2014R0639 — PL — 01.01.2016 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 639/2014

z dnia 11 marca 2014 r.

w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia







KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 ( 1 ), w szczególności jego art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 5, art. 35 ust. 1, 2 i 3, art. 36 ust. 6, art. 39 ust. 3, art. 43 ust. 12, art. 44 ust. 5, art. 45 ust. 5 i 6, art. 46 ust. 9, art. 50 ust. 11, art. 52 ust. 9, art. 57 ust. 3, art. 58 ust. 5, art. 59 ust. 3, art. 67 ust. 1 i 2, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 uchylono i zastąpiono rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 ( 2 ). W rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 ustanowiono nowe ramy prawne obejmujące nowy system wsparcia bezpośredniego, w tym płatność podstawową dla rolników i dodatkowe systemy wsparcia. Upoważnia się w nim Komisję do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemów w nowych ramach prawnych, niektóre przepisy muszą zostać przyjęte w drodze takich aktów. W celu ograniczenia obciążenia administracyjnego przepisy te powinny być proste i łatwe do kontroli. Aktami tymi należy zastąpić przepisy ustanowione w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 1120/2009 ( 3 ) i (WE) nr 1121/2009 ( 4 ). (2) Konieczne jest uzupełnienie tych ram, w drodze niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do niektórych przepisów ogólnych, systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej, płatności dla rolników przestrzegających praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność rolniczą, dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny, a także w stosunku do powiadomień niezbędnych w związku z każdym systemem wsparcia. (3) Aby zagwarantować, że dostosowania płatności bezpośrednich są prawidłowo stosowane w odniesieniu do dyscypliny finansowej, konieczne jest ustanowienie ogólnych zasad dotyczących kolejności obliczania takich zmniejszeń w stosunku do zmniejszeń na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 ( 5 ). (4) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( 6 ) należy wyjaśnić, że państwa członkowskie, przyjmując środki służące wdrożeniu prawa Unii, powinny korzystać z przysługującego im zakresu uznania zgodnie z określonymi zasadami, w tym w szczególności z zasadą niedyskryminacji. (5) W odniesieniu do wsparcia innego niż wsparcie związane z produkcją należy spełnić wymagania obowiązujące dla wsparcia dochodów niezwiązanego z wielkością produkcji w rozumieniu „skrzynki zielonej” Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych ( 7 ); zaś w odniesieniu do wsparcia związanego z produkcją należy spełnić wymagania obowiązujące w ramach „skrzynki niebieskiej” wymienionego porozumienia. (6) Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 „działalność rolnicza” nie wymaga produkcji, chowu ani uprawy produktów rolnych. Zamiast tego rolnicy mogą utrzymywać użytki rolne w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i użycie zwykłego sprzętu rolniczego lub też, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, prowadzić określone działania minimalne. Ponieważ oba wyżej wspomniane rodzaje działalności wymagają pewnych działań ze strony rolnika, konieczne jest ustalenie ram unijnych, w obrębie których państwa członkowskie mają ustalić dodatkowe kryteria dotyczące tych rodzajów działalności. (7) Ze względów środowiskowych definicja „trwałych użytków zielonych” w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 obejmuje również gatunki inne niż zielne, takie jak krzewy lub drzewa, nadające się do wypasu, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych na odnośnych gruntach. Konieczne jest zatem określenie kryterium pozwalającego ustalić, w których przypadkach zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych. (8) Wspomniana definicja „trwałych użytków zielonych” umożliwia państwom członkowskim uznanie za trwałe użytki zielone również gruntów nadających się do wypasu i stanowiących element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu. W tym celu konieczne jest ustanowienie kryteriów, na podstawie których można określić takie utrwalone praktyki lokalne. (9) Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą uznać za trwałe użytki zielone grunty nadające się do wypasu i stanowiące element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu. Do takich trwałych użytków zielonych może mieć zastosowanie współczynnik zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W celu zapewnienia proporcjonalnego stosowania tego przepisu należy przewidzieć możliwość rozróżniania poszczególnych kategorii obszarów, aby stosować różne współczynniki zmniejszenia do tychże kategorii. (10) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 stanowi, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, których użytki rolne obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy i które nie prowadzą na tych obszarach działań minimalnych określonych przez państwa członkowskie. W tym celu konieczne jest ustalenie, kiedy takie obszary należy uznawać za główną część gruntów rolnych rolnika. Należy także sprecyzować zakres zastosowania tego przepisu. (11) Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 podmioty objęte zakresem tak zwanego wykazu negatywnego należy uznać za rolników aktywnych zawodowo, jeżeli są one w stanie udowodnić, że spełniają jedno z kryteriów wymienionych w tym przepisie. W myśl jednego z tych kryteriów należy wykazać, że roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5 % całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów dotyczących ustalania, czy przychody pochodzą z działalności rolniczej czy pozarolniczej. (12) Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące sposobu określania rocznej kwoty płatności bezpośrednich dla celów art. 9 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3, jak również dla celów art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z którym niektórzy rolnicy wyłączeni są z zakresu zastosowania art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Aby zapewnić równe traktowanie rolników w Bułgarii, Chorwacji i Rumunii, gdzie następuje stopniowe dochodzenie do pełnych płatności, podstawę rocznej kwoty płatności bezpośrednich w tych państwach członkowskich powinny stanowić ostateczne kwoty, które mają być przyznawane na koniec procesu stopniowego dochodzenia do pełnych płatności. (13) Zgodnie z art. 9 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 rolnicy mogą być wykluczeni ze wsparcia, jeżeli ich działalność rolnicza ma charakter marginalny bądź ich główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności nie polegają na prowadzeniu działalności rolniczej. W tym zakresie konieczne jest określenie pewnych kryteriów, przy jednoczesnym umożliwieniu państwom członkowskim ustanowienia kryteriów alternatywnych służących wskazaniu takich rodzajów działalności rolniczej, które mają jedynie charakter marginalny. (14) W rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 przewiduje się kilka możliwości przydzielania rolnikom uprawnień do płatności. Ze względu na pewność prawa należy przewidzieć, że – w przypadku faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia, lub przewidywanego dziedziczenia, które może zostać odwołane, połączenia lub podziału gospodarstwa rolnego – liczba i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać otrzymane, są ustanawiane na tych samych warunkach co warunki, które miałyby zastosowanie do rolnika pierwotnie zarządzającego gospodarstwem. Ponadto konieczne jest ustanowienie przepisów regulujących sposób ustalania liczby uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone gospodarstwom powstałym w wyniku podziału, jeżeli gospodarstwa te położone są w państwach członkowskich stosujących art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ze względu na prawnie uzasadnione oczekiwania rolników zmiany statusu prawnego rolnika nie powinny mieć wpływu na liczbę lub wartość uprawnień do płatności, które rolnik może otrzymać, jeżeli rolnik ten nadal sprawuje kontrolę nad gospodarstwem pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego. (15) Ze względu na pewność prawa oraz aby zapewnić właściwe zarządzanie uprawnieniami do płatności, konieczne jest wyjaśnienie, że do celów przydzielania i aktywacji uprawnień do płatności należy uwzględniać wyłącznie te kwalifikujące się hektary, które są zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 ( 8 ). (16) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( 9 ) uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje się o taki przydział. Należy wyjaśnić, że zasada ta ma w szczególności zastosowanie, gdy kwalifikujący się hektar jest przedmiotem wniosku o przydział uprawnień do płatności ze strony więcej niż jednego rolnika. (17) Zgodnie z art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą zastosować współczynnik zmniejszenia w odniesieniu do określonych kwalifikujących się hektarów, na które składają się trwałe użytki zielone zlokalizowane w obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, zwłaszcza z powodu wysokości nad poziomem morza i innych ograniczeń naturalnych. W celu zapewnienia proporcjonalnego stosowania tego przepisu należy ustanowić ramy dla stosowania takiego współczynnika zmniejszenia, w szczególności w odniesieniu do wartości granicznych takiego zmniejszenia. (18) W art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustanawia się podstawową zasadę, że jedynie rolnicy aktywni zawodowo mogą otrzymywać płatności bezpośrednie. Ponadto w art. 24 ust. 9 wymienionego rozporządzenia zezwala się państwom członkowskim na ustalenie minimalnej wielkości przypadającej na gospodarstwo rolne dla celów przydziału uprawnień do płatności. Należy uwzględnić te przepisy również w kontekście ustalania wartości uprawnień do płatności. (19) Jeżeli na podstawie art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności uwzględnia się wsparcie przyznane na rok kalendarzowy 2014, należy sprecyzować, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieuwzględnianiu wszystkich środków wymienionych w tym przepisie. Aby uniknąć nadmiernego karania rolników, w kwotach referencyjnych branych pod uwagę przy ustalaniu wartości uprawnień do płatności nie powinno się ujmować jakichkolwiek zmniejszeń lub wykluczeń ustanowionych na podstawie tytułu II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Należy określić, w jaki sposób ma być uwzględniane to wsparcie, i ustanowić dalsze kryteria niezbędne po to, aby określone systemy, które mogą być brane pod uwagę, pozostawały niezwiązane z wielkością produkcji. (20) Ponadto, do celów ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności, konieczne jest wyjaśnienie, że w art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 uprawnienia do płatności posiadane przez rolnika obejmują również te uprawnienia do płatności, które