1976L0308 — PL — 01.05.2004 — 007.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B ▼M4 DYREKTYWA RADY z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (76/308/EWG) ▼B (Dz.U. L 073, 19.3.1976, p.18)

zmienione przez:





zmienione przez:









▼B

▼M4

DYREKTYWA RADY

z dnia 15 marca 1976 r.

w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń

(76/308/EWG)

▼B







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r.w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej ( 1 ), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2788/72 ( 2 ), w szczególności jego art. 8 ust. 3, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Zgromadzenia ( 3 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 4 ), a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: obecnie nie jest możliwe wykonanie w jednym Państwie Członkowskim dochodzenia roszczenia, popartego dokumentem sporządzonym przez władze innego Państwa Członkowskiego; fakt, iż przepisy prawa krajowego odnoszące się do dochodzenia roszczeń są stosowane jedynie na obszarze wewnętrznym państw, jest sam w sobie przeszkodą w ustanowieniu i funkcjonowaniu wspólnego rynku; sytuacja ta uniemożliwia pełne i rzetelne stosowanie zasad wspólnotowych, szczególnie w zakresie wspólnej polityki rolnej, oraz ułatwia oszukańcze działania; niezbędne jest zatem przyjęcie wspólnych zasad w sprawie pomocy wzajemnej przy dochodzeniu roszczeń; reguły te muszą być stosowane do dochodzenia roszczeń wynikających z różnych środków, które są częścią systemu całkowitego lub częściowego finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz do dochodzenia opłat rolnych i ceł w rozumieniu art. 2 decyzji 70/243/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie zastąpienia wkładu finansowego Państw Członkowskich zasobami własnymi Wspólnot ( 5 ), oraz w rozumieniu art. 128 Aktu Przystąpienia; muszą one również stosować się do dochodzenia odsetek i kosztów towarzyszących takim roszczeniom; wzajemna pomoc musi składać się z następujących elementów: władza, do której kierowany jest wniosek musi z jednej strony dostarczyć władzy wnioskującej informacje, których władza, do której kierowany jest wniosek, potrzebuje w celu dochodzenia roszczeń powstających w Państwie Członkowskim, w którym posiada ona swoją siedzibę oraz powiadomić dłużnika o wszystkich instrumentach, odnoszących się do takich roszczeń pochodzących od jednego Państwa Członkowskiego, a z drugiej strony musi ona dokonywać dochodzenia, na wniosek władzy wnioskującej, roszczeń powstających w Państwie Członkowskim, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę; te różne formy pomocy muszą być zapewnione przez władzę, do której kierowany jest wniosek zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które regulują takie sprawy w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę; konieczne jest określenie warunków, zgodnie z którymi muszą być opracowywane wnioski wystawiane przez władzę wnioskującą a także muszą zostać zdefiniowane konkretne okoliczności, w których władza, do której kierowany jest wniosek, może odmówić udzielenia pomocy w każdym danym przypadku; kiedy władza, do której kierowany jest wniosek, jest zobowiązana do działania w imieniu władzy wnioskującej o dochodzenie roszczenia, musi ona być w stanie, jeśli przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę na to pozwalają, oraz za zgodą władzy wnioskującej, dać dłużnikowi czas na spłacenie należności albo zezwolić na spłatę tej należności w ratach; jakiekolwiek obciążenia takich ułatwień płatniczych muszą również zostać przekazane do Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca; na uzasadniony wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, musi również być w stanie, na tyle, na ile przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę na to pozwalają, podjąć środki ostrożności w celu zapewnienia dochodzenia roszczeń powstałych we wnioskującym Państwie Członkowskim; takich roszczeń nie można traktować preferencyjnie w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek; możliwe jest, aby w trakcie procedury dochodzenia roszczeń w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, roszczenie albo instrument uprawniający wykonanie dochodzenia w stosunku do niego wydany w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, został zakwestionowany przez osobę zainteresowaną; w takich przypadkach powinno zostać ustanowione, że taka osoba zainteresowana musi wnieść sprawę kwestionującą roszczenie przed właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, oraz że władza, do której kierowany jest wniosek, musi zawiesić wszelkie procedury wykonawcze, które mogłaby już rozpocząć, dopóki wyżej wspomniany organ nie podejmie decyzji; powinno zostać ustanowione, że dokumenty i informacje przekazane w trybie wzajemnej pomocy w sprawie dochodzenia roszczeń nie mogą być użyte do innych celów; niniejsza dyrektywa nie powinna powodować zawężenia wzajemnej pomocy między poszczególnymi Państwami Członkowskimi w ramach dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub ustaleń; konieczne jest zapewnienie sprawnego funkcjonowania wzajemnej pomocy i w tym celu należy ustanowić procedurę wspólnotową dla określania szczegółowych zasad stosowania oraz działania takiej pomocy we właściwym okresie; konieczne jest powołanie komitetu do zorganizowania w tej dziedzinie ścisłej i skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:







Artykuł 1

Niniejsza dyrektywa ustanawia reguły mające być częścią przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich mających na celu zapewnienie dochodzenia roszczeń w każdym Państwie Członkowskim, określonym w art. 2, a które powstają w innym Państwie Członkowskim.

▼M4

Artykuł 2

Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich roszczeń związanych z:

a) refundacjami, interwencjami i innymi środkami stanowiącymi część całościowego lub częściowego systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w tym z sumami do pobrania w związku z tymi działaniami;

b) opłatami i innymi obciążeniami przewidzianymi w ramach wspólnej organizacji rynku dla sektora cukrowego;

c) należnościami przywozowymi;

d) należnościami wywozowymi;

e) podatkiem od wartości dodanej;

f) akcyzą od: — przetworzonego tytoniu, — alkoholu i napojów alkoholowych, — olejów mineralnych;

g) podatkami od dochodu i kapitału;

h) podatkami od składek ubezpieczeniowych;

i) odsetkami, karami i grzywnami administracyjnymi oraz kosztami ubocznymi roszczeń określonych w lit. a)–h), z wyłączeniem wszelkich sankcji o charakterze karnym ustalonych przez prawa obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek.

▼B

Artykuł 3

Dla celów niniejszej dyrektywy:

— „władza wnioskująca” oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, które wystawiają wniosek o udzielenie pomocy dotyczący roszczenia, określonego w art. 2;

— „władza, do której kierowany jest wniosek” oznacza właściwe władze Państwa Członkowskiego, do których skierowany jest wniosek o udzielenie pomocy;

▼M4

— „należności przywozowe” oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym w przywozie oraz opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w przepisach szczególnych mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;

— „należności wywozowe” oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym w wywozie oraz opłaty wywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w przepisach szczególnych mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;

— „podatki od dochodu i kapitału” oznaczają te wymienione w art. 1 ust. 3 dyrektywy 77/799/EWG ( 6 ), rozumianym w połączeniu z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy;

— „podatki od składek ubezpieczeniowych” oznaczają: —



w Austrii: i) Versicherungssteuer ii) Feuerschutzsteuer w Belgii: i) Taxe annuelle sur les contrats d'assurance ii) Jaarlijske taks op de verzekeringscontracten w Niemczech: i) Versicherungssteuer ii) Feuerschutzsteuer w Danii: i) Afgift af lystfartojsforsikringer ii) Afgift af ansvarsforsikringer for motorkoretojer m.v. iii) Stempelafgift af forsikringspraemier w Hiszpanii: Impuesto sobre la prima de seguros w Grecjii: i) Φόρος κύκλου εργασιών (Φ.Κ.Ε) ii) Τέλη Χαρτοσήμου we Francji: Taxe sure les conventions d'assurances w Finlandii: i) Eraista vakuutusmaksuista suoritettava vero/skatt pa vissa forsakringspremier ii) Palosuojelumaksu/brandskyddysavgift we Włoszech: Imposte sulle assicurazioni private ed i contratti vitalizi di cui alla legge 29.10.1967 No 1216 w Irlandii: levy on insurance premiums w Luksemburgu: i) Impot sur les assurances ii) Impot dans l'interet du service d'incendie w Niderlandach: Assurantiebelasting w Portugalii: Imposto de selo sobre os premios de seguros w Szwecji: brak w Zjednoczonym Królestwie: insurance premium tax (IPT). ▼A4 na Malcie: Taxxa fuq Dokumenti u Trasferimenti w Słowenii: (i) davek od prometa zavarovalnih poslov (ii) požarna taksa. ▼M4 — Niniejszą dyrektywę stosuje się również do roszczeń związanych z identycznymi lub analogicznymi podatkami, które uzupełniają lub zastępują podatki od składek ubezpieczeniowych określonych w tiret szóste. Właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają się wzajemnie oraz Komisję o datach wejścia w życie takich podatków.

