2008R0450 — PL — 19.06.2013 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) (Dz.U. L 145, 4.6.2008, p.1)

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 450/2008

z dnia 23 kwietnia 2008 r.

ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny)







PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26, 95, 133 oraz 135, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 1 ), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ( 2 ), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Podstawą Wspólnoty jest unia celna. W interesie zarówno przedsiębiorców, jak i organów celnych Wspólnoty leży zebranie obowiązujących przepisów prawa celnego we wspólnotowym kodeksie celnym (zwanym dalej „kodeksem”). Kodeks, oparty na założeniach rynku wewnętrznego, powinien zawierać ogólne zasady i procedury, które zapewniają stosowanie środków taryfowych i innych środków wspólnej polityki ustanowionych na szczeblu Wspólnoty, związanych z wymianą towarową pomiędzy Wspólnotą a krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty, z uwzględnieniem wymogów tych wspólnych polityk. Przepisy prawa celnego powinny zostać w większym stopniu dostosowane do przepisów dotyczących poboru należności związanych z przywozem bez zmiany zakresu obowiązujących przepisów podatkowych. (2) Zgodnie z komunikatem Komisji dotyczącym ochrony interesów finansowych Wspólnoty oraz planu działania na lata 2004–2005 właściwe jest ustanowienie odpowiednich ram prawnych w celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty. (3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny ( 3 ) oparte było na integracji procedur celnych stosowanych oddzielnie przez odpowiednie państwa członkowskie w latach 80. Od momentu wejścia w życie rozporządzenie to było wielokrotnie i w znaczący sposób zmieniane, w celu rozwiązania określonych problemów, takich jak ochrona działania w dobrej wierze oraz uwzględnienie wymogów bezpieczeństwa. Konieczne jest wprowadzenie dodatkowych zmian w kodeksie w następstwie istotnych zmian w prawodawstwie, które zaszły w ostatnich latach, zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i międzynarodowym, jak np. wygaśnięcie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, wejście w życie aktów przystąpienia z 2003 r. i 2005 r., czy zmiany wprowadzone w Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego (zwanej dalej „zmienioną konwencją z Kioto”), do której przystąpienie przez Wspólnotę zostało zatwierdzone decyzją Rady 2003/231/WE ( 4 ). Obecnie niezbędne jest usprawnienie procedur celnych oraz uwzględnienie faktu, że dokonywanie zgłoszeń, składanie deklaracji i przetwarzanie danych w formie elektronicznej stało się regułą, a czynienie tego w formie papierowej — wyjątkiem. Z wyżej wymienionych powodów dalsze wprowadzanie zmian do obowiązującego kodeksu nie jest już wystarczające, należy więc dokonać jego gruntownej modyfikacji. (4) Należy zawrzeć w kodeksie ramy prawne stosowania pewnych przepisów prawa celnego do wymiany towarowej pomiędzy częściami obszaru celnego, do których stosuje się dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( 5 ), a częściami tego obszaru, do których nie stosuje się tych przepisów, lub do handlu między częściami obszaru, do których nie stosuje się tych przepisów. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe towary, które są towarami wspólnotowymi, oraz uwzględniając fiskalny charakter środków wchodzących w grę w tym handlu wewnątrzwspólnotowym, uzasadnione jest wprowadzenie — za pośrednictwem środków wykonawczych — odpowiednich uproszczeń formalności celnych, które będą miały zastosowanie do tych towarów. (5) Aby ułatwić legalną wymianę handlową oraz zwalczanie nadużyć, konieczne są proste, szybkie i ujednolicone procedury i postępowanie celne. Należy zatem, zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie prostego, bezpapierowego środowiska dla urzędów celnych i handlu, uprościć przepisy prawa celnego, aby zapewnić wykorzystanie nowoczesnych narzędzi i technologii, w dalszym ciągu wspierać jednolite stosowanie przepisów prawa celnego oraz nowoczesne podejście do kontroli celnych, co przyczyni się do ustanowienia podstawy skutecznych i prostych procedur odprawy celnej. W celu zwiększania konkurencyjności przedsiębiorstw należy łączyć ze sobą lub dostosować procedury celne, a także zmniejszać ich liczbę, pozostawiając tylko te, które są ekonomicznie uzasadnione. (6) W związku z utworzeniem rynku wewnętrznego, zniesieniem barier w handlu międzynarodowym i przeszkód dla inwestycji oraz z rosnącą potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony na zewnętrznych granicach Wspólnoty zakres zadań organów celnych uległ modyfikacji i uzyskały one wiodącą rolę w łańcuchu dostaw, a także — ze względu na swój udział w monitorowaniu i zarządzaniu handlem międzynarodowym — stały się katalizatorem konkurencyjności państw i przedsiębiorstw. Przepisy prawa celnego powinny zatem odzwierciedlać nową rzeczywistość gospodarczą oraz nową rolę i nowe zadania organów celnych. (7) Wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych, jak ustanowiono w przyszłej decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie eliminowania papierowej formy dokumentów w sektorach: ceł i handlu, ma istotne znaczenie dla ułatwienia wymiany handlowej i równocześnie umożliwia zapewnienie skuteczności kontroli celnych, powodując zmniejszenie kosztów przedsiębiorstw oraz poziomu ryzyka dla społeczeństwa. Należy zatem ustanowić w kodeksie ramy prawne umożliwiające wdrożenie tej decyzji, w szczególności zasadę prawną stanowiącą, że wszystkie transakcje celne i handlowe mają być przeprowadzane elektronicznie, a systemy informacyjno-komunikacyjne wykorzystywane w operacjach celnych mają oferować przedsiębiorcom we wszystkich państwach członkowskich takie same możliwości. (8) Takiemu wykorzystaniu technologii informacyjno-komunikacyjnych powinno towarzyszyć zharmonizowane i ujednolicone stosowanie kontroli celnych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia równoważnego poziomu tych kontroli w całej Wspólnocie i po to, aby nie dopuszczać do występowania w różnych wspólnotowych miejscach wejścia i wyjścia zachowań zakłócających konkurencję. (9) Mając na uwadze ułatwienie prowadzenia działalności oraz zapewnienie odpowiedniego poziomu kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych, pożądane jest, by dane przekazywane przez przedsiębiorców były udostępniane — z poszanowaniem odpowiednich przepisów dotyczących ochrony danych — innym organom celnym oraz innym organom zaangażowanym w tę kontrolę, takim jak policja, straż graniczna, organy weterynaryjne i środowiskowe, oraz by kontrole prowadzone przez różne organy zostały zharmonizowane, dzięki czemu dany przedsiębiorca przekazywałby dane tylko raz, a wspomniane organy przeprowadzałyby kontrolę towarów w tym samym czasie i miejscu. (10) W celu ułatwienia prowadzenia niektórych rodzajów działalności gospodarczej, każda osoba powinna nadal mieć prawo do ustanowienia przedstawiciela reprezentującego ją w kontaktach z organami celnymi. Nie powinno być już jednak możliwe ograniczenie tego prawa do przedstawicielstwa na mocy prawa ustanowionego przez jedno z państw członkowskich. Ponadto przedstawiciel celny spełniający kryteria dotyczące przyznawania statusu upoważnionego przedsiębiorcy powinien mieć prawo świadczyć swoje usługi w innym państwie członkowskim niż to, w którym ma siedzibę. (11) Spełniający wymagania i wiarygodni przedsiębiorcy, jako „upoważnieni przedsiębiorcy”, powinni być w stanie w sposób maksymalnie szeroki korzystać z szerokiego zakresu uproszczeń oraz — biorąc pod uwagę kwestie bezpieczeństwa i ochrony — korzystać ze zmniejszonych poziomów kontroli celnych. Mogą oni zatem korzystać ze statusu przedsiębiorcy „upoważnionego do korzystania z uproszczeń celnych” lub ze statusu przedsiębiorcy „upoważnionego do korzystania z ułatwień w zakresie bezpieczeństwa i ochrony”. Mogą uzyskać jeden z tych statusów lub oba. (12) Do wszystkich decyzji a mianowicie aktów urzędowych wydawanych przez organy celne dotyczących przepisów prawa celnego, o skutkach prawnych dla jednej lub kilku osób, w tym wiążących informacji wydanych przez te organy, powinno się stosować jednakowe zasady. Każda z tych decyzji powinna być ważna na całym obszarze Wspólnoty, przy czym należy przewidzieć możliwość ich unieważnienia, zmiany, chyba że postanowiono inaczej, lub cofnięcia jej, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego lub ich interpretacją. (13) Zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, oprócz prawa odwołania się od każdej decyzji organów celnych konieczne jest również zapewnienie każdej osobie prawa do złożenia wyjaśnień, zanim zostanie podjęta decyzja, która byłaby dla niej niekorzystna. (14) Usprawnienie procedur celnych w ramach systemu elektronicznego wymaga podziału odpowiedzialności między organy celne różnych państw członkowskich. Niezbędne jest zastosowanie odpowiedniego poziomu skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji na całym obszarze rynku wewnętrznego. (15) W celu zagwarantowania równowagi pomiędzy spoczywającym na organach celnych obowiązkiem zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego a prawem przedsiębiorców do sprawiedliwego traktowania należy nadać organom celnym szerokie uprawnienia w zakresie kontroli, a przedsiębiorcom zapewnić prawo do odwołania się. (16) W celu ograniczenia ryzyka dla Wspólnoty, jej obywateli i partnerów handlowych, zharmonizowane przeprowadzanie kontroli celnych przez państwa członkowskie powinno odbywać się na podstawie ram wspólnego zarządzania ryzykiem i z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Ustanowienie wspólnych dla wszystkich państw członkowskich ram zarządzania ryzykiem nie powinno uniemożliwiać państwom członkowskim przeprowadzania wyrywkowych kontroli towarów. (17) Konieczne jest ustalenie czynników, na podstawie których określane są należności celne przywozowe lub wywozowe oraz inne środki odnoszące się do wymiany towarowej. Należy również ustanowić przejrzyste przepisy dotyczące wydawania dowodów pochodzenia we Wspólnocie, jeżeli takie są wymogi wymiany towarowej. (18) Aby zapobiec trudnościom w określaniu podstawy prawnej powstania długu celnego, pożądane jest zebranie wszystkich przypadków powstawania długu celnego w przywozie, innych niż wynikające z przedstawienia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do swobodnego obrotu lub do odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem. To samo należy zastosować do przypadków powstawania długu celnego w wywozie. (19) Zważywszy, że nowa rola organów celnych oznacza podział obowiązków i współpracę między wewnętrznymi a granicznymi urzędami celnymi, w większości przypadków dług celny powinien być uznawany za powstały w miejscu, gdzie dłużnik ma swoją siedzibę, ponieważ to urząd celny właściwy dla tego miejsca będzie mógł w najlepszy sposób nadzorować działania osoby, której ta sytuacja dotyczy. (20) Ponadto, zgodnie z postanowieniami zmienionej konwencji z Kioto, należy dążyć do ograniczenia liczby przypadków, w których — w celu ustalenia miejsca powstania długu celnego i odzyskania należności — konieczna jest współpraca administracyjna między państwami członkowskimi. (21) Zastosowanie reguł dotyczących procedur specjalnych powinno umożliwić wykorzystanie jednego zabezpieczenia dla wszystkich rodzajów procedur specjalnych i — ponieważ będzie to zabezpieczenie generalne — objęcie nim wielu transakcji. (22) W celu zapewnienia lepszej ochrony interesów finansowych Wspólnoty i państw członkowskich zabezpieczenie to powinno obejmować towary niezgłoszone lub zgłoszone nieprawidłowo wchodzące w skład przesyłki lub figurujące w zgłoszeniu, w odniesieniu do których zabezpieczenie to zostało złożone. Z tego samego powodu zobowiązanie złożone przez gwaranta powinno obejmować również kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych wynikające z kontroli po zwolnieniu towarów. (23) Aby chronić interesy finansowe Wspólnoty i państw członkowskich oraz zapobiec występowaniu nadużyć, wskazane jest dokonanie ustaleń obejmujących proporcjonalne środki stosowania zabezpieczenia generalnego. Tam, gdzie istnieje zwiększone ryzyko powstania nadużyć, należy zapewnić możliwość wprowadzenia czasowego zakazu stosowania zabezpieczenia generalnego, uwzględniając specyficzną sytuację danych przedsiębiorców. (24) W przypadkach gdy dług celny powstaje w wyniku nieprzestrzegania przepisów prawa celnego, należy uwzględnić istnienie dobrej wiary dłużnika oraz zminimalizować skutki spowodowanego przez niego zaniedbania. (25) Konieczne jest ustanowienie zasady określania statusu celnego towarów wspólnotowych oraz okoliczności prowadzących do utraty takiego statusu, a także zapewnienie podstawy pozwalającej określić przypadki, w których status ten pozostaje niezmieniony podczas czasowego opuszczenia przez towary obszaru celnego Wspólnoty. (26) Należy zapewnić powszechne stosowanie zasady szybkiego zwolnienia towarów, w przypadkach gdy przedsiębiorca z wyprzedzeniem dostarcza oparte na analizie ryzyka informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli dopuszczalności towarów. Kontrole z zakresu polityki podatkowej i handlowej powinny być zasadniczo przeprowadzane przez urząd celny właściwy dla miejsca, w którym znajduje siedziba danego przedsiębiorcy. (27) Przepisy dotyczące zgłoszeń celnych oraz objęcia towarów procedurą celną powinny zostać zmodernizowane i usprawnione; w szczególności powinny one stanowić, że zgłoszenia celne są zasadniczo przedstawiane w formie elektronicznej, oraz przewidywać jeden rodzaj zgłoszenia uproszczonego. (28) Ponieważ zmieniona konwencja z Kioto popiera składanie, rejestrowanie i sprawdzanie zgłoszeń celnych przed przybyciem towarów, a także z uwagi na rozróżnienie miejsca dokonania zgłoszenia od miejsca, w którym towary rzeczywiście się znajdują, należy zapewnić scentralizowaną odprawę celną w miejscu, gdzie przedsiębiorca ma swoją siedzibę. Scentralizowana odprawa celna powinna obejmować ułatwienia polegające na stosowaniu zgłoszeń uproszczonych, odroczeniu daty dokonania pełnego zgłoszenia i wymaganych dokumentów, zgłoszeń okresowych i odroczeń płatności. (29) W celu przyczynienia się do zapewnienia jednakowych warunków konkurencji na całym obszarze Wspólnoty właściwe jest określenie na szczeblu Wspólnoty zasad mających zastosowanie w przypadkach, gdy organy celne dokonują zniszczenia towarów lub dysponują nimi w inny sposób, które to kwestie wymagały uprzednio odpowiednich przepisów prawa krajowego. (30) Należy ustanowić wspólne i proste zasady w odniesieniu do procedur specjalnych (tranzyt, składowanie, szczególne przeznaczenie, przetwarzanie), uzupełnione niewielką ilością zasad w odniesieniu do poszczególnych rodzajów procedur specjalnych, aby ułatwić przedsiębiorcy dokonanie wyboru właściwej procedury, zapobiec występowaniu błędów i ograniczyć liczbę przypadków egzekwowania należności i zwrotów dokonywanych po zwolnieniu. (31) Należy ułatwić wydawanie pozwoleń dla kilku procedur specjalnych objętych jednym zabezpieczeniem w jednym urzędzie celnym kontrolnym; należy także wprowadzić proste zasady odnoszące się do powstającego w tych przypadkach długu celnego. Podstawową zasadą stosowaną w tym przypadku powinno być wycenianie towarów objętych procedurą specjalną lub wytworzonych z nich produktów w chwili powstania długu celnego. W przypadkach gdy jest to ekonomicznie uzasadnione, wycena towarów powinna być również możliwa w chwili obejmowania ich procedurą specjalną. Te same zasady powinny mieć zastosowanie do zwyczajowych zabiegów. (32) Zważywszy na wzmocnione środki bezpieczeństwa, wprowadzone do kodeksu na mocy rozporządzenia (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( 6 ), umieszczanie towarów w wolnych obszarach celnych powinno stać się procedurą celną, a towary powinny podlegać kontroli celnej przy wprowadzeniu oraz ich ewidencji. (33) W związku z tym, że zamiar powrotnego wywozu nie jest już konieczny, procedura uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń powinna zostać połączona z przetwarzaniem pod kontrolą celną, a procedura uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych powinna zostać zlikwidowana. Taka pojedyncza procedura uszlachetniania czynnego powinna obejmować również zniszczenie, z wyjątkiem przypadków, gdy jest ono przeprowadzane przez organy celne lub pod ich dozorem. (34) Środki bezpieczeństwa stosowane w odniesieniu do towarów wspólnotowych wyprowadzanych z obszaru celnego Wspólnoty powinny być także stosowane do powrotnego wywozu towarów niewspólnotowych. Te same podstawowe zasady powinny odnosić się do wszystkich rodzajów towarów z możliwością wprowadzenia wyjątków, gdy zaistnieje taka potrzeba, takich jak dla towarów jedynie przewożonych przez obszar celny Wspólnoty. (35) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 7 ). (36) Właściwe jest zapewnienie przyjęcia odpowiednich środków wykonawczych do niniejszego kodeksu. Środki te należy przyjąć zgodnie z procedurą zarządzania i procedurą regulacyjną, przewidzianymi w art. 4 i 5 decyzji 1999/468/WE. (37) W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia w zakresie określania warunków i kryteriów niezbędnych do skutecznego stosowania niniejszego kodeksu. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia lub uzupełnienie niniejszego rozporządzenia przez dodanie nowych, innych niż istotne elementów, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE. (38) W celu zapewnienia skutecznego procesu decyzyjnego właściwe jest rozpatrywanie zagadnień odnoszących się do wypracowywania stanowiska, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w komitetach, grupach roboczych oraz zespołach utworzonych w ramach lub na mocy umów międzynarodowych dotyczących przepisów prawa celnego. (39) Mając na względzie uproszczenie i zracjonalizowanie przepisów prawa celnego oraz zapewnienie przejrzystości, wiele przepisów znajdujących się obecnie w odrębnych aktach Wspólnoty zostało włączonych do kodeksu. Należy w związku z tym uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2913/92, a także następujące rozporządzenia: rozporządzenie Rady (EWG) nr 3925/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. dotyczące zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty ( 8 ) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie lub sporządzanie we Wspólnocie dowodów pochodzenia i wydawanie pozwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi państwami ( 9 ). (40) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, to jest określenie zasad i procedur mających zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych w celu umożliwienia skutecznego funkcjonowania unii celnej, stanowiącej fundament rynku wewnętrznego, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie i w związku z tym mogą zostać lepiej zrealizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów, a także mając na uwadze, co następuje: PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