są dzierżawione innemu rolnikowi w dniu złożenia przez wydzierżawiającego wniosku za 2014 r. (21) Aby umożliwić przewidywanie wsparcia dochodu rolników, należy określić termin, w którym państwa członkowskie muszą ustalić i przekazać rolnikom informację o ostatecznej wartości oraz liczbie uprawnień do płatności, w przypadku gdy rolnicy zostali poinformowani na podstawie danych tymczasowych. (22) Dla celów art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli rolnik został dotknięty działaniem siły wyższej lub wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności w ciągu roku referencyjnego, o którym mowa w tych artykułach, należy ustanowić wartość uprawnień do płatności na podstawie ostatniego roku, którego nie dotyczyło działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne, należy jednak zezwolić państwom członkowskim na ustanowienie określonych progów odnoszących się do wpływu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności na wsparcie bezpośrednie otrzymane w danym roku referencyjnym. (23) W odniesieniu do sprzedaży lub dzierżawy gospodarstwa lub jego części, które miały miejsce w okresie przed datą składania wniosków o przydział uprawnień w pierwszym roku stosowania systemu, należy przewidzieć, że państwa członkowskie mogą postanowić, że rolnicy – w drodze umowy – mogą przekazać uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone, wraz z gospodarstwem lub jego częścią. Zgodnie z postanowieniami takiej umowy prywatnej uprawnienia do płatności należy przydzielić odpowiednio sprzedającemu lub wydzierżawiającemu i bezpośrednio przenieść odpowiednio na kupującego lub dzierżawcę, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które odpowiednio sprzedający lub wydzierżawiający otrzymał za 2014 r., lub wartość uprawnień, które sprzedający lub wydzierżawiający posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte jako punkt odniesienia dla początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności. Ponadto należy wyjaśnić, że do takich przypadków przekazania nie ma zastosowania art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. (24) W odniesieniu do obliczania wartości jednostkowej uprawnień do płatności należy ustanowić jasne zasady dotyczące zaokrąglania liczb, możliwości podziału istniejących uprawnień do płatności w przypadku, gdy wielkość działki, która została zgłoszona lub przekazana wraz z uprawnieniami, wynosi jedynie ułamek hektara, oraz możliwości łączenia uprawnień i ułamków. (25) Ze względu na pewność prawa należy ustalić termin na ustanowienie regionów, o których mowa w art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. (26) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące zarządzania rezerwą krajową i regionalną. (27) Konieczne jest ustanowienie kryteriów i maksymalnych udziałów procentowych dla celów stosowania art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, aby zapobiec sytuacji, w której zmniejszenie przewidziane w tym przepisie powoduje poważne przeszkody w przekazaniu uprawnień do płatności lub jego zakaz. (28) Ze względu na pewność prawa należy wyjaśnić sposób ustalania kwoty, która może podlegać zwrotowi do rezerwy krajowej lub regionalnej na podstawie art. 28 lub art. 40 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przy ustanawianiu uprawnień do płatności w pierwszym roku wdrażania systemu płatności podstawowej. (29) W art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewidziano obowiązkowe i fakultatywne przypadki przydzielania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej. Należy ustanowić zasady obliczania liczby i wartości uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone w taki sposób, i zapewnić niepodważanie priorytetów ustanowionych w art. 30 ust. 6 tego rozporządzenia przez decyzje, które państwa członkowskie mogą podejmować zgodnie z art. 30 ust. 7 i ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Podobnie stosowanie art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 powinno być spójne z art. 24 ust. 6 i 7 tegoż rozporządzenia i z zasadami dotyczącymi szczególnych trudności przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu. Aby zagwarantować, by system płatności podstawowej był niezwiązany z wielkością produkcji, obliczanie liczby i wartości uprawnień do płatności w ramach rezerwy krajowej lub regionalnej nie powinno opierać się na kryteriach sektorowych po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ( 10 ) w odniesieniu do roku 2013 jako roku składania wniosków. (30) Ze względu na pewność prawa oraz w celu zapewnienia równego traktowania rolników rozpoczynających działalność rolniczą należy wyjaśnić pojęcie „rolnicy rozpoczynający działalność rolniczą”, o którym mowa w art. 30 ust. 11 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. (31) Jeżeli państwa członkowskie przydzielają uprawnienia do płatności na podstawie art. 30 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wartość takich uprawnień należy obliczyć zgodnie z art. 25 lub art. 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. (32) W art. 24 ust. 3–7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 zapewnia się państwom członkowskim szereg możliwości ograniczenia liczby uprawnień do płatności przydzielanych rolnikom. Niektórzy rolnicy mogą w związku z tym posiadać duży odsetek kwalifikujących się hektarów nieobjętych uprawnieniami do płatności, co może prowadzić do przypadków szczególnych trudności, ponieważ niektóre systemy wsparcia pomocnicze w stosunku do systemu płatności podstawowej – w szczególności płatności na rzecz praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska – są oparte na kwalifikujących się hektarach zgłoszonych w celu aktywacji uprawnień do płatności. Należy zatem wyjaśnić, że państwa członkowskie mają możliwość przydzielenia uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, jeżeli rolnik jest w znacznym stopniu dotknięty ograniczeniami, o których mowa w art. 24 ust. 3–7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ponieważ na niektórych obszarach nie mają zastosowania obowiązki w zakresie zazieleniania lub też wywiązanie się z tych obowiązków na takich obszarach pociąga za sobą jedynie ograniczone koszty, należy dodatkowo zezwolić państwom członkowskim na podjęcie decyzji o nieuwzględnianiu takich obszarów przy ustalaniu przypadków szczególnych trudności. (33) Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wygasają uprawnienia do płatności danego rolnika (własne lub dzierżawione) przekraczające liczbę kwalifikujących się hektarów, którymi rolnik ten dysponuje. Ze względu na pewność prawa należy jasno określić kolejność wygaśnięcia tych uprawnień do płatności i ustalić dodatkowe zasady wykonawcze. Ponadto należy umożliwić państwom członkowskim uwzględnienie tego przepisu również w kontekście ustalania wartości uprawnień do płatności. (34) Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 stanowi, że płatność podstawowa w niektórych państwach członkowskich może być realizowana w formie systemu jednolitej płatności obszarowej najpóźniej do roku 2020. Uwzględniając fakt, że jednolitą płatność obszarową na hektar oblicza się co roku, a kwalifikowalność do płatności podstawowej jest warunkiem wstępnym dostępu do większości innych systemów płatności bezpośrednich, a zatem jest nierozłącznie z nimi powiązana, konieczne jest wyjaśnienie, że do celów poszczególnych systemów należy uwzględniać tylko te kwalifikujące się hektary, które są zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014. (35) Państwo członkowskie, które stosuje system jednolitej płatności obszarowej i system płatności podstawowej, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2018 r. może różnicować jednolitą płatność obszarową na hektar, biorąc pod uwagę niektóre płatności przyznane w roku kalendarzowym 2014. Do celów tego różnicowania należy określić, w jaki sposób płatności te powinny być uwzględniane, oraz ustanowić dalsze kryteria niezbędne po to, aby określone systemy pozostawały niezwiązane z wielkością produkcji. Ponadto, jeżeli rolnik został dotknięty działaniem siły wyższej lub wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności mających wpływ na rok kalendarzowy 2014, należy ustalić zróżnicowanie na podstawie ostatniego roku, którego nie dotyczyło działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne, należy jednak zezwolić państwom członkowskim na ustanowienie określonych progów odnoszących się do wpływu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności na wsparcie bezpośrednie otrzymane w danym roku referencyjnym. Ponadto, ze względu na pewność prawa, należy ustanowić zasady dotyczące przypadków faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia. (36) W tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa się warunki przyznawania płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska („płatność z tytułu zazieleniania”). Wymogi związane z płatnością z tytułu zazieleniania zgodnie z przepisami zawartymi w akcie podstawowym są ogólne (mają zastosowanie na samych zasadach do wszystkich beneficjentów) i przewidują pozaumowne działania, zapewniając, by rolnictwo UE było oparte na praktykach wykraczających poza wymogi wzajemnej zgodności. Te zasady określone w akcie podstawowym należy uwzględnić, ustanawiając szczegółowe przepisy dotyczące praktyk w zakresie zazieleniania. (37) Aby uzyskać odpowiedni poziom pewności co do obowiązków określonych w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dotyczących praktyk równoważnych objętych krajowymi lub regionalnymi systemami certyfikacji, należy ustanowić kryteria w odniesieniu do wyznaczania publicznych lub prywatnych organów certyfikujących. (38) W trosce o poszanowanie zasady zakazu podwójnego finansowania należy przewidzieć zasady obliczania płatności dotyczące niektórych szczegółowych zobowiązań odnoszących się do praktyk, o których mowa w sekcji I pkt 3 i 4 oraz w sekcji III pkt 7 w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ponieważ zobowiązania te dotyczą praktyk równoważnych, dzięki którym rolnicy podejmujący takie zobowiązania mogą spełnić jeden lub dwa obowiązki w celu otrzymania płatności z tytułu zazieleniania, o której mowa w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatności z tytułu tych zobowiązań należy zmniejszyć, w porównaniu ze zwykłą płatnością przewidzianą w art. 28 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 ( 11 ), o kwotę, którą należy obliczyć w oparciu o poziom płatności z tytułu zazieleniania w danym państwie członkowskim lub regionie lub w określonych przypadkach w oparciu o indywidualną płatność z tytułu zazieleniania przeznaczoną dla danego rolnika. (39) Artykuł 44 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa obowiązki w odniesieniu do szeregu upraw i odpowiednich proporcji różnych upraw na gruntach ornych. Należy określić zasady dotyczące dokładnego obliczania proporcji różnych upraw. (40) Należy określić