2000L0029 — PL — 03.03.2009 — 017.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

DYREKTYWA RADY 2000/29/WE

z dnia 8 maja 2000 r.

w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 1 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie ( 3 ) była wielokrotnie zmieniana merytorycznie ( 4 ) za względów przejrzystości i racjonalności. W związku z tym rozporządzenie to powinno zostać ujednolicone. (2) Produkcja roślinna zajmuje we Wspólnocie bardzo ważne miejsce. (3) Wydajność tej produkcji jest stale obniżana na skutek obecności organizmów szkodliwych. (4) Ochrona roślin przed organizmami szkodliwymi jest absolutnie konieczna, nie tylko, aby nie dopuścić do zmniejszania wydajności rolnictwa, ale również, aby przyczynić się do jej zwiększenia. (5) Działania mające na celu systematyczne zwalczanie organizmów szkodliwych we Wspólnocie ustanowione przez system ochrony roślin stosowany we Wspólnocie, jako przestrzeni bez granic wewnętrznych, miałyby jedynie ograniczoną skuteczność, jeżeli środki ochronne przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty nie byłyby stosowane jednocześnie. (6) Potrzeba stosowania tych środków, która została dawno uznana i stała się przedmiotem wielu przepisów krajowych oraz konwencji międzynarodowych, łącznie z Międzynarodową Konwencją Ochrony Roślin (IPPC) z dnia 6 grudnia 1951 r. zawartą w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), która ma charakter ogólnoświatowy. (7) Jednym z najważniejszych środków jest sporządzenie spisu szczególnie niebezpiecznych organizmów szkodliwych, których wprowadzanie do Wspólnoty powinno być zakazane, oraz organizmów szkodliwych, których wprowadzanie do Państw Członkowskich, w drodze przenoszenia przez niektóre rośliny lub produkty roślinne, powinno być również zakazane. (8) Obecność niektórych z tych organizmów szkodliwych przy wprowadzaniu roślin i produktów roślinnych z państw, w których występują te organizmy, nie może być skutecznie kontrolowana. Konieczne staje się zatem ustanowienie, w niezbędnym zakresie, przepisów dotyczących zakazu wprowadzania niektórych roślin i produktów roślinnych lub zapewniających specjalne kontrole w krajach będących ich producentami. (9) Takie kontrole fitosanitarne powinny być ograniczone do wprowadzania produktów pochodzących z państw nieczłonkowskich i do przypadków, w których istnieją poważne dowody na to, że naruszono jeden z przepisów fitosanitarnych. (10) Konieczne jest ustanowienie, pod pewnymi warunkami, przepisów umożliwiających odstąpienie od stosowania niektórych przepisów. Jednakże doświadczenie wykazało, że potrzeba zastosowania odstąpienia od stosowania niektórych przepisów, w określonych przypadkach, może być tak samo pilna, jak zastosowanie środków ochronnych. W celu umożliwienia stosowania tych odstąpień procedura nadzwyczajna, przewidziana w niniejszej dyrektywie, powinna być również możliwa do zastosowania. (11) Tymczasowe środki ochronne, które nie są przewidziane w niniejszej dyrektywie, powinny być przyjęte przez Państwo Członkowskie, w którym pojawi się problem, w przypadku grożącego niebezpieczeństwa wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych. Komisja powinna być informowana o wszystkich przypadkach, które wymagają przyjęcia środków ochronnych. (12) Uwzględniając znaczenie handlu roślinami i produktami roślinnymi między francuskimi departamentami zamorskimi a resztą Wspólnoty, pożądane jest stosowanie do nich przepisów niniejszej dyrektywy. Uwzględniając specyficzny charakter produkcji rolnej francuskich departamentów zamorskich, właściwe jest zapewnienie dodatkowych środków ochronnych uzasadnionych względami ochrony fitosanitarnej. Przepisy niniejszej dyrektywy należy również rozszerzyć na środki ochrony przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do francuskich departamentów zamorskich z pozostałych części Francji. (13) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich ( 5 ) włącza Wyspy Kanaryjskie do obszaru celnego Wspólnoty oraz do wspólnych polityk. Na mocy art. 2 i 10 niniejszego rozporządzenia stosowanie wspólnej polityki rolnej uzależnione jest od wejścia w życie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw. Stosowaniu temu muszą ponadto towarzyszyć szczególne środki dotyczące produkcji rolnej. (14) Decyzja Rady 91/314/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. ustanawiająca program opcji szczególnych dla Wysp Kanaryjskich (Poseican) ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter ( 6 ) określa ogólne zarysy rozwiązań, które mają być wprowadzone w celu uwzględnienia szczególnych problemów i ograniczeń, z którymi spotykają się te wyspy. (15) W związku z tym, uwzględniając specyficzne warunki fitosanitarne Wysp Kanaryjskich, należy rozszerzyć stosowanie niektórych środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie na okres kończący się sześć miesięcy po upływie terminu, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane byłyby wprowadzić w życie przyszłe przepisy dotyczące załączników do niniejszej dyrektywy w celu ochrony francuskich departamentów zamorskich i Wysp Kanaryjskich. (16) Do celów niniejszej dyrektywy należy przyjąć wzory świadectw zatwierdzonych w ramach Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin, zmienione dnia 21 listopada 1979 r., w formie ujednoliconej, które zostały opracowane w ścisłej współpracy z organizacjami międzynarodowymi. Należy również określić niektóre zasady dotyczące warunków, zgodnie z którymi takie świadectwa mogą być wydawane, niektóre zasady stosowania, w okresie przejściowym, wcześniejszych wzorów oraz wymogów dotyczących wydawania świadectw w przypadku wprowadzania roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich. (17) W przypadku przywozu z państw trzecich roślin lub produktów roślinnych władze odpowiedzialne w tych krajach za wydawanie świadectw powinny być, w zasadzie władzami uprawnionymi do ich wydawania na mocy IPPC. Pożądane byłoby ustalenie listy tych władz dla nieumawiających się państw trzecich. (18) Należy uprościć procedurę stosowaną w przypadku wprowadzania zmian w załącznikach do niniejszej dyrektywy. (19) Należy dokładnie określić zakres stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do „drewna”. W szczególności użyteczne jest odniesienie się do szczegółowych opisów „drewna” znajdujących się w rozporządzeniach Wspólnoty. (20) Niektóre nasiona nie są włączone do roślin, produktów roślinnych lub innych produktów, wymienionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy, które muszą zostać poddane badaniom fitosanitarnym w państwie pochodzenia lub wysyłki, przed udzieleniem zezwolenia na wprowadzenie do Wspólnoty lub do handlu we Wspólnocie. (21) Właściwe jest zapewnienie, w niektórych przypadkach, przeprowadzania urzędowych kontroli roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących z państw trzecich przez Komisję w państwie trzecim, będącym krajem pochodzenia. (22) Wspólnotowe kontrole powinny być przeprowadzane przez biegłych zatrudnionych przez Komisję, jak również przez biegłych zatrudnionych przez Państwa Członkowskie, którzy będą pracować dla Komisji. Należy określić rolę tych biegłych w związku z działaniami prowadzonymi w ramach systemu ochrony roślin Wspólnoty. (23) Zakres stosowania wspomnianego systemu nie powinien być ograniczony do handlu między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, ale powinien być rozszerzony na obrót w każdym pojedynczym Państwie Członkowskim. (24) Zasadą jest, że wszystkie części Wspólnoty powinny korzystać z takiego samego poziomu ochrony przed organizmami szkodliwymi. Należy jednak uwzględnić zróżnicowanie warunków ekologicznych i rozmieszczenie niektórych organizmów szkodliwych. W konsekwencji należy zdefiniować pojęcie „stref chronionych”, w których występuje szczególne zagrożenie zdrowotności roślin, i objąć je szczególną ochroną na warunkach zgodnych z rynkiem wewnętrznym. (25) Stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin wobec Wspólnoty jako obszaru bez granic wewnętrznych i tworzenie stref chronionych powoduje konieczność rozróżnienia wymogów stosowanych wobec produktów wspólnotowych od tych stosowanych wobec produktów sprowadzanych z państw trzecich oraz określenia organizmów szkodliwych o istotnym znaczeniu dla stref chronionych. (26) Najwłaściwszym miejscem do przeprowadzania kontroli fitosanitarnych jest miejsce produkcji. W przypadku produktów wspólnotowych kontrole te powinny być przeprowadzane obowiązkowo w miejscu produkcji i powinny obejmować wszystkie mające znaczenie rośliny i produkty roślinne tam uprawiane, produkowane, wykorzystywane lub tam obecne, jak również wykorzystywane do uprawy roślin podłoże uprawowe. Dla zapewnienia skuteczności systemu kontroli wszyscy producenci powinni zostać urzędowo zarejestrowani. (27) W celu zapewnienia bardziej skutecznego stosowania wspólnotowego systemu ochrony roślin na rynku wewnętrznym konieczne jest, dla potrzeb kontroli fitosanitarnych, stworzenie możliwości wykorzystania innych pracowników administracji oprócz reprezentujących służby ochrony roślin Państw Członkowskich, których szkolenie powinno być koordynowane i wspierane finansowo przez Wspólnotę. (28) Jeżeli wyniki kontroli są zadawalające, zamiast świadectwa fitosanitarnego używanego w handlu międzynarodowym produkty wspólnotowe będą nosić uzgodnione oznaczenie (paszport roślin) dostosowany do rodzaju produktu, w celu zapewnienia ich swobodnego przepływu w całej Wspólnocie lub w tych jej częściach, w których jest on ważny. (29) Należy określić urzędowe środki, które powinny być podejmowane, w przypadku gdy wyniki kontroli okażą się niezadowalające. (30) W celu zapewnienia zgodności ze wspólnotowym systemem ochrony roślin w kontekście rynku wewnętrznego należy ustanowić system urzędowych kontroli podczas wprowadzania produktów do obrotu. System ten powinien być w stopniu, w jakim jest to możliwe, niezawodny i jednolity w całej Wspólnocie, a także powinien wykluczać szczególną kontrolę na granicach między Państwami Członkowskimi. (31) W ramach rynku wewnętrznego produkty pochodzące z państw trzecich powinny, co do zasady, podlegać kontroli fitosanitarnej przy ich pierwszym wprowadzeniu do Wspólnoty. Jeżeli wyniki kontroli okażą się zadawalające, należy wydać tym produktom paszport roślin, który umożliwi im swobodny przepływ w taki sam sposób jak produktom wspólnotowym. (32) Aby stawić czoła sytuacji powstałej w wyniku urzeczywistniania rynku wewnętrznego ze wszystkimi niezbędnymi gwarancjami, konieczne jest wzmocnienie infrastruktury kontroli fitosanitarnej na szczeblu krajowym i wspólnotowym na granicach zewnętrznych Wspólnoty, przywiązując szczególną wagę do tych Państw Członkowskich, w których ze względu na położenie geograficzne znajdują się punkty wejścia do Wspólnoty. W tym celu Komisja zaproponuje włączenieniezbędnych środków do budżetu ogólnego Unii Europejskiej. (33) W celu poprawy skuteczności wspólnotowego systemu ochrony roślin w kontekście rynku wewnętrznego Państwa Członkowskie powinny ujednolicić metody pracy personelu odpowiedzialnego za ochronę zdrowotności roślin. Komisja przedstawia do dnia 1 stycznia 1993 r. wspólnotowy kodeks praktyk fitosanitarnych. (34) Państwa Członkowskie nie mają możliwości uchwalania szczególnych przepisów fitosanitarnych dotyczących wprowadzania na ich terytorium roślin lub produktów roślinnych pochodzących z innych Państw Członkowskich. Wszystkie przepisy określające wymagania fitosanitarne odnoszące się do roślin i produktów roślinnych powinny być uchwalane na poziomie Wspólnoty. (35) Konieczne jest stworzenie wspólnotowego systemu pomocy finansowej w celu pokrycia, na poziomie wspólnotowym, ryzyka, które może wystąpić w handlu w ramach wspólnotowego systemu ochrony roślin. (36) Aby zapobiec zakażeniom wywoływanym przez organizmy szkodliwe pochodzące z państw trzecich, należy wprowadzić wspólnotowe wkłady finansowe przeznaczone na wzmocnienie infrastruktury kontroli fitosanitarnej na granicach zewnętrznych Wspólnoty. (37) System ten powinien również przewidywać odpowiedni udział w niektórych wydatkach dotyczących szczególnych środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w celu kontrolowania i, gdzie to właściwe, zwalczania zakażeń wywoływanych przez organizmy szkodliwe pochodzące z państw trzecich lub innych obszarów Wspólnoty oraz, o ile będzie to możliwe, naprawienia wyrządzonych przez nie szkód. (38) Szczegółowe zasady działania mechanizmu udzielania wspólnotowej pomocy finansowej zostaną ustanowione z zastosowaniem przyspieszonej procedury. (39) Należy zapewnić, aby Komisja była dokładnie informowana o możliwych przyczynach wprowadzenia omawianych organizmów szkodliwych. (40) W szczególności Komisja powinna nadzorować prawidłowe stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin. (41) Należy ustalić, czy wprowadzenie organizmów szkodliwych spowodowane zostało niewłaściwie przeprowadzonymi badaniami lub kontrolami. W odniesieniu do skutków zastosowanie powinny znaleźć przepisy wspólnotowe, z uwzględnieniem pewnych szczególnych środków. (42) Państwa Członkowskie i Komisja powinny ze sobą ściśle współpracować w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, ustanowionego na mocy decyzji Rady 76/894/EWG ( 7 ). (43) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji i stosowania określonych w załączniku VIII część B, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa dotyczy środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.

