02017R0825 — PL — 13.11.2018 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2017/825

z dnia 17 maja 2017 r.

w sprawie utworzenia Programu wspierania reform strukturalnych na lata 2017–2020 oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1303/2013 i (UE) nr 1305/2013







Artykuł 1

Ustanowienie i czas trwania programu

Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się Program wspierania reform strukturalnych (zwany dalej „programem”) na okres od dnia 20 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „państwo członkowskie korzystające ze wsparcia” oznacza państwo członkowskie, które otrzymuje unijne wsparcie w ramach programu;

2) „fundusze unijne” oznaczają europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym utworzony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 ( 1 ), Fundusz Azylu, Migracji i Integracji utworzony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014 ( 2 ), instrument na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego utworzony w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2014 ( 3 ) oraz instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz utworzony w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 ( 4 );

3) „instytucja krajowa” oznacza jedną lub więcej instytucji krajowych, w tym instytucje na szczeblu regionalnym i lokalnym, współpracujących w duchu partnerstwa zgodnie z ramami prawnymi i instytucjonalnymi państw członkowskich;

4) „organizacja międzynarodowa” oznacza organizację międzynarodową sektora publicznego utworzoną na podstawie umowy międzynarodowej, a także agencje wyspecjalizowane utworzone przez taką organizację, w rozumieniu art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia finansowego; organizacje zrównane z organizacjami międzynarodowymi są uznawane za organizacje międzynarodowe zgodnie z rozporządzeniem finansowym;

5) „organizacje europejskie” oznaczają Europejski Bank Inwestycyjny oraz Europejski Fundusz Inwestycyjny, o których mowa w art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia finansowego.

Artykuł 3

Europejska wartość dodana

1. W ramach programu finansuje się działania i środki mające europejską wartość dodaną. W tym celu Komisja zapewnia, aby wybrane działania i środki, na które ma zostać przyznane finansowanie, mogły przynieść skutek mający europejską wartość dodaną, zgodnie z zasadą pomocniczości; Komisja monitoruje, czy europejska wartość dodana została rzeczywiście osiągnięta.

2. Działania i środki prowadzone w ramach programu zapewniają europejską wartość dodaną w szczególności poprzez:

a) rozwój i wdrażanie rozwiązań, które stanowią odpowiedź na wyzwania lokalne, regionalne lub krajowe mające wpływ na wyzwania o charakterze transgranicznym bądź ogólnounijnym i które mogą również przyczyniać się do spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej;

b) ich komplementarność i synergię z innymi programami unijnymi i politykami Unii odpowiednio na poziomie regionalnym, krajowym, unijnym i międzynarodowym;

c) ich wkład w konsekwentne i spójne wdrażanie prawa i polityk Unii, a także propagowanie wartości europejskich, w tym solidarności;

d) ich wkład w dzielenie się dobrymi praktykami, również w celu poprawy widoczności programów reform, oraz w budowanie ogólnounijnej platformy i sieci wiedzy specjalistycznej;

e) propagowanie wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi korzystającymi ze wsparcia i Komisją oraz współpracy między państwami członkowskimi.

▼M1

Artykuł 4

Cel ogólny

Celem ogólnym programu jest wsparcie reform instytucjonalnych, administracyjnych oraz reform strukturalnych pobudzających wzrost gospodarczy w państwach członkowskich w drodze udzielenia wsparcia instytucjom krajowym w zakresie środków służących reformowaniu i wzmacnianiu instytucji, sprawowania rządów, administracji publicznej oraz sektorów gospodarczych i społecznych, podejmowanych w związku z wyzwaniami gospodarczymi i społecznymi, z zamiarem zwiększenia spójności, konkurencyjności, wydajności, zrównoważonego wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy, inwestycji i włączenia społecznego, a także z zamiarem przyczynienia się do osiągnięcia rzeczywistej konwergencji w Unii, co może służyć również przygotowaniu do członkostwa w strefie euro, w szczególności w kontekście procesów związanych z zarządzaniem gospodarczym, w tym przez wspieranie skutecznego, wydajnego i przejrzystego wykorzystania funduszy unijnych.