zasady dotyczące okresu, jaki ma być uwzględniany przy obliczaniu odpowiednich proporcji upraw, z uwzględnieniem rzeczywistego sezonu prac rolniczych i czasu potrzebnego na zwykłe czynności administracyjne. (41) Aby zapewnić jasność rolnikom i państwom członkowskim oraz aby przyczynić się do ochrony elementów krajobrazu usytuowanych na gruntach ornych, należy wyjaśnić uwarunkowania związane z obszarem zajętym przez elementy krajobrazu. (42) Dla celów obliczania proporcji różnych upraw należy również określić dodatkowe zasady w odniesieniu do szczególnych przypadków upraw mieszanych w oddzielnych rzędach, wsiewek oraz korzystania z mieszanek nasion. (43) Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa obowiązki służące ochronie trwałych użytków zielonych, które w największym stopniu przyczyniają się do ochrony środowiska, szczególnie zaś odgrywają ważną rolę w pochłanianiu dwutlenku węgla, ochronie różnorodności biologicznej i ochronie gleby. Takie trwałe użytki zielone, które stanowią obszary o wysokim znaczeniu dla środowiska, znajdują się w obrębie, lecz także poza obszarami sieci Natura 2000. Aby zapewnić skuteczną ochronę obszarów położonych poza obszarami sieci, należy określić ramy wyznaczania tych obszarów przez państwa członkowskie; ramy te powinny umożliwiać państwom członkowskim uwzględnianie lokalnych uwarunkowań i być opracowane na zasadzie synergii z już istniejącą polityką w dziedzinie ochrony środowiska. (44) Aby zapewnić ochronę tego rodzaju trwałych użytków zielonych na przestrzeni lat, należy określić zasady dotyczące ponownego przekształcenia takich obszarów w przypadku nieprzestrzegania obowiązku ścisłej ochrony przez rolnika. (45) Artykuł 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa zasady dotyczące ochrony udziału trwałych użytków zielonych w stosunku do łącznej powierzchni użytków rolnych. Aby zrealizować ten cel, państwa członkowskie powinny monitorować zmiany udziału trwałych użytków zielonych. Powinny mieć one możliwość wprowadzenia systemu uprzednich zezwoleń. W przypadku zmniejszenia wskaźnika o ponad 5 % należy wprowadzić indywidualne ponowne przekształcenia oraz zakaz dalszych przekształceń. Dla zachowania jasności oraz w celu proporcjonalnego wdrażania należy ustanowić przepisy dotyczące rolników i obszarów podlegających systemowi zezwoleń i ponownych przekształceń. (46) Aby możliwe było skuteczne korzystanie z procedury udzielania zezwoleń na przekształcenie trwałych użytków zielonych, należy umożliwić państwom członkowskim elastyczny wybór obszarów priorytetowych lub grup rolników, którym mogą być udzielane zezwolenia w oparciu o obiektywne kryteria. (47) Należy ustanowić zasady dotyczące metody określania stosunku trwałych użytków zielonych do użytków rolnych, aby uniknąć sytuacji, w których trwałe użytki zielone liczone są podwójnie ze względu na praktykę utrzymywania trwałych użytków zielonych o długim okresie zmianowania, oraz aby uniknąć przypadków, w których przekształcenia dokonane przez rolników posiadających niewielkie lub ekologiczne gospodarstwa (wyłączone z obowiązku dokonywania ponownych przekształceń) wywierają bezpośredni wpływ na obowiązek dokonywania ponownych przekształceń przez innych rolników. Państwom członkowskim należy umożliwić dostosowywanie ich wskaźników referencyjnych w uzasadnionych przypadkach. (48) W art. 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymieniono elementy i obszary, które mogą zostać uznane przez państwa członkowskie za obszar proekologiczny. Należy ustanowić dalsze kryteria kwalifikowania tych elementów i obszarów jako obszarów proekologicznych. Aby osiągnąć cel różnorodności biologicznej, takie kryteria powinny zapewniać ochronę i poprawę różnorodności biologicznej w gospodarstwach rolnych. Kryteria te powinny również uwzględniać dotychczasowe wysiłki podjęte przez rolników. (49) W przypadku gruntów ugorowanych wymóg nieprowadzenia żadnej produkcji, który spowoduje ograniczenie stosowania pestycydów i nawozów, nie powinien wykluczać dobrowolnych działań, takich jak wysiewanie mieszanek nasion roślin polnych w celu zwiększenia korzyści płynących z różnorodności biologicznej. Należy wyjaśnić, że grunty ugorowane od ponad pięciu lat do celów wymogu dotyczącego obszaru proekologicznego mają pozostać gruntami ornymi i nie wchodzą w zakres definicji trwałych użytków zielonych. (50) Jeżeli chodzi o tarasy, ze względu na różnorodność ich budowy w całej Unii, określeniem szczegółowych warunków w oparciu o uwarunkowania krajowe lub regionalne powinny zająć się państwa członkowskie, uwzględniając ich wartość dla różnorodności biologicznej. (51) Dla zachowania jasności należy sporządzić wykaz elementów krajobrazu uznawanych za obszar proekologiczny oraz wyjaśnić związek z elementami już chronionymi w państwach członkowskich w ramach zasady wzajemnej zgodności. W przypadku niektórych elementów należy określić minimalną lub maksymalną wielkość, aby ułatwić ich identyfikację oraz pomóc w zagwarantowaniu, by przedmiotowy obszar miał głównie charakter rolniczy. (52) Strefy buforowe, które zostaną utworzone w pobliżu granicy pól uprawnych wzdłuż cieków wodnych lub na polach położonych wyżej na zboczu, są korzystne ze względu na ograniczenie spływu zanieczyszczeń do wód powierzchniowych. Aby zapewnić korzyści płynące z różnorodności biologicznej, należy zastrzec, że wszystkie te obszary uznawane za obszar proekologiczny nie mogą być wykorzystywane do celów produkcji, co pozwoli również na uniknięcie stosowania pestycydów i ograniczenie stosowania nawozów. Aby w dalszym stopniu zwiększyć korzyści płynące z różnorodności biologicznej, nie należy wykluczać dobrowolnych działań, takich jak wysiew mieszanek nasion roślin polnych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, czy w strefach buforowych dozwolone jest wypasanie zwierząt i wycinanie roślin na paszę. (53) W odniesieniu do hektarów rolno-leśnych należy wyjaśnić, że obszarami, które należy uwzględnić, są grunty orne na obszarze należącym do systemu rolno-leśnego, który nadal spełnia warunki, na których otrzymuje lub otrzymał wsparcie w ramach rozwoju obszarów wiejskich. Państwa członkowskie, które wybiorą te obszary do celów wypełnienia obowiązku dotyczącego obszaru proekologicznego, powinny uwzględnić cel różnorodności biologicznej przy określaniu w swoich programach rozwoju obszarów wiejskich dodatkowych warunków otrzymywania wsparcia dla tworzenia systemów rolno-leśnych. (54) Jeżeli chodzi o pasy kwalifikujących się hektarów wzdłuż obrzeży lasu, do państw członkowskich powinna należeć decyzja, czy ustanowić wymóg braku uprawy, co pozwoli uniknąć stosowania nakładów w określonym pasie przylegającym do lasu w celu stworzenia buforowego przejścia do graniczących z polami lasów. Wymóg taki nada obszarowi proekologicznemu wyższą wartość, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w zróżnicowanej wartości współczynnika ważenia dla tego rodzaju obszaru. (55) Ograniczone wykorzystanie nakładów potrzebnych do uprawy zagajników o krótkiej rotacji przynosi pośrednie korzyści dla różnorodności biologicznej. W tym celu państwa członkowskie powinny ustanowić warunki, które mają zastosowanie do tego rodzaju obszaru proekologicznego, ustanawiając wykaz gatunków drzew, które mogą być używane, oraz zasady odnoszące się do stosowania nakładów. (56) Aby umożliwić wdrożenie dostosowane do warunków krajowych oraz jak najlepiej wykorzystać zdolność międzyplonów i okrywy zielonej do skutecznego wychwytywania pozostałości azotu, a także w celu uniknięcia pozostawienia gleby niepokrytej roślinnością i rozproszonych zanieczyszczeń w wodach podziemnych, państwa członkowskie powinny ustalić terminy wysiewu takich okryw. Międzyplony i okrywę zieloną należy utworzyć poprzez wysianie mieszanki nasion gatunków uprawnych lub stosowanie wsiewek traw w celu optymalizacji skutków agronomicznych i środowiskowych pod względem różnorodności biologicznej. W zakresie objętym normą GAEC 4, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, państwa członkowskie mogą ustalić terminy, po których dozwolone jest mechaniczne zniszczenie międzyplonów i okrywy zielonej. (57) Jeżeli chodzi o obszary upraw wiążących azot, państwa członkowskie powinny określić zasady pozwalające zapobiec temu, by uprawa roślin wiążących azot na obszarze proekologicznym prowadziła do zwiększonego wymywania azotu i gorszej jakości wody, co byłoby sprzeczne z celami dyrektywy Rady 91/676/EWG ( 12 ) i dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 13 ) oraz byłoby przeszkodą w osiągnięciu celu dotyczącego różnorodności biologicznej. Państwa członkowskie powinny również ustanowić wykaz upraw wiążących azot, w przypadku których uznaje się, że przyczyniają się one do poprawy różnorodności biologicznej. (58) Aby odnieść jak największe korzyści z istnienia obszaru proekologicznego na gruntach ornych oraz sprawić, by obszary proekologiczne stanowiły odsetek przewidziany w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy jasno określić, z uwagi na skuteczne zarządzanie, że działka lub element krajobrazu nie mogą być liczone dwukrotnie w tym samym roku do celów spełnienia wymogu obszaru proekologicznego. (59) Artykuł 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 umożliwia państwom członkowskim wdrożenie na poziomie regionalnym, w granicach do 50 %, wymogu dotyczącego indywidualnego obszaru proekologicznego. Aby zagwarantować, że takie regionalne wdrożenie przynosi dodatkową korzyść z punktu widzenia środowiska i krajobrazu oraz przyczynia się do wdrożenia strategii dotyczącej zielonej infrastruktury ( 14 ), należy wprowadzić zasady dotyczące elementów, które mogą zostać wykorzystane do tworzenia przyległych obszarów proekologicznych. Należy również ustalić zasady wyznaczania obszarów w celu tworzenia synergii we wdrażaniu polityki rolnej i środowiskowej Unii. (60) Do celów podejmowanej przez państwa członkowskie decyzji umożliwiającej rolnikom wspólną realizację połowy obowiązku dotyczącego indywidualnego obszaru proekologicznego, jak określono w art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy wprowadzić zasady podobne do zasad wdrażania na poziomie regionalnym w odniesieniu do elementów, które mogą zostać wykorzystane do tworzenia przyległych obszarów proekologicznych, aby zagwarantować wartość dodaną dla środowiska i poprawę zielonej infrastruktury. Przepisy dotyczące kryteriów, które muszą zostać spełnione przez rolników, powinny stanowić, że ich gospodarstwa muszą znajdować się w bliskiej odległości, jednocześnie pozostawiając państwom członkowskim pewną swobodę w celu uwzględnienia różnych struktur administracyjnych. Ze względu na jasność prawa należy określić przepisy dotyczące treści pisemnej umowy, która ma zostać zawarta między uczestnikami w celu ustalenia praw i obowiązków każdego z nich. (61) Jeżeli chodzi o możliwość stosowania przez niektóre państwa członkowskie zwolnienia rolników na obszarach o dużym stopniu