SPIS TREŚCI TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE ROZDZIAŁ 1 Zakres zastosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych oraz definicje ROZDZIAŁ 2 Prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego Sekcja 1 Dostarczanie informacji Sekcja 2 Przedstawicielstwo celne Sekcja 3 Upoważniony przedsiębiorca Sekcja 4 Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego Sekcja 5 Sankcje Sekcja 6 Odwołania Sekcja 7 Kontrola towarów Sekcja 8 Przechowywanie dokumentów i innych danych; opłaty i koszty ROZDZIAŁ 3 Przeliczanie waluty i terminy TYTUŁ II ELEMENTY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH STOSOWANE SĄ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWARÓW ROZDZIAŁ 1 Wspólna taryfa celna i klasyfikacja taryfowa towarów ROZDZIAŁ 2 Pochodzenie towarów Sekcja 1 Niepreferencyjne pochodzenie Sekcja 2 Preferencyjne pochodzenie ROZDZIAŁ 3 Wartość celna towarów TYTUŁ III DŁUG CELNY I ZABEZPIECZENIA ROZDZIAŁ 1 Powstanie długu celnego Sekcja 1 Dług celny w przywozie Sekcja 2 Dług celny w wywozie Sekcja 3 Przepisy wspólne dla długów celnych powstałych w przywozie i w wywozie ROZDZIAŁ 2 Zabezpieczenie potencjalnego lub istniejącego długu celnego ROZDZIAŁ 3 Odzyskiwanie i zapłata należności celnych oraz zwrot i umorzenie kwoty należności celnych przywozowychi wywozowych Sekcja 1 Określanie kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, powiadamianie o długu celnym oraz księgowanie Sekcja 2 Uiszczanie kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych Sekcja 3 Zwrot i umorzenie kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych ROZDZIAŁ 4 Wygaśnięcie długu celnego TYTUŁ IV TOWARY WPROWADZANE NA OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY ROZDZIAŁ 1 Przywozowa deklaracja skrócona ROZDZIAŁ 2 Przybycie towarów Sekcja 1 Wprowadzanie towarów na obszar celny Wspólnoty Sekcja 2 Przedstawienie, rozładunek i rewizja towarów Sekcja 3 Formalności po przedstawieniu towarów Sekcja 4 Towary przemieszczane w ramach procedury tranzytu TYTUŁ V PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE STATUSU CELNEGO, OBJĘCIA TOWARÓW PROCEDURĄ CELNĄ, WERYFIKACJI, ZWOLNIENIA I DYSPONOWANIA TOWARAMI ROZDZIAŁ 1 Status celny towarów ROZDZIAŁ 2 Objęcie towarów procedurą celną Sekcja 1 Przepisy ogólne Sekcja 2 Standardowe zgłoszenie celne Sekcja 3 Uproszczone zgłoszenia celne Sekcja 4 Przepisy mające zastosowanie do wszystkich zgłoszeń celnych Sekcja 5 Inne uproszczenia ROZDZIAŁ 3 Weryfikacja i zwolnienie towarów Sekcja 1 Weryfikacja Sekcja 2 Zwolnienie ROZDZIAŁ 4 Dysponowanie towarami TYTUŁ VI DOPUSZCZENIE DO SWOBODNEGO OBROTU ORAZ ZWOLNIENIE Z NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH ROZDZIAŁ 1 Dopuszczenie do swobodnego obrotu ROZDZIAŁ 2 Zwolnienie z należności celnych przywozowych Sekcja 1 Towary powracające Sekcja 2 Produkty rybołówstwa morskiego i produkty pochodzące z morza Sekcja 3 Środki wykonawcze TYTUŁ VII PROCEDURY SPECJALNE ROZDZIAŁ 1 Przepisy ogólne ROZDZIAŁ 2 Tranzyt Sekcja 1 Tranzyt zewnętrzny i wewnętrzny Sekcja 2 Tranzyt wspólnotowy ROZDZIAŁ 3 Składowanie Sekcja 1 Przepisy wspólne Sekcja 2 Czasowe składowanie Sekcja 3 Składowanie celne Sekcja 4 Wolne obszary celne ROZDZIAŁ 4 Szczególne przeznaczenie Sekcja 1 Odprawa czasowa Sekcja 2 Końcowe przeznaczenie ROZDZIAŁ 5 Przetwarzanie Sekcja 1 Przepisy ogólne Sekcja 2 Uszlachetnianie czynne Sekcja 3 Uszlachetnianie bierne TYTUŁ VIII WYPROWADZANIE TOWARÓW Z OBSZARU CELNEGO WSPÓLNOTY ROZDZIAŁ 1 Towary opuszczające obszar celny ROZDZIAŁ 2 Wywóz i powrotny wywóz ROZDZIAŁ 3 Zwolnienie z należności celnych wywozowych TYTUŁ IX KOMITET KODEKSU CELNEGO I PRZEPISY KOŃCOWE ROZDZIAŁ 1 Komitet kodeksu celnego ROZDZIAŁ 2 Przepisy końcowe ZAŁĄCZNIK TABELE ZBIEŻNOŚCI







TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE







ROZDZIAŁ 1

Zakres zastosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych oraz definicje

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy kodeks celny, zwany dalej „kodeksem”, określający ogólne zasady i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wyprowadzanych.

Bez uszczerbku dla prawa międzynarodowego i konwencji międzynarodowych oraz prawodawstwa wspólnotowego w innych dziedzinach, kodeks stosowany jest w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty.

2. Niektóre przepisy prawa celnego mogą mieć zastosowanie poza obszarem celnym Wspólnoty w ramach przepisów regulujących określone dziedziny lub w ramach konwencji międzynarodowych.

3. Niektóre przepisy prawa celnego, w tym przewidziane w nich uproszczenia, stosuje się do wymiany towarowej pomiędzy tymi częściami obszaru celnego Wspólnoty, do których stosuje się przepisy dyrektywy 2006/112/WE, a częściami tego obszaru, do których nie stosuje się tych przepisów, lub do wymiany towarowej pomiędzy częściami obszaru, do których przepisy te nie mają zastosowania.

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, oraz uproszczone formalności dotyczące ich wykonania, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4. Środki te uwzględniają również szczególne okoliczności związane z wymianą towarową z udziałem tylko jednego państwa członkowskiego.

Artykuł 2

Zadania organów celnych

Organy celne są w głównej mierze odpowiedzialne za nadzór nad międzynarodową wymianą handlową Wspólnoty, wspierając w ten sposób sprawiedliwy i swobodny handel, wdrażanie zewnętrznych aspektów rynku wewnętrznego, wspólnej polityki handlowej oraz pozostałych wspólnych polityk Wspólnoty w zakresie wymiany handlowej, a także bezpieczeństwo całego łańcucha dostaw. Organy celne wprowadzają środki mające na celu w szczególności:

a) ochronę interesów finansowych Wspólnoty i jej państw członkowskich;

b) ochronę Wspólnoty przed nieuczciwym i nielegalnym handlem przy równoczesnym wspieraniu legalnej działalności gospodarczej;

c) zapewnianie bezpieczeństwa i ochrony Wspólnoty i jej mieszkańców oraz ochrony środowiska, w stosownych przypadkach w ścisłej współpracy z innymi organami;

d) utrzymanie należytej równowagi pomiędzy kontrolami celnymi a ułatwianiem legalnej wymiany handlowej.

Artykuł 3

Obszar celny

1. Obszar celny Wspólnoty obejmuje następujące terytoria wraz z ich wodami terytorialnymi, wodami wewnętrznymi oraz przestrzenią powietrzną:

— terytorium Królestwa Belgii,

— terytorium Republiki Bułgarii,

— terytorium Republiki Czeskiej,

— terytorium Królestwa Danii, z wyjątkiem Wysp Owczych i Grenlandii,

— terytorium Republiki Federalnej Niemiec, z wyjątkiem wyspy Helgoland i terytorium Büsingen (Traktat z dnia 23 listopada 1964 r. między Republiką Federalną Niemiec a Konfederacją Szwajcarską),

— terytorium Republiki Estońskiej,

— terytorium Irlandii,

— terytorium Republiki Greckiej,

— terytorium Królestwa Hiszpanii, z wyjątkiem Ceuty i Melilli,

— terytorium Republiki Francuskiej, z wyjątkiem Nowej Kaledonii, Majotty, Saint-Pierre i Miquelon, wysp Wallis i Futuna, Polinezji Francuskiej oraz Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych,

— terytorium Republiki Włoskiej, z wyjątkiem gmin Livigno i Campione d’Italia oraz wód krajowych jeziora Lugano znajdujących się pomiędzy nabrzeżem a granicą polityczną strefy położonej pomiędzy Ponte Tresa i Porto Ceresio,

— terytorium Republiki Cypryjskiej, zgodnie z postanowieniami aktu przystąpienia z 2003 r.,

— terytorium Republiki Łotewskiej,

— terytorium Republiki Litewskiej,

— terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga,

— terytorium Republiki Węgierskiej,

— terytorium Malty,

— terytorium Królestwa Niderlandów w Europie,

— terytorium Republiki Austrii,

— terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

— terytorium Republiki Portugalskiej,

— terytorium Rumunii,

— terytorium Republiki Słowenii,

— terytorium Republiki Słowackiej,

— terytorium Republiki Finlandii,

— terytorium Królestwa Szwecji,

— terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Wysp Normandzkich i wyspy Man.

2. Za część obszaru celnego Wspólnoty uznaje się również następujące terytoria, położone poza terytorium państw członkowskich, wraz z ich wodami terytorialnymi, wodami wewnętrznymi oraz przestrzenią powietrzną, uwzględniając konwencje i traktaty, które mają do nich zastosowanie:

a) FRANCJA Terytorium Księstwa Monako określone w Konwencji celnej podpisanej w Paryżu dnia 18 maja 1963 r. (Journal officiel de la République française (Dziennik Urzędowy Republiki Francuskiej) z dnia 27 września 1963 r., s. 8679);

b) CYPR Terytorium suwerennej bazy Zjednoczonego Królestwa w Akrotiri i Dhekelia, określone w Traktacie dotyczącym ustanowienia Republiki Cypryjskiej, podpisanym w Nikozji w dniu 16 sierpnia 1960 r. (United Kingdom Treaty Series No 4 (1961) Cmnd. 1252).

Artykuł 4

Definicje

Do celów niniejszego kodeksu stosuje się następujące definicje:

1) „organy celne” oznaczają administracje celne państw członkowskich odpowiedzialne za stosowanie przepisów prawa celnego oraz wszelkie inne organy upoważnione na mocy prawa krajowego do stosowania niektórych przepisów prawa celnego;

2) „przepisy prawa celnego” oznaczają ogół aktów prawnych obejmujący: a) niniejszy kodeks oraz odnośne przepisy wykonawcze przyjęte na szczeblu wspólnotowym i, w stosownych przypadkach, na szczeblu krajowym; b) wspólną taryfę celną; c) przepisy ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych; d) umowy międzynarodowe zawierające przepisy z zakresu prawa celnego, o ile mają one zastosowanie we Wspólnocie;

3) „kontrole celne” oznaczają określone czynności wykonywane przez organy celne w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów regulujących wprowadzanie, wyprowadzanie, tranzyt, przemieszczanie, składowanie i końcowe przeznaczenie towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a innymi obszarami oraz obecność i przemieszczanie w ramach obszaru celnego towarów niewspólnotowych i towarów objętych procedurą końcowego przeznaczenia;

4) „osoba” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale uznaną — na mocy prawa wspólnotowego lub krajowego — za mającą zdolność do czynności prawnych;

5) „przedsiębiorca” oznacza osobę, która w ramach swojej działalności gospodarczej zajmuje się działaniami objętymi przepisami prawa celnego;

6) „przedstawiciel celny” oznacza każdą osobę ustanowioną przez inną osobę w celu prowadzenia czynności i załatwiania formalności wymaganych przepisami prawa celnego przed organami celnymi;

7) „ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia mającego związek z wprowadzaniem, wyprowadzaniem, tranzytem, przemieszczaniem lub końcowym przeznaczeniem towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a krajami lub terytoriami znajdującymi się poza tym obszarem oraz z obecnością towarów nieposiadających statusu wspólnotowego, które powodowałoby jeden z następujących skutków: a) uniemożliwiałoby prawidłowe stosowanie środków wspólnotowych lub krajowych; b) przynosiłoby szkodę interesom finansowym Wspólnoty i jej państw członkowskich; c) stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony Wspólnoty i jej mieszkańców, dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, dla środowiska lub dla konsumentów;

8) „formalności celne” oznaczają wszystkie operacje, które muszą zostać przeprowadzone przez osoby zainteresowane i przez organy celne w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego;

9) „deklaracja skrócona” (przywozowa deklaracja skrócona i wywozowa deklaracja skrócona) oznacza czynność, przez którą dana osoba powiadamia organy celne — w wymaganej formie i w określony sposób — przed zdarzeniem lub w jego trakcie o zamiarze wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty lub ich wyprowadzenia z tego obszaru;

10) „zgłoszenie celne” oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie;

11) „zgłaszający” oznacza osobę, która składa deklarację skróconą lub powiadomienie o powrotnym wywozie lub dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie jest dokonywane;

12) „procedura celna” oznacza jedną z następujących procedur, którą zgodnie z przepisami niniejszego kodeksu można objąć towary: a) dopuszczenie do swobodnego obrotu; b) procedury specjalne; c) wywóz;

13) „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek uiszczenia stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązującego prawodawstwa celnego;

14) „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny;

15) „należności celne przywozowe” oznaczają należności celne, uiszczane przy przywozie towarów;

16) „należności celne wywozowe” oznaczają należności celne, uiszczane przy wywozie towarów;

17) „status celny” oznacza określenie towaru jako towar wspólnotowy lub niewspólnotowy;

18) „towary wspólnotowe” oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii: a) towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty; towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty nie mają statusu celnego towarów wspólnotowych, jeżeli zostały uzyskane z towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego, składowania, odprawy czasowej lub uszlachetniania czynnego w przypadkach określonych zgodnie z art. 101 ust. 2 lit. c); b) towary przywiezione na obszar celny Wspólnoty z państw lub terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do swobodnego obrotu; c) towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty wyłącznie z towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b);