Dotyczy również:

a) z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. – środków ochronnych przeciwko rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych we Wspólnocie w drodze przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych pokrewnych produktów w Państwach Członkowskich;

b) środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do francuskich departamentów zamorskich z innych części Francji oraz przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do innych części Francji z francuskich departamentów zamorskich;

c) środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych na Wyspy Kanaryjskie z innych części Hiszpanii oraz przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do innych części Hiszpanii z Wysp Kanaryjskich;

▼M4

d) model „świadectw fitosanitarnych” oraz „świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu” lub ich ekwiwalent w formie elektronicznej wydane przez Państwa Członkowskie w ramach Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin (IPPC).

▼B

2. Z zastrzeżeniem warunków, które zostaną określone w celu ochrony sytuacji fitosanitarnej w niektórych regionach Wspólnoty, uwzględniając zróżnicowanie warunków rolnych i ekologicznych, środki ochronne uzasadnione względami ochrony fitosanitarnej roślin we francuskich departamentach zamorskich i na Wyspach Kanaryjskich, będące środkami dodatkowymi w stosunku do środków ustanowionych niniejszą dyrektywą, mogą być określone ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ .

3. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do Ceuty i Melilli.

▼M4

4. Państwa Członkowskie zapewniają bliską, szybką i skuteczną współpracę między sobą oraz Komisją w kwestiach objętych niniejszą dyrektywą. W tym celu każde Państwo Członkowskie ustanawia lub deleguje jeden organ, który jest odpowiedzialny co najmniej za koordynację i kontakty w powyższych kwestiach. Najlepiej wyznaczyć w tym celu urzędową organizację ochrony roślin utworzoną na mocy IPPC.

Komisja oraz pozostałe Państwa Członkowskie zostają powiadomione o wyznaczeniu organu oraz wszelkich dalszych zmianach.

Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 taki organ może być uprawniony do delegowania lub wyznaczania innym służbom zadań dotyczących koordynacji lub kontaktów, w zakresie związanym wyłącznie z kwestiami ochrony roślin objętymi niniejszą dyrektywą.

▼B

5. W odniesieniu do środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do pozostałych części Francji oraz pozostałych Państw Członkowskich organizmów szkodliwych z francuskich departamentów zamorskich oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we francuskich departamentach zamorskich terminy określone w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 4, art. 6 ust. 5 i 6, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 8, 10 i 11 zastępuje się terminem odpowiadającym upływowi sześciomiesięcznego okresu, następującego po terminie, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie przyszłe przepisy odnoszące się do załączników I–V w celu ochrony francuskich departamentów zamorskich. Z mocą od tej samej daty uchyla się ust. 1 lit. b) i ust. 2 niniejszego artykułu.

6. W odniesieniu do środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do pozostałych części Hiszpanii oraz pozostałych Państw Członkowskich organizmów szkodliwych z Wysp Kanaryjskich oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się na Wyspach Kanaryjskich terminy określone w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 4, art. 6 ust. 5 i 6, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 8, 10 i 11 zastępuje się terminem odpowiadającym upływowi sześciomiesięcznego okresu, następującego po terminie, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie przyszłe przepisy odnoszące się do załączników I–V w celu ochrony Wysp Kanaryjskich. Z mocą od tej samej daty uchyla się ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.

Artykuł 2

1. Do celów niniejszej dyrektywy:

a) ►M4 „rośliny” oznaczają żywe rośliny oraz określone ich części, włączając nasiona; ◄ żyjące części roślin obejmują: — owoce, w sensie botanicznym, inne niż głęboko zamrożone, — warzywa, inne niż głęboko zamrożone, — bulwy, bulwocebulki, cebulki, kłącza, — kwiaty cięte, — gałęzie z liśćmi, — drzewa ścięte z zachowanym listowiem, ▼M4 — liście, liście ozdobne, ▼B — roślinne hodowle tkankowe, ▼M4 — aktywny pyłek, — pączki, szczepy, sadzonki, — wszelkie inne części roślin, które mogą zostać określone zgodnie z procedurą opisaną w art. 18 ust. 2. ▼B nasiona oznaczają nasiona w botanicznym rozumieniu tego terminu, inne niż nasiona, które nie są przeznaczone do siewu;

b) „produkty roślinne” oznaczają produkty pochodzenia roślinnego, nieprzetworzone lub poddane podstawowemu przetworzeniu, o ile nie są to rośliny;

c) „sadzenie” oznacza każdą czynność sadzenia roślin w celu zapewnienia ich późniejszego wzrostu, rozmnażania lub rozprzestrzeniania;

d) „rośliny przeznaczone do sadzenia” oznaczają: — rośliny już zasadzone i mające rosnąć lub zostać ponownie zasadzone po ich wprowadzeniu, lub — rośliny jeszcze niezasadzone w chwili ich wprowadzania, ale przeznaczone do zasadzenia po wprowadzeniu;

▼M4

e) „szkodliwe organizmy” oznaczają: wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy roślin, zwierząt lub środki chorobotwórcze, które są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych;

▼B

f) „paszport roślin” oznacza urzędową etykietę potwierdzającą, że przestrzegane są przepisy niniejszej dyrektywy w zakresie norm fitosanitarnych i wymogów szczególnych, który jest w tym celu: — znormalizowany na poziomie Wspólnoty dla poszczególnych rodzajów roślin lub produktów roślinnych, oraz — sporządzany przez urzędowy organ odpowiedzialny Państwa Członkowskiego oraz wydawany zgodnie z przepisami wykonawczymi regulującymi szczegółowo procedurę wydawania paszportów roślin. Dla określonych rodzajów produktów mogą zostać przewidziane, ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ , urzędowo ustalone oznaczenia, inne niż etykieta. Standaryzacji dokonuje się ►M4 art. 18 ust. 2 ◄ . W ramach standaryzacji ustala się różne oznaczenia dla paszportów roślin, które nie są ważne, zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit drugi, we wszystkich częściach Wspólnoty;

g) „urzędowe organy odpowiedzialne Państwa Członkowskiego” oznaczają: i) urzędowe ►M4 organizacja(-e) ◄ ochrony roślin Państwa Członkowskiego, określone w art. 1 ust. 4; lub ii) jakikolwiek organ krajowy ustanowiony: — na poziomie krajowym, — albo na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych, w granicach określonych konstytucją danego Państwa Członkowskiego. Odpowiedzialne organy urzędowe Państwa Członkowskiego mogą zgodnie z ustawodawstwem krajowym delegować wykonywanie swoich zadań, określonych w niniejszej dyrektywie, na ich odpowiedzialność i pod ich nadzorem, jakiejkolwiek osobie prawnej prawa publicznego lub prywatnego, której zgodnie z urzędowo zatwierdzonym statutem zostało powierzone wyłącznie wykonywanie szczególnych zadań publicznych, pod warunkiem że taka osoba prawna ani jej członkowie nie mają osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nich działań. Państwa Członkowskie zapewniają ścisłą współpracę między organami określonymi w akapicie pierwszym ppkt ii) i i). Ponadto ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ jakakolwiek osoba prawna powołana w imieniu organu lub organów określonych w akapicie pierwszym ppkt i) oraz działająca z upoważnienia i pod nadzorem takiego organu może zostać zatwierdzona, pod warunkiem, że nie ma ona osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez siebie działań. Jeden organ, wymieniony w art. 1 ust. 4 powiadamia Komisję o odpowiedzialnych organach urzędowych w danym Państwie Członkowskim. Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim;

h) „strefa chroniona” oznacza strefę we Wspólnocie: — w której jeden lub więcej organizmów szkodliwych wymienionych w niniejszej dyrektywie, których występowanie stwierdzono w jednej lub kilku częściach Wspólnoty, nie występują lokalnie ani nie występują w ogóle pomimo istnienia tam korzystnych dla nich warunków, — w której istnieje niebezpieczeństwo osiedlenia się niektórych organizmów szkodliwych ze względu na korzystne warunki ekologiczne dla niektórych szczególnych upraw, chociaż organizmy te nie są endemiczne ani nie występują we Wspólnocie, które to niebezpieczeństwo zostało uznane, ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ , za spełniające warunki określone w tiret pierwszym i drugim i, w przypadku określonym w tiret pierwszym, na wniosek zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich oraz na podstawie wyników stosownych inspekcji, które były nadzorowane przez biegłych określonych w art. 21, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym artykule, które dostarczą dowodu na to, że zagrożenie takie nie występuje. W przypadku określonym w tiret drugim przeprowadzenie inspekcji jest fakultatywne. Uznaje się, że organizm szkodliwy występuje w regionie, jeżeli stwierdzono tam jego istnienie i nie podjęto żadnych urzędowych środków w celu jego zwalczenia lub jeżeli środki takie okazały się nieskuteczne w okresie co najmniej dwóch następujących po sobie lat. W przypadku określonym w akapicie pierwszym tiret pierwsze zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne i systematyczne urzędowe badania obecności organizmów, ze względu na występowanie których utworzono strefę chronioną. O każdym przypadku wystąpienia takich organizmów należy niezwłocznie powiadomić Komisję ►M4 na piśmie ◄ . Ryzyko związane ze stwierdzonym wystąpieniem organizmów szkodliwych oceniane jest przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin i podejmowane są odpowiednie działania ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ . Szczegóły dotyczące badań, określonych w pierwszym i trzecim akapicie mogą zostać ustanowione ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ , na podstawie rzetelnych zasad naukowychi statystycznych. Komisja informowana jest ►M4 na piśmie ◄ o wynikach omawianych powyżej badań. Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim. Do dnia 1 stycznia 1998 r. Komisja przedstawia Radzie raport na temat funkcjonowania systemu stref chronionych razem, o ile zaistnieje taka potrzeba, ze stosownymi wnioskami;

i) „oświadczenie” lub „środek” uznaje się za urzędowe, jeżeli oświadczenie jest złożone lub środek powzięty, z zastrzeżeniem przepisów art. 21: ▼M4 — przez przedstawicieli urzędowej państwowej organizacji ochrony roślin państwa trzeciego lub przez innych przedstawicieli władz publicznych, którzy są wykwalifikowani i uprawnieni przez tę organizację ochrony roślin, w przypadku środków lub oświadczeń związanych z wydawaniem świadectw fitosanitarnych oraz świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu lub ich odpowiedników w formie elektronicznej, ▼B — przez takich przedstawicieli lub urzędników państwowych albo przez wykwalifikowanych pracowników zatrudnionych przez jeden z odpowiedzialnych organów urzędowych Państwa Członkowskiego we wszystkich innych przypadkach, pod warunkiem że pracownicy ci nie mają osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nich działań i posiadają podstawowe wymagane kwalifikacje. Państwa Członkowskie zapewniają posiadanie przez ich urzędników i wykwalifikowanych pracowników kwalifikacji niezbędnych do właściwego stosowania niniejszej dyrektywy. ►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ mogą zostać określone wytyczne dotyczące takich kwalifikacji. Komisja, działając w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, sporządza wspólnotowe programy, których wykonanie nadzoruje, dotyczące dalszego szkolenia urzędników państwowych i wykwalifikowanych pracowników w celu podniesienia wiedzy i doświadczenia zdobytego na szczeblu krajowym do poziomu wspomnianych powyżej kwalifikacji. Uczestniczy ona w finansowaniu dalszych szkoleń i przedstawia wnioski dotyczące włączenia potrzebnych na to środków do budżetu Wspólnoty;

