2007R1580 — PL — 01.05.2008 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1580/2007

z dnia 21 grudnia 2007 r.

ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw







KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw ( 1 ), w szczególności jego art. 1 ust. 3, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych ( 2 ), w szczególności jego art. 1 ust. 3, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiające przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniające dyrektywy 2001/112/WE i 2001/113/WE oraz rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 318/2006 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2202/96 ( 3 ), w szczególności jego art. 42, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 zmieniło poprzedni system dotyczący sektora owoców i warzyw, ustanowiony rozporządzeniami (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i rozporządzeniem Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającym program pomocy wspólnotowej dla producentów niektórych owoców cytrusowych ( 4 ). (2) Obowiązujące przepisy wykonawcze odnoszące się do sektora owoców i warzyw zawarte są w licznych rozporządzeniach, z których większość była wielokrotnie zmieniana. W związku ze zmianami wprowadzonymi do systemu owoców i warzyw rozporządzeniem (WE) nr 1182/2007 oraz w świetle zdobytego doświadczenia należy zmienić te przepisy wykonawcze. Z uwagi na zakres zmian konieczne jest, celem zachowania przejrzystości, włączenie wszystkich przepisów wykonawczych do nowego oddzielnego rozporządzenia. (3) Należy zatem uchylić następujące rozporządzenia Komisji: — rozporządzenie (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw ( 5 ), — rozporządzenie (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych ceł w przywozie owoców i warzyw ( 6 ), — rozporządzenie (WE) nr 961/99 z dnia 6 maja 1999 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące rozszerzenia zasad wydanych przez organizacje producentów w sektorze owocowo-warzywnym ( 7 ), — rozporządzenie (WE) nr 544/2001 z dnia 20 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do dodatkowej pomocy finansowej funduszom operacyjnym ( 8 ), — rozporządzenie (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw ( 9 ), — rozporządzenie (WE) nr 2590/2001 z dnia 21 grudnia 2001 r. zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzanych w Szwajcarii przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej ( 10 ), — rozporządzenie (WE) nr 1791/2002 z dnia 9 października 2002 r. zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane w Maroku przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej ( 11 ), — rozporządzenie (WE) nr 2103/2002 z dnia 28 listopada 2002 r. zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Republice Południowej Afryki przed przywozem do Wspólnoty Europejskiej ( 12 ), — rozporządzenie (WE) nr 48/2003 z dnia 10 stycznia 2003 r. ustanawiające zasady mające zastosowanie do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży ( 13 ), — rozporządzenie (WE) nr 606/2003 z dnia 2 kwietnia 2003 r. zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności z normami handlowymi mającymi zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przeprowadzane w Izraelu przed przywozem do Wspólnoty ( 14 ), — rozporządzenie (WE) nr 761/2003 z dnia 30 kwietnia 2003 r. zatwierdzające działania w celu kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane w Indiach przed przywozem do Wspólnoty ( 15 ), — rozporządzenie (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów ( 16 ), — rozporządzenie (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej ( 17 ), — rozporządzenie (WE) nr 1943/2001 z dnia 3 listopada 2003 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania ( 18 ), — rozporządzenie (WE) nr 103/2004 z dnia 21 stycznia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do ustaleń interwencyjnych i wycofywania z rynku niektórych produktów w sektorze owoców i warzyw ( 19 ), — rozporządzenie (WE) nr 1557/2004 z dnia 1 września 2004 r. zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Nowej Zelandii, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do niektórych świeżych owoców przed ich importem na teren Wspólnoty ( 20 ), — rozporządzenie (WE) nr 179/2006 z dnia 1 lutego 2006 r. wprowadzające system pozwoleń na przywóz w odniesieniu do jabłek przywożonych z krajów trzecich ( 21 ), — rozporządzenie (WE) nr 430/2006 z dnia 15 marca 2006 r. zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Senegalu, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty ( 22 ), — rozporządzenie (WE) nr 431/2006 z dnia 15 marca 2006 r. zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Kenii, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty ( 23 ), — rozporządzenie (WE) nr 1790/2006 z dnia 5 grudnia 2006 r. zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Turcji, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty ( 24 ), (4) Należy przyjąć szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1182/2007. (5) Należy ustalić lata gospodarcze dla owoców i warzyw. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowym sektorze nie ma już programów pomocy związanych z sezonem zbiorów odnośnych produktów, wszystkie lata gospodarcze mogą zostać ujednolicone, tak aby odpowiadały one latom kalendarzowym. (6) Rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 upoważnia Komisję do ustanowienia norm handlowych w odniesieniu do owoców i warzyw i w art. 2 ust. 7 stanowi, że obowiązujące rozporządzenia przewidujące takie normy powinny pozostać w mocy do momentu przyjęcia nowych norm. (7) Jednakże należy dopuścić wyjątki i zwolnienia od stosowania norm handlowych w przypadku pewnych działań, które albo mają bardzo marginalny i/lub szczególny charakter, albo należą do działań początkowych w łańcuchu dystrybucji, bądź w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia. (8) Szczegółowe informacje wymagane w ramach norm handlowych muszą być wyraźnie widoczne na opakowaniu/etykiecie. (9) Opakowania zawierające różne rodzaje świeżych owoców i warzyw stają się coraz bardziej powszechne na rynku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie ze strony niektórych konsumentów. Uczciwe praktyki handlowe wymagają, aby świeże owoce i warzywa sprzedawane w tym samym opakowaniu charakteryzowały się jednorodną jakością. W przypadku produktów, w odniesieniu do których nie zostały przyjęte normy wspólnotowe, może to zostać zapewnione przez odwołanie się do przepisów ogólnych. Należy ustanowić wymogi w zakresie etykietowania w przypadku mieszanek różnych rodzajów owoców i warzyw w tym samym opakowaniu. Wymogi te powinny być mniej rygorystyczne niż wymogi przewidziane w normach handlowych, w celu uwzględnienia w szczególności wolnego miejsca dostępnego na etykiecie. (10) Każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć organy kontrolne, które są odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli zgodności na każdym etapie obrotu. Jeden z tych organów powinien być odpowiedzialny za kontakty między pozostałymi wyznaczonymi organami oraz za koordynację ich działań. (11) Z uwagi na fakt, iż informacje na temat handlowców i ich głównych cech są nieodzownym narzędziem w analizie dokonywanej przez państwa członkowskie, konieczne jest utworzenie bazy danych obejmującej handlowców z sektora świeżych owoców i warzyw w każdym państwie członkowskim. (12) Kontrole zgodności powinny być przeprowadzane za pomocą badania próbek i powinny koncentrować się na handlowcach, którzy najprawdopodobniej posiadają towary nieodpowiadające normom. Biorąc pod uwagę właściwości własnych rynków krajowych, państwa członkowskie powinny ustanawiać zasady ustalające pierwszeństwo kontroli w odniesieniu do poszczególnych kategorii handlowców. W celu zapewnienia przejrzystości o tych zasadach należy informować Komisję. (13) Państwa członkowskie powinny zapewnić, że wywóz świeżych owoców i warzyw do krajów trzecich odpowiada normom handlowym i poświadczyć zgodność, zgodnie z Protokołem Genewskim w sprawie standaryzacji świeżych owoców i warzyw oraz suchych i suszonych owoców, zawartym w ramach programu Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych i OECD dotyczącego stosowania norm międzynarodowych do owoców i warzyw. (14) Przywóz świeżych owoców i warzyw z krajów trzecich powinien odpowiadać normom handlowym lub normom im równoważnym. Dlatego też kontrole zgodności muszą być przeprowadzane przed wprowadzeniem tych towarów na wspólnotowy obszar celny, z wyjątkiem drobnych partii, uważanych przez organy kontrolne za obarczone niskim ryzykiem braku zgodności. W niektórych krajach trzecich, zapewniających dostateczne gwarancje zgodności, kontrole przedwywozowe mogą być przeprowadzane przez organy kontrolne tych krajów trzecich. W przypadku korzystania z tego rodzaju możliwości państwa członkowskie powinny regularnie sprawdzać skuteczność/jakość kontroli przedwywozowych przeprowadzanych przez organy kontrolne kraju trzeciego i informować Komisję o wynikach tych weryfikacji. (15) Nie wymaga się, aby produkty przeznaczone do przetworzenia były zgodne z normami handlowymi, a więc należy zapewnić, aby nie były one sprzedawane na rynku produktów świeżych. Produkty przeznaczone do przetworzenia powinny być odpowiednio oznakowane, a w niektórych przypadkach/jeżeli to możliwe powinno im towarzyszyć zaświadczenie o ostatecznym przeznaczeniu produktu pozwalające na dokonanie kontroli. (16) Owoce i warzywa poddane kontroli zgodności z normami handlowymi powinny podlegać kontroli tego samego rodzaju na wszystkich etapach obrotu. W tym celu należy zastosować wytyczne dotyczące kontroli zalecane przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, zgodne z odpowiednimi zaleceniami OECD. Jednakże należy ustanowić przepisy szczególne w odniesieniu do kontroli na etapie sprzedaży detalicznej. (17) Należy ustanowić przepis dotyczący uznawania organizacji producentów w odniesieniu do produktów, w sprawie których złożyli oni wnioski. Jeżeli wniosek o uznanie dotyczy wyłącznie produktów przeznaczonych do przetworzenia, należy zagwarantować, że zostaną one faktycznie dostarczone do przetworzenia. (18) Aby pomóc w osiągnięciu celów sektora owoców i warzyw i zapewnić organizacjom producentów możliwość prowadzenia działalności w sposób trwały i efektywny, organizacjom producentów należy zapewnić całkowitą stabilność działania. Należy zatem ustanowić minimalny okres członkostwa producenta w organizacji producentów. Ustanowienie okresów składania rezygnacji z członkostwa oraz dat, od których rezygnacja ta staje się skuteczna, należy pozostawić państwom członkowskim. (19) Główna i zasadnicza działalność organizacji producentów powinna być związana z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu. Niemniej jednak organizacjom producentów należy dać możliwość zaangażowania w inną działalność, nawet o charakterze handlowym. Należy wspierać współpracę między organizacjami producentów poprzez umożliwienie im obrotu owocami i warzywami zakupionymi wyłącznie od innej uznanej organizacji producentów i nieuwzględnianie tego obrotu w kalkulacjach dotyczących zarówno podstawowej działalności, jak i innych form działalności. Jeśli chodzi o zapewnianie środków technicznych, możliwość tę należy rozszerzyć i objąć nią również członków organizacji producentów. (20) Organizacje producentów mogą posiadać udziały w spółkach zależnych, które pomagają im w zwiększeniu wartości dodanej produkcji ich członków. Należy ustalić zasady obliczania wartości tej produkcji stanowiącej przedmiot obrotu. Po okresie przejściowym mającym na celu umożliwienie ich dostosowania, główne działania tych przedsiębiorstw zależnych powinny być takie same jak działania organizacji producentów. (21) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące uznawania i działalności stowarzyszeń organizacji producentów, ponadnarodowych organizacji producentów i ponadnarodowych stowarzyszeń organizacji producentów przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1182/2007. Celem zapewnienia spójności przepisy te powinny być możliwie jak najbardziej podobne do przepisów ustanowionych dla organizacji producentów. (22) W celu ułatwienia koncentracji dostaw należy wspierać łączenie się istniejących organizacji producentów w nowe organizacje poprzez ustalenie zasad w odniesieniu do łączenia programów operacyjnych połączonych organizacji. (23) Zachowując zasadę, zgodnie z którą producenci tworzą organizację producentów z własnej inicjatywy i kontrolują ją, ustanowienie warunków przyjmowania na członków organizacji producentów i/lub stowarzyszenia organizacji producentów innych osób fizycznych lub prawnych należy pozostawić państwom członkowskim. (24) W celu zagwarantowania, że organizacje producentów faktycznie reprezentują minimalną ilość producentów, państwa członkowskie