1993R2454 — PL — 01.06.2006 — 009.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:





zmienione przez:

►A1 C 241 21 29.8.1994 ►A2 L 236 33 23.9.2003





sprostowane przez:







NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).









▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2454/93

z dnia 2 lipca 1993 r.

ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny







KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( 1 ), zwany dalej „Kodeksem”, w szczególności jego art. 249, a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: Kodeks zebrał w jednym instrumencie prawnym istniejące prawodawstwo celne; jednocześnie Kodeks wprowadził pewne zmiany do tego prawodawstwa w celu uczynienia go bardziej spójnym, uproszczenia go i wypełnienia niektórych luk; dlatego stanowi on kompletne prawodawstwo wspólnotowe w tej dziedzinie; te same powody, które doprowadziły do przyjęcia Kodeksu, odnoszą się również do celnego prawodawstwa wykonawczego; dlatego pożądane jest zebranie w jednym rozporządzeniu celnego prawodawstwa wykonawczego, które obecnie rozproszone jest w wielu wspólnotowych rozporządzeniach i dyrektywach; w ten sposób ustanowiony kodeks wykonawczy do Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinien zawierać aktualnie obowiązujące celne przepisy wykonawcze; jednakże w świetle zdobytego doświadczenia należy: — wprowadzić pewne zmiany w celu dostosowania wspomnianych przepisów do przepisów Kodeksu, — rozszerzyć zakres niektórych przepisów stosowanych obecnie jedynie do określonego postępowania celnego w celu uwzględnienia wszechstronnego zakresu stosowania Kodeksu, — uściślić niektóre przepisy w celu zwiększenia bezpieczeństwa prawnego przy ich stosowaniu; wprowadzone zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów dotyczących długu celnego; właściwe jest ograniczenie stosowania art. 791 ust. 2 do dnia 1 stycznia 1995 r. i ponowne zbadanie przed tą datą przedmiotowego zagadnienia w świetle zdobytych doświadczeń; środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







CZĘŚĆ I

OGÓLNE PRZEPISY WYKONAWCZE







TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE







ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 1

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) „Kodeks” oznacza: rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny;

▼M6

2) „Karnet ATA” oznacza: międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA lub Konwencji stambulskiej;

▼M21

3) „Komitet” oznacza: Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony w art. 247a i 248a Kodeksu;

▼B

4) „Rada Współpracy Celnej” oznacza: organizację powołaną przez Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r.;

5) „dane niezbędne do ustalenia tożsamości towarów” oznaczają: z jednej strony, dane stosowane w celu ustalenia tożsamości towarów pod względem handlowym, pozwalające organom celnym na określenie klasyfikacji taryfowej oraz, z drugiej strony, ilość towarów;

6) „towary pozbawione charakteru handlowego” oznaczają: towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też które są wyraźnie przeznaczone na upominki;

7) „środki polityki handlowej” oznaczają: środki pozataryfowe ustanowione jako część wspólnej polityki handlowej w formie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów, takie jak środki dozoru lub ochrony, ograniczenia bądź limity ilościowe i zakazy przywozu lub wywozu;

8) „nomenklatura celna” oznacza: jedną z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 Kodeksu;

9) „Zharmonizowany System” oznacza: Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów;

▼M21

10) „Traktat” oznacza: Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;

▼M6

11) „Konwencja stambulska” oznacza: Konwencję dotyczącą odprawy czasowej, zawartą w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r.

▼M18

Artykuł 1a

Do celów stosowania art. 291-300 kraje Unii Gospodarczej Beneluksu uważa się za jedno Państwo Członkowskie.

▼B







ROZDZIAŁ 2

Decyzje

Artykuł 2

Jeżeli osoba składająca wniosek o wydanie decyzji nie jest w stanie dostarczyć wszystkich dokumentów i danych niezbędnych do wydania decyzji, organy celne dostarczają dokumenty i dane będące do ich dyspozycji.

Artykuł 3

Decyzja dotycząca zabezpieczeń, korzystna dla osoby, która podpisała zobowiązanie do zapłaty sumy na pierwsze pisemne żądanie organów celnych, zostaje cofnięta, gdy zobowiązanie to nie zostało spełnione.

Artykuł 4

Cofnięcie decyzji nie dotyczy towarów, które w chwili jego wejścia w życie były już objęte procedurą na podstawie cofniętego pozwolenia.

Jednakże organy celne mogą zażądać, aby towarom tym nadano, w wyznaczonym przez nie terminie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.

▼M1







ROZDZIAŁ 3

Techniki przetwarzania danych

Artykuł 4a

1. Organy celne mogą, na warunkach i w sposób, który określą, oraz z poszanowaniem zasad przewidzianych w przepisach prawa celnego, przewidzieć, aby formalności były wypełniane przy użyciu technik przetwarzania danych.

W tym celu:

— określenie „technika przetwarzania danych” oznacza: — a) wymiana między organami celnymi znormalizowanych wiadomości EDI; b) wprowadzenie do celnych systemów przetwarzania danych informacji niezbędnych do wypełnienia odpowiednich formalności;

— określenie „EDI (Electronic Data Interchange)” oznacza przekaz danych drogą elektroniczną w formie zgodnej z ustalonymi standardami przesyłania wiadomości między dwoma systemami komputerowymi,

— określenie „znormalizowana wiadomość” oznacza wcześniej zdefiniowaną formę uznaną do celów elektronicznego przesyłania danych.

2. Warunki ustalone dla wypełniania formalności przy użyciu technik przetwarzania danych muszą uwzględniać między innymi środki kontroli źródła, jak również zabezpieczenie danych przed niedozwolonym użyciem, utratą, zmianą lub zniszczeniem.

Artykuł 4b

Jeżeli formalności wypełniane są przy użyciu technik przetwarzania danych, organy celne określają zasady, na jakich podpis odręczny może zostać zastąpiony inną techniką mogącą opierać się na zastosowaniu kodów.

▼M19

Artykuł 4c

Dla programów prób wykorzystujących techniki przetwarzania danych opracowanych dla oceny ewentualnych uproszczeń organy celne mogą, na okres bezwzględnie konieczny na wykonanie programu, odstąpić od wymogu przedstawiania następujących informacji:

a) zgłoszenia przewidzianego w art. 178 ust. 1;

b) na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 222 ust. 1, danych szczegółowych odnoszących się do niektórych pól jednolitego dokumentu administracyjnego, które nie są konieczne do ustalenia tożsamości towarów i nie są informacjami, na podstawie których stosuje się należności celne przywozowe lub wywozowe.

Jednakże informacje te muszą być udostępniane na żądanie w ramach czynności kontrolnych.

Kwota należności celnych przywozowych, która jest naliczana w okresie objętym odstępstwem udzielonym z zastosowaniem akapitu pierwszego, nie może być niższa od kwoty, która byłaby pobrana w przypadku braku odstępstwa.

Państwa Członkowskie, które chcą uczestniczyć w takich programach, przedstawiają Komisji z wyprzedzeniem wszystkie szczegóły dotyczące zaproponowanego programu prób, w tym przewidziany okres jego wykonania. Informują one również Komisję o jego rzeczywistym wykonaniu i wynikach. Komisja informuje inne Państwa Członkowskie.

▼M10







TYTUŁ II

WIĄŻĄCE INFORMACJE







ROZDZIAŁ 1

Definicje

Artykuł 5

Do celów niniejszego tytułu:

1) „wiążąca informacja” oznacza: informację taryfową lub informację o pochodzeniu wiążącą administracje wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty, jeżeli warunki ustanowione w art. 6 i 7 są spełnione;

2) „osoba składająca wniosek” oznacza: — w przypadku informacji taryfowej: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej, — w przypadku informacji o pochodzeniu: osobę, która zwróciła się do organów celnych z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu i która ma ważne powody;

3) „posiadacz” oznacza: osobę, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja.







ROZDZIAŁ 2

Procedura uzyskiwania wiążącej informacji - Powiadamianie wnioskodawcy o informacji i przekazywanie jej Komisji

Artykuł 6

1. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji składany jest na piśmie i adresowany bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich, w którym(-ych) informacja ta ma zostać wykorzystana, bądź do właściwych organów celnych w Państwie Członkowskim, w którym osoba składająca wniosek ma swoją siedzibę.