zalesienia z obowiązku dotyczącego obszaru proekologicznego, należy ustanowić przepisy, które zapewniają jasność co do metod i danych, które należy zastosować do obliczenia stosunku lasów do łącznej powierzchni gruntów i stosunku lasów do gruntów rolnych. (62) Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 określa warunki kwalifikujące do otrzymania płatności dla młodych rolników. W szczególności płatność jest uzależniona od tego, czy młody rolnik po raz pierwszy rozpoczyna działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub czy rozpoczął już działalność w takim gospodarstwie w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku o płatność, oraz czy rolnik ma nie więcej niż 40 lat w roku złożenia pierwszego wniosku o płatność. W przypadku osób prawnych właściwe jest, aby warunki te były spełnione przez wszystkie osoby fizyczne sprawujące faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną, tak jak to określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( 15 ). Konieczne jest również wyjaśnienie, jakie warunki muszą być spełnione przez osobę prawną i osoby fizyczne sprawujące kontrolę nad tą osobą prawną. (63) Aby uniknąć ewentualnego obchodzenia przepisów dotyczących płatności dla młodych rolników, należy zastrzec, że płatność jest przyznawana osobie prawnej jedynie dotąd, dopóki co najmniej jedna z osób fizycznych sprawujących kontrolę nad daną osobą prawną w pierwszym roku, w którym złożono wniosek o płatność w ramach systemu, zachowuje taką kontrolę. Dla celów określenia maksymalnego okresu płatności na podstawie art. 50 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 konieczne jest ustalenie zasad w odniesieniu do przypadków, gdy osoba prawna jest kontrolowana przez więcej niż jedną osobę fizyczną. (64) Aby uniknąć dyskryminacji różnicującej osoby prawne i grupy osób fizycznych składających wnioski w ramach systemu dla młodych rolników, do grupy osób fizycznych, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy stosować równoważne przepisy, w przypadku gdy wnioski w ramach systemu płatności podstawowej i systemu dla młodych rolników są składane przez tę grupę, a nie przez poszczególnych jej członków. (65) W tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewiduje się możliwość przyznawania rolnikom dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją. Należy określić warunki przyznawania wsparcia, o którym mowa w tym rozdziale. (66) Zgodnie z art. 52 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dobrowolne wsparcie związane z produkcją można przyznawać jedynie tym sektorom lub regionom państwa członkowskiego, w których określone typy rolnicze lub określone sektory rolnictwa znajdują się w trudnej sytuacji i mają szczególne znaczenie ze względów gospodarczych, społecznych lub środowiskowych. Ponadto zgodnie z art. 52 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dobrowolne wsparcie związane z produkcją można przyznawać jedynie w zakresie, który jest niezbędny, aby zapewnić zachętę do utrzymania aktualnych poziomów produkcji w danych regionach lub sektorach. Wsparcie to powinno mieć formę płatności rocznej i być przyznawane w granicach określonych limitów ilościowych oraz w oparciu o ustalone obszary i plony lub ustaloną liczbę zwierząt. W celu zagwarantowania, by środki w ramach dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją były dobrze ukierunkowane i zarządzane, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim możliwości dostosowania dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją do ich potrzeb, należy wprowadzić przepisy nakładające na państwa członkowskie odpowiedzialność za określenie regionów lub typów rolniczych, które kwalifikują się do wsparcia, oraz za ustalenie limitów ilościowych, jak również właściwego poziomu wsparcia. Dla uniknięcia zakłóceń rynku płatności nie powinny jednak opierać się na wahaniach cen rynkowych ani być równoważne z systemem płatności wyrównawczych, w ramach którego państwa członkowskie wypłacają rolnikom wsparcie z krajowych środków rolnych w oparciu o różnicę pomiędzy ceną docelową a ceną na rynku krajowym. (67) Zgodnie z protokołem ustaleń między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie nasion oleistych w ramach GATT ( 16 ) należy ustalić oddzielny obszar bazowy dla producentów korzystających z płatności w odniesieniu do nasion oleistych, o których mowa w załączniku do tego protokołu ustaleń. Ze względu na to, że nasiona oleiste są ujęte w wykazie sektorów i rodzajów produkcji kwalifikujących się do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, należy w ramach tego systemu wsparcia wprowadzić na poziomie Unii maksymalny obszar odnoszący się do nasion oleistych, o których mowa w tym protokole ustaleń, aby zapewnić przestrzeganie tego międzynarodowego zobowiązania. W przypadku przekroczenia tego maksymalnego obszaru państwa członkowskie powinny dostosować zgłoszony obszar poprzez zastosowanie współczynnika zmniejszenia obliczonego i przekazanego im przez Komisję. (68) Zgodnie z art. 52 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymagana jest zgodność między dobrowolnym wsparciem związanym z produkcją przyznawanym na podstawie tego artykułu a innymi unijnymi środkami wsparcia lub środkami finansowanymi w ramach pomocy państwa. Z myślą o właściwym zarządzaniu przedmiotowymi systemami oraz w celu uniknięcia podwójnego finansowania należy zadbać, aby podobne środki nie otrzymywały podwójnego finansowania, korzystając jednocześnie z dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją i innych unijnych systemów wsparcia. Ze względu na to, że państwa członkowskie dysponują różnorodnymi opcjami wdrażania dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, państwa te powinny być odpowiedzialne za zapewnienie spójności w tym zakresie w ramach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 i zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. (69) Zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 Komisja ma zatwierdzać decyzję, o której mowa w art. 53 ust. 4 lub, w stosownych przypadkach, w art. 53 ust. 6 lit. a) tego rozporządzenia, w przypadku gdy w danym sektorze lub regionie wykazano jedną z określonych potrzeb. Aby zapewnić właściwe stosowanie tego artykułu, należy wprowadzić przepis dotyczący określania kryteriów mających zastosowanie do tych potrzeb. (70) W tytule IV rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewiduje się płatność specyficzną w odniesieniu do bawełny. Komisja powinna ustanowić przepisy i warunki zatwierdzania gruntów rolnych i odmian do celów realizacji takiej płatności. Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące wymogów kwalifikowalności. Wyznaczenie przez państwa członkowskie minimalnej gęstości obsadzenia gruntów z uwzględnieniem warunków glebowo-klimatycznych i specyfiki regionu stanowi obiektywne kryterium przy przeprowadzaniu siewu. Ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących praktyk agronomicznych należy pozostawić państwom członkowskim. (71) Państwa członkowskie powinny zatwierdzać organizacje międzybranżowe produkujące bawełnę na podstawie obiektywnych kryteriów dotyczących wielkości organizacji międzybranżowych oraz ich wewnętrznej struktury. Wielkość organizacji międzybranżowej powinna zostać ustalona z uwzględnieniem zdolności członka-przedsiębiorcy zajmującego się odziarnianiem bawełny do przyjęcia wystarczających ilości nieodziarnionej bawełny. (72) Aby uniknąć komplikacji na poziomie zarządzania systemem pomocy, ten sam producent może należeć tylko do jednej organizacji międzybranżowej. Z tych samych powodów, jeżeli producent będący członkiem organizacji międzybranżowej zobowiązuje się dostarczać wytworzoną przez siebie bawełnę, powinien dostarczać ją jedynie do takiego przedsiębiorcy zajmującego się odziarnianiem bawełny, który jest członkiem tej samej organizacji. (73) W celu monitorowania prawidłowego stosowania przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 oraz w celu oceny realizacji polityki konieczne jest określenie pewnych obowiązków państw członkowskich w zakresie powiadamiania, w szczególności w odniesieniu do informacji, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie i które dotyczą ich decyzji podjętych zgodnie z tytułami II–V wspomnianego rozporządzenia. (74) Zwłaszcza w odniesieniu do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją konieczne jest dodatkowe określenie treści informacji, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących tego wsparcia oraz skuteczności takich powiadomień, tak by umożliwić Komisji kontrolę, czy podczas projektowania środków wsparcia państwa członkowskie przestrzegają zarówno wymogów dotyczących spójności i niekumulowania wsparcia, jak i maksymalnych odsetków dla pułapów krajowych, o których mowa w art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i związanych z nimi łącznych kwot. (75) Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu pomocy krajowej na określonych warunkach. W celu sprawdzenia, czy pomoc taka jest przyznawana w określonych granicach, należy ustanowić obowiązek przedkładania Komisji sprawozdań rocznych obejmujących pewne szczegółowe informacje dotyczące przyznanej pomocy. (76) W stosownych przypadkach należy informować Komisję o wszelkich decyzjach wynikających z przeglądu decyzji, o których powiadomiono zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 lub niniejszym rozporządzeniem, aby umożliwić jej monitorowanie właściwego stosowania i skutków takiego przeglądu. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące obowiązku przekazywania informacji w tym zakresie. (77) W załączniku X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 znajduje się tabela, w której mają zostać określone współczynniki przekształcenia i współczynniki ważenia, o których mowa w art. 46 ust. 3 tego rozporządzenia, dla różnych rodzajów obszarów proekologicznych. W chwili przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 tabela ta pozostała niewypełniona. W związku z tym załącznik ten musi zostać dostosowany. Współczynniki przekształcenia należy określić w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas pomiarów i specyfikę elementów. Współczynniki ważenia powinny składać się z trzech różnych wartości odzwierciedlających zróżnicowane znaczenie dla różnorodności biologicznej. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W celu obliczenia obszaru proekologicznego współczynniki przekształcenia i ważenia należy również stosować do elementów objętych praktykami równoważnymi, o ile są one takie same jak elementy wymienione w tym załączniku. (78) Dla zachowania jasności oraz pewności prawa należy uchylić rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 i 1121/2009. (79) Niniejsze rozporządzenie należy stosować w stosunku do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat kalendarzowych po roku kalendarzowym 2014, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