powinny podjąć środki w celu zagwarantowania, że mniejszość członków, na których przypada przeważająca część produkcji w danej organizacji producentów, nie ma nadmiernego wpływu na jej zarządzanie i funkcjonowanie. (25) W celu uwzględnienia różnych okoliczności związanych z produkcją i obrotem we Wspólnocie, państwa członkowskie powinny ustanowić warunki wstępnego uznawania grup producentów przedkładających plan uznawania. (26) W celu wspierania procesu tworzenia stabilnych organizacji producentów, zdolnych do wnoszenia trwałego wkładu w realizację celów sektora owoców i warzyw, wstępne uznanie należy przyznawać tylko tym grupom producentów, które są w stanie wykazać zdolność sprostania wszystkim wymaganiom dotyczącym uznawania w wyznaczonym terminie. (27) Należy określić informacje, jakie grupy producentów muszą uwzględnić w planie uznawania. Aby umożliwić grupom producentów lepsze sprostanie warunkom uznania, konieczne jest zezwolenie na zmiany w planie uznawania. W tym celu należy ustanowić przepis umożliwiający państwom członkowskim zażądanie od organizacji producentów podjęcia działań naprawczych w celu zapewnienia, że ich plan zostanie wykonany. (28) Grupa producentów może spełnić warunki uznania przed zakończeniem planu uznawania. Należy ustanowić przepis umożliwiający takim grupom składanie wniosków o uznanie wraz z projektem programów operacyjnych. W celu zachowania spójności, przyznanie takiego uznania danej grupie producentów musi oznaczać zakończenie jej planu uznawania oraz przerwanie pomocy przewidzianej w odniesieniu do tego planu. Jednakże w celu uwzględnienia wieloletniego finansowania inwestycji, w odniesieniu do inwestycji kwalifikujących się do pomocy inwestycyjnej należy przewidzieć możliwość przeniesienia do programów operacyjnych. (29) W celu ułatwienia prawidłowego stosowania systemu pomocy na pokrycie kosztów utworzenia i czynności administracyjnych grup producentów, pomoc ta powinna być przyznawana według stawki zryczałtowanej. W celu uwzględnienia ograniczeń budżetowych należy ustanowić pułap pomocy według stawki zryczałtowanej. Ponadto biorąc pod uwagę różne potrzeby finansowe grup producentów różnej wielkości, pułap ten należy dostosować do wartości produkcji rynkowej grup producentów. (30) W trosce o zachowanie spójności oraz w celu zapewnienia płynnej zmiany statusu na status uznanej grupy producentów, do organizacji producentów należy stosować takie same zasady w odniesieniu do ich głównej działalności i w odniesieniu do wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu. (31) W przypadku połączenia, pomoc może być nadal przyznawana grupom producentów powstałym w wyniku połączenia, w celu uwzględnienia potrzeb finansowych nowych grup i zapewnienia prawidłowego stosowania systemu pomocy. (32) Celem ułatwienia korzystania z systemu wsparcia dla programów operacyjnych należy jasno zdefiniować stanowiącą przedmiot obrotu produkcję organizacji producentów, łącznie z określeniem produktów, które mogą być brane pod uwagę, i fazy obrotu, w której oblicza się wartość produkcji. Należy umożliwić także stosowanie dodatkowych metod obliczania produkcji rynkowej w przypadku rocznych wahań lub niewystarczających danych. Aby zapobiec nieprawidłowemu korzystaniu z systemu, organizacjom producentów nie należy z zasady pozwalać na zmianę okresów odniesienia w trakcie realizacji programu. (33) Aby zapewnić właściwe wykorzystanie pomocy, należy ustanowić zasady zarządzania funduszami operacyjnymi i wkładami finansowymi członków, przewidując możliwie jak największą elastyczność, pod warunkiem że wszyscy producenci mogą korzystać z funduszu operacyjnego i w sposób demokratyczny uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących jego wykorzystania. (34) Należy ustanowić przepisy dotyczące zakresu i struktury strategii krajowej na rzecz trwałych programów operacyjnych oraz ramy krajowe na rzecz działań w zakresie ochrony środowiska. Ma to na celu optymalizację przydzielania zasobów finansowych oraz poprawę jakości strategii. (35) W celu prawidłowego zarządzania należy ustanowić procedury w zakresie prezentacji i zatwierdzania programów operacyjnych, łącznie z nieprzekraczalnymi terminami, tak aby właściwe organy mogły dokonać odpowiedniej oceny informacji oraz aby środki i działania mogły zostać włączone do programów lub z nich wyeliminowane. Ponieważ zarządzanie programami odbywa się w cyklu rocznym, należy przewidzieć, by programy niezatwierdzone przed upływem danego terminu zostały odroczone na rok. (36) Należy ustanowić procedurę corocznego wprowadzania zmian do programów operacyjnych na następny rok, aby można je było dostosować w celu uwzględnienia nowych warunków, których nie można było przewidzieć w chwili wstępnej prezentacji programów. Ponadto należy umożliwić zmianę środków i kwot funduszu operacyjnego w trakcie każdego roku realizacji programu. Wszystkie takie zmiany powinny podlegać określonym ograniczeniom i warunkom określanym przez państwa członkowskie oraz powinny być obowiązkowo zgłaszane właściwym organom, aby zapewnić zachowanie ogólnych celów zatwierdzonych programów. (37) Ze względu na bezpieczeństwo finansowe i pewność prawną należy sporządzić wykazy działań i wydatków, które nie mogą zostać objęte programami operacyjnymi. (38) W przypadku inwestycji w indywidualnych gospodarstwach, aby zapobiec nieuzasadnionemu wzbogaceniu się podmiotu prywatnego posiadającego silne powiązania z organizacją podczas okresu użytkowania inwestycji, należy ustanowić przepisy umożliwiające organizacji odzyskanie końcowej wartości inwestycji, bez względu na to, czy inwestycja taka jest własnością członka czy organizacji. (39) Aby zapewnić właściwe stosowanie systemu, należy określić informacje, które należy umieszczać we wnioskach o przyznanie pomocy, jak również procedury dotyczące wypłacania pomocy. Aby zapobiec trudnościom w przepływie środków pieniężnych, organizacjom producentów należy udostępnić system płatności zaliczkowych wraz z właściwymi zabezpieczeniami. Z podobnych względów alternatywny system należy udostępnić w przypadku zwrotu poniesionych wydatków. (40) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące zakresu i stosowania środków zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych. W miarę możliwości przepisy te powinny być elastyczne i nadawać się do szybkiego zastosowania w sytuacji kryzysowej, zezwalając tym samym państwom członkowskim i organizacjom producentów na podejmowanie decyzji. Jednakże przepisy powinny zapobiegać nadużyciom oraz ustalać ograniczenia, w ramach których niektóre środki mogą być stosowane, w tym pod względem finansowym. Powinny także zagwarantować należyte przestrzeganie wymogów fitosanitarnych i środowiskowych. (41) W odniesieniu do wycofywania z rynku należy przyjąć szczegółowe zasady uwzględniające potencjalne znaczenie tego środka. W szczególności należy ustanowić zasady dotyczące systemu większego wsparcia dla owoców i warzyw wycofywanych z rynku, które są nieodpłatnie przekazywane jako pomoc humanitarna przez organizacje charytatywne oraz niektóre inne organizacje i instytucje. Ponadto należy ustalić maksymalne poziomy wsparcia w odniesieniu do wycofywania z rynku w celu zapewnienia, że nie staną się one stałym zastępczym rynkiem zbytu dla produktów w porównaniu z wprowadzaniem ich do obrotu. W związku z powyższym dla produktów, w odniesieniu do których maksymalny poziom wspólnotowej rekompensaty z tytułu wycofania produktów został ustalony w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy nadal stosować ten poziom, z zastrzeżeniem pewnego zwiększenia w celu odnotowania, że wycofania te są obecnie współfinansowane. W odniesieniu do innych produktów, w przypadku których doświadczenie jeszcze nie wykazało ryzyka masowych wycofań, należy zezwolić państwom członkowskim na ustalenie maksymalnych poziomów wsparcia. Jednakże, z podobnych powodów, należy we wszystkich przypadkach ustalić ilościowy limit wycofań z podziałem na produkty i na organizacje producentów. (42) Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące krajowej pomocy finansowej, którą państwa członkowskie mogą przyznawać w tych regionach Wspólnoty, w których stopień zorganizowania producentów jest szczególnie niski, w tym definicję niskiego stopnia zorganizowania. Należy również ustanowić procedury dotyczące zatwierdzenia takiej pomocy krajowej oraz zatwierdzania i kwoty zwrotu pomocy ze środków Wspólnoty, jak również odsetka zwrotu, które powinny być podobne do procedur obecnie obowiązujących. (43) Należy również przyjąć szczegółowe przepisy, w szczególności przepisy proceduralne, dotyczące warunków, na jakich można rozszerzyć zakres obowiązywania przepisów ustanowionych przez organizacje producentów lub stowarzyszenia tych organizacji w sektorze owoców i warzyw na wszystkich producentów prowadzących działalność w konkretnym obszarze gospodarczym. Jeżeli produkty są sprzedawane na pniu, należy jasno określić, które zasady mają być rozszerzone odpowiednio w odniesieniu do producentów i nabywców. (44) Producenci jabłek we Wspólnocie znaleźli się niedawno w trudnej sytuacji z powodu, między innymi, znaczącego zwiększenia przywozu jabłek z niektórych krajów trzecich półkuli południowej. W związku z tym należy usprawnić monitorowanie przywozu jabłek. Odpowiednim instrumentem do osiągnięcia tego celu jest mechanizm oparty na wydawaniu pozwoleń na przywóz i uzależniony od złożenia zabezpieczenia zapewniającego realizację działań, w odniesieniu do których wystąpiono o przyznanie pozwoleń. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych ( 25 ) oraz rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych ( 26 ) powinny mieć zastosowanie. (45) Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące systemu cen wejścia dla owoców i warzyw. Większość łatwo psujących się owoców i warzyw dostarcza się w formie przesyłek, co stwarza wyjątkowe trudności przy ustalaniu ich wartości. Należy określić możliwe metody obliczania cen wejścia, na podstawie których przywożone produkty powinny być klasyfikowane we Wspólnej Taryfie Celnej. W szczególności należy ustanowić standardowe wartości w przywozie na podstawie średniej ważonej średnich cen produktów, a w odniesieniu do przypadków, w których brak jest cen produktów określonego pochodzenia, musi zostać ustanowiony przepis szczególny. W pewnych okolicznościach należy ustanowić przepis o złożeniu zabezpieczenia w celu zagwarantowania prawidłowego stosowania systemu. (46) Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące należności przywozowej, którą można nałożyć na niektóre produkty poza należnością przewidzianą we Wspólnej Taryfie Celnej. Dodatkowa należność może zostać nałożona, jeżeli wielkość przywozu danego produktu przekracza wartości progowe ustalone dla produktu i okresu stosowania. Towary w drodze do Wspólnoty nie podlegają dodatkowej należności przywozowej, należy zatem przyjąć przepisy szczególne dla takich towarów. (47) Należy ustanowić przepis dotyczący właściwego monitorowania i oceny trwających programów i systemów w celu oceny ich skuteczności i wydajności zarówno przez organizacje producentów jak i państwa członkowskie. (48) Należy ustanowić środki/przepisy dotyczące rodzaju, formatu i środków komunikacji koniecznych do wykonania niniejszego rozporządzenia. Środki/przepisy te powinny obejmować powiadomienia państw członkowskich dokonywane przez producentów i organizacje producentów oraz powiadomienia Komisji dokonywane przez państwa członkowskie, jak również konsekwencje w następstwie spóźnionych lub nieścisłych powiadomień. (49) Należy ustanowić środki dotyczące kontroli koniecznych w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 oraz odpowiednie sankcje stosowane w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości. Środki te powinny obejmować zarówno określone kontrole i sankcje ustanowione na poziomie wspólnotowym, jak również dodatkowe kontrole krajowe i sankcje. Kontrole i sankcje powinny być odstraszające, skuteczne oraz proporcjonalne. Należy ustanowić przepisy dotyczące przypadków oczywistego błędu, siły wyższej bądź innych wyjątkowych okoliczności, aby zapewnić sprawiedliwe traktowanie producentów. Należy ustanowić przepisy dotyczące sztucznie stworzonych sytuacji w celu zapobiegania wyciąganiu z takich sytuacji jakichkolwiek korzyści. (50) Należy przyjąć przepisy w celu zagwarantowania płynnego przejścia z poprzedniego systemu na nowy system ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu oraz wdrożenie przepisów przejściowych ustanowionych w art. 55 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007. (51) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







TYTUŁ I

PRZEPISY WSTĘPNE

Artykuł 1

Zakres i stosowanie terminów

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze do rozporządzeń (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007.

