02019R2033 — PL — 05.12.2019 — 000.003

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

►B ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 314 z 5.12.2019, s. 1)





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/2033

z dnia 27 listopada 2019 r.

w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 806/2014

(Tekst mający znaczenie dla EOG)







CZĘŚĆ PIERWSZA

PRZEPISY OGÓLNE







TYTUŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolite wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie i podlegają nadzorowi na podstawie dyrektywy 2014/65/UE i które objęte są nadzorem w zakresie zgodności z wymogami ostrożnościowymi na podstawie dyrektywy (UE) 2019/2034, w odniesieniu do: a) wymogów w zakresie funduszy własnych odnoszących się do wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka dla firmy, ryzyka dla klienta i ryzyka dla rynku; b) wymogów ograniczających ryzyko koncentracji; c) wymogów dotyczących płynności odnoszących się do wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka utraty płynności; d) wymogów dotyczących sprawozdawczości w odniesieniu do lit. a), b) i c); e) wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 firma inwestycyjna, która uzyskała zezwolenie i podlega nadzorowi na mocy dyrektywy 2014/65/UE i która prowadzi którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, stosuje wymogi rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy przedsiębiorstwo nie jest podmiotem prowadzącym handel towarami i uprawnieniami do emisji, przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania ani zakładem ubezpieczeń, oraz zastosowanie ma którykolwiek z następujących warunków: a) całkowita wartość skonsolidowanych aktywów firmy inwestycyjnej jest równa lub przekracza kwotę 15 mld EUR, obliczoną jako średnia z poprzednich 12 miesięcy z wyłączeniem wartości poszczególnych aktywów wszelkich jednostek zależnych mających siedzibę poza Unią prowadzących którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w niniejszym akapicie; b) całkowita wartość skonsolidowanych aktywów firmy inwestycyjnej jest niższa niż 15 mld EUR, a firma inwestycyjna jest częścią grupy, w której całkowita wartość skonsolidowanych aktywów wszystkich jednostek w grupie, które indywidualnie posiadają całkowite aktywa poniżej 15 mld EUR i które prowadzą którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, jest równa lub przekracza kwotę 15 mld EUR, obliczone jako średnia z poprzednich 12 miesięcy z wyłączeniem wartości poszczególnych aktywów wszelkich jednostek zależnych mających siedzibę poza Unią i prowadzących którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w niniejszym akapicie; lub c) firma inwestycyjna podlega decyzji właściwego organu zgodnie z art. 5 dyrektywy (UE) 2019/2034.

Firmy inwestycyjne, o których mowa w niniejszym ustępie, są nadzorowane pod względem zgodności z wymogami ostrożnościowymi na mocy tytułów VII i VIII dyrektywy 2013/36/UE, w tym do celów ustalenia organu sprawującego nadzór na zasadzie skonsolidowanej w przypadku gdy takie firmy inwestycyjne należą do grupy firm inwestycyjnych zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 pkt 25 niniejszego rozporządzenia.

3. Odstępstwo przewidziane w ust. 2 nie ma zastosowania w przypadku gdy firma inwestycyjna nie osiąga już żadnego z progów określonych w tym ustępie, obliczonych w okresie 12 kolejnych miesięcy, lub gdy zadecyduje tak właściwy organ zgodnie z art. 5 dyrektywy (UE) 2019/2034. Firma inwestycyjna bez zbędnej zwłoki powiadamia właściwy organ o każdym przekroczeniu progu w tym okresie.

4. Firmy inwestycyjne spełniające warunki określone w ust. 2 w dalszym ciągu podlegają wymogom art. 55 i 59.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy mogą zezwolić firmie inwestycyjnej, która uzyskała zezwolenie i podlega nadzorowi na mocy dyrektywy 2014/65/UE i która prowadzi którykolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, na stosowanie wymogów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: a) firma inwestycyjna jest jednostką zależną i jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej razem z instytucją kredytową, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej zgodnie z przepisami części pierwszej tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) w stosownych przypadkach firma inwestycyjna powiadamia właściwy organ na mocy niniejszego rozporządzenia oraz organ sprawujący nadzór na zasadzie skonsolidowanej; c) właściwy organ jest przekonany, że stosowanie wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 na zasadzie indywidualnej względem firmy inwestycyjnej i na zasadzie skonsolidowanej względem grupy, stosownie do przypadku, jest należyte z ostrożnościowego punktu widzenia, nie powoduje obniżenia wymogów w zakresie funduszy własnych dla firmy inwestycyjnej na mocy niniejszego rozporządzenia i nie jest podejmowane do celów arbitrażu regulacyjnego.

Właściwe organy informują firmę inwestycyjną o decyzji zezwalającej na stosowanie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE zgodnie z akapitem pierwszym w terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b) niniejszego ustępu, oraz informują o tym EUNB. W przypadku gdy właściwy organ odmawia zezwolenia na stosowanie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, przedstawia on pełne uzasadnienie.

Firmy inwestycyjne, o których mowa w niniejszym ustępie, są nadzorowane pod względem zgodności z wymogami ostrożnościowymi na mocy tytułów VII i VIII dyrektywy 2013/36/UE, w tym do celów ustalenia organu sprawującego nadzór na zasadzie skonsolidowanej w przypadku gdy takie firmy inwestycyjne należą do grupy firm inwestycyjnych zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 pkt 25 niniejszego rozporządzenia.

Do celów niniejszego ustępu, art. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nie ma zastosowania.

Artykuł 2

Uprawnienia nadzorcze

W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem właściwe organy posiadają uprawnienia przewidziane w dyrektywie (UE) 2019/2034 oraz stosują ustanowione w niej procedury.

Artykuł 3

Stosowanie bardziej rygorystycznych wymogów przez firmy inwestycyjne

Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia firmom inwestycyjnym posiadania funduszy własnych i ich składników oraz aktywów płynnych przewyższających wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub stosowania środków bardziej rygorystycznych niż te wymagane w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 4

