2000R2826 — PL — 01.01.2005 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2826/2000

z dnia 19 grudnia 2000 r.

w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ), uwzględniając opinię Komitetu Regionów, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach obowiązujących przepisów sektorowych, Wspólnota może prowadzić promocję produktów rolnych na rynku wewnętrznym w odniesieniu do niektórych produktów rolnych. (2) W związku z perspektywami rozwoju rynku i nabytym doświadczeniem oraz w celu zapewnienia konsumentom pełnej informacji należy stosować zasady kompleksowej i konsekwentnej polityki informacyjnej i promocyjnej na rynku wewnętrznym w odniesieniu do produktów rolnych i metod ich produkcji, a także w sposób zgodny z zasadą subsydiarności w odniesieniu do produktów spożywczych oraz według tych samych zasad w odniesieniu do państw trzecich, jednak bez zachęcania do konsumpcji jakiegokolwiek produktu ze względu na jego określone pochodzenie. (3) Taka polityka będzie korzystnie uzupełniać i wzmagać działanie programów prowadzonych przez Państwa Członkowskie poprzez wzmocnienie wizerunku produktu w oczach konsumentów Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do jakości, wartości odżywczej i bezpieczeństwa środków spożywczych oraz metod produkcji. (4) Należy ustanowić kryteria wyboru danych produktów i sektorów oraz tematów kampanii wspólnotowej. (5) W celu zapewnienia spójności i skuteczności programów, należy określić ogólne podejścia odnośnie do niezbędnych ich elementów dotyczących każdego produktu bądź sektora za pomocą wytycznych. (6) W związku z technicznym rodzajem zadań, jakie mają zostać wykonane, Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się o pomoc do komitetu ekspertów i asystentów technicznych. (7) Należy ustalić zasady finansowania: zgodnie z zasadą ogólną, Wspólnota powinna pokrywać tylko część kosztów tego rodzaju działań, aby organizacje zgłaszające propozycje i Państwa Członkowskie przejmują odpowiedzialność. Jednakże w wyjątkowych wypadkach bardziej odpowiednie może być odstąpienie od żądania wkładu finansowego od zainteresowanych Państw Członkowskich. W przypadku informacji o pewnych programach wspólnotowych w zakresie pochodzenia produktu, produkcji organicznej, logo i etykietowania, jak również symboli graficznych określonych w odnośnym ustawodawstwie, w szczególności w odniesieniu do odległych regionów, podział finansowania między Wspólnotę i Państwa Członkowskie można uzasadnić potrzebą dostarczenia opinii publicznej informacji o tych stosunkowo nowych programach. (8) W celu zapewnienia najwyższej efektywności pod względem kosztów, wdrożenie działań należy powierzyć, poprzez odpowiednie procedury, organom posiadającym niezbędne struktury i doświadczenie. (9) W celu weryfikacji odpowiedniego wprowadzania w życie programów i ich oddziaływania, realizacja programów powinna być starannie monitorowana przez Państwa Członkowskie, a wpływ działań oceniany przez niezależny organ. (10) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 4 ). (11) Wydatki poniesione na finansowanie działań i europejskiej pomocy technicznej należy traktować jako wydatki interwencyjne na mocy art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej ( 5 ). (12) Środki promocyjne przewidziane w sektorowych rozporządzeniach różnią się zasadami ich wykonywania i podlegały częstym zmianom. W związku z czym istnieją trudności w ich stosowaniu. Należy dokonać ich standaryzacji, uproszczenia i zebrać je w jednolitym tekście. Należy więc uchylić zasady i przepisy sektorowe dotyczące promocji. (13) Należy określić środki w okresie przejściowym od przepisów i zasad sektorowych do nowych uzgodnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

1. Wspólnota może finansować w całości lub częściowo działania informacyjne i promocyjne dotyczące produktów rolnych i metod ich produkcji oraz produktów spożywczych, prowadzone na jej terytorium.

2. Działania określone w ust. 1 nie mogą być ukierunkowane na konkretną markę ani zachęcać do konsumpcji produktu ze względu na jego określone pochodzenie. Niniejszy przepis nie wyklucza możliwości podawania pochodzenia produktu objętego działaniami określonymi w art. 2 w przypadku nazw nadawanych na mocy przepisów wspólnotowych.