19) „towary niewspólnotowe” oznaczają towary inne niż te, o których mowa w pkt 18), lub takie, które utraciły status celny towarów wspólnotowych;

20) „zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczną identyfikację ryzyka oraz wdrażanie wszystkich środków niezbędnych do ograniczenia narażenia na takie ryzyko. Obejmuje ono działania, takie jak zbieranie danych i informacji, analiza i ocena ryzyka, zalecanie i podejmowanie działań, a także regularne monitorowanie i przegląd procesu oraz jego wyników w oparciu o międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe źródła i strategie;

21) „zwolnienie towarów” oznacza czynność podjętą przez organy celne, umożliwiającą użycie towarów do celów określonych dla procedury celnej, którą zostały objęte;

22) „dozór celny” oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego i, w stosownych przypadkach, innych przepisów mających zastosowanie do towarów podlegających tym działaniom;

23) „zwrot” oznacza zwrot uiszczonych należności celnych przywozowych lub wywozowych;

24) „umorzenie” oznacza zwolnienie z obowiązku zapłaty należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie zostały uiszczone;

25) „produkty przetworzone” oznaczają towary objęte procedurą przetwarzania, które zostały poddane procesom przetwarzania;

26) „osoba mająca siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty” oznacza: a) w przypadku osoby fizycznej — każdą osobę, której zwyczajowym miejscem pobytu jest obszar celny Wspólnoty; b) w przypadku osoby prawnej lub stowarzyszenia osób — każdą osobę, której siedziba statutowa, siedziba główna lub inna stała siedziba znajduje się na obszarze celnym Wspólnoty;

27) „przedstawienie towarów organom celnym” oznacza powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub zatwierdzonego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych;

28) „posiadacz towarów” oznacza właściciela towarów lub osobę, która posiada podobne prawo do dysponowania tymi towarami lub sprawuje nad nimi fizyczną kontrolę;

29) „osoba uprawniona do korzystania z procedury” oznacza osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego, lub na rzecz której dokonuje się zgłoszenia celnego, lub osobę, na którą przeniesione zostały prawa i obowiązki takiej osoby związane z procedurą celną;

30) „środki polityki handlowej” oznaczają środki pozataryfowe, przyjęte w ramach wspólnej polityki handlowej, w formie wspólnotowych przepisów regulujących międzynarodową wymianę towarową;

31) „procesy przetwarzania” oznaczają jeden z następujących procesów: a) obróbka towarów, w tym montaż, składanie lub instalowanie ich w innych towarach; b) przetwarzanie towarów; c) niszczenie towarów; d) naprawa towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie; e) wykorzystywanie towarów, które nie wchodzą w skład produktów przetworzonych, ale umożliwiają lub ułatwiają ich wytworzenie, nawet jeżeli zostają one całkowicie lub częściowo zużyte w tym procesie („akcesoria produkcyjne”);

32) „współczynnik produktywności” oznacza ilość lub odsetek produktów przetworzonych, uzyskanych w wyniku przetworzenia określonej ilości towarów objętych procedurą przetwarzania;

33) „komunikat” oznacza wymianę informacji w określonym formacie, zawierającą dane przekazane przez jedną osobę, urząd lub organ innej osobie, urzędowi lub organowi przy wykorzystaniu technologii informacyjnych i sieci komputerowych.







ROZDZIAŁ 2

Prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego







Sekcja 1

Dostarczanie informacji

Artykuł 5

Wymiana i przechowywanie danych

1. Wszelka wymagana przepisami prawa celnego wymiana danych, dokumentów towarzyszących, decyzji i powiadomień między organami celnymi oraz między przedsiębiorcami a organami celnymi, jak również wymagane przepisami prawa celnego przechowywanie takich danych odbywa się z wykorzystaniem technik elektronicznego przetwarzania danych.

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające wyjątki od akapitu pierwszego, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

W środkach tych określa się przypadki i warunki, w których zamiast elektronicznej wymiany danych mogą być stosowane transakcje papierowe lub inne, uwzględniając w szczególności:

a) możliwość wystąpienia czasowej awarii systemów teleinformatycznych organu celnego;

b) możliwość wystąpienia czasowej awarii systemów komputerowych przedsiębiorcy;

c) konwencje i umowy międzynarodowe przewidujące zastosowanie dokumentów papierowych;

d) brak bezpośredniego dostępu podróżnych do systemów komputerowych i środków umożliwiających elektroniczne dostarczenie informacji;

e) wymogi praktyczne dotyczące dokonania zgłoszenia ustnie lub w inny sposób.

2. Jeżeli przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające:

a) komunikaty, które mają być przekazywane pomiędzy urzędami celnymi, niezbędne do stosowania przepisów prawa celnego;

b) wspólny zestaw danych oraz format komunikatów przekazywanych na mocy przepisów prawa celnego.

Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), zawierają elementy niezbędne do przeprowadzenia analizy ryzyka oraz do prawidłowego przeprowadzania kontroli celnych, w stosownych przypadkach z zastosowaniem międzynarodowych standardów i praktyk handlowych.

Artykuł 6

Ochrona danych

1. Wszelkie informacje uzyskane przez organy celne podczas wykonywania przez nie swoich obowiązków, mające z natury charakter poufny lub dostarczone na zasadzie poufności, są objęte obowiązkiem tajemnicy zawodowej. Z wyjątkiem sytuacji, o której mowa art. 26 ust. 2, takich informacji właściwe organy nie ujawniają bez wyraźnej zgody osoby lub organu, które je dostarczyły.

Ujawnienie tych informacji bez zgody jest jednak możliwe, w przypadku gdy organy celne są do tego zobowiązane lub upoważnione na mocy obowiązujących przepisów — w szczególności w odniesieniu do ochrony danych — lub w związku z prowadzonym postępowaniem.

2. Przekazywanie danych o charakterze poufnym organom celnym lub innym właściwym organom państw lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty jest dozwolone jedynie w ramach umowy międzynarodowej zapewniającej odpowiedni poziom ochrony danych.

3. Ujawnianie lub przekazywanie informacji odbywa się w pełnej zgodności z obowiązującymi przepisami o ochronie danych.

Artykuł 7

Wymiana dodatkowych informacji między organami celnymi a przedsiębiorcami

1. Organy celne i przedsiębiorcy mogą prowadzić wymianę informacji, które nie są wymagane na mocy przepisów prawa celnego, w szczególności w ramach wzajemnej współpracy mającej na celu identyfikowanie ryzyka i zapobieganie mu. Wymiana ta może odbywać się na podstawie pisemnego uzgodnienia i może obejmować dostęp organów celnych do systemów teleinformatycznych przedsiębiorców.

2. Wszelkie informacje dostarczone przez którąkolwiek ze stron podczas trwania współpracy, o której mowa w ust. 1, mają charakter poufny, chyba że strony postanowią inaczej.

Artykuł 8

Udzielanie informacji przez organy celne

1. Każda osoba może zwrócić się do organów celnych z prośbą o informacje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego. Wniosek taki może zostać odrzucony, jeżeli dotyczy on działalności, która nie wchodzi w zakres faktycznie planowanej międzynarodowej wymiany towarowej.

2. Organy celne prowadzą regularny dialog z przedsiębiorcami oraz innymi organami biorącymi udział w międzynarodowej wymianie towarowej. Wspierają one przejrzystość przez umożliwienie łatwego dostępu, w miarę możliwości bezpłatnie oraz przez Internet, do przepisów prawa celnego, ogólnych zarządzeń administracyjnych oraz formularzy wniosków.

Artykuł 9

Udzielanie informacji organom celnym

1. Na żądanie organów celnych i w określonym terminie każda osoba bezpośrednio lub pośrednio uczestnicząca w wypełnianiu formalności celnych lub w kontrolach celnych dostarcza organom celnym wszelkie wymagane dokumenty i informacje w odpowiedniej formie, jak również udziela im wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia tych formalności lub kontroli.

2. Złożenie deklaracji skróconej lub zgłoszenia celnego lub powiadomienia, lub złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia lub wniosku o innego typu decyzję powoduje, że osoba zainteresowana staje się odpowiedzialna za:

a) prawdziwość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku;

b) autentyczność złożonych lub udostępnionych dokumentów;

c) wypełnianie — w stosownych przypadkach — wszystkich zobowiązań związanych z objęciem odnośnych towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji.

Przepisy akapitu pierwszego mają również zastosowanie do wszelkich innych form przekazywania informacji wymaganych przez organy celne lub dostarczanych organom celnym.

Obowiązkom określonym w akapicie pierwszym podlega również przedstawiciel celny danej osoby, jeżeli składa on zgłoszenie, deklarację lub powiadomienie, przedkłada wniosek lub dostarcza wymaganych informacji.

Artykuł 10

Systemy teleinformatyczne

1. Państwa członkowskie współpracują z Komisją w celu rozwijania, utrzymywania i wykorzystywania teleinformatycznych systemów wymiany informacji pomiędzy urzędami celnymi oraz systemów wspólnej rejestracji i przechowywania danych dotyczących w szczególności:

a) przedsiębiorców pośrednio lub bezpośrednio zaangażowanych w wypełnianie formalności celnych;

b) wniosków i pozwoleń dotyczących procedury celnej lub statusu upoważnionego przedsiębiorcy;

c) wniosków i decyzji szczególnych wydanych zgodnie z art. 20;

d) wspólnego zarządzania ryzykiem, jak określono w art. 25.

2. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające:

a) standardową formę i zawartość danych, które będą rejestrowane;

b) sposób utrzymywania danych przez organy celne państw członkowskich;

c) zasady dostępu do danych dla: (i) przedsiębiorców; (ii) innych właściwych organów;

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.







Sekcja 2

Przedstawicielstwo celne

Artykuł 11

Przedstawiciel celny

1. Każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego.

Przedstawicielstwo to może być bezpośrednie — w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie — w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Przedstawiciel celny musi mieć siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.

2. Państwa członkowskie mogą określić zgodnie z prawem wspólnotowym warunki, na których przedstawiciel celny może świadczyć usługi w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę. Bez uszczerbku dla stosowania mniej rygorystycznych kryteriów przez dane państwo członkowskie, przedstawiciel celny odpowiadający kryteriom ustanowionym w art. 14 lit. a)–d) jest jednak uprawniony do świadczenia takich usług w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma on siedzibę.

3. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające w szczególności:

a) warunki odstąpienia od wymogu, o którym mowa w ust. 1 akapit trzeci;

b) warunki przyznawania i udowadniania uprawnienia, o którym mowa w ust.2;

c) wszelkie dalsze środki w celu wykonania niniejszego artykułu,

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

Artykuł 12

Upoważnienie

1. Podczas kontaktów z organami celnymi przedstawiciel celny zgłasza fakt wykonywania czynności na rzecz osoby reprezentowanej i określa, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie.