▼B

Artykuł 5

Cele szczegółowe i zakres programu

1. Aby osiągnąć cel ogólny określony w art. 4, program przewiduje następujące cele szczegółowe, do których osiągnięcia należy dążyć w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi korzystającymi ze wsparcia:

a) wspomaganie inicjatyw instytucji krajowych w zakresie opracowywania własnych reform na podstawie własnych priorytetów, z uwzględnieniem wstępnych warunków i oczekiwanego wpływu na sytuację społeczno-gospodarczą;

b) wspieranie instytucji krajowych w zakresie wzmacniania ich zdolności do formułowania, opracowywania i wdrażania reform i strategii oraz stosowania zintegrowanego podejścia zapewniającego spójność między celami i środkami we wszystkich sektorach;

c) wspieranie wysiłków instytucji krajowych mających na celu określenie i wdrożenie odpowiednich procesów i metod poprzez uwzględnianie dobrych praktyk i doświadczeń zgromadzonych przez inne kraje, które musiały stawić czoła podobnym sytuacjom;

d) wspomaganie instytucji krajowych w zakresie zwiększania skuteczności i wydajności zarządzania zasobami ludzkimi, między innymi przez ugruntowanie wiedzy zawodowej i umiejętności, a także przez jasne określenie kompetencji.

2. Cele szczegółowe określone w ust. 1 odnoszą się do obszarów polityki związanych ze spójnością, konkurencyjnością, wydajnością, innowacją, inteligentnym, zrównoważonym wzrostem gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu, miejscami pracy i inwestycjami, a w szczególności są to:

a) zarządzanie finansami i aktywami publicznymi, proces budżetowy, zarządzanie zadłużeniem i administracja skarbowa;

b) reforma instytucjonalna oraz skuteczne i ukierunkowane na usługi funkcjonowanie administracji publicznej, w tym – w stosownych przypadkach – poprzez uproszczenie przepisów, faktyczną praworządność, reformy wymiaru sprawiedliwości i skuteczniejsze zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i prania pieniędzy;

c) otoczenie biznesowe (w tym MŚP), reindustrializacja, rozwój sektora prywatnego, inwestycje, publiczny udział w przedsiębiorstwach, procesy prywatyzacyjne, handel i bezpośrednie inwestycje zagraniczne, konkurencja i zamówienia publiczne, zrównoważony rozwój sektorowy oraz wspieranie innowacji i cyfryzacji;

d) kształcenie i szkolenie; polityki dotyczące rynku pracy, w tym dialogu społecznego, w celu tworzenia miejsc pracy; walka z ubóstwem; propagowanie włączenia społecznego; system zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej; system zdrowia publicznego i opieki zdrowotnej; a także spójność i polityki w zakresie azylu, migracji i ochrony granic;

e) polityki dotyczące wdrażania działań na rzecz klimatu i propagowania efektywności energetycznej, osiągnięcia dywersyfikacji źródeł energii, a także dotyczące sektora rolnictwa, rybołówstwa i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich; lub

f) polityki dotyczące sektora finansowego, w tym propagowanie wiedzy finansowej, stabilność finansowa, dostęp do finansowania i kredytowanie gospodarki realnej; opracowywanie i przekazywanie danych i statystyk oraz monitorowanie ich jakości, a także polityka mająca na celu zwalczanie uchylania się od opodatkowania.

▼M1

Artykuł 5a

Wspieranie przygotowań do członkostwa w strefie euro

Z myślą o realizacji celów określonych w art. 4 i 5 oraz w obrębie działań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 6, w ramach programu można finansować również środki i działania wspierające reformy, które mogą pomóc państwom członkowskim w ich przygotowaniach do przystąpienia do strefy euro.