2. Terminy użyte w rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, posiadają takie samo znaczenie, gdy są stosowane w niniejszym rozporządzeniu, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.

Artykuł 2

Lata gospodarcze

Lata gospodarcze dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 i w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 trwają od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.







TYTUŁ II

KLASYFIKACJA PRODUKTÓW







ROZDZIAŁ I

Ogólne zasady

Artykuł 3

Wyjątki i zwolnienia od stosowania norm handlowych

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 nie jest wymagane przestrzeganie norm handlowych w odniesieniu do:

a) produktów wysłanych do zakładów przetwórczych innych niż te, w odniesieniu do których minimalne wymagania dotyczące jakości dla produktów przeznaczonych na potrzeby przetwórstwa przemysłowego są szczegółowo określone w niniejszym rozporządzeniu,

b) produktów przekazywanych przez producenta w jego gospodarstwie konsumentom do ich własnego użytku, oraz

c) produktów z danego regionu, które są sprzedawane w handlu detalicznym na terenie regionu do celów spożycia z utrwaloną lokalnie tradycją, na podstawie decyzji Komisji przyjętej na wniosek państwa członkowskiego w oparciu o procedurę, o której mowa w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 nie jest wymagane przestrzeganie norm handlowych w obrębie danego obszaru produkcji w odniesieniu do:

a) produktów sprzedanych lub dostarczonych przez producenta do punktów przygotowania i pakowania lub magazynów albo wysłanych z jego gospodarstwa do tego rodzaju punktów, oraz

b) produktów wysłanych z magazynów do punktów przygotowania i pakowania.

3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogu zgodności z normami handlowymi lub z niektórymi przepisami norm handlowych następujące produkty:

a) produkty zaprezentowane lub oferowane do sprzedaży, sprzedane, dostarczone lub wprowadzone do obrotu w każdy inny sposób przez producenta na rynki hurtowe, w szczególności na rynki producenta położone w obszarze produkcji, oraz

b) produkty wysłane z tych rynków hurtowych do punktów przygotowania i pakowania oraz magazynów mieszczących się na tym samym obszarze produkcji.

W przypadku gdy stosuje się akapit pierwszy, dane państwo członkowskie informuje Komisję o podjętych działaniach.

4. Właściwemu organowi państwa członkowskiego przedstawiane są dowody na to, że produkty objęte ust. 1 lit. a) i ust. 2, spełniają ustanowione warunki, zwłaszcza w odniesieniu do ich planowanego wykorzystania.

Artykuł 4

Szczegółowe informacje

1. Szczegółowe informacje wymagane w ramach norm handlowych ustanowionych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 muszą być przedstawione czytelnie w widocznym miejscu na jednej stronie opakowania lub wydrukowane w nieusuwalny sposób bezpośrednio na opakowaniu lub na etykiecie, która stanowi integralną część opakowania lub jest do niego przymocowana.

2. W przypadku towarów wysyłanych luzem lub ładowanych bezpośrednio na środek transportu, szczegółowe informacje, o których mowa w ust. 1, są zamieszczane w dokumencie towarzyszącym lub na dokumencie umieszczonym w widocznym miejscu w środku transportu.

Artykuł 5

Szczegółowe informacje na etapie sprzedaży detalicznej

Na etapie sprzedaży detalicznej, na którym produkty są pakowane, szczegółowe informacje wymagane zgodnie z normami handlowymi ustanowionymi zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 są umieszczane w czytelny i dobrze widoczny sposób.

W przypadku produktów paczkowanych, o których mowa w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 27 ), poza wszystkimi informacjami przewidzianymi w normach handlowych, podana jest waga netto. Jednakże w przypadku produktów sprzedawanych zazwyczaj na sztuki wymóg podawania wagi netto nie ma zastosowania, jeżeli liczba sztuk jest widoczna i może być łatwo obliczona lub jeżeli liczba ta podana jest na etykiecie.

Produkty mogą być prezentowane bez opakowania, pod warunkiem że detalista wystawia towar przeznaczony do sprzedaży wraz z kartą, która jest umieszczona w widocznym miejscu i zawiera czytelne informacje szczegółowe określone w normach handlowych i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 dotyczącym odmiany, kraju pochodzenia i klasy produktu.

Artykuł 6

Opakowanie jednostkowe

1. Opakowania jednostkowe świeżych owoców i warzyw o wadze netto wynoszącej trzy kilogramy lub mniej mogą zawierać mieszanki różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw, pod warunkiem że:

a) produkty charakteryzują się jednorodną jakością i każdy rodzaj tych produktów odpowiada normom zgodnie z ust. 2,

b) opakowanie posiada właściwe oznakowanie zgodnie z ust. 3 oraz

c) rodzaj mieszanki nie powoduje wprowadzania konsumenta w błąd.

2. Produkty zawarte w opakowaniach określonych w ust. 1 muszą należeć do tej samej klasy handlowej, zgodnie z załącznikiem I.

W przypadku gdy mieszanka zawiera owoce i warzywa nieobjęte wspólnotowymi normami handlowymi, produkty te muszą być klasyfikowane w tej samej klasie, zgodnie z załącznikiem I.

3. Oznakowanie na opakowaniach jednostkowych, o których mowa w ust. 1, i/lub na każdym zawierającym je opakowaniu, zawiera co najmniej poniższe dane szczegółowe:

a) nazwę i adres podmiotu pakującego i/lub wysyłającego. Ten zapis można zastąpić: (i) dla wszystkich opakowań z wyjątkiem produktów paczkowanych, oficjalnie wydanym lub zatwierdzonym oznaczeniem kodowym oznaczającym podmiot pakujący i/lub wysyłający, wskazanym w ścisłym powiązaniu z zapisem „Podmiot pakujący i/lub wysyłający” (lub równoznacznymi skrótami); (ii) wyłącznie dla opakowań jednostkowych, nazwą i adresem sprzedającego z siedzibą we Wspólnocie, wskazanymi w ścisłym powiązaniu z zapisem „Zapakowane dla:” lub równoznacznym zapisem. W tym przypadku etykieta zawiera również kod oznaczający podmiot pakujący i/lub wysyłający. Podmiot sprzedający podaje wszystkie informacje uznane za niezbędne przez organ kontrolny, dotyczące znaczenia tego kodu,

b) nazwę każdego z produktów/rodzajów produktu zawartych w opakowaniu,

c) nazwę odmiany lub rodzaju handlowego, w przypadku każdego produktu występującego w mieszance, w stosunku do którego we wspólnotowej normie handlowej istnieje taki wymóg w odniesieniu do produktów niezmieszanych,

d) kraj pochodzenia każdego z produktów, którego to dotyczy, obok nazwy odnośnych produktów, oraz

e) klasę.

W przypadku owoców i warzyw objętych wspólnotowymi normami handlowymi wymienione dane szczegółowe zastępują dane szczegółowe określone w omawianych normach.







ROZDZIAŁ II

Kontrole zgodności z normami handlowymi







Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 7

Zakres

Niniejszy rozdział ustanawia zasady dla państw członkowskich przy przeprowadzaniu na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu kontroli zgodności z normami handlowymi ustanowionymi zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

Artykuł 8

Właściwe organy

1. Każde państwo członkowskie wyznacza:

a) jeden właściwy organ odpowiedzialny za koordynację i kontakty w zakresie objętym niniejszym rozdziałem, zwany dalej „organem koordynującym”, oraz

b) organ lub organy kontrolne odpowiedzialne za stosowanie art. 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, zwane dalej „organami kontrolnymi”.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji:

a) nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organu koordynującego, który wyznaczyły zgodnie z ust. 1,

b) nazwę oraz pocztowy i elektroniczny adres organów kontrolnych, które wyznaczyły zgodnie z ust. 1,

c) dokładny opis odpowiednich zakresów działalności organów kontrolnych, które wyznaczyły.

3. Organ koordynujący może być organem kontrolnym lub jednym z organów kontrolnych lub każdym innym organem wyznaczonym zgodnie z ust. 1.

4. Komisja udostępnia publicznie w sposób, który uznaje za właściwy, wykaz organów koordynujących wyznaczonych przez państwa członkowskie.

Artykuł 9

Baza danych obejmująca handlowców

1. Państwa członkowskie tworzą bazę danych obejmującą handlowców owoców i warzyw, która – zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym artykule – zawiera wykaz handlowców zajmujących się obrotem świeżymi owocami i warzywami, w odniesieniu do których ustanowiono normy na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

Do celów niniejszego rozdziału „handlowiec” oznacza osobę fizyczną lub prawną posiadającą świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym w celu ich prezentowania lub oferowania do sprzedaży, sprzedaży lub obrotu nimi w każdy inny sposób na własny rachunek lub w imieniu strony trzeciej na terytorium Wspólnoty i/lub ich wywozu do krajów trzecich.

2. Państwa członkowskie określają warunki regulujące włączenie poniższych handlowców do bazy danych:

a) handlowcy, których działalność jest zwolniona z obowiązku zgodności z normami handlowymi na mocy art. 3, oraz

b) osoby fizyczne lub prawne, których działalność w sektorze owoców i warzyw jest ograniczona albo do przewozu towarów albo do sprzedaży małych ilości na etapie detalicznym.

3. W przypadku gdy baza danych składa się z kilku odrębnych elementów, organ koordynujący zapewnia, że baza danych, jej elementy oraz ich aktualizacja są jednolite. Aktualizacja dokonywana jest w szczególności przez organy kontrolne wykorzystujące informacje zebrane w czasie kontroli przeprowadzanych na wszystkich etapach obrotu.

4. Przedmiotowa baza danych zawiera w odniesieniu do każdego handlowca: numer rejestracyjny, nazwę, adres, informacje potrzebne do zaliczenia go do jednej z kategorii wymienionych w art. 10, w szczególności informacje na temat jego pozycji w łańcuchu obrotu, informacje dotyczące znaczenia handlowca, informacje dotyczące danych zebranych w czasie poprzednich kontroli każdego handlowca, jak również inne informacje, które uważane są za niezbędne do celów kontroli.

5. Handlowcy dostarczają informacje uznane przez państwa członkowskie za niezbędne do stworzenia i aktualizowania bazy danych. Państwa członkowskie określają warunki, na których handlowcy nieposiadający siedziby na ich terytorium, ale prowadzący działalność handlową na tym terytorium, wykazywani są w bazie danych tych państw.







Sekcja 2

Kontrole przeprowadzone na rynku wewnętrznym

Artykuł 10

Kontrole zgodności na rynku wewnętrznym

1. Państwa członkowskie wprowadzają system badania próbek przy kontrolach zgodności z normami handlowymi produktów posiadanych przez handlowców na wszystkich etapach obrotu.

W ramach tego systemu państwa członkowskie określają, w oparciu o analizę ryzyka dotyczącą handlowca zajmującego się obrotem towarami niezgodnymi z normami handlowymi, częstotliwość, z jaką kontrole muszą być wykonywane przez organy kontrolne. Częstotliwość kontroli musi być wystarczająca, aby zapewnić zgodność z zasadami wspólnotowymi, w odniesieniu do każdej uprzednio określonej kategorii handlowca.