▼M18

Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej sporządzane są z wykorzystaniem formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1B.

▼M10

2. Wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów; wniosek o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu może dotyczyć tylko jednego rodzaju towarów i okoliczności nadających pochodzenie.

3.

A) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej zawierają następujące dane: a) nazwisko i adres posiadacza; b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem; c) nomenklaturę celną, w której ma zostać dokonana klasyfikacja. Jeżeli osoba składająca wniosek pragnie uzyskać klasyfikację towaru w jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 3 lit. b) i ust. 6 lit. b) Kodeksu, nomenklatura jest wyraźnie określona we wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej; d) szczegółowy opis towarów pozwalający na ustalenie ich tożsamości i dokonanie klasyfikacji w nomenklaturze celnej; e) skład towarów oraz wszelkie metody badania stosowane dla jego określenia, w przypadku gdy zależy od tego dokonanie klasyfikacji; f) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty mogące pomóc organom celnym w dokonaniu właściwej klasyfikacji towaru w nomenklaturze celnej, dołączone w formie załączników; g) przewidywaną klasyfikację; h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego; i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne; j) podanie przez osobę składająca wniosek, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która już została wydana we Wspólnocie; ▼M24 k) akceptację tego, że dostarczona informacja może być przechowywana w bazie danych Komisji i że dane szczegółowe dotyczące wiążącej informacji taryfowej, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać ujawnione publicznie przez internet, z wyjątkiem informacji, które wnioskodawca oznaczył jako poufne; stosuje się przy tym obowiązujące przepisy w zakresie ochrony informacji. ▼M10

B) Wnioski o udzielenie wiążącej informacji o pochodzeniu zawierają następujące dane: a) nazwisko i adres posiadacza; b) nazwisko i adres osoby składającej wniosek w przypadku gdy nie jest ona posiadaczem; c) mające zastosowanie podstawy prawne, do celów art. 22 i 27 Kodeksu; d) szczegółowy opis towarów i ich klasyfikację taryfową; e) skład towarów oraz metody badania stosowane dla jego określenia oraz ich cenę ex works, o ile zaistnieje taka potrzeba; f) warunki, które pozwalają ustalić pochodzenie, użyte materiały i ich pochodzenie, klasyfikację taryfową, odpowiednie wartości i opis okoliczności (reguły dotyczące zmiany pozycji taryfowej, wartości dodanej, opisu obróbki lub przetworzenia, bądź inne szczególne reguły), które umożliwiły spełnienie danych warunków; w szczególności podać należy zastosowaną regułę pochodzenia, jak również przewidywane pochodzenie towarów; g) wszelkie próbki, fotografie, plany, katalogi lub inne dostępne dokumenty dotyczące składu towarów i komponentów mogące pomóc w przedstawieniu procesu produkcyjnego lub przetwarzania, któremu zostały one poddane; h) zgodę na przedłożenie, na żądanie organów celnych, tłumaczenia wszelkich załączonych dokumentów na język urzędowy (lub jeden z języków urzędowych) zainteresowanego Państwa Członkowskiego; i) wszelkie dane, które będą uważane za poufne i które dotyczą społeczeństwa lub administracji; j) podanie przez wnioskodawcę, o ile posiada takie informacje, wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji o pochodzeniu, dotyczącej towarów identycznych lub podobnych, jak określono w lit. d) lub f), o udzielenie której już zwrócono się z wnioskiem lub która została wydana we Wspólnocie; k) potwierdzenie, że dostarczone informacje zostały zarejestrowane w bazie danych Komisji; jednakże oprócz przepisów art. 15 Kodeksu, stosuje się przepisy dotyczące ochrony informacji obowiązujące w Państwach Członkowskich

4. Jeżeli przyjmując wniosek organy celne uznają, że nie zawiera on wszystkich danych niezbędnych do zajęcia stanowiska w danej sprawie, zwracają się do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących danych. Terminy trzech miesięcy i 150 dni określone w art. 7 biegną od chwili, z którą organy celne dysponują wszystkimi danymi niezbędnymi do podjęcia decyzji; organy celne powiadamiają na piśmie wnioskodawcę o przyjęciu wniosku, jak również o dacie, z którą termin rozpoczyna swój bieg.

5. Wykaz organów celnych, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie do przyjmowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji lub jej wydawania, opublikowany jest w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

Artykuł 7

1. Wiążąca informacja przekazywana jest wnioskodawcy na piśmie w możliwie krótkim terminie.

a) w przypadku informacji taryfowej: jeżeli po upływie terminu trzech miesięcy od dnia przyjęcia wniosku o udzielenie informacji przekazanie wiążącej informacji taryfowej wnioskodawcy nie było możliwe, organy celne informują o tym fakcie wnioskodawcę, podając powody zwłoki i przypuszczalny termin, w którym będą w stanie przekazać wiążącą informację taryfową;

b) w przypadku informacji o pochodzeniu: zostanie przekazana najpóźniej w terminie 150 dni licząc od dnia przyjęcia wniosku.

2. Informacja jest przekazywana na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 1 (wiążąca informacja taryfowa) lub załączniku 1a (wiążąca informacja o pochodzeniu). Powiadomienie wskazuje dane, które będą uważane za przekazane jako poufne. Zawarte jest w nim pouczenie o możliwości odwołania określonej w art. 243 Kodeksu.

▼M24

Artykuł 8

1. W przypadku wiążącej informacji taryfowej organy celne Państw Członkowskich niezwłocznie przesyłają do Komisji następujące informacje:

a) egzemplarz wniosku w sprawie udzielenia wiążącej informacji taryfowej (określony w załączniku 1B);

b) egzemplarz udzielonej wiążącej informacji taryfowej (egzemplarz nr 2 przedstawiony w załączniku 1);

c) dane podawane w egzemplarzu nr 4 przedstawionym w załączniku 1.

W przypadku wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia organy celne niezwłocznie przesyłają do Komisji stosowne dane szczegółowe o udzielonej wiążącej informacji dotyczącej pochodzenia.

Wspomniane dane przekazywane są za pomocą środków elektronicznych.

2. Na prośbę Państwa Członkowskiego Komisja przesyła niezwłocznie dane szczegółowe otrzymane zgodnie z ust. 1. Taka transmisja realizowana jest środkami elektronicznymi.

3. Przesyłane drogą elektroniczną dane wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowanej, udzielonej wiążącej informacji taryfowej i dane podane na egzemplarzu nr 4 z załącznika 1 przechowywane są w centralnej bazie danych Komisji. Dane związane z wiążącą informacją taryfową, włączając dowolne fotografie, rysunki, broszury itd., mogą zostać udostępnione publicznie przez Internet, z wyjątkiem informacji poufnych zawartych w polach 3 i 8 udzielonej wiążącej informacji taryfowej.

▼M10







ROZDZIAŁ 3

Przepisy stosowane w przypadkach rozbieżności w wiążących informacjach

Artykuł 9

1. W przypadku istnienia rozbieżnych wiążących informacji:

— Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, wpisuje tę pozycję do porządku dziennego Komitetu, do dyskusji na posiedzeniu, które odbędzie się w następnym miesiącu lub, gdy w najbliższym miesiącu posiedzenie takie się nie odbędzie, na najbliższym posiedzeniu,

— zgodnie z procedurą Komitetu Komisja przyjmuje środki zapewniające jednolite stosowanie, odpowiednio, nomenklatury lub pochodzenia, możliwie najszybciej i w ciągu sześciu miesięcy po terminie posiedzenia, o którym mowa w tiret pierwszym,

2. Do celów stosowania ust. 1, wiążące informacje o pochodzeniu uważa się za rozbieżne, jeżeli nadają różne pochodzenie towarom:

— których pozycja taryfowa jest taka sama i których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z takimi samymi regułami pochodzenia, i

— które zostały uzyskane w takim samym procesie produkcyjnym.