▼B

Artykuł 4

1. Na wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, dostarcza wszelkie informacje, które mogłyby być użyteczne władzy wnioskującej w dochodzeniu jej roszczenia.

W celu zdobycia tych informacji, władza, do której kierowany jest wniosek, wykorzystuje swoje kompetencje, które posiada na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, stosowanych do dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ta władza ma swoją siedzibę.

2. Wniosek o udzielenie informacji wskazuje ►M4 nazwisko, adres i wszelkie inne istotne informacje dotyczące identyfikacji, do których władza wnioskująca ma normalnie dostęp ◄ osoby, do której informacje się odnoszą, oraz rodzaj i wielkość roszczenia, stanowiącego przedmiot tego wniosku.

3. Władza, do której skierowany jest wniosek, nie jest zobowiązana do dostarczenia informacji:

a) których nie byłaby w stanie zdobyć do celów dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę;

b) które ujawniałyby jakiekolwiek tajemnice handlowe, przemysłowe lub zawodowe; lub

c) ujawnienie których mogłoby prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa, albo być sprzeczne z porządkiem publicznym państwa.

4. Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą o przyczynach udzielenia odmowy na wniosek o udzielenie informacji.

Artykuł 5

1. Władza, do której kierowany jest wniosek, na wniosek władzy wnioskującej, oraz zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi dotyczącymi powiadamiania o podobnych instrumentach lub decyzjach w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę, powiadamia adresata o wszystkich instrumentach i decyzjach, łącznie z tymi natury sądowej, które wydano na terenie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca i które odnoszą się do tego roszczenia i/lub do jego dochodzenia.

2. Wniosek o powiadomienie wskazuje ►M4 nazwisko, adres i wszelkie inne istotne informacje związane z identyfikacją, do których organ wnioskujący ma normalnie dostęp ◄ adresata, naturę i przedmiot instrumentu lub decyzji, o których należy powiadomić, a jeśli to konieczne ►M4 nazwisko, adres i wszelkie inne istotne informacje związane z identyfikacją, do których organ wnioskujący ma normalnie dostęp ◄ dłużnika oraz roszczenie, do którego odnosi się instrument lub decyzja oraz wszelkie inne użyteczne informacje.

3. Władza, do której kierowany jest wniosek, bezzwłocznie informuje władzę wnioskującą o działaniach podjętych w oparciu o jej wniosek o powiadomienie, a w szczególności o dacie, z którą instrument lub decyzja została przekazana do adresata.

Artykuł 6

1. Na wniosek władzy wnioskującej władza, do której kierowany jest wniosek, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi stosującymi się do dochodzenia podobnych roszczeń powstałych w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, dokonuje dochodzenia roszczeń, które są przedmiotem instrumentu umożliwiającego jego wykonanie.

2. W tym celu wszelkie roszczenia w zakresie, których wystawiony został wniosek o dochodzenie są traktowane jako roszczenie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek z wyjątkiem sytuacji, w których stosuje się art. 12.

▼M4

Artykuł 7

1. Do wniosku o windykację roszczenia, który organ wnioskujący kieruje do organu współpracującego, musi być dołączony oficjalny lub uwierzytelniony odpis instrumentu, który pozwala na jego stosowanie, wydanego w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę organ wnioskujący, a także, stosownie do potrzeb, oryginał lub uwierzytelniony odpis innych dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia windykacji.

