02017D2074 — PL — 08.11.2018 — 003.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmieniona przez:









▼B

DECYZJA RADY (WPZiB) 2017/2074

z dnia 13 listopada 2017 r.

w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli







ROZDZIAŁ I

OGRANICZENIA WYWOZU

Artykuł 1

1. Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu broni oraz materiałów pokrewnych wszelkiego rodzaju, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami i sprzętem wojskowym, sprzętem paramilitarnym oraz częściami zamiennymi do nich do Wenezueli przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy wykorzystaniu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub statków powietrznych państw członkowskich bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich.

2. Zakazuje się:

a) świadczenia pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użyciem broni i materiałów pokrewnych wszelkiego rodzaju (w tym broni i amunicji, pojazdów i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionego sprzętu) bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Wenezueli, lub do wykorzystania w tym kraju;

b) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów eksportowych oraz ubezpieczenia i reasekuracji, na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostawy, przekazywanie lub wywóz broni i materiałów pokrewnych lub też na potrzeby zapewniania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakiejkolwiek osoby, podmiotu lub organu w Wenezueli lub do wykorzystania w tym kraju.

Artykuł 2

Zakazy przewidziane w artykule 1 nie wpływają na wykonanie umowy zawartej przed dniem 13 listopada 2017 r. lub umów dodatkowych niezbędnych do wykonania takich umów, pod warunkiem, że zakazy te są zgodne ze Wspólnym Stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB ( 1 ), w szczególności z kryteriami określonymi w jego art. 2 oraz gdy osoba fizyczna lub prawna, podmiot lub organ zmierzający wykonać umowę zgłosiła umowę do właściwego organu państwa członkowskiego – w którym mają siedzibę – w ciągu 5 dni roboczych od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 3

1. Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu sprzętu, który mógłby być używany do wewnętrznych represji, do Wenezueli przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy wykorzystaniu statków pływających pod banderą państw członkowskich lub statków powietrznych państw członkowskich bez względu na to, czy pochodzą z terytoriów państw członkowskich.

2. Zakazuje się:

a) świadczenia pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych ze sprzętem, który mógłby być używany do wewnętrznych represji, oraz z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użyciem takiego sprzętu, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Wenezueli, lub do wykorzystania w tym kraju;

b) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby być używany do wewnętrznych represji, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów eksportowych oraz ubezpieczenia i reasekuracji, na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostawy, przekazywanie lub wywóz takiego sprzętu lub też na potrzeby zapewniania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakiejkolwiek osoby, podmiotu lub organu w Wenezueli lub do wykorzystania w tym kraju.

3. Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.

Artykuł 4

1. Art. 1 i 3 nie mają zastosowania do:

a) sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego lub sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do wewnętrznych represji, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych, lub do wykorzystania w ramach programów rozwoju instytucjonalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), Unii, państw członkowskich lub organizacji regionalnych i subregionalnych, ani do materiałów przeznaczonych do prowadzonych przez ONZ i Unię operacji zarządzania kryzysowego lub dla organizacji regionalnych i subregionalnych;

b) sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu sprzętu i materiałów przeznaczonego do wykorzystania w ramach operacji rozminowywania;

c) utrzymania nieśmiercionośnego sprzętu, który mógłby być użyty przez marynarkę wojenną lub straż przybrzeżną Wenezueli wyłącznie celem ochrony granic, stabilności regionu czy przechwytywania narkotyków;

d) udzielania finansowania i pomocy finansowej dotyczących sprzętu lub materiałów, o których mowa w lit. a), b) i c);

e) świadczenia pomocy technicznej dotyczącej sprzętu lub materiałów, o których mowa w lit. a), b) i c);

pod warunkiem że taki wywóz zostanie z góry zatwierdzony przez właściwy organ.

2. Art. 1 i 3 nie stosuje się do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Wenezueli przez personel ONZ, personel Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli środków masowego przekazu oraz pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz personel powiązany, wyłącznie na ich własny użytek.