ROZDZIAŁ 4

Skutki prawne wiążących informacji

Artykuł 10

1. Bez uszczerbku dla art. 5 i 64 Kodeksu, na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz.

2.

a) W przypadku informacji taryfowej: organy celne mogą zażądać aby w chwili dokonywania formalności celnych posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów będących przedmiotem odprawy celnej.

b) W przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organy odpowiedzialne za kontrolę stosowania wiążącej informacji o pochodzeniu mogą zażądać, aby w chwili dokonywania formalności posiadacz powiadomił organy celne, że jest w posiadaniu wiążącej informacji o pochodzeniu dotyczącej towarów będących przedmiotem tych formalności.

3. Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże:

a) w przypadku informacji taryfowej: organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji;

b) w przypadku informacji dotyczącej pochodzenia: organom, określonych w ust. 2 lit. b), że istnieje całkowita zgodność między tym towarem i okolicznościami ustalającymi ich pochodzenie, a opisanymi w przedstawionej informacji.

4. Organy celne (w odniesieniu do wiążącej informacji taryfowej) lub organy, określone w ust. 2 lit. b) (w odniesieniu do wiążącej informacji o pochodzeniu) mogą zażądać tłumaczenia tej informacji na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych zainteresowanego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 11

Wiążąca informacja taryfowa wydawana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich.

Artykuł 12

1. Od chwili przyjęcia jednego z aktów lub środków wymienionych w art. 12 ust. 5 Kodeksu, organy celne podejmują wszystkie niezbędne kroki dla zapewnienia, aby wiążące informacje były odtąd wydawane tylko zgodnie z danym aktem lub środkiem.

2.

a) W przypadku wiążącej informacji taryfowej, do celu powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest: — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, dotyczących zmian nomenklatury celnej, data ich stosowania, — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) i) Kodeksu, określających lub wpływających na klasyfikację towarów w nomenklaturze celnej, data ich opublikowania w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia przez Światową Organizację Celną opinii na temat klasyfikacji lub zmian uwag wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu, data komunikatu Komisji w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.

b) W przypadku wiążącej informacji o pochodzeniu, do celów powyższego ust. 1, uwzględnianą datą jest: — dla rozporządzeń przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) i) Kodeksu, dotyczących ustalania pochodzenia towarów i reguł przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii), data ich stosowania, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących zmian w uwagach wyjaśniających i opinii przyjętych na szczeblu Wspólnoty, data ich opublikowania w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, data wydania orzeczenia, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. b) ii) Kodeksu, dotyczących przyjęcia opinii na temat pochodzenia lub zmian uwag wyjaśniających Światowej Organizacji Handlu, data podana w komunikacie Komisji w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, — dla środków przewidzianych w art. 12 ust. 5 lit. a) ii) Kodeksu, dotyczących załączników do Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia Światowej Organizacji Handlu i przyjętych w ramach umów międzynarodowych, data ich stosowania.

3. Komisja możliwie szybko powiadamia organy celne o datach przyjęcia środków i aktów określonych w niniejszym artykule.







ROZDZIAŁ 5

Przepisy stosowane w przypadku utraty ważności wiążących informacji

Artykuł 13

Jeżeli poprzez zastosowanie przepisów art. 12 ust. 4 zdanie drugie i art. 12 ust. 5 Kodeksu wiążąca informacja zostaje unieważniona lub przestaje być ważna, organ celny, który ją wydał możliwie szybko powiadamia o tym Komisję.

Artykuł 14

1. Jeżeli posiadacz wiążącej informacji, która przestała być ważna z powodów określonych w art. 12 ust. 5 Kodeksu chciałby skorzystać z możliwości powołania się na taką informację w określonym czasie zgodnie z ust. 6 wymienionego artykułu, powiadamia o tym organy celne, dostarczając wszelkie niezbędne dokumenty uzupełniające pozwalające na sprawdzenie, czy stosowne warunki zostały spełnione.

2. W wyjątkowych wypadkach, gdy Komisja zgodnie z przepisami art. 12 ust. 7 akapit drugi Kodeksu przyjmuje środek stanowiący odstępstwo od ust. 6 wymienionego artykułu, lub gdy warunki określone w ust. 1 dotyczące możliwości dalszego powoływania się na wiążącą informację nie zostały spełnione, organy celne powiadamiają o tym posiadacza informacji na piśmie.

▼M18 —————

▼B







TYTUŁ IV

POCHODZENIE TOWARÓW







ROZDZIAŁ 1

POCHODZENIE NIEPREFERENCYJNE







Sekcja 1

Obróbka lub przetworzenie nadające pochodzenie

Artykuł 35

Niniejszy rozdział określa w odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej oraz w odniesieniu do niektórych towarów, innych niż materiały i wyroby włókiennicze, rodzaje obróbki lub przetwarzania uważane za spełniające kryteria ustanowione w art. 24 Kodeksu i pozwalające na nadanie wymienionym towarom pochodzenia państwa, w którym nastąpiła obróbka lub przetworzenie.

„Państwo” oznacza, w zależności od przypadku, państwo trzecie lub Wspólnotę.







Podsekcja 1

Materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 36

W odniesieniu do materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej całkowite przetworzenie, jak określono w art. 37, uważane jest za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie w rozumieniu art. 24 Kodeksu.

Artykuł 37

Za całkowite przetworzenie uważana jest obróbka lub przetworzenie, w wyniku którego uzyskane produkty klasyfikuje się pod inną pozycją Nomenklatury Scalonej niż pozycja odpowiadająca użytym materiałom niepochodzącym.

Jednakże w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku 10 za całkowite przetworzenie uważa się jedynie szczególne sposoby przetwarzania podane obok każdego uzyskanego produktu w kolumnie 3 wymienionego załącznika, niezależnie od faktu, czy przetworzenie takie pociąga za sobą zmianę pozycji.

Zasady stosowania reguł zawartych w załączniku 10 są przedstawione w uwagach wprowadzających w załączniku 9.

Artykuł 38

Do celów poprzedniego artykułu następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy powodują zmianę pozycji:

a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);

b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, rozcinaniu;

i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek; ii) zwykłe umieszczanie w workach, skrzynkach, pudełkach, mocowanie na kartach lub planszach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem; c)

d) umieszczanie znaków, etykiet lub innych podobnych wyróżniających oznakowań na towarach lub na ich opakowaniach;

e) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego wyrobu;

f) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-e).







Podsekcja 2

Produkty inne niż materiały i wyroby włókiennicze objęte sekcją XI Nomenklatury Scalonej

Artykuł 39

W odniesieniu do wymienionych w załączniku 11 produktów uzyskanych za obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie na mocy art. 24 Kodeksu uważa się sposoby obróbki i przetworzenia wymienione w kolumnie 3 tego załącznika.

Metoda stosowania reguł zawartych w załączniku 11 jest opisana w uwagach wprowadzających w załączniku 9.







Podsekcja 3

Przepisy wspólne dla wszystkich produktów

Artykuł 40

Jeżeli wykazy w załącznikach 10 i 11 stanowią, że pochodzenie zostało nadane, jeżeli wartość użytych materiałów niepochodzących nie przekracza określonej wartości procentowej ceny ex-works uzyskanych produktów, wartość ta obliczana jest w następujący sposób:

— „wartość” oznacza wartość celną w momencie przywozu wykorzystanych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w państwie, w którym dokonano przetworzenia,

— „cena ex-works” oznacza cenę ex-works uzyskanego produktu po odliczeniu wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu,

— „wartość nabyta w wyniku montażu” jest sumą wartości wynikającej z samego montażu, włącznie z każdą czynnością wykończeniową lub kontrolną oraz z włączenia części pochodzących z państwa, w którym czynności te zostały dokonane, włącznie z zyskami i ogólnymi kosztami poniesionymi w tym państwie w związku z tymi czynnościami.







Sekcja 2

Przepisy wykonawcze dotyczące części zapasowych

Artykuł 41

▼M1

1. Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczane z jakimkolwiek sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, i będące częścią ich standardowego wyposażenia, uważa się za mające to samo pochodzenie co dany sprzęt, maszyna, aparat lub pojazd.

▼B

►M1 2. ◄ Uważa się, że podstawowe części zapasowe do użycia w jakiejkolwiek części urządzenia, maszyny, aparatury lubpojazdu, które dopuszczono do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziono, mają takie samo pochodzenie jak dane urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, pod warunkiem że warunki przewidziane w niniejszej sekcji zostały spełnione.