▼B

Artykuł 6

Działania kwalifikowalne

Ze względu na dążenie do osiągnięcia celów określonych w art. 4 i 5 w ramach programu finansowane są w szczególności następujące rodzaje działań:

a) pozyskiwanie wiedzy specjalistycznej związanej z doradztwem politycznym, przemianami politycznymi, formułowaniem strategii i planów reform oraz z reformami ustawodawczymi, instytucjonalnymi, strukturalnymi i administracyjnymi;

b) zapewnienie usług ekspertów, w tym wewnątrz organizacji, w krótkich i długich okresach, polegających na wykonaniu zadań w określonych dziedzinach lub na przeprowadzeniu działań operacyjnych, w stosownych przypadkach obejmujących tłumaczenie ustne, tłumaczenie pisemne i wsparcie na potrzeby współpracy, wsparcie administracyjne i udogodnienia w zakresie infrastruktury i wyposażenia;

c) budowanie zdolności instytucjonalnej, administracyjnej i sektorowej oraz powiązane działania wspierające, na wszystkich szczeblach sprawowania rządów, przyczyniające się również w odpowiednich przypadkach do wzmocnienia pozycji społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności:

(i) seminaria, konferencje i warsztaty;

(ii) wizyty robocze w stosownych państwach członkowskich lub państwach trzecich umożliwiające urzędnikom nabywanie lub zwiększanie wiedzy specjalistycznej lub wiedzy na temat określonych spraw; oraz

(iii) działania szkoleniowe i rozwijanie modułów szkoleniowych online lub innych modułów szkoleniowych na potrzeby wspierania niezbędnych profesjonalnych umiejętności i wiedzy związanych z odpowiednimi reformami;

d) gromadzenie danych i statystyk, opracowywanie wspólnych metod i, w odpowiednich przypadkach, wskaźników lub wartości referencyjnych;

e) organizacja lokalnego wsparcia operacyjnego w obszarach takich jak azyl, migracja i kontrola graniczna;

f) budowanie potencjału informatycznego: wiedza specjalistyczna związana z rozwojem, utrzymaniem, eksploatacją i kontrolą jakości infrastruktury IT oraz aplikacji niezbędnych do wdrożenia odpowiednich reform, a także wiedza specjalistyczna związana z programami ukierunkowanymi na cyfryzację usług publicznych;

g) studia, badania, analizy i ankiety, ewaluacje i oceny skutków a także sporządzanie i publikowanie przewodników, sprawozdań i materiałów edukacyjnych;

h) projekty w zakresie komunikacji dotyczącej nauki, współpracy, podnoszenia świadomości, rozpowszechniania informacji oraz wymiany dobrych praktyk; organizowanie kampanii informacyjnych i podnoszących świadomość, kampanii medialnych i wydarzeń, w tym komunikacji instytucjonalnej i, w stosownych przypadkach, komunikacji za pośrednictwem sieci społecznościowych;

i) opracowywanie i publikowanie materiałów służących rozpowszechnianiu informacji o programie oraz jego wyników, w tym przez tworzenie, eksploatację i utrzymanie systemów i narzędzi wykorzystujących technologie informacyjno-komunikacyjne;

j) wszelkie inne właściwe działania wspierające realizację celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 4 i 5.

Artykuł 7

Wniosek o wsparcie

1. Państwo członkowskie, które chciałoby skorzystać ze wsparcia w ramach programu, składa wniosek o wsparcie skierowany do Komisji, określając obszary polityki i priorytety wsparcia w ramach programu, o których mowa w art. 5 ust. 2. Wniosek ten należy złożyć do dnia 31 października roku kalendarzowego. Komisja może przedstawić wytyczne dotyczące głównych elementów ujmowanych we wniosku o udzielenie wsparcia.

2. Ze względu na zasady przejrzystości, równego traktowania i należytego zarządzania finansami, w następstwie dialogu z państwem członkowskim, w tym w kontekście europejskiego semestru, Komisja analizuje wnioski o wsparcie, o których mowa w ust. 1, pod względem stopnia pilności zidentyfikowanych problemów, ich zakresu i wagi, wsparcia potrzebnego w odniesieniu do danych dziedzin polityki, analizy wskaźników społeczno-gospodarczych oraz ogólnej zdolności administracyjnej państwa członkowskiego.

W oparciu o tę analizę oraz uwzględniając istniejące działania i środki finansowane z funduszy unijnych lub innych programów unijnych, Komisja uzgadnia z danym państwem członkowskim obszary priorytetowe wymagające wsparcia, cele, orientacyjny harmonogram, zakres środków wsparcia, które zostaną zastosowane, oraz szacunkową wysokość całkowitego wkładu finansowego na potrzeby tego wsparcia, które to elementy zostaną ujęte w planie współpracy i wsparcia.

