magyarország Allergológia és klinikai immunológia Malta Immunoloġija Nederland Österreich Immunologie Polska Immunologia kliniczna Portugal Slovenija Slovensko Klinická imunológia a alergológia Suomi/Finland Sverige Klinisk immunologi United Kingdom Immunology







Kraj Tytuł/nazwa kwalifikacji Organ wydający CHIRURGIA PLASTYCZNA Minimalna długość szkolenia: 5 lat Belgique/België/Belgien Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique /Plastische, reconstructieve en esthetische heelkunde Česká republika Plastická chirurgie Danmark Plastikkirurgi Deutschland Plastische Chirurgie Eesti Plastika- ja rekonstruktiivkirurgia Ελλάς Πλαστική Χειρουργική España Cirugía plástica y reparadora France Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique Ireland Plastic surgery Italia Chirurgia plastica e ricostruttiva Κύπρος Πλαστική Χειρουργική Latvija Plastiskā ķirurģija Lietuva Plastinė ir rekonstrukcinė rekonstrukcinė chirurgija Luxembourg Chirurgie plastique Magyarország Plasztikai (égési) sebészet Malta Kirurġija Plastika Nederland Plastische chirurgie Österreich Plastische Chirurgie Polska Chirurgia plastyczna Portugal Cirurgia plástica e reconstrutiva Slovenija Plastična, rekonstrukcijska in estetska kirurgija Slovensko Plastická chirurgia Suomi/Finland Plastiikkakirurgia /Plastikkirurgi Sverige Plastikkirurgi United Kingdom Plastic surgery







Kraj Tytuł