02015R2447 — PL — 20.07.2020 — 006.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów informacyjnych i nie ma mocy prawnej. Unijne instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego treść. Autentyczne wersje odpowiednich aktów prawnych, włącznie z ich preambułami, zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i są dostępne na stronie EUR-Lex. Bezpośredni dostęp do tekstów urzędowych można uzyskać za pośrednictwem linków zawartych w dokumencie

zmienione przez:





sprostowane przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/2447

z dnia 24 listopada 2015 r.

ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny







TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE







ROZDZIAŁ 1

Zakres stosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych i definicje

Artykuł 1

Definicje

1) Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 ( 1 ).

2) Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „bagaż podręczny” oznacza, w odniesieniu do transportu lotniczego, bagaż, który osoba fizyczna zabiera ze sobą do i z kabiny statku powietrznego;

2) „urząd celny przedstawienia” oznacza urząd celny właściwy dla miejsca przedstawienia towarów;

3) „bagaż rejestrowany” oznacza, w odniesieniu do podróży lotniczej, bagaż, który został nadany w porcie lotniczym wyjścia i jest niedostępny dla osoby fizycznej podczas lotu i ewentualnych międzylądowań;

4) „towary identyczne” oznaczają, w kontekście ustalania wartości celnej, towary wyprodukowane w tym samym kraju, takie same pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę. Niewielkie różnice w wyglądzie nie wykluczają uznania za „towary identyczne” towarów, które odpowiadają pozostałym elementom definicji;

5) „międzynarodowy unijny port lotniczy” oznacza każdy unijny port lotniczy, który, na podstawie pozwolenia wydanego przez organ celny, został upoważniony do prowadzenia ruchu lotniczego z terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii;

6) „lot wewnątrzunijny” oznacza przemieszczenie się statku powietrznego między dwoma unijnymi portami lotniczymi, bez międzylądowań, które nie rozpoczyna się ani nie kończy się w pozaunijnym porcie lotniczym;

7) „główne produkty przetworzone” oznaczają produkty przetworzone, dla których udzielono pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego;

8) „działalność marketingowa” oznacza, w kontekście ustalania wartości celnej, wszelką działalność związaną z reklamą, marketingiem i promowaniem sprzedaży danych towarów, jak również wszelką działalność związaną z gwarancjami odnoszącymi się do tych towarów;

9) „wtórne produkty przetworzone” oznaczają produkty przetworzone stanowiące konieczny produkt uboczny procesu przetwarzania, inne niż główne produkty przetworzone;

10) „turystyczny lub służbowy statek powietrzny” oznacza prywatny statek powietrzny odbywający loty, których trasa wyznaczana jest przez użytkowników;

11) „publiczny skład celny typu III” oznacza skład celny, który prowadzony jest przez organy celne.

12) „stałe instalacje przesyłowe” oznaczają środki techniczne stosowane do ciągłego transportu towarów takich jak energia elektryczna, gaz i ropa naftowa;

13) „urząd celny tranzytowy” oznacza: a) urząd celny właściwy dla miejsca wyprowadzenia poza obszar celny Unii, jeżeli towary opuszczają ten obszar w trakcie operacji tranzytowej przez granicę z terytorium leżącym poza obszarem celnym Unii innym niż państwo wspólnej procedury tranzytowej; lub b) urząd celny właściwy dla miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, jeżeli towary przekroczyły w trakcie operacji tranzytowej terytorium leżące poza obszarem celnym Unii;

14) „towary podobne” oznaczają, w kontekście ustalania wartości celnej, towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma, posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne.







ROZDZIAŁ 2

Prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego







Sekcja 1

Udzielanie informacji







Podsekcja 1

Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych stosowane do celów wymiany i przechowywania danych

▼M1

Artykuł 2

Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych

(art. 6 ust. 2 kodeksu)

1. Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych, o których mowa w art. 6 ust. 2 kodeksu i w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stosowane do celów wymiany i przechowywania informacji na potrzeby wniosków i decyzji zostały określone w załączniku A do niniejszego rozporządzenia.

2. Formaty i kody wspólnych wymogów dotyczących danych, o których mowa w art. 6 ust. 2 kodeksu i w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stosowane do celów wymiany i przechowywania informacji na potrzeby zgłoszeń i deklaracji, powiadomień oraz potwierdzeń statusu celnego zostały określone w załączniku B do niniejszego rozporządzenia.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu do czasu wdrożenia pierwszej fazy unowocześnienia systemu wiążącej informacji taryfowej („WIT”) i systemu Surveillance 2, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/578 ( 2 ), nie stosuje się formatów i kodów określonych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wniosków i decyzji dotyczących WIT, natomiast stosuje się formaty i kody określone w załącznikach 2–5 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 ( 3 ).

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu do czasu modernizacji systemu dotyczącego upoważnionych przedsiębiorców (AEO), o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, nie stosuje się formatów i kodów określonych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wniosków i pozwoleń dotyczących AEO, natomiast stosuje się formaty i kody określone w załącznikach 6 i 7 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu w odniesieniu do systemów informatycznych wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 do czasu – odpowiednio – wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, nie stosuje się formatów i kodów wspólnych wymogów dotyczących danych określonych w załączniku B do niniejszego rozporządzenia.

W odniesieniu do systemów informatycznych wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 do czasu – odpowiednio – wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, wymiana i przechowywanie informacji wymaganych do dokonania zgłoszeń i deklaracji, powiadomień i potwierdzenia statusu celnego odbywają się według formatów i kodów określonych w załączniku 9 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341.

5. Do czasu wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, organy celne mogą postanowić, że w odniesieniu do następujących wniosków i pozwoleń zastosowanie mają formaty i kody inne niż te określone w załączniku A do niniejszego rozporządzenia:

a) wnioski i pozwolenia na korzystanie z uproszczenia dotyczącego ustalania kwot stanowiących część wartości celnej towarów;

b) wnioski i pozwolenia na korzystanie z zabezpieczenia generalnego;

c) wnioski i pozwolenia na odroczenie płatności;

d) wnioski i pozwolenia na prowadzenie magazynów czasowego składowania, o których mowa w art. 148 kodeksu;

e) wnioski i pozwolenia na prowadzenie regularnej linii żeglugowej;

f) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego wystawcy;

g) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu upoważnionego podmiotu dokonującego ważenia bananów;

h) wnioski i pozwolenia na korzystanie z samoobsługi celnej;

i) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze TIR;

j) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego nadawcy w procedurze tranzytu unijnego;

k) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze tranzytu unijnego;

l) wnioski i pozwolenia na stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych;

m) wnioski i pozwolenia na stosowanie zgłoszenia tranzytowego ze zmniejszoną liczbą danych;

n) wnioski i pozwolenia na korzystanie z elektronicznego dokumentu przewozowego jako zgłoszenia celnego.