Osobę, która nie zgłasza faktu działania w charakterze przedstawiciela celnego lub zgłasza fakt działania w charakterze przedstawiciela, mimo że nie jest do tego upoważniona, uznaje się za działającą we własnym imieniu i na swoją rzecz.

2. Organy celne mogą zażądać od każdej osoby, która oświadcza, że działa w charakterze przedstawiciela celnego, przedstawienia dowodów potwierdzających nadanie upoważnienia przez osobę reprezentowaną.

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające odstępstwa od akapitu pierwszego, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.







Sekcja 3

Upoważniony przedsiębiorca

Artykuł 13

Wniosek i upoważnienie

1. Przedsiębiorca mający siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty i spełniający warunki określone w art. 14 i 15 może wystąpić o przyznanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy.

Status ten przyznawany jest przez organy celne — w stosownych przypadkach po przeprowadzeniu konsultacji z innymi właściwymi organami — i podlega nadzorowi.

2. Status upoważnionego przedsiębiorcy obejmuje dwa rodzaje upoważnienia: przedsiębiorcy upoważnionego do korzystania z uproszczeń celnych i przedsiębiorcy upoważnionego do korzystania z ułatwień w zakresie bezpieczeństwa i ochrony.

Pierwszy rodzaj upoważnienia umożliwia przedsiębiorcom korzystanie z niektórych uproszczeń zgodnie z przepisami prawa celnego. Na mocy upoważnienia drugiego rodzaju jego posiadacz ma prawo do korzystania z ułatwień w zakresie bezpieczeństwa i ochrony.

Można korzystać z obydwu rodzajów upoważnienia jednocześnie.

3. Z zastrzeżeniem przepisów art. 14 i 15 oraz bez uszczerbku dla kontroli celnych, status upoważnionego przedsiębiorcy jest uznawany przez organy celne we wszystkich państwach członkowskich.

4. Po uznaniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy i pod warunkiem spełnienia wymogów związanych z określonym rodzajem uproszczenia przewidzianym w przepisach prawa celnego organy celne zezwalają przedsiębiorcy na korzystanie z tego uproszczenia.

5. Status upoważnionego przedsiębiorcy może zostać zawieszony lub cofnięty na warunkach określonych zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. g).

6. Upoważniony przedsiębiorca powiadamia organy celne o wszelkich czynnikach, które wystąpią po przyznaniu statusu i mogą mieć wpływ na jego utrzymanie lub zakres.

Artykuł 14

Przyznawanie statusu

Kryteria przyznawania statusu upoważnionego przedsiębiorcy są następujące:

a) przestrzeganie wymogów celnych i podatkowych;

b) zadowalający system zarządzania ewidencją handlową oraz — w stosownych przypadkach — transportową, umożliwiający właściwe kontrole celne;

c) udowodniona wypłacalność;

d) zgodnie z art. 13 ust. 2, w przypadkach gdy upoważniony przedsiębiorca pragnie korzystać z uproszczeń przewidzianych zgodnie z przepisami prawa celnego — spełnienie praktycznych standardów w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością;

e) zgodnie z art. 13 ust. 2, w przypadkach gdy upoważniony przedsiębiorca pragnie korzystać z ułatwień w zakresie kontroli celnych dotyczących bezpieczeństwa i ochrony, odpowiednie standardy bezpieczeństwa i ochrony.

Artykuł 15

Środki wykonawcze

1. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające przepisy dotyczące:

a) przyznawania statusu upoważnionego przedsiębiorcy;

b) przypadków, w których dokonuje się przeglądu statusu upoważnionego przedsiębiorcy;

c) udzielania upoważnionym przedsiębiorcom pozwoleń na korzystanie z uproszczeń;

d) wskazania organu celnego właściwego w sprawach przyznawania statusu i udzielania pozwoleń;

e) typu i zakresu ułatwień przyznawanych upoważnionym przedsiębiorcom w zakresie kontroli celnych dotyczących bezpieczeństwa i ochrony;

f) konsultacji z innymi organami celnymi oraz udzielanie im informacji;

g) warunków, w których status upoważnionego przedsiębiorcy może zostać zawieszony lub cofnięty;

h) warunków, w których w odniesieniu do specyficznych kategorii upoważnionych przedsiębiorców można odstąpić od wymogu posiadania siedziby na obszarze celnym Wspólnoty, ze szczególnym uwzględnieniem umów międzynarodowych,

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

2. Środki te uwzględniają:

a) zasady przyjęte zgodnie z art. 25 ust. 3;

b) zawodowy udział w działaniach objętych przepisami prawa celnego;

c) spełnienie praktycznych standardów w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością;

d) posiadanie przez przedsiębiorcę uznawanego na świecie certyfikatu wydanego na podstawie stosownych konwencji międzynarodowych.







Sekcja 4

Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego

Artykuł 16

Przepisy ogólne

1. Jeżeli osoba występuje do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, dostarcza tym organom wszelkich wymaganych informacji, które są im niezbędne do wydania tej decyzji.

Wniosek o wydanie decyzji może również zostać złożony przez większą liczbę osób, a decyzja — dotyczyć tych osób, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach prawa celnego.

2. O ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, decyzja, o której mowa w ust. 1, zostaje wydana, a wnioskodawca powiadomiony o niej niezwłocznie i nie później niż w terminie czterech miesięcy od daty otrzymania przez organy celne wszystkich informacji koniecznych do wydania przez nie takiej decyzji.

Jednakże w przypadku gdy organy celne nie mogą dotrzymać tych terminów, informują o tym wnioskodawcę przed ich upływem, podając przyczyny oraz wskazując nowy termin, który uznają za niezbędny do wydania decyzji w sprawie wniosku.

3. O ile sama decyzja lub przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, decyzja zaczyna obowiązywać z dniem jej doręczenia wnioskodawcy lub z dniem uznania jej za doręczoną. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 24 ust. 2, wydane decyzje wykonywane są przez organy celne począwszy od tego dnia.

4. Przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla osoby lub osób, do których jest skierowana, organy celne powiadamiają zainteresowaną osobę lub osoby o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając tej osobie lub osobom możliwość przedstawienia swojego stanowiska w wyznaczonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia.

Po upływie tego terminu osoba zainteresowana powiadamiana jest w odpowiedniej formie o wydanej decyzji zawierającej uzasadnienie jej wydania. Decyzja zawiera odniesienie do prawa do odwołania przewidzianego w art. 23.

5. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające:

a) przypadki i warunki, w których nie stosuje się ust. 4 akapit pierwszy;

b) termin, o którym mowa w ust. 4 akapit pierwszy,

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

6. Bez uszczerbku dla przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki oraz warunki, w których decyzje stają się nieważne lub tracą moc, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego.

7. Z wyjątkiem przypadków, gdy organ celny działa jako organ sądowy, przepisy ust. 3, 4 i 6 niniejszego artykułu oraz przepisy art. 17, 18 i 19 stosuje się również do decyzji wydawanych przez organy celne bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby, a w szczególności do powiadomień o długu celnym, o których mowa w art. 67 ust. 3.

Artykuł 17

Ważność decyzji w całej Wspólnocie

O ile nie wnioskowano lub nie określono inaczej, decyzje oparte na zastosowaniu przepisów prawa celnego lub z tym związane, wydane przez organy celne, są ważne na całym obszarze celnym Wspólnoty.

Artykuł 18

Unieważnianie korzystnych decyzji

1. Organy celne unieważniają decyzję korzystną dla osoby, do której jest ona skierowana, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) decyzja została wydana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji;

b) wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne;

c) decyzja wydana w przypadku prawidłowych i kompletnych informacji byłaby inna.

2. Osoba, do której skierowana była decyzja, zostaje powiadomiona o jej unieważnieniu.

3. Jeżeli w decyzji wydanej zgodnie z przepisami prawa celnego nie określono inaczej, unieważnienie decyzji zaczyna obowiązywać z dniem, w którym zaczęła obowiązywać pierwotna decyzja.

4. Komisja zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 184 ust. 3, może przyjąć środki w celu wykonania niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do decyzji skierowanych do większej liczby osób.

Artykuł 19

Cofnięcie i zmiana korzystnej decyzji

1. Korzystna decyzja zostaje cofnięta lub zmieniona, jeżeli w przypadkach innych niż określone w art. 18 jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych lub nie są już spełnione.

2. O ile przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, korzystna decyzja skierowana do większej liczby osób może zostać cofnięta wyłącznie w stosunku do osoby, która nie spełnia obowiązku nałożonego na nią na mocy tej decyzji.

3. Osoba, do której skierowana została decyzja, powiadamiana jest o jej cofnięciu lub zmianie.

4. Artykuł 16 ust. 3 dotyczy cofnięcia lub zmiany decyzji.

W wyjątkowych przypadkach, gdy wymaga tego uzasadniony interes osoby, do której decyzja została skierowana, organy celne mogą jednak odroczyć datę, z którą zaczęło obowiązywać cofnięcie lub zmiana decyzji.

5. Komisja zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 184 ust. 3, może przyjąć środki w celu wykonania niniejszego artykułu, w szczególności w odniesieniu do decyzji skierowanych do większej liczby osób.

Artykuł 20

Decyzje w sprawie wiążących informacji

1. Na formalny wniosek organy celne wydają decyzje w sprawie wiążących informacji taryfowych, zwane dalej „decyzjami WIT”, lub decyzje w sprawie wiążących informacji o pochodzeniu, zwane dalej „decyzjami WIP”.

Wniosek taki odrzuca się w następujących okolicznościach:

a) jeżeli wniosek zostaje lub został już złożony w tym samym lub innym urzędzie celnym przez posiadacza lub na rzecz posiadacza decyzji wydanej w odniesieniu do tych samych towarów, a w przypadku decyzji WIP w odniesieniu do tych samych okoliczności decydujących o nabyciu pochodzenia;

b) jeżeli wniosek nie jest związany z planowanym wykorzystaniem decyzji WIT lub WIP ani z planowanym korzystaniem z procedury celnej.

2. Decyzje WIT oraz decyzje WIP są wiążące jedynie w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej lub do określania pochodzenia towarów.

Decyzje te są wiążące dla organów celnych w odniesieniu do posiadacza decyzji jedynie w stosunku do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja zaczęła obowiązywać.

Decyzje te są wiążące dla posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, dopiero ze skutkiem od dnia, w którym decyzja zostanie mu doręczona lub zostanie uznana za doręczoną.

3. Decyzje WIT oraz decyzje WIP są ważne przez okres trzech lat od daty, z którą zaczęła obowiązywać dana decyzja.

4. Do celów stosowania decyzji WIT lub decyzji WIP, w kontekście konkretnej procedury celnej, posiadacz decyzji musi być w stanie udowodnić, że:

a) w przypadku decyzji WIT — zgłoszone towary odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji;

b) w przypadku decyzji WIP — dane towary oraz okoliczności decydujące o nabyciu pochodzenia odpowiadają pod każdym względem towarom i okolicznościom określonym w decyzji.