Definicje

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „przedsiębiorstwo usług pomocniczych” oznacza przedsiębiorstwo, którego podstawowa działalność polega na posiadaniu majątku lub zarządzaniu nim, zarządzaniu usługami przetwarzania danych lub na podobnej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do podstawowej działalności jednej lub większej liczby firm inwestycyjnych; 2) „spółka zarządzania aktywami” oznacza spółkę zarządzania aktywami zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 3) „członek rozliczający” oznacza przedsiębiorstwo, które ma siedzibę w państwie członkowskim oraz spełnia kryteria definicji zawartej w art. 2 pkt 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 ( 1 ); 4) „klient” oznacza klienta zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 9 dyrektywy 2014/65/UE; do celów części czwartej niniejszego rozporządzenia „klient” oznacza każdego kontrahenta firmy inwestycyjnej; 5) „podmiot prowadzący handel towarami i uprawnieniami do emisji” oznacza podmiot prowadzący handel towarami i uprawnieniami do emisji zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 150 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 6) „towarowe instrumenty pochodne” oznaczają towarowe instrumenty pochodne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia (UE) nr 600/2014; 7) „właściwy organ” oznacza właściwy organ zdefiniowany w art. 3 ust. 1 pkt 5 dyrektywy (UE) 2019/2034; 8) „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 9) „zawieranie transakcji na własny rachunek” oznacza zawieranie transakcji na własny rachunek zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 2014/65/UE; 10) „instrumenty pochodne” oznaczają instrumenty pochodne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia (UE) nr 600/2014; 11) „sytuacja skonsolidowana” oznacza sytuację, która wynika z zastosowania wymogów niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 7 do unijnej dominującej firmy inwestycyjnej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej tak, jakby to przedsiębiorstwo stanowiło – wraz ze wszystkimi firmami inwestycyjnymi, instytucjami finansowymi, przedsiębiorstwami usług pomocniczych i agentami w grupie firm inwestycyjnych – jedną firmę inwestycyjną; do celów niniejszej definicji pojęcia „firma inwestycyjna”, „instytucja finansowa”, „przedsiębiorstwo usług pomocniczych” i „agent” mają również zastosowanie do przedsiębiorstw z siedzibą w państwach trzecich, które – gdyby miały siedzibę w Unii – spełniałyby kryteria definicji tych pojęć; 12) „na zasadzie skonsolidowanej” oznacza na podstawie sytuacji skonsolidowanej; 13) „wykonywanie zleceń na rachunek klientów” oznacza wykonywanie zleceń na rachunek klientów zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/65/UE; 14) „instytucja finansowa” oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna, oraz inne niż spółka holdingowa działająca wyłącznie w sektorze przemysłowym, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie jednego lub większej liczby rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE; pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, inwestycyjne spółki holdingowe, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 ( 2 ) oraz spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną zdefiniowanych w art. 212 ust. 1 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ( 3 ); 15) „instrument finansowy” oznacza instrument finansowy zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy 2014/65/UE; 16) „finansowa spółka holdingowa” oznacza finansową spółkę holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 17) „podmiot sektora finansowego” oznacza podmiot sektora finansowego zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 18) „kapitał założycielski” oznacza kapitał założycielski zdefiniowany w art. 3 ust. 1 pkt 18 dyrektywy (UE) 2019/2034; 19) „grupa powiązanych klientów” oznacza grupę powiązanych klientów zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 20) „doradztwo inwestycyjne” oznacza doradztwo inwestycyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/65/UE; 21) „bieżące doradztwo inwestycyjne” oznacza powtarzające się świadczenie doradztwa inwestycyjnego, a także ciągłe lub okresowe oceny i monitorowanie lub przegląd portfela instrumentów finansowych klienta, w tym inwestycji podjętych przez klienta na podstawie porozumień umownych; 22) „firma inwestycyjna” oznacza firmę inwestycyjną zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/65/UE; 23) „inwestycyjna spółka holdingowa” oznacza instytucję finansową, której jednostki zależne są wyłącznie lub głównie firmami inwestycyjnymi lub instytucjami finansowymi - przy czym przynajmniej jedna z tych jednostek zależnych jest firmą inwestycyjną - oraz która nie jest finansową spółką holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 24) „usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjna” oznaczają usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjną zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2014/65/UE; 25) „grupa firm inwestycyjnych” oznacza grupę przedsiębiorstw, w skład której wchodzą jednostka dominująca i jej jednostki zależne lub przedsiębiorstwa spełniające warunki określone w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE ( 4 ), z których przynajmniej jeden jest firmą inwestycyjną, i która to grupa nie obejmuje instytucji kredytowej; 26) „współczynniki K” oznaczają wymogi w zakresie funduszy własnych określone w części trzeciej tytuł II w odniesieniu do ryzyka, jakie firma inwestycyjna stwarza dla klientów, rynku oraz samej siebie; 27) „zarządzane aktywa” lub „AUM” oznaczają wartość aktywów, którymi firma inwestycyjna zarządza na rzecz swoich klientów w ramach zarówno dyskrecjonalnego zarządzania portfelem, jak i w ramach niedyskrecjonalnych uzgodnień stanowiących bieżące doradztwo inwestycyjne; 28) „przechowywane środki pieniężne klientów” lub „CMH” oznaczają kwotę środków pieniężnych klientów, które firma inwestycyjna przechowuje, z uwzględnieniem regulacji prawnych w odniesieniu do wydzielania aktywów oraz bez względu na krajowy system rachunkowości mający zastosowanie do środków pieniężnych klientów przechowywanych przez firmę inwestycyjną; 29) „aktywa zabezpieczone i objęte administrowaniem” lub „ASA” oznaczają wartość aktywów, które firma inwestycyjna zabezpiecza i którymi administruje na rzecz klientów, bez względu na to, czy aktywa te ujęto w bilansie firmy inwestycyjnej czy też na rachunkach strony trzeciej; 30) „obsługiwane zlecenia klientów” lub „COH” oznaczają wartość zleceń, które firma inwestycyjna obsługuje na rzecz klientów przez przyjmowanie i przekazywanie zleceń klientów oraz przez wykonywanie zleceń na rachunek klientów; 31) „ryzyko koncentracji” lub „CON” oznacza ekspozycje w portfelu handlowym firmy inwestycyjnej wobec klienta lub grupy powiązanych klientów, w przypadku gdy wartość tych ekspozycji przekracza limity określone w art. 37 ust. 1; 32) „wniesiony depozyt rozliczeniowy” lub „CMG” oznacza kwotę łącznego depozytu zabezpieczającego wymaganego przez członka rozliczającego lub kwalifikującego się kontrahenta centralnego, w przypadku gdy realizacja i rozliczanie transakcji firmy inwestycyjnej zawierającej transakcje na własny rachunek odbywają się na odpowiedzialność członka rozliczającego lub kwalifikującego się kontrahenta centralnego; 33) „dzienne przepływy transakcyjne” lub „DTF” oznaczają dzienną wartość transakcji, które firma inwestycyjna przeprowadza, zawierając transakcje na własny rachunek lub wykonując we własnym imieniu zlecenia na rachunek klientów, z wyłączeniem wartości zleceń, które firma inwestycyjna obsługuje na rzecz klientów, przyjmując i przekazując zlecenia klientów oraz wykonując zlecenia na rachunek klientów, które są już uwzględnione w zakresie obsługiwanych zleceń klientów; 34) „pozycja ryzyka netto” lub „NPR” oznacza wartość transakcji zarejestrowanych w portfelu handlowym firmy inwestycyjnej; 35) „niewykonanie zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego” lub „TCD” oznacza ekspozycje w portfelu handlowym firmy inwestycyjnej wynikające z instrumentów i transakcji, o których mowa w art. 25, powodujące ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego; 36) „bieżąca wartość rynkowa” lub „CMV” oznacza wartość rynkową netto portfela transakcji lub obejmujących papiery wartościowe części transakcji podlegających kompensowaniu zgodnie z art. 31, w przypadku gdy przy obliczaniu CMV używa się zarówno dodatnich, jak i ujemnych wartości rynkowych; 37) „transakcje z długim terminem rozliczenia” oznaczają transakcje z długim terminem rozliczenia zdefiniowane w art. 272 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 38) „transakcje z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego” oznaczają transakcje z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego zdefiniowane w art. 3 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 ( 5 ); 39) „organ zarządzający” oznacza organ zarządzający zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 36 dyrektywy 2014/65/UE; 40) „finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zdefiniowaną w art. 2 pkt 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/87/WE ( 6 ); 41) „pozycja pozabilansowa” oznacza którąkolwiek z pozycji, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 42) „jednostka dominująca” oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu art. 2 pkt 9 i art. 22 dyrektywy 2013/34/UE; 43) „udział kapitałowy” oznacza udział kapitałowy zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 44) „zysk” oznacza zysk zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 121 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 45) „kwalifikujący się kontrahent centralny” oznacza kwalifikującego się kontrahenta centralnego zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 46) „zarządzanie portfelem” oznacza zarządzanie portfelem zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2014/65/UE; 47) „znaczny pakiet akcji” oznacza znaczny pakiet akcji zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 48) „transakcja finansowana z użyciem papierów wartościowych” oznacza transakcję finansowaną z użyciem papierów wartościowych zdefiniowaną w art. 3 pkt 11 rozporządzenia (UE) nr 2015/2365; 49) „wyodrębnione rachunki” do celów tabeli 1 w art. 15 ust. 2 oznaczają rachunki w podmiotach, w których środki pieniężne klientów przechowywane przez firmę inwestycyjną deponowane są zgodnie z art. 4 dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593 ( 7 ) oraz, w stosownych przypadkach, gdy mające zastosowanie przepisy krajowe przewidują, że – w przypadku niewypłacalności lub rozpoczęcia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji firmy inwestycyjnej lub objęcia jej zarządem komisarycznym – środki pieniężne klientów nie mogą być wykorzystywane do zaspokojenia roszczeń wobec firmy inwestycyjnej innych niż roszczenia danego klienta; 50) „transakcja odkupu” oznacza transakcję odkupu zdefiniowaną w art. 3 pkt 9 rozporządzenia (UE) 2015/2365; 51) „jednostka zależna” oznacza jednostkę zależną zdefiniowaną w art. 2 pkt 10 i w rozumieniu art. 22 dyrektywy 2013/34/UE, w tym każdą jednostkę zależną w stosunku do jednostki zależnej jednostki dominującej najwyższego szczebla; 52) „agent” oznacza agenta zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 29 dyrektywy 2014/65/UE; 53) „łączne dochody brutto” oznaczają roczne przychody z działalności operacyjnej firmy inwestycyjnej uzyskane w związku z usługami inwestycyjnymi i działalnością inwestycyjną firmy, na których świadczenie i prowadzenie posiada ona zezwolenie, w tym przychody z tytułu odsetek należnych, akcji i innych papierów wartościowych (zarówno o stałej, jak i zmiennej stopie zysku), z tytułu prowizji i opłat, wszelkie zyski osiągnięte i straty poniesione przez firmy inwestycyjne w związku ze swoimi aktywami przeznaczonymi do obrotu, aktywami wykazywanymi w wartości godziwej, lub wynikających z operacji zabezpieczających, lecz z wyłączeniem wszelkich przychodów niezwiązanych ze świadczonymi usługami inwestycyjnymi i prowadzoną działalnością inwestycyjną; 54) „portfel handlowy” oznacza wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach, które to pozycje firma inwestycyjna przeznacza do obrotu albo do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu; 55) „pozycje przeznaczone do obrotu” oznaczają którekolwiek z poniższych pozycji: a) pozycje otwierane na własny rachunek i pozycje związane z obsługą klienta oraz prowadzeniem działalności animatora rynku; b) pozycje przeznaczone do odsprzedaży w krótkim terminie; c) pozycje przeznaczone do wygenerowania korzyści związanych z faktycznymi lub oczekiwanymi krótkoterminowymi różnicami między cenami zakupu a cenami sprzedaży lub z innego rodzaju wahaniami cen lub stóp procentowych; 56) „unijna dominująca firma inwestycyjna” oznacza firmę inwestycyjną, w państwie członkowskim, która jest częścią grupy firm inwestycyjnych i której jednostką zależną jest firma inwestycyjna lub instytucja finansowa lub która posiada udziały w takiej firmie inwestycyjnej lub instytucji finansowej oraz która nie jest sama jednostką zależną w stosunku do innej firmy inwestycyjnej mającej zezwolenie wydane w którymkolwiek państwie członkowskim, ani w stosunku do inwestycyjnej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej utworzonej w którymkolwiek państwie członkowskim; 57) „unijna dominująca inwestycyjna spółka holdingowa” oznacza inwestycyjną spółkę holdingową w państwie członkowskim, która jest częścią grupy firm inwestycyjnych i która sama nie jest jednostką zależną w stosunku do firmy inwestycyjnej mającej zezwolenie wydane w którymkolwiek państwie członkowskim ani w stosunku do innej inwestycyjnej spółki holdingowej w którymkolwiek państwie członkowskim; 58) „unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza jednostkę dominującą grupy firm inwestycyjnych, która jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej zdefiniowaną w art. 2 pkt 15 dyrektywy 2002/87/WE.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 56 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez doprecyzowanie definicji określonych w ust. 1 celem: a) zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia; b) uwzględnienia, przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia, rozwoju rynków finansowych.







TYTUŁ II

POZIOM STOSOWANIA WYMOGÓW







ROZDZIAŁ 1

Stosowanie wymogów na zasadzie indywidualnej

Artykuł 5

Zasada ogólna

Firmy inwestycyjne muszą spełniać wymogi określone w częściach od drugiej do siódmej na zasadzie indywidualnej.

Artykuł 6

Wyłączenia

1. Właściwe organy mogą wyłączyć firmę inwestycyjną ze stosowania art. 5 w odniesieniu do części drugiej, trzeciej, czwartej, szóstej i siódmej, w przypadku gdy zastosowanie mają wszystkie następujące warunki: a) firma inwestycyjna spełnia warunki do zakwalifikowania się jako mała i niepowiązana firma inwestycyjna określone w art. 12 ust. 1; b) spełniony jest jeden z następujących warunków: (i) firma inwestycyjna jest jednostką zależną i jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej razem z instytucją kredytową, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej zgodnie z przepisami części pierwszej tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; (ii) firma inwestycyjna jest jednostką zależną i wchodzi w skład grupy firm inwestycyjnych podlegających nadzorowi na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 7; c) zarówno firma inwestycyjna, jak i jej jednostka dominująca podlegają obowiązkowi uzyskania zezwolenia oraz nadzorowi w tym samym państwie członkowskim; d) organy właściwe do sprawowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 lub zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia wyrażają zgodę na takie wyłączenie; e) fundusze własne są odpowiednio podzielone pomiędzy jednostką dominującą a firmą inwestycyjną oraz spełnione są wszystkie następujące warunki: (i) nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla szybkiego transferu kapitału lub spłaty zobowiązań przez jednostkę dominującą; (ii) po uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy organ jednostka dominująca oświadczy, że gwarantuje zobowiązania zaciągnięte przez firmę inwestycyjną lub że ryzyka w firmie inwestycyjnej mają znaczenie marginalne; (iii) procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka stosowane w jednostce dominującej obejmują firmę inwestycyjną; oraz (iv) jednostka dominująca ma ponad 50 % praw głosu z akcji w kapitale firmy inwestycyjnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego firmy inwestycyjnej.

2. Właściwe organy mogą wyłączyć firmy inwestycyjne ze stosowania art. 5 w odniesieniu do części szóstej, w przypadku gdy zastosowanie mają wszystkie następujące warunki: a) firma inwestycyjna spełnia warunki do zakwalifikowania się jako mała i niepowiązana firma inwestycyjna określone w art. 12 ust. 1; b) firma inwestycyjna jest jednostką zależną oraz jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej razem z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji zgodnie z art. 228 dyrektywy 2009/138/WE; c) zarówno firma inwestycyjna, jak i jej jednostka dominująca podlegają obowiązkowi uzyskania zezwolenia oraz nadzorowi w tym samym państwie członkowskim; d) organy właściwe do sprawowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE wyrażają zgodę na takie wyłączenie; e) fundusze własne są odpowiednio podzielone pomiędzy jednostką dominującą a firmą inwestycyjną oraz spełnione są wszystkie następujące warunki: (i) nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla szybkiego transferu kapitału lub spłaty zobowiązań przez jednostkę dominującą; (ii) po uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy organ jednostka dominująca oświadczy, że gwarantuje zobowiązania zaciągnięte przez firmę inwestycyjną lub że ryzyka w firmie inwestycyjnej mają znaczenie marginalne; (iii) procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka stosowane w jednostce dominującej obejmują firmę inwestycyjną; oraz (iv) jednostka dominująca ma ponad 50 % praw głosu z akcji w kapitale firmy inwestycyjnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego firmy inwestycyjnej.

3. Właściwe organy mogą wyłączyć firmy inwestycyjne ze stosowania art. 5 w odniesieniu do części piątej, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: a) firma inwestycyjna jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub wchodzi w skład grupy firm inwestycyjnych, do których zastosowanie ma art. 7 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, a wyłączenie przewidziane w art. 7 ust. 4 nie ma zastosowania; b) jednostka dominująca, na zasadzie skonsolidowanej, stale monitoruje i nadzoruje poziomy płynności wszystkich instytucji i firm inwestycyjnych wchodzących w skład grupy lub podgrupy, które zostały objęte odstępstwem, oraz zapewnia wystarczający poziom płynności wszystkich tych instytucji i firm inwestycyjnych; c) jednostka dominująca i firma inwestycyjna zawarły umowy, które – w sposób zadowalający właściwe organy – przewidują swobodny przepływ funduszy między jednostką dominującą i firmami inwestycyjnymi, aby umożliwić im wywiązywanie się z ich indywidualnych zobowiązań i wspólnych zobowiązań w terminie ich wymagalności; d) nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla wykonania umów, o których mowa w lit. c); e) organy właściwe do sprawowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 lub zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia wyrażają zgodę na takie wyłączenie.