▼M4

j) „miejsce wprowadzenia” oznacza miejsce, gdzie po raz pierwszy wprowadza się produkty roślinne lub inne przedmioty do obszaru celnego Wspólnoty: port lotniczy w przypadku transportu lotniczego, port w przypadku transportu morskiego lub rzecznego, stacja kolejowa w przypadku transportu kolejowego oraz w przypadku innych rodzajów transportu – miejsce w urzędzie celnym odpowiedzialnym za obszar, gdzie przekroczona zostaje granica lądowa Wspólnoty;

k) „urzędowy organ miejsca wprowadzenia” oznacza odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego zarządzający miejscem wprowadzenia;

l) „urzędowy organ miejsca przeznaczenia” oznacza odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego zarządzający obszarem, gdzie mieści się „urząd celny miejsca przeznaczenia”;

m) „urząd celny miejsca wprowadzenia” oznacza urząd w miejscu wprowadzenia, jak określono powyżej w lit. j);

n) „urząd celny miejsca przeznaczenia” oznacza urząd miejsca przeznaczenia w rozumieniu art. 340b ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ( 8 );

o) „partia” oznacza liczbę jednostek pojedynczego towaru, odróżnianego po jego jednolitym składzie i pochodzeniu, tworzącą część przesyłki;

p) „przesyłka” oznacza ilość towarów objętych jednym dokumentem wymaganym dla formalności celnych lub innych formalności, takich jak świadectwo fitosanitarne lub inny dokument zastępczy lub oznaczenie; przesyłka może składać się z jednej lub więcej partii;

q) „przeznaczenie celne” oznacza przeznaczenie celne wymienione w pkt 15 art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( 9 ) (zwany dalej Wspólnotowym Kodeksem Celnym);

r) „tranzyt” oznacza przemieszczanie towarów objętych nadzorem celnym z jednego punktu do drugiego w obrębie obszaru celnego Wspólnoty, jak określono w art. 91 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.

▼B

2. Z zastrzeżeniem wyraźnych odmiennych postanowień przepisy niniejszej dyrektywy dotyczą drewna wyłącznie, gdy zachowuje ono w całości lub częściowo swoją naturalną zaokrągloną powierzchnię, z korą lub bez, lub jeżeli występuje ono w formie wiórów, cząstek, trocin, odpadków i pozostałości drzewa.

Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących załącznika V niniejsza dyrektywa dotyczy drewna, niezależnie od tego, czy spełnia ono warunki określone w akapicie pierwszym, jeżeli występuje w formie oszalowania, przegród, palet lub materiałów opakowaniowych, które są rzeczywiście wykorzystywane w transporcie wszelkiego rodzaju produktów, pod warunkiem że przedstawia ono zagrożenie fitosanitarne.

Artykuł 3

1. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A.

2. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część A, jeżeli są one zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w tej części załącznika.

▼M4

3. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania, zgodnie z warunkami, które mogą być określone zgodnie z procedurą opisaną w art. 18 ust. 2, w przypadku nieznacznego zanieczyszczenia roślin innych, niż te przeznaczone do sadzenia, przez szkodliwe organizmy wymienione w załączniku 1 część A lub w załączniku II, lub w przypadku odpowiednich tolerancji ustanowionych dla organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku II część A sekcja II w zakresie roślin przeznaczonych do sadzenia, które uprzednio zostały wybrane w porozumieniu z organami reprezentującymi Państwa Członkowskie w dziedzinie zdrowia roślin, oraz na podstawie odpowiedniej analizy zagrożenia szkodnikami.

▼B

4. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zapewniają, że ust. 1 i 2 stosuje się również do rozprzestrzeniania się omawianych organizmów szkodliwych poprzez przemieszczanie roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Państwa Członkowskiego.

5. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania i rozprzestrzeniania w strefach chronionych:

a) organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część B; — roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część B, jeżeli są one zakażone przez organizmy szkodliwe, określone w tej części załącznika. — Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18: — organizmy szkodliwe wymienione w załącznikach I i II klasyfikuje się w następujący sposób:

b) organizmy, których obecności nie stwierdzono w żadnej części Wspólnoty, mające istotne znaczenie dla całego obszaru Wspólnoty umieszcza się odpowiednio w załączniku I część A sekcja I i w załączniku II część A sekcja I,

6. Organizmy, których obecność została stwierdzona, ale nie lokalnie lub w całej Wspólnocie, mające istotne znaczenie dla całej Wspólnoty, umieszcza się odpowiednio w załączniku I część A sekcja II i w załączniku II część A sekcja II,

a) pozostałe organizmy umieszcza się odpowiednio w załączniku I część B i w załączniku II część B dla odpowiednich obszarów chronionych, dla których te organizmy mają istotne znaczenie;

b) organizmy szkodliwe endemiczne lub występujące w jednej lub kilku częściach Wspólnoty są wykreślone, z wyjątkiem organizmów określonych w lit. a) tiret drugie i trzecie;

c) tytuły załączników I i II, jak również ich poszczególne części i sekcje dostosowane są do lit. a) i b).

▼M4

7. Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 można przyjąć przepisy wykonawcze w celu ustanowienia warunków wprowadzania do Państw Członkowskich oraz ich rozprzestrzeniania na ich obszarze:

a) organizmów, co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych, ale które nie są wymienione w załącznikach I i II;

b) organizmów, które wymienione są w załączniku II, ale które występują w roślinach lub produktach roślinnych innych niż te wymienione w tym załączniku i co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych;

c) organizmów, które wymienione są w załącznikach I i II, które znajdują się w stanie wyizolowanym i co do których istnieje podejrzenie, że są szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych.

8. Ustępy 1 i 5 lit. a), ust. 2 i 5 lit. b) oraz ust. 4 nie mają zastosowania, zgodnie z warunkami, które zostają określone na podstawie procedury wymienionej w art. 18 ust. 2, do celów naukowych lub próbnych oraz do prac nad wyborem odmian.

9. Po przyjęciu środków określonych w ust. 7 ustępu tego nie stosuje się, zgodnie z warunkami, które zostają określone na podstawie procedury wymienionej w art. 18 ust. 2, do celów naukowych lub próbnych oraz do prac nad wyborem odmian.

▼B

Artykuł 4

1. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytoria roślin lub produktów roślinnych wymienionych w załączniku III część A, jeżeli pochodzą one z państw wymienionych w tej części załącznika.

2. Państwa Członkowskie zapewniają wprowadzenie od dnia 1 czerwca 1993 r. zakazu wprowadzania do stref chronionych znajdujących się na ich terytorium roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku III część B.

3. ►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ załącznik III zostanie skorygowany w celu zawarcia w części A roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów stwarzających zagrożenie fitosanitarne dla wszystkich części Wspólnoty, a w części B roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów stwarzających zagrożenie fitosanitarne tylko dla stref chronionych. Określa się tam strefy chronione.

4. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. ust. 1 nie stosuje się do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących ze Wspólnoty.

5. Zgodnie z warunkami określonymi stosownie do ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ , ust. 1 i 2 nie stosuje się do badań lub do celów naukowych oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.

6. Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, Państwo Członkowskie może określić, że przepisy ust. 1 i 2 nie będą stosowane w pojedynczych szczególnych przypadkach do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które są uprawiane, produkowane lub używane w jego bezpośredniej strefie przygranicznej z państwem trzecim i wprowadzanych do tego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia w pobliskich miejscowościach w strefie przygranicznej jego terytorium.

W przypadku korzystania z takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa miejsce oraz imię i nazwisko zajmującej się tym osoby. Dane te, regularnie aktualizowane, dostępne są Komisji.

Roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom będącym przedmiotem odstępstwa na mocy akapitu pierwszego towarzyszą dokumenty potwierdzające miejsce w danym państwie trzecim, z którego przytoczone rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.

Artykuł 5

1. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A, jeśli nie zostaną spełnione szczególne wymogi określone w tej części załącznika.

2. Państwa Członkowskie z dniem 1 czerwca 1993 r. zakazują wprowadzania i przemieszczania w strefach chronionych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część B, jeśli nie zostaną spełnione szczególne wymogi określone w tej części załącznika.

3. ►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ dokonuje się zmian załącznika IV na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 6.

4. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zapewniają, że ust. 1 stosuje się również do przemieszczania na terytorium Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, jednakże z zastrzeżeniem art. 6 ust. 7. Niniejszego ustępu oraz ust. 1 i 2 nie stosuje się do przemieszczanianiewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w czasie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.

5. Zgodnie z warunkami określonymi stosownie do ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ , ust. 1, 2 i 4 nie stosuje się do badań lub do celów naukowych oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.

6. Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, Państwo Członkowskie może zapewnić, że ust. 1, 2 i 4 nie stosuje się w pojedynczych szczególnych przypadkach do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które są uprawiane, wytwarzane lub użytkowane w jego bezpośredniej strefie przygranicznej z państwem trzecim i wprowadzanych do tego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia w pobliskich miejscowościach w strefie przygranicznej jego terytorium.

W przypadku korzystania z takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa miejsce oraz imię i nazwisko zajmującej się tym osoby. Dane te, regularnie aktualizowane, dostępne są Komisji.

Roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom będącym przedmiotem odstępstwa na mocy akapitu pierwszego towarzyszą dokumenty potwierdzające miejsce danego państwa trzeciego, z którego te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.

Artykuł 6

1. Państwa Członkowskie ustanawiają, co najmniej w odniesieniu do wprowadzania do innego Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część A, obowiązek ich bardzo szczegółowego urzędowego badania, jak również badania ich opakowań w taki sam sposób, w całości lub reprezentatywnej próbki oraz, w razie zajścia takiej konieczności, obowiązek urzędowego badania pojazdów używanych do ich transportu, w celu upewnienia się, że:

a) nie są zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A;

b) w przypadku roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część A, nie są zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w tej części załącznika;

c) w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku IV część A, spełniają szczególne wymogi wymienione w tej części załącznika.

2. Po niezwłocznym przyjęciu środków, przewidzianych w art. 3 ust. 6 lit. a) i art. 5 ust. 3 ustęp pierwszy niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie w odniesieniu do załącznika I część A sekcja II, załącznika II część A sekcja II i załącznika IV część A sekcja II. Jeżeli, w trakcie badań przeprowadzanych zgodnie z niniejszym przepisem, zostaną wykryte organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A sekcja I lub w załączniku II część A sekcja I, warunki określone w art. 10 uważa się za niespełnione.

3. Państwa Członkowskie ustanawiają środki kontroli określone w ust. 1 w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 4, 5 i 7 lub art. 5 ust. 2, w przypadku gdy Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia korzysta z jednej z możliwości wymienionej w poprzednich artykułach.