5. W drodze odstępstwa od przepisów art. 16 ust. 6 oraz art. 18, decyzje WIT oraz decyzje WIP zostają unieważnione, jeżeli opierają się na nieprawidłowych lub niekompletnych danych dostarczonych przez wnioskodawcę.

6. Decyzje WIT oraz decyzje WIP zostają cofnięte zgodnie z art. 16 ust. 6 i art. 19.

Decyzji tych nie można zmieniać.

7. Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1–5 niniejszego artykułu.

8. Bez uszczerbku dla art. 19, środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające:

a) warunki oraz moment utraty ważności decyzji WIT lub decyzji WIP;

b) warunki oraz okres, w którym decyzje, o których mowa w lit. a), mogą być nadal stosowane w odniesieniu do wiążących umów zawartych na ich podstawie przed upływem okresu ważności decyzji;

c) warunki, na jakich Komisja może wydać decyzje nakładające na państwa członkowskie wymóg cofnięcia lub zmiany decyzji w sprawie wiążących informacji, zawierającej odmienne informacje wiążące w porównaniu z innymi decyzjami na ten sam temat,

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

9. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające warunki wydawania innych decyzji w sprawie informacji wiążących, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.







Sekcja 5

Sankcje

Artykuł 21

Stosowanie sankcji

1. Każde państwo członkowskie przewiduje sankcje za nieprzestrzeganie wspólnotowych przepisów prawa celnego. Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2. Stosowane sankcje administracyjne mogą przybrać, między innymi, jedną z następujących form lub obie z nich:

a) kara pieniężna pobierana przez organy celne, w tym, w stosownych przypadkach, ugoda w miejsce sankcji karnej;

b) cofnięcie, zawieszenie lub zmiana wszelkich pozwoleń znajdujących się w posiadaniu osoby zainteresowanej.

3. W terminie sześciu miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, określonej zgodnie z art. 188 ust. 2, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o obowiązujących krajowych przepisach, o których mowa w ust. 1, oraz powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich ich późniejszych zmianach.







Sekcja 6

Odwołania

Artykuł 22

Decyzje podejmowane przez organ sądowy

Przepisów art. 23 i 24 nie stosuje się do odwołań składanych w celu unieważnienia, cofnięcia lub zmiany decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego wydanej przez organ sądowy lub przez organy celne działające jako organ sądowy.

Artykuł 23

Prawo do wniesienia odwołania

1. Każda osoba ma prawo do odwołania się od wydanej przez organy celne decyzji w sprawie stosowania przepisów prawa celnego, dotyczącej jej bezpośrednio i indywidualnie.

Prawo do wniesienia odwołania ma również osoba, która wystąpiła do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji i której wniosek nie został rozpatrzony w terminie określonym w art. 16 ust. 2.

2. Z prawa do odwołania można korzystać w co najmniej dwóch etapach:

a) w pierwszej kolejności — wniesienie odwołania do organów celnych lub organu sądowego lub innego organu wyznaczonego w tym celu przez państwa członkowskie;

b) w dalszej kolejności — odwołanie się do niezależnego organu wyższej instancji, którym może być organ sądowy lub wyspecjalizowany organ równorzędny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w poszczególnych państwach członkowskich.

3. Odwołanie musi zostać złożone w państwie członkowskim, w którym decyzja została wydana lub w którym wystąpiono z wnioskiem o jej wydanie.

4. Państwa członkowskie zapewniają procedury odwoławcze umożliwiające szybkie potwierdzenie lub skorygowanie decyzji wydawanych przez organy celne.

Artykuł 24

Wstrzymanie wykonania

1. Złożenie odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

2. Organy celne wstrzymują jednak wykonanie decyzji w całości lub w części, w przypadku gdy mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, jeżeli zaskarżona decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia, chyba że na podstawie udokumentowanej oceny zostanie stwierdzone, że złożenie takiego zabezpieczenia mogłoby spowodować poważne ekonomiczne lub społeczne trudności dłużnika.

Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, może przyjąć środki w celu wykonania przepisów pierwszego akapitu niniejszego ustępu.







Sekcja 7

Kontrola towarów

Artykuł 25

Kontrole celne

1. Organy celne mogą przeprowadzać wszelkie kontrole celne, które uznają za niezbędne.

Kontrole celne mogą polegać w szczególności na rewizji towarów, pobieraniu próbek, weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu lub deklaracji oraz kontroli posiadania i autentyczności dokumentów, kontroli księgowości i innych danych przedsiębiorców, inspekcji środków transportu, kontroli bagażu i innych towarów przewożonych przez osoby oraz na przeprowadzaniu oficjalnych dochodzeń i innych podobnych działań.

2. Kontrole celne, inne niż kontrole wyrywkowe, opierają się głównie na analizie ryzyka — przeprowadzanej z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w celu identyfikacji i oceny ryzyka oraz podjęcia niezbędnych środków zapobiegawczych — na podstawie kryteriów opracowanych na szczeblu krajowym, wspólnotowym oraz, w stosownych przypadkach, międzynarodowym.

Państwa członkowskie we współpracy z Komisją opracowują, utrzymują i stosują wspólne ramy zarządzania ryzykiem oparte na wymianie pomiędzy administracjami celnymi informacji o ryzyku i analiz oraz na ustaleniu, między innymi, wspólnych kryteriów oceny ryzyka, środków kontroli i priorytetowych obszarów kontroli.

Kontrole oparte na takich informacjach i kryteriach przeprowadzane są bez uszczerbku dla innych kontroli przeprowadzanych zgodnie z ust. 1 i 2 lub zgodnie z innymi obowiązującymi przepisami.

3. Bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki wykonawcze określające:

a) wspólne ramy zarządzania ryzykiem;

b) wspólne kryteria oraz priorytetowe obszary kontroli;

c) informacje o ryzyku oraz wyniki analiz, które mają być wymieniane między administracjami celnymi.

Artykuł 26

Współpraca organów

1. W przypadku gdy w odniesieniu do tych samych towarów właściwe organy przeprowadzają kontrole inne niż kontrole celne, organy celne w ścisłej współpracy z tymi innymi organami dokładają starań, by kontrole te były w miarę możliwości przeprowadzane w tym samym czasie i miejscu, co kontrole celne (system kompleksowej obsługi), przy czym organy celne pełnią rolę koordynatora tych działań.

2. W ramach kontroli, o których mowa w niniejszej sekcji, organy celne i inne właściwe organy mogą, gdy jest to konieczne w celu zminimalizowania ryzyka oraz zwalczania nadużyć, przekazywać sobie nawzajem oraz Komisji otrzymane dane dotyczące wprowadzania, wyprowadzania, tranzytu, przemieszczania, składowania i końcowego przeznaczenia, w tym obrotu pocztowego, towarów przemieszczanych między obszarem celnym Wspólnoty a innymi obszarami oraz obecności i przemieszczania w obszarze celnym towarów niewspólnotowych i towarów objętych procedurą końcowego przeznaczenia, jak również dokonywać wymiany wyników kontroli. Organy celne i Komisja mogą również wymieniać takie dane między sobą w celu zapewnienia jednolitego stosowania wspólnotowych przepisów prawa celnego.

Artykuł 27

Kontrola po zwolnieniu towarów

W celu upewnienia się co do prawidłowości danych zawartych w deklaracji skróconej lub zgłoszeniu celnym, organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą przeprowadzić kontrolę dokumentów i danych związanych z czynnościami dotyczącymi danego towaru lub wcześniejszych lub późniejszych operacji handlowych w odniesieniu do tego towaru. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość.

Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze zawodowym lub innej osoby dysponującej w celach zawodowych tymi dokumentami i danymi.

Artykuł 28

Wewnątrzwspólnotowe rejsy lotnicze i morskie

1. Kontrole celne lub formalności celne stosowane wobec bagażu podręcznego lub rejestrowanego osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy lub przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty przeprowadzane są tylko wtedy, gdy przewidują to przepisy prawa celnego.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla:

a) kontroli bezpieczeństwa;

b) kontroli wynikających z zakazów lub ograniczeń.

3. Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki dotyczące stosowania niniejszego artykułu, określające przypadki oraz warunki stosowania kontroli celnych i formalności celnych w odniesieniu do:

a) bagażu podręcznego i rejestrowanego należącego do: (i) osób odbywających lot statkiem powietrznym wyruszającym z niewspólnotowego portu lotniczego, który po międzylądowaniu we wspólnotowym porcie lotniczym kontynuuje lot do innego wspólnotowego portu lotniczego; (ii) osób odbywających lot statkiem powietrznym, który ląduje we wspólnotowym porcie lotniczym, a następnie kontynuuje lot do niewspólnotowego portu lotniczego; (iii) osób korzystających z przewozu morskiego obsługiwanego przez ten sam statek i obejmującego etapy rozpoczynających się, mających postój lub kończących się w niewspólnotowym porcie lotniczym; (iv) osób na statkach wycieczkowych i turystycznych lub służbowych statkach powietrznych;

b) bagażu podręcznego i rejestrowanego: (i) przybywającego do wspólnotowego portu lotniczego na pokładzie statku powietrznego z niewspólnotowego portu lotniczego i przeniesionego w tym wspólnotowym porcie lotniczym na inny statek powietrzny mający odbyć lot wewnątrzwspólnotowy; (ii) załadowanego we wspólnotowym porcie lotniczym na statek powietrzny mający odbyć lot wewnątrzwspólnotowy, a następnie przeniesionego w innym wspólnotowym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego celem jest niewspólnotowy port lotniczy.







Sekcja 8

Przechowywanie dokumentów i innych danych; opłaty i koszty

Artykuł 29

Przechowywanie dokumentów i innych danych

1. Do celów kontroli celnych osoba zainteresowana przechowuje przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych dokumenty i informacje, o których mowa w art. 9 ust. 1, na dowolnym nośniku dostępnym organom celnym i akceptowanym przez nie.

W przypadku towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu w okolicznościach innych niż określone w akapicie trzecim lub w przypadku towarów zgłoszonych do wywozu termin ten rozpoczyna się z końcem roku, w którym przyjęte zostało zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu lub zgłoszenie wywozowe.

W przypadku towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu bez cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie termin ten rozpoczyna się z końcem roku, w którym towary przestają być objęte dozorem celnym.

W przypadku towarów objętych inną procedurą celną termin ten rozpoczyna się z końcem roku, w którym została zakończona dana procedura celna.

2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 68 ust. 4, w przypadku gdy kontrole celne w zakresie długu celnego wykazują konieczność wprowadzenia korekty odpowiedniego zapisu księgowego, a zainteresowana osoba została o tym powiadomiona, dokumenty oraz informacje przechowuje się przez trzy lata następujące po upływie okresu przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu.

W przypadku złożenia odwołania lub rozpoczęcia postępowania sądowego dokumenty oraz informacje muszą być przechowywane przez okres przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu lub do czasu zakończenia postępowania odwoławczego lub sądowego, w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.