ROZDZIAŁ 2

Konsolidacja ostrożnościowa oraz wyłączenia dla grupy firm inwestycyjnych

Artykuł 7

Konsolidacja ostrożnościowa

1. Unijne dominujące firmy inwestycyjne, unijne dominujące inwestycyjne spółki holdingowe i unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej wypełniają obowiązki określone w częściach drugiej, trzeciej, czwartej, szóstej i siódmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej. Jednostka dominująca i te jej jednostki zależne, które podlegają niniejszemu rozporządzeniu, ustanawiają właściwą strukturę organizacyjną i odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej, aby zapewnić należyte przetwarzanie i przekazywanie danych wymaganych do celów konsolidacji. W szczególności jednostka dominująca zapewnia, aby jednostki zależne, które nie podlegają niniejszemu rozporządzeniu, wdrożyły zasady, procedury i mechanizmy w celu zapewnienia właściwej konsolidacji.

2. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku stosowania części drugiej na zasadzie skonsolidowanej, przepisy określone w części drugiej tytuł II rozporządzenia (UE) nr 575/2013 mają zastosowanie również do firm inwestycyjnych.

W tym celu, w przypadku stosowania przepisów art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, zastosowanie mają wyłącznie odniesienia do art. 92 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w związku z czym interpretuje się je jako odnoszące się do wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w odpowiednich przepisach niniejszego rozporządzenia.

3. Unijne dominujące firmy inwestycyjne, unijne dominujące inwestycyjne spółki holdingowe i unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej wypełniają obowiązki określone w części piątej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 właściwe organy mogą zwolnić jednostkę dominującą z obowiązku zapewnienia zgodności z tym ustępem, biorąc pod uwagę charakter, skalę i złożoność grupy firm inwestycyjnych.

5. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia szczegółów dotyczących zakresu i metod konsolidacji ostrożnościowej grupy firm inwestycyjnych, w szczególności do celów obliczania wymogu dotyczącego stałych kosztów pośrednich, stałego minimalnego wymogu kapitałowego, wymogu dotyczącego współczynnika K na podstawie skonsolidowanej sytuacji grupy firm inwestycyjnych oraz metody i niezbędnych szczegółów na potrzeby właściwego wdrożenia ust. 2.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 26 grudnia 2020 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 8

Grupowy test kapitałowy

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 właściwe organy mogą zezwolić na stosowanie niniejszego artykułu w przypadku struktur grupowych, które uznaje się za wystarczająco proste, pod warunkiem że nie ma znaczących ryzyk dla klientów lub rynku wywodzących się z grupy firm inwestycyjnych jako całości, które to struktury w przeciwnym razie wymagałyby nadzoru na zasadzie skonsolidowanej. Właściwe organy powiadamiają EUNB, gdy zezwalają na stosowanie niniejszego artykułu.

2. Do celów niniejszego artykułu: a) „instrumenty funduszy własnych” oznaczają „fundusze własne” zdefiniowane w art. 9 niniejszego rozporządzenia, bez stosowania odliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. i), art. 56 lit. d) i art. 66 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) pojęcia „firma inwestycyjna”, „instytucja finansowa”, „przedsiębiorstwo usług pomocniczych” i „agent” mają również zastosowanie do przedsiębiorstw z siedzibą w państwach trzecich, które – gdyby miały siedzibę w Unii – spełniałyby kryteria definicji tych pojęć określone w art. 4.

3. Unijne dominujące firmy inwestycyjne, unijne dominujące inwestycyjne spółki holdingowe, unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej i wszelkie inne jednostki dominujące będące firmami inwestycyjnymi, instytucjami finansowymi, przedsiębiorstwami usług pomocniczych lub agentami w grupie firm inwestycyjnych muszą posiadać co najmniej tyle instrumentów funduszy własnych, aby pokryć sumę następujących elementów: a) sumę pełnej wartości księgowej wszystkich swoich pakietów akcji, należności podporządkowanych oraz instrumentów, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. i), art. 56 lit. d) oraz art. 66 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w firmach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, przedsiębiorstwach usług pomocniczych i agentach w grupie firm inwestycyjnych; oraz b) łącznej kwoty wszystkich swoich zobowiązań warunkowych wobec firm inwestycyjnych, instytucji finansowych, przedsiębiorstw usług pomocniczych i agentów w grupie firm inwestycyjnych.

4. Właściwe organy mogą zezwolić unijnej dominującej inwestycyjnej spółce holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej oraz każdej innej jednostce dominującej będącej firmą inwestycyjną, instytucją finansową, przedsiębiorstwem usług pomocniczych lub agentem w grupie firm inwestycyjnych na posiadanie niższej kwoty funduszy własnych niż kwota obliczona zgodnie z ust. 3, pod warunkiem że kwota ta nie jest niższa niż suma wymogów w zakresie funduszy własnych nakładanych na zasadzie indywidualnej na będące jej jednostkami zależnymi firmy inwestycyjne, instytucje finansowe, przedsiębiorstwa usług pomocniczych i agentów, oraz całkowitej kwoty wszystkich zobowiązań warunkowych wobec tych podmiotów.

Do celów niniejszego ustępu wymogami w zakresie funduszy własnych dla jednostek zależnych, o czym mowa w akapicie pierwszym, które znajdują się w państwach trzecich, są referencyjne wymogi w zakresie funduszy własnych zapewniające zadowalający poziom ostrożności w celu pokrycia ryzyk wynikających z tych jednostek zależnych, zatwierdzone przez odpowiednie właściwe organy.

5. Unijne dominujące firmy inwestycyjne, unijne dominujące inwestycyjne spółki holdingowe i unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej muszą dysponować systemami służącymi do monitorowania i kontrolowania źródeł kapitału i finansowania wszystkich firm inwestycyjnych, inwestycyjnych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, instytucji finansowych, przedsiębiorstw usług pomocniczych i agentów w ramach grupy firm inwestycyjnych.







CZĘŚĆ DRUGA

FUNDUSZE WŁASNE

▼C1

Artykuł 9

Struktura funduszy własnych

1. Firmy inwestycyjne muszą posiadać fundusze własne, na które składa się suma ich kapitału podstawowego w Tier I, kapitału dodatkowego w Tier I i kapitału w Tier II, oraz spełniać wszystkie następujące warunki w każdej chwili: a) ; b) ; c) ;

▼B

gdzie:

(i) kapitał podstawowy w Tier I jest zdefiniowany zgodnie z częścią drugą tytuł I rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, kapitał dodatkowy Tier I jest zdefiniowany zgodnie z częścią drugą tytuł I rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i kapitał Tier II jest zdefiniowany zgodnie z częścią drugą tytuł I rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; oraz

(ii) D jest zdefiniowane w art. 11.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1: a) odliczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mają zastosowanie w całości, bez stosowania art. 39 i 48 tego rozporządzenia; b) odliczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mają zastosowanie w całości, bez stosowania art. 41 tego rozporządzenia; c) odliczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. h), art. 56 lit. c) oraz art. 66 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – w zakresie, w jakim dotyczą one posiadanych instrumentów kapitałowych, które nie są ujęte w portfelu handlowym – mają zastosowanie w całości, bez stosowania mechanizmów przewidzianych w art. 46, 60 i 70 tego rozporządzenia; d) odliczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mają zastosowanie w całości, bez stosowania art. 48 tego rozporządzenia; e) następujące przepisy nie mają zastosowania do określania funduszy własnych firm inwestycyjnych: (i) art. 49 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; (ii) odliczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. h), art. 56 lit. c), art. 66 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz powiązane przepisy w art. 46, 60 i 70 tego rozporządzenia, w zakresie, w jakim odliczenia te odnoszą się do posiadanych instrumentów kapitałowych ujętych w portfelu handlowym; (iii) zdarzenie inicjujące, o którym mowa w art. 54 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013; zdarzenie inicjujące określa natomiast firma inwestycyjna w odniesieniu do instrumentu dodatkowego w Tier I, o którym mowa w ust. 1; (iv) łączna wartość, o której mowa w art. 54 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013; kwotą, która podlega odpisaniu lub zamianie, jest pełna kwota główna instrumentu dodatkowego w Tier I, o którym mowa w ust. 1.

3. Firmy inwestycyjne stosują odpowiednie przepisy określone w części drugiej tytuł 1 rozdział 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przy określaniu wymogów w zakresie funduszy własnych na mocy niniejszego rozporządzenia. Stosując te przepisy, uznaje się, że zezwolenie nadzorcze zgodnie z art. 77 i 78 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zostało udzielone, jeżeli spełniony został jeden z warunków określonych w art. 78 ust. 1 lit. a) lub w art. 78 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

4. Do celów stosowania ust. 1 lit. a), w przypadku firm inwestycyjnych, które nie są osobami prawnymi ani spółkami akcyjnymi lub które spełniają warunki do zakwalifikowania się jako małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne określone w art. 12 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, właściwe organy mogą, po konsultacji z EUNB, zezwolić tym firmom inwestycyjnym na zakwalifikowanie dalszych instrumentów lub funduszy jako funduszy własnych, pod warunkiem że te instrumenty lub fundusze również kwalifikują się do sposobu traktowania zgodnie z art. 22 dyrektywy Rady 86/635/EWG ( 8 ). Na podstawie informacji otrzymanych od każdego właściwego organu EUNB, wraz z ESMA, sporządza, prowadzi i publikuje wykaz wszystkich form instrumentów lub funduszy w każdym państwie członkowskim, które kwalifikują się jako takie fundusze własne. Wykaz ten zostanie po raz pierwszy publikowany do dnia 26 grudnia 2020 r.

5. Posiadanych instrumentów funduszy własnych podmiotu sektora finansowego w ramach grupy firm inwestycyjnych nie odlicza się do celu obliczania funduszy własnych którejkolwiek firmy inwestycyjnej w grupie na zasadzie indywidualnej, pod warunkiem że spełnione są wszystkie następujące warunki: a) nie istnieją obecnie ani nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla szybkiego transferu kapitału lub spłaty zobowiązań przez jednostkę dominującą; b) procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka w jednostce dominującej obejmują dany podmiot sektora finansowego; c) właściwe organy nie stosują odstępstwa przewidzianego w art. 8.

Artykuł 10

Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym

1. Do celów niniejszej części firmy inwestycyjne odliczają kwoty przekraczające limity określone w lit. a) i b) od ustalonych pozycji kapitału podstawowego Tier I, o których mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013: a) znaczny pakiet akcji w przedsiębiorstwie, które nie jest podmiotem sektora finansowego, gdy kwota tego pakietu przekracza 15 % funduszy własnych firmy inwestycyjnej obliczonych zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia, lecz bez stosowania odliczenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 lit. k) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) łączna kwota znacznych pakietów akcji firmy inwestycyjnej w przedsiębiorstwach innych niż podmioty sektora finansowego, gdy kwota ta przekracza 60 % jej funduszy własnych obliczonych zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia, lecz bez stosowania odliczenia, o którym mowa w art. 36 ust. 1 lit. k) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2. Właściwe organy mogą zakazać firmie inwestycyjnej posiadania znacznych pakietów akcji, o czym mowa w ust. 1, w przypadku gdy wartość tych pakietów przekracza wartości procentowe funduszy własnych określone w tym ustępie. Właściwe organy bezzwłocznie podają do wiadomości publicznej swoją decyzję o skorzystaniu z tego uprawnienia.

3. Akcji w przedsiębiorstwach innych niż podmioty sektora finansowego nie uwzględnia się w obliczeniach określonych w ust. 1 w przypadku gdy spełniony jest którykolwiek z następujących warunków: a) akcje te są posiadane tymczasowo podczas udzielania pomocy finansowej, o której mowa w art. 79 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) posiadane akcje stanowią pozycję z tytułu gwarantowania emisji utrzymywaną nie dłużej niż przez pięć dni roboczych; c) akcje te są posiadane w imieniu samej firmy inwestycyjnej oraz na rachunek innych podmiotów.

4. W obliczeniach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu nie uwzględnia się akcji, które nie są finansowymi składnikami majątku trwałego, o których mowa w art. 35 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.