Przedmiotowa analiza ryzyka odnosi się w szczególności do wielkości przedsiębiorstw handlowych, ich pozycji w łańcuchu obrotu, informacji zebranych w czasie poprzednich kontroli oraz innych ewentualnych parametrów, które są określane przez państwa członkowskie.

Handlowcy zajmujący się przygotowaniem i pakowaniem owoców i warzyw, szczególnie w regionie produkcji, podlegają kontrolom o większej częstotliwości niż handlowcy innych kategorii. Kontrole mogą być przeprowadzane także w czasie transportu.

W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontrolne zwiększają częstotliwość kontroli handlowców, których to dotyczy.

2. Handlowcy dostarczają organom kontrolnym wszystkie informacje, które organy te uważają za konieczne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić handlowcom gwarantującym jednolity i wysoki stopień zgodności wysyłanych przez nich owoców i warzyw podlegających normom handlowym na stosowanie wzoru przedstawionego w załączniku II przy etykietowaniu każdego opakowania. Zezwolenia udziela się na okres trzech lat z możliwością przedłużenia.

Ponadto, w celu skorzystania ze wzoru, handlowcy:

a) posiadają personel przeprowadzający kontrole, który odbył szkolenie zatwierdzone przez państwo członkowskie,

b) posiadają odpowiedni sprzęt do przygotowania i pakowania produktu,

c) zobowiązują się do prowadzenia kontroli zgodności towarów, które wysyłają, oraz do posiadania rejestru, w którym zapisywane są wszystkie czynności przeprowadzanych kontroli.

Gdy handlowiec nie może dłużej gwarantować wysokiego i jednolitego stopnia zgodności lub gdy jeden z warunków wymienionych w akapicie drugim nie jest już spełniany, państwo członkowskie cofa zezwolenie dla danego handlowca na stosowanie wzoru z załącznika II przy etykietowaniu każdego opakowania.

4. Organ koordynujący powiadamia Komisję o przepisach dotyczących systemu kontroli określonego w ust. 1. Powiadomienie to obejmuje różne kategorie handlowców, które zostały zidentyfikowane, oraz częstotliwość kontroli określoną w odniesieniu do każdej z nich, jak również, w razie potrzeby, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie ust. 3, szczegółowe warunki wprowadzenia w życie art. 11 ust. 1, łącznie z minimalnym odsetkiem kontroli w odniesieniu do różnych handlowców, których to dotyczy. Organ ten niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich kolejnych zmianach w tym systemie.

5. Organy kontrolne państwa członkowskiego, na którego terytorium stwierdzono, że partia towarów z innego państwa członkowskiego nie odpowiada normom z powodu wad lub zepsucia, co mogło zostać wykryte w czasie pakowania, bezzwłocznie powiadamiają o takich przypadkach niezgodności stwierdzonej do etapu sprzedaży hurtowej, łącznie z centrami dystrybucji, władze innych państw członkowskich, których może to dotyczyć.

Artykuł 11

Kontrole zgodności w punkcie wywozu

1. Na etapie wywozu właściwy organ kontrolny gwarantuje poprzez kontrolę zgodności, że produkty przeznaczone do wywozu do krajów trzecich opuszczają obszar celny Wspólnoty jedynie w przypadku, gdy są zgodne z normami handlowymi.

Eksporter dostarcza organom kontrolnym wszystkie informacje, które organy te uważają za konieczne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli.

2. Państwa członkowskie mogą określić, w odniesieniu do każdej kategorii danego handlowca oraz na podstawie analizy ryzyka, minimalny odsetek przesyłek i ilości podlegających kontrolom zgodności przez właściwy organ kontrolny na etapie wywozu. Odsetek ten jest wystarczający do zapewnienia zgodności z zasadami wspólnotowymi. W przypadku gdy kontrole te ujawniają znaczące nieprawidłowości, organy kontrolne zwiększają odsetek sprawdzanych przesyłek realizowanych przez handlowców, których to dotyczy.

Państwa członkowskie mogą stosować przepisy wymienione w akapicie pierwszym w odniesieniu do handlowców spełniających poniższe warunki:

a) zapewnienie wystarczających gwarancji stałego i wysokiego stopnia zgodności w przypadku owoców i warzyw wprowadzanych przez tych handlowców do obrotu,

b) posiadanie personelu przeprowadzającego kontrole, który odbył szkolenie zatwierdzone przez państwo członkowskie,

c) zobowiązanie się do kontrolowania zgodności towarów wprowadzanych przez tych handlowców do obrotu, oraz

d) zobowiązanie się do prowadzenia rejestru, w którym zapisywane są wszystkie kontrole przeprowadzone przez tych handlowców.

3. Po zakończeniu czynności kontrolnych wymienionych w ust. 1 organ kontrolny wystawia świadectwo zgodności zgodnie z załącznikiem III dla każdej partii przeznaczonej do wywozu uznanej przez niego za zgodną z normami handlowymi. W przypadku gdy przesyłka wywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się poszczególne partie składające się na daną przesyłkę.

W przypadku gdy, zgodnie z ust. 2, partie, których dotyczy świadectwo zgodności, nie zostały sprawdzone przez właściwy organ kontrolny na etapie wywozu, zapis „kontrola we własnym zakresie (art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 0000/2007” umieszczany jest w polu 13 (Uwagi) świadectwa.

4. Zgłoszenie wywozowe może zostać przyjęte przez właściwy organ celny tylko wtedy, gdy:

a) towarom towarzyszy albo świadectwo, o którym mowa w ust. 3, albo świadectwo, o którym mowa w art. 19 ust. 2, lub gdy

b) właściwy organ kontrolny poinformował w odpowiedni sposób organ celny, że w odniesieniu do danych partii wystawione zostało jedno z dwóch wymienionych świadectw.

Artykuł 12

Kontrole zgodności w punkcie przywozu

1. Przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu produkty z krajów trzecich podlegają kontroli w zakresie zgodności z normami handlowymi.

Importerzy dostarczają organom kontrolnym wszystkie informacje, które organy te uważają za niezbędne w celu zorganizowania i przeprowadzania kontroli wymienionych w ust. 2 i w art. 16 ust. 1.

2. Nie naruszając przepisów sekcji 3 urzędowy organ kontrolny przeprowadza kontrolę zgodności w punkcie przywozu w stosunku do każdej przywiezionej partii oraz, w przypadku gdy wymienione produkty odpowiadają wymaganym normom, wystawia świadectwo zgodności określone w załączniku III. W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się poszczególne partie składające się na daną przesyłkę

3. Organy celne zezwalają na dopuszczenie do swobodnego obrotu tylko wtedy, gdy:

a) towarom towarzyszy świadectwo, o którym mowa w ust. 2, świadectwo, o którym mowa w art. 14 ust. 1, albo świadectwo, o którym mowa w art. 19 ust. 2, lub gdy

b) właściwy organ kontrolny poinformował w odpowiedni sposób organ celny, że w odniesieniu do danych partii wystawione zostało jedno z wymienionych świadectw.

4. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy właściwy organ kontrolny w punkcie przywozu uznaje, iż istnieje niskie ryzyko, że niektóre partie nie odpowiadają normom handlowym, może zrezygnować z kontroli tych partii. W tym celu wysyła on ostemplowane oświadczenie do organu celnego lub informuje ten organ celny w inny sposób, że może on przeprowadzać procedury odprawy celnej.

Do celów stosowania akapitu pierwszego, organ kontrolny z wyprzedzeniem ustanawia kryteria oceny ryzyka wystąpienia braku zgodności partii, na podstawie analizy ryzyka dla każdego rodzaju przywozu przez siebie określonego, minimalny odsetek przesyłek i ilości podlegających kontroli przez właściwy organ kontrolny na etapie wywozu. Każdy odsetek wymieniony na mocy niniejszego ustępu w każdym przypadku musi być znacząco wyższy niż odsetek stosowany zgodnie z art. 16 ust. 1.

5. Aby udoskonalić jednolitość stosowania ust. 4 w państwach członkowskich, Komisja przyjmuje wspólne wytyczne dotyczące jego stosowania. Organ koordynujący niezwłocznie powiadamia Komisję o zasadach stosowania ust. 4, w tym o kryteriach i minimalnym odsetku, określonych w ust. 4 akapit drugi, oraz o wszelkich kolejnych zmianach wymienionych zasad.

6. W przypadku gdy przy przywozie z kraju trzeciego stwierdzono, że partia towarów nie odpowiada normom, organ koordynujący danego państwa członkowskiego niezwłocznie powiadamia o tym Komisję i organy koordynujące pozostałych państw członkowskich, których może to dotyczyć, i które następnie przekazują powyższą informację, o ile to konieczne, na ich terytorium. Komisja jest powiadamiana za pośrednictwem systemu elektronicznego wskazanego przez Komisję.







Sekcja 3

Kontrole przeprowadzane przez kraje trzecie

Artykuł 13

Zatwierdzenie czynności kontrolnych przeprowadzanych przez kraje trzecie przed przywozem do Wspólnoty

1. Na wniosek kraju trzeciego Komisja może zatwierdzić, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, czynności związane z kontrolą zgodności przeprowadzone przez dany kraj trzeci przed przywozem do Wspólnoty.

2. Zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać udzielone krajom trzecim, które o to wnioskują i na których terytorium spełnione są wspólnotowe normy handlowe lub przynajmniej normy równoważne, w przypadku produktów wywożonych do Wspólnoty.

W zatwierdzeniu wskazuje się władzę publiczną kraju trzeciego, na której spoczywa odpowiedzialność związana z wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1. Władza ta odpowiada za kontakty ze Wspólnotą. Zatwierdzenie określa także organy kontrolne kierujące odpowiednimi kontrolami, zwane dalej „organami kontrolnymi kraju trzeciego”.

Zatwierdzenie może mieć jedynie zastosowanie do produktów pochodzących z danego kraju trzeciego i może być ograniczone do niektórych produktów.

3. Organy kontrolne kraju trzeciego są organami urzędowymi lub urzędowo uznawanymi przez władzę, o której mowa w ust. 2, zapewniającymi wystarczające gwarancje i posiadającymi niezbędny personel, wyposażenie i pomieszczenia w celu przeprowadzania kontroli zgodnie z metodami, o których mowa w art. 20 ust. 1, lub metodami równoważnymi.

4. Wykaz państw, których kontrole zgodności zostały zatwierdzone zgodnie z niniejszym artykułem, oraz odnośne produkty określone są w załączniku IV część A. Informacje dotyczące ich władz publicznych i organów kontrolnych określone są w części B tego załącznika, a wzory świadectw, o których mowa w ust. 14 – w części C tego samego załącznika.

Artykuł 14

Świadectwa

1. Organy kontrolne kraju trzeciego przygotowują, w odniesieniu do każdej partii skontrolowanej przed jej wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty, albo świadectwo zgodności określone w załączniku III albo inny formularz uzgodniony między Komisją a krajem trzecim. W przypadku gdy przesyłka przywozowa składa się z kilku partii, zgodność tych partii można poświadczyć na jednym świadectwie, w którym wyraźnie wymienia się poszczególne partie składające się na daną przesyłkę.

Standardowe formularze, na których wystawia się świadectwa przewidziane w akapicie pierwszym, sporządzane są w ramach zatwierdzenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1.

2. Świadectwo opatrzone jest napisem „oryginał”. Gdy wymagane są dodatkowe kopie, powinny być opatrzone pieczątką z napisem „kopia”. Właściwe organy we Wspólnocie akceptują wyłącznie oryginał świadectwa.

Formularz ma wymiary 210 × 297 mm; dopuszcza się tolerancję długości do plus 8 mm lub minus 5 mm. Papier użyty na formularze jest biały, bezdrzewny, zwymiarowany do pisania i waży nie mniej niż 40 g/m2.

Formularze są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.

Formularze wypełnia się przy wykorzystaniu procesu mechanograficznego lub podobnego.