Artykuł 30

Opłaty i koszty

1. Organy celne nie pobierają opłat z tytułu przeprowadzenia kontroli celnych lub innych form stosowania przepisów prawa celnego, jeżeli odbywa się to w godzinach pracy właściwych urzędów celnych.

Organy celne mogą jednak pobierać opłaty lub dochodzić zwrotu kosztów w przypadku świadczenia określonych usług, w szczególności następujących:

a) obecność funkcjonariuszy celnych na wniosek, poza oficjalnymi godzinami urzędowania lub w pomieszczeniach innych niż pomieszczenia celne;

b) analizy lub ekspertyzy dotyczące towarów oraz opłaty pocztowe za zwrot towarów do wnioskodawcy, w szczególności w odniesieniu do decyzji wydanych na mocy art. 20 lub do udzielenia informacji zgodnie z art. 8 ust. 1;

c) kontrola lub pobieranie próbek towarów do celów weryfikacji lub zniszczenie towarów, jeżeli powoduje to koszty inne niż koszty pracy funkcjonariuszy celnych;

d) nadzwyczajne środki kontroli, gdy jest to niezbędne ze względu na rodzaj towaru lub potencjalne ryzyko.

2. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające środki w celu wykonania ust. 1 akapit drugi, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.







ROZDZIAŁ 3

Przeliczanie waluty i terminy

Artykuł 31

Przeliczanie waluty

1. Właściwe organy publikują lub udostępniają w Internecie kurs wymiany walut stosowany w przypadku, gdy wymiana taka jest konieczna z jednego z następujących powodów:

a) jeżeli elementy wykorzystywane do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta państwa członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna;

b) jeżeli w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i kwoty należności celnych przywozowych i wywozowych, w tym wartości progowych we wspólnotowej taryfie celnej, konieczne jest podanie wartości euro w walutach krajowych.

2. Jeżeli przeliczenie waluty jest konieczne z powodów innych niż wymienione w ust. 1, stosowaną w ramach przepisów prawa celnego wartość euro w walutach krajowych określa się co najmniej raz w roku.

3. Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania niniejszego artykułu.

Artykuł 32

Terminy

1. Jeżeli okres, data lub termin określone są w przepisach prawa celnego, okres taki nie może zostać przedłużony lub skrócony, a data lub termin — odroczone lub przyspieszone, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej.

2. Stosuje się zasady dotyczące okresów, dat i terminów, określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów ( 10 ), z wyjątkiem szczególnych przypadków przewidzianych we wspólnotowych przepisach prawa celnego.







TYTUŁ II

ELEMENTY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH STOSOWANE SĄ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWAROWEJ







ROZDZIAŁ 1

Wspólna taryfa celna i klasyfikacja taryfowa towarów

Artykuł 33

Wspólna Taryfa Celna

1. Podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna.

Inne środki, ustanowione w przepisach wspólnotowych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów.

2. Wspólna Taryfa Celna obejmuje:

a) Nomenklaturę Scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( 11 );

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały i która została ustanowiona w przepisach wspólnotowych regulujących określone dziedziny do celów stosowania środków taryfowych związanych z wymianą towarową;

c) stawki celne konwencyjne lub zwykłe autonomiczne, stosowane w odniesieniu do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną;

d) preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub z grupami takich krajów lub terytoriów;

e) preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty lub w odniesieniu do grup takich krajów lub terytoriów;

f) autonomiczne środki przewidujące obniżenie należności celnych lub zwolnienie z należności celnych za niektóre towary;

g) uprzywilejowane traktowanie taryfowe w zakresie środków, o których mowa w lit. c)–f) lub h), z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub końcowe przeznaczenie;

h) inne środki taryfowe przewidziane w przepisach wspólnotowych dotyczących rolnictwa, handlu lub innych dziedzin.

3. Na wniosek zgłaszającego, w przypadku gdy towary spełniają warunki określone w ust. 2 lit. d)–g), stosuje się środki przewidziane w tych przepisach zamiast środków określonych w ust. 2 lit. c). Można je stosować z mocą wsteczną, pod warunkiem że dotrzymane są terminy i warunki przewidziane w odpowiednich środkach lub w niniejszym kodeksie.

4. Jeżeli stosowanie środków, o których mowa w ust. 2 lit. d)–g), lub zwolnienie ze środków, o których mowa w ust. 2 lit. h), jest ograniczone do określonej ilości przywożonych lub wywożonych towarów, stosowanie tych środków lub zwolnienie z nich w przypadku kontyngentów taryfowych ustaje w momencie, gdy zostanie osiągnięta ta określona ilość przywożonych lub wywożonych towarów.

W przypadku plafonów taryfowych stosowanie tych środków ustaje na mocy aktu prawnego Wspólnoty.

5. Komisja zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 184 ust. 3, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów ust. 1 i 4 niniejszego artykułu.

Artykuł 34

Klasyfikacja taryfowa towarów

1. „Klasyfikacja taryfowa” towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze Scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane.

2. „Klasyfikacja taryfowa” towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze Scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami wspólnotowymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane.

3. Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją.







ROZDZIAŁ 2

Pochodzenie towarów







Sekcja 1

Niepreferencyjne pochodzenie

Artykuł 35

Zakres zastosowania

W art. 36, 37 oraz 38 ustanawia się reguły określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów do celów stosowania:

a) Wspólnej Taryfy Celnej z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) i e);

b) środków pozataryfowych ustanowionych w przepisach wspólnotowych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej;

c) innych środków wspólnotowych dotyczących pochodzenia towarów.

Artykuł 36

Nabywanie pochodzenia

1. Towar całkowicie uzyskany w danym kraju lub na danym terytorium uznawany jest za pochodzący z tego kraju lub terytorium.

2. Towar, w którego produkcji bierze udział więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym został poddany ostatniemu istotnemu przetworzeniu.

Artykuł 37

Dowód pochodzenia

1. W przypadku gdy w zgłoszeniu celnym wskazane zostaje pochodzenie zgodnie z przepisami prawa celnego, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego udowodnienia pochodzenia towarów.

2. Niezależnie od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego lub innym prawodawstwem wspólnotowym regulującym określone dziedziny, w przypadku uzasadnionych wątpliwości organy celne mogą zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że wskazane pochodzenie jest zgodnie z regułami określonymi w stosownych przepisach wspólnotowych.

3. Jeżeli takie są wymogi wymiany handlowej, dokument potwierdzający pochodzenie może być wystawiony we Wspólnocie.

Artykuł 38

Środki wykonawcze

Komisja, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki w celu wykonania przepisów art. 36 i 37.







Sekcja 2

Preferencyjne pochodzenie

Artykuł 39

Preferencyjne pochodzenie towarów

1. Aby skorzystać ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) lub e), lub z preferencyjnych środków pozataryfowych, towary muszą spełniać reguły preferencyjnego pochodzenia określone w ust. 2–5 niniejszego artykułu.

2. W przypadku towarów korzystających ze środków preferencyjnych określonych w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub z grupami takich krajów lub terytoriów reguły preferencyjnego pochodzenia ustanowione są w tych umowach.

3. W przypadku towarów korzystających ze środków preferencyjnych przyjętych jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Wspólnoty lub do grup takich krajów lub terytoriów, innych niż określone w ust. 5, Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające reguły preferencyjnego pochodzenia.

4. W przypadku towarów korzystających ze środków preferencyjnych mających zastosowanie w wymianie handlowej między obszarem celnym Wspólnoty a Ceutą i Melillą, określonych w protokole nr 2 do aktu przystąpienia z 1985 r., reguły preferencyjnego pochodzenia przyjmuje się zgodnie z art. 9 tego protokołu.

5. W przypadku towarów korzystających ze środków preferencyjnych wprowadzonych na mocy uzgodnień preferencyjnych przyjętych wobec krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych ze Wspólnotą reguły preferencyjnego pochodzenia przyjmuje się zgodnie z art. 187 Traktatu.

6. Komisja zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki niezbędne do wdrożenia reguł, o których mowa w ust. 2–5 niniejszego artykułu.







ROZDZIAŁ 3

Wartość celna towarów

Artykuł 40

Zakres zastosowania

Do celów stosowania wspólnej taryfy celnej oraz środków pozataryfowych, ustanowionych w przepisach wspólnotowych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 41–43.

Artykuł 41

Metoda ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej

1. Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, skorygowana — w razie potrzeby — zgodnie ze środkami przyjętymi na mocy art. 43.

2. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów.

3. Wartość transakcyjna stosowana jest, pod warunkiem że:

a) dysponowanie towarami lub użytkowanie towarów przez kupującego nie podlega ograniczeniom innym niż: (i) ograniczenia nakładane lub wymagane przez prawo lub przez organy publiczne we Wspólnocie; (ii) ograniczenia dotyczące obszaru geograficznego, na którym towary mogą zostać odsprzedane, (iii) ograniczenia, które nie mają istotnego wpływu na wartość celną towarów;

b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość — w odniesieniu do towarów, których wartość celna jest ustalana — jest niemożliwa do ustalenia;

c) żadna część dochodu z ewentualnej późniejszej odsprzedaży towarów, dysponowania nimi lub ich użytkowania przez kupującego nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie ze środkami przyjętymi na mocy art. 43 może zostać dokonana odpowiednia korekta;

d) kupujący i sprzedający nie są ze sobą powiązani lub powiązanie między nimi nie miało wpływu na cenę.

Artykuł 42

Zastępcze metody ustalania wartości celnej

1. Jeżeli wartość celna towarów nie może zostać ustalona na podstawie art. 41, ustala się ją, stosując kolejno procedury z ust. 2 lit. a)–d) niniejszego artykułu aż do pierwszej litery, na podstawie której możliwe będzie ustalenie wartości celnej towarów.

Na wniosek zgłaszającego kolejność stosowania lit. c) i d) zostaje zmieniona.

2. Zgodnie z ust. 1 wartością celną jest:

a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedawanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywożonych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywożonych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne lub podobne sprzedawane są na obszarze celnym Wspólnoty w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedającymi;

d) wartość kalkulowana.

3. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie ust. 1, ustala się ją na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Wspólnoty z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z następującymi zasadami i przepisami ogólnymi:

a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu;

b) artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu;

c) niniejszego rozdziału.

Artykuł 43

Środki wykonawcze

Komisja, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 184 ust. 2, przyjmuje środki ustanawiające:

a) elementy, które — w celu ustalenia wartości celnej — należy dodać do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, lub które można pominąć;

b) elementy wykorzystywane do ustalania wartości kalkulowanej;

c) metodę ustalania wartości celnej w szczególnych przypadkach oraz w odniesieniu do towarów, dla których po zastosowaniu procedury specjalnej powstaje dług celny;

d) wszelkie inne warunki, przepisy i zasady niezbędne do stosowania art. 41 i 42.