Artykuł 42

Domniemanie pochodzenia, określone w poprzednim artykule, jest uznawane tylko:

— jeżeli jest to niezbędne dla dokonania przywozu do kraju przeznaczenia,

— w przypadku gdy użycie wspomnianych podstawowych części zapasowych na etapie produkcji danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu nie przeszkodziłoby w otrzymaniu przez wymienione urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd pochodzenia wspólnotowego lub pochodzenia państwa produkcji.

Artykuł 43

Do celów art. 41:

a) „urządzenia, maszyny, aparatura lub pojazd” oznaczają towary wymienione w sekcjach XVI, XVII i XVIII Nomenklatury Scalonej;

b) „podstawowe części zapasowe” oznaczają części, które: — stanowią komponenty, bez których właściwe funkcjonowanie dopuszczonych do swobodnego obrotu lub uprzednio wywiezionych towarów, określonych w lit. a), nie może zostać zapewnione, oraz — są charakterystyczne dla tych towarów, oraz — są przeznaczone do ich konserwacji i zastąpienia części tego samego rodzaju, które uległy zniszczeniu lub przestały nadawać się do użytku.

Artykuł 44

Jeżeli wniosek o wystawienie świadectwa pochodzenia dla podstawowych części zapasowych, określonych w art. 41, został przedstawiony właściwym władzom lub uprawnionym organom Państw Członkowskich, wymienione świadectwo oraz dotyczący go wniosek musi zawierać w polu 6 (numer pozycji, znaki, numery, liczba i rodzaj opakowań; opis towarów) oświadczenie osoby zainteresowanej potwierdzające, że towary w nich wymienione są przeznaczone do zwykłej konserwacji urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu uprzednio wywiezionego, jak również dokładne dane dotyczące danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu.

Ponadto osoba zainteresowana podaje, o ile jest to możliwe, szczegóły dotyczące świadectwa pochodzenia (organ wystawiający, numer i datę wystawienia świadectwa), na podstawie którego zostało wywiezione urządzenie, maszyna, aparatura lub pojazd, do konserwacji którego części są przeznaczone.

Artykuł 45

Jeżeli pochodzenie podstawowych części zapasowych w rozumieniu art. 41 musi zostać potwierdzone w celudopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to zawiera informacje określone w art. 44.

Artykuł 46

W celu zapewnienia właściwego stosowania reguł ustanowionych w niniejszej sekcji właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać przedstawienia dodatkowego dowodu, w szczególności:

— przedłożenia faktury lub kopii faktury za urządzenie, maszynę, aparaturę lub pojazd dopuszczony do swobodnego obrotu lub uprzednio wywieziony,

— umowy lub kopii umowy albo każdego innego dokumentu potwierdzającego, że dostawa dokonywana jest w ramach zwykłej konserwacji.







Sekcja 3

Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia







Podsekcja 1

Przepisy dotyczące uniwersalnych świadectw pochodzenia

Artykuł 47

Jeżeli pochodzenie towaru jest lub musi być udowodnione w przywozie poprzez przedstawienie świadectwa pochodzenia, świadectwo to spełnia następujące warunki:

a) jest wystawiane przez wiarygodny organ lub agencję, odpowiednio upoważnione w tym celu przez państwo wystawienia świadectwa;

b) zawiera wszystkie dane, niezbędne do ustalenia tożsamości towaru, którego dotyczy, w szczególności: — liczbę opakowań, ich rodzaj oraz umieszczone na nich znaki i numery, — rodzaj towaru, — masę brutto i netto towaru; jednakże dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak liczba lub objętość, jeżeli towar podczas transportu zmienia swój ciężar lub gdy jego ciężar nie może zostać ustalony, bądź też gdy produkt jest zwykle identyfikowany za pomocą innych danych, — nazwę nadawcy;

c) jednoznacznie poświadcza, że towar, którego dotyczy, pochodzi z określonego państwa.

Artykuł 48

1. Świadectwa pochodzenia wystawiane przez właściwe władze lub upoważnione organy Państw Członkowskich odpowiadają warunkom określonym w art. 47 lit. a) i b).

2. Świadectwa te, jak również wnioski ich dotyczące, są sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorami przedstawionymi w załączniku 12.

3. Takie świadectwa pochodzenia poświadczają, że towary pochodzą ze Wspólnoty.

Jednakże gdy istnieje konieczność związana z handlem wywozowym, mogą one zaświadczać, że towary pochodzą z określonego Państwa Członkowskiego.

Jeżeli warunki art. 24 Kodeksu spełnione są jedynie w wyniku szeregu czynności lub procesów przeprowadzonych w różnych Państwach Członkowskich, towary mogą być uznane jedynie za posiadające pochodzenie wspólnotowe.

Artykuł 49

Świadectwa pochodzenia wystawiane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

Jeżeli uzasadniają to okoliczności, w szczególności gdy wnioskodawca regularnie dokonuje wywozu, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogu składania wniosku dla każdej czynności wywozowej, o ile przepisy dotyczące pochodzenia są przestrzegane.

Jeżeli wymagają tego potrzeby handlu, może zostać wystawiona jedna lub kilka dodatkowych kopii świadectwa pochodzenia.

Kopie te muszą być sporządzone na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku 12.

Artykuł 50

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest biały, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze minimum 64g/m2 lub 25-30 g/m2, jeżeli stosowany jest papier lotniczy. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru sepii pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularz wniosku drukowany jest w języku urzędowym lub w jednym, lub kilku językach urzędowych Państwa Członkowskiego wywozu. Formularz świadectwa pochodzenia drukowany jest w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty albo, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

3. Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do samodzielnego drukowania formularzy świadectw pochodzenia lub zlecić drukowanie zatwierdzonym przez nie drukarniom. W tym przypadku każde świadectwo pochodzenia musi zawierać odniesienie do tego zatwierdzenia. Na każdym świadectwie pochodzenia znajduje się nazwa i adres drukarni lub znak umożliwiający jej identyfikację. Świadectwo posiada również numer seryjny, w postaci nadruku bądź pieczęci, za pomocą którego może zostać zidentyfikowane.

Artykuł 51

Formularz wniosku i świadectwo pochodzenia wypełniane są na maszynie lub odręcznie pismem drukowanym, w sposób identyczny, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty lub, zależnie od praktyki i wymogów handlu, w innym języku.

Artykuł 52

Każde świadectwo pochodzenia określone w art. 48 posiada numer seryjny umożliwiający jego identyfikację. Wniosek o wystawienie świadectwa i wszystkie kopie świadectwa mają ten sam numer.

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich mogą dodatkowo umieszczać na tych dokumentach numer wydania

Artykuł 53

Właściwe organy Państw Członkowskich określają dodatkowe dane, jakie mają zostać ewentualnie umieszczone we wniosku. Te dodatkowe dane są ograniczone do niezbędnego minimum.

Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o przepisach przyjętych na mocy powyższego akapitu. Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.

Artykuł 54

Właściwe organy lub upoważnione agencje Państw Członkowskich, które wystawiły świadectwa pochodzenia, przechowują wnioski przez okres co najmniej dwóch lat.

Jednakże wnioski te mogą być również przechowywane w formie kopii, o ile posiadają one taką samą moc dowodową, zgodnie z prawem danego Państwa Członkowskiego.







Podsekcja 2

Przepisy szczególne dotyczące świadectw pochodzenia dla niektórych produktów rolnych objętych specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

Artykuł 55

Artykuły 56-65 ustanawiają warunki stosowania świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, o ile ustalenia te odnoszą się do następujących przepisów.







a)

Świadectwa pochodzenia

Artykuł 56

1. Świadectwa pochodzenia dla produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorem znajdującym się w załączniku 13.

2. Świadectwa te wystawiane są przez właściwe organy rządowe zainteresowanych państw trzecich, zwane dalej organami wystawiającymi, jeżeli produkty, których dotyczą wymienione świadectwa, mogą być uważane za pochodzące z tych państw w rozumieniu przepisów obowiązujących we Wspólnocie.