CZĘŚĆ TRZECIA

WYMOGI KAPITAŁOWE







TYTUŁ I

WYMOGI OGÓLNE

Artykuł 11

Wymogi w zakresie funduszy własnych

1. Firmy inwestycyjne muszą w każdej chwili posiadać fundusze własne zgodnie z art. 9, które są równe co najmniej D, gdzie D definiuje się jako najwyższą z następujących wartości: a) właściwy dla nich wymóg dotyczący stałych kosztów pośrednich obliczony zgodnie z art. 13; b) właściwy dla nich stały minimalny wymóg kapitałowy zgodnie z art. 14; oraz c) właściwy dla nich wymóg dotyczący współczynnika K obliczony zgodnie z art. 15.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy firma inwestycyjna spełnia warunki do zakwalifikowania się jako mała i niepowiązana firma inwestycyjna określone w art. 12 ust. 1, D definiuje się jako najwyższą z kwot określonych w ust. 1 lit. a) i b).

3. W przypadku gdy właściwe organy uznają, że nastąpiła istotna zmiana w prowadzonej przez firmę inwestycyjną działalności, mogą nałożyć na firmę inwestycyjną inny wymóg w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w niniejszym artykule, zgodnie z tytułem IV rozdział 2 sekcja 4 dyrektywy (UE) 2019/2034.

4. Firmy inwestycyjne powiadamiają właściwy organ niezwłocznie po stwierdzeniu, że nie spełniają już wymogów niniejszego artykułu lub przestaną je spełniać.

Artykuł 12

Małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne

1. Firmy inwestycyjne uznaje się za małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy spełniają wszystkie następujące warunki: a) AUM obliczone zgodnie z art. 17 wynoszą mniej niż 1,2 mld EUR; b) COH obliczone zgodnie z art. 20 wynoszą mniej niż: (i) 100 mln EUR dziennie w odniesieniu do transakcji na rynku kasowym; albo (ii) 1 mld EUR dziennie w odniesieniu do instrumentów pochodnych; c) ASA obliczone zgodnie z art. 19 wynoszą zero; d) CMH obliczone zgodnie z art. 18 wynoszą zero; e) DTF obliczone zgodnie z art. 33 wynoszą zero; f) NPR lub CMG obliczone zgodnie z art. 22 i 23 wynoszą zero; g) TCD obliczone zgodnie z art. 26 wynosi zero; h) łączna wartość sumy bilansowej i pozycji pozabilansowej firmy inwestycyjnej jest niższa niż 100 mln EUR; i) całkowity roczny dochód brutto z tytułu usług inwestycyjnych i działalności inwestycyjnej danej firmy inwestycyjnej jest niższy niż 30 mln EUR, obliczony jako średnia na podstawie rocznych danych z okresu dwóch lat bezpośrednio poprzedzających dany rok obrachunkowy.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów tytułu II, do celów lit. a), b), c), e) i f) w zakresie, w jakim dana litera dotyczy NPR, oraz lit. g) akapitu pierwszego, zastosowanie mają wartości na koniec dnia.

Do celów lit. f) akapitu pierwszego w zakresie, w jakim ta litera dotyczy CMG, zastosowanie mają wartości śróddzienne.

Do celów lit. d) akapitu pierwszego niniejszego ustępu oraz bez uszczerbku dla art. 16 ust. 9 dyrektywy 2014/65/UE i art. 2 i 4 dyrektywy delegowanej (UE) 2017/593 zastosowanie mają wartości śróddzienne, chyba że wystąpił błąd w prowadzeniu ewidencji lub uzgodnieniu kont, który nieprawidłowo wskazywał na to, że firma inwestycyjna naruszyła próg zerowy, o którym mowa w lit. d) akapitu pierwszego niniejszego ustępu, i który został usunięty przed końcem dnia roboczego. Firma inwestycyjna niezwłocznie powiadamia właściwy organ o błędzie, powodach jego wystąpienia i jego skorygowaniu.

Do celów lit. h) oraz i) akapitu pierwszego zastosowanie mają poziomy na koniec ostatniego roku obrachunkowego, za który sprawozdania finansowe zostały zamknięte i zatwierdzone przez organ zarządzający. W przypadku gdy sprawozdania finansowe nie zostały zamknięte i zatwierdzone po upływie sześciu miesięcy od końca ostatniego roku obrachunkowego firma inwestycyjna korzysta ze wstępnych sprawozdań finansowych.

Firmy inwestycyjne mogą dokonywać pomiaru wartości zgodnie z lit. a) i b) akapitu pierwszego, stosując metody określone w tytule II, przy czym pomiar musi obejmować okres 12 miesięcy, bez wykluczania trzech najbardziej aktualnych wartości miesięcznych. Firma inwestycyjna, która wybiera tę metodę pomiaru, powiadamia o tym odpowiednio właściwy organ oraz stosuje wybraną metodę przez nieprzerwany okres nie krótszy niż 12 kolejnych miesięcy.

2. Warunki określone w ust. 1 lit. a), b), h) oraz i) mają zastosowanie w ujęciu łącznym do wszystkich firm inwestycyjnych należących do grupy. Do celów pomiaru całkowitych rocznych dochodów brutto, o których mowa w ust. 1 lit. i), te firmy inwestycyjne mogą wykluczyć wszelkie podwójne liczenie, które może mieć miejsce w odniesieniu do dochodów brutto generowanych w ramach danej grupy.

Warunki określone w ust. 1 lit. c)-g) mają zastosowanie do każdej firmy inwestycyjnej na zasadzie indywidualnej.

3. W przypadku gdy firma inwestycyjna nie spełnia już wszystkich warunków określonych w ust. 1, przestaje być uznawana za małą i niepowiązaną wzajemnie firmę inwestycyjną ze skutkiem natychmiastowym.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy firma inwestycyjna nie spełnia już warunków określonych w ust. 1 lit. a), b), h) lub i), lecz nadal spełnia warunki określone w lit. c)–g) tego ustępu, przestaje ona być uznawana za małą i niepowiązaną wzajemnie firmę inwestycyjną po upływie trzech miesięcy, przy czym bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia, w którym próg został przekroczony. Firma inwestycyjna bez zbędnej zwłoki powiadamia właściwy organ o każdym przekroczeniu progu.

4. W przypadku gdy firma inwestycyjna, która nie spełniała wszystkich warunków określonych w ust. 1, spełni je w późniejszym terminie, uznaje się ją za małą i niepowiązaną wzajemnie firmę inwestycyjną dopiero po upływie sześciu miesięcy od dnia, w którym warunki te zostaną spełnione, pod warunkiem że w tym okresie nie dojdzie do przekroczenia progu, a firma inwestycyjna bezzwłocznie powiadomi o tym właściwy organ.

Artykuł 13

Wymóg dotyczący stałych kosztów pośrednich

1. Do celów art. 11 ust. 1 lit. a) wymóg dotyczący stałych kosztów pośrednich jest równy co najmniej jednej czwartej stałych kosztów pośrednich poniesionych w poprzednim roku. Firmy inwestycyjne stosują dane liczbowe wynikające z mających zastosowanie standardów rachunkowości.

2. W przypadku gdy właściwy organ uzna, że nastąpiła istotna zmiana w prowadzonej przez firmę inwestycyjną działalności, może on dostosować kwotę kapitału, o której mowa w ust. 1.

3. W przypadku gdy firma inwestycyjna nie prowadzi jeszcze działalności przez pełny rok od dnia rozpoczęcia świadczenia usług inwestycyjnych lub prowadzenia działalności inwestycyjnej, do celu obliczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje ona prognozowane stałe koszty pośrednie zawarte w jej prognozach obrotów na pierwszych 12 miesięcy, zgodnie z informacjami, które przedłożyła wraz ze swoim wnioskiem o udzielenie zezwolenia.

4. EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu uzupełnienia obliczenia wymogu, o którym mowa w ust. 1, które to obliczenie obejmuje co najmniej następujące pozycje do odliczenia: a) premie pracownicze i inne wynagrodzenia w zakresie, w jakim zależą one od zysku netto firmy inwestycyjnej w danym roku; b) udziały pracowników, dyrektorów i partnerów w zyskach; c) inne przyznane zyski oraz inne zmienne składniki wynagrodzenia w zakresie, w jakim mają one w pełni uznaniowy charakter; d) dzielone przypadające do zapłaty prowizje i opłaty, które są bezpośrednio powiązane z należnymi prowizjami i opłatami, które są uwzględnione w całkowitych dochodach, w przypadku gdy płatność przypadających do zapłaty prowizji i opłat jest uzależniona od faktycznego otrzymania należnych prowizji i opłat; e) opłaty na rzecz agentów; f) jednorazowe koszty z tytułu innej niż zwykła działalności.

EUNB określa również pojęcie istotnej zmiany do celów niniejszego artykułu.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 26 grudnia 2020 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 14

Stały minimalny wymóg kapitałowy

Do celów art. 11 ust. 1 lit. b) stały minimalny wymóg kapitałowy jest równy co najmniej poziomom kapitału założycielskiego określonemu w art. 9 dyrektywy (UE) 2019/2034.







TYTUŁ II

WYMÓG OPARTY NA WSPÓŁCZYNNIKU K







ROZDZIAŁ 1

Zasady ogólne

Artykuł 15

Wymóg oparty na współczynniku K oraz mające zastosowanie współczynniki procentowe

1. Do celów art. 11 ust. 1 lit. c) wymóg oparty na współczynniku K jest równy co najmniej sumie: a) współczynników K w ramach ryzyka dla klienta (RtC) obliczonych zgodnie z rozdziałem 2; b) współczynników K w ramach ryzyka dla rynku (RtM) obliczonych zgodnie z rozdziałem 3; c) współczynników K w ramach ryzyka dla firmy (RtF) obliczonych zgodnie z rozdziałem 4.

2. Następujące współczynniki procentowe mają zastosowanie do odpowiadających im współczynników K:



Tabela 1 WSPÓŁCZYNNIKI K WSPÓŁCZYNNIK PROCENTOWY Zarządzane aktywa zarówno w ramach dyskrecjonalnego zarządzania portfelem, jak i w ramach niedyskrecjonalnych uzgodnień stanowiących bieżące doradztwo inwestycyjne K-AUM 0,02 % Przechowywane środki pieniężne klientów K-CMH (na wyodrębnionych rachunkach) 0,4 % K-CMH (na niewyodrębnionych rachunkach) 0,5 % Aktywa zabezpieczone i objęte administrowaniem K-ASA 0,04 % Obsługiwane zlecenia klientów K-COH dla transakcji na rynku kasowym 0,1 % K-COH dla instrumentów pochodnych 0,01 % Dzienne przepływy transakcyjne K-DTF dla transakcji na rynku kasowym 0,1 % K-DTF dla instrumentów pochodnych 0,01 %

3. Firmy inwestycyjne monitorują wartość swoich współczynników K pod względem wszelkich tendencji, które mogłyby skutkować istotnie odmiennym wymogiem w zakresie funduszy własnych do celów art. 11 na następny okres sprawozdawczy wynikający z części siódmej oraz powiadamiają właściwy organ o tym istotnie odmiennym wymogu w zakresie funduszy własnych.

4. W przypadku gdy właściwe organy uznają, że nastąpiła istotna zmiana w prowadzonej przez firmę inwestycyjną działalności, która wpływa na wielkość odpowiedniego współczynnika K, mogą dostosować odpowiednią wielkość zgodnie z art. 39 ust. 2 lit. a) dyrektywy (UE) 2019/2034.

5. W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz uwzględnienia rozwoju rynków finansowych, EUNB w porozumieniu z ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu: a) określenia metod pomiaru współczynników K w części trzeciej tytuł II; b) określenia – do celów niniejszego rozporządzenia – pojęcia „wyodrębnionych rachunków” w odniesieniu do warunków zapewniających ochronę środków pieniężnych klienta w razie upadłości firmy inwestycyjnej; c) określenia dostosowań współczynników K-DTF, o których mowa w tabeli 1 w ust. 2 niniejszego artykułu, w przypadku gdy w skrajnych warunkach rynkowych, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2017/578 ( 9 ), wymogi dotyczące K-DTF wydają się zbyt restrykcyjne i szkodliwe dla stabilności finansowej.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 26 grudnia 2020 r.

Komisji przekazuje się uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.







