ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1996D0510 — PL — 25.02.2004 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 18 lipca 1996 r.

ustanawiająca zaświadczenia hodowlane i zootechniczne w przywozie zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(96/510/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 94/28/WE z dnia 23 czerwca 1994 r. ustanawiającą zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków ( 1 ), w szczególności jej art. 4 tiret drugie i trzecie, art. 5 tiret drugie i trzecie, art. 6 tiret drugie i art. 7 tiret drugie,

a także mając na uwadze, co następuje:

Komisja sporządza zaświadczenia hodowlane i zootechniczne, które muszą towarzyszyć zwierzętom hodowlanym, ich nasieniu, komórkom jajowym i zarodkom przywożonym do Wspólnoty; informacje zamieszczone w tych zaświadczeniach są podstawą do dokonania wpisu lub rejestracji we wspólnotowej księdze zwierząt zarodowych lub wspólnotowym rejestrze;

zgodnie z art. 1 dyrektywy Rady 94/28/WE zwierzęta hodowlane można przywozić jedynie wówczas, gdy są wpisane lub zarejestrowane w księdze zwierząt zarodowych lub w rejestrze, prowadzonych przez organ wymieniony w wykazie określonym w art. 3 dyrektywy Rady 94/28/WE; jednakże podczas sporządzania takiego wykazu należy ustanowić zaświadczenia hodowlane i zootechniczne;

z uwagi na cechy szczególne dla każdego gatunku, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków należy sporządzić zaświadczenia dla zwierząt hodowlanych czystorasowych, mieszańców świń hodowlanych, samic ciężarnych, nasienia, komórek jajowych i zarodków;

do czasu wydania decyzji zgodnie z art. 5 tiret drugie dyrektywy 94/28/WE jedynie nasienie pochodzące od zwierząt poddanych uprzednio badaniom wartości użytkowej i ocenie wartości hodowlanej może być przedmiotem przywozu;

niektóre informacje dotyczące odbiorcy są już zawarte w świadectwach zdrowia wymaganych przy przywozie zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków; z tego względu informacji tych nie umieszcza się już w zaświadczeniach hodowlanych i zootechnicznych;

wzorce i dane szczegółowe zamieszczane w rodowodzie i na świadectwie zootechnicznym dotyczącym zwierząt hodowlanych, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, przeznaczonychdo handlu wewnątrzwspólnotowego są już, w odniesieniu do określonych gatunków, ustanowione w decyzji Komisji 86/404/EWG ( 2 ), decyzji Komisji 88/124/EWG ( 3 ), decyzji Komisji 89/503/EWG ( 4 ), decyzji Komisji 89/506/EWG ( 5 ), decyzji Komisji 90/258/EWG ( 6 ), decyzji Komisji 93/623/EWG ( 7 ) oraz decyzji Komisji 96/80/WE ( 8 );

środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu. ds. Zootechniki,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1998D0508 — PL — 08.10.2002 — 001.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B DECYZJA RADY z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Australią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności (98/508/WE) (Dz.U. L 229, 17.8.1998, p.1)

zmienione przez:









▼B

DECYZJA RADY

z dnia 18 czerwca 1998 r.

w sprawie zawarcia między Wspólnotą Europejską a Australią Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności

(98/508/WE)







RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy oraz jego art. 228 ust. 4, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności zostało wynegocjowane i parafowane dnia 19 lipca 1996 r. i powinno zostać zatwierdzone; niektóre zagadnienia w zakresie wykonywania zostały powierzone Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu Porozumieniem, w szczególności uprawnienia do zmiany niektórych aspektów załączników sektorowych; należy ustanowić właściwe procedury wewnętrzne niezbędne do zapewnienia sprawnego funkcjonowania Porozumienia oraz konieczne jest upoważnienie Komisji do przeprowadzenia niektórych technicznych zmian w zakresie Porozumienia i do podejmowania niektórych rodzajów decyzji dotyczących jego wykonywania, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:







Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowania zgodności oraz załączniki i wspólne deklaracje załączone do tego Porozumienia.

Tekst Porozumienia, załączników i wspólnych deklaracji załączony jest do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty oraz do przekazania w imieniu Wspólnoty noty przewidzianej w art. 14 Porozumienia ( 1 ).

▼M1

Artykuł 3

1. Komisja, wspierana przez Komitet specjalny wyznaczony przez Radę, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie przewidzianym w art. 12 Porozumienia. Komisja, po konsultacji z Komitetem specjalnym podejmuje działania w zakresie wyznaczania, powiadamiania, wymiany informacji i wniosków o informacje przewidzianych w Porozumieniu.