Artykuł 5

1. Zakazuje się sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu sprzętu, technologii lub oprogramowania przeznaczonych głównie do wykorzystania przy monitorowaniu lub przechwytywaniu przez reżim wenezuelski lub w jego imieniu, połączeń internetowych i telefonicznych w sieciach telefonii ruchomej lub stacjonarnej w Wenezueli, włącznie z usługami monitorowania lub przechwytywania wszelkiego rodzaju usług telekomunikacyjnych lub internetu oraz udzielania pomocy finansowej i technicznej w instalowaniu, obsługiwaniu czy aktualizowaniu takiego sprzętu, technologii lub oprogramowania, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1, państwa członkowskie mogą zezwolić na sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu, technologii lub oprogramowania, włącznie z usługami monitorowania lub przechwytywania wszelkiego rodzaju usług telekomunikacyjnych lub internetu oraz udzielania pomocy finansowej i technicznej, o których mowa w ust.1, jeżeli mają uzasadnione powody, aby stwierdzić, że odnośny sprzęt, technologia lub oprogramowanie nie zostaną zastosowane celem wewnętrznych represji – przez rząd, organy publiczne, przedsiębiorstwa lub urzędy Wenezueli, lub jakiekolwiek osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub na ich zlecenie.

Odnośne państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na mocy niniejszego ustępu w terminie czterech tygodni od wydania zezwolenia.

3. Unia przyjmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które mają zostać objęte niniejszym artykułem.







ROZDZIAŁ II

OGRANICZENIA WJAZDU

Artykuł 6

1. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi na ich terytorium lub przejazdowi przez nie:

a) osób fizycznych odpowiedzialnych za poważne pogwałcenia lub naruszenia praw człowieka oraz represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli; lub

b) osób fizycznych, których działania lub polityki w inny sposób zagrażają demokracji lub praworządności w Wenezueli;

zgodnie z wykazem w załączniku I.

2. Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.

3. Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie jest związane zobowiązaniami z zakresu prawa międzynarodowego, a mianowicie:

a) jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;

b) jest państwem przyjmującym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub pod jej auspicjami;

c) na mocy umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety; lub

d) na podstawie Traktatu pojednawczego (Traktat laterański) z 1929 r. zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.

4. Ust. 3 uznaje się za mający zastosowanie również w przypadkach, w których państwo członkowskie jest krajem goszczącym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).

5. Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.

6. Państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na mocy ust. 1, w przypadkach gdy podróż jest uzasadniona pilnymi względami humanitarnymi lub koniecznością wzięcia udziału w posiedzeniach międzyrządowych i posiedzeniach wspieranych przez Unię lub posiedzeniach, których gospodarzem jest państwo członkowskie przewodniczące pracom OBWE, podczas których prowadzony jest dialog polityczny propagujący w sposób bezpośredni demokrację, prawa człowieka i praworządność w Wenezueli.

7. Państwo członkowskie zamierzające przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 6, powiadamia o tym Radę na piśmie. Zwolnienie uznaje się za przyznane, o ile jeden lub większa liczba członków Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym zwolnieniu. W przypadku gdy jeden lub większa liczba członków Rady wnosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego zwolnienia.

8. W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd lub przejazd przez jego terytorium osobom wymienionym w załączniku I, zezwolenie jest ograniczone do celu, dla którego zostało wydane oraz do wymienionych w nim osób.







ROZDZIAŁ III

ZAMROŻENIE ŚRODKÓW FINANSOWYCH I ZASOBÓW GOSPODARCZYCH

Artykuł 7

1. Zamrożone zostają wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do następujących osób i podmiotów lub przez nie posiadane, przechowywane lub kontrolowane:

a) osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów odpowiedzialnych za poważne pogwałcenia lub naruszenia praw człowieka oraz represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli;

b) osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, których działania lub polityki w inny sposób zagrażają demokracji lub praworządności w Wenezueli;

zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku I.

2. Zamrożone zostają wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością, w posiadaniu, władaniu lub pod kontrolą osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów powiązanych z tymi osobami, podmiotami lub organami wskazanymi w ust. 1, a wymienionymi w załączniku II.

3. Nie udostępnia się – bezpośrednio ani pośrednio – wymienionym w załącznikach I lub II, osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani na ich rzecz, żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych.

4. Właściwy organ państwa członkowskiego może zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych bądź na udostępnienie niektórych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są:

a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załącznikach I lub II oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej;

b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotów poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;

c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;

d) niezbędne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że odnośny właściwy organ powiadomił właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o powodach, dla których uważa, że należy udzielić szczególnego zezwolenia, co najmniej dwa tygodnie przed jego udzieleniem; lub

e) zostaną one wpłacone na rachunek lub wypłacone z rachunku misji dyplomatycznej lub misji konsularnej lub organizacji międzynarodowej posiadającej immunitet na mocy prawa międzynarodowego, o ile wpłaty te są przeznaczone na oficjalne cele misji dyplomatycznej lub misji konsularnej lub organizacji międzynarodowej.

Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na podstawie niniejszego ustępu.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, jeśli spełnione są następujące warunki:

a) środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed datą umieszczenia w wykazie w załącznikach I lub II osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w ust. 1 lub 2, lub orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim, przed tą datą lub po tej dacie;

b) środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych za zasadne w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób, którym takie roszczenia przysługują;

c) orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach I lub II; oraz

d) uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na podstawie niniejszego ustępu.

6. Ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi, umieszczonym w załącznikach I lub II, dokonywania płatności należnej z tytułu umowy lub porozumienia (lub na mocy zobowiązania) zawartych przez osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ, przed dniem umieszczenia tych osób fizycznych, prawnych, podmiotów lub organów w wykazie znajdującym się w załączniku, pod warunkiem że dane państwo członkowskie ustaliło, że płatność nie narusza ust. 3.

7. Ust. 3 nie ma zastosowania do księgowania na zamrożonych rachunkach:

a) odsetek ani innych dochodów z tych rachunków;

b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków środkami przewidzianymi w ust. 1, 2 i 3; lub

c) płatności należnych z tytułu orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych lub orzeczeń arbitrażowych wydanych w Unii lub wykonalnych w danym państwie członkowskim,

pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają środkom przewidzianym w ust. 1 lub 2.







ROZDZIAŁ IV

POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE

Artykuł 8

1. Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek państwa członkowskiego lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, sporządza i zmienia wykaz znajdujący się w załącznikach I i II.

2. Rada przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, danej osobie fizycznej lub prawnej, danemu podmiotowi lub danemu organowi bezpośrednio — jeżeli adres jest znany — albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie, takiemu podmiotowi lub takiemu organowi przedstawienie uwag.

3. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1, i odpowiednio informuje daną osobę fizyczną lub prawną, dany podmiot lub dany organ.

Artykuł 9

1. Załączniki I i II zawierają uzasadnienie umieszczenia w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i w art. 7 ust. 2.

2. W załącznikach I i II podaje się również ewentualnie dostępne informacje konieczne do zidentyfikowania danych osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów. W przypadku osób fizycznych informacje takie mogą obejmować imiona i nazwiska, w tym pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numer paszportu i dowodu tożsamości, płeć, adres – o ile jest znany – oraz funkcję lub zawód. W odniesieniu do osób prawnych, podmiotów lub organów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności.

Artykuł 10

Zakazuje się świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie środków ustanowionych w niniejszej decyzji.

Artykuł 11

Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszą decyzją, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub o zapłatę obligacji, gwarancji lub zabezpieczeń, w szczególności gwarancji finansowych lub finansowych listów gwarancyjnych w jakiejkolwiek formie – o ile zostały one wniesione przez:

a) wskazane osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy ujęte w załącznikach I lub II;

b) jakiekolwiek osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a).

Artykuł 12

W celu maksymalizacji oddziaływania środków przewidzianych w niniejszej decyzji, Unia zachęca państwa trzecie do przyjmowania środków ograniczających podobnych do tych przewidzianych w niniejszej decyzji.

▼M3

Artykuł 13

Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 14 listopada 2019 r.

Niniejsza decyzja jest poddawana stałemu przeglądowi. Obowiązywanie niniejszej decyzji może zostać przedłużone lub może ona zostać zmieniona, w zależności od przypadku, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.

▼B

Artykuł 14

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.