Wpisów nie wolno wycierać ani nadpisywać. Wszelkie zmiany wprowadza się, skreślając nieprawidłowe dane i, w odpowiednim przypadku, dodając wymagane dane. Zmiany takie są parafowane przez osobę wprowadzającą je i zatwierdzane przez organ wystawiający.

Każde świadectwo opatrzone jest numerem seryjnym, który umożliwia zidentyfikowanie świadectwa, oraz jest ostemplowane przez organ wystawiający i podpisane przez osobę lub osoby do tego upoważnione.

Organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego przez siebie świadectwa.

Artykuł 15

Zawieszenie zatwierdzenia

Komisja może zawiesić zatwierdzenie, jeżeli ustali, że w znaczącej liczbie partii i/lub ilości towary nie odpowiadają informacjom zawartym w świadectwach zgodności wystawionych przez organy kontrolne kraju trzeciego lub gdy nie ma zadowalającej odpowiedzi na wnioski o przeprowadzenie kontroli a posteriori, o którym mowa w art. 16 ust. 2.

Artykuł 16

Dodatkowe kontrole przeprowadzane przez państwa członkowskie

1. Państwa członkowskie prowadzają kontrole fizyczne w punkcie przywozu produktów przywożonych zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej sekcji w zakresie zgodności z normami, przeprowadzając kontrole zgodności w odniesieniu do każdego zainteresowanego kraju trzeciego, w stosunku do znaczącego odsetka przesyłek i ilości przywożonych na wymienionych warunkach. Odsetek ten musi być wystarczający, aby zapewnić zgodność z zasadami wspólnotowymi przez organy kontrolne kraju trzeciego. Państwa członkowskie gwarantują, że środki ustanowione w art. 20 ust. 3 są stosowane w odniesieniu do skontrolowanych partii, w przypadku gdy partie te nie są zgodne z normami handlowymi.

W przypadku gdy kontrole ujawniają znaczące nieprawidłowości, państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję, a organy kontrolne zwiększają odsetek przesyłek i ilości kontrolowanych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

Jeżeli państwo członkowskie pobiera opłatę w celu pokrycia kosztów kontroli, o których mowa w niniejszym ustępie, opłata ta kształtuje się na poziomie odzwierciedlającym niższy odsetek przesyłek i ilości kontrolowanych w przypadku tych kontroli niż w przypadku kontroli wymienionych w art. 12.

2. Jeżeli tylko pojawiają się wątpliwości co do autentyczności świadectwa, o którym mowa w ust. 14 ust 1. akapit pierwszy, lub prawdziwości informacji w nim zawartych, przeprowadza się kontrolę a posteriori.

Właściwy organ we Wspólnocie zwraca świadectwo bądź jego kopię urzędowemu korespondentowi w kraju trzecim, jak określono w art. 13 ust. 2 akapit drugi, podając, w odpowiednim przypadku, powody zapytania i wszelkie uzyskane informacje sugerujące, że świadectwo nie jest autentyczne lub że informacje w nim zawarte są nieprawdziwe. Komisja jest zawiadamiana możliwie jak najszybciej o wnioskach o przeprowadzenie kontroli a posteriori oraz o wynikach w odniesieniu do każdego wniosku.

W przypadku wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli a posteriori importer danych produktów może wystąpić do właściwych organów kontrolnych o przeprowadzenie kontroli zgodności, jak określono w art. 12.

Artykuł 17

Obowiązek powiadomienia

1. Organ koordynujący przedstawia Komisji co kwartał, najpóźniej do końca kwartału następującego po zakończeniu danego kwartału, informacje dotyczące każdego kraju trzeciego i danego produktu, obejmujące dane na temat liczby partii i łącznych ilości przywiezionych zgodnie z art. 13, dane na temat liczby partii i łącznych ilości skontrolowanych w zakresie zgodności, jak określono w art. 16 ust. 1, oraz na temat tych partii, co do których organy kontrolne stwierdziły, że nie odpowiadają one danym wymienionym w świadectwach zgodności wystawionych przez organ kontrolny kraju trzeciego, ze wskazaniem ilości w odniesieniu do każdej partii oraz rodzaju wad dających podstawę do powyższych ustaleń.

2. Organy celne współpracują ściśle z organem koordynującym i/lub organami kontrolnymi, w szczególności w zakresie stosowania art. 16 ust. 1 i 2, i dostarczają im wszelkie niezbędne informacje.

Artykuł 18

Współpraca administracyjna

1. Niniejszą sekcję stosuje się z zastrzeżeniem ustanowienia procedury współpracy administracyjnej między Wspólnotą a każdym zainteresowanym krajem trzecim.

Aby kwalifikować się do tej procedury, zainteresowane kraje trzecie przysyłają Komisji wszystkie odnośne informacje o czynnościach kontrolnych, w szczególności wzory odcisków pieczęci używanych przez organy kontrolne kraju trzeciego i, w odpowiednim przypadku, niezwłocznie wszelkie zmiany tych informacji. Komisja przekazuje te informacje i wszelkie późniejsze zmiany organom koordynującym państw członkowskich, które informują o tym organy celne i inne właściwe organy.

Po ustanowieniu współpracy administracyjnej i po jakiejkolwiek istotnej zmianie informacji przekazanych przez zainteresowany kraj trzeci, zarówno w ramach tej współpracy administracyjnej, jak i w odniesieniu do nazw i adresów urzędowego korespondenta i organów kontrolnych, Komisja udostępnia publicznie stosowne zawiadomienie w sposób, który uznaje za właściwy.

2. Zatwierdzenie krajów trzecich, o którym mowa w art. 13 ust. 4, stosuje się od daty opublikowania przez Komisję zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, dotyczącego ustanowienia współpracy administracyjnej pomiędzy Wspólnotą a danym krajem trzecim.







Sekcja 4

Produkty przeznaczone do przetworzenia

Artykuł 19

Produkty przeznaczone do przetworzenia

1. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, produktami przeznaczonymi do przetworzenia są świeże owoce i warzywa podlegające normom handlowym, wysyłane do zakładów przetwórczych, gdzie są przetwarzane na produkty sklasyfikowane w pozycji CN innej niż pozycja odnosząca się do wyjściowego produktu świeżego.

2. Właściwe organy kontrolne wystawiają świadectwo przeznaczenia do celów przetwórczych określone w załączniku V w odniesieniu do produktów przeznaczonych do wywozu do krajów trzecich oraz produktów przywożonych do Wspólnoty, w przypadku gdy tego rodzaju produkty są przeznaczone do przetworzenia i dlatego, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), nie muszą być zgodne z normami handlowymi. Organy te gwarantują, że przestrzegane są przepisy specjalne dotyczące etykietowania ustanowione w ust. 4 niniejszego artykułu.

3. W przypadku przywozu, po wystawieniu zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, właściwy organ kontrolny niezwłocznie wysyła do organu koordynującego państwa członkowskiego, w którym ma się odbywać przetwarzanie, kopię zaświadczenia oraz inne informacje potrzebne do ewentualnej kontroli czynności przetwarzania. Po przetworzeniu zakład przetwórczy zwraca zaświadczenie właściwemu organowi kontrolnemu, który zapewnia, że produkty zostały rzeczywiście przetworzone.

4. Opakowanie produktów przeznaczonych do przetworzenia musi być wyraźnie oznakowane przez pakującego określeniem „przeznaczone do przetworzenia” albo innym równoznacznym sformułowaniem. W przypadku towarów wysyłanych luzem, bezpośrednio ładowanych na środek transportu, oznaczenie to musi być podane w dokumencie towarzyszącym towarom albo musi widnieć na dokumencie umieszczonym w widocznym miejscu wewnątrz środka transportu.

5. Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki, w szczególności środki odnoszące się do współpracy z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi, mające na celu zapobieganie wysyłaniu towarów przeznaczonych na rynek świeżych owoców i warzyw poza region produkcji jako towary przeznaczone do przetworzenia.







Sekcja 5

Metoda kontroli

Artykuł 20

Metoda kontroli

1. Kontrole zgodności przewidziane w niniejszym rozdziale, z wyjątkiem kontroli w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu, przeprowadza się zgodnie z metodami określonymi w załączniku VI, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy szczególne dla kontroli zgodności w punkcie detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.

2. W przypadku gdy inspektorzy stwierdzają, że towary odpowiadają normom handlowym, organ kontrolny może wystawić świadectwo zgodności określone w załączniku III. W każdym przypadku świadectwo to wystawia się w punkcie przywozu lub wywozu.

3. W przypadku gdy towary nie odpowiadają normom, organ kontrolny wystawia orzeczenie o niezgodności do wiadomości handlowca lub jego przedstawiciela. Towary, w odniesieniu do których zostało wystawione orzeczenie o niezgodności, nie mogą być przemieszczane bez zezwolenia organu kontrolnego, który wydał takie orzeczenie. Wydanie zezwolenia może wymagać spełnienia warunków określonych przez organ kontrolny.

Handlowcy mogą podjąć decyzję o doprowadzeniu wszystkich lub niektórych towarów do stanu zgodności. Towary doprowadzone do stanu zgodności nie mogą być wprowadzane do obrotu przed zagwarantowaniem przez właściwy organ kontrolny, przy pomocy wszystkich odpowiednich środków, że dane towary rzeczywiście zostały doprowadzone do stanu zgodności. Organ ten wystawia, gdzie stosowne, świadectwo zgodności, jak określono w załączniku III, w odniesieniu do partii lub części partii wyłącznie po doprowadzeniu towarów do stanu zgodności.

Jeżeli organ kontrolny przychyla się do prośby handlowca o umożliwienie doprowadzenia towarów do stanu zgodności w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym przeprowadzona została kontrola stwierdzająca brak zgodności, państwa członkowskie podejmują środki, które uznają za właściwe, w szczególności w zakresie wzajemnej współpracy, w celu sprawdzenia, czy towary zostały doprowadzone do stanu zgodności.

W przypadku gdy towary nie mogą zostać doprowadzone do stanu zgodności ani przeznaczone na paszę dla zwierząt, do przetwórstwa przemysłowego lub wykorzystane w jakikolwiek inny sposób w celach nieżywnościowych, organ kontrolny może, w razie potrzeby, zażądać od handlowców podjęcia odpowiednich środków w celu zagwarantowania, że dane produkty nie zostaną wprowadzone do obrotu.

Handlowcy dostarczają wszystkie informacje uznane za niezbędne przez państwa członkowskie w celu stosowania niniejszego ustępu.

4. Do celów stosowania niniejszego rozdziału faktury i dokumenty towarzyszące wskazują klasę jakości, kraj pochodzenia produktów oraz, gdzie to stosowne, fakt, iż są one przeznaczone do przetworzenia. Wymóg ten nie ma zastosowania w odniesieniu do detalicznej sprzedaży konsumentowi finalnemu.