2. Stanowisko Wspólnoty w ramach Wspólnego Komitetu jest ustalane przez Komisję, po konsultacjach z Komitetem specjalnym określonym w ust. 1.

▼B

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
1998D0500 — PL — 01.01.2007 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

No

zmienione przez:

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 20 maja 1998 r.

w sprawie ustanowienia Komitetów Dialogu Sektorowego promujących dialog między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim

(notyfikowana jako dokument nr C(1998) 2334)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(98/500/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 118b Traktatu stanowi, że Komisja podejmuje starania mające na celu rozwój dialogu między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim, co mogłoby, jeśli takie byłoby życzenie obu stron, prowadzić do nawiązania stosunków opartych na porozumieniu;

pkt 12 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników stanowi, że pracodawcy lub organizacje pracodawców z jednej, a organizacje pracowników z drugiej strony powinny mieć prawo do negocjowania i zawierania układów zbiorowych na warunkach określonych w ustawodawstwie krajowym i praktyce. Dialog między partnerami społecznymi na szczeblu europejskim, który powinien być rozwijany, może, jeżeli partnerzy uznają to za pożądane, doprowadzić do powstania stosunków umownych, zwłaszcza na szczeblu międzyzawodowym i sektorowym;

Komisja w odpowiedzi na komunikat z dnia 18 września 1996 r. dotyczący rozwoju dialogu społecznego na poziomie wspólnotowym ( 1 ) uzyskała silne poparcie od wszystkich zainteresowanych stron dla swojej sugestii dotyczącej wzmocnienia sektorowego dialogu społecznego;

Parlament Europejski w rezolucji z dnia 18 lipca 1997 r. ( 2 ), odpowiadając na komunikat Komisji, wezwał do przywiązywania szczególnego znaczenia do sektorowego dialogu społecznego, skoro wpływ rozporządzenia i/lub deregulacji na zatrudnienie w sektorze gospodarki może być najlepiej oceniony w ramach dialogu sektorowego;

Komitet Ekonomiczno-Społeczny w opinii z dnia 29 stycznia 1997 r. ( 3 ), odpowiadając na komunikat Komisji stwierdził, że dialog sektorowy musi być skuteczny, sprawny i właściwie prowadzony;

sytuacja w różnych Państwach Członkowskich wyraźnie wskazuje na potrzebę aktywnego udziału partnerów dialogu społecznego w dyskusjach na temat poprawy warunków życia i pracy w ich sektorze; Komitet Dialogu Sektorowego przyłączony do Komisji jest najbardziej właściwym sposobem zapewnienia takiego udziału przez tworzenie na poziomie wspólnotowym reprezentatywnego forum dla interesów społeczno-ekonomicznych;

Komisja powinna podejmować starania w celu zapewniania, iż członkostwo i działania Komitetów Dialogu Sektorowego przyczyniają się do promowania równości kobiet i mężczyzn;

istniejące Wspólne Komitety powinny być zastąpione przez Komitety Dialogu Sektorowego; decyzje ustanawiające Wspólne Komitety powinny być uchylone,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1) Wszystkie systemy muszą być wyposażone w taki sposób, aby wszystkie kury nioski miały:

Dodatkowo, w przypadku gdy są stosowane poidła smoczkowe lub kubki, na każde 10 kur przypada jedno poidło smoczkowe lub kubek. W przypadku, gdy punkty pojenia są przyłączone do instalacji wodociągowej, w zasięgu każdej kury znajdują się co najmniej dwa kubki lub dwa poidła smoczkowe;

c) co najmniej jedno gniazdo na każde siedem kur. Jeżeli stosowane są gniazda grupowe, na maksimum 120 kur musi przypadać co najmniej 1 m2 powierzchni gniazda;
(6)

Obecność etykiet na używanych samochodach w punktach sprzedaży może skłonić kupujących nowe samochody osobowe do zakupu samochodów o niskim zużyciu paliwa, ponieważ ten aspekt będzie brany pod uwagę przy ponownej sprzedaży samochodu; jest wobec tego właściwe, w związku z pierwszym przeglądem niniejszej dyrektywy, rozważenie rozszerzenia jej zakresu na używane samochody podlegające dyrektywie Komisji 93/116/WE z dnia 17 grudnia 1993 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 80/1268/EWG odnoszącą się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych ( 4 ).
1999D0217 — PL — 29.03.2006 — 005.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

przyjmująca rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych sporządzony w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r.

zmienione przez:

No

▼B

DECYZJA KOMISJI

z dnia 23 lutego 1999 r.

przyjmująca rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych sporządzony w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r.