ROZDZIAŁ 2

Współczynniki K w ramach ryzyka dla klienta

Artykuł 16

Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla klienta

Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla klienta określa się za pomocą następującego wzoru:

K-AUM + K CMH + K ASA + K-COH

gdzie:

K-AUM (współczynnik K dotyczący zarządzanych aktywów) jest równy wartości zarządzanych aktywów zmierzonej zgodnie z art. 17 i pomnożonej przez odpowiedni współczynnik procentowy określony w art. 15 ust. 2;

K-CMH (współczynnik K dotyczący przechowywanych środków pieniężnych klientów) jest równy wartości przechowywanych środków pieniężnych klientów zmierzonej zgodnie z art. 18 i pomnożonej przez odpowiedni współczynnik procentowy określony w art. 15 ust. 2;

K-ASA (współczynnik K dotyczący aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem) jest równy wartości aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem zmierzonej zgodnie z art. 19 i pomnożonej przez odpowiedni współczynnik procentowy określony w art. 15 ust. 2;

K-COH (współczynnik K dotyczący obsługiwanych zleceń klientów) jest równy wartości obsługiwanych zleceń klientów zmierzonej zgodnie z art. 20 i pomnożonej przez odpowiedni współczynnik procentowy określony w art. 15 ust. 2.

Artykuł 17

Pomiar wartości zarządzanych aktywów celów celu obliczenia współczynnika K-AUM

1. W celu obliczenia współczynnika K-AUM wartość zarządzanych aktywów stanowi średnia krocząca wartości całkowitych miesięcznych zarządzanych aktywów, mierzonej na ostatni dzień roboczy każdego z poprzednich 15 miesięcy, przeliczona na walutę funkcjonalną danych podmiotów w tamtym czasie, z wyłączeniem trzech ostatnich wartości miesięcznych.

Wartość zarządzanych aktywów odpowiada średniej arytmetycznej pozostałych 12 wartości miesięcznych.

Współczynnik K-AUM oblicza się pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca.

2. W przypadku gdy firma inwestycyjna formalnie przekazała zarządzanie aktywami innemu podmiotowi finansowemu, aktywa te włącza się do całkowitej kwoty zarządzanych aktywów obliczanej zgodnie z ust. 1.

W przypadku gdy inny podmiot finansowy formalnie przekazał zarządzanie aktywami firmie inwestycyjnej, aktywów tych nie włącza się do całkowitej kwoty zarządzanych aktywów obliczanej zgodnie z ust. 1.

W przypadku gdy firma inwestycyjna zarządzała aktywami przez okres krótszy niż 15 miesięcy lub gdy prowadziła taką działalność przez dłuższy okres jako mała i niepowiązana wzajemnie firma inwestycyjna, a obecnie przekracza próg dla zarządzanych aktywów, w celu obliczenia współczynnika K-AUM wykorzystuje ona dane historyczne dotyczące zarządzanych aktywów w odniesieniu do okresu określonego w ust. 1, gdy tylko takie dane staną się dostępne. Właściwy organ może zastąpić brakujące dane historyczne regulacyjnymi ustaleniami na podstawie prognoz biznesowych firmy inwestycyjnej przedłożonych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE.

Artykuł 18

Pomiar wartości przechowywanych środków pieniężnych klientów w celu obliczenia współczynnika K-CMH

1. W celu obliczenia współczynnika K-CMH wartość przechowywanych środków pieniężnych klientów stanowi średnia krocząca wartości całkowitych dziennych przechowywanych środków pieniężnych klientów, mierzona na koniec każdego dnia roboczego w okresie poprzedzających dziewięciu miesięcy, z wyłączeniem trzech ostatnich miesięcy.

Wartość przechowywanych środków pieniężnych klientów odpowiada średniej arytmetycznej dziennych wartości z pozostałych sześciu miesięcy.

Współczynnik K-CMH oblicza się pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca.

2. W przypadku gdy firma inwestycyjna przechowywała środki pieniężne klientów przez okres krótszy niż dziewięć miesięcy, w celu obliczenia współczynnika K-CMH wykorzystuje ona dane historyczne dotyczące CMH w odniesieniu do okresu określonego w ust. 1, gdy tylko takie dane staną się dostępne.

Właściwy organ może zastąpić brakujące dane historyczne regulacyjnymi ustaleniami na podstawie prognoz biznesowych firmy inwestycyjnej przedłożonych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE.

Artykuł 19

Pomiar wartości aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem w celu obliczenia współczynnika K-ASA

1. Do celu obliczenia współczynnika K-ASA wartość aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem stanowi średnia krocząca wartości całkowitych dziennych aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem, mierzona na koniec każdego dnia roboczego w okresie poprzedzających dziewięciu miesięcy, z wyłączeniem trzech ostatnich miesięcy.

Wartość aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem odpowiada średniej arytmetycznej prostej dziennych wartości z pozostałych sześciu miesięcy.

Współczynnik K-ASA oblicza się pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca.

2. W przypadku gdy firma inwestycyjna formalnie przekazała zadania w zakresie zabezpieczenia aktywów i administrowania nimi innemu podmiotowi finansowemu lub gdy inny podmiot finansowy formalnie przekazał takie zadania firmie inwestycyjnej, aktywa te włącza się do całkowitej kwoty ASA obliczonej zgodnie z ust. 1.

3. W przypadku gdy firma inwestycyjna przechowuje środki pieniężne i administruje nimi przez okres krótszy niż sześć miesięcy, w celu obliczenia współczynnika K-ASA wykorzystuje ona dane historyczne dotyczące ASA w odniesieniu do okresu określonego w ust. 1, gdy tylko takie dane staną się dostępne. Właściwy organ może zastąpić brakujące dane historyczne regulacyjnymi ustaleniami na podstawie prognoz biznesowych firmy inwestycyjnej przedłożonych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE.

Artykuł 20

Pomiar wartości obsługiwanych zleceń klientów w celu obliczenia współczynnika K-COH

1. W celu obliczenia współczynnika K-COH wartość obsługiwanych zleceń klientów stanowi średnia krocząca wartości całkowitych dziennych obsługiwanych zleceń klientów, mierzona przez cały dzień każdego dnia roboczego w okresie poprzedzających sześciu miesięcy, z wyłączeniem trzech ostatnich miesięcy.

Wartość obsługiwanych zleceń klientów odpowiada średniej arytmetycznej dziennych wartości z pozostałych trzech miesięcy.

Współczynnik K-COH oblicza się pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca.

2. Wartość obsługiwanych zleceń klientów mierzy się jako sumę wartości bezwzględnej nabyć i wartości bezwzględnej sprzedaży w odniesieniu do zarówno transakcji na rynku kasowym, jak i transakcji na instrumentach pochodnych zgodnie z poniższym: a) w przypadku transakcji na rynku kasowym wartością jest kwota zapłacona lub otrzymana w ramach każdej transakcji; b) w przypadku instrumentów pochodnych wartością transakcji jest kwota referencyjna kontraktu.

Kwotę referencyjną instrumentów pochodnych na stopy procentowe koryguje się o okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) tych kontraktów. Kwotę referencyjną mnoży się przez durację określoną w następującym wzorze:

Duracja = okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) / 10

Bez uszczerbku dla akapitu piątego obsługiwane zlecenia klientów obejmują transakcje realizowane przez firmy inwestycyjne świadczące usługi w zakresie zarządzania portfelem w imieniu funduszy inwestycyjnych.

Obsługiwane zlecenia klientów obejmują transakcje wynikające z doradztwa inwestycyjnego, w odniesieniu do których firma inwestycyjna nie oblicza współczynnika K-AUM.

Obsługiwane zlecenia klientów nie obejmują transakcji obsługiwanych przez firmę inwestycyjną, które wynikają z obsługiwania portfela inwestycyjnego klienta, w przypadku gdy dana firma inwestycyjna oblicza już K-AUM w odniesieniu do inwestycji tego klienta lub gdy działalność ta odnosi się do zarządzania aktywami przekazanego firmie inwestycyjnej, której nie włącza się do całkowitej kwoty zarządzanych aktywów tej firmy inwestycyjnej na mocy art. 17 ust. 2.

Obsługiwane zlecenia klientów nie obejmują transakcji realizowanych przez firmę inwestycyjną we własnym imieniu, czy to na własny rachunek, czy na rachunek klienta.

Firmy inwestycyjne mogą wyłączyć z pomiaru obsługiwanych zleceń klientów wszelkie zlecenia, które nie zostały zrealizowane, w przypadku gdy fakt niezrealizowania zlecenia wynika z terminowego anulowania tego zlecenia przez klienta.

3. W przypadku gdy firma inwestycyjna obsługiwała zlecenia klientów przez okres krótszy niż sześć miesięcy, lub gdy prowadziła taką działalność przez dłuższy okres jako mała i niepowiązana wzajemnie firma inwestycyjna, w celu obliczenia współczynnika K-COH wykorzystuje ona dane historyczne dotyczące obsługiwanych zleceń klientów z okresu określonego w ust. 1, gdy tylko takie dane staną się dostępne. Właściwy organ może zastąpić brakujące dane historyczne regulacyjnymi ustaleniami na podstawie prognoz biznesowych firmy inwestycyjnej przedłożonych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE.







ROZDZIAŁ 3

Współczynniki K w ramach ryzyka dla rynku

Artykuł 21

Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla rynku

1. Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla rynku w odniesieniu do pozycji portfela handlowego firmy inwestycyjnej zawierającej transakcje na własny rachunek, czy to w imieniu własnym, czy w imieniu klienta, jest równy współczynnikowi K-NPR obliczonemu zgodnie z art. 22 albo współczynnikowi K-CMG obliczonemu zgodnie z art. 23.

2. Firmy inwestycyjne zarządzają swoim portfelem handlowym zgodnie z częścią trzecią tytuł I rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

3. Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla rynku ma zastosowanie do wszystkich pozycji portfela handlowego, które obejmują w szczególności pozycje w instrumentach dłużnych (w tym instrumenty sekurytyzacyjne), instrumenty kapitałowe, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, waluty obce i złoto oraz towary (w tym uprawnienia do emisji).

4. W celu obliczania wymogu opartego na współczynniku K w ramach ryzyka dla rynku firma inwestycyjna uwzględnia pozycje inne niż pozycje portfela handlowego, gdy powodują one ryzyko walutowe lub ryzyko cen towarów.

Artykuł 22

Obliczanie współczynnika K-NPR

Do celu obliczenia współczynnika K-NPR wymóg w zakresie funduszy własnych dla pozycji portfela handlowego firmy inwestycyjnej zawierającej transakcje na własny rachunek, czy to w imieniu własnym, czy w imieniu klienta, oblicza się za pomocą jednej z poniższych metod:

a) metody standardowej określonej w części trzeciej tytuł IV rozdziały 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b) alternatywnej metody standardowej określonej w części trzeciej tytuł IV rozdział 1a rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) alternatywnej metody modeli wewnętrznych określonej w części trzeciej tytuł IV rozdział 1b rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Artykuł 23

Obliczanie współczynnika K-CMG

1. Do celów art. 21 właściwy organ zezwala firmie inwestycyjnej na obliczanie współczynnika K-CMG dla wszystkich pozycji podlegających rozliczeniu lub na podstawie portfela, w przypadku gdy cały portfel podlega obowiązkowi rozliczania lub uzupełniania depozytu zabezpieczającego, pod następującymi warunkami: a) firma inwestycyjna nie jest częścią grupy, w skład której wchodzi instytucja kredytowa; b) rozliczenie i rozrachunek tych transakcji odbywają się na odpowiedzialność członka rozliczającego kwalifikującego się kontrahenta centralnego, a ten członek rozliczający jest instytucją kredytową lub firmą inwestycyjną, o której mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, i transakcje są rozliczane przez kwalifikującego się kontrahenta centralnego albo poddawane rozrachunkowi na zasadzie „dostawa za płatność” na odpowiedzialność tego członka rozliczającego; c) obliczanie całkowitych depozytów zabezpieczających wymaganych przez członka rozliczającego opiera się na modelu dotyczącym depozytu zabezpieczającego stosowanym przez członka rozliczającego; d) firma inwestycyjna wykazała właściwemu organowi, że wybór obliczania wartości ryzyka dla rynku za pomocą współczynnika K-CMG jest uzasadniony pewnymi kryteriami, które mogą obejmować charakter głównej działalności firmy inwestycyjnej, którą zasadniczo jest działalność transakcyjna podlegająca obowiązkowi rozliczania i obowiązkowi uzupełniania depozytu zabezpieczającego na odpowiedzialność członka rozliczającego, oraz fakt, że inna działalność prowadzona przez firmę inwestycyjną jest nieistotna w porównaniu z tą główną działalnością; oraz e) właściwy organ ocenił, że wybór portfela lub portfeli podlegających współczynnikowi K-CMG nie został dokonany w celu praktykowania arbitrażu regulacyjnego w odniesieniu do wymogów w zakresie funduszy własnych w sposób nieproporcjonalny lub nienależyty z ostrożnościowego punktu widzenia.