TYTUŁ III

ORGANIZACJE PRODUCENTÓW







ROZDZIAŁ I

Wymogi i uznawanie







Sekcja 1

Definicje

Artykuł 21

Definicje

1. Do celów niniejszego tytułu:

a) „producent” oznacza rolnika określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007,

b) „spółka zależna” oznacza spółkę, w której udziały posiada jedna bądź kilka organizacji producentów lub ich stowarzyszeń oraz która przyczynia się do celów organizacji producentów lub stowarzyszenia organizacji producentów,

c) „ponadnarodowa organizacja producentów” oznacza każdą organizację, w której przynajmniej jedno z gospodarstw producentów znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego niż główna siedziba,

d) „ponadnarodowe stowarzyszenie organizacji producentów” oznacza każde stowarzyszenie organizacji producentów, w którym przynajmniej jedna ze stowarzyszonych organizacji znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego niż główna siedziba,

e) „cel konwergencji” oznacza cel działania dla najmniej rozwiniętych państw członkowskich i regionów zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.,

f) „środek” oznacza jedno z poniższych: (i) działania mające na celu planowanie produkcji, w tym nabycie środków trwałych, (ii) działania mające na celu poprawę lub utrzymanie jakości produkcji, w tym nabycie środków trwałych, (iii) działania mające na celu poprawę obrotu, w tym nabycie środków trwałych, oraz działania promocyjne i komunikacyjne inne niż działania promocyjne i komunikacyjne objęte podpunktem (vi), (iv) badania naukowe i produkcja eksperymentalna, w tym nabycie środków trwałych, (v) działania w zakresie szkolenia inne niż działania w zakresie szkolenia objęte podpunktem (vi) oraz działania mające na celu wspieranie dostępu do usług doradczych, (vi) każdy z sześciu instrumentów zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych wymienionych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) do f) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, (vii) działania w zakresie ochrony środowiska, o których mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, w tym nabycie środków trwałych, (viii) inne działania, w tym nabycie środków trwałych innych niż środki trwałe objęte podpunktami (i), (ii), (iii), (iv) oraz (vii), które spełniają jeden lub więcej celów, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

g) „działanie” oznacza określone działanie lub instrument mający na celu osiągnięcie konkretnego celu operacyjnego, przyczyniające się do realizacji jednego lub więcej celów, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

h) „produkt uboczny” oznacza produkt powstały w wyniku przygotowania i/lub przetworzenia owoców lub warzyw, mający dodatnią wartość ekonomiczną, lecz niebędący głównym zamierzonym rezultatem.

i) „pierwsze przetworzenie” oznacza przetworzenie owoców lub warzyw na inny produkt wymieniony w załączniku I do Traktatu WE. Czyszczenia, krojenia, rozbioru, suszenia i pakowania świeżych produktów w celu sprzedaży nie uznaje się za pierwsze przetworzenie,

j) „zasada międzybranżowa”, o której mowa w art. 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, oznacza jedną lub więcej działalności wymienionych w art. 20 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, zatwierdzonych przez państwo członkowskie i zarządzanych wspólnie przez organizację producentów lub stowarzyszenie organizacji producentów i przynajmniej jeden inny podmiot z sektora przetwórstwa spożywczego i/lub łańcucha dystrybucji,

k) „wskaźnik wyjściowy” oznacza wskaźnik odzwierciedlający stan lub tendencję istniejącą na początku okresu programowania, który może dostarczyć informacji przydatnych: (i) przy analizie sytuacji wyjściowej w celu ustanowienia krajowej strategii na rzecz trwałych programów operacyjnych lub programu operacyjnego, (ii) jako punkt odniesienia przy ocenie wyników i skutków krajowej strategii lub programu operacyjnego i/lub (iii) przy interpretacji wyników i skutków krajowej strategii lub programu operacyjnego.

2. Państwa członkowskie określają odnośne osoby prawne na ich terytorium do celów art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 w świetle ich krajowych struktur prawnych i administracyjnych. W razie potrzeby ustanawiają również przepisy dotyczące jasnego zdefiniowania części osób prawnych do celów stosowania tych artykułów.







Sekcja 2

Wymogi mające zastosowanie do organizacji producentów

Artykuł 22

Zakres produktów

1. Państwa członkowskie uznają organizacje producentów na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 w odniesieniu do produktu lub grupy produktów określonych we wniosku o uznanie, z zastrzeżeniem wszelkich decyzji podjętych na mocy art. 4 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.

2. Państwa członkowskie uznają organizacje producentów w odniesieniu do produktów przeznaczonych wyłącznie do przetworzenia jedynie w przypadku, gdy mogą zagwarantować, że produkty te zostają dostarczone do przetworzenia za pośrednictwem systemu zamówień na dostawy albo w inny sposób.

Artykuł 23

Minimalna liczba członków

Przy ustalaniu minimalnej liczby członków organizacji producentów na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku gdy wnioskodawca starający się o uznanie składa się całkowicie lub częściowo z członków będących podmiotami prawnymi lub będącymi jasno określonymi częściami podmiotów prawnych i składającymi się z producentów, minimalną liczbę producentów można obliczyć na podstawie liczby producentów stowarzyszonych w każdym podmiocie prawnym lub w jasno określonej części podmiotu prawnego.

Artykuł 24

Minimalny okres członkostwa

1. Minimalny okres członkostwa producenta nie może wynosić mniej niż rok.

2. Rezygnację z członkostwa zgłasza się organizacji na piśmie. Państwa członkowskie ustanawiają okresy wypowiedzenia, które nie powinny przekraczać sześciu miesięcy, oraz daty, od których rezygnacja staje się skuteczna.

Artykuł 25

Struktura i działalność organizacji producentów

Państwa członkowskie gwarantują, że organizacje producentów posiadają do dyspozycji personel, infrastrukturę oraz wyposażenie niezbędne do spełnienia wymogów ustanowionych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 oraz zapewniają ich funkcjonowanie w zakresie podstawowych zadań, w szczególności w odniesieniu do:

a) wiedzy ich członków na temat produkcji,

b) zbierania, sortowania, przechowywania i pakowania produkcji swoich członków,

c) zarządzania handlowego i budżetowego, oraz

d) scentralizowanej księgowości i systemu fakturowania.

Artykuł 26

Wartość lub wielkość produkcji rynkowej

Do celów art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wartość lub wielkość produkcji rynkowej obliczana jest na tej samej podstawie co wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu ustanowiona w art. 52 i 53 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 27

Udzielanie pomocy technicznej

Do celów art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, organizacja producentów, która jest uznana w odniesieniu do produktu wymagającego udzielenia pomocy technicznej, uznawana jest za wywiązującą się ze swoich zobowiązań, jeżeli udziela odpowiedniej pomocy technicznej, sama lub za pośrednictwem swoich członków, bądź poprzez spółki zależne lub outsourcing.

Artykuł 28

Działalność główna organizacji producentów

1. Działalność główna organizacji producentów związana jest z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których jest uznana.

2. Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu sprzedawanej przez członków własnych organizacji producentów oraz członków innych organizacji producentów przewyższa wartość całej innej sprzedawanej przez nich produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

Obliczenia dokonuje się wyłącznie na podstawie produktów, w odniesieniu do których dana organizacja producentów jest uznawana.

3. W przypadkach, w których art. 52 ust. 7 ma zastosowanie, ust. 2 niniejszego artykułu stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian do odnośnych spółek zależnych od dnia 1 stycznia 2012 r.

Artykuł 29

Outsourcing

Outsourcing działalności organizacji producentów oznacza, że dana organizacja producentów zawiera z innym podmiotem, m.in. z jednym ze swoich członków lub z jedną ze swoich spółek zależnych, umowę handlową na prowadzenie odnośnej działalności. Dana organizacja producentów pozostaje jednak odpowiedzialna za zapewnienie zrealizowania tej działalności oraz za całkowitą kontrolę zarządzania i nadzór nad umową handlową na prowadzenie odnośnej działalności.

Akapit pierwszy ma zastosowanie z uwzględnieniem niezbędnych zmian w przypadku, gdy stowarzyszenie organizacji producentów stosuje outsourcing jakiejś działalności.

Artykuł 30

Ponadnarodowe organizacje producentów

1. Główna siedziba ponadnarodowej organizacji producentów znajduje się w państwie członkowskim, w którym organizacja posiada znaczną ilość gospodarstw lub znaczną liczbę członków i/lub osiąga znaczny poziom produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

2. Państwo członkowskie, w którym znajduje się główna siedziba ponadnarodowej organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:

a) uznawanie ponadnarodowej organizacji producentów,

b) zatwierdzenie programu operacyjnego ponadnarodowej organizacji producentów,

c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innymi państwami członkowskimi, w których mają siedziby członkowie organizacji, w zakresie zgodności z warunkami uznawania oraz systemu kontroli i sankcji. Te inne państwa członkowskie są zobowiązane do udzielenia wszelkiej niezbędnej pomocy państwu członkowskiemu, w którym znajduje się główna siedziba członka organizacji, oraz

d) przedstawienie, na wniosek pozostałych państw członkowskich, wszelkiej niezbędnej dokumentacji, w tym obowiązujących przepisów udostępnionych innym państwom członkowskim, w których mają siedziby członkowie organizacji, przetłumaczonej na urzędowy język wnioskujących państw członkowskich.

Artykuł 31

Łączenie organizacji producentów

1. W przypadku połączenia organizacji producentów mających przed połączeniem różne programy operacyjne, organizacje te realizują te programy jednocześnie i oddzielnie do 1 stycznia roku następującego po połączeniu. W takim przypadku odnośna organizacja producentów występuje z wnioskiem o połączenie programów operacyjnych w drodze zmiany, zgodnie z przepisami art. 66. W przeciwnym wypadku odnośna organizacja producentów występuje niezwłocznie z wnioskiem o połączenie programów operacyjnych w drodze zmiany, zgodnie z przepisami art. 67.

2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów występujących z takim wnioskiem z właściwie uzasadnionych powodów na jednoczesne wdrażanie oddzielnych programów operacyjnych do czasu zakończenia realizacji tych programów.

Artykuł 32

Członkowie niebędący producentami

1. Państwa członkowskie mogą ustalić, czy i na jakich warunkach osoba fizyczna lub prawna niebędąca producentem może zostać członkiem organizacji producentów.

2. Przy ustalaniu warunków, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, w szczególności, zgodność z art. 3 ust. 1 lit. a) i ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

3. Osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w ust. 1:

a) nie są uwzględniane w kryteriach uznawania,

b) nie korzystają bezpośrednio ze środków finansowanych przez Wspólnotę.

Państwa członkowskie mogą ograniczyć lub odmówić takim osobom fizycznym prawa do głosowania przy podejmowaniu decyzji odnoszących się do funduszy operacyjnych, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 2.

Artykuł 33

Demokratyczna odpowiedzialność organizacji producentów

Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki, które uznają za niezbędne, celem uniknięcia nadużycia władzy czy wpływów przez jednego lub więcej członków w zakresie zarządzania organizacją producentów i jej funkcjonowania, które to środki obejmują prawo do głosowania.







Sekcja 3

Stowarzyszenia organizacji producentów

Artykuł 34

Uznawanie stowarzyszeń organizacji producentów

1. Państwa członkowskie mogą uznać jedynie stowarzyszenia organizacji producentów zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 w odniesieniu do działalności dotyczących produktu lub produktów określonych we wniosku o uznanie.

2. Stowarzyszenie organizacji producentów może zostać uznane zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 i wykonywać którąkolwiek z działalności organizacji producentów, nawet jeżeli wprowadzanie do obrotu odnośnych produktów nadal jest realizowane przez jej członków.

Artykuł 35

Działalność główna stowarzyszeń organizacji producentów

Artykuł 28 ust. 2 i 3 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian do stowarzyszeń organizacji producentów.

Artykuł 36

Członkowie stowarzyszeń organizacji producentów niebędący organizacjami producentów

1. Państwa członkowskie mogą ustalić, czy i na jakich warunkach osoba fizyczna lub prawna niebędąca uznaną organizacją producentów może zostać członkiem stowarzyszenia organizacji producentów.

2. Członkowie uznanego stowarzyszenia organizacji producentów, którzy nie są uznaną organizacją producentów:

a) nie są uwzględniani w kryteriach uznawania,

b) nie głosują przy podejmowaniu decyzji odnoszących się do funduszy operacyjnych,

c) nie korzystają bezpośrednio ze środków finansowanych przez Wspólnotę.