3. Świadectwa te potwierdzają również wszystkie niezbędne informacje przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym regulującym specjalne ustalenia dotyczące przywozu, określone w art. 55.

4. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych zgodnych ze specjalnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, określonymi w art. 55, okres ważności tych świadectw wynosi dziesięć miesięcy, licząc od dnia ich wystawienia przez organy wystawiające.

Artykuł 57

1. Świadectwa pochodzenia sporządzone zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji mogą składać się jedynie z pojedynczego egzemplarza, opatrzonego napisem „oryginał”, umieszczonym obok tytułu dokumentu.

Jeżeli niezbędne są dodatkowe kopie, obok tytułu dokumentu umieszcza się oznaczenie „kopia”.

2. Właściwe organy we Wspólnocie uznają za ważny jedynie oryginał świadectwa pochodzenia.

Artykuł 58

1. Każde świadectwo jest formatu 210 × 297 mm; tolerancja wynosząca do minus 5 mm lub plus 8 mm na długości jest dozwolona. Stosowany papier jest koloru białego, niezawierający ścieru drzewnego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2. Przednią stronę świadectwa pokrywa giloszowany nadruk koloru żółtego, pozwalający ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.

2. Formularze świadectwa są drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.

Artykuł 59

1. Formularze świadectwa pochodzenia wypełniane są pismem maszynowym lub za pomocą środków mechanicznego systemu przetwarzania danych albo w podobny sposób.

2. Świadectwo nie może nosić śladów wymazań ani dopisków. Naniesione na nim zmiany muszą być dokonane poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych. Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez jej autora i poświadczona przez organy wystawiające.

Artykuł 60

1. Świadectwa pochodzenia wystawione zgodnie z art. 56-59 zawierają w polu 5 wszystkie dodatkowe dane, wymagane, o ile zaistnieje taka potrzeba, w celu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu, do których się odnoszą, jak określono w art. 56 ust. 3.

2. Niewykorzystane miejsca w polach 5, 6 i 7 przekreśla się w taki sposób, aby nie można było dokonać późniejszych uzupełnień.

Artykuł 61

Każde świadectwo pochodzenia zawiera numer seryjny, wydrukowany lub niewydrukowany, umożliwiający identyfikację świadectwa oraz jest opatrzone pieczęcią organu wystawiającego i podpisane przez osobę lub osoby do tego uprawnione.

Świadectwo pochodzenia jest wystawiane przy wywozie towarów, do których ono się odnosi, a organ wystawiający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.

Artykuł 62

W drodze wyjątku świadectwo pochodzenia, określone powyżej, może zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało wystawione przy wywozie z powodu nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub szczególnych okoliczności.

Organy wystawiające mogą nie wystawić z mocą wsteczną świadectwa pochodzenia przewidzianego w art. 56-61 do czasu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu.

Świadectwa wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:

— expedido a posteriori,

— udstedt efterfølgende,

— Nachträglich ausgestellt,

— Εκδοθέν εκ των υστέρων,

— Issued retrospectively,

— Délivré a posteriori,

— rilasciato a posteriori,

— afgegeven a posteriori,

— emitido a posteriori,

▼A1

— annettu jälkikäteen/utfärdat i efterhand,

— utfärdat i efterhand,

▼A2

— Vystaveno dodatečně,

— Välja antud tagasiulatuvalt,

— Izsniegts retrospektīvi,

— Retrospektyvusis išdavimas,

— Kiadva visszamenőleges hatállyal,

— Maħruġretrospettivament,

— Wystawione retrospektywnie,

— Izdano naknadno,

▼M26

— Vyhotovené dodatočne.

▼B

umieszczonych w polu „Uwagi”







b)

Współpraca administracyjna

Artykuł 63

1. Jeżeli specjalne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów rolnych przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia ustanowionego w art. 56-62, to zastosowanie wymienionych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.

W tym celu zainteresowane państwa trzecie przekazują Komisji Wspólnot Europejskich:

— nazwy i adresy organów wystawiających świadectwa pochodzenia, jak również wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,

— nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą art. 64 poniżej.

Komisja przekazuje wszystkie powyższe informacje właściwym organom Państw Członkowskich.

2. Jeżeli dane państwa trzecie nie przekazują Komisji informacji wyszczególnionych w ust. 1, właściwe organy we Wspólnocie odmawiają prawa do skorzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

Artykuł 64

1. Ponowna weryfikacja świadectw pochodzenia określonych w art. 56-62, dokonywana jest w sposób wyrywkowy i w każdym przypadku, gdy pojawiają się uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji.

Weryfikacja w zakresie pochodzenia przeprowadzana jest z inicjatywy organów celnych.

Do celów stosowania przepisów rolnych weryfikacja może być przeprowadzona, gdzie stosowne, przez inne właściwe organy.

2. Do celów ust. 1 właściwe organy we Wspólnocie zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi rządowemu wyznaczonemu przez kraj wywozu, podając, gdzie stosowne, formalne lub materialne powody uzasadniające postępowanie. Dołączają one do zwracanego świadectwa fakturę lub jej kopię, jeżeli zostały one sporządzone, a także dostarczają wszelkich uzyskanych informacji pozwalających przypuszczać, że świadectwo zawiera niedokładne dane lub nie jest autentyczne.

Jeżeli organy celne we Wspólnocie decydują o zawieszeniu stosowania specjalnych ustaleń dotyczących przywozu w czasie oczekiwania na wyniki weryfikacji, dokonują zwolnienia towarów z zastrzeżeniem podjęcia środków zachowawczych, jakie uznają za stosowne.

Artykuł 65

1. Wyniki ponownej weryfikacji przekazywane są właściwym organom we Wspólnocie w możliwie krótkim czasie.

Wspomniane wyniki muszą pozwalać na określenie, czy świadectwa pochodzenia odesłane na warunkach określonych w powyższym art. 64 odnoszą się do towarów faktycznie wywiezionych i czy towary te mimo wszystko uzasadniają zastosowanie specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

2. Jeżeli w maksymalnym terminie sześciu miesięcy nie udzielono odpowiedzi na wniosek o dokonanie ponownej weryfikacji, właściwe organy we Wspólnocie nieodwołalnie odmawiają udzielenia zgody na korzystanie ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu.

▼M18







ROZDZIAŁ 2

Preferencyjne pochodzenie

Artykuł 66

Do celów niniejszego rozdziału:

a) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia, łącznie z montażem i czynnościami szczególnymi;

b) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytworzenia produktu;

c) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;

d) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

e) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);

f) „cena ex works” w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą za produkt ex works producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;

g) „wartość materiałów” w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 67 ust. 1 bądź w republice korzystającej w rozumieniu art. 98 ust. 1. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, niniejszą literę stosuje się mutatis mutandis;

h) „działy i pozycje” oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;

i) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;

j) „przesyłka” oznacza produkty, które są albo wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.







Sekcja 1

Ogólny system preferencji taryfowych







Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 67

1. Do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej „krajami korzystającymi”) za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.

2. Do celów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które zostały poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres określony w art. 70, uważane są za pochodzące z tego kraju korzystającego.

3. Do celów ustalenia pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.

4. W przypadku gdy Norwegia i Szwajcaria udzielają ogólnych preferencji taryfowych produktom pochodzącym z krajów korzystających, określonych w ust. 1, i stosują definicję pochodzenia odpowiadającą definicji określonej w niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres opisany w art. 70 uważa się za pochodzące z tego kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego stosuje się tylko w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii (zgodnie z regułami pochodzenia dotyczącymi danych preferencji taryfowych), które są wywożone bezpośrednio do kraju korzystającego.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do produktów objętych działami 1-24 Zharmonizowanego Systemu.

Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria C) datę, z którą przepisy akapitu pierwszego i drugiego są stosowane.

5. Przepisy ust. 4 stosuje się pod warunkiem takiego samego traktowania przez Norwegię i Szwajcarię, na zasadzie wzajemności, produktów wspólnotowych.

Artykuł 68

1. Za całkowicie uzyskane w krajach korzystających lub we Wspólnocie uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty otrzymane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza ich wodami terytorialnymi przez statki tego kraju;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają wyłączne prawa exploatacji;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcia „statki tego kraju” i „statki-przetwórnie” użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:

— zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju korzystającym lub w Państwie Członkowskim,

— pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,

— które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym kraju lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do kraju korzystającego lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,

— których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, oraz

— których załoga składa się w co najmniej w 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.