2. Organ wnioskujący może zwracać się z prośbą o windykację dopiero, gdy:

a) roszczenie i/lub instrument umożliwiający jego stosowanie nie są kwestionowane w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, z wyjątkiem przypadków, gdy stosowany jest art. 12 ust. 2 akapit drugi,

b) zastosowała w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, zastosowała właściwe dostępne procedury windykacji na podstawie instrumentu, określonego w ust. 1, i zastosowane środki nie doprowadzą do pełnego zaspokojenia roszczenia.

3. Wniosek o windykację zawiera:

a) nazwisko, adres i wszelkie inne istotne informacje dotyczące identyfikacji danej osoby i/lub strony trzeciej będącej w posiadaniu jej aktywów;

b) nazwę, adres i wszelkie inne istotne informacje dotyczące identyfikacji organu wnioskującego;

c) odniesienie do instrumentu umożliwiającego jego stosowanie wydanego przez Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę organ wnioskujący;

d) charakter i kwotę roszczenia, w tym kwotę zasadniczą, odsetki i wszelkie inne kary, grzywny i należne koszty określone w walutach Państw Członkowskich, w których siedziby mają oba organy;

e) datę powiadomienia o instrumencie adresata przez organ wnioskujący i/lub przez organ współpracujący;

f) datę, od której, oraz okres, w jakim stosowanie jest możliwe zgodnie z prawem obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ wnioskujący;

g) wszelkie inne istotne informacje.

4. Wniosek o windykację zawiera również oświadczenie organu wnioskującego potwierdzające, że warunki wymienione w ust. 2 zostały spełnione.

5. Gdy tylko organ wnioskujący otrzyma jakiekolwiek istotne informacje dotyczące sprawy, które dawałyby podstawy do wystawienia wniosku o windykację, przekazuje on te informacje do organu współpracującego.

Artykuł 8

1. Instrument umożliwiający egzekucję roszczenia jest bezpośrednio uznany i automatycznie potraktowany jako instrument umożliwiający wykonanie roszczenia Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący.

2. Bez względu na akapit pierwszy, instrument umożliwiający egzekucję roszczenia może, o ile to właściwe i zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący, zostać przyjęty jako lub uznany za instrument upoważniający do egzekucji na terytorium tego Państwa Członkowskiego albo też uzupełniony lub zastąpiony takim instrumentem.

W terminie trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku o windykację Państwa Członkowskie podejmują starania w celu dopełnienia takiego przyjęcia, uzupełnienia lub zastąpienia, z wyjątkiem przypadków, gdy stosuje się akapit trzeci. Nie można go odrzucić, jeśli instrument zezwalający na egzekucję jest prawidłowo sporządzony. Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o powodach przedłużenia trzymiesięcznego terminu.

Jeżeli którakolwiek z tych formalności spowoduje zakwestionowanie roszczenia i/lub instrumentu umożliwiającego egzekucję wydanego przez organ wnioskujący, stosuje się art. 12.

Artykuł 9

1. Roszczenia są zwracane w walucie Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę organ współpracujący. Cała kwota roszczenia, która podlega windykacji przez organ współpracujący, zostaje przez niego przekazana organowi wnioskującemu.

2. Organ współpracujący może, w przypadku gdy przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę, na to pozwalają i po konsultacji z organem wnioskującym, odroczyć dłużnikowi zapłatę lub zezwolić na zapłacenie należności w ratach. Jakiekolwiek odsetki pobrane przez organ współpracujący w zakresie takiego odroczenia spłaty są również przekazywane Państwu Członkowskiemu, w którym siedzibę ma organ wnioskujący.

Od daty, z którą instrument umożliwiający egzekucję należności został bezpośrednio uznany lub przyjęty, uznany, uzupełniony lub zastąpiony zgodnie z art. 8, naliczane są odsetki za zwłokę w płatności zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym mieści się organ współpracujący, które również zostają przekazane Państwu Członkowskiemu, w którym mieści się organ wnioskujący.

Artykuł 10

Niezależnie od przepisów art. 6 ust. 2, roszczenia, które podlegają windykacji, nie muszą koniecznie korzystać z przywilejów przyznawanych podobnym roszczeniom w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący.

▼B

Artykuł 11

Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą niezwłocznie po podjęciu działań w celu dochodzenia.