3. Wniosek o wsparcie można złożyć w następujących obszarach:

a) wdrażanie przez państwa członkowskie reform podjętych z ich własnej inicjatywy, zwłaszcza mających na celu osiągnięcie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenie miejsc pracy;

b) wdrażanie programów dostosowań gospodarczych dla państw członkowskich, które otrzymują pomoc finansową Unii na podstawie obowiązujących instrumentów, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 472/2013 ( 5 ) skierowanym do państw członkowskich strefy euro oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 332/2002 ( 6 ) skierowanym do państw członkowskich niebędących członkami strefy euro;

c) wdrażanie pobudzających wzrost gospodarczy reform w kontekście procesów zarządzania gospodarczego, w szczególności zaleceń dla poszczególnych krajów wydanych w ramach europejskiego semestru lub działań związanych z wdrażaniem prawa Unii.

Artykuł 8

Informowanie Parlamentu Europejskiego i Rady o planach współpracy i wsparcia

1. Pod warunkiem zgody państwa członkowskiego korzystającego ze wsparcia Komisja bezzwłocznie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie plan współpracy i wsparcia. Państwo członkowskie korzystające ze wsparcia może odmówić takiej zgody w przypadku informacji szczególnie chronionych lub poufnych, których ujawnienie mogłoby zagrozić interesom publicznym państwa członkowskiego korzystającego ze wsparcia.

2. Niemniej Komisja przedkłada plan współpracy i wsparcia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w następujących okolicznościach:

a) jak tylko państwo członkowskie korzystające ze wsparcia usunie wszystkie informacje szczególnie chronione lub poufne, których ujawnienie mogłoby zagrozić interesom publicznym państwa członkowskiego korzystającego ze wsparcia;

b) po upływie rozsądnego terminu, kiedy ujawnienie odpowiednich informacji nie zaszkodzi wdrażaniu środków wsparcia w ramach programu, a w każdym przypadku nie później niż dwa miesiące po realizacji takich środków w ramach planu współpracy i wsparcia.

Artykuł 9

Organizacja wsparcia i partnerzy wspomagający reformy

1. Komisja, za zgodą państwa członkowskiego korzystającego ze wsparcia, może zorganizować wsparcie w ramach programu we współpracy z innymi państwami członkowskimi lub organizacjami europejskimi i międzynarodowymi.

2. Państwo członkowskie korzystające ze wsparcia, we współpracy z Komisją, może stworzyć partnerstwo z jednym państwem członkowskim lub większą ich liczbą, występującymi w charakterze partnerów wspomagających reformy w odniesieniu do konkretnych obszarów reform. Partner wspomagający reformy pomaga, we współpracy z Komisją i w oparciu o wspólne porozumienie z państwem członkowskim korzystającym ze wsparcia oraz z Komisją, w formułowaniu strategii, planów reform, opracowuje wysokiej jakości wsparcie lub nadzoruje wdrażanie strategii lub projektów.

Artykuł 10

Pula środków finansowych

▼M1

1. Pulę środków finansowych przeznaczonych na wdrażanie niniejszego programu ustala się na kwotę 222 800 000 EUR w cenach bieżących.

▼B

2. Ze środków finansowych przyznanych na realizację programu można również pokrywać wydatki związane z przygotowaniem, monitorowaniem, kontrolą, audytem i ewaluacją, niezbędnymi dla zarządzania programem i osiągnięcia jego celów, w szczególności wydatki na opracowania, spotkania z ekspertami, działalność informacyjną i komunikacyjną, w tym na komunikację instytucjonalną dotyczącą priorytetów politycznych Unii, w zakresie, w jakim są one związane z celami ogólnymi niniejszego rozporządzenia, wydatki związane z technologiami informacyjnymi nastawionymi na przetwarzanie i wymianę informacji, a także wszelkie inne wydatki na pomoc techniczną i administracyjną, jakie ponosi Komisja w związku z zarządzaniem programem. ►M1 Wydatki mogą również obejmować koszty innych działań wspierających, takich, jak kontrola jakości i monitorowanie projektów w terenie związanych z udzielaniem wsparcia. ◄

3. Roczne środki są zatwierdzane przez Parlament Europejski i Radę w granicach wieloletnich ram finansowych.

Artykuł 11

Inne finansowe wkłady do budżetu programu

1. Oprócz puli środków określonej w art. 10 program może być również finansowany z dodatkowych, dobrowolnych wkładów państw członkowskich.