ROZDZIAŁ 1

ZAKRES I PRZEPISY OGÓLNE







SEKCJA 1

Zakres i zasady ogólne

Artykuł 1

Zakres

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy uzupełniające niektóre inne niż istotne elementy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do:

a) przepisów ogólnych w sprawie płatności bezpośrednich;

b) systemu płatności podstawowej;

c) systemu jednolitej płatności obszarowej;

d) płatności dla rolników przestrzegających praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska;

e) płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność rolniczą;

f) dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją;

g) płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny;

h) zobowiązań państw członkowskich dotyczących powiadamiania.

Artykuł 2

Zasady ogólne

1. Państwa członkowskie wykonują niniejsze rozporządzenie zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz uniknąć zakłóceń rynku i konkurencji, wspierając jednocześnie zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi i działania w dziedzinie klimatu.

2. Państwa członkowskie zapewniają możliwość weryfikacji i kontroli wszystkich warunków dotyczących wsparcia realizowanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3. Państwa członkowskie wykonują niniejsze rozporządzenie:

a) w odniesieniu do wsparcia innego niż wsparcie związane z produkcją, przy poszanowaniu wymogów określonych w pkt 1, 5 i 6 załącznika 2 do Porozumienia w sprawie rolnictwa; oraz

b) w odniesieniu do wsparcia związanego z produkcją, przy poszanowaniu wymogów art. 6 ust. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.

Artykuł 3

Zmniejszenia wynikające z dyscypliny finansowej

Zmniejszenia wynikające z dyscypliny finansowej, o której mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, stosuje się w odniesieniu do sumy płatności z różnych systemów wsparcia bezpośredniego, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, do których każdy rolnik jest uprawniony po zastosowaniu wycofań i kar administracyjnych odnoszących się do płatności bezpośrednich zgodnie z tytułem II rozdział IV rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 i przed zastosowaniem kar administracyjnych w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności zgodnie z tytułem IV rozdział II wymienionego rozporządzenia delegowanego.







SEKCJA 2

Przepisy dotyczące definicji w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013

Artykuł 4

Ramy kryteriów dotyczących utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy

1. Dla celów art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 kryteria, które rolnicy mają spełnić, aby wywiązać się z wymogu utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i użycie zwykłego sprzętu rolniczego, ustalane są przez państwa członkowskie w jeden z następujących sposobów albo na oba te sposoby:

a) państwa członkowskie wymagają, aby rolnik przeprowadził co najmniej jedno działanie w roku. W przypadkach uzasadnionych względami środowiskowymi państwa członkowskie mogą postanowić o uznaniu również działań przeprowadzanych jedynie co drugi rok;

b) państwa członkowskie określają właściwości, jakie muszą posiadać użytki rolne, aby mogły być uznane za utrzymywane w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy.

2. Przy ustalaniu kryteriów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą wprowadzać rozróżnienie między różnymi rodzajami użytków rolnych.

Artykuł 5

Ramy dotyczące działań minimalnych prowadzonych na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy

Dla celów art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustalanym przez państwa członkowskie minimalnym działaniem, które ma być prowadzone na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jest co najmniej jedno działanie w roku, które ma przeprowadzić rolnik. W przypadkach uzasadnionych względami środowiskowymi państwa członkowskie mogą postanowić o uznaniu również działań przeprowadzanych jedynie co drugi rok.

Artykuł 6

Przewaga traw i innych pastewnych roślin zielnych w przypadku trwałych użytków zielonych

Dla celów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 trawy i inne pastewne rośliny zielne uznaje się za przeważające, jeżeli pokrywają ponad 50 % kwalifikującego się obszaru na poziomie działki rolnej w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Artykuł 7

Utrwalone praktyki lokalne w przypadku trwałych użytków zielonych

Dla celów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 utrwalonymi praktykami lokalnymi są dowolne z następujących praktyk lub ich połączenie:

a) praktyki dotyczące obszarów służących do wypasu zwierząt gospodarskich, tradycyjne z natury i powszechnie stosowane na danych obszarach;

b) praktyki ważne dla ochrony siedlisk wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 92/43/EWG ( 17 ) oraz biotopów i siedlisk objętych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE ( 18 ).

Artykuł 8

Współczynnik zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

Stosując art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do trwałych użytków zielonych nadających się do wypasu i stanowiących element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu, państwa członkowskie mogą rozróżniać poszczególne kategorie obszarów w celu stosowania różnych współczynników zmniejszenia do tychże kategorii.

Artykuł 9

Produkcja konopi

Do celów art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 kwalifikowalność obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zależy od wykorzystywania nasion odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych w dniu 15 marca roku, na który płatność została przyznana, i opublikowanych zgodnie z art. 17 dyrektywy Rady 2002/53/WE ( 19 ). Nasiona kwalifikowane są zgodnie z dyrektywą Rady 2002/57/WE ( 20 ).







SEKCJA 3

Rolnik aktywny zawodowo

Artykuł 10

Przypadki, w których użytki rolne obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy

1. Dla celów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 uznaje się, że osoba fizyczna lub prawna, bądź grupa osób fizycznych lub prawnych, posiada użytki rolne obejmujące głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli obszary te stanowią ponad 50 % wszystkich użytków rolnych zgłoszonych zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

2. Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie ma zastosowania do osoby fizycznej lub prawnej, bądź grupy osób fizycznych lub prawnych, która na obszarach utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Artykuł 11

Przychody uzyskane z działalności pozarolniczej

1. Dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 13 niniejszego rozporządzenia przychodami uzyskanymi z działalności rolniczej są te przychody, które rolnik uzyskał ze swej działalności rolniczej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia prowadzonej w jego gospodarstwie, obejmujące wsparcie unijne w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), jak również wszelką pomoc krajową przyznaną w odniesieniu do działalności rolniczej, z wyjątkiem uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na podstawie art. 18 i 19 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Przychody z przetwarzania produktów rolnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 otrzymanych w gospodarstwie uznaje się za przychody z działalności rolniczej, pod warunkiem że przetworzone produkty pozostają własnością rolnika i że wynikiem takiego przetwarzania jest inny produkt rolny w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Wszystkie pozostałe przychody uważa się za przychody z działalności pozarolniczej.

2. Dla celów ust. 1 „przychody” oznaczają przychody brutto przed potrąceniem powiązanych kosztów i podatków.

3. Wsparcie unijne, o którym mowa w ust. 1, oblicza się:

a) w Bułgarii i Rumunii, za rok 2015, na podstawie odpowiedniej kwoty określonej w pkt A załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;

b) w Chorwacji, za każdy rok, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na podstawie kwoty określonej w pkt A załącznika VI do tego rozporządzenia.

Artykuł 12

Kwota płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz w art. 13 ust. 2 niniejszego rozporządzenia

1. Roczną kwotą płatności bezpośrednich przysługujących danemu rolnikowi, o której mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, w art. 13 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik ten był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 za ostatni rok obrotowy, za który dostępne są dowody dotyczące przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej. Przy obliczaniu tej kwoty nie uwzględnia się stosowania art. 63 i art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Jeżeli ostatni rok obrotowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, to rok 2014 lub wcześniejszy, roczną kwotą płatności bezpośrednich jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 73/2009 przed zmniejszeniami i wykluczeniami przewidzianymi w art. 21 i 23 tego rozporządzenia.

2. Jeżeli dany rolnik nie złożył wniosku o przyznanie pomocy dotyczącego płatności bezpośrednich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 w ostatnim roku obrotowym, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, państwa członkowskie określają łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika w roku złożenia wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy.

Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Jeżeli rok, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, to rok 2014 lub wcześniejszy, średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 73/2009.

3. Kwotą płatności bezpośrednich przysługujących danemu rolnikowi, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 przed zastosowaniem art. 63 i art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 za poprzedni rok.

Jeżeli rok, o którym mowa w akapicie pierwszym, to rok 2014, kwotą płatności bezpośrednich jest łączna kwota płatności bezpośrednich za rok 2014, do których rolnik był uprawniony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 73/2009 przed zmniejszeniami i wykluczeniami przewidzianymi w art. 21 i 23 tego rozporządzenia.

4. Jeżeli dany rolnik nie złożył wniosku o przyznanie pomocy dotyczącego płatności bezpośrednich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 za poprzedni rok, o którym mowa w ust. 3 akapit pierwszy, państwa członkowskie określają łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 3 akapit pierwszy, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika w roku złożenia wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za poprzedni rok.

Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Jeżeli poprzedni rok, o którym mowa w ust. 3 akapit pierwszy, to rok 2014, państwa członkowskie ustalają roczną kwotę płatności bezpośrednich przysługujących temu rolnikowi, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika za rok 2015 zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok 2014.

Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok 2014 ustala się, dzieląc pułap krajowy za rok 2014, określony w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za rok 2014 zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.

5. Łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 1 i 2,oblicza się:

a) w Bułgarii i Rumunii, za rok 2015, na podstawie odpowiedniej kwoty określonej w pkt A załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;

b) w Chorwacji, za każdy rok, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na podstawie kwoty określonej w pkt A załącznika VI do tego rozporządzenia.

Artykuł 13

Kryteria służące wykazaniu, że działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego i że główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności polegają na prowadzeniu działalności rolniczej

1. Do celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego, jeżeli całość przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, stanowi co najmniej jedną trzecią całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne.

Państwa członkowskie mogą zdecydować o ustanowieniu progu dla całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej na poziomie niższym niż jedna trzecia, pod warunkiem że taki niższy próg nie umożliwi uznania osób prawnych lub fizycznych prowadzących działalność rolniczą o charakterze marginalnym za rolników aktywnych zawodowo.

Na zasadzie odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria umożliwiające danej jednostce wykazanie, że jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego na podstawie art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

2. Do celów art. 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą zdecydować, że działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu działalności gospodarczej osoby fizycznej lub prawnej, bądź grupy osób fizycznych lub prawnych, wykorzystując następujące metody:

a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi mniej niż 5 % całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne;

b) kwota całości przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, znajduje się poniżej progu ustanowionego przez państwa członkowskie i nie przekracza jednej trzeciej całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria, zgodnie z którymi działalność rolniczą należy uznać za nieznaczącą na podstawie art. 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

3. Dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia uznaje się, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby prawnej, jeżeli została zarejestrowana jako główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności w urzędowym rejestrze przedsiębiorstw lub jakiejkolwiek równoważnej urzędowej ewidencji danego państwa członkowskiego. W przypadku osoby fizycznej wymagana jest równoważna ewidencja.