Artykuł 12

1. Jeżeli w trybie procedury dochodzenia roszczeń, roszczenie i/lub instrument umożliwiający jego wykonanie wydane w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca są zakwestionowane przez zainteresowaną stronę, strona ta wnosi sprawę do właściwego organu Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, zgodnie z obowiązującymi tam prawami. O tych działaniach władza wnioskująca powiadamia władzę, do której kierowany jest wniosek. Strona zainteresowana może również powiadomić o tych działaniach władzę, do której kierowany jest wniosek.

2. Gdy tylko władza, do której kierowany jest wniosek, otrzyma powiadomienie, określone w ust. 1 albo od władzy wnioskującej, albo od strony zainteresowanej, zawiesza procedurę wykonania do momentu decyzji właściwego organu w tej sprawie ►M4 , chyba że organ wnioskujący żąda inaczej zgodnie z akapitem drugim ◄ . W przypadku gdy władza, do której kierowany jest wniosek, uważa to za konieczne i z zastrzeżeniem przepisów art. 13, władza, do której kierowany jest wniosek, może podjąć środki ostrożności w celu zagwarantowania dochodzenia w takim zakresie, w jakim przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę, pozwalają na takie działania w przypadkach podobnych roszczeń.

▼M4

Bez względu na ust. 2 akapit pierwszy, organ wnioskujący może zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę, zwrócić się do organu współpracującego o windykację kwestionowanego roszczenia, o ile odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący, zezwalają na takie działanie. Jeżeli wynik sporu będzie następnie korzystny dla dłużnika, organ wnioskujący jest zobowiązany do zwrotu wszelkich odzyskanych sum, wraz z należnym odszkodowaniem, zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący.

▼B

3. W przypadku gdy kwestionuje się środki wykonania dochodzenia roszczeń stosowane w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza, do której kierowany jest wniosek, sprawa zostaje wniesiona do właściwego organu tego Państwa Członkowskiego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

4. W przypadku gdy właściwym organem, do którego wniesiona została sprawa zgodnie z przepisami ust. 1 jest trybunał sądowy lub administracyjny, decyzja tego trybunału, o ile jest ona korzystna dla władzy wnioskującej i umożliwia dochodzenie roszczenia w Państwie Członkowskim, w którym władza wnioskująca ma swoją siedzibę, stanowi „instrument umożliwiający wykonanie” w rozumieniu art. 6–8, a dochodzenie roszczenia następuje dalej na podstawie tej decyzji.

Artykuł 13

Na uzasadniony wniosek władzy wnioskującej, władza, do której kierowany jest wniosek, podejmuje środki ostrożności, aby zapewnić dochodzenie roszczenia w takim zakresie, w jakim pozwalają na to przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym władza, do której kierowany jest wniosek, ma swoją siedzibę.

W celu nadania mocy prawnej przepisom akapitu pierwszego, art. 6, art. 7 ust. 1, 3 oraz 5, art. 8, 11, 12 oraz 14 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 14

▼M4

Organ współpracujący nie jest zobowiązany:

a) do udzielenia pomocy, przewidzianej w art. 6—13, jeżeli windykacja roszczenia, z powodu sytuacji dłużnika, spowodowałoby poważne trudności gospodarcze lub społeczne w Państwie Członkowskim, w którym organ ten ma siedzibę, o ile przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne obowiązujące w tym Państwie pozwalają na takie działanie przy podobnych roszczeniach krajowych;

b) do udzielenia pomocy, przewidzianej w art. 4—13, jeżeli pierwotny wniosek zgodny z art. 4, 5 lub 6 odnosi się do roszczeń starszych niż pięcioletnie, licząc od momentu, gdy instrument umożliwiający windykację roszczenia został ustanowiony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym siedzibę ma organ wnioskujący, do daty wniosku. W przypadku gdy roszczenie lub instrument są kwestionowane, okres rozpoczyna się od momentu, gdy Państwo organu wnioskującego ustali, że roszczenie lub nakaz egzekucyjny umożliwiający windykację nie może być już podważany.

▼B

Władza, do której kierowany jest wniosek, informuje władzę wnioskującą o powodach udzielenia odmowy na wniosek o udzielenie pomocy. Tak uzasadniona odmowa zostaje również przekazana Komisji.