Artykuł 2

Działania określone w art. 1 obejmują:

a) działania związane z public relations, promocją i reklamą, które w szczególności koncentrują się na istotnych cechach i zaletach wspólnotowych produktów, w szczególności ich jakości i bezpieczeństwie, specyfice metod produkcji, wartości odżywczej i zdrowotnej, etykietowaniu, wysokich standardach ochrony zwierząt i poszanowaniu środowiska;

b) uczestnictwo w pokazach, targach i wystawach o znaczeniu krajowym bądź europejskim mające na celu polepszenie wizerunku produktów wspólnotowych;

▼M1

c) kampanie informacyjne, dotyczące w szczególności systemów wspólnotowych obejmujących chronione nazwy pochodzenia (PDO), chronione oznaczenia geograficzne (PGI), tradycyjne specjalności gwarantowane (GTS) i produkcję ekologiczną, jak również innych systemów wspólnotowych dotyczących standardów jakości i etykietowania produktów rolnych i środków spożywczych, oraz symboli graficznych określonych w odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym, w tym symbol graficzny dla odległych regionów geograficznych;

▼B

d) programy informacyjne dotyczące wspólnotowych systemów odnoszących się do jakości win produkowanych w określonych regionach (win o kontrolowanej jakości, posiadających geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia), win mających oznaczenie geograficzne oraz napojów spirytusowych mających oznaczenie geograficzne lub zastrzeżone tradycyjne oznaczenie;

e) badania mające na celu dokonanie oceny wyników działań informacyjnych i promocyjnych.

Artykuł 3

Sektory i produkty, które mogą zostać objęte programami określonymi w art. 1, ustala się uwzględniając następujące kryteria:

a) celowość zwrócenia uwagi na jakość, typowe cechy, specyfikę metod produkcji, wartość odżywczą i zdrowotną, bezpieczeństwo, ochronę i poszanowanie środowiska danych produktów za pomocą kampanii tematycznych lub ukierunkowanych na określone cele;

b) wprowadzenie w życie systemu etykietowania z informacjami dla konsumenta, a także systemu kontroli i śledzenia miejsca pochodzenia;

c) konieczność rozwiązywania specyficznych lub przejściowych trudności w poszczególnych sektorach;

d) celowość dostarczenia informacji dotyczących programów wspólnotowych PDO/PGI, GTS i programów produkcji ekologicznej;

e) celowość dostarczania informacji o systemach wspólnotowych w zakresie wina o kontrolowanej jakości, posiadającego geograficzne oznaczenie miejsca pochodzenia, wina mającego oznaczenie geograficzne oraz napojów spirytusowych mających oznaczenie geograficzne lub zastrzeżone tradycyjne oznaczenie.

Artykuł 4

1. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13, Komisja sporządza co dwa lata wykaz zadań i produktów określonych w art. 3. W razie konieczności można w międzyczasie dokonać jego zmian według tej samej procedury.

▼M1 —————

▼B

Artykuł 5

1. Dla każdego wyodrębnionego sektora i produktu Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2, strategię określającą wytyczne, z którymi muszą być zgodne propozycje programów informacyjnych i promocyjnych.

▼M1 —————

▼B

3. Wytyczne te podają ogólne dane, odnoszące się w szczególności do:

a) celów i ukierunkowania działań;

b) jednego lub więcej tematów będących podmiotem wybranych środków;

c) rodzaju działań, jakie mają zostać podjęte;

d) okresu obowiązywania programu;

e) orientacyjnego rozdzielenia środków finansowych w rozbiciu na rynki i rodzaj środków działania, sumy dostępnej jako wkład Wspólnoty w program.

▼M1

Artykuł 6

1. W celu przeprowadzenia działań określonych w art. 2 lit. a)–d) oraz zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 5, organizacje zawodowe i/lub międzybranżowe reprezentujące sektor(-y) w jednym lub kilku Państwach Członkowskich lub na poziomie wspólnotowym opracowują propozycje programów promocyjnych i informacyjnych trwających nie dłużej niż trzy lata.

Państwa Członkowskie opracowują specyfikację ustanawiającą warunki i kryteria oceny programów.

2. Zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie bada(-ją) stosowność każdego zaproponowanego programu oraz jego zgodność z przepisami niniejszego rozporządzenia, wytycznymi, o których mowa w art. 5 oraz stosownymi specyfikacjami. Sprawdzają także czy program zapewnia odpowiednią efektywność w stosunku do kosztów.

Po zbadaniu programu lub programów Państwo(-a) Członkowskie opracowuje(-ą) wykaz programów w ramach limitu dostępnych środków i zobowiązuje(-ą) się do wniesienia wkładu w ich finansowanie.

3. Państwo(-a) Członkowskie przesyła(-ją) Komisji wykaz programów oraz ich kopie.

Jeżeli przedstawiony program lub niektóre jego działania, zostaną uznane przez Komisję za niezgodne z przepisami wspólnotowymi lub za niezapewniające odpowiedniej efektywności w stosunku do kosztów, powiadamia ona, w terminie, który zostanie określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2, dane Państwo(-a) Członkowskie o niezakwalifikowaniu całości lub części danego programu. W przypadku przekroczenia tego terminu program uważa się za zakwalifikowany.

Państwo(-a) Członkowskie uwzględnia(-ją) wszelkie uwagi przedstawione przez Komisję oraz przesyłają Komisji programy poddane przeglądowi w porozumieniu z organizacją zgłaszającą propozycje w terminie, który zostanie określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2.