4. Państwa Członkowskie wprowadzają obowiązek urzędowego badania nasion określonych w załączniku IV część A, które mają być wprowadzone do innego Państwa Członkowskiego, w celu upewnienia się, że spełniają one szczególne wymogi określone w tej części załącznika.

5. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. i z zastrzeżeniem ust. 7 przepisy ust. 1, 3 i 4 stosuje się również do przemieszczania na terytorium Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych lub innych produktów. Przepisów ust. 1, 3 i 4 nie stosuje się w odniesieniu do organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część B lub w załączniku II część B i szczególnych wymogów wymienionych w załączniku IV część B, do przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terenie lub poza strefą chronioną.

Urzędowe badania określone w ust. 1, 3 i 4 przeprowadzane są zgodnie z następującymi przepisami:

a) badaniu poddawane są także rośliny lub produkty roślinne, które są uprawiane, produkowane lub wykorzystywane przez producenta lub w innych celach obecne w jego zabudowaniach, jak również wykorzystywane w tym celu podłoże;

b) przeprowadzane są na miejscu, najlepiej w miejscu produkcji;

c) przeprowadzane są regularnie we właściwym czasie, co najmniej raz w roku i przynajmniej poprzez obserwację wzrokową, z zastrzeżeniem szczególnych wymogów wymienionych w załączniku IV; dalsze działania mogą być podejmowane, jeżeli zostało to przewidziane na mocy ust. 8.

Każdy producent, od którego wymaga się, zgodnie z ust. 1–4, poddania się urzędowemu badaniu określonemu w akapicie drugim, wpisywany jest do urzędowego rejestru pod numerem rejestracyjnym umożliwiającym jego identyfikację. Takie urzędowe rejestry udostępniane są Komisji na jej wniosek.

Producent podlega pewnym obowiązkom ustanowionym zgodnie z ust. 8. W szczególności powinien on niezwłocznie powiadomić odpowiedzialny organ urzędowy zainteresowanego Państwa Członkowskiego o każdym nietypowym pojawieniu się organizmów szkodliwych, objawach lub wszystkich innych anomaliach dotyczących roślin.

Przepisów ust. 1, 3 i 4 nie stosuje się do przemieszczania niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w trakcie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.

6. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów niewymienionych w załączniku V część A, określonych zgodnie z ust. 8, lub domy składowe, lub punkty wysyłki znajdujące się w strefie produkcji są również umieszczane w lokalnych, regionalnych lub krajowych rejestrach urzędowych, zgodnie z ust. 5 akapit trzeci. Mogą one zostać w każdej chwili poddane badaniom przewidzianym w ust. 5 akapit drugi.

Zgodnie z ust. 8 można ustalić system umożliwiający, o ile zaistnieje taka potrzeba i w miarę możliwości, ustalenie pochodzenia niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, z uwzględnieniem charakteru warunków produkcji lub handlu.

7. Państwa Członkowskie, o ile nie zachodzi obawa rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, mogą zwolnić z obowiązku:

— rejestracji przewidzianej w ust. 5 i 6 małych producentów lub przetwórców, których cała produkcja i sprzedaż roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów jest przeznaczona do ostatecznego wykorzystania na rynku lokalnym przez osoby niezajmujące się zawodowo produkcją roślinną (obrót lokalny),

— poddawania urzędowym badaniom wymaganym na mocy ust. 5 i 6 lokalnego przemieszczania roślin, produktów roślinnych lub innymi produktów pochodzących od producentów w ten sposób zwolnionych.

Przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące obrotu lokalnego zostają ponownie zbadane przez Radę na podstawie wniosku Komisji oraz w świetle zdobytych doświadczeń.

8. ►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ przyjmuje się przepisy wykonawcze dotyczące:

— mniej rygorystycznych warunków dotyczących przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w strefie chronionej utworzonej dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów ze względu na występowanie jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych,

— zabezpieczenia dotyczącego przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w strefie chronionej utworzonej dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów ze względu na występowanie jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych,

— częstotliwości i terminów urzędowych badań, włączając dalsze działania określone w ust. 5 akapit drugi lit. c),

— obowiązków dotyczących zarejestrowanych producentów, określonych w ust. 5 akapit czwarty,

— specyfikacji produktów określonych w ust. 6 oraz produktów, dla których przewidziany jest system wprowadzony w ust. 6,

— innych wymogów dotyczących zwolnień określonych w ust. 7, w szczególności związanych z pojęciami „małych producentów” i „rynku lokalnego” oraz związanych z tym procedur.

9. Zasady stosowania przepisów dotyczących procedury rejestracji i numeru rejestracyjnego określone w ust. 5 akapit trzeci mogą być przyjęte ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ .

▼M4 —————

▼B

Artykuł 10

1. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r., jeżeli w wyniku badania przewidzianego w art. 6 ust. 1, 3 i 4 przeprowadzonego zgodnie z art. 6 ust. 5 stwierdzi się, że warunki określone w tych ustępach są spełnione, stosownie do przepisów, które mogą być przyjęte na mocy ust. 4 niniejszego artykułu wydaje się paszport roślin ►M4 ————— ◄ .

▼M4

Jednakże w przypadku nasion wymienionych w art. 6 ust. 4 nie ma potrzeby wydawania paszportu roślin, w przypadku gdy zapewnione jest, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2, że dokumenty wydane zgodnie z przepisami Wspólnoty odnoszącymi się do obrotu zalegalizowanymi nasionami dostarczają dowodu na zgodność z wymogami wymienionymi w art. 6 ust. 4. W takim przypadku dokumenty uznane zostaną do wszystkich celów za paszporty roślin w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f).

▼B

Jeżeli badanie nie odnosi się do warunków dotyczących stref chronionych lub gdy okaże się, że warunki nie są spełnione, wydany paszport roślin nie jest ważny w odniesieniu do tych stref i powinien być oznaczony w sposób przewidziany dla takich przypadków zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. f).

2. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A sekcja I ►M4 oraz nasiona wymienione w art. 6 ust. 4 ◄ nie mogą być przemieszczane we Wspólnocie inaczej niż lokalniew rozumieniu art. 6 ust. 7, jeżeli tym roślinom, produktom roślinnym lub innym produktom, ich opakowaniu lub pojazdom je transportującym nie towarzyszy paszport roślin ważny na danym terytorium, wydany zgodnie z ust. 1.

Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A sekcja II ►M4 oraz nasiona wymienione w art. 6 ust. 4 ◄ nie mogą być wprowadzane do określonych stref chronionych ani przemieszczane w ich obszarze, jeżeli tym roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom, ich opakowaniu lub pojazdom, którymi są transportowane nie towarzyszy paszport roślin ważny dla tej strefy i wydany zgodnie z ust. 1. Niniejszego akapitu nie stosuje się, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 8, dotyczące transportu przez strefy chronione.

Akapitu pierwszego i drugiego nie stosuje się do przemieszczenia niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w trakcie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.

3. Paszport roślin może zostać później zastąpiony i w każdej części Wspólnoty innym paszportem roślin zgodnie z następującymi przepisami:

— zastąpienie paszportu roślin może nastąpić tylko w przypadku podziału przesyłek lub połączenia kilku przesyłek bądź ich części, lub zmiany statusu fitosanitarnego przesyłek, z zastrzeżeniem szczególnych wymogów przewidzianych w załączniku IV lub w innych przypadkach określonych zgodnie z ust. 4,

— zamiana może mieć miejsce tylko na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, niezależnie od tego czy jest producentem, wpisanej do urzędowego rejestru zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 akapit trzeci mutatis mutandis,

— paszport zastępczy może zostać wystawiony jedynie przez urzędowy organ odpowiedzialny regionu, w którym znajduje się miejsce prowadzenia działalności przez wnioskodawcę, i tylko w przypadku gdy może być zapewniona tożsamość danego produktu oraz brak zagrożenia zakażeniem przez organizmy szkodliwe wymienione w załącznikach I i II po dokonaniu wysyłki przez producenta,

— procedura zastąpienia paszportu powinna być zgodna z przepisami, które mogą być przyjęte na mocy ust. 4,

— na paszporcie zastępczym powinien być umieszczony, zgodnie z ust. 4, specjalny znak, na którym znajduje się numer producenta oraz, w przypadku zmiany statusu fitosanitarnego, podmiotu odpowiedzialnego za zmianę.

4. ►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ mogą zostać przyjęte przepisy wykonawcze dotyczące:

— szczegółowych procedur wydawania paszportów roślin przewidzianych w ust. 1,

— warunków zastąpienia paszportu roślin, zgodnie z ust. 3 tiret pierwsze,

— szczegółów procedury wydawania paszportów zastępczych przewidzianej w ust. 3 tiret trzecie,

— specjalnego znaku wymaganego na paszporcie zastępczym przewidzianego w ust. 3 tiret piąte.

Artykuł 11

1. Jeżeli badanie przewidziane w art. 6 ust. 1, 3 i 4, przeprowadzone zgodnie z art. 6 ust. 5, nie pozwala na stwierdzenie, czy warunki określone w tych ustępach zostały spełnione, nie wydaje się paszportu roślin, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu.

2. W szczególnych wypadkach, gdy na podstawie rodzaju ustaleń dokonanych podczas przeprowadzania badania okaże się, że część roślin lub produktów roślinnych uprawianych, produkowanych lub wykorzystywanych przez producenta lub obecnych z innych powodów w miejscu prowadzenia przez niego działalności bądź część wykorzystywanego podłożanie może być źródłem zagrożenia rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, ust. 1 nie stosuje się do tej części ►M4 i można stosować paszport roślin ◄ .

3. W zakresie stosowania ust. 1 dane rośliny, produkty roślinne lub podłoże stają sięprzedmiotem jednego lub kilku następujących środków:

— odpowiednich zabiegów, następujących po wydaniu stosownego paszportu roślin zgodnie z art. 10, jeżeli zostanie stwierdzone, że w wyniku tych zabiegów warunki są spełnione,

— pozwolenia na przemieszczanie, pod urzędową kontrolą, do stref, gdzie nie stanowią dodatkowego zagrożenia,

— pozwolenia na przemieszczanie, pod urzędową kontrolą, do miejsc przetwórstwa przemysłowego,

— zniszczenia.

►M4 Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ mogą być przyjęte przepisy wykonawcze dotyczące:

— warunków, zgodnie z którymi powinien być przyjęty lub nie jeden lub kilka środków określonych w akapicie pierwszym,

— szczególnego charakteru i warunków dotyczących tych środków.

4. W zakresie stosowania ust. 1 działalność producenta zostaje, w całości lub w części, zawieszona, aż do czasu, gdy zostanie stwierdzone, że nie ma już zagrożenia rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych. W okresie zawieszenia działalności producenta nie stosuje się art. 10.

5. Jeżeli na podstawie urzędowego badania przeprowadzonego zgodnie z art. 6 ust. 6 stwierdzono, że produkty określone w art. 6 ust. 6 nie są wolne od organizmów szkodliwych wymienionych w załącznikach I i II, przepisy ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis.

▼M4

Artykuł 12

1. Państwa Członkowskie przeprowadzają wyrywkowo urzędowe kontrole w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności z art. 10 ust. 2, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, jeżeli chodzi o miejsce pochodzenia roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów oraz zgodnie z następującymi przepisami:

— okresowe kontrole w każdym miejscu i czasie, gdy przemieszczane są rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty,

— okresowe kontrole miejsc, gdzie rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty są uprawiane, produkowane, przechowywane lub sprzedawane oraz miejsca używane przez kupców,

— okresowe kontrole przeprowadzane jednocześnie z innymi kontrolami dokumentów, przeprowadzanymi z powodów innych niż ochrona roślin.

Kontrole muszą być regularnie przeprowadzane w miejscach wymienionych w urzędowym rejestrze zgodnie z art. 10 ust. 3 i art. 13c ust. 1b oraz w miejscach wymienionych w urzędowym rejestrze zgodnie z art. 6 ust. 6.