Jeżeli takie rejestry nie istnieją, państwa członkowskie korzystają z równoważnej ewidencji.

Na zasadzie odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria, zgodnie z którymi należy uznać, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby fizycznej lub prawnej na podstawie art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia.







ROZDZIAŁ 2

SYSTEM PŁATNOŚCI PODSTAWOWEJ I SYSTEM JEDNOLITEJ PŁATNOŚCI OBSZAROWEJ







SEKCJA 1

Zasady wdrażania systemu płatności podstawowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 sekcja 1, 2, 3 i 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013







Podsekcja 1

Pierwszy przydział uprawnień do płatności

Artykuł 14

Przypadki dziedziczenia, zmiany statusu prawnego lub nazwy oraz połączenia i podziały

1. W przypadku gdy rolnik otrzymał gospodarstwo lub część gospodarstwa w drodze faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia, ma on prawo do wystąpienia, we własnym imieniu, o liczbę i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone na gospodarstwo lub część gospodarstwa, które otrzymał, na tych samych warunkach, co rolnik pierwotnie zarządzający gospodarstwem.

W przypadkach przewidywanego dziedziczenia, które może zostać odwołane, uprawnienia do płatności są przydzielane wyłącznie spadkobiercy wyznaczonemu jako taki w dniu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 lub art. 39 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

2. Zmiana nazwy nie ma wpływu na liczbę i wartość przydzielanych uprawnień do płatności.

Zmiana statusu prawnego nie ma wpływu na liczbę i wartość przydzielanych uprawnień do płatności, jeżeli rolnik, który pierwotnie sprawował kontrolę nad gospodarstwem rolnym pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego, zarządza również nowym gospodarstwem.

3. Połączenie lub podział nie mają wpływu na liczbę i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone gospodarstwu(-om) rolnemu(-ym).

Jeżeli państwo członkowskie stosuje art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku podziału liczbę uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone każdemu gospodarstwu powstałemu w wyniku podziału, ustala się przez pomnożenie liczby kwalifikujących się hektarów należących do odpowiedniego nowego gospodarstwa przez średnie zmniejszenie liczby uprawnień, któremu podlegałoby pierwotne gospodarstwo zgodnie z art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Do celów niniejszego ustępu stosuje się następujące definicje:

a) „połączenie” oznacza połączenie dwóch lub więcej odrębnych rolników w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w jednego nowego rolnika w rozumieniu wymienionego artykułu, kontrolowanego pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego przez rolników, którzy pierwotnie zarządzali odnośnymi gospodarstwami rolnymi lub jednym z nich;

b) „podział” oznacza podział jednego rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 na: (i) co najmniej dwóch nowych odrębnych rolników w rozumieniu wymienionego artykułu, z których co najmniej jeden pozostaje pod kontrolą – pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego – co najmniej jednej z osób fizycznych lub prawnych, które pierwotnie zarządzały gospodarstwem rolnym; lub (ii) rolnika, który pierwotnie sprawował kontrolę nad gospodarstwem, i co najmniej jednego nowego, odrębnego rolnika w rozumieniu wymienionego artykułu.

Artykuł 15

Ustalenie kwalifikujących się hektarów do celów art. 24 ust. 2 oraz art. 39 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. W celu ustalenia liczby uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone zgodnie z art. 24 ust. 2 i art. 39 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadkach gdy nie występuje siła wyższa lub nadzwyczajne okoliczności, uwzględnia się wyłącznie te kwalifikujące się hektary, które zostały zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.

2. W przypadku gdy kwalifikujący się hektar, o którym mowa w ust. 1, jest przedmiotem wniosku o przydział uprawnień do płatności złożonego przez dwóch lub więcej wnioskodawców, decyzja, komu należy przyznać uprawnienie do płatności, opiera się na kryterium, kto korzysta z uprawnień do podejmowania decyzji w odniesieniu do działalności rolniczej wykonywanej na tym hektarze oraz kto czerpie korzyści i ponosi ryzyko finansowe związane z tą działalnością.

Artykuł 16

Ograniczenie na mocy art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. Żadne zmniejszenie na podstawie art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie przekracza 85 % liczby uprawnień do płatności odpowiadających kwalifikującym się hektarom trwałych użytków zielonych znajdujących się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych.

2. Do celów stosowania współczynnika zmniejszenia przewidzianego w ust. 1 państwa członkowskie mogą, zgodnie z ograniczeniami naturalnymi, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, rozróżniać kategorie obszarów o trudnych warunkach klimatycznych, aby stosować do tych kategorii różne współczynniki zmniejszenia.

Artykuł 17

Ustalenie wartości uprawnień do płatności na mocy art. 26 i 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. W celu ustalenia odpowiednich płatności bezpośrednich lub wartości uprawnień w odniesieniu do roku 2014 r., o których mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, bierze się pod uwagę wyłącznie płatności dla tych rolników, lub wartość uprawnień tych rolników, którzy są uprawnieni do otrzymania płatności bezpośrednich zgodnie z art. 9 i art. 24 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w roku 2015.

W celu ustalenia odpowiednich płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku poprzedzającego wdrażanie systemu płatności podstawowej, o którym mowa w art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, bierze się pod uwagę wyłącznie płatności dla tych rolników, którzy są uprawnieni do otrzymania płatności bezpośrednich zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w pierwszym roku wdrażania systemu płatności podstawowej.

2. Dla celów art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 zastosowanie mają następujące zasady:

a) odniesienie do środków wsparcia specjalnego, o których mowa w art. 68 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uwzględniania przez państwa członkowskie tylko jednego lub kilku środków wdrożonych w ramach takich środków wsparcia specjalnego;

b) wsparcie udzielone rolnikowi w roku kalendarzowym 2014 w ramach jednego lub kilku systemów wsparcia, o których mowa w art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oblicza się bez uwzględniania jakichkolwiek zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009;

c) państwa członkowskie mogą – zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami – decydować o poziomie wsparcia, jakie należy uwzględnić dla jednego lub kilku systemów wymienionych w art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, stosowanych przez zainteresowane państwo członkowskie.

Przy stosowaniu niniejszego ustępu państwa członkowskie gwarantują, że wsparcie przyznane zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. c) oraz art. 126, 127 i art. 129 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 jest niezwiązane z wielkością produkcji.

3. Do celów art. 26 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wsparcie przyznane na rok kalendarzowy 2014 na mocy art. 72a i 125a rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oblicza się bez uwzględniania jakichkolwiek zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.

4. Odniesienie w art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika obejmuje również te uprawnienia do płatności, które w dniu złożenia wniosku na rok 2014 są dzierżawione przez rolnika innemu rolnikowi.

Artykuł 18

Ostateczne ustalenie wartości i liczby uprawnień do płatności

W przypadku gdy przekazywane rolnikom informacje, o których mowa w art. 25 ust. 10 lub w art. 40 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, opierają się na danych tymczasowych, ostateczna wartość i liczba uprawnień do płatności jest ustalana, a informacja o nich przekazywana rolnikom po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych kontroli zgodnie z art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, a w każdym przypadku do dnia 1 kwietnia roku następującego po pierwszym roku stosowania systemu płatności podstawowej przez dane państwo członkowskie.

Artykuł 19

Ustalenie wartości uprawnień do płatności w przypadkach szczególnych trudności

1. Jeżeli jedna lub kilka z płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 odnoszących się odpowiednio do 2014 r. lub do roku poprzedzającego wdrożenie systemu płatności podstawowej, są niższe od odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, początkowa wartość jednostkowa jest ustalana na podstawie kwot otrzymanych przez rolnika w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności.

2. Państwa członkowskie mogą zdecydować o ograniczeniu stosowania ust. 1 do przypadków, w których płatności bezpośrednie dotyczące odpowiednio roku 2014 lub roku poprzedzającego wdrożenie systemu płatności podstawowej są niższe niż określony odsetek odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Odsetek ten wynosi co najmniej 85 %.

Artykuł 20

Klauzula umowy prywatnej w przypadku sprzedaży

1. Państwa członkowskie mogą postanowić, aby w przypadku sprzedaży gospodarstwa lub jego części rolnicy – w drodze umowy podpisanej przed ostatecznym terminem składania wniosków o przydzielenie uprawnień do płatności ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 – mogli przenieść wraz z gospodarstwem lub jego częścią odpowiadające im uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone. W takim przypadku uprawnienia do płatności przydziela się sprzedającemu i bezpośrednio przenosi się na kupującego, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które sprzedający otrzymał za 2014 r. lub wartość uprawnień, które posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte za punkt odniesienia przy określaniu początkowej wartości jednostkowej tych uprawnień do płatności.

Takie przekazanie wymaga, aby sprzedający spełniał wymogi określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i aby kupujący spełniał warunki art. 9 tego rozporządzenia.

Taka sprzedaż nie jest traktowana jako przekazanie bez gruntów w rozumieniu art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

2. Ustęp 1 stosuje się odpowiednio do państw członkowskich stosujących tytuł III rozdział 1 sekcja 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Artykuł 21

Klauzula umowy prywatnej w przypadku dzierżawy

1. Państwa członkowskie mogą postanowić, aby w przypadku dzierżawy gospodarstwa lub jego części rolnicy – w drodze umowy podpisanej przed terminem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 akapit pierwszy – mogli wydzierżawić wraz z gospodarstwem lub jego częścią odpowiadające im uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone. W takim przypadku uprawnienia do płatności przydziela się wydzierżawiającemu i bezpośrednio wydzierżawia się dzierżawcy, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które wydzierżawiający otrzymał za 2014 r. lub wartość uprawnień, które posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte za punkt odniesienia przy określaniu początkowej wartości jednostkowej tych uprawnień do płatności.