4. Komisja decyduje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2, o tym, które programy zostają przyjęte oraz podejmuje decyzję w sprawie dotyczącej ich budżetów. Pierwszeństwo przyznaje się programom przedstawionym przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie lub przewidującym prowadzenie działań w więcej niż jednym Państwie Członkowskim.

5. Po zaproszeniu do składania konkurencyjnych ofert za pomocą wszelkich odpowiednich środków, organizacje zgłaszające propozycje wybierają organy odpowiedzialne za wdrażanie programu. Jednakże, pod pewnymi warunkami, które mają zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2, organizacja zgłaszająca propozycje może zostać upoważniona do wdrożenia określonych części programu.

6. Zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, Komisja może ustalić minimalne lub/i maksymalne limity rzeczywistych kosztów dla programów przedstawionych na mocy niniejszego artykułu. Te limity kosztów mogą być zróżnicowane w zależności od charakteru danego programu. Kryteria w tym względzie mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.

▼B

Artykuł 7

1. W razie braku programów informacyjnych dotyczących jednego lub więcej działań określonych w art. 2 lit. c) przedstawionych przez organizacje określone w art. 6, każde zainteresowane Państwo Członkowskie opracowuje swoją specyfikację w oparciu o wytyczne ustalone przez Komisję oraz wybiera w drodze publicznego zaproszenia do składania ofert organ wdrażający program, jaki dane Państwo zobowiązuje się współfinansować.

2. Przesyła ono Komisji wybrany program wraz z dołączoną opinią i jej uzasadnieniem na temat stosowności programu oraz jego zgodności, a także zgodności proponowanego organu, z przepisami niniejszego rozporządzenia, oraz na temat jego wartości pieniężnej.

▼M1

3. Do celów zbadania programów przez Komisję, stosuje się art. 6 ust. 3 i 4.

▼M1

4. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 2, Komisja może ustalić minimalne lub/i maksymalne limity faktycznych kosztów dla programów przedstawionych na mocy niniejszego artykułu. Te limity kosztów mogą być zróżnicowane w zależności od charakteru danego programu. Kryteria w tym względzie mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.

Artykuł 7a

Po poinformowaniu Komitetu Zarządzającego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lub, w odpowiednim przypadku, Komitetów Regulacyjnych, o których mowa w rozporządzeniach (EWG) nr 2092/91 ( 6 ), (EWG) nr 2081/92 ( 7 ) lub (EWG) nr 2082/92 ( 8 ), Komisja podejmuje decyzje w sprawie następujących działań:

a) działań określonych w art. 2 lit. e) niniejszego rozporządzenia;

b) działań określonych w art. 2 lit. b)–d) niniejszego rozporządzenia, jeżeli takie działania leżą w interesie całej Wspólnoty lub jeżeli żadne odpowiednie propozycje nie zostały przedstawione w ramach procedur ustanowionych w art. 6 lub 7 niniejszego rozporządzenia.

▼M1

Artykuł 8

Na podstawie otwartego bądź ograniczonego zaproszenia do składania ofert Komisja wybiera:

a) każdą pomoc techniczną potrzebną do oceny zaproponowanych programów, w tym proponowane organy wdrażające;

b) organ lub organy odpowiedzialne za realizację działań określonych w art. 7a;

▼B

Artykuł 9

▼M1

1. Wspólnota finansuje w całości działania określone w art. 7a. Wspólnota finansuje również w całości koszty asystentów ds. technicznych wybranych zgodnie z art. 8 lit. a).

2. Wkład Wspólnoty w finansowanie programów określonych w art. 6 i 7 nie przekracza 50 % kosztów rzeczywistych tych programów. W przypadku programów trwających dwa lub trzy lata wkład w finansowanie w każdym roku wdrażania nie przekracza tego maksymalnego limitu.

3. Organizacje zgłaszające propozycje finansują przynajmniej 20 % kosztów rzeczywistych programów określonych w art. 6, a pozostałą część kosztów ponoszą zainteresowane Państwa Członkowskie, biorąc pod uwagę wkład Wspólnoty określony w ust. 2. Odpowiednie udziały Państw Członkowskich i organizacji zgłaszających propozycje określane są w momencie przedstawienia programu Komisji zgodnie z art. 6 ust. 3. Płatności dokonywane przez Państwa Członkowskie i/lub organizacje zgłaszające propozycje mogą pochodzić z opłat o charakterze parafiskalnym lub wkładów obowiązkowych.

▼B

4. W przypadku działań określonych w art. 7, Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za tę część finansowania, której nie zapewniła Wspólnota.

Wpłaty Państw Członkowskich mogą pochodzić z opłat o charakterze parafiskalnym.