ZAŁĄCZNIK I

Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7

▼M1







Imię i nazwisko Informacje identyfikacyjne Uzasadnienie Data umieszczenia w wykazie 1. Néstor Luis Reverol Torres Data urodzenia: 28 października 1964 r. Minister spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i pokoju; były generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej. Odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka oraz represje wobec demokratycznej opozycji w Wenezueli, w tym zakaz i tłumienie demonstracji politycznych. 22.1.2018 2. Gustavo Enrique González López Data urodzenia: 2 listopada 1960 r. Szef Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN). Odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka (w tym arbitralne zatrzymania, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury) oraz represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli. 22.1.2018 3. Tibisay Lucena Ramírez Data urodzenia: 26 kwietnia 1959 r. Przewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (Consejo Nacional Electoral – CNE). Jej działania i strategie podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, m.in. poprzez ułatwienie utworzenia Zgromadzenia Konstytucyjnego w związku z tym, że nie zapewniła zachowania bezstronności i niezależności CNE zgodnie z konstytucją Wenezueli. 22.1.2018 4. Antonio José Benavides Torres Data urodzenia: 13 czerwca 1961 r. Szef rządu Okręgu Stołecznego (Distrito Capital). Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do dnia 21 czerwca 2017 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli i jest odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka, których dopuściła się Boliwariańska Gwardia Narodowa będąca pod jego dowództwem. Jego działania i strategie jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dopuszczenie do tego, by Boliwariańska Gwardia Narodowa przewodziła działaniom policyjnym wobec demonstracji politycznych oraz publicznie nawoływała do tego, by sądy wojskowe sprawowały jurysdykcję nad ludnością cywilną, podważają praworządność w Wenezueli. 22.1.2018 5. Maikel José Moreno Pérez Data urodzenia: 12 grudnia 1965 r. Prezes oraz były wiceprezes Sądu Najwyższego Wenezueli (Tribunal Supremo de Justicia). Pełniąc powyższe funkcje, wspiera i ułatwia działania i strategie rządu, które podważają demokrację i praworządność w Wenezueli, i jest odpowiedzialny za działania i oświadczenia, w ramach których uzurpowano sobie uprawnienia Zgromadzenia Narodowego. 22.1.2018 6. Tarek William Saab Halabi Data urodzenia: 10 września 1963 r. Wenezuelski prokurator generalny mianowany przez Zgromadzenie Konstytucyjne. Pełniąc tę funkcję, jak i poprzednie funkcje Rzecznika Praw Obywatelskich i przewodniczącego Republikańskiej Rady Moralnej (CMR), podważa demokrację i praworządność w Wenezueli poprzez publiczne popieranie działań wobec przeciwników rządu oraz popieranie pozbawienia Zgromadzenia Narodowego jego uprawnień. 22.1.2018 ▼M3 7. Diosdado Cabello Rondón Data urodzenia: 15 kwietnia 1963 r. Przewodniczący Zgromadzenia Konstytucyjnego i pierwszy wiceprzewodniczący Zjednoczonej Socjalistycznej Partii Wenezueli (PSUV). Przyczyniał się do podważania demokracji i praworządności w Wenezueli, w tym poprzez wykorzystywanie mediów do publicznego atakowania i zastraszania opozycji politycznej, innych mediów i społeczeństwa obywatelskiego. 22.1.2018 ▼M2 8. Tareck Zaidan El-Aissami Maddah Wiceprezydent ds. gospodarki i minister krajowego przemysłu i produkcji Data urodzenia: 12 listopada 1974 r. Wiceprezydent ds. gospodarki i minister przemysłu krajowego i produkcji. Jako poprzedni wiceprezydent Wenezueli z prawem nadzoru Boliwariańskich Narodowych Służb Wywiadowczych (SEBIN) Maddah odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka popełnione przez tę organizację, w tym za arbitralne zatrzymania, politycznie umotywowane dochodzenia, nieludzkie i poniżające traktowanie oraz tortury. Odpowiada także za popieranie i wdrażanie polityk i działań podważających demokrację i praworządność, w tym za zakaz publicznych demonstracji oraz kierowanie „komórką przeciwzamachową” prezydenta Maduro, której działania wymierzone były w społeczeństwo obywatelskie i opozycję demokratyczną. 