6. Do czasu wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC organy celne mogą zezwolić, aby w odniesieniu do następujących wniosków i pozwoleń zamiast wymogów dotyczących danych określonych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia zastosowanie miały formaty i kody wymogów dotyczących danych dla wniosków i pozwoleń określonych w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341:

a) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze zgłoszenia uproszczonego;

b) wnioski i pozwolenia na korzystanie z odprawy scentralizowanej;

c) wnioski i pozwolenia na wpis danych do rejestru zgłaszającego;

d) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego;

e) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego;

f) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia;

g) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej;

h) wnioski i pozwolenia na prowadzenie miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego;

7. Niezależnie od przepisów ust. 6 do czasu wdrożenia automatycznego systemu eksportu (AES) w ramach UKC lub modernizacji krajowych systemów importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, w przypadku gdy wniosek o udzielenie pozwolenia jest oparty na zgłoszeniu celnym zgodnie z art. 163 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, stosuje się formaty i kody określone w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 w odniesieniu do dodatkowych danych wymaganych dla tego wniosku.

▼B

Artykuł 3

Bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Przy rozwijaniu, utrzymywaniu i wykorzystywaniu systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 kodeksu, państwa członkowskie opracowują rozwiązania w zakresie zabezpieczeń i utrzymają te zabezpieczenia, aby zapewnić skuteczne, niezawodne i bezpieczne działanie różnych systemów. Państwa członkowskie zapewniają również opracowanie środków kontroli źródeł danych i ochrony danych przed ryzykiem uzyskania do nich nieuprawnionego dostępu oraz ryzykiem ich utraty, zmiany lub zniszczenia.

2. Każdy przypadek wprowadzenia, zmiany i usunięcia danych rejestruje się wraz z informacjami na temat powodu i dokładnego terminu takiego przetwarzania danych, wskazując osobę, która dokonała tych czynności.

3. Państwa członkowskie przekazują sobie, Komisji oraz – w stosownych przypadkach – zainteresowanemu przedsiębiorcy informacje na temat wszystkich faktycznych lub domniemanych przypadków naruszenia bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych.

Artykuł 4

Przechowywanie danych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

O ile nie postanowiono inaczej, wszystkie dane zatwierdzone w ramach odpowiedniego systemu teleinformatycznego przechowuje się przez co najmniej trzy lata, począwszy od końca roku, w którym takie dane zostały zatwierdzone.

Artykuł 5

Dostępność systemów teleinformatycznych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Komisja i państwa członkowskie zawierają porozumienia operacyjne, w których ustanawiają praktyczne wymagania w zakresie dostępności i wydajności systemów teleinformatycznych, a także wymagania w zakresie ciągłości działania.

2. W porozumieniach operacyjnych, o których mowa w ust. 1, wyznacza się w szczególności czas reakcji w odniesieniu do wymiany i przetwarzania informacji w odpowiednich systemach teleinformatycznych.

3. Systemy teleinformatyczne utrzymuje się w stanie ciągłej dostępności. Jednakże obowiązek ten nie ma zastosowania:

a) w szczególnych przypadkach związanych z korzystaniem z systemów teleinformatycznych określonych w porozumieniach, o których mowa w ust. 1, lub – przy braku takich porozumień – na poziomie krajowym;

b) w przypadku działania siły wyższej.







Podsekcja 2

Rejestrowanie osób

Artykuł 6

Właściwy organ celny

(art. 9 kodeksu)

Za organy celne odpowiedzialne za rejestrację uznaje się organy wyznaczone przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o nazwach i adresach tych organów. Komisja publikuje te informacje w internecie.

Artykuł 7

System teleinformatyczny na potrzeby numeru EORI

(art. 16 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących EORI wykorzystuje się system teleinformatyczny ustanowiony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu („system EORI”).

Właściwe organy celne udostępniają informacje za pośrednictwem tego systemu każdorazowo w przypadku przydzielenia nowych numerów EORI lub w przypadku wprowadzenia zmian w przechowywanych danych dotyczących już zarejestrowanych numerów.

2. Każdej osobie przypisuje się tylko jeden numer EORI.

3. Format i kody danych przechowywanych w systemie EORI zostały określone w załączniku 12-01.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji centralnego systemu EORI, formaty i kody określone w załączniku 12-01 nie mają zastosowania.

Do czasu aktualizacji centralnego systemu EORI, kody wspólnych wymogów dotyczących danych odnoszących się do rejestracji przedsiębiorców i innych osób określa się w załączniku 9 do ►M1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 ◄ .

5. Jeżeli państwa członkowskie gromadzą dane wymienione z pkt 4 załącznika 12-01, zapewniają, że stosowane są formaty i kody określone w załączniku 12-01.







Sekcja 2

Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego







Podsekcja 1

Decyzje wydawane przez organy celne

Artykuł 8

Ogólna procedura dotycząca prawa do bycia wysłuchanym

(art. 22 ust. 6 kodeksu)

1. Powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 akapit pierwszy kodeksu powinno:

a) zawierać odniesienie do dokumentów i informacji, na podstawie których organy celne zamierzają wydać swoją decyzję;

b) wyznaczać termin, w którym zainteresowana osoba musi przedstawić swoje stanowisko, liczony od dnia otrzymania przez nią tego powiadomienia lub uznania, że otrzymała to powiadomienie;

c) informować zainteresowaną osobę o przysługującym jej prawie dostępu do dokumentów i informacji, o których mowa w lit. a), zgodnie z obowiązującymi przepisami.

2. Jeżeli zainteresowana osoba wyrazi swoje stanowisko przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1 lit. b), organy celne mogą wydać decyzję, chyba że osoba zainteresowana jednocześnie wyrazi wolę uzupełnienia swojego stanowiska w przewidzianym terminie.