Kontrole przeprowadza się w przypadkach, gdy ujawnione zostaną fakty wskazujące, że nie zastosowano się do jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy.

2. Osoby kupujące rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty, jako końcowi użytkownicy zawodowo związani z produkcją roślin, muszą przechowywać paszport danych roślin przez co najmniej jeden rok i umieszczać odpowiednie zapisy w swoich rejestrach.

Inspektorzy muszą mieć dostęp do roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów na wszystkich etapach łańcucha produkcji i obrotu. Są oni upoważnieni do wszelkich czynności niezbędnych dla przeprowadzenia kontroli urzędowych, łącznie ze sprawdzeniem paszportów i rejestrów roślin.

3. Państwa Członkowskie mogą do takich kontroli urzędowych zatrudnić ekspertów wymienionych w art. 21.

4. W przypadku gdy stwierdza się, na drodze urzędowej kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 i 2, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty stanowią zagrożenie rozprzestrzenieniem szkodliwych organizmów, muszą być one poddane urzędowym środkom zgodnie z art. 11 ust. 3.

Bez uszczerbku dla notyfikacji i informacji wymaganych w art. 16 Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie przyjmujące powyższe natychmiast informuje uprawniony organ tego Państwa Członkowskiego oraz Komisję o wynikach kontroli oraz urzędowych środkach, które podjęło lub zamierza podjąć. Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można ustanowić ujednolicony system informacyjny.

Artykuł 13

1. Państwa Członkowskie zapewniają bez uszczerbku dla:

— przepisów art. 3 ust. 3, art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5,

— określonych wymogów i warunków ustanowionych w odstępstwach przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 1, w środkach równoważnych przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 2 oraz w środkach zaradczych przyjętych zgodnie z art. 15 ust. 2, oraz w środkach zaradczych przyjętych zgodnie z art. 16 i

— szczególnych uzgodnień zawartych w sprawie zagadnień objętych niniejszym artykułem między Wspólnotą a jednym lub więcej państwami trzecimi,

że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty, wymienione w załączniku V, część B, które pochodzą z państwa trzeciego i są przywożone na teren celny Wspólnoty, poddane zostają, w momencie wprowadzenia, nadzorowi celnemu zgodnie z art. 37 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz nadzorowi odpowiedzialnych organów urzędowych. Mogą one być poddane procedurom celnym, jak określono w art. 4 ust. 16 lit. a), d), e), f), g) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli formalności określone w art. 13a zostały wypełnione zgodnie z przepisami art. 13c ust. 2, tak że w wyniku takich formalności można stwierdzić, co następuje:

— że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty nie są skażone przez dane szkodliwe organizmy wymienione w załączniku II część A i — że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w załączniku II część A nie są skażone przez dane szkodliwe organizmy wymienione w tym załączniku, — w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A, że odpowiadają one odpowiednim szczególnym wymogom określonym w tym załączniku lub, gdzie ma zastosowanie, opcjom deklarowanym w świadectwie zgodnie z art. 13a ust. 4 lit. b), i i)

ii) że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty posiadają oryginał odpowiedniego „świadectwa fitosanitarnego” lub „świadectwa fitosanitarnego ponownego wywozu” wydanego zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 13a ust. 3 i 4, lub, gdzie właściwe, że oryginały innych zastępczych dokumentów lub oznakowań, jak określone i zezwolone w przepisach wykonawczych, są dołączone lub w inny sposób towarzyszą tym przedmiotom. Świadectwa w formie elektronicznej mogą być uznane, pod warunkiem że spełnione są odpowiednie warunki określone w przepisach wykonawczych. Urzędowo poświadczone kopie mogą być uznane w szczególnych przypadkach, które określone są w przepisach wykonawczych.

Przepisy wykonawcze wymienione w pkt ii) mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.

2. Ustęp 1 stosuje się w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów przeznaczonych do stref chronionych, w odniesieniu do szkodliwych organizmów oraz określonych wymogów wymienionych odpowiednio w załączniku I część B, załączniku II część B i załączniku IV część B dla danej strefy chronionej.

3. Państwa Członkowskie zapewniają, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty inne niż te wymienione w ust. 1 lub 2, które pochodzą z państwa trzeciego i przywożone są na obszar celny Wspólnoty, mogą od momentu wprowadzenia być poddane nadzorowi przez odpowiedzialne organy urzędowe, w odniesieniu do pierwszego, drugiego lub trzeciego tiret ust. 1 pkt i). Takie rośliny, produkty roślinne lub przedmioty obejmują drewno w formie materiałów sztauerskich, rozpórek, palet lub opakowań, których używa się w przewozie wszelkiego rodzaju przedmiotów.

W przypadku zastosowania przez organ urzędowy takiego nadzoru dane rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty pozostają pod takim nadzorem określonym w ust. 1 do czasu wypełnienia wszelkich odpowiednich formalności w celu upewnienia się, że zgodne są one z odpowiednimi wymogami ustanowionymi na mocy niniejszej dyrektywy.

Przepisy wykonawcze dotyczące rodzajów informacji oraz środków jej przekazu przez importerów lub ich agentów celnych dla odpowiedzialnych organów urzędowych w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów obejmujących różne rodzaje drewna, jak określono w akapicie pierwszym, przyjęte zostają zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.

4. Bez uszczerbku dla art. 13c ust. 2 lit. a), gdy występuje zagrożenie rozprzestrzenieniem szkodliwych organizmów, Państwa Członkowskie stosują również ust. 1, 2 i 3 w stosunku do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów poddanych jednemu z zatwierdzonych celnie rodzajów obróbki lub przeznaczeniu określonemu w art. 4 ust. 15 lit. b), c), d), e) Wspólnotowego Kodeksu Celnego lub w ramach procedur określonych w art. 4 ust. 16 lit. b), c) tego Kodeksu.

Artykuł 13a

1.

a) Formalności wymienione w art. 13 ust. 1 obejmują dokładne kontrole przeprowadzane przez odpowiedzialne organy urzędowe, co najmniej: i) w przypadku każdej przesyłki, dla której przy odprawie celnej deklaruje się, że zawiera rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty wymienione w art. 13 ust. 1, 2 lub 3 na odpowiednich warunkach, lub ii) w przypadku gdy przesyłka składająca się z różnych partii posiada w deklaracji zapis, że każda taka partia zawiera lub składa się z roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów.

b) Kontrole mają na celu wykazanie: i) czy przesyłka lub partia posiadają wymagane świadectwa, dokumenty lub oznakowanie zastępcze, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt ii) (kontrole dokumentowe), ii) czy przesyłka lub partia, w całości lub w reprezentatywnej próbce, zawiera rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zgodne z deklaracją (kontrola dokumentów), i iii) czy pojazdy transportowe, przesyłka lub partia, lub ich opakowania drewniane, w całości lub w reprezentatywnej próbce, zgodne są z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt i) (kontrola zdrowia roślin), i czy stosuje się art. 16 ust. 2.

2. Kontrola dokumentów oraz kontrola zdrowia roślin są przeprowadzane rzadziej, jeżeli:

— czynności kontroli roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w przesyłce lub partii zostały dokonane przez wysyłające państwo trzecie zgodnie z procedurami technicznymi wymienionymi w art. 13b ust. 6, lub

— rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty zawarte w przesyłce lub partii towarów są wymienione w przepisach wykonawczych przyjętych do tego celu zgodnie z ust. 5b, lub

— rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty w przesyłce lub partii pochodzą z państwa trzeciego, w stosunku do którego stosuje się postanowienia o zmniejszonej częstotliwości kontroli dokumentów i kontroli zdrowia roślin na podstawie wzajemnych układów pomiędzy Wspólnotą a tym państwem trzecim,

o ile nie istnieje poważne przypuszczenie, że wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie nie są spełnione.

Kontrole zdrowia roślin mogą również być przeprowadzane rzadziej, gdy istnieje dowód przedstawiony przez Komisję i oparty na doświadczeniu związanym z poprzednimi przypadkami wprowadzania takiego materiału tego samego pochodzenia do wszystkich odpowiednich Państw Członkowskich oraz po konsultacji z komitetem wymienionym w art. 18, który to dowód pozwala wierzyć, że rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty w przesyłce lub partii zgodne są z wymogami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem że spełnione są szczegółowe warunki określone w przepisach wykonawczych zgodnie z ust. 5 lit. c).

3. Urzędowe „świadectwa fitosanitarne” lub „świadectwa fitosanitarne powtórnego wywozu” wymienione w art. 13 lit. 1) pkt ii) powinny być wystawione w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty i zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi państwa trzeciego eksportu lub reeksportu, które zostały przyjęte, niezależnie od tego, czy jest ono stroną Porozumienia, czy nie, zgodnie z postanowieniami IPPC. Jest ono kierowane do Organizacji Ochrony Roślin Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, jak określono w art. 1 ust. 4 akapit pierwszy ostatnie zdanie.

Świadectwo nie może być wystawiane przez państwo trzecie wcześniej niż na 14 dni przed datą wywozu z tego państwa trzeciego roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów ujętych w tym świadectwie.

Zawiera ono informacje zgodnie z wzorami przedstawionymi w Załączniku do IPPC, niezależnie od formatu.

Jest ono wzorowane na jednym ze wzorów określonych przez Komisję zgodnie z ust. 4. Świadectwo powinno być wystawiane przez organy uprawnione do tego na podstawie przepisów ustawowych lub wykonawczych danego państwa trzeciego, jako złożone, zgodnie z postanowieniami IPPC, do dyrektora generalnego FAO lub, w przypadku państw trzecich niebędących członkami IPPC, do Komisji. Komisja informuje Państwa Członkowskie o otrzymanych dokumentach.

4.

a) Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 określone zostają przyjęte wzory, jak wyszczególniono w różnych wersjach Załącznika do IPPC. Zgodnie z tą samą procedurą zastępcze specyfikacje dla „świadectw fitosanitarnych” lub „świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu” mogą zostać ustanowione przez państwa trzecie niebędące członkami IPPC.

b) Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 4 świadectwa, w przypadku roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A sekcja I lub część B, określają w nagłówku „dodatkowe deklaracje” i, w stosownych przypadkach, które specjalne wymogi wymienione w różnych częściach załącznika IV są spełnione. Specyfikacja taka zawiera odniesienia do odpowiednich pozycji w załączniku IV.

c) W przypadku roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, do których stosuje się specjalne wymogi ustanowione w załączniku IV część A lub część B, urzędowe „świadectwo fitosanitarne” wymienione w art. 13 ust. 1 pkt ii) zostaje wystawione przez państwo trzecie, z którego pochodzą te rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty (kraj pochodzenia).

d) Jednakże gdy odpowiednie specjalne wymogi mogą być spełnione również w innych miejscach niż kraj pochodzenia lub też gdy nie ma żadnych specjalnych wymogów, „świadectwo fitosanitarne” może być wystawione przez to państwo trzecie, z którego przywożone są rośliny, produkty roślinne lub inne przedmioty (państwo wysyłające).

5. Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 przepisy wykonawcze można przyjąć w celu:

a) ustanowienia procedur przeprowadzania kontroli zdrowia roślin wymienionych w ust. 1 lit. b) pkt iii), obejmujących minimalną liczbę i rozmiar próbek;

b) utworzenia listy roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, w stosunku do których kontrole zdrowia roślin przeprowadzane są rzadziej, zgodnie z ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie;

c) określenia szczegółowych warunków dla dowodów wymienionych w ust. 2 akapit drugi oraz kryteriów rodzaju i poziomu redukcji kontroli zdrowia roślin.

Komisja może określić wytyczne w stosunku do ust. 2 w zaleceniach wymienionych w art. 21 ust. 6.