2. Dodatkowe wkłady, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą stanowić wkłady z zasobów przeznaczonych na pomoc techniczną z inicjatywy państw członkowskich na podstawie art. 59 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, przeniesionych zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia.

3. Dodatkowe wkłady, o których mowa w ust. 1, wykorzystuje się do wspierania działań przyczyniających się do realizacji strategii unijnej na rzecz inteligentnego, zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Wkład państwa członkowskiego korzystającego ze wsparcia zgodnie z ust. 2 wykorzystuje się wyłącznie w tym państwie członkowskim.

Artykuł 12

Zakaz podwójnego finansowania

Działania finansowane na podstawie rozporządzenia mogą otrzymać wsparcie z innych programów unijnych, instrumentów i funduszy w ramach budżetu Unii, pod warunkiem że takie wsparcie nie obejmuje tych samych kosztów.

Artykuł 13

Wdrażanie programu

1. Komisja wdraża program zgodnie z rozporządzeniem finansowym.

2. Środki przewidziane w ramach programu mogą być wdrażane bezpośrednio przez Komisję albo pośrednio przez jednostki i osoby inne niż państwa członkowskie, zgodnie z art. 60 rozporządzenia finansowego. Pomoc finansowa Unii na działania przewidziane w art. 6 niniejszego rozporządzenia przyjmuje w szczególności formę:

a) dotacji, w tym dotacji dla instytucji krajowych państw członkowskich;

b) umów w sprawie zamówienia publicznego;

c) zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych, w tym ekspertów instytucji krajowych, regionalnych lub lokalnych państw członkowskich udzielających wsparcia lub otrzymujących wsparcie;

d) wkładów do funduszy powierniczych ustanowionych przez organizacje międzynarodowe; oraz

e) działań przeprowadzanych w ramach zarządzania pośredniego.

3. Dotacje mogą być przyznane instytucjom krajowym państw członkowskich, Grupie Europejskiego Banku Inwestycyjnego, organizacjom międzynarodowym, podmiotom publicznym lub prywatnym i jednostkom utworzonym zgodnie z prawem na jednym z poniższych obszarów:

a) na obszarze państwa członkowskiego; oraz

b) na obszarze państwa Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym porozumieniu.

Poziom współfinansowania dotacji wynosi maksymalnie 100 % kosztów kwalifikowalnych, bez uszczerbku dla zasad współfinansowania i niedochodowości.

4. Wsparcie może być zapewnione przez indywidualnych ekspertów, którzy mogą być zaproszeni do uczestnictwa w wybranych działaniach w ramach programu, kiedykolwiek jest to konieczne do osiągnięcia celów szczegółowych określonych w art. 5.

5. Aby wdrożyć program, Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, roczne programy prac i informuje o nich Parlament Europejski i Radę. Roczne programy prac określają środki niezbędne do ich wdrożenia, zgodnie z celami ogólnymi i szczegółowymi, o których mowa w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, kryteria wyboru i przyznania dotacji, a także wszystkie elementy wymagane na podstawie rozporządzenia finansowego.

6. Aby zapewnić terminową dostępność zasobów, określona część rocznego programu prac jest poświęcona środkom szczególnym na wypadek wystąpienia nieprzewidzianych i należycie uzasadnionych przesłanek wskazujących na naglący charakter sprawy, wymagający natychmiastowej reakcji, takich jak poważne zakłócenie w gospodarce bądź istotne okoliczności poważnie wpływające na warunki gospodarcze i społeczne w państwie członkowskim, pozostające poza jego kontrolą. Komisja – na wniosek państwa członkowskiego ubiegającego się o wsparcie – może przyjąć środki szczególne, zgodnie z celami i działaniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, na potrzeby udzielenia wsparcia instytucjom krajowym w zaspokojeniu tych pilnych potrzeb. Te środki szczególne mają charakter tymczasowy i nie podlegają warunkom określonym w art. 7 ust. 1 i 2. Środki szczególne wygasają po upływie sześciu miesięcy i mogą zostać zastąpione wsparciem zgodnie z warunkami określonymi w art. 7.