Artykuł 9

Szczególna procedura dotycząca prawa do bycia wysłuchanym

(art. 22 ust. 6 kodeksu)

1. Organy celne mogą wystosować powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 akapit pierwszy kodeksu, w ramach procesu weryfikacji lub kontroli, jeżeli zamierzają wydać decyzję na podstawie:

a) wyników weryfikacji przeprowadzanej po przedstawieniu towarów;

b) wyników weryfikacji zgłoszenia celnego, o których mowa w art. 191 kodeksu;

c) wyników kontroli po zwolnieniu towarów, o której mowa w art. 48 kodeksu, jeżeli towary są w dalszym ciągu objęte dozorem celnym;

d) wyników weryfikacji dowodu unijnego statusu celnego towarów lub, w stosownych przypadkach, wyników weryfikacji wniosku o rejestrację takiego dowodu lub o poświadczenie takiego dowodu;

e) wydania dowodu pochodzenia przez organy celne;

f) wyników kontroli towarów, w przypadku których nie złożono żadnej deklaracji skróconej, deklaracji do czasowego składowania, żadnego zgłoszenia do powrotnego wywozu ani zgłoszenia celnego.

2. Jeżeli powiadomienie zostało wystosowane zgodnie z ust. 1, zainteresowana osoba może:

a) niezwłocznie wyrazić swoje stanowisko, korzystając z tych samych środków, co środki wykorzystane do przekazania jej powiadomienia zgodnie z art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446; lub

b) zażądać przekazania jej powiadomienia zgodnie z art. 8, poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 lit. f).

Organy celne informują zainteresowaną osobę o możliwości skorzystania z tych dwóch rozwiązań.

3. Jeżeli organy celne wydadzą decyzję mającą negatywne skutki dla zainteresowanej osoby, odnotowują, czy taka osoba wyraziła swoje stanowisko zgodnie z ust. 2 lit. a).







Podsekcja 2

Decyzje wydawane na wniosek

Artykuł 10

Systemy teleinformatyczne na potrzeby decyzji

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą mieć wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, oraz informacji dotyczących wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu.

Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty ich uzyskania.

2. Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą wywierać wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

3. Ustępy 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się od dnia wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE.

Artykuł 11

Organ celny wyznaczony do przyjmowania wniosków

(art. 22 ust. 1 akapit trzeci kodeksu)

Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz organów celnych, o których mowa w art. 22 ust. 1 akapit trzeci kodeksu, wyznaczonych do przyjmowania wniosków. Państwa członkowskie powiadamiają również Komisję o wszelkich późniejszych zmianach wprowadzonych w tym wykazie.

Artykuł 12

Przyjęcie wniosku

(art. 22 ust. 2 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny przyjmuje wniosek zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, datą przyjęcia takiego wniosku jest data otrzymania przez organ celny wszystkich informacji wymaganych zgodnie z ►M1 art. 22 ust. 2 ◄ akapit drugi kodeksu.

2. Jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni.

Jeżeli wnioskodawca nie przekaże organowi celnemu żądanych informacji w określonym terminie, wniosek nie zostaje przyjęty, a wnioskodawcę informuje się o tym fakcie.

3. Jeżeli wnioskodawca nie otrzyma informacji o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku, uznaje się, że wniosek został przyjęty. Datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub – w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego zgodnie z ust. 2 – data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji.

Artykuł 13

Przechowywanie informacji dotyczących decyzji

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji zachowuje wszystkie dane i informacje uzupełniające, na podstawie których wydał decyzję, przez okres co najmniej trzech lat od upływu terminu jej ważności.

Artykuł 14

Konsultacje między organami celnymi

(art. 22 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji musi skonsultować się z organem celnym innego zainteresowanego państwa członkowskiego w kwestii spełnienia warunków i kryteriów niezbędnych do wydania korzystnej decyzji, takie konsultacje przeprowadza się w terminie przewidzianym dla danej decyzji. Organ celny właściwy do wydania decyzji wyznacza termin na przeprowadzenie konsultacji, który rozpoczyna swój bieg w dniu powiadomienia tego organu celnego o warunkach i kryteriach, jakie muszą zostać poddane analizie przez organ celny proszony o konsultacje.

Jeżeli po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w akapicie pierwszym, organ celny proszony o konsultacje, uznaje, że wnioskodawca nie spełnia jednego lub większej liczby warunków i kryteriów do wydania korzystnej decyzji, przekazuje organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji należycie udokumentowane i uzasadnione wyniki konsultacji.

2. Organ celny właściwy do wydania decyzji może przedłużyć termin na przeprowadzenie konsultacji wyznaczony zgodnie z ust. 1 w następujących przypadkach:

a) gdy z uwagi na charakter analiz, które mają zostać przeprowadzone, organ proszony o konsultacje zwraca się o przedłużenie terminu;

b) gdy wnioskodawca podejmuje działania w celu zapewnienia spełnienia warunków i kryteriów, o których mowa w ust. 1, i przekazuje taką informację organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji, który powiadamia o tym fakcie organ celny proszony o konsultacje.

3. Jeżeli organ celny proszony o konsultacje, nie odniesie się do wyników konsultacji w terminie wyznaczonym zgodnie z ust. 1 i 2, warunki i kryteria, które były przedmiotem konsultacji, uznaje się za spełnione.

4. Procedura konsultacji określona w ust. 1 i 2 może być również stosowana do celów ponownej oceny i monitorowania decyzji.

Artykuł 15

Cofnięcie korzystnej decyzji

(art. 28 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, cofa decyzję zawieszoną zgodnie z art. 16 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli w wyznaczonym terminie posiadacz decyzji nie podejmie działań koniecznych do spełnienia warunków określonych w decyzji lub nie wypełni obowiązków nałożonych w decyzji.







Podsekcja 3

Decyzje w sprawie wiążących informacji

Artykuł 16

Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążących informacji

(art. 22 ust. 1 kodeksu)

1. Jeżeli wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążących informacji został złożony zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę, organ celny, do którego złożono wniosek, powiadamia o tym fakcie organ celny państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę, w terminie siedmiu dni od dnia przyjęcia wniosku.

Jeżeli organ celny, który otrzyma powiadomienie, posiada informacje, które uznaje za istotne w kontekście przetwarzania wniosku, przekazuje niezwłocznie takie informacje organowi celnemu, do którego złożono wniosek, najpóźniej w terminie 30 dni od dnia powiadomienia.

2. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dotyczy wyłącznie towarów, które mają podobne cechy, a różnice między nimi są nieistotne dla ich klasyfikacji taryfowej.

3. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie wiążącej informacji o pochodzeniu (WIP) dotyczy wyłącznie jednego rodzaju towarów i jednego zbioru okoliczności istotnych dla określenia pochodzenia.

4. W celu zapewnienia zgodności z wymogiem ustanowionym w art. 33 ust. 1 akapit drugi lit. a) kodeksu w odniesieniu do wniosku o wydanie decyzji WIT organ celny, o którym mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, dokonuje konsultacji w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 21 niniejszego rozporządzenia, i prowadzi rejestr takich konsultacji.

Artykuł 17

Zgodność z istniejącymi decyzjami WIT

(art. 22 ust. 3 kodeksu)

Organ celny właściwy do wydania decyzji WIT, aby zapewnić zgodność decyzji, którą zamierza wydać, z już wydanymi decyzjami WIT, dokonuje konsultacji w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 21, i prowadzi rejestr takich konsultacji.

Artykuł 18

Powiadomienie o wydaniu decyzji WIP

(art. 6 ust. 3 kodeksu)

1. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji powiadamia wnioskodawcę o wydaniu decyzji WIP, korzystając ze środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, robi to za pomocą formularza określonego w załączniku 12-02.

2. Jeżeli organ celny właściwy do wydania decyzji powiadamia wnioskodawcę o wydaniu decyzji WIP, korzystając z technik elektronicznego przetwarzania danych, taka decyzja musi zostać sporządzona w formacie nadającym się do wydruku, określonym w załączniku 12-02.

Artykuł 19

Wymiana danych dotyczących decyzji WIP

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Organy celne przekazują Komisji odpowiednie szczegółowe informacje na temat decyzji WIP raz na kwartał.

2. Komisja udostępnia szczegółowe informacje uzyskane zgodnie z ust. 1 organom celnym wszystkich państw członkowskich.

Artykuł 20

Monitorowanie decyzji WIT

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

▼C2

Jeżeli formalności celne są dopełniane przez posiadacza decyzji WIT lub osobę działającą na rzecz posiadacza decyzji WIT w odniesieniu do towarów objętych decyzją WIT, wskazuje się to w zgłoszeniu celnym przez podanie numeru referencyjnego decyzji WIT.

▼B

Artykuł 21

System teleinformatyczny na potrzeby decyzji WIT

(art. 16 ust. 1 i art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji WIT lub jakiegokolwiek późniejszego zdarzenia, które może wywierać wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu.

Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty ich uzyskania.

2. Poza informacjami, o których mowa w ust. 1:

a) nadzór, o którym mowa w art. 55 niniejszego rozporządzenia, obejmuje dane istotne dla monitorowania użycia decyzji WIT;

b) organ celny, który otrzymał wniosek i wydał decyzję WIT, przekazuje za pośrednictwem systemu, o którym mowa w ust. 1, informacje o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji WIT, wskazując datę końcową okresu przedłużonego użycia oraz ilości towarów objętych tym okresem.

3. Komisja regularnie przekazuje państwom członkowskim wyniki monitorowania, o którym mowa w ust. 2 lit. a), aby zapewnić organom celnym wsparcie przy monitorowaniu przestrzegania obowiązków wynikających z WIT.

4. Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji WIT wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

5. Podczas przetwarzania wniosku o wydanie decyzji WIT, organy celne wskazują status wniosku w systemie, o którym mowa w ust. 1.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji systemu, o którym tam mowa, zgodnie z załącznikiem do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, państwa członkowskie korzystają z centralnej bazy danych Komisji określonej w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ( 4 ) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

7. Do czasu wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz systemu, o którym mowa w art. 56 niniejszego rozporządzenia, organy celne prowadzą monitorowanie użycia decyzji WIT podczas przeprowadzania kontroli celnych lub kontroli po zwolnieniu towarów zgodnie z art. 46 i 48 kodeksu. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia Komisja nie ma obowiązku informować państw członkowskich o wynikach monitorowania, o którym mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu.

Artykuł 22

Przedłużone użycie decyzji w sprawie wiążących informacji

(art. 34 ust. 9 kodeksu)

1. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji zgodnie z art. 34 ust. 9 akapit trzeci kodeksu, określają datę upływu okresu przedłużonego użycia tej decyzji.

2. Jeżeli organy celne podejmą decyzję o przyznaniu okresu przedłużonego użycia decyzji WIT zgodnie z art. 34 ust. 9 akapit trzeci kodeksu, określają, oprócz daty, o której mowa w ust. 1, ilości towarów, które mogą zostać zgłoszone w okresie przedłużonego użycia.

Użycie decyzji, której przyznano okres przedłużonego użycia, ustaje z chwilą wyczerpania tych ilości.

Na podstawie nadzoru, o którym mowa w art. 55, Komisja niezwłocznie informuje państwa członkowskie o wyczerpaniu tych ilości towarów.

Artykuł 23

Działania służące zapewnieniu prawidłowej i jednolitej klasyfikacji taryfowej lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia

(art. 34 ust. 10 kodeksu)

1. Komisja niezwłocznie powiadamia organy celne o zawieszeniu wydawania decyzji WIT i decyzji WIP zgodnie z art. 34 ust. 10 lit. a) kodeksu, jeżeli:

a) Komisja stwierdziła istnienie nieprawidłowych lub niejednolitych decyzji;

b) organy celne zgłosiły do Komisji sprawy, w których nie udało się im wyeliminować rozbieżności opinii w kwestii prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia w maksymalnym terminie 90 dni.

Nie wydaje się decyzji dotyczącej wiążących informacji w odniesieniu do towarów podlegających przepisom lit. a) lub b) od dnia, w którym Komisja powiadomiła organy celne o zawieszeniu, do chwili zapewnienia prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia.

2. Kwestia prawidłowej i jednolitej klasyfikacji lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia podlega konsultacji na szczeblu unijnym możliwie jak najszybciej i najpóźniej w terminie 120 dni od daty powiadomienia przez Komisję, o którym mowa w ust. 1.