(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 399)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(1999/217/WE)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych ( 1 ), w szczególności jego art. 3 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

w zastosowaniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Państwa Członkowskie w okresie jednego roku od wejścia w życie wyżej wymienionego rozporządzenia zgłaszają Komisji wykaz substancji aromatycznych dopuszczonych do użycia w lub na środkach spożywczych wprowadzanych do obrotu na ich terytorium;

stosownie do art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenia zgłaszane substancje aromatyczne, których zgodne z prawem użycie w jednym Państwie Członkowskim musi być uznane przez inne Państwa Członkowskie, są wpisywane do rejestru przyjętego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7 tego rozporządzenia;

wiadomo, iż w niektórych Państwach Członkowskich pewne substancje aromatyczne podlegają obenie środkom ograniczającym lub zakazującym;

środki ograniczające lub zakazujące obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej decyzji mogą być nadal stosowane, do czasu zakończenia oceny danej substancji;

w każdym przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że substancja aromatyczna występująca w rejestrze może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, może odwołać się do procedury ochronnej przewidzianej w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2232/96;

rejestr stanowi podstawę programu oceny przewidzianego w art. 4 wymienionego rozporządzenia, który ma zostać przyjęty w ciągu dziesięciu miesięcy od przyjęcia rejestru;

środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
(2)

Do tej pory szczególne dyrektywy zostały przyjęte dla preparatów do żywienia niemowląt i preparatów pochodnych ( 5 ), dla przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz odżywek dla dzieci w wieku poniemowlęcym ( 6 ) oraz dla żywności niskoenergetycznej i o obniżonej energetyczności, przeznaczonej do kontrolowania wagi ciała ( 7 ); istnieją powody związane ze zdrowiem publicznym do przyjęcia szczególnych przepisów, zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/398/EWG, dotyczących żywności dietetycznej przeznaczonej do specjalnych celów medycznych oraz żywności zalecanej przy wzmożonym wysiłku fizycznym, szczególnie dla sportowców, jak określono w załączniku I do tej dyrektywy.
(1)

Zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE na poziomie wspólnotowym ma zostać ustanowiona sieć wspierająca współpracę i koordynację między Państwami Członkowskimi, przy udziale Komisji, w celu usprawnienia zapobiegania i kontroli we Wspólnocie kategorii chorób zakaźnych, określonych w Załączniku do tej decyzji. Sieć ta ma być zastosowana do nadzoru epidemiologicznego tych chorób oraz do ustanowienia systemu wczesnego ostrzegania i reagowania.
1.

Zgodnie z normami MOP, przyjętymi przez 13. i 14. Międzynarodową Konferencję Statystyków Pracy (ICLS), do celów badania sondażowego siły roboczej Wspólnoty osoby bezrobotne to osoby w wieku od 15 do 74 roku życia, które: a) pozostawały bez pracy podczas tygodnia referencyjnego, tj. nie były zatrudnione za wynagrodzeniem ani nie pracowały na własny rachunek (przez godzinę lub więcej); b) są obecnie gotowe do podjęcia pracy, tj. były gotowe podjąć zatrudnienie za wynagrodzeniem lub pracę na własny rachunek ►C2 przed końcem dwóch tygodni następujących po tygodniu referencyjnym; ◄ c) aktywnie szukały pracy, tj. podjęły konkretne czynności w ciągu czterotygodniowego okresu kończącego się tygodniem referencyjnym w celu poszukiwania zatrudnienia za wynagrodzeniem lub pracy na własny rachunek lub znalazły pracę, która miała rozpocząć się później, tj. w okresie co najwyżej następnych trzech miesięcy. Do celów pkt 1 lit. c) za konkretne czynności uważa się: — pozostawanie w kontakcie z publicznym urzędem pracy w celu znalezienia pracy niezależnie od tego, kto podjął inicjatywę (przedłużenie rejestracji jedynie z powodów administracyjnych nie jest czynnością aktywną), — pozostawanie w kontakcie z agencją prywatną (agencja pracy tymczasowej, firma specjalizująca się w rekrutacji itp.) w celu znalezienia pracy, — bezpośrednie zwracanie się do pracodawców, — pytanie przyjaciół, krewnych, związków zawodowych itp. w celu znalezienia pracy, — umieszczenie lub odpowiadanie na ogłoszenia dotyczące pracy, — studiowanie ogłoszeń dotyczących pracy, — poddanie się testowi lub egzaminowi rekrutacyjnemu lub odbycie rozmowy kwalifikacyjnej, — poszukiwanie ziemi, lokalu lub sprzętu, — składanie podań o zezwolenia, licencje lub środki finansowe.
(12)