▼M1

5. Artykuły 87–89 Traktatu nie stosują się do wkładów finansowych wnoszonych przez Państwa Członkowskie ani do wkładów finansowych pochodzących z opłat o charakterze parafiskalnym lub wkładów obowiązkowych wnoszonych przez Państwa Członkowskie i/lub organizacje zgłaszające propozycje, na rzecz programów będących przedmiotem wsparcia wspólnotowego w zakresie art. 36 Traktatu oraz tych, które Komisja zdecydowała się przyjąć zgodnie z art. 6 ust. 4 lub art. 7 ust. 3.

▼B

Artykuł 10

1. Organ lub organy, którym powierzono realizację działań określonych w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, muszą posiadać wiedzę fachową na temat danych produktów i rynków oraz posiadać środki niezbędne do jak najbardziej wydajnej realizacji programu z należytym uwzględnieniem europejskiego wymiaru programów.

▼M1

2. Grupa monitorująca, składająca się z przedstawicieli Komisji, zainteresowanych Państw Członkowskich oraz organizacji zgłaszających propozycje, nadzoruje prawidłową realizację programów określonych w art. 6 i 7.

3. Zainteresowane Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za monitorowanie programów określonych w art. 7 oraz za dokonywanie płatności w odniesieniu do tych programów. Państwa Członkowskie zapewniają zgodność z prawem wspólnotowym wszystkich materiałów informacyjnych lub promocyjnych przygotowanych w ramach przyjętego programu.

▼B

Artykuł 11

Finansowanie przez Wspólnotę działań określonych w art. 1 uważa się za zgodne z art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.

Artykuł 12

Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

Artykuł 13

1. Komisję wspomaga Komitet ds. Olejów i Tłuszczów ustanowiony na mocy art. 37 rozporządzenia nr 136/66/EWG ( 9 ) i Komitety Zarządzające ustanowione na mocy odpowiednich artykułów pozostałych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych (zwane dalej „Komitetami”).

2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3. Komitety uchwalają swoje regulaminy wewnętrzne.

▼M1

Artykuł 13a

Przed opracowaniem wykazu określonego w art. 4 lub ustanowieniem wytycznych określonych w art. 5, lub zatwierdzeniem programów określonych w art. 6 i 7, lub podjęciem decyzji w sprawie działań zgodnie z art. 7a, lub podjęciem środków wykonawczych zgodnie z art. 12, Komisja może zasięgnąć opinii:

a) Stałej Grupy ds. Promocji Produktów Rolnych w ramach Komitetu Doradczego ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Produktów Rolnych;

b) technicznych grup roboczych ad hoc składających się z członków Komitetu Zarządzającego określonego w art. 13 ust. 1 i/lub ekspertów posiadających szczególną wiedzę fachową w sprawach promocji i reklamy.

▼M1

Artykuł 14

Przed dniem 31 grudnia 2006 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia wraz z właściwymi wnioskami.

▼B

Artykuł 15

1. Skreśla się następujące przepisy:

a) artykuł 11 rozporządzenia Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów ( 10 );

b) artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi ( 11 );

c) artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzającego szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich ( 12 );

d) artykuł 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1332/92 z dnia 18 maja 1992 r. wprowadzającego szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych ( 13 );

e) artykuł 31 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczącego szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych ( 14 );

f) artykuł 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczącego szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych ( 15 );

g) artykuł 1 akapit drugi tiret drugie i art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron ( 16 );

h) artykuł 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw ( 17 );

i) artykuł 35 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina ( 18 ).

2. Odpowiednio w art. 1 akapit pierwszy i art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 399/94 skreśla się wyrazy „i promocji” oraz „lit. d) i e)”.

3. Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1195/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków na rzecz wzrostu konsumpcji i wykorzystania jabłek ( 19 ), (EWG) nr 1201/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie środków na rzecz wzrostu konsumpcji owoców cytrusowych ( 20 ), (EWG) nr 2067/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie środków promocji i wprowadzania do obrotu wołowiny i cielęciny wysokiej jakości ( 21 ), (EWG) nr 2073/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie promocji spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie i rozszerzenia rynków mleka i przetworów mlecznych ( 22 ), (WE) nr 2275/96 z dnia 22 listopada 1996 r. wprowadzające szczególne środki dla żywych roślin i produktów kwiatowych ( 23 ) oraz (WE) nr 2071/98 z dnia 28 września 1998 r. w sprawie działań promocyjnych dotyczących etykietowania wołowiny i cielęciny ( 24 ) tracą moc.

4. Przepisy, warunki oraz rozporządzenia wyszczególnione w ust. 1 i 2 nadal stosuje się do programów informacyjnych i promocyjnych, co do których decyzje zostały podjęte przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 16

Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 2, środki konieczne do ułatwienia przejścia od przepisów określonych w art. 15 do przepisów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 17

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.