3. Komisja powiadamia organy celne niezwłocznie o cofnięciu zawieszenia.

4. Do celów stosowania ust. 1–3 decyzje WIP uznaje się za niejednolite, jeżeli skutkują ustaleniem różnego pochodzenia towarów:

a) których pozycja taryfowa jest taka sama i których pochodzenie zostało ustalone zgodnie z takimi samymi regułami pochodzenia; oraz

b) które zostały uzyskane w takich samych warunkach, w ramach tego samego procesu produkcyjnego i z wykorzystaniem równoważnych materiałów, w szczególności jeżeli chodzi o ich status materiałów pochodzących lub niepochodzących.







Sekcja 3

Upoważniony przedsiębiorca

Artykuł 24

Zgodność

(art. 39 lit. a) kodeksu)

1. W przypadku gdy wnioskodawca jest osobą fizyczną kryterium ustanowione w art. 39 lit. a) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat wnioskodawca oraz, w stosownych przypadkach, pracownik odpowiedzialny za sprawy celne wnioskodawcy nie dopuścili się żadnych poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego i podatkowego ani nie dopuścili się żadnego poważnego przestępstwa karnego w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

W przypadku gdy wnioskodawca nie jest osobą fizyczną kryterium ustanowione w art. 39 lit. a) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat żadna z następujących osób nie dopuściła się poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów prawa celnego i podatkowego ani poważnego przestępstwa karnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą:

a) wnioskodawca;

b) osoba kierująca wnioskodawcą lub sprawująca kontrolę nad jego kierownictwem;

c) pracownik odpowiedzialny za sprawy celne wnioskodawcy.

2. Kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, można jednak uznać za spełnione w przypadku, gdy organ celny właściwy do wydania decyzji uzna naruszenie za nieistotne, biorąc pod uwagę liczbę lub skalę powiązanych operacji, i nie będzie miał wątpliwości co do tego, że wnioskodawca działał w dobrej wierze.

3. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 lit. b), ma swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim, organ celny właściwy do wydania decyzji ocenia, czy kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, zostało spełnione, w oparciu o dostępną ewidencję i informacje.

4. Jeżeli wnioskodawca prowadzi działalność krócej niż trzy lata, organ celny właściwy do wydania decyzji ocenia, czy kryterium, o którym mowa w art. 39 lit. a) kodeksu, zostało spełnione, w oparciu o dostępną ewidencję i informacje.

Artykuł 25

Zadowalający system zarządzania ewidencją handlową oraz transportową

(art. 39 lit. b) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. b) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia następujących warunków:

a) prowadzi system rachunkowości zgodny z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym prowadzona jest księgowość, pozwala na przeprowadzanie kontroli celnych opartych na audycie oraz utrzymuje historyczny rejestr danych przedstawiający ścieżkę audytu od chwili wprowadzenia danych do akt;

b) księgi rachunkowe prowadzone przez wnioskodawcę na potrzeby celne zostały zintegrowane z systemem rachunkowości wnioskodawcy lub zapewniają możliwość przeprowadzania kontroli krzyżowych poprzez zestawienie stosownych informacji z danymi przechowywanymi w systemie księgowym;

c) zapewnia organowi celnemu możliwość uzyskania fizycznego dostępu do swoich systemów rachunkowości oraz, w stosownych przypadkach, do swojej ewidencji handlowej i transportowej;

d) zapewnia organowi celnemu możliwość uzyskania dostępu do swoich systemów rachunkowości oraz, w stosownych przypadkach, do swojej ewidencji handlowej i transportowej drogą elektroniczną, jeżeli takie systemy lub taka ewidencja są prowadzone w formie elektronicznej;

e) korzysta z systemu logistycznego zapewniającego możliwość identyfikowania towarów unijnych i nieunijnych, i wskazującego– w stosownych przypadkach – lokalizację tych towarów;

f) posiada strukturę administracyjną odpowiednią dla charakteru i rozmiaru prowadzonej działalności, która umożliwia zarządzanie przepływem towarów, a także przeprowadza kontrole wewnętrzne zapewniające możliwość zapobiegania, wykrywania i korygowania błędów oraz możliwość zapobiegania nielegalnym lub nieprawidłowym transakcjom oraz wykrywania takich transakcji;

g) w stosownych przypadkach, stosuje odpowiednie procedury obsługi pozwoleń przyznanych zgodnie ze środkami polityki handlowej lub związanych z handlem produktami rolnymi;

h) stosuje odpowiednie procedury archiwizacji ewidencji i informacji oraz ochrony przed utratą informacji;

i) odpowiedni pracownicy zostali poinstruowani o obowiązku powiadamiania organów celnych w każdym przypadku wykrycia trudności związanych z przestrzeganiem przepisów oraz że ustanowiono procedury powiadamiania organów celnych o wystąpieniu takich trudności;

j) stosuje odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu zapewnienia ochrony swojego systemu komputerowego przed nieupoważnionym dostępem oraz w celu ochrony dokumentacji;

k) w stosownych przypadkach stosuje zadowalające procedury postępowania z pozwoleniami na przywóz i z pozwoleniami na wywóz związanymi z zakazami i ograniczeniami, w tym środki zapewniające możliwość odróżnienia towarów objętych zakazami lub ograniczeniami od innych towarów oraz zapewnia przestrzeganie takich zakazów i ograniczeń.

2. Jeżeli wnioskodawca występuje wyłącznie z wnioskiem o przyznanie mu statusu upoważnionego przedsiębiorcy w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zgodnie z art. 38 ust. 2 lit. b) kodeksu (AEOS), wymóg przewidziany w ust. 1 lit. e) nie ma zastosowania.

Artykuł 26

Wypłacalność

(art. 39 lit. c) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. c) kodeksu uznaje się za spełnione, jeżeli wnioskodawca:

a) nie został postawiony w stan upadłości;

b) w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku wywiązywał się z zobowiązań finansowych związanych z uiszczaniem należności celnych i wszelkich innych należności, podatków lub opłat pobieranych w związku z przywozem lub wywozem towarów;

c) wykaże na podstawie ewidencji i informacji obejmujących okres trzech lat poprzedzających złożenie wniosku, że jego sytuacja finansowa umożliwia mu wywiązanie się ze spoczywających na nim zobowiązań, biorąc pod uwagę rodzaj i skalę prowadzonej działalności gospodarczej, a także udowodni, że nie posiada żadnych ujemnych aktywów netto, chyba że istnieje możliwość pokrycia takich aktywów.