Wspólnota posiada interes w prowadzeniu połowów we wschodniej części Oceanu Spokojnego, a ponadto ubiegała się o przystąpienie do Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego, zwanej dalej „IATTC”. Do czasu przystąpienia oraz zgodnie z jej zobowiązaniami w zakresie współdziałania z innymi Stronami zaangażowanymi w zarządzanie i ochronę zasobów w tym regionie na podstawie Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, środki techniczne przyjęte przez IATTC powinny być stosowane przez Wspólnotę. Dlatego takie środki powinny zostać włączone do prawa wspólnotowego.
(6)

Należy zwracać szczególną uwagę na zapewnienie wszystkim importerom z obszaru Wspólnoty równego i stałego dostępu do kontyngentów taryfowych i aby ustalone stawki dla kontyngentów były stosowane nieprzerwanie w odniesieniu do przywozu wszystkich danych produktów na obszar wszystkich Państw Członkowskich do momentu wyczerpania powyższych kontyngentów. W celu zapewnienia skuteczności wspólnego administrowania powyższymi kontyngentami nie ma przeszkód, aby upoważnić Państwa Członkowskie do poboru z danej wielkości kontyngentu, niezbędnej wielkości, która odpowiadałby aktualnie realizowanemu przywozowi. Jednakże ta metoda zarządzania kontyngentami wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją tak, aby Komisja musiała mieć możliwość monitorowania stawki na podstawie, której te kontyngenty są wykorzystywane oraz do odpowiedniego informowania Państw Członkowskich. Z uwagi na szybkość i skuteczność, komunikacja między Państwami Członkowskimi a Komisją powinna odbywać się w miarę możliwości drogą elektoniczną.
(80)

Wobec powyższego oraz ze względu na ustalenia poprzedniego dochodzenia antysubsydyjnego, zaproponowane stawki cła antydumpingowego wyrażone w stosunku do ceny CIF na granicy Wspólnoty bez uwzględnienia cła są następujące:



Indie Spółka Margines subsydium wywozowego Całkowity margines subsydium Margines dumpingu Cło wyrównawcze Cło antydum-pingowe Całkowita stawka celna Ester Industries Ltd 12,0 % 12,0 % 64,5 % 12,0 % 52,5 % 64,5 % Flex Industries Ltd 12,5 % 12,5 % 42,9 % 12,5 % 30,4 % 42,9 % Garware Polyester Ltd 2,7 % 3,8 % 65,3 % 3,8 % 62,6 % 66,4 % Jindal Polyester Ltd 7,0 % 7,0 % 0 % 7,0 % 0 % 7,0 % MTZ Polyesters Ltd 8,7 % 8,7 % 57,7 % 8,7 % 49,0 % 57,7 % Polyplex Corp. Ltd 19,1 % 19,1 % 57,7 % 19,1 % 38,6 % 57,7 % Wszystkie pozostałe spółki 12,0 % (1) 19,1 % 65,3 % 19,1 % 53,3 % 72,4 % (1) Do celów obliczania ostatecznego cła antydumpingowego, uwzględniono margines subsydium wywozowego spółki na podstawie którego ustalono margines dumpingu dla niewspółpracujących spółek.



Korea Spółka Cło antydumpingowe HS Industries 7,5 % Hyosung Corp 7,5 % Kohap Corp. 7,5 % Kolon Industries Limited 0,0 % SKC Industries Limited 7,5 % Toray Saehan Industries 0,0 % Wszystkie pozostałe spółki 13,4 %
(2)

W załączniku I do każdego z tych protokołów dodatkowych w sprawie wina, indywidualne kontyngenty taryfowe zostają przyznane w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych win pochodzących z Republiki Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Republiki Słowenii. Te indywidualne kontyngenty taryfowe są przewidziane poza globalnym kontyngentem taryfowym o wielkości 545 000 hl otwartym w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego wyjątkowe środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszania z Unią Europejską lub z tym procesem powiązanych, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2820/98, i uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 ( 6 ), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2563/2000 ( 7 ).
(10)

Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu, cel ustanowienia wspólnych definicji i zasad dla danych produktów i uzgodnienia z ogólnymi zasadami wspólnotowego prawodawstwa w sprawie środków spożywczych nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a może ze względu na charakter niniejszej dyrektywy być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę. Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to co niezbędne do osiągnięcia danego celu.
(1)

Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw ( 3 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2590/2001 ( 4 ), ustanawia wymagania w stosunku do zatwierdzenia kontroli zgodności dokonywanych przed przywozem do Wspólnoty przez państwa trzecie, które o to wnioskują.
(5)