3. Pojęcia „kraj korzystający” i „Wspólnota” obejmują także wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 69

Do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, których należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych przy wytwarzaniu i mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do takich materiałów.

Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.

Artykuł 70

▼M22

1. Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje zostają uznane jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 69 są spełnione:

a) działania konserwujące mające zapewnić, że produkty pozostaną w dobrym stanie w czasie transportu i składowania;

b) rozkładanie i składanie opakowań;

c) pranie, czyszczenie i usuwanie kurzu, pokrywanie tlenkami, olejami, farbami lub innymi substancjami;

d) prasowanie tekstyliów;

e) proste operacje związane z malowaniem i polerowaniem;

f) łuskanie, częściowe lub całkowite mielenie, polerownie i gładzenie zbóż i ryżu;

g) operacje związane z barwieniem cukru lub formowaniem kostek; częściowe lub całkowite mielenie cukru;

h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;

i) ostrzenie, proste mielenie lub proste cięcie;

j) przesiewanie, badanie, sortowanie, klasyfikacja, łączenie (w tym tworzenie zestawów artykułów);

k) proste umieszczanie w butelkach, puszkach, torbach, pudełkach, mocowanie na kartonach, płytach oraz wszelkie inne proste operacje związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie znaków, etykiet, logo i innych znaków rozpoznawczych na produktach lub ich opakowaniach;

m) proste mieszanie produktów niezależnie od tego, czy są różnego rodzaju, gdzie jeden lub więcej składników mieszanek nie spełnia warunków ustanowionych w tej sekcji, aby umożliwić im uznanie jako pochodzących z kraju beneficjenta lub ze Wspólnoty;

n) proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu lub rozkładanie produktów na części;

o) połączenie dwóch lub więcej operacji określonych w pkt a) do n);

p) ubój zwierząt.

▼M18

2. Wszystkie czynności przeprowadzone w kraju korzystającym lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie przy określaniu, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie, uważa się za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.

Artykuł 70a

1. Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.

A zatem:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przewdmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.

2. W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, jest ono traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.

Artykuł 71

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 69 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.

Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów akapitu pierwszego nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.

2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych działami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.

Artykuł 72

1. W drodze odstępstwa od art. 67, w celu określenia, czy produkt wytworzony w kraju korzystającym, będącym członkiem ugrupowania regionalnego, pochodzi z tego kraju w rozumieniu tego artykułu, produkty pochodzące z jakiegokolwiek kraju z tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane do dalszego wytwarzania w innym kraju ugrupowania, traktowane są jak pochodzące z kraju, w którym nastąpiło dalsze wytwarzanie (kumulacja regionalna).

2. Kraj pochodzenia produktu końcowego ustala się zgodnie z art. 72a.

▼M22

3. Kumulacja regionalna stosuje się do trzech oddzielnych ugrupowań regionalnych krajów beneficjentów korzystających z systemu ogólnych preferencji:

a) Grupa I: Brunei-Darussalam, Kambodża, Indonezja, Laos, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam;

b) Grupa II: Boliwia, Kolumbia, Kostaryka, Ekwador, Salwador, Gwatemala, Honduras, Nikaragua, Panama, Peru, Wenezuela;

c) Grupa III: Bangladesz, Bhutan, Indie, Maledywy, Nepal, Pakistan, Sri Lanka.

4. Wyrażenie „ugrupowanie regionalne” oznacza Grupę I, Grupę II lub Grupę III w zależności od przypadku.

▼M18

Artykuł 72a

1. Jeżeli towary, pochodzące z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego, są przetwarzane lub poddane obróbce w innym kraju tego samego ugrupowania regionalnego, to krajem pochodzenia jest ten kraj ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:

a) wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego; oraz

b) obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 70, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określone w załączniku 16.

2. Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) nie są spełnione, to produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.

3. Pojęcie „wartość dodana” oznacza cenę ex works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.

4. Dowód pochodzenia towarów wywożonych z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, w celu wykorzystania do dalszej obróbki lub przetworzeniu, bądź też ponownego wywiezienia, jeżeli nie ma miejsca dalsza obróbka lub przetwarzanie, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A, wystawione w pierwszym kraju.

5. Dowód statusu pochodzenia, nabyty lub zachowany, zgodnie z art. 72, niniejszym artykułem i art. 72b, towarów wywożonych z jednego kraju ugrupowania regionalnego do Wspólnoty, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze, wystawione w tym kraju na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionym zgodnie z przepisami ust. 4.

6. Kraj pochodzenia zostaje wskazany w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w deklaracji na fakturze. Krajem tym jest:

— w przypadku wywozu produktów bez poddawania ich dalszej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu ust. 4, kraj wytworzenia,

— w przypadku produktów wywożonych po poddaniu ich dalszej obróbce lub przetworzeniu, kraj pochodzenia, ustalony zgodnie z ust. 1.

Artykuł 72b

1. Przepisy art. 72 i 72a stosuje się jedynie, jeżeli:

a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej, między krajami ugrupowania regionalnego, są identyczne z przepisami określonymi w niniejszej sekcji;

b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z warunkami niniejszej sekcji oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie, jak i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego, do zapewnienia właściwego wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze. Niniejsze zobowiązanie zostaje przesłane Komisji przez następujące Sekretariaty, w zależności od sytuacji: i) Grupa I: Sekretariat Generalny Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN); ii) Grupa II: Wspólnota Andyjska – Wspólny Stały Komitet ds. Pochodzenia Wspólnoty Andyjskiej – Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej i Panamy; iii) Grupa III: Sekretariat Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC).

2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.

3. Artykuł 78 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania do produktów pochodzących z jakiegokolwiek kraju ugrupowania regionalnego, jeżeli są przewożone przez terytorium jakiegokolwiek innego kraju tego ugrupowania regionalnego, nawet jeżeli dokonuje się tam dalszej obróbki lub przetworzenia.

Artykuł 73

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 74

Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.

Artykuł 75

W celu określenia, czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:

a) energia i paliwo;

b) fabryka i wyposażenie;

c) maszyny i narzędzia;

d) towary, które nie wchodzą i których wejście w końcowy skład produktu nie jest planowane.

Artykuł 76

1. Odstępstwa od przepisów niniejszej sekcji mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia. Najmniej rozwinięte kraje korzystające wymienione są w rozporządzeniach Rady (WE) i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania systemu ogólnych preferencji taryfowych. W tym celu dany kraj występuje do Wspólnoty z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.

2. Przy rozpatrywaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:

a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których to stosowanie mogłoby doprowadzić do zaprzestania działalności;

b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu obowiązujących reguł pochodzenia, i w których odstępstwa sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;

c) skutki ekonomiczne i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia w krajach korzystających i we Wspólnocie.

3. W celu ułatwienia rozpatrywania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:

— opis produktu gotowego,

— rodzaj i ilość materiałów pochodzących z państwa trzeciego,

— proces produkcyjny,

— wartość dodaną,

— liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,

— przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,

— inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce,

— uzasadnienie wnioskowanego okresu obowiązywania odstępstwa,

— inne uwagi.

4. Komisja przedstawia Komitetowi wniosek o odstępstwo. ►M22 Decyzja zostaje podjęta zgodnie z procedurą komitetu. ◄

5. W przypadku zastosowania odstępstwa w polu 4 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub na deklaracji na fakturze przewidzianej w art. 90 należy umieścić następujący wpis:

Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr…/…

6. Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wszelkich nr.… edłużeń.

Artykuł 77

Warunki wymienione w niniejszej sekcji, dotyczące nabywania statusu pochodzenia, muszą być zawsze spełnione w kraju korzystającym lub we Wspólnocie.

Jeżeli produkty pochodzące wywożone z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty do innego kraju powracają tam, to muszą być uważane za niepochodzące, chyba że można wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że:

— powracające produkty są tymi samymi, które zostały wywiezione oraz

— nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub były wywożone.