Do celów lit. c) akapitu pierwszego właściwy organ przeprowadza regularną ocenę w celu potwierdzenia, że model dotyczący depozytu zabezpieczającego prowadzi do wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego, które odzwierciedlają charakterystykę ryzyka produktów, które są przedmiotem obrotu prowadzonego przez firmy inwestycyjne, oraz uwzględnia odstępy czasowe między poborem depozytów zabezpieczających, płynność rynku i możliwość zmian w okresie trwania transakcji.

Wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego muszą być wystarczające, aby pokryć straty, które mogą wynikać z co najmniej 99 % zmian ekspozycji w odpowiednim horyzoncie czasowym, przy okresie utrzymywania wynoszącym co najmniej dwa dni robocze. Modele dotyczące depozytów zabezpieczających stosowane przez tego członka rozliczającego w celu wezwania do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c) niniejszego ustępu, muszą być zawsze zaprojektowane tak, aby osiągnąć podobny poziom ostrożności jak poziom wymagany w przepisach odnoszących się do wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego w art. 41 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

2. Współczynnik K-CMG musi być trzecią najwyższą kwotą całkowitego depozytu zabezpieczającego wymaganą od firmy inwestycyjnej codziennie przez członka rozliczającego w ciągu poprzedzających trzech miesięcy, pomnożoną przez współczynnik 1,3.

3. EUNB, w porozumieniu z ESMA, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia obliczenia kwoty wymaganego łącznego depozytu zabezpieczającego oraz metody obliczania współczynnika K-CMG, o czym mowa w ust. 2, w szczególności w przypadku gdy współczynnik K-CMG jest stosowany w odniesieniu do portfela, oraz w celu określenia warunków spełnienia przepisów określonych w ust. 1 lit. e).

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 26 grudnia 2020 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjmowanie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.







ROZDZIAŁ 4

Współczynniki K w ramach ryzyka dla firmy

Artykuł 24

Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla firmy

Wymóg oparty na współczynniku K w ramach ryzyka dla firmy określa się za pomocą następującego wzoru:

K-TCD + K-DTF + K-CON

gdzie:

K-TCD (współczynnik K dotyczący ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego) jest równy kwocie obliczonej zgodnie z art. 26;

K-DTF (współczynnik K dotyczący dziennych przepływów transakcyjnych) jest równy wartości dziennych przepływów transakcyjnych zmierzonej zgodnie z art. 33 i pomnożonej przez odpowiedni współczynnik procentowy określony w art. 15 ust. 2; oraz

K-CON (współczynnik K dotyczący ryzyka koncentracji) jest równy kwocie obliczonej zgodnie z art. 39.

Współczynniki K-TCD i K-CON opierają się na transakcjach zarejestrowanych w portfelu handlowym firmy inwestycyjnej zawierającej transakcje na własny rachunek, czy to w imieniu własnym, czy w imieniu klienta.

Współczynnik K-DTF opiera się na transakcjach zarejestrowanych w portfelu handlowym firmy inwestycyjnej zawierającej transakcje na własny rachunek, czy to w imieniu własnym, czy w imieniu klienta, oraz transakcjach zawieranych przez firmę inwestycyjną poprzez wykonywanie zleceń we własnym imieniu na rachunek klientów.







Sekcja 1

Niewykonanie zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego

Artykuł 25

Zakres stosowania

1. Niniejsza sekcja ma zastosowanie do następujących kontraktów i transakcji: a) kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z wyjątkiem: (i) kontraktów na instrumenty pochodne bezpośrednio lub pośrednio rozliczanych przez kontrahenta centralnego, w przypadku gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: — pozycje i aktywa firmy inwestycyjnej związane z tymi kontraktami są odróżnione i wyodrębnione – zarówno na poziomie uczestnika rozliczającego, jak i kontrahenta centralnego – od pozycji i aktywów zarówno członka rozliczającego, jak i pozostałych klientów tego członka rozliczającego, a te pozycje i aktywa są w wyniku tego odróżnienia i wyodrębnienia wyłączone z masy upadłościowej zgodnie z prawem krajowym w przypadku niewykonania zobowiązania lub niewypłacalności dotyczących członka rozliczającego lub jednego lub większej liczby jego pozostałych klientów, — przepisy, regulacje, zasady i porozumienia umowne mające zastosowanie do takiego członka rozliczającego lub dla niego wiążące ułatwiają przeniesienie pozycji klienta związanych z tymi kontraktami oraz odpowiednich zabezpieczeń do innego członka rozliczającego w mającym zastosowanie okresie ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia w przypadku niewykonania zobowiązania przez pierwotnego członka rozliczającego lub jego niewypłacalności, — firma inwestycyjna uzyskała niezależną, pisemną opinię prawną z uzasadnieniem, z której wynika, że w przypadku wniesienia sprawy do sądu firma inwestycyjna nie poniosłaby żadnych strat z tytułu niewypłacalności swojego członka rozliczającego lub któregokolwiek z klientów swojego członka rozliczającego; (ii) giełdowych kontraktów na instrumenty pochodne; (iii) kontraktów na instrumenty pochodne przeznaczonych do celów zabezpieczenia pozycji firmy inwestycyjnej wynikającej z działalności w ramach portfela bankowego; b) transakcji z długim terminem rozliczenia; c) transakcji odkupu; d) transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów; e) transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego; f) każdego innego rodzaju transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych; g) kredytów i pożyczek, o których mowa w sekcji B pkt 2 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE, jeżeli firma inwestycyjna prowadzi działalność handlową na rzecz klienta lub otrzymuje i przekazuje zlecenie bez jego wykonania.

Do celów lit. a) ppkt (i) akapitu pierwszego uznaje się, że kontrakty na instrumenty pochodne bezpośrednio lub pośrednio rozliczane przez kwalifikującego się kontrahenta centralnego spełniają warunki określone w tym podpunkcie.

2. Transakcje z następującymi rodzajami kontrahentów są wyłączone z obliczania współczynnika K-TCD: a) rządy centralne i banki centralne, gdyby ekspozycje bazowe otrzymały wagę ryzyka równą 0 % na mocy art. 114 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; b) wielostronne banki rozwoju wymienione w art. 117 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; c) organizacje międzynarodowe wymienione w art. 118 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

3. Z zastrzeżeniem uprzedniego zatwierdzenia przez właściwe organy, firma inwestycyjna może wyłączyć z zakresu obliczania współczynnika K-TCD transakcje z kontrahentem, który jest jej jednostką dominującą, jej jednostką zależną, jednostką zależną jej jednostki dominującej lub jednostką powiązaną związkiem określonym w art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE. Właściwe organy udzielają zgody, jeżeli spełnione są następujące warunki: a) kontrahent jest instytucją kredytową, firmą inwestycyjną lub instytucją finansową, podlegającą odpowiednim wymogom ostrożnościowym; b) kontrahent jest objęty tą samą pełną konsolidacją ostrożnościową co firma inwestycyjna zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 lub art. 7 niniejszego rozporządzenia, lub kontrahent i firma inwestycyjna są nadzorowane w odniesieniu do zgodności z grupowym testem kapitałowym zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia; c) kontrahent jest objęty tymi samymi procedurami oceny, pomiaru i kontroli ryzyka co dana firma inwestycyjna; d) kontrahent ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim co dana firma inwestycyjna; e) nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla szybkiego transferu funduszy własnych lub spłaty zobowiązań przez kontrahenta na rzecz danej firmy inwestycyjnej.

4. Na zasadzie odstępstwa od niniejszej sekcji firma inwestycyjna może, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwy organ, obliczać wartość ekspozycji z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne wymienione w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w odniesieniu do transakcji, o których mowa w ust. 1 lit. b)–f) niniejszego artykułu, stosując jedną z metod określonych w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcje 3, 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz obliczać powiązane wymogi w zakresie funduszy własnych, mnożąc wartość ekspozycji przez współczynnik ryzyka określony według rodzaju kontrahenta zgodnie z tabelą 2 w art. 26 niniejszego rozporządzenia.

Firmy inwestycyjne objęte nadzorem na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 mogą obliczać powiązany wymóg w zakresie funduszy własnych, mnożąc kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem, obliczone zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 2 sekcja 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przez 8 %.

5. Stosując odstępstwo określone w ust. 4 niniejszego artykułu, firmy inwestycyjne stosują również współczynnik korekty wyceny kredytowej (CVA), mnożąc wymóg w zakresie funduszy własnych, obliczony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, przez wartość CVA obliczoną zgodnie z art. 32.

Zamiast stosować mnożnik współczynnika CVA, firmy inwestycyjne objęte nadzorem na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 mogą obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej zgodnie z częścią trzecią tytuł VI rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Artykuł 26

Obliczanie współczynnika K-TCD

Do celów obliczania współczynnika K-TCD wymóg w zakresie funduszy własnych określa się za pomocą następującego wzoru:

Wymóg w zakresie funduszy własnych = α • EV • RF • CVA

gdzie:

α = 1,2;

EV = wartość ekspozycji obliczona zgodnie z art. 27;

RF = współczynnik ryzyka określony według rodzaju kontrahenta określonego w tabeli 2; oraz

CVA = korekta wyceny kredytowej obliczona zgodnie z art. 32.







Tabela 2 Rodzaj kontrahenta Współczynnik ryzyka Rządy centralne, banki centralne i podmioty sektora publicznego 1,6 % Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne 1,6 % Inni kontrahenci 8 %

Artykuł 27

Obliczanie wartości ekspozycji

Wartość ekspozycji oblicza się według następującego wzoru:

Wartość ekspozycji = Max(0;RC + PFE - C)

gdzie:

RC = koszt odtworzenia określony zgodnie z art. 28;

PFE = potencjalna przyszła ekspozycja określona zgodnie z art. 29; oraz

C = zabezpieczenie określone zgodnie z art. 30.

Koszt odtworzenia (RC) i zabezpieczenie (C) mają zastosowanie do wszystkich transakcji, o których mowa w art. 25.

Potencjalna przyszła ekspozycja (PFE) ma zastosowanie wyłącznie do kontraktów na instrumenty pochodne.

Firma inwestycyjna może obliczać jedną wartość ekspozycji na poziomie kompensowania zobowiązań w odniesieniu do wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 31. W przypadku gdy nie został spełniony którykolwiek z tych warunków, firma inwestycyjna traktuje każdą transakcję jako odrębny pakiet kompensowania.

Artykuł 28

Koszt odtworzenia (RC)

Koszt odtworzenia, o którym mowa w art. 27, ustala się w następujący sposób:

a) w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne koszt odtworzenia ustala się jako CMV;

b) w przypadku transakcji z długim terminem rozliczenia koszt odtworzenia ustala się jako kwotę rozliczenia środków pieniężnych, którą firma inwestycyjna ma uiścić lub otrzymać w momencie rozliczenia; należność jest traktowana jako kwota dodatnia, a zobowiązanie jako kwota ujemna;

c) w przypadku transakcji odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów koszt odtworzenia ustala się jako kwotę środków pieniężnych będących przedmiotem pożyczki udzielonej lub zaciągniętej; środki pieniężne będące przedmiotem pożyczki udzielonej przez firmę inwestycyjną traktuje się jako kwotę dodatnią, a środki pieniężne będące przedmiotem pożyczki zaciągniętej przez firmę inwestycyjną traktuje się jako kwotę ujemną;

d) w przypadku transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych, w przypadku gdy obie części transakcji dotyczą papierów wartościowych, koszt odtworzenia ustala się na podstawie CMV papieru wartościowego będącego przedmiotem pożyczki udzielonej przez firmę inwestycyjną; CMV zwiększa się przy użyciu odpowiedniej korekty z tytułu zmienności określonej w tabeli 4 w art. 30;

e) w przypadku transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego oraz kredytów i pożyczek, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. g), koszt odtworzenia ustala się na podstawie wartości księgowej składnika aktywów zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości.