Takie przekazanie wymaga, aby wydzierżawiający spełniał warunki art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, dzierżawca spełniał warunki art. 9 tego rozporządzenia oraz aby umowa dzierżawy wygasała po upływie ostatecznego terminu na złożenie wniosku w ramach systemu płatności podstawowej.

Taka dzierżawa nie jest traktowana jako przekazanie bez gruntów w rozumieniu art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

2. Ustęp 1 stosuje się odpowiednio do państw członkowskich stosujących tytuł III rozdział 1 sekcja 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Artykuł 22

Beneficjenci na podstawie art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

Do celów art. 24 ust. 1 akapit trzeci lit. a) ppkt (i) tiret pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, „ziemniaki późne” i „sadzeniaki” oznaczają ziemniaki objęte kodem CN 0701 inne niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej.







Podsekcja 2

Aktywacja i przekazanie uprawnień

Artykuł 23

Obliczanie wartości uprawnień do płatności

1. Uprawnienia do płatności obliczane są najpierw z dokładnością do trzeciego miejsca po przecinku, a następnie zaokrąglane w górę lub w dół, do najbliższego drugiego miejsca po przecinku. Jeżeli obliczenie da liczbę 5 na trzecim miejscu po przecinku, otrzymana suma zaokrąglana jest w górę do drugiego miejsca po przecinku.

2. Jeżeli rolnik przekazuje ułamkową część uprawnienia, wartość tej ułamkowej części obliczana jest proporcjonalnie dla każdego pozostałego odnośnego roku zgodnie z art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

3. Państwa członkowskie mogą zmieniać uprawnienia do płatności poprzez łączenie ułamkowych części uprawnień posiadanych przez rolnika. Wartość łączonych uprawnień ustalana jest dla każdego pozostałego odnośnego roku zgodnie z art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 poprzez dodanie wartości części ułamkowych.

Artykuł 24

Wymogi dotyczące aktywacji uprawnień do płatności

1. Uprawnienia do płatności mogą być zgłaszane do celów płatności raz do roku, wyłącznie przez rolnika, który je posiada (własne lub dzierżawione) na dzień upływu ostatecznego terminu na złożenie pojedynczego wniosku.

Jeżeli rolnik korzysta jednak z możliwości wprowadzenia zmian do pojedynczego wniosku zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, może on również zgłosić do płatności te uprawnienia do płatności, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień powiadomienia o zmianach właściwego organu, pod warunkiem że wspomniane uprawnienia do płatności nie zostały zgłoszone do płatności przez innego rolnika w odniesieniu do tego samego roku.

Jeżeli rolnik nabywa uprawnienia do płatności w drodze ich przekazania od innego rolnika i jeżeli ten drugi rolnik już zgłosił te uprawnienia do płatności, dodatkowe zgłoszenie tych uprawnień przez nabywcę jest przyjmowane wyłącznie wtedy, gdy rolnik dokonujący przekazania już poinformował właściwy organ o przekazaniu zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 34 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wycofa wspomniane uprawnienia do płatności ze swojego pojedynczego wniosku w terminie zmiany pojedynczego wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

2. W przypadku gdy rolnik, po zgłoszeniu działek odpowiadających jego wszystkim dostępnym uprawnieniom do płatności na mocy art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyrażonym w liczbach całkowitych, nadal dysponuje działką, która odpowiada ułamkowi hektara, może on zgłosić kolejne uprawnienie do płatności, wyrażone w liczbie całkowitej, które daje prawo do płatności obliczonej proporcjonalnie do wielkości działki. Uprawnienie do płatności uznaje się za w pełni aktywowane do celów art. 31 ust. 1 lit. b) wymienionego rozporządzenia.

Artykuł 25

Przekazanie uprawnień

1. Uprawnienia do płatności mogą zostać przekazane w dowolnym momencie roku.

2. Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określa ono regiony, o których mowa w tym przepisie, w pierwszym roku stosowania art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i nie później niż jeden miesiąc przed datą ustaloną przez państwo członkowskie zgodnie z art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia.







Podsekcja 3

Rezerwy krajowe lub regionalne

Artykuł 26

Zwrot do rezerwy krajowej lub regionalnej z powodu zatrzymania względem przekazania uprawnień do płatności

Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, może ono zadecydować – zgodnie z obiektywnymi kryteriami, w sposób zapewniający równe traktowanie rolników oraz zapobieganie zakłóceniom rynku i konkurencji – o zwrocie do rezerwy krajowej lub regionalnej do 30 % rocznej wartości jednostkowej każdego uprawnienia do płatności przekazanego bez odpowiednich kwalifikujących się hektarów, w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub równowartości tej kwoty wyrażonej liczbą uprawnień do płatności.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą przewidzieć zwrot do 50 % rocznej wartości jednostkowej każdego uprawnienia do płatności lub równowartości tej kwoty wyrażonej liczbą uprawnień do płatności, jak określono w akapicie pierwszym, w ciągu pierwszych trzech lat stosowania systemu płatności podstawowej.

Artykuł 27

Stosowanie klauzuli nieuzasadnionych zysków

Do celów art. 28 i art. 40 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 podwyższenie wartości uprawnień do płatności, o którym mowa w tych przepisach, ustala się przez porównanie wartości uprawnień do płatności tego rolnika wynikających ze stosowania art. 25 ust. 4 i art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, odpowiednio po sprzedaży lub dzierżawie, o których mowa odpowiednio w art. 28 lub art. 40 ust. 5 tego rozporządzenia, z wartością uprawnień do płatności, które rolnik ten otrzymałby bez sprzedaży lub dzierżawy.

Artykuł 28

Ustalenie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej na mocy art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. Do celów art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku o przydział uprawnień do płatności lub zwiększenie ich wartości ustalony przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

2. Jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy posiada już uprawnienia do płatności (własne lub dzierżawione), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w ust. 1, i w odniesieniu do których nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych).

Jeżeli wartość uprawnień, które rolnik już posiada (własnych lub dzierżawionych) jest niższa od średniej wartości krajowej lub regionalnej, o której mowa art. 30 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, roczne wartości jednostkowe tych uprawnień mogą zostać zwiększone do średniej wartości krajowej lub regionalnej, jak przewidziano w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia.

W państwach członkowskich stosujących zwiększenie, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do celów art. 30 ust. 7 tego rozporządzenia, zwiększenie, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, jest jednak obowiązkowe. Takie zwiększenie powinno być na poziomie odpowiadającym najwyższemu poziomowi zwiększenia stosowanego dla celów art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

3. W państwach członkowskich stosujących art. 24 ust. 6 lub 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ograniczenia przydziału uprawnień do płatności ustanowione tymi przepisami mogą być stosowane odpowiednio do przydziału uprawnień do płatności na podstawie art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że jeżeli stosowanie jednego lub kilku ograniczeń, o których mowa w akapicie pierwszym, ogranicza łączną liczbę uprawnień do płatności, które rolnik już posiada i które zostały nowo przydzielone z rezerwy, do liczby niższej niż stały odsetek jego kwalifikujących się hektarów w roku, w którym ubiega się on o przydzielenie uprawnień do płatności z rezerwy, rolnikowi temu przydziela się dodatkową liczbę uprawnień do płatności odpowiadającą udziałowi w łącznej liczbie jego kwalifikujących się hektarów zgłoszonych we wniosku na ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Stały odsetek, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego artykułu, jest obliczany zgodnie z metodą, o której mowa w art. 31 ust. 2 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.

Udział w łącznej liczbie kwalifikujących się hektarów danego rolnika, o którym to udziale mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, oblicza się jako połowę różnicy w punktach procentowych między stałym odsetkiem, o którym mowa w akapicie trzecim niniejszego ustępu, a udziałem uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika w jego kwalifikujących się hektarach zgłoszonych zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w jego wniosku na rok, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu. Do celów niniejszego akapitu „uprawnienia do płatności posiadane przez rolnika” oznaczają uprawnienie do płatności będące już w posiadaniu rolnika i uprawnienie do płatności, które ma zostać nowo przydzielone z rezerwy.

Państwa członkowskie, obliczając liczbę kwalifikujących się hektarów, o których mowa w akapitach drugim, trzecim i czwartym niniejszego ustępu, mogą zdecydować o niewłączeniu obszarów zajętych pod uprawy trwałe, trwałe użytki zielone znajdujące się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszary uznane za trwałe użytki zielone zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i dotyczącej stosowania systemu płatności podstawowej na poziomie regionalnym mogą oprzeć metodę obliczania, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, na łącznej liczbie przydzielonej lub zgłoszonej w 2015 r. w danym regionie.

Do celów określenia progu, o którym mowa w akapicie drugim, nie uwzględnia się gruntu nabytego lub wziętego w dzierżawę przez rolnika po 19 października 2011 r.

4. Do celów niniejszego artykułu uwzględnia się jedynie tych rolników rozpoczynających działalność rolniczą, którzy rozpoczęli działalność rolniczą w roku kalendarzowym 2013 lub w latach późniejszych oraz którzy złożyli wniosek o płatność podstawową nie później niż dwa lata po upływie roku kalendarzowego, w którym rozpoczęli działalność rolniczą.

Artykuł 29

Ustalenie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej na mocy art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. Do celów art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku gdy nowe uprawnienia do płatności są przydzielane w sposób przewidziany w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia, zostają one przydzielone zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, a także zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez dane państwo członkowskie.

2. W przypadku gdy rolnik nieposiadający żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych) jest uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do otrzymania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej i złoży o nie wniosek, otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności maksymalnie do liczby kwalifikujących się hektarów, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w art. 28 ust. 1.

3. W przypadku gdy rolnik posiadający uprawnienia do płatności (własne lub dzierżawione) jest uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do otrzymania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej i złoży o nie wniosek, otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności maksymalnie do liczby kwalifikujących się hektarów, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w art. 28 ust. 1, i w odniesieniu do których nie posiada żadnego uprawnienia do płatności (własnego ani dzierżawionego).

Jeżeli wartość uprawnień, które rolnik już posiada (własnych lub dzierżawionych) jest niższa od średniej wartości krajowej lub regionalnej, o której mowa art. 30 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, roczne wartości jednostkowe tych uprawnień mogą zostać zwiększone do średniej wartości krajowej lub regionalnej, jak przewidziano w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia.