TYTUŁ III

DŁUG CELNY I ZABEZPIECZENIA







ROZDZIAŁ 1

Powstanie długu celnego







Sekcja 1

Dług celny w przywozie

Artykuł 44

Dopuszczenie do swobodnego obrotu i odprawa czasowa

1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia niewspólnotowych towarów podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a) dopuszczenie do swobodnego obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;

b) odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonywane jest zgłoszenie celne.

Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.

Artykuł 45

Przepisy szczególne dotyczące towarów niepochodzących

1. W przypadku zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do towarów niepochodzących użytych do wytwarzania produktów, dla których wystawia się dowód pochodzenia lub sporządza się go w ramach uzgodnień preferencyjnych między Wspólnotą a niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty lub grupami takich krajów lub terytoriów, dług celny w przywozie w odniesieniu do tych towarów niepochodzących powstaje w wyniku przyjęcia powiadomienia o powrotnym wywozie dotyczącego danych produktów.

2. Jeżeli dług celny powstaje zgodnie z ust. 1, kwota należności celnych przywozowych odpowiadająca temu długowi określana jest na warunkach takich samych, jak w przypadku długu celnego, który powstałby w wyniku przyjęcia w tym samym dniu zgłoszenia celnego dotyczącego dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów niepochodzących, użytych do wytworzenia danych produktów, w celu zakończenia procedury uszlachetniania czynnego.

3. Artykuł 44 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. W przypadku towarów niewspólnotowych, o których mowa w art. 179, dłużnikiem jest jednak osoba, która składa powiadomienie o powrotnym wywozie. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz składane jest powiadomienie.

Artykuł 46

Dług celny powstały w wyniku niewypełnienia warunków lub obowiązków

1. Jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w każdym z poniższych przypadków:

a) niewypełnienie jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów niewspólnotowych na obszar celny Wspólnoty, usunięcia ich spod dozoru celnego lub przemieszczania, przetwarzania, składowania, odprawy czasowej takich towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze;

b) niewypełnienie jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących końcowego przeznaczenia towarów na obszarze celnym Wspólnoty;

c) niewypełnienie warunku wymaganego do objęcia towarów niewspólnotowych procedurą celną lub zastosowania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru.

2. Dług celny powstaje z chwilą, gdy:

a) nie zostaje wypełniony lub przestaje być wypełniany obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego;

b) przyjęte zostaje zgłoszenie celne o objęcie towarów procedurą celną, a następnie zostaje stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów nie został faktycznie wypełniony.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), dłużnikiem jest:

a) każda osoba zobowiązana do wypełnienia danych obowiązków;

b) każda osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku;

c) każda osoba, która nabyła lub posiadała towar i która w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że obowiązek wynikający z przepisów prawa celnego nie został wypełniony.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. c), dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wypełnienia warunków wymaganych do objęcia towarów procedurą celną lub dokonania zgłoszenia danych towarów do tej procedury lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów.

W przypadku gdy dokonuje się zgłoszenia celnego dotyczącego jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, lub przekazane zostają organom celnym jakiekolwiek dane wymagane na mocy przepisów prawa celnego, dotyczące warunków obejmowania towarów procedurą celną, w wyniku czego nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, dłużnikiem jest również osoba, która dostarczyła dane wymagane do dokonania zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe.

Artykuł 47

Odliczenie uiszczonej kwoty należności celnych przywozowych

1. Jeżeli dług celny powstaje, zgodnie z art. 46 ust. 1, w odniesieniu do towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na ich końcowe przeznaczenie, kwota należności celnych przywozowych uiszczona przy dopuszczeniu do obrotu jest odliczana od kwoty należności celnych przywozowych odpowiadającej długowi celnemu.

Akapit pierwszy stosuje się odpowiednio w przypadku długu celnego powstałego w odniesieniu do odpadów i pozostałości powstałych przy zniszczeniu takich towarów.

2. Jeżeli dług celny powstaje, zgodnie z art. 46 ust. 1, w odniesieniu do towarów objętych procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, kwota należności celnych przywozowych uiszczona przy częściowym zwolnieniu jest odliczana od kwoty należności celnych przywozowych odpowiadającej długowi celnemu.







Sekcja 2

Dług celny w wywozie

Artykuł 48

Wywóz i uszlachetnianie bierne

1. Dług celny w wywozie powstaje w wyniku objęcia procedurą wywozu lub procedurą uszlachetniania biernego towarów podlegających należnościom celnym wywozowym.

2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.

Jeżeli zgłoszenia celnego dokonuje się na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne wywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do dokonania zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.

Artykuł 49

Dług celny powstały w wyniku niespełnienia warunków lub obowiązków

1. Jeżeli towary podlegają należnościom celnym wywozowym, dług celny w wywozie powstaje w wyniku:

a) niewypełnienia jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wyprowadzenia towarów;

b) niewypełnienia warunków wymaganych do wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych.

2. Dług celny powstaje z chwilą gdy:

a) towary zostaną faktycznie wyprowadzone poza obszar celny Wspólnoty bez zgłoszenia celnego;

b) towary dotrą do miejsca przeznaczenia innego niż to, do którego dopuszczone było ich wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych,

c) w przypadku gdy organy celne nie są w stanie określić chwili, o której mowa w lit. b) — gdy upłynie termin przewidziany na dostarczenie dowodu, że wypełnione zostały warunki uprawniające do zastosowania takiego zwolnienia w odniesieniu do tych towarów.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a), dłużnikiem jest każda z następujących osób:

a) osoba, od której wymagane było wypełnienie danego obowiązku;

b) osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego i która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia danego obowiązku;

c) osoba uczestnicząca w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że nie dokonano zgłoszenia celnego, mimo że należało to zrobić.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wypełnienia warunków wymaganych do wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych wywozowych.







Sekcja 3

Przepisy wspólne dla długów celnych powstałych w przywozie i w wywozie

Artykuł 50

Zakazy i ograniczenia

1. Dług celny w przywozie lub w wywozie powstaje także wtedy, gdy odnosi się do towarów będących przedmiotem jakiegokolwiek rodzaju środków zakazu lub ograniczenia w przywozie lub wywozie.

2. W żadnym z następujących przypadków nie dochodzi jednak do powstania długu celnego:

a) nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty fałszywych środków płatniczych;

b) wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie jest ściśle nadzorowane przez właściwe organy ze względu na ich przeznaczenie do celów leczniczych i naukowych.

3. Do celów sankcji mających zastosowanie do przestępstw lub wykroczeń celnych dług celny uważa się jednak za powstały, w przypadku gdy na mocy prawa państwa członkowskiego należności celne lub istnienie długu celnego stanowią podstawę do określenia sankcji.

Artykuł 51

Kilku dłużników

Jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za całość długu.

Artykuł 52

Ogólne zasady obliczania kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych

1. Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego.

2. W przypadku gdy nie można dokładnie określić chwili powstania długu celnego, za chwilę powstania długu celnego uważa się chwilę, w której organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.

Jeżeli jednak informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają na ustalenie, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez te organy, uznaje się, że dług celny powstał w najwcześniejszej chwili, w której można stwierdzić tę sytuację.

Artykuł 53

Szczególne zasady obliczania kwoty należności celnych przywozowych

1. Jeżeli w odniesieniu do towarów objętych procedurą celną zostały poniesione koszty związane ze składowaniem lub zwyczajowymi zabiegami na obszarze celnym Wspólnoty, kosztów tych lub zwiększenia wartości nie uwzględnia się przy obliczaniu kwoty należności celnych przywozowych, pod warunkiem że zgłaszający przedstawi należytą dokumentację tych kosztów.

Przy obliczaniu kwoty należności celnych przywozowych uwzględnia się jednak wartość celną, ilość, rodzaj oraz pochodzenie wykorzystanych w tych operacjach towarów niewspólnotowych.

2. Jeżeli klasyfikacja taryfowa towarów objętych procedurą celną zmieni się w rezultacie zwyczajowych zabiegów na obszarze celnym Wspólnoty, na wniosek zgłaszającego stosuje się pierwotną klasyfikację taryfową towarów objętych tą procedurą.

3. Jeżeli dług celny powstaje w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, na wniosek zgłaszającego kwotę należności celnych przywozowych odpowiadającą takiemu długowi określa się na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązujących w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów.

4. Jeżeli przepisy prawa celnego przewidują uprzywilejowane traktowanie taryfowe towarów, zwolnienie lub całkowite albo częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych lub wywozowych, zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. d)–g), art. 130–133, art. 171–174 lub zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych ( 12 ), takie uprzywilejowane traktowanie taryfowe lub zwolnienie z należności stosuje się również w przypadkach, w których dług celny powstaje zgodnie z art. 46 lub 49 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że uchybienie, które doprowadziło do powstania długu celnego, nie stanowiło usiłowania popełnienia oszustwa.

Artykuł 54

Środki wykonawcze

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające:

a) zasady obliczania kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych mających zastosowanie do towarów;

b) dalsze szczegółowe zasady dotyczące procedur specjalnych;

c) odstępstwa od art. 52 i 53, w szczególności po to, aby zapobiec obchodzeniu środków taryfowych, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. h),

przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

Artykuł 55

Miejsce powstania długu celnego

1. Dług celny powstaje w miejscu, w którym dokonuje się zgłoszenia celnego lub powiadomienia o powrotnym wywozie, o którym mowa w art. 44, 45 i 48, lub w miejscu, w którym dokonuje się zgłoszenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 110 ust. 3.

We wszystkich pozostałych przypadkach miejscem powstania długu celnego jest miejsce zaistnienia zdarzeń, z których dług ten wynika.

Jeżeli nie można określić tego miejsca, dług celny powstaje w miejscu, w którym organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.

2. Jeżeli towary zostały objęte procedurą celną, która nie została zakończona, a miejsca nie można ustalić zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub trzeci w określonym terminie, dług celny powstaje w miejscu, w którym towary zostały objęte daną procedurą lub wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach tej procedury.

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia przez uzupełnienie go, ustanawiające termin, o którym mowa w pierwszym akapicie niniejszego ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 184 ust. 4.

3. Jeżeli informacje, którymi dysponują organy celne, pozwalają im na stwierdzenie, że dług celny mógł powstać w kilku miejscach, uznaje się, że dług celny powstał w miejscu, w którym powstał on po raz pierwszy.

4. Jeżeli organ celny stwierdzi, że dług celny powstał na mocy art. 46 lub 49 w innym państwie członkowskim, a kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadająca temu długowi jest niższa niż 10 000 EUR, to dług celny uważa się za powstały w państwie członkowskim, w którym stwierdzono jego powstanie.







ROZDZIAŁ 2

Zabezpieczenie potencjalnego lub istniejącego długu celnego

Artykuł 56

Przepisy ogólne

1. Jeżeli nie postanowiono inaczej, niniejszy rozdział stosuje się do zabezpieczenia zarówno długu celnego już powstałego, jak i długu, który może powstać.

2. Organy celne mogą wymagać złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu. W przypadkach przewidzianych w stosownych przepisach wymag