Artykuł 29

Potencjalna przyszła ekspozycja

1. Potencjalną przyszłą ekspozycję, o której mowa w art. 27, oblicza się dla każdego instrumentu pochodnego jako iloczyn: a) kwoty efektywnej wartości referencyjnej transakcji ustalonej zgodnie z ust. 2–6 niniejszego artykułu; oraz b) współczynnika nadzorczego ustalonego zgodnie z ust. 7 niniejszego artykułu.

2. Kwota efektywnej wartości referencyjnej stanowi iloczyn kwoty referencyjnej obliczonej zgodnie z ust. 3, jej duracji obliczonej zgodnie z ust. 4 oraz jej delty nadzorczej obliczonej zgodnie z ust. 6.

3. Kwotę referencyjną, o ile nie została wyraźnie podana i ustalona na okres do terminu zapadalności, ustala się w następujący sposób: a) w odniesieniu do kontraktów na walutowe instrumenty pochodne za kwotę referencyjną uznaje się kwotę referencyjną części kontraktu w walucie obcej przeliczoną na walutę krajową; jeżeli obydwie części walutowego instrumentu pochodnego są denominowane w walutach niebędących walutą krajową, kwota referencyjna każdej z części jest przeliczana na walutę krajową i za kwotę referencyjną uznaje się część o wyższej wartości w walucie krajowej; b) w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne na akcje i kontraktów na towarowe instrumenty pochodne oraz w przypadku uprawnień do emisji i bazujących na nich instrumentów pochodnych kwotę referencyjną określa się jako iloczyn ceny rynkowej jednej jednostki instrumentu i liczby jednostek wskazanych w danej transakcji; c) w przypadku transakcji o wielokrotnych wypłatach uzależnionych od danego stanu, w tym opcji binarnych lub celowych kontraktów terminowych typu forward z opcją wykupu (ang. target redemption forwards), firma inwestycyjna oblicza kwotę referencyjną dla każdego ze stanów oraz stosuje najwyższą z wyliczonych wartości; d) w przypadku gdy kwotę referencyjną oblicza się na podstawie wzoru obejmującego wartości rynkowe, firma inwestycyjna wprowadza CMV w celu określenia kwoty referencyjnej transakcji; e) w przypadku swapów o zmiennej kwocie referencyjnej (ang. variable notional swaps), takich jak swapy amortyzowane (ang. amortising swaps) i zaliczkowe (ang. accreting swaps), firmy inwestycyjne za kwotę referencyjną transakcji przyjmują średnią kwotę referencyjną w pozostałym czasie trwania swapu; f) lewarowane swapy przelicza się na kwotę referencyjną równoważnego nielewarowanego swapu, tak aby w przypadku pomnożenia przez współczynnik wszystkich stóp w swapie ustalona kwota referencyjna została pomnożona przez współczynnik stóp procentowych w celu określenia kwoty referencyjnej; g) w przypadku kontraktu na instrumenty pochodne z wielokrotną wymianą kwoty głównej kwotę referencyjną mnoży się przez liczbę wymian kwoty głównej w kontrakcie na instrumenty pochodne w celu określenia kwoty referencyjnej.

4. Kwota referencyjna kontraktów na instrumenty pochodne na stopę procentową i kontraktów na kredytowe instrumenty pochodne na okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) tych kontraktów jest korygowana zgodnie z duracją ustaloną według następującego wzoru:

Duracja = (1 - exp(-0,05 • okres pozostały do terminu zapadalności)) / 0,05

W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne innych niż kontrakty na instrumenty pochodne na stopę procentową i kontrakty na kredytowe instrumenty pochodne duracja wynosi 1.

5. Termin zapadalności kontraktu jest najpóźniejszym terminem, w którym kontrakt wciąż można zrealizować.

Jeżeli instrument pochodny odnosi się do wartości innego instrumentu opartego na stopie procentowej lub innego instrumentu kredytowego, termin określa się na podstawie instrumentu bazowego.

W przypadku opcji terminem zapadalności jest najpóźniejszy termin realizacji kontraktu przewidziany w umowie.

W odniesieniu do kontraktów na instrumenty pochodne, które są skonstruowane w taki sposób, że w określonych terminach wszelkie należności z tytułu ekspozycji ulegają rozliczeniu, a warunki ulegają aktualizacji w taki sposób, że wartość godziwa kontraktu jest równa zeru, rezydualny termin zapadalności jest równy okresowi pozostającemu do następnego terminu aktualizacji warunków kontraktu.

6. Firma inwestycyjna może sama obliczyć deltę nadzorczą opcji i opcji swapowych, korzystając z odpowiedniego modelu, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwy organ. Model musi pozwalać na oszacowanie zakresu zmian wartości opcji w odniesieniu do niewielkich zmian wartości rynkowej instrumentu bazowego. W przypadku transakcji innych niż opcje i opcje swapowe lub gdy właściwy organ nie zatwierdził żadnego modelu, delta wynosi 1.

7. Współczynnik nadzorczy (SF) dla każdej klasy aktywów ustala się zgodnie z poniższą tabelą:



Tabela 3 Klasa aktywów Współczynnik nadzorczy Stopa procentowa 0,5 % Waluta obca 4 % Kredyt 1 % Jednopodmiotowy instrument kapitałowy 32 % Indeks akcyjny 20 % Towary i uprawnienia do emisji 18 % Inne 32 %

8. Potencjalna przyszła ekspozycja pakietu kompensowania stanowi sumę potencjalnych przyszłych ekspozycji wszystkich transakcji wchodzących w skład pakietu kompensowania, pomnożoną przez: a) 0,42 – w przypadku pakietów kompensowania transakcji z kontrahentami finansowymi i niefinansowymi, w odniesieniu do których to transakcji zabezpieczenie jest wymieniane dwustronnie z kontrahentem, jeżeli jest to wymagane, zgodnie z warunkami określonymi w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012; b) 1 – w przypadku innych pakietów kompensowania.

Artykuł 30

Zabezpieczenie

1. Każde zabezpieczenie zarówno dla transakcji dwustronnych, jak i rozliczonych, o których mowa w art. 25, podlega korektom z tytułu zmienności zgodnie z następującą tabelą:



Tabela 4 Klasa aktywów Korekta z tytułu zmienności – transakcje odkupu Korekta z tytułu zmienności – inne transakcje Dłużne papiery wartościowe emitowane przez rządy centralne lub banki centralne ≤ 1 rok 0,707 % 1 % > 1 rok ≤ 5 lat 2,121 % 3 % > 5 lat 4,243 % 6 % Dłużne papiery wartościowe emitowane przez inne podmioty ≤ 1 rok 1,414 % 2 % > 1 rok ≤ 5 lat 4,243 % 6 % > 5 lat 8,485 % 12 % Pozycje sekurytyzacyjne ≤ 1 rok 2,828 % 4 % > 1 rok ≤ 5 lat 8,485 % 12 % > 5 lat 16,970 % 24 % Notowane instrumenty kapitałowe i zamienne 14,143 % 20 % Inne papiery wartościowe i towary 17,678 % 25 % Złoto 10,607 % 15 % Środki pieniężne 0 % 0 %

Do celów tabeli 4 pozycje sekurytyzacyjne nie obejmują pozycji resekurytyzacyjnych.

Właściwe organy mogą zmienić korektę z tytułu zmienności w odniesieniu do niektórych rodzajów towarów, dla których istnieją różne poziomy zmienności cen. Powiadamiają one EUNB o takich decyzjach wraz z uzasadnieniem zmian.

2. Wartość zabezpieczenia ustala się w następujący sposób: a) do celów art. 25 ust. 1 lit. a), e) i g) - na podstawie kwoty zabezpieczenia otrzymanego przez firmę inwestycyjną od jej kontrahenta, pomniejszonej zgodnie z tabelą 4; b) w przypadku transakcji, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. b), c), d) i f) - na podstawie sumy CMV części transakcji obejmującej papiery wartościowe oraz kwoty netto zabezpieczenia przekazanego lub otrzymanego przez firmę inwestycyjną.

W przypadku transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych, gdy obie części transakcji dotyczą papierów wartościowych, zabezpieczenie ustala się na podstawie CMV papieru wartościowego będącego przedmiotem pożyczki zaciągniętej przez firmę inwestycyjną.

W przypadku gdy firma inwestycyjna dokonuje zakupu lub udzieliła pożyczki papieru wartościowego, CMV zabezpieczenia traktuje się jako kwotę ujemną i zmniejsza się ją do większej kwoty ujemnej przy użyciu korekty z tytułu zmienności w tabeli 4. W przypadku gdy firma inwestycyjna sprzedaje papier wartościowy lub zaciągnęła pożyczkę papieru wartościowego, CMV zabezpieczenia traktuje się jako kwotę dodatnią i zmniejsza się ją przy użyciu korekty z tytułu zmienności w tabeli 4.

W przypadku gdy różne rodzaje transakcji są objęte umową o kompensowaniu zobowiązań, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 31, mające zastosowanie korekty z tytułu zmienności w odniesieniu do „innych transakcji” w tabeli 4 stosuje się do odpowiednich kwot obliczonych na podstawie akapitu pierwszego lit. a) i b) na zasadzie emitenta w każdej klasie aktywów.

3. W przypadku niedopasowania walutowego między transakcją i otrzymanym lub przekazanym zabezpieczeniem stosuje się dodatkową korektę z tytułu zmienności związaną z niedopasowaniem walutowym w wysokości 8 %.

Artykuł 31

Kompensowanie

Do celów niniejszej sekcji firma inwestycyjna może, po pierwsze, traktować doskonale dopasowane kontrakty objęte umową o kompensowaniu zobowiązań jako pojedynczy kontrakt z referencyjną kwotą główną stanowiącą równowartość wpływów netto, po drugie, kompensować inne transakcje podlegające nowacji, w ramach której wszystkie zobowiązania między firmą inwestycyjną i jej kontrahentem zostaną automatycznie połączone w taki sposób, że nowacja zastępuje, zgodnie z prawem, pojedynczą kwotą netto poprzednie zobowiązania brutto, oraz, po trzecie, kompensować inne transakcje, w przypadku których firma inwestycyjna zapewnia spełnienie następujących warunków:

a) umowa o kompensowaniu zawarta z kontrahentem lub inna umowa, która tworzy pojedyncze zobowiązanie prawne obejmuje wszystkie ujęte transakcje, zgodnie z którym firmie inwestycyjnej przysługiwałoby roszczenie o otrzymanie sumy netto dodatnich i ujemnych wartości poszczególnych transakcji objętych kompensowaniem, wycenionych według ich wartości rynkowej, lub byłaby ona zobowiązana do zapłaty jedynie tej sumy netto, w przypadku niewywiązania się przez kontrahenta z umowy z któregokolwiek z poniższych powodów: (i) niewykonanie zobowiązania; (ii) upadłość; (iii) likwidacja; lub (iv) podobne okoliczności;

b) umowa o kompensowaniu nie zawiera jakiejkolwiek klauzuli, która – w przypadku niewykonania zobowiązania przez kontrahenta – zezwala kontrahentowi wypełniającemu zobowiązania na dokonywanie jedynie ograniczonych płatności lub niedokonywanie żadnych płatności na rzecz strony niewykonującej swoich zobowiązań, nawet wówczas, gdy strona niewykonująca swoich zobowiązań jest wierzycielem netto;

c) firma inwestycyjna uzyskała niezależną, pisemną opinię prawną wraz z uzasadnieniem, z której wynika, że w przypadku zakwestionowania umowy o kompensowaniu zobowiązań na drodze sądowej roszczenia i zobowiązania firmy inwestycyjnej będą równoważne roszczeniom i zobowiązaniom, o których mowa w lit. a), zgodnie z następującym systemem prawnym: (i) prawem jurysdykcji, w której kontrahent jest zarejestrowany; (ii) jeżeli stroną jest zagraniczny oddział kontrahenta, prawem jurysdykcji, w której znajduje się oddział; (iii) prawem, które reguluje poszczególne transakcje objęte umową o kompensowaniu zobowiązań; lub (iv) prawem, które reguluje wszelkie kontrakty lub umowy niezbędne do przeprowadzenia kompensowania.