Artykuł 37

Ponadnarodowe stowarzyszenia organizacji producentów

1. Główna siedziba ponadnarodowego stowarzyszenia organizacji producentów znajduje się w państwie członkowskim, w którym stowarzyszenie posiada znaczną ilość organizacji członkowskich i/lub organizacje członkowskie osiągają znaczny poziom produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

2. Państwo członkowskie, w którym znajduje się główna siedziba ponadnarodowego stowarzyszenia organizacji producentów, jest odpowiedzialne za:

a) uznanie stowarzyszenia,

b) zatwierdzenie, w razie potrzeby, programu operacyjnego stowarzyszenia,

c) ustanowienie niezbędnej współpracy administracyjnej z innymi państwami członkowskimi, w których mają siedziby stowarzyszone organizacje, w zakresie zgodności z warunkami uznawania oraz systemu kontroli i sankcji. Te inne państwa członkowskie są zobowiązane do udzielenia wszelkiej niezbędnej pomocy państwu członkowskiemu, w którym znajduje się główna siedziba, oraz

d) przedstawienie, na wniosek pozostałych państw członkowskich, wszelkiej niezbędnej dokumentacji, w tym obowiązujących przepisów udostępnionych innym państwom członkowskim, w których mają siedziby członkowie organizacji, przetłumaczonej na urzędowy język wnioskujących państw członkowskich.







Sekcja 4

Grupy producentów

Artykuł 38

Przedkładanie planów uznawania

1. Podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego przedkłada plan uznawania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym dany podmiot ma główną siedzibę.

2. Państwa członkowskie ustanawiają:

a) kryteria minimalne, które podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego powinna spełniać, aby móc przedłożyć plan uznawania,

b) zasady sporządzania projektów oraz zasady dotyczące treści i wdrażania planów uznawania,

c) okres, w którym były członek organizacji producentów ma zakaz wstępowania do grupy producentów po wystąpieniu z organizacji producentów w zakresie produktów, w odniesieniu do których dana organizacja producentów została uznana, oraz

d) procedury administracyjne w odniesieniu do zatwierdzania, monitorowania i realizacji planów uznawania.

Artykuł 39

Zawartość planów uznania

Projekt planu uznawania obejmuje przynajmniej:

a) opis sytuacji wyjściowej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków organizacji producentów, z uwzględnieniem wszystkich szczegółów dotyczących członków, produkcji, w tym wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, obrotu i infrastruktury, w tym infrastruktury będącej w posiadaniu poszczególnych członków grupy producentów, jeżeli jest ona przeznaczona do wykorzystania przez samą grupę producentów,

b) proponowaną datą rozpoczęcia realizacji planu oraz okres jej trwania, który nie przekracza pięciu lat oraz

c) działania, jakie należy podjąć w celu uzyskania uznania.

Artykuł 40

Zatwierdzanie planów uznawania

1. Właściwy organ krajowy podejmuje decyzję dotyczącą projektu planu uznawania w terminie trzech miesięcy od otrzymania planu wraz ze wszystkimi dokumentami uzupełniającymi.

2. Po dokonaniu kontroli, o których mowa w art. 113, właściwy organ krajowy, stosownie do przypadku,

a) zatwierdza plan i udziela wstępnego uznania,

b) zwraca się o wprowadzenie zmian do planu,

c) odrzuca plan.

Plan może zostać zatwierdzony, w razie konieczności, tylko w przypadku gdy zostały w nim uwzględnione zmiany wymagane na mocy lit. b).

Właściwy organ krajowy powiadamia podmiot prawny lub jasno określoną część podmiotu prawnego o swojej decyzji.

Artykuł 41

Realizacja planów uznawania

1. Realizacja planu uznawania zostaje podzielona na okresy roczne rozpoczynające się 1 stycznia. Państwa członkowskie mogą zezwolić grupom producentów na podzielenie tych okresów rocznych na okresy półroczne.

Plan uznawania rozpoczyna się, zgodnie z propozycją, o której mowa w art. 39 lit. b):

a) 1 stycznia po dniu jego zatwierdzenia przez właściwy organ krajowy, lub

b) niezwłocznie po dniu jego zatwierdzenia.

2. Państwa członkowskie ustanawiają warunki, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskiem o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji. Do wniosków takich załącza się niezbędne dokumenty uzupełniające.

3. Właściwy organ krajowy podejmuje decyzję w sprawie zmian do planów w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wprowadzenie zmian, po rozważeniu dostarczonych dowodów. W przypadku braku decyzji odnośnie do wniosku o wprowadzenie zmian w ustalonym terminie, wniosek uważa się za odrzucony.

Artykuł 42

Wnioski o uznanie organizacji producentów

Grupy producentów realizujące plan uznawania mogą w każdej chwili złożyć wniosek o uznanie na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007. Takie wnioski składane są w każdym wypadku przed zakończeniem okresu przejściowego, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

Od dnia złożenia takiego wniosku przedmiotowa grupa może przedstawić projekt programu operacyjnego na mocy art. 64.

Artykuł 43

Działalność główna grup producentów

Artykuł 28 ma zastosowanie z uwzględnieniem niezbędnych zmian do grup producentów.

Artykuł 44

Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu

1. Artykuł 52 ma zastosowanie z uwzględnieniem niezbędnych zmian do grup producentów.

2. W przypadku zmniejszenia wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu z właściwie umotywowanych dla państwa członkowskiego przyczyn, pozostających poza zakresem odpowiedzialności grupy producentów i od niej niezależnych, wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu nie może być mniejsza niż 65 % wartości danego produktu deklarowanej w poprzednim wniosku lub wnioskach o pomoc obejmujących ostatni okres roczny, stwierdzonej przez państwo członkowskie, a w przypadku jej braku – wartości pierwotnie zadeklarowanej w zatwierdzonym planie uznawania.

Artykuł 45

Finansowanie planów uznawania

1. Stawki pomocy, o których mowa w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, zmniejsza się o połowę w stosunku do produkcji stanowiącej przedmiot obrotu przekraczającej 1 000 000 EUR.

2. Pomoc, o której mowa w art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, podlega pułapowi dla każdej grupy producentów wynoszącemu 100 000 EUR na okres roczny.

3. W przypadku gdy okres realizacji nie obejmuje całego roku kalendarzowego, pułapy określone w ust. 2 zostają proporcjonalnie zmniejszone.

4. Pomoc, o której mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, jest wypłacana:

a) w ratach rocznych lub półrocznych na zakończenie każdego rocznego lub półrocznego okresu realizacji planu uznania, lub

b) w ratach obejmujących część rocznego okresu, jeżeli plan rozpoczyna się w trakcie okresu rocznego lub jeżeli uznanie zostaje udzielone na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 przed zakończeniem okresu rocznego.

Aby obliczyć wysokość rocznych rat państwa członkowskie mogą zastosować jako podstawę roczną produkcję stanowiącą przedmiot obrotu odpowiadającą okresowi innemu niż okres, w odniesieniu do którego wypłacana jest rata, jeżeli wymagają tego kontrole. Różnica pomiędzy okresami jest mniejsza niż okres, za który wypłacana jest rata.

5. Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do kwot określonych w ust. 1 i 2 jest ostatnim kursem opublikowanym przez Centralny Bank Europejski przed pierwszym dniem okresu, na który przypada przedmiotowa pomoc.

Artykuł 46

Pomoc na inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania

Odnośnie do inwestycji związanych z realizacją planów uznawania, o których mowa w art. 39 lit. c) niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do których udziela się pomocy zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007:

a) wyklucza się inwestycje, które mogłyby zakłócić konkurencję w ramach innych rodzajów działalności gospodarczej organizacji, oraz

b) inwestycje przynoszące pośrednie lub bezpośrednie korzyści takim środkom finansowane są proporcjonalnie do ich wykorzystania w odniesieniu do sektorów lub produktów, którym udzielono wstępnego uznania.

Artykuł 47

Wniosek o przyznanie pomocy

1. Grupa producentów składa tylko jeden wniosek o pomoc, o której mowa w art. 7 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 w terminie trzech miesięcy od końca każdego z okresów rocznych lub półrocznych określonych w art. 45 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. Wniosek zawiera deklarację wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu w odniesieniu do okresu, dla którego wnioskowana jest pomoc.

2. Wnioski o przyznanie pomocy dotyczące okresów półrocznych można składać tylko pod warunkiem, że plan uznawania jest podzielony na okresy półroczne, określone w art. 41 ust 1. Wszystkim wnioskom o przyznanie pomocy towarzyszy pisemne oświadczenie grupy producentów stwierdzające, że grupa:

a) przestrzega i będzie przestrzegać przepisów rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 i niniejszego rozporządzenia, oraz

b) nie korzystała, nie korzysta i nie będzie korzystać, bezpośrednio ani pośrednio, z podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego w odniesieniu do działań realizowanych zgodnie ze swoim planem uznawania, na które przysługuje finansowanie wspólnotowe na mocy niniejszego rozporządzenia.

3. Państwa członkowskie ustalają termin wypłacenia pomocy, który w każdym wypadku przypada nie później niż sześć miesięcy po otrzymaniu wniosku.

Artykuł 48

Kwalifikowalność

Państwa członkowskie oceniają kwalifikowalność grup producentów do uzyskania pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ustalenia, czy przyznanie pomocy jest należycie uzasadnione, z uwzględnieniem warunków i daty ewentualnego uprzedniego przyznania pomocy publicznej na rzecz organizacji lub grup producentów, z których pochodzą członkowie danej grupy producentów, oraz ewentualnych przypadków przemieszczania się członków między organizacjami producentów i grupami producentów.

Artykuł 49

Wkład Wspólnoty

1. Wkład Wspólnoty w finansowanie pomocy określonej w art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wynosi maksymalnie:

a) 75 % kwalifikujących się wydatków publicznych w regionach kwalifikujących się w ramach celu konwergencji, oraz

b) 50 % kwalifikujących się wydatków publicznych w pozostałych regionach.

2. Wkład Wspólnoty w finansowanie pomocy określonej w art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, wyrażony jako dotacja kapitałowa lub w równoważniku dotacji kapitałowej, nie przekracza jako odsetek kwalifikowalnych kosztów inwestycji:

a) 50 % w regionach kwalifikowalnych w ramach celu konwergencji, oraz

b) 30 % w pozostałych regionach.

Zainteresowane państwa członkowskie zobowiązują się do wkładu w finansowaniu przynajmniej 5 % kwalifikowalnych kosztów inwestycji.

Na pokrycie kwalifikowalnych kosztów inwestycji beneficjenci pomocy płacą przynajmniej:

a) 25 % w regionach kwalifikowalnych w ramach celu konwergencji, oraz

b) 45 % w pozostałych regionach.

Artykuł 50

Łączenie przedsiębiorstw

1. Pomoc przewidziana w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, może zostać przyznana lub może nadal być przyznawana grupom producentów, którym udzielono wstępnego uznania i które powstały w wyniku połączenia dwóch lub więcej grup producentów, którym udzielono wstępnego uznania.

2. W celu obliczenia kwoty pomocy, o której mowa w ust. 1, grupa producentów powstała w wyniku połączenia zastępuje grupy, które się połączyły.

3. W przypadku połączenia dwóch lub więcej grup producentów, nowy podmiot przejmuje prawa i obowiązki grupy producentów, której najwcześniej przyznano status wstępnego uznania.

4. W przypadku gdy grupa producentów, której udzielono wstępnego uznania, łączy się z uznaną organizacją producentów, powstały podmiot nie kwalifikuje się już do wstępnego uznania jako grupa producentów, ani do przyznania pomocy, o której mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007. Powstały w wyniku połączenia podmiot jest nadal traktowany jako uznana organizacja producentów, pod warunkiem że przestrzega obowiązujących wymogów. W razie konieczności organizacja producentów występuje z wnioskiem o zmianę swojego programu operacyjnego i w tym celu art. 31 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Jednakże działania przeprowadzone przez grupę producentów przed takim połączeniem są nadal kwalifikowalne na warunkach ustalonych w planie uznawania.

Artykuł 51

Konsekwencje uznania

1. Udzielanie pomocy, o której mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, zostaje zakończone wraz z przyznaniem uznania.

2. W przypadku przedłożenia programu operacyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem państwo członkowskie gwarantuje, że nie dochodzi do podwójnego finansowania środków ustanowionych w planie uznawania.

3. Inwestycje kwalifikujące się do przyznania pomocy lub koszty, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, mogą zostać przeniesione do programów operacyjnych, pod warunkiem że są zgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia.