Artykuł 78

1. Za przewożone bezpośrednio z kraju korzystającego do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:

a) produkty, których przewóz nie odbywa się przez terytorium innego kraju, z wyjątkiem terytorium innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, do którego ma zastosowanie art. 72;

b) produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę, których przewóz odbywa się przez terytorium innych krajów niż kraj korzystający lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku albo składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane produkty pozostaną pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;

c) produkty przewożone przez terytorium Norwegii lub Szwajcarii, a następnie, w całości albo w części, ponownie wywiezione do Wspólnoty lub kraju korzystającego, pod warunkiem że będą pozostawać pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;

d) produkty, których przewóz odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium eksportującego kraju korzystającego lub Wspólnoty.

2. Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty:

a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu: — podającego dokładny opis produktów, — wskazującego daty rozładunku i ponownego załadunku produktów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu, oraz — poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu;

c) bądź, w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów uzupełniających.

Artykuł 79

1. Produkty pochodzące wysłane z kraju korzystającego na wystawę w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają, w przywozie, z preferencji taryfowych określonych w art. 67, o ile spełniają warunki określone w niniejszej sekcji, umożliwiające uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:

a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z kraju korzystającego do kraju, w którym organizowana jest wystawa i tam je wystawił;

b) produkty te zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera na rzecz osoby we Wspólnocie;

c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w trakcie wystawy lub bezpośrednio po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedkłada się na zwykłych warunkach organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie. Musi być w nim wpisana nazwa i adres wystawy. W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.

3. Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.







Podsekcja 2

Dowód pochodzenia

Artykuł 80

Produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67 po przedłożeniu:

a) świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17; albo

b) w przypadkach określonych w art. 89 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 18, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej „deklaracją na fakturze”).







a) ŚWIADECTWO POCHODZENIA NA FORMULARZU A

Artykuł 81

1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten:

— przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz

— pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

2. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 67.

3. Świadectwo pochodzenia na formularzu A wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.

4. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.

5. Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1. Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.

6. W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwe organy rządowe mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważają za właściwą.

7. Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego.

8. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne. Pole 12 należycie wypełnia się, wpisując „Wspólnota Europejska” lub jedno z Państw Członkowskich.

9. Datę wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A wpisuje się w polu 11. Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych wydających świadectwo, jest podpisem odręcznym.

Artykuł 82

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 lub 9406 Zharmonizowanego Systemu, są przywożone partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej części przesyłki.

Artykuł 83

Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych deklaracji umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.

Artykuł 84

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym importującego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu. Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.

Artykuł 85

1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 81 ust. 5 świadectwo pochodzenia na formularzu A może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:

a) nie zostało wystawione przy wywozie z powodu pomyłki lub nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub

b) właściwe organy rządowe zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.

2. Właściwe organy rządowe mogą wystawić świadectwo z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu i że świadectwo pochodzenia na formularzu A zgodne z przepisamininiejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.

3. Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną muszą być opatrzone, umieszczonym w polu 4, wpisem „Issued retrospectively” lub „Delivré a posteriori”.

Artykuł 86

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwych organów rządowych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu. Na wystawionym w ten sposób duplikacie musi być umieszczony w polu 4 wpis „Duplicate” lub „Duplicata” oraz data wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.

2. Do celów art. 90b duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.

Artykuł 87

1. Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym albo większą liczbą świadectw pochodzenia na formularzu A, do celów wysłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie lub do Szwajcarii bądź Norwegii. Zastępcze świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

2. Świadectwo zastępcze wystawione z zastosowaniem ust. 1 lub art. 88 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów. To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.

3. Świadectwo zastępcze wskazuje, w prawym górnym polu, nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.

Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów: „replacement certificate” lub „certificat de remplacement”, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.

Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana jest w polu 1.

Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona w polu 2.

Wszystkie dane dotyczące produktów ponownie wywiezionych znajdujące się w oryginalnym świadectwie przenosi się do pól 3-9.

Odniesienie do faktury reeksportera umieszcza się w polu 10.

Poświadczenie organów celnych, które wystawiły świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tych organów ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane umieszczone w polu 12 dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia pochodzą z oryginalnego świadectwa. Pole to jest podpisywane przez reeksportera. Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na oryginalnym świadectwie.

4. Urząd celny mający dokonać czynności, określonej w ust. 1, zaznacza na oryginalnym świadectwie masę, numery i rodzaj wysyłanych produktów oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez urząd celny przez okres co najmniej trzech lat.

5. Fotokopię oryginalnego świadectwa można dołączyć do świadectwa zastępczego.

6. W przypadku produktów, które korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, na zasadzie odstępstwa przyznanego zgodnie z przepisami art. 76, procedurę przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się tylko do produktów przeznaczonych dla Wspólnoty.

Artykuł 88

Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, po przedstawieniu zastępczego świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii, na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że warunki określone w art. 78 zostały spełnione i z zastrzeżeniem, że Norwegia lub Szwajcaria udzielą Wspólnocie pomocy, pozwalając jej organom celnym na ustalenie autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw. Procedurę kontroli określoną w art. 94 stosuje się mutatis mutandis. Termin określony w art. 94 ust. 3 przedłużony jest do ośmiu miesięcy.







b) DEKLARACJA NA FAKTURZE

Artykuł 89

1. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:

a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego w rozumieniu art. 90; lub

b) przez eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6 000EUR i pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 81 ust. 1 stosuje się do tej procedury.

2. Deklaracja na fakturze może być sporządzona, jeśli dane produkty, których dotyczy, można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub z kraju korzystającego i jeśli spełniają pozostałe wymogi niniejszej sekcji.

3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie, na żądanie właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów, a także spełnienie pozostałych wymogów niniejszej sekcji.

4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze, w języku francuskim albo angielskim, wpisując, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 18. Jeżeli deklaracja jest sporządzona odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.

5. Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera. Jednakże upoważniony eksporter w rozumieniu art. 90, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, pod warunkiem że przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.

6. W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b), wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:

a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;

b) jeżeli towary zawarte w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji poprzez odniesienie do pojęcia „produktów pochodzących”, eksporter może odnieść się do takiej weryfikacji w deklaracji na fakturze.

Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksporterów od spełnienia pozostałych formalności wymaganych na postawie przepisów celnych lub pocztowych.

Artykuł 90

1. Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej „upoważnionym eksporterem”, który często dokonuje przesyłek produktów pochodzących ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 67 ust. 2 i który przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.

2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3. Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który umieszcza się na deklaracji na fakturze.

4. Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.

5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie. Dokonują tego, jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.

Artykuł 90a

1. Dowód pochodzenia produktów ze Wspólnoty w rozumieniu art. 67 ust. 2 dostarczany jest poprzez:

a) przedłożenie świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21; lub

b) przedłożenie deklaracji określonej w art. 89.

2. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 wpis „GSP beneficiary countries” i „CE” lub „Pays bénéficiaires du SPG” i „CE”.

3. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, wykorzystania i następnie weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do świadectw przewozowych EUR1 i, z wyjątkiem przepisów dotyczących ich wystawiania, do deklaracji na fakturze.

Artykuł 90b

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od dnia wystawienia w kraju wywozu i przedkłada się go organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.

2. Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia z opóźnieniem, organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedłożone przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.

4. Na wniosek importera i z uwzględnieniem warunków określonych przez organy celne importującego Państwa Członkowskiego, jeden dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary:

a) przywożone są w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;

b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w kraju wywozu lub we Wspólnocie;

c) klasyfikowane są w ramach tego samego kodu (ośmiocyfrowego) Nomenklatury Scalonej;

d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wjeździe w tym samym urzędzie celnym Wspólnoty.

Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne. Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.

Artykuł 90c

1. Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, bez wymogu przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości, co do prawdziwości tej deklaracji.

2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.

Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR, w przypadku małych paczek, lub 1 200 EUR, w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 91

1. W przypadku stosowania art. 67 ust. 2, 3 lub 4, właściwe organy rządowe kraju korzystającego, wyznaczone do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, w których wytwarzaniu używa się materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii, opierają się na świadectwie przewozowym EUR1 lub, w miarę potrzeby, na deklaracji na fakturze.