25.6.2018 9. Sergio José Rivero Marcano Inspektor generalny Boliwariańskich Narodowych Sił Zbrojnych Data urodzenia: 8 listopada 1964 r. Generalny dowódca Boliwariańskiej Gwardii Narodowej do 16 stycznia 2018 r. Uczestniczył w represjach wobec społeczeństwa obywatelskiego i demokratycznej opozycji w Wenezueli, odpowiada też za poważne naruszenia praw człowieka popełniane przez Boliwariańską Gwardię Narodową pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły oraz arbitralne zatrzymania i znęcanie się nad członkami społeczeństwa obywatelskiego i opozycji. Jego działania i polityki jako generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej, w tym dokonywane przez tę gwardię napaście na członków demokratycznie wybranego Zgromadzenia Narodowego i zastraszanie dziennikarzy donoszących o nieuczciwych wyborach do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli. 25.6.2018 10. Jesús Rafael Suárez Chourio Generalny dowódca armii boliwariańskiej Data urodzenia: 19 lipca 1962 r. Generalny dowódca wenezuelskiej Boliwariańskiej Armii Narodowej i były dowódca wenezuelskiego Kompleksowego Regionu Obrony Strefy Centralnej (REDI Central). Odpowiada za naruszenia praw człowieka dokonane przez siły pod jego dowództwem, w tym za używanie nadmiernej siły i złe traktowanie zatrzymanych. Działał przeciwko opozycji demokratycznej i popierał wykorzystywanie sądów wojskowych do prowadzenia procesów przeciwko cywilnym osobom protestującym. 25.6.2018 11. Iván Hernández Dala Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego Data urodzenia: 18 maja 1966 r. Szef dyrekcji generalnej kontrwywiadu wojskowego (DGCIM) od stycznia 2014 r. i szef gwardii prezydenckiej od września 2015 r. Jako szef DGCIM Iván Hernández Dala odpowiada za poważne naruszenia praw człowieka i represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej popełniane przez członków DGCIM pod jego dowództwem, w tym za nadmierne użycie siły i złe traktowanie zatrzymanych. 25.6.2018 12. Delcy Eloina Rodríguez Gómez Wiceprezydent Boliwariańskiej Republiki Wenezueli Data urodzenia: 18 maja 1969 r. Wiceprezydent Wenezueli, była przewodnicząca nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i była członkini komisji prezydenckiej do nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Jej działania w komisji prezydenckiej, a następnie jako przewodniczącej nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego podważyły demokrację i praworządność w Wenezueli, m.in. poprzez uzurpowanie uprawnień Zgromadzenia Narodowego i wykorzystując je do wymierzania działań w opozycję i do niedopuszczania jej do udziału w procesie politycznym. 25.6.2018 13. Elías José Jaua Milano Minister władzy ludowej na rzecz edukacji Data urodzenia: 16 grudnia 1969 r. Minister władzy ludowej na rzecz edukacji. Były przewodniczący komisji prezydenckiej na rzecz utworzenia nielegalnego Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego. Ze względu na swoją przewodnią rolę w utworzeniu nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli. 25.6.2018 14. Sandra Oblitas Ruzza Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej Data urodzenia: 7 czerwca 1969 r. Wiceprzewodnicząca Krajowej Rady Wyborczej (CNE) i przewodnicząca Komisji Rejestru Wyborców i Rejestru Ludności. Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym. 25.6.2018 15. Freddy Alirio Bernal Rosales Data urodzenia: 16 czerwca 1962 r. Szef Krajowego ośrodka kontroli Komitetu na rzecz miejscowych dostaw i produkcji (CLAP) oraz komisarz generalny SEBIN. Odpowiada za podważanie demokracji przez manipulowanie dystrybucją programów CLAP wśród wyborców. Oprócz tego, jako komisarz generalny SEBIN odpowiada za działania SEBIN obejmujące poważne naruszenia praw człowieka, takie jak arbitralne zatrzymania. 25.6.2018 16. Katherine Nayarith Harrington Padrón Zastępca prokuratora generalnego Data urodzenia: 5 grudnia 1971 r. Zastępca prokuratora generalnego od lipca 2017 r. Powołana na stanowisko zastępcy prokuratora generalnego z naruszeniem konstytucji przez Sąd Najwyższy, nie zaś przez Zgromadzenie Narodowe. Odpowiada za podważanie demokracji i praworządności w Wenezueli, m.in. przez wszczynanie politycznie umotywowanych postępowań karnych i nieprowadzenie dochodzenia w sprawie zarzutów o naruszenia praw człowieka przez reżim Maduro. 25.6.2018 17. Socorro Elizabeth Hernández Hernández Data urodzenia: 11 marca 1952 r. Członkini (szefowa) Krajowej Rady Wyborczej (CNE) oraz członkini Krajowego Zarządu Wyborczego (JNE). Odpowiada za działania CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym ułatwianie za utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym w związku z anulowanymi wyborami prezydenckimi w 2016 r., przełożeniem wyborów gubernatorskich w 2016 r. oraz przemieszczaniem punktów wyborczych z niewielkim wyprzedzeniem przed wyborami gubernatorskimi w 2017 r. 25.6.2018 18. Xavier Antonio Moreno Reyes Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej Sekretarz generalny Krajowej Rady Wyborczej (CNE) Odpowiada za zatwierdzanie decyzji CNE, które podważyły demokrację w Wenezueli, w tym za ułatwianie utworzenia nielegalnego Zgromadzenia Konstytucyjnego i manipulowanie procesem wyborczym. 25.6.2018

▼B









ZAŁĄCZNIK II

Wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w art. 7 ust. 2