4. Do celów ust. 1 państwa członkowskie nie ustanawiają kryteriów dotyczących produkcji lub innych danych dla poszczególnych sektorów na okres po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 w odniesieniu do roku składania wniosków 2013.

Artykuł 30

Dalsze przepisy dotyczące ustalania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej

1. W przypadku zwiększania rocznych wartości jednostkowych uprawnień do płatności, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie zwiększają wartość jednostkową uprawnień do płatności, które rolnik już posiada (własne lub dzierżawione) w dniu składania wniosku o przydział uprawnień z rezerwy krajowej lub regionalnej zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń rynku i konkurencji.

2. Do celów ust. 1 państwa członkowskie nie ustanawiają kryteriów dotyczących produkcji lub innych danych dla poszczególnych sektorów na okres po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 w odniesieniu do roku składania wniosków 2013.

Artykuł 31

Szczególne trudności

1. Jeżeli wskutek działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rolnik nie miał możliwości złożenia wniosku o przydział uprawnień do płatności zgodnie z art. 24 ust. 1 lub art. 39 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, przydziela mu się uprawnienia do płatności na podstawie art. 30 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia. Państwa członkowskie ustanawiają roczne wartości jednostkowe uprawnień do płatności przydzielanych zgodnie z odpowiednio art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i decyzjami podjętymi przez państwo członkowskie w odniesieniu do opcji przewidzianych w tych artykułach.

2. Państwa członkowskie mogą postanowić, że jeżeli stosowanie jednego lub kilku ograniczeń dotyczących przydziału uprawnień do płatności określonych w art. 24 ust. 3–7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ogranicza liczbę uprawnień do płatności przydzielonych rolnikowi do liczby niższej niż stały odsetek jego kwalifikujących się hektarów i jeżeli rolnik ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, takiego rolnika uznaje się za znajdującego się w „określonych niekorzystnych warunkach” zgodnie z art. 30 ust. 7 lit. b) tego rozporządzenia. W takim przypadku rolnikowi przydziela się liczbę uprawnień do płatności zgodnie z art. 30 ust. 7 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 odpowiadającą udziałowi w łącznej liczbie jego kwalifikujących się hektarów zgłoszonych we wniosku za 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Stały odsetek, o którym mowa w akapicie pierwszym, oblicza się jako łączną liczbę uprawnień do płatności przydzielonych w danym państwie członkowskim w 2015 r., po zastosowaniu ograniczeń przewidzianych w art. 24 ust. 3–7 rozporządzenia (UE) n 1307/2013, podzieloną przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w państwie członkowskim w 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Udział w łącznej liczbie kwalifikujących się hektarów danego rolnika, o którym to udziale mowa w akapicie pierwszym, oblicza się jako połowę różnicy w punktach procentowych między stałym odsetkiem, o którym mowa w akapitach pierwszym i drugim, a udziałem uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika w jego kwalifikujących się hektarach zgłoszonych w 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Państwa członkowskie, obliczając liczbę kwalifikujących się hektarów, o których mowa w akapitach pierwszym, drugim i trzecim niniejszego ustępu, mogą zdecydować, by nie włączać obszarów zajętych pod uprawy trwałe, trwałe użytki zielone znajdujące się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszary uznane za trwałe użytki zielone zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia.

Państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i dotyczącej stosowania systemu płatności podstawowej na poziomie regionalnym mogą oprzeć metodę obliczania, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, na łącznej liczbie przydzielonej lub zgłoszonej w 2015 r. w danym regionie.

Do celów określenia progu, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie uwzględnia się gruntu nabytego lub wziętego w dzierżawę przez rolnika po 19 października 2011 r.







Podsekcja 4

Państwa członkowskie stosujące art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

Artykuł 32

Wdrożenie w państwach członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

O ile nie przewidziano inaczej w niniejszej sekcji, przepisy niniejszej sekcji mają zastosowanie do państw członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Artykuł 33

Stosowanie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

Do celów ustalenia, które uprawnienia do płatności wygasają zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, pierwszeństwo mają te uprawnienia do płatności, które mają najniższe wartości.

W przypadku gdy uprawnienia do płatności mają taką samą wartość, liczbę uprawnień do płatności posiadanych na własność oraz liczbę dzierżawionych uprawnień do płatności obniża się w takich samych proporcjach.

Państwa członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu akapitów pierwszego i drugiego na poziomie regionalnym.

Artykuł 34

Ustalanie wartości uprawnień do płatności na podstawie art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w przypadku państw członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 tego rozporządzenia

Do celów ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności państwa członkowskie stosujące art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 mogą dostosować kwotę płatności na 2014 r., o których mowa w art. 26 ust. 5 tego rozporządzenia, poprzez odjęcie – przed uwzględnieniem zmniejszeń i wykluczeń – kwoty wynikającej z uprawnień do płatności, które wygasły na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.







SEKCJA 2

System jednolitej płatności obszarowej

Artykuł 35

Kwalifikujące się hektary w państwach członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej

Do celów systemu jednolitej płatności obszarowej przewidzianego w tytule III rozdział 1 sekcja 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, włączając wszelkie odniesienia w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 do kwalifikujących się hektarów zgłoszonych do celów tego systemu, uwzględnia się tylko te kwalifikujące się hektary, które zostały zatwierdzone w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.

Artykuł 36

Stosowanie art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013

1. Do celów różnicowania jednolitej płatności obszarowej przewidzianego w art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 stosuje się następujące zasady:

a) odniesienie do środków wsparcia specjalnego, o których mowa w art. 68 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uwzględniania przez państwa członkowskie tylko jednego lub kilku środków wdrożonych w ramach takich środków wsparcia specjalnego;

b) państwa członkowskie mogą, zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami, decydować o poziomie wsparcia, jakie należy uwzględnić dla jednego lub więcej systemów stosowanych przez zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z art. 36 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z akapitem trzecim wspomnianego przepisu. Przy uwzględnianiu wsparcia przyznanego w ramach odpowiedniego systemu w 2014 r. kwota wykorzystana do różnicowania jednolitej płatności obszarowej nie może być jednak wyższa niż odpowiednia kwota przyznana indywidualnemu rolnikowi w ramach takiego systemu w 2014 r.;

c) przy uwzględnianiu wsparcia przyznanego zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. c) oraz art. 126, 127 i 129 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 takie różnicowanie nie zmienia tego, że systemy te pozostają niezwiązane z wielkością produkcji.

Takie różnicowanie dostępne jest dla rolników, którzy w 2014 r. otrzymali wsparcie, o którym mowa art. 36 ust. 3 akapity drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Kwota na hektar ustalana jest co roku poprzez podzielenie kwoty wykorzystanej do różnicowania jednolitej płatności obszarowej dostępnej dla indywidualnego rolnika przez liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika zgodnie z art. 72 ust. 1 akapit pierwszy lit a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

2. Jeżeli kwota wsparcia w ramach jednego systemu lub większej ich liczby, o których to systemach mowa w art. 36 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, odnosząca się do 2014 r. jest niższa od odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, państwo członkowskie uwzględnia wsparcie udzielane w ramach danych systemów wsparcia w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności.

Państwa członkowskie mogą zdecydować o ograniczeniu stosowania akapitu pierwszego do przypadków, w których płatności bezpośrednie dotyczące roku 2014 są niższe niż określony odsetek odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Odsetek ten wynosi co najmniej 85 %.

3. Państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia różnicowanie jednolitej płatności obszarowej jest dostępne dla rolnika, który odziedziczył gospodarstwo, pod warunkiem że rolnik ten kwalifikuje się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej.

Artykuł 37

Produkcja konopi w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej

Art. 9 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do systemu jednolitej płatności obszarowej.







ROZDZIAŁ 3

ZAZIELENIANIE







SEKCJA 1

Równoważność

Artykuł 38

Wymogi mające zastosowanie do krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji

1. Państwa członkowskie, które postanowią wdrażać praktyki równoważne, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyznaczają co najmniej jeden publiczny lub prywatny organ certyfikacyjny, którego celem jest zaświadczanie, że rolnicy stosują w swoich gospodarstwach praktyki zgodne z art. 43 ust. 3 tego rozporządzenia.

2. Publiczne lub prywatne organy certyfikacyjne spełniają następujące warunki:

a) posiadają wiedzę fachową, sprzęt oraz infrastrukturę wymagane do wykonywania zadań certyfikacyjnych;

b) posiadają wystarczającą liczbę wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników;

c) są bezstronne i nie pozostają w żadnym konflikcie interesów w zakresie wykonywania zadań certyfikacyjnych.

Prywatne organy certyfikacyjne są akredytowane zgodnie z EN ISO/IEC 17021 (wymagania dotyczące jednostek prowadzących audyt i certyfikację systemów zarządzania) lub EN ISO/IEC 17065 (Ocena zgodności – Wymagania dla jednostek certyfikujących wyroby, procesy i usługi) w sektorze produkcji rolnej. Akredytacją zajmuje się wyłącznie krajowa jednostka akredytująca w danym państwie członkowskim zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 ( 21 ).

3. Wyznaczenie publicznego lub prywatnego organu certyfikacyjnego zostaje cofnięte, jeżeli organ ten nie spełnia warunków wyznaczenia określonych w ust. 2.

Artykuł 39

Obliczanie kwoty, o której mowa w art. 28 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013

1. W przypadku rolników, którzy postanowią przestrzegać praktyk, o których mowa w sekcji I pkt 3 i 4 oraz w sekcji III pkt 7 w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz wszelkich innych praktyk równoważnych dodanych do tego załącznika, w odniesieniu do których potrzebne jest specjalne obliczenie w celu uniknięcia podwójnego finansowania, uznanych za praktyki równoważne na podstawie art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia, państwa członkowskie odliczają od kwoty wsparcia na hektar obliczonej na podstawie art. 28 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 kwotę odpowiadającą jednej trzeciej średniej płatności z tytułu zazieleniania na hektar w danym państwie członkowskim lub regionie w odniesieniu do