2. Jeżeli wnioskodawca prowadzi działalność krócej niż trzy lata, jego wypłacalność, o której mowa w art. 39 lit. c) kodeksu, weryfikuje się w oparciu o dostępne ewidencje i informacje.

Artykuł 27

Praktyczne standardy w zakresie kompetencji lub kwalifikacji zawodowych

(art. 39 lit. d) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. d) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia jednego z następujących warunków:

a) spełnienia jednego z następujących standardów w zakresie kompetencji przez wnioskodawcę lub osobę odpowiedzialną za sprawy celne wnioskodawcy: (i) posiadanie udokumentowanego, co najmniej trzyletniego doświadczenia praktycznego w sprawach celnych; (ii) spełnienie celnej normy jakości przyjętej przez europejski organ normalizacyjny;

b) pomyślnego ukończenia przez wnioskodawcę lub osobę odpowiedzialną za sprawy celne wnioskodawcy szkolenia z zakresu przepisów prawa celnego istotnych w kontekście podejmowanych działań z obszaru problematyki celnej przeprowadzonego przez dowolny z następujących podmiotów: (i) organ celny państwa członkowskiego; (ii) placówkę oświatową uznawaną przez organy celne lub organy odpowiedzialne za organizowanie szkoleń zawodowych w państwie członkowskim za właściwą do nadawania tego rodzaju kwalifikacji; (iii) stowarzyszenie zawodowe lub branżowe uznawane przez organy celne państwa członkowskiego lub akredytowane w Unii jako uprawnione do nadawania takich kwalifikacji.

▼C3

2. Jeżeli osoba odpowiedzialna za sprawy celne wnioskodawcy jest zewnętrznym usługodawcą, kryterium ustanowione w art. 39 lit. d) uznaje się za spełnione w przypadku, gdy taka osoba jest przedsiębiorcą upoważnionym w zakresie uproszczeń celnych, o którym mowa w art. 38 ust. 2 lit. a) kodeksu (AEOC).

▼B

Artykuł 28

Standardy bezpieczeństwa i ochrony

(art. 39 lit. e) kodeksu)

1. Kryterium ustanowione w art. 39 lit. e) kodeksu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia następujących warunków:

a) budynki, które mają być użytkowane w związku z działaniami objętymi pozwoleniem AEOS, zapewniają ochronę przed nieuprawnionym dostępem i są zbudowane z materiałów odpornych na próby uzyskania nieuprawnionego dostępu;

b) podjęto odpowiednie środki uniemożliwiające uzyskanie nieuprawnionego dostępu do biur, stref wysyłkowych, doków załadunkowych, przestrzeni ładunkowej lub innych tego rodzaju miejsc;

c) podjęto odpowiednie środki w zakresie postępowania z towarami, które obejmują ochronę przed nieuprawnionym wprowadzaniem lub wymianą towarów, ochronę przed niewłaściwym postępowaniem z towarami oraz ochronę przed manipulowaniem jednostkami ładunku;

d) wnioskodawca podjął środki umożliwiające precyzyjne zidentyfikowanie jego partnerów handlowych oraz zagwarantowanie, poprzez realizację odpowiednich postanowień umownych lub wdrożenie innych stosownych środków zgodnie z modelem biznesowym wnioskodawcy, że tacy partnerzy handlowi zapewniają bezpieczeństwo swojej części międzynarodowego łańcucha dostaw;

e) wnioskodawca poddaje potencjalnych pracowników, którzy mają zostać zatrudnieni na stanowiskach o istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa, kontrolom bezpieczeństwa w zakresie dopuszczalnym na mocy prawa krajowego oraz, w uzasadnionych przypadkach, okresowo kontroluje pracowników zatrudnionych na takich stanowiskach;

f) wnioskodawca ustanowił odpowiednie procedury bezpieczeństwa na potrzeby wszelkich zewnętrznych dostawców usług, z którymi zawarł umowy;

g) wnioskodawca zapewnił regularny udział zatrudnianych przez siebie pracowników odpowiedzialnych za kwestie bezpieczeństwa w programach na rzecz podnoszenia świadomości w zakresie bezpieczeństwa;

h) wnioskodawca wyznaczył osobę do kontaktów kompetentną w kwestiach bezpieczeństwa i ochrony.

2. Jeżeli wnioskodawca jest posiadaczem świadectwa bezpieczeństwa i ochrony wydanego na podstawie międzynarodowej konwencji lub normy międzynarodowej Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej lub normy europejskiej europejskiego organu normalizacyjnego, takie świadectwo bierze się pod uwagę przy sprawdzaniu, czy spełniono kryteria ustanowione w art. 39 lit. e) kodeksu.

Kryteria uznaje się za spełnione w zakresie, w jakim uda się potwierdzić, że kryteria wydania takiego świadectwa są takie same jak kryteria przewidziane w art. 39 lit. e) kodeksu lub są równoważne tym kryteriom.

Kryteria uznaje się za spełnione, jeżeli wnioskodawca jest posiadaczem świadectwa bezpieczeństwa i ochrony wydanego w państwie trzecim, z którym Unia zawarła umowę w sprawie uznawania tego rodzaju świadectw.

3. Jeżeli wnioskodawca jest zarejestrowanym agentem lub znanym nadawcą w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 ( 5 ) i spełnia wymagania przewidziane w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 185/2010 ( 6 ), kryteria przewidziane w ust. 1 uznaje się za spełnione dla miejsc i działań, w odniesieniu do których wnioskodawca uzyskał status zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy, w stopniu, w jakim nadanie statusu zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy jest tożsame lub równoważne spełnieniu kryteriów przewidzianych w art. 39 lit. e) kodeksu.

Artykuł 29

Badanie kryteriów

(art. 22 kodeksu)

1. Na potrzeby badania kryteriów ustanowionych w art. 39 lit. b) i e) kodeksu organ celny właściwy do wydania decyzji zapewnia przeprowadzenie kontroli na miejscu we wszystkich miejscach prowadzenia działalności przez wnioskodawcę istotnych z punktu widzenia działalności wnioskodawcy podlegającej obowiązkowi celnemu.