4. Państwa członkowskie ustalają okres, rozpoczynający się po zrealizowaniu planu uznawania, w ramach którego grupa producentów musi zostać uznana jako organizacja producentów. Okres ten nie przekracza czterech miesięcy.







ROZDZIAŁ II

Fundusze i programy operacyjne







Sekcja 1

Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu

Artykuł 52

Podstawa obliczania

1. Do celów niniejszego rozdziału wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu danej organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji członków organizacji producentów, w odniesieniu do której dana organizacja producentów jest uznana.

2. Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu obejmuje produkcję członków, którzy występują z organizacji producentów lub do niej przystępują. Państwa członkowskie określają warunki w celu uniknięcia dwukrotnego policzenia.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić organizacjom producentów na zawarcie wartości produktów ubocznych w wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

4. Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu obejmuje wartość produktów wycofanych z rynku zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, liczonych po średniej cenie tych produktów, które zostały wprowadzone do obrotu przez organizację producentów w poprzednim roku.

5. Wyłącznie produkcja członków organizacji producentów wprowadzona do obrotu przez samą organizację producentów lub zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 wliczana jest do wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

6. Produkcję stanowiącą przedmiot obrotu fakturuje się na etapie „loco organizacja producentów”:

a) w stosownych przypadkach, jako produkt pakowany, przygotowany lub który został poddany pierwszemu przetworzeniu,

b) z wykluczeniem podatku VAT, oraz

c) z wykluczeniem kosztów transportu wewnętrznego, w przypadku znacznej odległości między scentralizowanymi punktami składowania lub pakowania organizacji producentów a jej punktem dystrybucji. Państwa członkowskie uwzględniają stosowanie odliczeń od fakturowanej wartości, w przypadku produktów fakturowanych na różnych etapach przetwarzania, dostawy lub transportu.

7. Wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu można również obliczać na etapie loco spółka zależna, na tych samych zasadach jak zasady ustanowione w ust. 6, pod warunkiem że przynajmniej 90 % kapitału należy:

a) do organizacji producentów lub stowarzyszeń organizacji producentów, bądź

b) z zastrzeżeniem zgody państwa członkowskiego, do będących spółdzielniami członków organizacji producentów lub stowarzyszeń organizacji producentów, jeżeli przyczynia się to do celów wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

8. W przypadku gdy obniżenie wielkości produkcji spowodowane jest zjawiskiem atmosferycznym bądź chorobami zwierząt lub roślin bądź epidemiami szkodników, odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia otrzymane w związku z ubezpieczeniem płodów rolnych, o którym mowa w rozdziale III sekcja 6, lub równoznacznych środków zarządzanych przez organizację producentów może zostać włączone do wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu.

Artykuł 53

Okres odniesienia

1. Roczny pułap pomocy określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 oblicza się corocznie na podstawie wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu w ciągu dwunastomiesięcznego okresu odniesienia określanego przez państwa członkowskie.

2. Okres odniesienia ustalany jest przez państwa członkowskie dla każdej organizacji producentów jako:

a) dwunastomiesięczny okres rozpoczynający się nie wcześniej niż 1 stycznia trzy lata przed rokiem wdrożenia programu operacyjnego i kończący się najpóźniej 1 sierpnia tego samego roku, lub

b) średnia wartość trzech kolejnych okresów dwunastomiesięcznych rozpoczynających się nie wcześniej niż 1 stycznia pięć lat przed rokiem wdrożenia programu operacyjnego i kończących się najpóźniej 1 sierpnia tego samego roku.

3. Okres dwunastomiesięczny stanowi okres sprawozdawczy odnośnej organizacji producentów.

Okres odniesienia nie może zmieniać się w trakcie programu operacyjnego, z wyjątkiem sytuacji należycie uzasadnionych.

4. W przypadku obniżenia wartości produktu z właściwie umotywowanych dla państwa członkowskiego przyczyn, pozostających poza zakresem odpowiedzialności organizacji producentów i od niej niezależnych, wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, o której mowa w ust. 1, nie może być mniejsza niż 65 % wartości danego produktu w poprzednim okresie odniesienia.

Przyczyny określone w akapicie pierwszym muszą być należycie uzasadnione.

5. W przypadku gdy niedawno uznane organizacje producentów nie posiadają wystarczających dla zastosowania przepisów ust. 2 danych historycznych dotyczących produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, za wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu można uznać wartość produkcji rynkowej podaną przez organizację producentów do celów uznania. Wartość tę oblicza się jako średnią wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu za trzy poprzednie lata wszystkich producentów będących członkami organizacji producentów, gdy złożono wniosek o uznanie.

6. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uzyskania informacji dotyczących wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu organizacji producentów, które nie przedłożyły programów operacyjnych.

7. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 i 6, wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu za okres odniesienia obliczana jest zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym okresie odniesienia.







Sekcja 2

Fundusze operacyjne

Artykuł 54

Zarządzanie

Państwa członkowskie zapewniają, aby sposób zarządzania funduszami operacyjnymi umożliwiał audytorom zewnętrznym coroczną identyfikację, sprawdzenie i poświadczenie ich wydatków i dochodów.

Artykuł 55

Finansowanie funduszy operacyjnych

Wkłady finansowe do funduszu operacyjnego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, określane są przez organizację producentów.

Wszyscy producenci mają możliwość korzystania z funduszu operacyjnego i wszyscy producenci mają możliwość demokratycznego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji dotyczących wykorzystania funduszy organizacji producentów i wkładów finansowych do funduszy operacyjnych.

Artykuł 56

Informowanie o szacunkowych kwotach

Najpóźniej do 15 września organizacje producentów przekazują państwom członkowskim informacje o szacunkowych kwotach wkładu Wspólnoty oraz wkładu ich członków oraz samej organizacji producentów do funduszy operacyjnych na następny rok, wraz z programami operacyjnymi lub wnioskami o zatwierdzenie zmian.

Państwa członkowskie mogą wyznaczyć datę późniejszą niż 15 września.

Obliczenia szacunkowej kwoty funduszy operacyjnych dokonuje się na podstawie programów operacyjnych i wartości produkcji stanowiącej przedmiot obrotu. Kalkulacja ta dzielona jest pomiędzy wydatki na środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych oraz na inne środki.







Sekcja 3

Programy operacyjne

Artykuł 57

Strategia krajowa

1. Ogólna struktura i zawartość strategii krajowej, o której mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, ustanawiana jest, od dnia 1 stycznia 2009 r., zgodnie z wytycznymi określonymi w załączniku VII. Przed tą datą państwa członkowskie ustalają jej ogólną strukturę i zawartość. Strategia może zawierać elementy regionalne.

Strategia krajowa obejmuje wszystkie podjęte decyzje i przepisy przyjęte przez państwa członkowskie w zastosowaniu tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 oraz niniejszego tytułu.

2. Strategia krajowa wraz z ramami krajowymi, o których mowa w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, ustanawiana jest przed przedstawieniem projektów programów operacyjnych w danym roku. Ramy krajowe włącza się po przedstawieniu ich Komisji i, jeżeli to konieczne, po dokonaniu ich zmiany, zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007.

3. Analiza sytuacji wyjściowej stanowi część procesu opracowywania strategii krajowej, a za jej przeprowadzenie odpowiedzialne jest państwo członkowskie. Pozwala ona na określenie i ocenę potrzeb, które mają zostać zaspokojone, dokonanie klasyfikacji potrzeb pod względem priorytetów, zdefiniowanie celów, jakie należy osiągnąć poprzez realizację programów operacyjnych, oczekiwanych rezultatów i określonych ilościowo celów, jakie należy osiągnąć w stosunku do sytuacji wyjściowej, oraz na określenie najwłaściwszych instrumentów i działań prowadzących do osiągnięcia tych celów.

4. Państwa członkowskie zapewniają również monitorowanie i ocenę strategii krajowej oraz jej wdrożenie poprzez programy operacyjne.

Strategia krajowa może zostać zmieniona, w szczególności w świetle monitorowania i oceny. Zmian takich należy dokonywać przed przedstawieniem projektów programów operacyjnych w danym roku.

5. Państwa członkowskie ustalają w strategii krajowej maksymalny odsetek funduszu operacyjnego, jaki można przeznaczyć na poszczególne środki i/lub rodzaj działania i/lub wydatków w celu zapewnienia odpowiedniej równowagi pomiędzy różnymi środkami.

Artykuł 58

Ramy krajowe na rzecz działań w zakresie ochrony środowiska

1. Oprócz powiadomienia przewidzianego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, państwa członkowskie powiadamiają również Komisję o wszelkich zmianach w ramach krajowych, które podlegają procedurze ustanowionej w art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1182/2007. Komisja udostępnia ramy pozostałym państwom członkowskim w sposób, jaki uzna za stosowny.

2. Ramy krajowe ustanawiają niewyczerpujący wykaz działań w zakresie ochrony środowiska i warunków obowiązujących w związku z tym w państwie członkowskim do celów art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 oraz – w odniesieniu do każdego działania w zakresie ochrony środowiska – wskazują:

a) konkretne powstałe zobowiązanie lub zobowiązania, oraz

b) uzasadnienie działania oparte na jego spodziewanym wpływie na środowisko w stosunku do potrzeb i priorytetów dotyczących środowiska.

Artykuł 59

Zasady uzupełniające państw członkowskich

Państwa członkowskie mogą przyjąć zasady uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 i niniejsze rozporządzenie, dotyczące kwalifikowalności środków, działań lub wydatków w ramach programów operacyjnych.

Artykuł 60

Związek z programami rozwoju obszarów wiejskich

1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 działaniom objętym środkami ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem nie udziela się żadnego wsparcia na mocy programu rozwoju obszarów wiejskich państw członkowskich lub programów zatwierdzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.

2. W przypadku gdy wyjątkowo udzielono wsparcia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, zgodnie z art. 5 ust. 6 wymienionego rozporządzenia środkom, które w przeciwnym razie potencjalnie kwalifikowałyby się do przyznania pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie gwarantują, że beneficjent może otrzymać wsparcie na dane działanie jedynie w ramach jednego systemu.

W tym celu państwa członkowskie, przy uwzględnianiu środków zawierających takie wyjątki w swoich programach rozwoju obszarów wiejskich, gwarantują, że strategia krajowa, o której mowa w art. 57 niniejszego rozporządzenia, określa kryteria i zasady administracyjne, które będą one stosować w programach rozwoju obszarów wiejskich.

W stosownych przypadkach i nie naruszając przepisów art. 10 ust. 1 i 3 oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007, poziom wsparcia środków objętych niniejszym rozporządzeniem nie przekracza poziomu, który ma zastosowanie do środków objętych programem rozwoju obszarów wiejskich.

Wsparcie na rzecz działań w zakresie ochrony środowiska innych niż nabycie środków trwałych ograniczone jest do maksymalnych kwot ustalonych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 dla płatności rolnośrodowiskowych. Kwoty te mogą zostać zwiększone w wyjątkowych przypadkach, biorąc pod uwagę szczególne okoliczności, które należy uzasadnić w strategii krajowej, o której mowa w art. 57 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 61

Zawartość programów operacyjnych i wydatki kwalifikujące się do przyznania pomocy

1. Programy operacyjne obejmują:

a) opis sytuacji wyjściowej w oparciu o, w razie potrzeby, wskaźniki wyjściowe wymienione w załączniku XIV.

b) cele programu, z uwzględnieniem perspektyw w zakresie produkcji i zbytu, oraz wyjaśnienie, w jaki sposób program przyczynia się do strategii krajowej, jak również potwierdzenie, że jest zgodny ze strategią krajową, wraz z równowagą między działaniami. Opis celów odsyła do celów zdefiniowanych w strategii krajowej i wskazuje wymierne cele, aby ułatwić monitorowanie postępów czynionych stopniowo przy realizacji programu;

c) szczegółowy opis środków, jakie mają zostać podjęte – w tym środki zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych obejmujące oddzielne działania – oraz środki służące osiągnięciu tych celów w każdym roku realizacji programu. Opis wskazuje s