Artykuł 13b

1. Państwa Członkowskie zapewniają, aby przesyłki lub partie, które przywożone są z państw trzecich i które nie zostały zadeklarowane jako zawierające lub składające się z roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B, również zostały poddane kontroli przez organy urzędowe, gdy istnieje poważne przypuszczenie, że występują w nich takie rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty.

Państwa Członkowskie zapewniają, aby w każdym przypadku, gdy kontrola celna wykaże, że przesyłka czy partia pochodząca z państwa trzeciego zawiera lub składa się z niezadeklarowanych roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B, urząd celny przeprowadzający kontrolę natychmiast powiadamiał urzędowy organ Państwa Członkowskiego w ramach współpracy opisanej w art. 13c ust. 4.

Jeżeli w wyniku takiej kontroli przeprowadzonej przez uprawniony organ urzędowy nie wyjaśnią się wątpliwości dotyczące tożsamości towaru, w szczególności w odniesieniu do rodzaju lub gatunku, lub pochodzenia roślin czy produktów roślinnych, uznaje się, że przesyłka zawiera rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty wymienione w załączniku V część B.

2. Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenieniem się szkodliwych organizmów we Wspólnocie:

a) nie stosuje się art. 13 ust. 1 w stosunku do wprowadzania do Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które przewożone są z jednego punktu do drugiego na terenie Wspólnoty przekraczając terytorium państwa trzeciego bez zmiany ich statusu celnego (tranzyt wewnętrzny);

b) nie stosuje się art. 13 ust. 1 i art. 4 ust. 1 w przypadku wprowadzania na teren Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które przewożone są z jednego punktu do drugiego, na terenie jednego lub więcej państw trzecich i które przekraczają terytorium Wspólnoty na mocy odpowiednich procedur celnych bez zmiany ich statusu celnego.

3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 w odniesieniu do załącznika III i pod warunkiem że nie ma zagrożenia rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów na terenie Wspólnoty, art. 13 ust. 1 nie stosuje się w przypadku wprowadzania do Wspólnoty niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, produktów spożywczych czy karmy zwierzęcej, o ile są one przeznaczone do prywatnego użytku przez właściciela czy odbiorcę lub do celów spożycia podczas transportu.

Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 mogą być zastosowane szczegółowe przepisy określające warunki wykonania niniejszego przepisu, łącznie z określeniem definicji „niewielkich ilości”.

4. Nie stosuje się art. 13 ust. 1 w określonych warunkach w przypadku wprowadzania do Wspólnoty roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które mają być użyte w próbach, celach naukowych lub pracy nad selekcją gatunku. Dane warunki określone są zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.

5. Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów na terenie Wspólnoty, Państwo Członkowskie może przyjąć odstępstwo, by art. 13 ust. 1 nie stosował się w określonych, indywidualnych przypadkach roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, które uprawia się, produkuje lub używa w strefie granicznej państwa trzeciego i wprowadza do danego Państwa Członkowskiego do użytku w obszarach sąsiadujących z jego strefą graniczną.

Przy zastosowaniu takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa lokalizację oraz nazwiska osób tam pracujących. Szczegóły takie, które są regularnie aktualizowane, udostępniane są Komisji.

W przypadku roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które obejmuje takie odstępstwo wymienione w ustępie pierwszym, załącza się dokumenty potwierdzające lokalizację w danym państwie trzecim, z którego dane rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.

6. W uzgodnieniach technicznych między Komisją i uprawnionymi organami w niektórych państwach trzecich zatwierdzonych zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2, że działania wymienione w art. 13 ust. 1 lit. i) mogą być również wykonywane w ramach uprawnień Komisji i zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 21 w wysyłającym państwie trzecim, we współpracy z urzędową organizacją ochrony roślin tego kraju.

Artykuł 13c

1.

a) Formalności określone w art. 13a ust. 1, kontrole określone w art. 13b ust. 1 oraz kontrole zgodności z przepisami art. 4 w odniesieniu do załącznika III przeprowadzane są, jak określono w ust. 2, w połączeniu z formalnościami wymaganymi dla poddania się procedurom celnym, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4. Przeprowadzane są one zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji w sprawie harmonizacji kontroli towarów na granicach, w szczególności jej załącznika 4, jak zatwierdzono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1262/84(8) ( 10 ).

b) Państwa Członkowskie zapewniają, aby importerzy, niezależnie czy są producentami, roślin, produktów czy innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część B czy też nie, musieli być ujęci w urzędowych rejestrach Państwa Członkowskiego pod urzędowym numerem ewidencyjnym. Przepisy art. 6 ust. 5 akapity trzeci i czwarty stosuje się odpowiednio w przypadku takich importerów.

c) Państwa Członkowskie zapewniają również: i) aby importerzy lub ich agenci celni przesyłek składających się lub zawierających rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty wymienione w załączniku V, część B umieszczali na przynajmniej jednym z dokumentów wymaganych przy poddaniu się procedurze celnej, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4 informacje odnoszące się do zawartości przesyłki i obejmujące: — informacje dotyczące rodzaju roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów, przy użyciu kodu z Zintegrowanej Taryfy Wspólnoty Europejskiej (Taric), — stwierdzenie: „Ta przesyłka zawiera produkty o znaczeniu fitosanitarnym” lub jakiekolwiek inne zastępcze oznakowanie, jak uzgodniono pomiędzy urzędem celnym w miejsce wprowadzenia i danym organem urzędowym, — numery referencyjne wymaganej dokumentacji fitosanitarnej, — urzędowy numer rejestracyjny importera, jak określono w lit. b); ii) aby władze lotniska, portu lub importerzy albo operatorzy, na podstawie wcześniejszych uzgodnień, w momencie uzyskania informacji o rychłym przybyciu takiej przesyłki natychmiast powiadamiali o tym urząd celny miejsca wprowadzenia oraz urzędowy organ. Państwa Członkowskie mogą zastosować przepis, mutatis mutandis, w przypadkach transportu lądowego, w szczególności gdy przyjazd oczekiwany jest w godzinach otwarcia urzędowego organu lub innego biura, jak określono w ust. 2.

2.

a) „Kontrole dokumentowe” oraz kontrole wymienione w art. 13b ust. 1 oraz kontrole zgodności z przepisami art. 4 w odniesieniu do załącznika III muszą być przeprowadzane przez urzędowy organ w miejscu wprowadzenia lub w porozumieniu z odpowiedzialnym organem urzędowym i władzami celnymi tego Państwa Członkowskiego przez urząd celny w miejscu wprowadzenia.

b) „Kontrole dokumentów” oraz „Kontrole zdrowia roślin” muszą być przeprowadzone bez uszczerbku dla lit. c) i d) przez urzędowy organ miejsca wprowadzenia w połączeniu z formalnościami celnymi wymaganymi do celów poddania się procedurze celnej, jak określono w art. 13 ust. 1 lub art. 13 ust. 4, albo w tym samym miejscu, gdzie przeprowadzone są te formalności, na terenie urzędowego organu miejsca wprowadzenia lub w jakimkolwiek innym miejscu znajdującym się w pobliżu i wyznaczonym lub zatwierdzonym przez władze celne i odpowiedzialny organ urzędowy, innym niż miejsce przeznaczenia określone w lit. d).

c) Jednakże w przypadku tranzytu towarów nieprzeznaczonych dla Wspólnoty urzędowy organ miejsca wprowadzenia może zadecydować, w porozumieniu z organem miejsca przeznaczenia, że wszystkie lub część „kontroli dokumentów” oraz „kontroli zdrowia roślin” przeprowadzone są przez organ urzędowy miejsca przeznaczenia, czy to na jego terenie lub też w jakimkolwiek innym miejscu znajdującym się w pobliżu i wyznaczonym lub zatwierdzonym przez władze celne i odpowiedzialny organ urzędowy, innym niż miejsce przeznaczenia określone w lit. d). Jeżeli nie ma takiego uzgodnienia, wszystkie „kontrole dokumentów” i „kontrole zdrowia roślin” są przeprowadzone przez urzędowy organ miejsca wprowadzenia w którymkolwiek miejscu określonym w lit. b).

d) Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 mogą być określone niektóre przypadki lub okoliczności, w których „kontrole dokumentów” i „kontrole zdrowia roślin” mogą być przeprowadzane w miejscu przeznaczenia, jak np. miejsce produkcji, zatwierdzone przez organ urzędowy oraz władze celne odpowiedzialne za obszar, w którym znajduje się miejsce przeznaczenia, zamiast w innych, określonych wyżej miejscach, pod warunkiem że spełnione są określone gwarancje i dokumenty odnoszące się do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów.

e) Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 ustanowione zostają przepisy wykonawcze w sprawie: — minimalnych wymogów dla przeprowadzenia „kontroli zdrowia roślin” na mocy lit. b), c) i d), — określonych gwarancji i dokumentów dotyczących roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów dla miejsc określonych w lit. c) i d), w celu upewnienia się, że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów podczas transportu, — łącznie z określeniem przypadków na mocy lit. d), określonych gwarancji i minimalnych wymogów dotyczących kwalifikacji miejsca przeznaczenia w odniesieniu do magazynowania i warunków składowania.

f) We wszystkich przypadkach kontrole zdrowia uznaje się jako integralną część formalności określonych w art. 13 ust. 1.

3. Państwa Członkowskie stanowią, że odpowiednie oryginały lub wersje elektroniczne świadectw lub zastępczych dokumentów innych niż oznakowanie, jak określono w art. 13 ust. 1 pkt ii), wydane przez odpowiedzialne organy urzędowe do celów „kontroli dokumentów” zgodnie z przepisami art. 13a ust. 1 lit. b) pkt i), zostają po kontroli oznaczone „wizą” tego urzędu oraz jego nazwą i datą przedłożenia tego dokumentu.

Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 może być ustanowiony ujednolicony system w celu zapewnienia, że informacja uwzględniona w świadectwie, w przypadku określonych roślin przeznaczonych do sadzenia, przekazana zostaje urzędowemu organowi Państwa Członkowskiego lub obszaru, gdzie rośliny te mają być zasadzone.

4. Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz miejsc wyznaczonych jako miejsca wprowadzenia. Wszelkie zmiany dotyczące tego wykazu są również niezwłocznie przekazywane na piśmie.

Państwa Członkowskie tworzą wykaz miejsc, jak określono w ust. 2 lit. b) i c), oraz miejsc przeznaczenia znajdujących się pod ich zarządem. Wykazy te są udostępnione Komisji.

Każdy urzędowy organ miejsca wprowadzenia oraz każdy urzędowy organ miejsca przeznaczenia przeprowadzający kontrole dokumentów lub kontrole zdrowia roślin musi spełniać pewne minimalne wymogi w odniesieniu do infrastruktury, personelu i wyposażenia.

Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 wyżej wymienione minimalne wymogi ustanowione są w przepisach wykonawczych.

Zgodnie z tą procedurą ustanawia się też szczegółowe przepisy dotyczące:

a) rodzaju dokumentów wymaganych dla poddania się procedurze celnej, na których podstawie uzyskana jest informacja określona w ust. 1 lit. c) pkt i);

b) współpracy między: i) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i miejsca przeznaczenia; ii) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia; iii) urzędowym organem miejsca przeznaczenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia; i iv) urzędowym organem miejsca wprowadzenia i urzędem celnym miejsca przeznaczenia. Zasady te zawierają wzory formularzy dokumentów używanych przy takiej współpracy, środki ich przekazywania, procedury wymiany informacji między urzędowymi organami i urzędami oraz środki, które należy podjąć w celu identyfikacji przesyłki i partii oraz w celu ochrony przez rozprzestrzenianiem się szkodliwych organizmów, w szczególności podczas transportu, do momentu zakończenia formalności celnych.

5. Wspólnota wspiera finansowo Państwa Członkowskie w celu wzmocnienia infrastruktury kontroli w odniesieniu do kontroli zdrowia roślin przeprowadzanych zgodnie z ust. 2 lit. b) lub c).