Jeżeli wnioskodawca posiada wiele miejsc prowadzenia działalności, a termin wyznaczony na wydanie decyzji uniemożliwia zbadanie wszystkich takich miejsc, organ celny może zbadać wyłącznie reprezentatywną część miejsc prowadzenia działalności, jeżeli uzna, że wnioskodawca stosuje takie same standardy bezpieczeństwa i ochrony we wszystkich tego rodzaju miejscach oraz takie same wspólne standardy i procedury prowadzenia ewidencji we wszystkich takich miejscach.

2. Organ celny właściwy do wydania decyzji może wziąć pod uwagę wyniki ocen lub audytów przeprowadzonych zgodnie z prawodawstwem unijnym w zakresie, w jakim są one istotne w kontekście badania kryteriów, o których mowa w art. 39 kodeksu.

3. Do celów zbadania, czy kryteria przewidziane w art. 39 lit. b), c) i e) kodeksu zostały spełnione, organy celne mogą wziąć pod uwagę wnioski ekspertów przedstawione przez wnioskodawcę, jeżeli ekspert odpowiedzialny za sporządzenie takich wniosków nie jest powiązany z wnioskodawcą w rozumieniu art. 127 niniejszego rozporządzenia.

4. Organy celne biorą pod uwagę specyficzne cechy przedsiębiorców, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, przy badaniu spełnienia kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu.

5. Organ celny właściwy do wydania decyzji dokumentuje przebieg badania kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu oraz wyniki takiego badania.

Artykuł 30

System teleinformatyczny na potrzeby statusu AEO

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków o przyznanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) oraz udzielonych pozwoleń AEO i wszelkich późniejszych zdarzeń lub działań, które mogą wywrzeć dalszy wpływ na pierwotną decyzję, włączając unieważnienie, zawieszenie, cofnięcie lub zmianę, lub wyników jakichkolwiek działań w zakresie monitorowania lub ponownej oceny wykorzystuje się system teleinformatyczny ustanowiony zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu. Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni.

Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji w sprawie pozwoleń AEO wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu.

2. W stosownych przypadkach, w szczególności w przypadku, gdy status AEO stanowi podstawę do zatwierdzenia, udzielenia pozwolenia lub przyznania ułatwienia na mocy innych przepisów unijnych, właściwy organ celny może przyznać właściwemu organowi krajowemu odpowiedzialnemu za ochronę lotnictwa cywilnego prawo dostępu do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1. Prawo dostępu obejmuje następujące informacje:

a) informacje na temat pozwoleń AEOS, włączając imię i nazwisko lub nazwę posiadacza pozwolenia oraz, w stosownych przypadkach, informacje na temat zmiany, cofnięcia lub zawieszenia statusu upoważnionego przedsiębiorcy wraz ze stosownym uzasadnieniem;

b) informacje na temat wszelkich ponownych ocen pozwoleń AEOS i ich wyników.

Krajowe organy odpowiedzialne za ochronę lotnictwa cywilnego przetwarzające te informacje wykorzystują je wyłącznie do celów związanych z odpowiednimi programami dotyczącymi zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy i podejmują stosowne środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa tych informacji.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu aktualizacji systemu AEO, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, państwa członkowskie stosują system ustanowiony art. 14x rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 31

Procedura konsultacji i wymiana informacji między organami celnymi

(art. 22 kodeksu)

1. Organ celny właściwy do wydania decyzji może skonsultować się z organami celnymi innych państw członkowskich właściwymi dla miejsca przechowywania stosownych informacji lub dla miejsca, w którym należy przeprowadzić kontrole w celu zbadania jednego lub większej liczby kryteriów ustanowionych w art. 39 kodeksu.

2. Konsultacje, o których mowa w ust. 1, są obowiązkowe w przypadku, gdy:

a) wniosek o nadanie statusu AEO został przedłożony zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 organowi celnemu właściwemu dla miejsca, w którym jest prowadzona lub dostępna główna księgowość wnioskodawcy prowadzona na potrzeby celne;

b) wniosek o nadanie statusu AEO został przedłożony zgodnie z art. 27 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 organom celnym państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca ma stałą siedzibę i w którym są przechowywane lub dostępne informacje na temat głównych działań w zakresie zarządzania logistycznego podejmowanych przez wnioskodawcę na terytorium Unii;

c) część ewidencji i dokumentów istotnych z punktu widzenia wniosku o nadanie statusu AEO jest przechowywana w państwie członkowskim innym niż państwo organu celnego właściwego do wydania decyzji;

d) wnioskodawca składający wniosek o nadanie statusu AEO prowadzi miejsce składowe lub prowadzi inną działalność podlegającą obowiązkowi celnemu w państwie członkowskim innym niż państwo organu celnego właściwego do wydania decyzji.

3. Na zasadzie odstępstwa od terminów ustanowionych art. 14 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie niniejszego rozporządzenia organy celne kończą proces konsultacji w terminie 80 dni od daty przekazania przez organ celny właściwy do wydania decyzji informacji o warunkach i kryteriach, które muszą zostać zbadane przez organ celny, z którym się skonsultowano.

4. Jeżeli organ celny innego państwa członkowskiego znajduje się w posiadaniu informacji istotnych z punktu widzenia przyznania statusu AEO, przekazuje takie informacje organowi celnemu właściwemu do wydania decyzji w terminie 30 dni, począwszy od dnia przekazania wniosku za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 30 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 32

Odrzucenie wniosku

(art. 22 kodeksu)

Odrzucenie wniosku o przyznanie statusu AEO nie ma wpływu na istniejące korzystne decyzje wydane w odniesieniu do wnioskodawcy zgodnie z przepisami prawa celnego, chyba że takie korzystne decyzje wydano z uwagi na spełnienie któregokolwiek z kryteriów AEO, co do których w toku badania wniosku AEO wykazano, że nie zostały spełnione.

Artykuł 33

Połączenie obu typów pozwoleń

(art. 38 ust. 3 kodeksu)

Jeżeli wnioskodawca ma prawo do uzyskania zarówno pozwolenia AEOC, jak i pozwolenia AEOS, urząd celny właściwy do wydania decyzji wydaje jedno łączne pozwolenie.

Artykuł 34

Cofnięcie pozwolenia

(art. 28 kodeksu)

1. Cofnięcie pozwolenia AEO nie wywiera wpływu na żadną korzystną decyzję wydaną względem tej samej osoby, chyba że posiadanie statusu AEO stanowiło warunek wydania takiej korzystnej decyzji lub decyzja ta została wydana w oparciu o kryterium wymienione w art. 39 kodeksu, którego dana osoba już nie spełnia.