2. W polu 4 świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych w przypadkach wymienionych w ust. 1, umieszcza się wpisy „CE cumulation”, „Norway cumulation”, „Switzerland cumulation” lub „Cumul CE”, „Cumul Norvège”, „Cumul Suisse”.

Artykuł 92

Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów, nie oznacza tym samym, że świadectwo lub deklaracja jest nieważna, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument ten odpowiada przedkładanym produktom.

Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.







Podsekcja 3

Metody współpracy administracyjnej

Artykuł 93

1. Kraje korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze. Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci. Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich. Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe krajów korzystających. Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie.

2. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria „C”) datę, z którą nowe kraje korzystające określone w art. 97 wypełniły zobowiązania przewidziane w ust. 1.

3. Komisja przekazuje krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich w celu wystawienia świadectw przewozowych EUR1.

Artykuł 93a

Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi pochodzenia produktów, wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania deklaracji na fakturze i metod współpracy administracyjnej.

Artykuł 94

1. Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszej sekcji.

2. Do celów stosowania przepisów ust. 1 organy celne Wspólnoty zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom rządowym w korzystającym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszystkie dokumenty i uzyskane informacje sugerujące, że dane informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe przekazuje się na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.

Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 67, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem środków ostrożności, uznanych za niezbędne.

3. Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy. Wyniki umożliwiają określenie, czy dany dowód pochodzenia stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy można uważać je za produkty pochodzące z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty.

4. W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91, odpowiedzi zawiera odniesienie do kopii świadectw(-a) przewozowych(-ego) EUR1 lub, w miarę potrzeby, odpowiednich(-ej) deklaracji na fakturze.

5. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy, określonym w ust. 3, lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyjątkiem wystąpienia szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych.

Przepisy pierwszego akapitu stosuje się między krajami tego samego ugrupowania regionalnego do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z niniejszą sekcją.

6. W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, korzystający kraj wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom. W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.

7. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane, przez co najmniej trzy lata przez właściwe organy rządowe korzystającego kraju wywozu.

Artykuł 95

Przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 stosuje się jedynie w takim zakresie, w ramach preferencji taryfowych udzielonych przez Norwegię i Szwajcarię, dla niektórych produktówpochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspólnotowych.

Komisja powiadamia organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu przez Norwegię i Szwajcarię tych przepisów i o dacie, od której stosuje się przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 oraz podobnych przepisów przyjętych przez Norwegię i Szwajcarię.

Przepisy te stosuje się pod warunkiem, że Wspólnota, Norwegia i Szwajcaria zawarły umowę przewidującą, między innymi, że będą sobie udzielały wzajemnej pomocy w sprawach współpracy administracyjnej.







Podsekcja 4

Ceuta i Melilla

Artykuł 96

1. Termin „Wspólnota” używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli. Termin „produkty pochodzące ze Wspólnoty” nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

2. Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia, czy produkty mogą być uważane za pochodzące z kraju wywozu korzystającego z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli lub za pochodzące z Ceuty i Melilli.

3. Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.

4. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawienia, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.

5. Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.







Podsekcja 5

Przepisy końcowe

Artykuł 97

Jeżeli kraj lub terytorium jest dopuszczone lub ponownie dopuszczone jako kraj korzystający w odniesieniu do produktów określonych w odpowiednich rozporządzeniach Rady lub decyzji EWWiS, to towary pochodzące z tego kraju lub terytorium mogą korzystać z ogólnego systemu preferencji taryfowych, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju lub terytorium korzystającego w dniu albo po dniu, określonym w art. 93 ust. 2.







Sekcja 2

▼M21

Kraje lub terytoria korzystające, do których majązastosowanie preferencyjne środki taryfowe przyjętejednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórychkrajów lub terytoriów

▼M18







Podsekcja 1

Definicja pojęcia produktów pochodzących

Artykuł 98

▼M21

1. Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencyjnych środków taryfowych przyjętych jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub terytoriów (zwanych dalej „krajami lub terytoriami korzystającymi”.), z wyjątkiem określonych w sekcji 1 niniejszego rozdziału oraz krajów i terytoriów zamorskich stowarzyszonych ze Wspólnotą, następujące produkty uważa się za produkty pochodzące z krajów lub terytoriów korzystających:

▼M18

a) produkty całkowicie uzyskane w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ , w rozumieniu art. 99;

b) produkty uzyskane w tym ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ , przy których wytworzeniu użyto produktów innych niż te określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.

2. Do celów niniejszej sekcji produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które poddano w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza obróbkę lub przetworzenie określone w art. 101, uważa się za pochodzące z tego ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ .

3. Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do celów określania pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie.

Artykuł 99

1. Za całkowicie uzyskane w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ lub we Wspólnocie uważa się:

a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju poza ich wodami terytorialnymi;

g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);

h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;

i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziem pod dnem;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Pojęcia „statki tego kraju” i „statki-przetwórnie” w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:

— zarejestrowanych lub zgłoszonych w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ lub w Państwie Członkowskim,

— pływających pod banderą ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub Państwa Członkowskiego,

— które przynajmniej w 50 % należą do obywateli ►M21 kraju lub terytoriumkorzystającego ◄ lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor bądź dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danego ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub obywateli Państw Członkowskich,

— których kapitan i oficerowie są obywatelami ►M21 kraju lub terytoriumkorzystającego ◄ lub Państw Członkowskich, oraz

— których załoga składa się co najmniej w 75 % z obywateli ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub Państw Członkowskich.

3. Określenia „ ►M21 kraj lub terytorium korzystające ◄ ” i „Wspólnota” obejmują również wody terytorialne tego ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub Państw Członkowskich.

4. Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami-przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium ►M21 kraju lub terytorium korzystającego ◄ lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.

Artykuł 100

Do celów art. 98 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

Warunki te określają, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, którego należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych do wytworzenia i mają zastosowanie wyłącznie w stosunku do takich materiałów.

Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, spełniając warunki określone w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.

Artykuł 101

▼M22

1. Bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje zostają uznane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie, tak aby nadać status produktów pochodzących niezależnie od tego, czy wymogi art. 100 są spełnione:

a) operacje konserwujące mające zapewnić, że produkty pozostaną w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) rozkładanie i składanie opakowań;

c) pranie, czyszczenie i usuwanie kurzu, pokrywanie tlenkami, olejami, farbami lub innymi substancjami;

d) prasowanie tekstyliów;

e) proste operacje związane z malowaniem i polerowaniem;

f) łuskanie, częściowe lub całkowite mielenie, polerownie oraz gładzenie zbóż i ryżu;

g) operacje związane z barwieniem cukru lub formowaniem kostek; częściowe lub całkowite mielenie cukru;

h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;

i) ostrzenie, proste mielenie lub proste cięcie;

j) przesiewanie, klasyfikowanie, sortowanie, klasyfikacja, stopniowanie, dopasowanie; (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów);

k) proste umieszczanie w butelkach, puszkach, płaskich butelkach, workach, pudełeczkach, pudełkach, umocowanie na kartonach lub deskach oraz wszelkie inne proste operacje związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie znaków, etykiet, logo i innych znaków rozpoznawczych na produktach lub ich opakowaniach;

m) proste mieszanie produktów, niezależnie od tego, czy są różnego rodzaju, gdzie jeden lub więcej składników mieszanek nie spełniają warunków ustanowionych w tej sekcji, tak aby umożliwić im uznanie jako pochodzących z kraju beneficjenta lub terytorium lub ze Wspólnoty;

n) proste składanie części artykułów w celu utworzenia całego artykułu lub rozkładanie produktów na części;

o) połączenie dwóch lub więcej operacji określonych w pkt a) do n);

p) ubój zwierząt.

▼M18

2. Wszystkie czynności przeprowadzone w ►M21 kraju lub terytorium korzystającym ◄ lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie w celu ustalenia, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie mają być uznane za niewystarczające w rozumieniu ust.

Artykuł 101a

1. Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.

A zatem:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przedmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.

2. W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być również traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.

Artykuł 102

1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 100 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.

Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów pierwszego akapitu nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.

2. Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych rozdziałami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.

Artykuł 103

Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważa się za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 104

Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi. Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość pr