Celem takiego wsparcia jest dostarczenie do punktów kontroli innych niż te znajdujące się w miejscu przeznaczenia wyposażenia i sprzętu wymaganych do przeprowadzenia kontroli i badań oraz, gdzie niezbędne, do przeprowadzenia środków wymienionych w ust. 7, poza poziom już osiągnięty poprzez spełnienie minimalnych warunków określonych w przepisach wykonawczych zgodnie z ust. 2 lit. e).

Komisja proponuje umieszczenie odpowiednich środków na ten cel w ogólnym budżecie Unii Europejskiej.

W granicach ustalonych na te środki udział Wspólnoty wynosi do 50 % wydatków bezpośrednio związanych z ulepszeniem sprzętu i urządzeń.

Szczegółowe przepisy dotyczące udziału finansowego Wspólnoty ustanowione są w rozporządzeniu wykonawczym przyjętym zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.

Przydział i wysokość wkładu finansowego Wspólnoty zostają ustalone zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 na podstawie informacji i dokumentów przedłożonych przez dane Państwo Członkowskie oraz, gdzie właściwe, na podstawie wyników dochodzenia przeprowadzonego z upoważnienia Komisji przez ekspertów wymienionych w art. 21, oraz w zależności od dostępnych środków na powyższe cele.

6. Artykuł 10 ust. 1 oraz 3 stosuje się, mutatis mutandis, do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w art. 13, o ile wymienione są one w załączniku V część A, i gdzie uznaje się, na podstawie formalności wymienionych w art. 13 ust. 1, że spełnione są warunki w nim ustanowione.

7. Jeżeli nie stwierdza się na podstawie formalności wymienionych w art. 13 ust. 1, że warunki w nim ustanowione są spełnione, natychmiast podjęte zostają następujące urzędowe środki (jeden lub więcej):

a) odmowa wprowadzenia na teren Wspólnoty całości lub części przesyłki;

b) przewożenie, pod urzędowym nadzorem i zgodnie z odpowiednimi procedurami celnymi, w trakcie przewożenia na terenie Wspólnoty, do miejsca przeznaczenia poza terenem Wspólnoty;

c) usunięcie zarażonych/zakażonych produktów z przesyłki;

d) zniszczenie;

e) nałożenie kwarantanny do czasu uzyskania wyników badania lub urzędowych testów;

f) w wyjątkowych przypadkach i wyłącznie w ściśle określonych warunkach odpowiednie zabiegi, w których wyniku urzędowy organ Państwa Członkowskiego uzna, że spełnione zostały wymogi i że zlikwidowane zostało zagrożenie rozprzestrzeniania się szkodliwych organizmów; odpowiednie zabiegi mogą również być zastosowane w odniesieniu do szkodliwych organizmów niewymienionych w załącznikach I lub II.

Artykuł 11 ust. 3 akapit drugi stosuje się mutatis mutandis.

W przypadku odmowy wymienionej w lit. a) przewiezienia poza teren Wspólnoty wymieniony w lit. b) lub usunięcia wymienionego w lit. c) Państwo Członkowskie ustanawia, że świadectwa fitosanitarne lub świadectwa fitosanitarne ponownego wywozu oraz wszelkie inne dokumenty wydane w momencie zgłoszenia roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów na miejscu wprowadzenia mają zostać unieważnione przez odpowiedzialny urzędowy organ. W wyniku ich unieważnienia odpowiednie świadectwa lub dokumenty są opatrzone znajdującą się w widocznym miejscu trójkątną czerwoną pieczęcią z napisem „świadectwo unieważnione” lub „dokument unieważniony” przystawioną przez dany organ urzędowy oraz z nazwą tego organu i datą wydania odmowy, rozpoczęcia przewozu poza terytorium Wspólnoty lub usunięcia. Napis taki jest wykonany drukowanymi literami w co najmniej jednym z urzędowych języków Wspólnoty.

8. Bez uszczerbku dla powiadomień i informacji wymaganych nas mocy art. 16 Państwa Członkowskie zapewniają, aby odpowiedzialne organy urzędowe informowały organizacje ochrony roślin państwa trzeciego produkującego i wysyłającego rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty w wszystkich przypadkach, gdzie zostały one zatrzymane jako nieodpowiadające wymogom ochrony roślin, oraz przekazują im powody tego zatrzymania, bez uszczerbku dla działań, jakie Państwo Członkowskie może podjąć lub podjęło w stosunku do zatrzymanej przesyłki. Informacji takiej udziela się natychmiast, tak aby organizacja ochrony roślin oraz, gdzie ma zastosowanie, Komisja mogły zbadać sprawę z uwzględnieniem w szczególności podjęcia kroków niezbędnych do zapobieżenia występowania w przyszłości podobnych wypadków. Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 może zostać ustanowiony ujednolicony system informacyjny.

Artykuł 13d

1. Państwa Członkowskie zapewniają pobieranie opłat (opłaty fitosanitarne) w celu pokrycia kosztów związanych z kontrolą dokumentową, kontrolą dokumentów oraz kontrolą zdrowia roślin określonych w art. 13a ust. 1, które przeprowadzane są zgodnie z art. 13. Wysokość opłat uwzględnia:

a) wynagrodzenia, łącznie z ubezpieczeniem społecznym, inspektorów przeprowadzających takie kontrole;

b) pomieszczenia biurowe, inne pomieszczenia, narzędzia i urządzenia do przeprowadzania tych kontroli;

c) pobieranie próbek do kontroli wzrokowej lub do badań laboratoryjnych;

d) badania laboratoryjne;

e) działania administracyjne (obejmujące koszty operacyjne) wymagane dla efektywnego przeprowadzania kontroli. Mogą one obejmować wydatki wymagane na szkolenia wstępne i stażowe dla inspektorów.

2. Państwa Członkowskie mogą albo określić wysokość opłat fitosanitarnych na podstawie szczegółowego kosztorysu wykonanego zgodnie z ust. 1 lub też zastosować opłatę standardową, jak określono w załączniku VIIIa.

Jeżeli zgodnie z art. 13a ust. 2 kontrole niektórych grup roślin, produktów roślinnych czy innych przedmiotów pochodzących z państw trzecich przeprowadzane są z mniejszą częstotliwością, Państwa Członkowskie pobierają proporcjonalnie mniejsze opłaty fitosanitarne od wszystkich przesyłek i partii w danej grupie, niezależnie od tego, czy zostały one poddane kontroli, czy też nie.

Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można przyjąć przepisy wykonawcze w celu określenia wysokości zredukowanej opłaty fitosanitarnej.

3. Jeżeli opłata fitosanitarna jest ustalona przez Państwo Członkowskie na podstawie kosztów poniesionych przez dany organ urzędowy tego Państwa Członkowskiego, dane Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję z podaniem sposobu obliczenia takich opłat w odniesieniu do pozycji wymienionych w ust. 1.

Wszelkie opłaty pobierane zgodnie z akapitem pierwszym nie mogą przekroczyć kosztów faktycznie poniesionych przez odpowiedzialny organ urzędowy Państwa Członkowskiego.

4. Nie zezwala się na pośrednie lub bezpośrednie zwroty opłat określonych w niniejszej dyrektywie. Jednakże możliwe zastosowanie standardowej opłaty przez Państwo Członkowskie, jak ustanowiono w załączniku VIIIa, nie jest traktowane jako pośredni zwrot.

5. Standardowa opłata określona w załączniku VIIIa pozostaje bez uszczerbku dla dodatkowych opłat pobieranych na pokrycie dodatkowych kosztów poniesionych na specjalne działania w związku z kontrolą na przykład dodatkowych kosztów podróży inspektorów lub okresów oczekiwania inspektorów z powodu opóźnień w dostawie przesyłki, kontroli przeprowadzanych poza godzinami pracy, dodatkowych kontroli lub badań laboratoryjnych wymaganych, oprócz tych określonych w art. 13, w celu potwierdzenia wniosków wysuniętych na podstawie kontroli, specjalne środki fitosanitarne wymagane przez akty Wspólnoty oparte na art. 15 lub 16, środki podjęte zgodnie z art. 13c ust. 7 lub tłumaczenie wymaganych dokumentów.

6. Państwa Członkowskie wyznaczają organy uprawnione do pobierania opłat fitosanitarnych. Opłata jest płacona przez importera lub jego agenta celnego.

7. Opłaty fitosanitarne zastępują wszelkie inne opłaty pobierane przez Państwa Członkowskie na poziomie krajowym, regionalnym czy lokalnym za kontrole wymienione w ust. 1 oraz ich poświadczanie.

Artykuł 13e

„Świadectwa fitosanitarne” oraz „świadectwa fitosanitarne ponownego wywozu”, wydawane przez Państwa Członkowskie w ramach IPPC, muszą mieć format ujednoliconego wzoru zawartego w załączniku VII.

▼B

Artykuł 14

Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmuje wszelkie zmiany, które mają być wprowadzone do załączników.

Jednakże poniższe zmiany przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w ►M4 art. 18 ust. 2 ◄ :

a) dodatkowe pozycje w załączniku III dotyczące niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów pochodzących z określonych państw trzecich, pod warunkiem że: i) pozycje te są wprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym obowiązują już specjalne zakazy dotyczące wprowadzania tych produktów z państw trzecich; ii) organizmy szkodliwe występujące w państwie pochodzenia stwarzają zagrożenie fitosanitarne w całej Wspólnocie lub jej części; i iii) ich ewentualna obecność w danych produktach nie może zostać skutecznie wykryta w chwili ich wprowadzania;

b) dodatkowe pozycje w pozostałych załącznikach dotyczące niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów pochodzących z określonych państw trzecich, pod warunkiem że: i) pozycje te są wprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym obowiązują już zakazy lub ograniczenia dotyczące wprowadzania tych produktów z państw trzecich; i ii) organizmy szkodliwe występujące w państwie pochodzenia stwarzają w całej Wspólnocie lub jej części zagrożenie fitosanitarne dla niektórych upraw, w którym to przypadku nie można przewidzieć skali możliwych szkód;

c) każda zmiana w części B załączników, ►M4 po konsultacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim ◄ ;

▼M4

d) wszelkie zmiany do załączników muszą być dokonywane w świetle najnowszych informacji naukowych lub technicznych, lub, gdzie jest to uzasadnione techniczne, stosownie do zagrożenia szkodnikami;

▼M4

e) „zmiany w załączniku VIIIa”.

▼B

Artykuł 15

▼M4

1. Zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2 można przewidzieć odstępstwa od:

— artykułu 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do załącznika III części A i B, bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 5 i art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt i) tiret trzecie w odniesieniu do wymogów wymienionych w załączniku IV część A sekcja I i załączniku IV część B,

— artykułu 13 ust. 1 pkt ii) w przypadku drewna, jeżeli zapewnione są równorzędne środki ochronne poprzez zastosowanie zastępczych dokumentów lub oznakowania.

▼B

pod warunkiem że ustalono, iż zagrożeniu rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych zapobiega co najmniej jeden z następujących czynników:

— pochodzenie roślin lub produktów roślinnych,

— poddanie odpowiednim zabiegom,

— zastosowanie szczególnych środków ostrożności przy używaniu roślin i produktów roślinnych.

Zagrożenie ocenia się na podstawie dostępnych danych naukowych i technicznych; jeżeli informacje te okażą się niewystarczające, należy je uzupełnić w drodze dodatkowych badań lub, w zależności od przypadku, postępowań przeprowadzanych z upoważnienia Komisji i zgodnie ze stosownymi przepisami art. 21 w państwie pochodzenia danych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.

Każde upoważnienie stosuje się pojedynczo do całego lub części terytorium Wspólnoty na mocy warunków, które uwzględniają zagrożenie rozprzestrzenienia przez dany produkt organizmów szkodliwych w strefach chronionych lub w niektórych regionach uwzględniających zróżnicowanie warunków rolnych i ekologicznych. W takich przypadkach zainteresowane Państwa Członkowskie zwolnione są wyraźnie z niektórych obowiązków wynikających z powyższych przepisów w decyzji zawierającej upoważnienie.