Biuro ds. Żywności i Weterynarii Komisji Europejskiej (FVO) przeprowadziło misję w Turcji w dniach 4–8 września 2000 r. w celu ocenienia istniejących systemów kontroli stosowanych dla uniknięcia skażenia aflatoksyną orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig przeznaczonych na wywóz do Wspólnoty Europejskiej. Misja wykazała między innymi, że istniejące procedury kontrolne przesyłek orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty Europejskiej nie zapewniają spełniania najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych przez prawodawstwo WE. Zaobserwowano niewystarczające szkolenie właściwych urzędników, niewystarczające procedury pobierania próbek i testowania oraz niewystarczające dowody, że certyfikaty wywozowe odnoszą się do danej przesyłki. W odniesieniu do tych towarów pochodzących lub wysyłanych z Turcji niezgodność z maksymalnymi poziomami aflatoksyn jest ciągle zauważana i raportowana poprzez System Szybkiego Alarmowania dla Żywności. W związku z tym konieczne jest poddanie orzechów laskowych, pistacji i suszonych fig oraz produktów pochodnych pochodzących lub wysyłanych z Turcji specjalnym warunkom w celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony zdrowia publicznego.
2.

Wykaz operacji odzysku i unieszkodliwiania: kody odnoszą się do kodów w załącznikach do dyrektywy 75/442/EWG:



Pozycja nr Kod Rodzaje operacji odzysku i unieszkodliwiania Spalanie 1 R1 Stosowane zasadniczo jak paliwo lub inny materiał do wytwarzania energii 2 D10 Spalanie na ziemi Operacje, które mogą prowadzić do odzysku (wyłączając odzysk energii) 3 R2 + Odzysk lub regeneracja rozpuszczalników R3 + Recykling lub regeneracja substancji organicznych niestosowanych jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne procesy przeróbki biologicznej) R4 + Recykling lub regeneracja metali i związków metali R5 + Recykling lub regeneracja innych materiałów nieorganicznych R6 + Regeneracja kwasów lub zasad R7 + Odzysk części używanych do zwalczania zanieczyszczeń R8 + Odzysk części z katalizatorów R9 + Rafinowanie lub inne wykorzystanie olejów R10 + Zabiegi wykonywane na gruntach prowadzące do zysków dla rolnictwa lub poprawiające warunki ekologiczne R11 Wykorzystywanie odpadów otrzymanych w wyniku jakichkolwiek operacji od Rl do R10 Rodzaje operacji odzysku i unieszkodliwiania 4 D1 + Składanie w ziemi lub na ziemi (np. składowiska) D3 + Wprowadzanie głęboko pod powierzchnię (np. umieszczanie pompowalnych odrzutów w szybach, wyrobiskach po soli, naturalnych miejscach umożliwiających składowanie) D4 + Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów płynnych lub szlamu w dołach, basenach lub lagunach) D5 + Składowiska specjalnie przygotowane (np. umieszczanie w wyłożonych i oddzielnych komorach, przykrytych i izolowanych od siebie oraz od naturalnego środowiska) D12 Magazynowanie trwałe (np. umieszczanie pojemników w kopalni) 5 D2 + Obróbka w ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub szlamów w glebie) D6 + Spuszczanie do wód (oprócz mórz lub oceanów) D7 Spuszczanie do mórz lub oceanów, również na dno
(9)

Do przyjęcia międzynarodowego standardu rachunkowości celem stosowania go we Wspólnocie niezbędne jest po pierwsze, by spełniał on podstawowy wymóg wyżej wymienionych dyrektyw Rady, który pozwoli stwierdzić, iż wynikiem jego stosowania jest prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji finansowej i wyników działalności przedsiębiorstwa — zasadę tę należy rozważać w świetle przedmiotowych dyrektyw Rady bez implikowania rygorystycznej zgodności z każdym z przepisów tych dyrektyw; po drugie, zgodnie z wnioskami Rady z dnia 17 lipca 2000 r., są one korzystne dla europejskiego dobra publicznego i po trzecie, iż spełniają podstawowe kryteria, co do jakości wymaganych informacji, które powinny zostać zawarte w sprawozdaniach finansowych, aby były pożyteczne dla użytkowników.
(1)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000 wspólnotowe oznakowania ekologiczne mogą być przyznane produktowi posiadającemu cechy, które umożliwiają mu istotne przyczynienie się do usprawnień w odniesieniu do kluczowych aspektów ochrony środowiska.