Artykuł 14

Koordynacja i komplementarność

1. Komisja i państwa członkowskie korzystające ze wsparcia, w zakresie swoich odpowiednich kompetencji, sprzyjają powstawaniu synergii i zapewniają skuteczną koordynację między programem i innymi programami i instrumentami unijnymi, w szczególności ze środkami finansowanymi z funduszy unijnych. W tym celu:

a) zapewniają komplementarność i synergię między różnymi instrumentami na poziomie unijnym, krajowym i, w stosownych przypadkach, regionalnym, w szczególności w związku ze środkami finansowanymi z funduszy unijnych, zarówno na etapie planowania, jak i wdrażania;

b) optymalizują mechanizmy koordynacji, aby uniknąć powielania wysiłków; oraz

c) zapewniają ścisłą współpracę między podmiotami odpowiedzialnymi za wdrażanie na poziomie unijnym, krajowym i, w stosownych przypadkach, regionalnym na potrzeby zapewnienia spójnych i usprawnionych działań wspierających.

2. Komisja dokłada wszelkich starań, aby zapewnić komplementarność i synergię ze wsparciem udzielanym przez inne odpowiednie organizacje międzynarodowe.

3. Odpowiednie roczne programy prac mogą stanowić ramy koordynacyjne, w których wsparcie jest przewidziane dla dowolnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

Artykuł 15

Ochrona interesów finansowych Unii

1. Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym niezgodnym z prawem działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych lub niewłaściwie wykorzystanych, a także, w stosownych przypadkach, przez skuteczne, proporcjonalne kary administracyjne i finansowe.

2. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentacji i na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali środki z finansowania unijnego na podstawie niniejszego programu.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać kontrole i inspekcje na miejscu u podmiotów gospodarczych, których takie finansowanie bezpośrednio lub pośrednio dotyczy, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 ( 7 ), w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne niezgodne z prawem działanie, naruszające interesy finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem publicznym dotyczącym finansowania unijnego.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego i drugiego, w umowach o współpracy z organizacjami międzynarodowymi, umowach o udzielenie dotacji, decyzjach o udzieleniu dotacji i zamówieniach publicznych wynikających z wdrożenia niniejszego rozporządzenia wyraźnie upoważnia się Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów a także kontroli i inspekcji na miejscu.

Artykuł 16

Monitorowanie i ewaluacja

1. Komisja monitoruje wdrażanie działań finansowanych w ramach programu i mierzy osiągnięcie celu ogólnego określonego w art. 4, oraz celów szczegółowych, o których mowa w art. 5 ust. 1, zgodnie ze wskaźnikami określonymi w załączniku.

Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 17 dotyczącym zmian w wykazie wskaźników określonych w załączniku.

2. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie monitorujące z wdrażania programu. Sprawozdanie to zawiera informacje o:

a) złożonych przez państwa członkowskie wnioskach o wsparcie, o których mowa w art. 7 ust. 1;

b) analizie stosowania kryteriów, o których mowa w art. 7 ust. 2, użytych do rozpatrywania wniosków o wsparcie złożonych przez państwa członkowskie;

c) planach współpracy i wsparcia, o których mowa w art. 7 ust. 2;

d) udziale partnerów wspomagających reformy, o których mowa w art. 9;

e) przyjętych środkach szczególnych, o których mowa w art. 13 ust. 6; oraz

▼M1

f) wdrożeniu środków wsparcia.

▼B

Najpóźniej do połowy 2019 r. Komisja również przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie z ewaluacji śródokresowej, a do dnia 31 grudnia 2021 r. – niezależne sprawozdanie z ewaluacji ex post.