Zagrożenie ocenia się na podstawie dostępnych danych naukowych i technicznych. Jeżeli informacje te okażą się niewystarczające, należy je uzupełnić w drodze dodatkowych badań lub, w zależności od przypadku, postępowań przeprowadzanych przez Komisję w państwie pochodzenia danych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.

▼M4

2. Zgodnie z procedurami wymienionymi w ust. 1 akapit pierwszy środki fitosanitarne przyjęte przez państwo trzecie dla eksportu do Wspólnoty uznane są za równorzędne do środków fitosanitarnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności do tych określonych w załączniku IV, jeżeli takie państwo trzecie obiektywnie wykazało Wspólnocie, że środki przez nie podjęte spełniają odpowiedni poziom ochrony fitosanitarnej i że jest to potwierdzone we wnioskach wynikających z oceny ekspertów wymienionych w art. 21 na podstawie kontroli, badań i innych procedur przeprowadzonych w takim państwie trzecim.

Na wniosek państwa trzeciego Komisja prowadzić będzie konsultacje w celu osiągnięcia dwustronnych i wielostronnych porozumień dotyczących uznawania określonych równorzędnych środków fitosanitarnych.

3. Decyzje dotyczące odstępstw zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lub uznanie równorzędności zgodnie z ust. 2 wymagają potwierdzenia na piśmie spełnienia warunków wynikających z tych ustaleń wydane przez kraj eksportujący w każdym przypadku ich używania i zawierają szczegóły dotyczące urzędowego potwierdzenia takiej zgodności.

4. Decyzje wymienione w ust. 3 określają, czy lub w jaki sposób Państwa Członkowskie informują inne Państwa Członkowskie i Komisję o każdym przypadku ich zastosowania lub grup takich przypadków.

▼B

Artykuł 16

1. Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję ►M4 na piśmie ◄ i pozostałe Państwa Członkowskie o obecności na swoim terytorium wszystkich organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A sekcja I lub w załączniku II części A sekcja I lub o pojawieniu się na części jego terytorium, w której do tej pory nie występowały, organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A sekcja II lub w części B tego załącznika, bądź w załączniku II część A sekcja II lub w części B tego załącznika.

Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zwalczenia lub, jeżeli nie jest to możliwe, powstrzymania rozprzestrzeniania się danych organizmów szkodliwych. O podjętych działaniach informuje Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.

2. Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję ►M4 na piśmie ◄ oraz pozostałe Państwa Członkowskie o faktycznym lub podejrzewanym pojawieniu się organizmów szkodliwych niewymienionych w załączniku I lub załączniku II, których obecność wcześniej nie była stwierdzona na jego terytorium. Państwo to informuje również Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach ochronnych, które podjęło lub które zamierza podjąć. Środki te powinny, między innymi, zapobiegać zagrożeniu rozprzestrzenienia się danych organizmów szkodliwych na terytorium pozostałych Państw Członkowskich.

W odniesieniu do przesyłek roślin, produktów roślinnych lub innych produktów z państw trzecich, które uważane są za stwarzające zagrożenie wprowadzenia lub rozprzestrzenienia organizmów szkodliwych określonych w ust. 1 i w akapicie pierwszym tego ustępu, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie podejmuje środki niezbędne do ochrony obszaru Wspólnoty przed tym niebezpieczeństwem i informuje o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.

Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo, inne niż to określone w akapicie drugim, niezwłocznie informuje Komisję ►M4 na piśmie ◄ i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach, jakie przewiduje przyjąć. Jeżeli stwierdzi, że środki te nie zostały przyjęte w odpowiednim czasie, aby nie dopuścić do wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych na jego terytorium, może tymczasowo podjąć jakiekolwiek dodatkowe środki, które uzna za konieczne, do czasu przyjęcia przez Komisję środków zgodnie z ust. 3.

Do dnia 31 grudnia 1992 r. Komisja przedstawia Radzie raport dotyczący stosowania tego przepisu razem z ewentualnymi wnioskami.

3. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 Komisja, tak szybko jak jest to możliwe, bada sytuację w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Mogą zostać przeprowadzone z upoważnienia Komisji kontrole na miejscu, zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 21. Mogą zostać przyjęte konieczne środki, łącznie ze środkami, na podstawie których podejmowane są decyzje, czy należy uchylić lub zmienić środki przyjęte przez Państwa Członkowskie, na mocy procedury ustanowionej w ►M4 art. 18 ust. 2 ◄ . Komisja śledzi rozwój sytuacji i, z zastosowaniem tej samej procedury, zmienia lub uchyla wspomniane środki ►M4 na podstawie analizy zagrożenia szkodnikami lub wstępnej analizy zagrożenia szkodnikami w przypadkach wymienionych w ust. 2 ◄ w zależności od rozwoju sytuacji. Do czasu przyjęcia środków na mocy przytoczonej procedury Państwo Członkowskie może kontynuować stosowanie środków, które przyjęło.

4. Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 i 2 przyjmuje się, w miarę potrzebyy, ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ .

▼M4

5. Jeżeli Komisja nie została poinformowana o środkach podjętych na mocy ust. 1 lub 2 lub jeżeli uznała takie środki za niedostateczne, może, w oczekiwaniu na posiedzenie Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, podjąć tymczasowe środki ochronne na podstawie wstępnej analizy zagrożenia szkodnikami w celu wyeliminowania lub, gdy jest to niemożliwe, zahamowania rozprzestrzenianiu się szkodliwych organizmów. Środki te zostają przedłożone Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin możliwie szybko w celu potwierdzenia, zmiany lub skreślenia zgodnie z procedurą wymienioną w art. 18 ust. 2.

▼M4 —————

▼M4

Artykuł 18

1. Komisję wspiera Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, powstały na podstawie decyzji Rady 76/894/EWG ( 11 ), zwany dalej „Komitetem”.

2. Gdy występuje odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.

▼M4 —————

▼B

Artykuł 20

1. Niniejsza dyrektywa nie narusza w żaden sposób wspólnotowych przepisów dotyczących wymogów fitosanitarnych roślin i produktów roślinnych, z wyjątkiem przypadków gdy przewiduje lub wyraźnie dopuszcza stosowanie bardziej rygorystycznych wymogów w tej materii.

2. Zmiany niniejszej dyrektywy niezbędne do zapewnienia spójności z przepisami wspólnotowymi, określonymi w ust. 1, przyjmuje się ►M4 zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 ◄ .

3. W celu wprowadzenia na swoje terytorium roślin lub produktów roślinnych, w szczególności wymienionych w załączniku VI, oraz ich opakowań i pojazdów używanych do ich transportu, Państwa Członkowskie mogą podjąć specjalne środki fitosanitarne przeciwko organizmom szkodliwym, które atakują głównie rośliny lub produkty roślinne podczas ich przechowywania.

Artykuł 21

1. W celu zapewnienia właściwego i jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy oraz z zastrzeżeniem kontroli przeprowadzanych z upoważnienia Państw Członkowskich Komisja może ze swojego upoważnieniazlecić ekspertom przeprowadzenie kontroli zadań wymienionych w ust. 3, na miejscu lub nie, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

W przypadku gdy kontrole te przeprowadzane są w Państwie Członkowskim, powinny być przeprowadzane we współpracy z urzędowym organem ochrony roślin tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 4 i 5 oraz zgodnie z procedurą określoną w ust. 7.

2. Eksperci określeni w ust. 1 mogą być:

— zatrudnieni przez Komisję,

— zatrudnieni przez Państwa Członkowskie i do dyspozycji Komisji przez pewien czas lub ad hoc.

Powinni oni posiadać, co najmniej w jednym Państwie Członkowskim, kwalifikacje wymagane od osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie i nadzorowanie urzędowych kontroli fitosanitarnych.

▼M4

3. Kontrole wymienione w ust. 1 mogą być przeprowadzane w stosunku do następujących zadań:

— monitorowanie badań zgodnie z art. 6,

— przeprowadzanie urzędowych kontroli zgodnie z art. 12 ust. 3,

— monitorowanie lub, w ramach przepisów ustanowionych w ust. 5 akapit piąty, przeprowadzanie kontroli we współpracy z Państwami Członkowskimi zgodnie z art. 13 ust. 1,

— przeprowadzanie lub monitorowanie działań określonych w ustaleniach technicznych wymienionych w art. 13b ust. 6,

— przeprowadzanie dochodzenia zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 i art. 16 ust. 3,

— monitorowanie działań wymaganych w ramach przepisów ustalających warunki, w których określone szkodliwe organizmy rośliny, produkty roślinne czy inne przedmioty mogą być wprowadzone do lub przewożone na terenie Wspólnoty lub określonych stref chronionych, do celów prób lub naukowych, lub w celach pracy nad selekcją gatunku wymienionych w art. 3 ust. 9, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 13b ust. 4,

— monitorowanie działań wymaganych w ramach uprawnień przyznanych na podstawie art. 15, w ramach środków podjętych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 16 ust. 1 lub 2, lub w ramach środków przyjętych na podstawie art. 16 ust. 3 lub 5,

— pomoc Komisji w sprawach wymienionych w ust. 6,

— wypełnianie innych obowiązków przydzielonych ekspertom w szczegółowych przepisach wymienionych w ust. 7.

▼B

4. W celu wypełnienia zadań wymienionych w ust. 3 eksperci określeni w ust. 1 mogą:

— odwiedzać szkółki, gospodarstwa i inne miejsca, w których rośliny, produkty roślinne lub inne produkty są lub były uprawiane, produkowane, przetwarzane lub przechowywane,

— odwiedzać miejsca, w których przeprowadza się badania określone w art. 6 lub kontrole określone w art. 13,

— konsultować się z urzędnikami urzędowych organów ochrony roślin Państw Członkowskich,

— towarzyszyć krajowym inspektorom Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu działań mających na celu wykonanie niniejszej dyrektywy.

5. W ramach współpracy wymienionej w ust. 1 akapit drugi urzędowy organ ochrony roślin danego Państwa Członkowskiego powinien zostać poinformowany, z odpowiednim wyprzedzeniem, o zadaniu, aby umożliwić dokonanie niezbędnych ustaleń.

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia, że realizacja celów i skuteczność kontroli nie są zagrożone. Powinny zapewnić, aby biegli mogli bez przeszkód wykonywać swoje zadania, i podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu udostępnienia im, na ich wniosek, dostępnego niezbędnego wyposażenia, łącznie ze sprzętem i personelem laboratoryjnym. Komisja zapewnia zwrot kosztów wynikających z takich wniosków, w granicach dostępnych środków, które zostały przeznaczone na ten cel w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. ►M4 Przepis ten nie stosuje się do wydatków związanych z następującymi rodzajami żądań z powodu udziału danych ekspertów w kontrolach importowych Państw Członkowskich: badania laboratoryjne i pobieranie próbek dla kontroli wzrokowej lub dla badań laboratoryjnych oraz już uwzględnione w opłatach wymienionych w art. 13d. ◄

We wszystkich przypadkach, w których wymagają tego przepisy krajowe, biegli powinni posiadać odpowiednie umocowanie urzędowej organizacji fitosanitarnej zainteresowanego Państwa Członkowskiego i przestrzegać zasad i procedur, które obowiązują urzędników tego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli zadanie polega na nadzorowaniu badań określonych w art. 6, nadzorowaniu kontroli określonych w art. 13 ust. 1 lub prowadzeniu postępowań określonych w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 3, żadne decyzje nie mogą być podejmowane na miejscu. Biegli przedstawiają Komisji sprawozdanie ze swojej działalności oraz swoje uwagi.

Jeżeli zadanie polega na przeprowadzaniu kontroli określonych w art. 13 ust. 1, kontrole te powinny być włączone do ustalonego programu kontroli i być zgodne z zasadami postępowania ustanowionymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie; jednakże w przypadku wspólnej kontroli zainteresowane Państwo Członkowskie zezwala na wprowadzenie przesyłki do Wspólnoty tylko, jeż