2.9

„Grzbiet maski” to obszar, którego granice wyznaczają następujące elementy: a) linia odniesienia krawędzi czołowej maski, zgodnie z opisem znajdującym się w pkt 2.9.2; b) boczne linie odniesienia maski, zgodnie z opisem znajdującym się w pkt 2.9.4; c) tylna linia odniesienia maski, zgodnie z opisem znajdującym się w pkt 2.9.7. 2.9.1 „Krawędź czołowa maski” to górny, czołowy element zewnętrzny obejmujący maskę i błotniki, górne i boczne elementy składowe otoczenia reflektorów oraz elementy do nich dołączone. Linię odniesienia wyznaczającą położenie krawędzi czołowej określa jej odległość od podłoża oraz odległości w poziomie między nią a zderzakiem (prowadzącą zderzaka) wyznaczane zgodnie z treścią pkt 2.6, 2.9.2 i 2.9.3. 2.9.2 „Linia odniesienia krawędzi czołowej maski” to linia geometryczna, którą tworzą punkty styczności powierzchni czołowej maski z krawędzią prostą o długości 1 000 mm, przy czym krawędź prosta jest równoległa do pionowej płaszczyzny wzdłużnej samochodu i odchylona do tyłu o 50o, a jej niżej położony koniec znajduje się na wysokości 600 mm nad podłożem. Linia ta przecina w poprzek krawędź czołową maski i styka się z nią (patrz rys. 4). W przypadku pojazdów o powierzchni grzbietu maski nachylonej pod kątem 50o, w których krawędź prosta nie styka się w jednym punkcie lecz w wielu miejscach lub na całej długości, należy wyznaczyć linię odniesienia przy krawędzi prostej odchylonej do tyłu o 40o. W wypadku pojazdów, w których miejscem pierwszej styczności jest dolny koniec krawędzi prostej za miejsce styczności jest uważana linia odniesienia krawędzi czołowej maski, w tym miejscu z boku. W przypadku pojazdów, w których miejscem pierwszej styczności jest górny koniec krawędzi prostej linią odniesienia krawędzi czołowej maski w tej pozycji bocznej jest linia geometryczna „odległości zawinięcia” o długości 1 000 mm, określona w pkt 2.8. Górna krawędź zderzaka jest również uważana za krawędź czołową maski, jeśli po wykonaniu ww. czynności okazuje się, że styka się ona z krawędzią prostą. 2.9.3 „Odległość krawędzi prowadzącej maski od podłoża”, dla dowolnej części samochodu, to odległość w pionie pomiędzy podłożem a linią odniesienia krawędzi czołowej maski, określoną w punkcie 2.9.2, przy ustawieniu pojazdu w normalnej pozycji do jazdy. 2.9.4 „Boczna linia odniesienia maski” to linia geometryczna, którą tworzą najwyżej położone punkty styku krawędzi prostej o długości 700 mm z boczną częścią maski, przy czym krawędź prosta o nachyleniu do tyłu wynoszącym 45o, równoległa do pionowej płaszczyzny bocznej samochodu, przecina w dół bok Górnej Powierzchni Czołowej, stykając się z powierzchnią karoserii (patrz rys. 5). 2.9.5 „Punkt odniesienia narożnika” to punkt przecięcia się linii odniesienia krawędzi czołowej maski i linii odniesienia boku maski (patrz rys. 6). 2.9.6 „Trzecia część krawędzi prowadzącej maski” to linia geometryczna pomiędzy „punktami odniesienia narożnika” określonymi w punkcie 2.9.5, mierzona za pomocą taśmy elastycznej przyłożonej do zewnętrznego konturu krawędzi czołowej i podzielona na trzy równe części. 