3. W sprawozdaniu z ewaluacji śródokresowej przedstawione zostaną informacje dotyczące realizacji celów programu, efektywności wykorzystania zasobów oraz europejskiej wartości dodanej programu. Sprawozdanie to uwzględnia również ocenę dalszej aktualności wszystkich celów i działań. Sprawozdanie z ewaluacji ex post zawiera ocenę programu jako całości oraz informacje dotyczące jego długoterminowych skutków.

Artykuł 17

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 16 ust. 1 akapit drugi, powierza się Komisji na okres od dnia 20 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 16 ust. 1 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 16 ust. 1 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 18

Zmiana rozporządzenia (UE) nr 1303/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 1303/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Zarządzanie pomocą techniczną dla państw członkowskich”;

b) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Na wniosek państwa członkowskiego zgodnie z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/825 ( *1 ) część środków finansowych przewidzianych zgodnie z art. 59 niniejszego rozporządzenia i zaprogramowanych zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy może zostać przeniesiona, w porozumieniu z Komisją i z jej inicjatywy, na rzecz pomocy technicznej w celu wdrażania działań w odniesieniu do danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 58 ust. 1 akapit trzeci lit. l) w drodze zarządzania bezpośredniego lub pośredniego.

c) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Państwo członkowskie składa wniosek o przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, na dany rok kalendarzowy do dnia 31 stycznia tego roku, w którym ma nastąpić przeniesienie. Do wniosku należy dołączyć propozycję zmiany programu lub programów, z których nastąpi przeniesienie. Analogiczne zmiany należy wprowadzić w umowie partnerstwa zgodnie z art. 30 ust. 2, która określa łączną kwotę przekazywaną co roku Komisji.”;

d) dodaje się ustęp 4 w brzmieniu:

„4. Zasoby przekazane przez państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu podlegają zasadzie anulowania określonej w art. 136 niniejszego rozporządzenia oraz art. 38 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.”;

2) w art. 58 ust. 1 akapit trzeci lit. l) otrzymuje brzmienie:

„l) działania finansowane na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/825 przyczyniające się do realizacji strategii unijnej na rzecz inteligentnego, zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.”;

3) w art. 91 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. 0,35 % zasobów ogólnych po odliczeniu wsparcia na rzecz instrumentu »Łącząc Europę«, o którym mowa w art. 92 ust. 6, i pomocy dla osób najbardziej potrzebujących, o której mowa w art. 92 ust. 7, przeznacza się na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji, z których 112 233 000 EUR w cenach bieżących przeznacza się na Program wspierania reform strukturalnych ustanowiony rozporządzeniem (UE) 2017/825 na potrzeby wykorzystania w zakresie i do celów tego programu.”.

Artykuł 19

Zmiana rozporządzenia (UE) nr 1305/2013

W art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 EFRROW może wykorzystać do 0,25 % rocznego przydziału środków na finansowanie zadań, o których mowa w art. 58 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w tym kosztów utworzenia i funkcjonowania europejskiej sieci na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, o której mowa w art. 52 niniejszego rozporządzenia, i sieci europejskiego partnerstwa innowacyjnego, o której mowa w art. 53 niniejszego rozporządzenia, z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu, z których część w wysokości maksymalnie 30 567 000 EUR w cenach bieżących przeznacza się na Program wspierania reform strukturalnych ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/825 ( *2 ) na potrzeby wykorzystania w zakresie i do celów tego programu.

Artykuł 20

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.









ZAŁĄCZNIK

Wskaźniki

Miernikami osiągnięcia celów, o których mowa w art. 4 i art. 5 ust. 1, są wymienione poniżej wskaźniki:

a) liczba i rodzaj instytucji krajowych, służb administracyjnych i innych podmiotów publicznych, takich jak ministerstwa krajowe lub instytucje regulacyjne, w podziale na państwa członkowskie, otrzymujących wsparcie w ramach programu;

b) liczba i rodzaj podmiotów udzielających wsparcia, takich jak instytucje rządowe, podmioty prawa publicznego, podmioty prawa prywatnego realizujące misję publiczną oraz organizacje międzynarodowe, w podziale na cele szczegółowe, dziedziny polityki i państwa członkowskie korzystające ze wsparcia;

c) liczba i rodzaj podjętych działań kwalifikowalnych zgodnie z art. 6, takich jak zapewnienie pomocy ekspertów, organizacja szkoleń lub seminariów itp., w rozbiciu na:

(i) zalecenia dla poszczególnych krajów lub odpowiednie działania związane z wdrażaniem prawa Unii, programów dostosowań gospodarczych oraz reform podejmowanych przez państwa członkowskie z własnej inicjatywy;

(ii) cele szczegółowe, dziedziny polityki i państwa członkowskie korzystające ze wsparcia;

(iii) podmioty udzielające wsparcia takie jak instytucje rządowe, podmioty prawa publicznego, podmioty prawa prywatnego realizujące misję publiczną lub organizacje międzynarodowe;

(iv) podmioty otrzymujące wsparcie w państwach członkowskich korzystających ze wsparcia, takie jak instytucje krajowe.

d) liczba i rodzaj ustaleń politycznych i porozumień prawnych, takich jak protokoły ustaleń politycznych lub listy intencyjne, porozumienia, umowy, zawartych przez Komisję, partnerów wspomagających reformy, odpowiednio, oraz podmioty udzielające wsparcia w odniesieniu do działań realizowanych w ramach programu, w podziale na cele szczegółowe, dziedziny polityki i państwa członkowskie korzystające ze wsparcia;

e) liczba przyjętych inicjatyw politycznych (np. planów działania, harmonogramów, wytycznych, zaleceń i zaleconych przepisów), w podziale na cele szczegółowe, dziedziny polityki i państwa korzystające ze wsparcia realizujące odpowiednie działania wspierane w ramach programu;

f) liczba środków w poszczególnych dziedzinach polityki i państwach korzystających ze wsparcia wprowadzonych w życie w wyniku działań wspierających realizowanych w ramach programu, w podziale na zalecenia dla poszczególnych krajów lub odpowiednie działania związane z wdrażaniem prawa Unii, programów dostosowań gospodarczych oraz reform podejmowanych przez państwa członkowskie z własnej inicjatywy;

g) informacje zwrotne przekazywane przez instytucje krajowe, służby administracji i inne podmioty publiczne, które otrzymały wsparcie w ramach programu, jak również przez inne zainteresowane podmioty lub innych uczestników programu, o ile dostępne, na temat wyników lub wpływu działań realizowanych w ramach programu, w podziale na cele szczegółowe, działy polityki oraz państwa korzystające ze wsparcia, poparte danymi ilościowymi i empirycznymi, o ile takie dane będą dostępne;

h) informacje zwrotne przekazywane przez podmioty udzielające wsparcia na temat wyników lub wpływu wsparcia udzielonego przez nie w ramach programu w odniesieniu do celów szczegółowych i dziedziny polityki, którą się zajmują, w podziale na państwa członkowskie korzystające ze wsparcia, poparte danymi ilościowymi i empirycznymi, o ile takie dane będą dostępne;

i) zmiany w opinii odpowiednich zainteresowanych podmiotów na temat wkładu programu w realizację reform, w podziale na cele szczegółowe, dziedziny polityki oraz państwa korzystające ze wsparcia, poparte odpowiednimi danymi ilościowymi i empirycznymi, o ile takie dane będą dostępne; oraz

j) liczba celów w planie współpracy i wsparcia, które zostały osiągnięte przez państwo korzystające ze wsparcia, dzięki między innymi wsparciu z programu.

Wskaźniki te są wykorzystywane w zależności od dostępnych danych i informacji, w tym właściwych danych ilościowych lub empirycznych.

Ponadto Komisja przeprowadza analizę jakościową, aby ustalić powiązania między wsparciem z programu, mierzonym za pomocą informacji zawartych w tych wskaźnikach, a reformami instytucjonalnymi, administracyjnymi oraz strukturalnymi w państwach członkowskich korzystających ze wsparcia, mającymi na celu zwiększenie konkurencyjności, wydajności i wzrostu gospodarczego, tworzenie miejsc pracy, zwiększenie spójności i poziomu inwestycji.