Artykuł 32

Korekta wyceny kredytowej

Do celów niniejszej sekcji „CVA” oznacza korektę portfela transakcji z kontrahentem do poziomu średniej wyceny rynkowej, która to korekta odzwierciedla CMV ryzyka kredytowego kontrahenta wobec firmy inwestycyjnej, ale nie odzwierciedla CMV ryzyka kredytowego firmy inwestycyjnej wobec kontrahenta.

CVA wynosi 1,5 dla wszystkich transakcji innych niż następujące transakcje, dla których CVA wynosi 1:

a) transakcje z kontrahentami niefinansowymi zdefiniowanymi w art. 2 pkt 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub transakcje z kontrahentami niefinansowymi z siedzibą w państwie trzecim, w przypadku gdy transakcje te nie przekraczają progu rozliczania określonego w art. 10 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia;

b) transakcje wewnątrzgrupowe przewidziane w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

c) transakcje z długim terminem rozliczenia;

d) transakcje finansowane z użyciem papierów wartościowych, w tym transakcje z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego, chyba że właściwy organ stwierdzi, że wynikające z tych transakcji ekspozycje na ryzyko danej firmy inwestycyjnej związane z CVA są istotne; oraz

e) kredyty i pożyczki, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. g).







Sekcja 2

Dzienne przepływy transakcyjne

Artykuł 33

Pomiar dziennych przepływów transakcyjnych do celu obliczenia współczynnika K-DTF

1. Do celów obliczenia współczynnika K-DTF wartość dziennych przepływów transakcyjnych stanowi średnia krocząca wartości całkowitych dziennych przepływów transakcyjnych, mierzona przez cały dzień każdego dnia roboczego w okresie poprzedzających dziewięciu miesięcy, z wyłączeniem trzech ostatnich miesięcy.

Dzienne przepływy transakcyjne stanowią średnią arytmetyczną dziennych wartości z pozostałych sześciu miesięcy.

Współczynnik K-DTF oblicza się pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca.

2. Dzienne przepływy transakcyjne mierzy się jako sumę wartości bezwzględnej nabyć i wartości bezwzględnej sprzedaży w odniesieniu do zarówno transakcji na rynku kasowym, jak i instrumentów pochodnych zgodnie z poniższym: a) w przypadku transakcji na rynku kasowym wartością jest kwota zapłacona lub otrzymana w ramach każdej transakcji; b) w przypadku instrumentów pochodnych wartością transakcji jest kwota referencyjna kontraktu.

Kwotę referencyjną instrumentów pochodnych na stopy procentowe koryguje się o okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) tych kontraktów. Kwotę referencyjną mnoży się przez durację określoną w następującym wzorze:

Duracja = okres pozostały do terminu zapadalności (w latach) / 10

3. Dzienne przepływy transakcyjne nie obejmują transakcji realizowanych przez firmę inwestycyjną w celu świadczenia usług w zakresie zarządzania portfelem w imieniu funduszy inwestycyjnych.

Dzienne przepływy transakcyjne obejmują transakcje realizowane przez firmę inwestycyjną we własnym imieniu, czy to na własny rachunek, czy na rachunek klienta.

4. W przypadku gdy firma inwestycyjna posiadała dzienne przepływy transakcyjne przez okres krótszy niż dziewięć miesięcy, w celu obliczenia współczynnika K-DTF wykorzystuje ona dane historyczne dotyczące DTF w odniesieniu do okresu określonego w ust. 1, gdy tylko takie dane staną się dostępne. Właściwy organ może zastąpić brakujące dane historyczne regulacyjnymi ustaleniami na podstawie prognoz biznesowych firmy inwestycyjnej przedłożonych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE.







ROZDZIAŁ 5

Cele środowiskowe i społeczne

Artykuł 34

Ostrożnościowe traktowanie aktywów o ekspozycji z tytułu działań powiązanych z celami środowiskowymi lub społecznymi

1. Po zasięgnięciu opinii Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, EUNB ocenia – na podstawie dostępnych danych oraz ustaleń utworzonej przez Komisję grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania – czy z perspektywy ostrożnościowej uzasadnione byłoby specjalne ostrożnościowe traktowanie aktywów stanowiących ekspozycje wynikające z działań w istotnej mierze powiązanych z celami środowiskowymi lub społecznymi, w postaci skorygowanych współczynników K lub skorygowanych współczynników procentowych współczynników K. W szczególności EUNB ocenia następujące kwestie: a) możliwe metody oceny ekspozycji należących do klas aktywów wynikających z działań w istotnej mierze powiązanych z celami środowiskowymi lub społecznymi; b) szczególne profile ryzyka aktywów stanowiących ekspozycje wynikające z działań w istotnej mierze powiązanych z celami środowiskowymi lub społecznymi; c) ryzyka związane ze spadkiem wartości aktywów w wyniku zmian regulacyjnych, dotyczących na przykład łagodzenia zmiany klimatu; d) potencjalne skutki specjalnego ostrożnościowego traktowania aktywów stanowiących ekspozycje wynikające z działań w istotnej mierze powiązanych z celami środowiskowymi lub społecznymi dla stabilności finansowej.

2. EUNB przedłoży sprawozdanie ze swoich ustaleń Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji do dnia 26 grudnia 2021 r.

3. Na podstawie sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, w stosownych przypadkach Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy.







CZĘŚĆ CZWARTA

RYZYKO KONCENTRACJI

Artykuł 35

Obowiązek monitorowania

1. Firmy inwestycyjne monitorują i kontrolują swoje ryzyko koncentracji zgodnie z niniejszą częścią, stosując należyte procedury administracyjne i rachunkowe oraz sprawne mechanizmy kontroli wewnętrznej.

2. Do celów niniejszej części pojęcia „instytucja kredytowa” i „firma inwestycyjna” obejmują przedsiębiorstwa prywatne lub publiczne, w tym oddziały takich przedsiębiorstw, które – gdyby miały siedzibę w Unii – byłyby instytucją kredytową lub firmą inwestycyjną zgodnie z definicjami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, oraz pod warunkiem że przedsiębiorstwa te uzyskały zezwolenie w państwie trzecim, które stosuje ostrożnościowe wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z tymi, które są stosowane w Unii.

Artykuł 36

Obliczanie wartości ekspozycji

1. Firmy inwestycyjne, które nie spełniają warunków do zakwalifikowania się jako małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne określonych w art. 12 ust. 1, obliczają wartość ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów do celów niniejszej części, sumując następujące pozycje: a) nadwyżkę wartości pozycji długich firmy inwestycyjnej w stosunku do wartości jej pozycji krótkich we wszystkich instrumentach finansowych portfela handlowego emitowanych przez danego klienta, przy czym każdą pozycję netto dla każdego instrumentu oblicza się zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 22 lit. a), b) i c); b) wartość ekspozycji kontraktów i transakcji, o których mowa w art. 25 ust. 1, zawieranych z danym klientem, oblicza się w sposób określony w art. 27.

Do celów lit. a) akapitu pierwszego, firma inwestycyjna, która do celów wymogu opartego na współczynniku K w ramach ryzyka dla rynku oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych dla pozycji portfela handlowego zgodnie z metodą określoną w art. 23, oblicza pozycję netto do celów ryzyka koncentracji tych pozycji zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 22 lit. a).

Do celów lit. b) akapitu pierwszego niniejszego ustępu, firma inwestycyjna, która do celów współczynnika K-TCD oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych stosując metody określone w art. 25 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, oblicza wartość ekspozycji kontraktów i transakcji, o których mowa w art. 25 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, stosując metody określone w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcje 3, 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2. Wartość ekspozycji wobec grupy powiązanych klientów oblicza się poprzez zsumowanie ekspozycji wobec pojedynczych klientów należących do danej grupy, które traktuje się jako pojedynczą ekspozycję.

3. Obliczając wartość ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów, firma inwestycyjna podejmuje wszelkie uzasadnione kroki w celu zidentyfikowania aktywów bazowych w odpowiednich transakcjach oraz kontrahenta ekspozycji bazowych.

Artykuł 37

Limity w odniesieniu do ryzyka koncentracji oraz nadwyżka wartości ekspozycji

1. Limit dla danej firmy inwestycyjnej w odniesieniu do ryzyka koncentracji związanego z wartością ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych klientów wynosi 25 % funduszy własnych tej firmy inwestycyjnej.

W przypadku gdy pojedynczy klient jest instytucją kredytową lub firmą inwestycyjną lub gdy grupa powiązanych klientów obejmuje jedną lub większą liczbę instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych, limit w odniesieniu do ryzyka koncentracji jest równy 25 % funduszy własnych firmy inwestycyjnej lub 150 mln EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa, pod warunkiem że dla sumy wartości ekspozycji wobec wszystkich powiązanych klientów niebędących instytucjami kredytowymi ani firmami inwestycyjnymi limit w odniesieniu do ryzyka koncentracji pozostanie na poziomie 25 % funduszy własnych firmy inwestycyjnej.

W przypadku gdy kwota 150 mln EUR jest wyższa niż 25 % funduszy własnych firmy inwestycyjnej, limit w odniesieniu do ryzyka koncentracji nie może przekroczyć 100 % funduszy własnych firmy inwestycyjnej.

2. W przypadku gdy limity, o których mowa w ust. 1, zostaną przekroczone, firma inwestycyjna musi wykonać obowiązek zgłoszenia określony w art. 38 oraz spełnić wymóg w zakresie funduszy własnych dotyczący nadwyżki wartości ekspozycji zgodnie z art. 39.

Firmy inwestycyjne obliczają nadwyżkę wartości ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych klientów zgodnie z następującym wzorem:

nadwyżka wartości ekspozycji = EV - L

gdzie:

EV = wartość ekspozycji obliczona w sposób określony w art. 36; oraz

L = limit w odniesieniu do ryzyka koncentracji określony w ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Wartość ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych klientów nie może przekraczać: a) 500 % funduszy własnych danej firmy inwestycyjnej, w przypadku gdy od wystąpienia nadwyżki nie upłynęło więcej niż 10 dni; b) w ujęciu łącznym, 600 % funduszy własnych danej firmy inwestycyjnej w przypadku wszelkich nadwyżek, które utrzymują się dłużej niż 10 dni.

Artykuł 38

Obowiązek zgłaszania

1. W przypadku przekroczenia limitów, o których mowa w art. 37, firma inwestycyjna niezwłocznie zgłasza właściwym organom wysokość nadwyżki, nazwę danego pojedynczego klienta oraz, w stosownych przypadkach, nazwę danej grupy powiązanych klientów.

2. Właściwe organy mogą wyznaczyć firmie inwestycyjnej ograniczony czas na dostosowanie się do limitu, o którym mowa w art. 37.

Artykuł 39

Obliczanie współczynnika K-CON

1. Wymóg w zakresie funduszy własnych w oparciu o współczynnik K-CON stanowi łączną kwotę wymogu w zakresie funduszy własnych obliczoną dla każdego klienta lub grupy powiązanych klientów jako wymóg w zakresie funduszy własnych odpowiedniego wiersza w kolumnie 1 tabeli 6, który stanowi część całkowitej nadwyżki indywidualnej pomnożonej przez: a) 200 %, w przypadku gdy nadwyżka utrzymuje się nie dłużej niż 10 dni; b) odpowiedni współczynnik określony w kolumnie 2 tabeli 6, po upływie 10 dni, licząc od dnia wystąpienia nadwyżki, poprzez przydzielenie każdej części nadwyżki do odpowiedniego wiersza w kolumnie 1 tabeli 6.

2. Wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do nadwyżki, o której mowa w ust. 1, oblicza się według następującego wzoru:

gdzie:

OFRE = wymóg w zakresie funduszy własnych dla nadwyżki;

OFR = wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych klientów, obliczony poprzez zsumowanie wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ekspozycji wobec indyw