2.9.7 „Tylna linia odniesienia maski” to linia geometryczna, którą tworzą wysunięte najbardziej do tyłu punkty zetknięcia kuli i Górnej Powierzchni Czołowej określonej w pkt 2.7, przy czym kula przechodzi przez Górną Powierzchnię Czołową, stykając się jednocześnie z szybą przednią (patrz rys. 7). W tym przypadku pióra i ramiona wycieraczek należy usunąć. W testach opisanych w sekcji 3.1 załącznika I do dyrektywy średnica kuli wynosi 165 mm. W testach opisanych w sekcji 3.2 załącznika I do dyrektywy średnica kuli wynosi 165 mm, jeżeli dolna rama szyby przedniej na środkowej linii samochodu znajduje się w określonej w pkt 2.8 odległości zawinięcia od podłoża większej lub równej 1 500 mm, a średnica kuli wynosi 130 mm, jeśli odległość ta jest mniejsza niż 1 500 mm. W przypadku gdy tylna linia odniesienia maski znajduje się w odległości zawinięcia większej niż 2 100 mm od podłoża, tylną linię odniesienia maski wyznacza linia geometryczna o odległości zawinięcia równej 2 100 mm określonej w pkt 2.8. Jeśli tylna linia odniesienia maski oraz linie boczne odniesienia maski nie przecinają się, tylna linia odniesienia maski jest modyfikowana zgodnie z procedurą opisaną w pkt 2.9.9. 2.9.8 „Trzecia część grzbietu maski” to linia geometryczna między „bocznymi liniami odniesienia maski” określonymi w pkt 2.9.4, wyznaczana za pomocą taśmy elastycznej przyłożonej do zewnętrznego konturu grzbietu maski i podzielona na trzy równe części. 2.9.9 „Przecięcie się tylnej linii odniesienia maski i bocznej linii odniesienia maski” – jeżeli tylna i boczna linia odniesienia maski nie przecinają się, tylna linia odniesienia maski powinna być przedłużona i/lub zmodyfikowana przy pomocy półkolistego wzorca o promieniu 100 mm. Wzorzec powinien być wykonany z cienkiego, giętkiego arkusza materiału, który łatwo przyjmuje kształt jednej krzywej w dowolnym kierunku. Wzorze raczej nie powinien przyjmować kształtu krzywej w dwóch lub wielu kierunkach gdyby miało to powodować powstawanie fałd. Zalecanym materiałem jest cienki arkusz z tworzywa sztucznego wzmocniony pianką, umożliwiający wzorcowi „uchwycenie” powierzchni pojazdu. Wzorzec pozostający na płaskiej powierzchni powinien być oznaczony czterema punktami od „A” do „D”, jak pokazano na rys. 8. Wzorzec powinien być umieszczony na pojeździe w narożnikach „A” i „B” pokrywających się z boczną linią odniesienia. Po upewnieniu się, że narożniki pokrywają się z boczną linią odniesienia wzorzec należy przesuwać stopniowo ku tyłowi, dopóki łuk wzorca nie zetknie się z tylną linią odniesienia maski. Przez cały czas wzorzec powinien być zakrzywiony, tak aby możliwe jak najściślej przylegać do zewnętrznego konturu górnej części maski pojazdu, co nie może powodować powstawania na nim fałd ani zagięć. Jeśli wzorzec styka się z tylną linią odniesienia maski, a punkt styczności leży poza łukiem wyznaczonym przez punkty „C” i „D”, tylna linia odniesienia maski powinna zostać wydłużona i/lub zmodyfikowana, aby dopasować się do łuku obwodu wzorca, tak aby, jak przedstawiono na rys. 9, stykała się z boczną linią odniesienia maski. Jeżeli wzorzec nie umożliwia jednoczesnej styczności z boczną linią odniesienia maski w punktach „A” i „B” i styczności z tylną linią odniesienia maski lub gdy punkt zetknięcia wzorca i tylnej linii odniesienia maski znajduje się wewnątrz łuku wyznaczonego przez punkty „C” i „D”, należy zastosować dodatkowe wzorce, których promienie są zwiększane stopniowo o 20 mm, do momentu spełnienia kryteriów wymienionych powyżej. Po wyznaczeniu tylnej linii odniesienia maski we wszystkich ustępach w pozostałej części dokumentu przyjmuje się, że jest ona stosowana, natomiast nie są już stosowane pierwotne końce linii.