Artykuł 15

1. Kwestie dotyczące okresów ograniczeń są regulowane wyłącznie ustawodawstwem obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca.

2. Kolejne czynności podjęte przez władzę, do której kierowany jest wniosek w celu dochodzenia roszczenia stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które w przypadku podjęcia ich przez władzę wnioskującą, miałyby skutek zawieszający lub przerywający okres przedawnienia według przepisów ustawowych obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę władza wnioskująca, uważa się za podjęte w tym ostatnim, jeśli chodzi o skutek.

Artykuł 16

Dokumenty i informacje przesłane do władzy, do której kierowany jest wniosek na mocy niniejszej dyrektywy mogą być przekazane do wiadomości jedynie:

a) osobie wymienionej we wniosku o udzielenie pomocy;

b) osobom i władzom odpowiedzialnym za dochodzenie roszczeń i wyłącznie w tym celu;

c) organom sądowym rozpatrującym sprawy dotyczące dochodzenia roszczeń.

Artykuł 17

Wnioskom o udzielenie pomocy ►M4 instrument umożliwiający egzekucję oraz inne istotne dokumenty ◄ towarzyszą tłumaczenia w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym władza, do której kierowany jest wniosek ma swoją siedzibę, z zastrzeżeniem prawa tej władzy do odrzucenia przedstawionego jej tłumaczenia.

▼M4

Artykuł 18

1. Organ współpracujący odzyskuje od danych osób i zachowuje wszelkie związane z windykacją koszty, które ponosi, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę, stosującymi się do podobnych roszczeń.

2. Państwo Członkowskie powstrzymuje się od wszelkich wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów wynikających z wzajemnej pomocy, którą Państwa świadczą sobie nawzajem na mocy niniejszej dyrektywy.

3. W przypadku gdy windykacja stwarza specyficzne problemy, dotyczy bardzo dużej kwoty kosztów lub wiąże się ze zwalczaniem zorganizowanej przestępczości, organ wnioskujący i organ współpracujący mogą uzgodnić zwrot odpowiedni do danego przypadku.

4. Państwo Członkowskie, w którym ma swoją siedzibę organ wnioskujący pozostaje zobowiązane wobec Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę organ współpracujący do zwrotu kosztów poniesionych w wyniku działań, które okażą się nieuzasadnione, o ile dotyczy to albo istoty roszczenia, albo ważności instrumentu wydanego przez organ wnioskujący.

▼B

Artykuł 19

Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie wykaz władz upoważnionych do wystawiania lub otrzymywania wniosków o udzielenie pomocy.

▼M4

Artykuł 20

1. Komisji wspierana jest przez Komitet ds. Windykacji (zwany dalej „Komitetem”), składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.

2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.

▼B

Artykuł 21

Komitet może rozpatrywać jakąkolwiek inną sprawę przedstawioną przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.

▼M4

Artykuł 22

Szczegółowe zasady wykonania art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 7, 8, 9, 11, art. 12 ust. 1 i 2, art. 14, art. 18 ust. 3 i art. 25 oraz zasady wymiany, transferu odzyskanych sum oraz ustalenia minimalnego progu roszczeń, który może stanowić podstawę do wniosku o udzielenie pomocy, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.

▼B

Artykuł 23

Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla pomocy, jaką sobie wzajemnie świadczą Państwa Członkowskie teraz lub w przyszłości, w ramach jakichkolwiek umów lub porozumień, łącznie z tymi o powiadomieniach o aktach prawnych lub pozaprawnych.

Artykuł 24

Państwa Członkowskie wprowadzą w życie środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1978 r.

Artykuł 25

Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o środkach, które przyjęło w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy. Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.

▼M4

Każde Państwo Członkowskie corocznie powiadamia Komisję o liczbie wniosków o informacje, powiadomienie i windykację złożonych i otrzymanych każdego roku, o kwocie wchodzących w grę roszczeń i odzyskanych kwotach. Komisja co dwa lata przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykorzystania tych rozwiązań i osiągniętych wyników.

▼B

Artykuł 26

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.