2. Cofnięcie lub zmiana korzystnej decyzji, która została wydana w odniesieniu do posiadacza pozwolenia, nie wywiera automatycznego wpływu na pozwolenie AEO tej osoby.

3. Jeżeli ta sama osoba jest jednocześnie AEOC i AEOS i z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 39 lit. d) kodeksu zastosowanie ma art. 28 kodeksu lub art. 15 niniejszego rozporządzenia, pozwolenie AEOC zostaje cofnięte, a pozwolenie AEOS zachowuje ważność.

Jeżeli ta sama osoba jest jednocześnie AEOS i AEOC i z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 39 lit. e) kodeksu zastosowanie ma art. 28 kodeksu lub art. 15 niniejszego rozporządzenia, pozwolenie AEOS zostaje cofnięte, a pozwolenie AEOC zachowuje ważność.

Artykuł 35

Monitorowanie

(art. 23 ust. 5 kodeksu)

1. Organy celne państw członkowskich niezwłocznie przekazują właściwemu organowi celnemu informacje o wszelkich okolicznościach zaistniałych po przyznaniu statusu AEO, które mogą wywierać wpływ na zachowanie tego statusu lub na treść pozwolenia.

2. Właściwy organ celny udostępnia wszelkie istotne informacje znajdujące się w jego posiadaniu organom celnym innych państw członkowskich, w których AEO prowadzi działalność podlegającą obowiązkowi celnemu.

3. Jeżeli organ celny cofnie korzystną decyzję, którą wydano z uwagi na fakt, że dana osoba posiadała status AEO, powiadamia o tym fakcie organ celny, który nadał jej taki status.

4. Jeżeli AEOS jest zarejestrowanym agentem lub znanym nadawcą zgodnie z definicją przedstawioną w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 i spełnia wymagania ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 185/2010, właściwy organ celny niezwłocznie udostępnia właściwemu organowi krajowemu odpowiedzialnemu za bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego następujące podstawowe informacje na temat statusu AEO, którymi dysponuje:

a) informacje na temat pozwolenia AEOS, włączając imię i nazwisko lub nazwę posiadacza pozwolenia oraz, w stosownych przypadkach, informacje na temat zmiany, cofnięcia lub zawieszenia statusu upoważnionego przedsiębiorcy wraz ze stosownym uzasadnieniem;

b) informacje na temat tego, czy organy celne wizytowały dane miejsce, datę ostatniej wizyty oraz informacje wskazujące, czy wizyta odbyła się w ramach procesu wydawania pozwolenia, ponownej oceny czy monitorowania;

c) informacje na temat wszelkich ponownych ocen pozwolenia AEOS i ich wyników.

Krajowe organy celne, działając w porozumieniu z odpowiednim krajowym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo lotnictwa cywilnego, określają szczegółowe warunki wymiany wszelkich informacji nieobjętych systemem teleinformatycznym, o którym mowa w art. 30 niniejszego rozporządzenia.

Krajowe organy odpowiedzialne za ochronę lotnictwa cywilnego przetwarzające te informacje wykorzystują je wyłącznie do celów związanych z odpowiednimi programami dotyczącymi zarejestrowanego agenta lub znanego nadawcy i podejmują stosowne środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa informacji.







Sekcja 4

Kontrola towarów







Podsekcja 1

Kontrole celne i zarządzanie ryzykiem

Artykuł 36

System teleinformatyczny na potrzeby zarządzania ryzykiem i kontroli celnych

(art. 16 ust. 1 kodeksu)

1. Na potrzeby wymiany i przechowywania informacji w ramach przekazywania między organami celnymi państw członkowskich i Komisją wszelkich informacji związanych z ryzykiem, zostanie wykorzystany system teleinformatyczny stanowiony dla tych celów zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu celnego („celny system zarządzania ryzykiem”).

2. System opisany w ust. 1 wykorzystuje się również do komunikacji między organami celnymi oraz między organami celnymi a Komisją w ramach wdrażania wspólnych kryteriów ryzyka i norm, wspólnych obszarów kontroli priorytetowej, zarządzania kryzysowego w sprawach celnych, wymiany informacji o ryzyku i wyników analizy ryzyka, o których mowa w art. 46 ust. 5 kodeksu, jak również wyników kontroli celnej.







Podsekcja 2

Bagaż podręczny i rejestrowany przewożony drogą powietrzną

Artykuł 37

Loty tranzytowe

(art. 49 kodeksu)

1. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego i bagażu rejestrowanego osób odbywających lot z pozaunijnego portu lotniczego statkiem powietrznym, który po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do innego unijnego portu lotniczego, przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

W takim przypadku bagaż podręczny i rejestrowany podlega zasadom mającym zastosowanie w odniesieniu do bagażu osób przybywających z państw trzecich, chyba że osoba przewożąca bagaż może udowodnić unijny status zawartych w bagażu towarów.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego i bagażu rejestrowanego osób odbywających lot z unijnego portu lotniczego statkiem powietrznym, który po międzylądowaniu w innym unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do pozaunijnego portu lotniczego, dokonywane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Bagaż podręczny może podlegać kontroli w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym statek powietrzny dokonuje międzylądowania, w celu ustalenia unijnego statusu celnego towarów.

Artykuł 38

Loty tranzytowe turystycznymi lub służbowymi statkami powietrznymi

(art. 49 kodeksu)

Kontrolę celną i formalności mające zastosowanie do bagażu osób podróżujących na pokładzie turystycznych lub służbowych statków powietrznych przeprowadza się w następujących portach lotniczych:

a) w przypadku lotów z pozaunijnego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do innego unijnego portu lotniczego, w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym;

b) w przypadku lotów z unijnego portu lotniczego, jeżeli statek powietrzny po międzylądowaniu w unijnym porcie lotniczym kontynuuje lot do pozaunijnego portu lotniczego, w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym;

Artykuł 39

Loty transferowe do portu przylotowego

(art. 49 kodeksu)

1. W przypadku, gdy bagaż przylatujący do unijnego portu lotniczego na pokładzie statku powietrznego, który przybywa z pozaunijnego portu lotniczego, jest przeładowywany w tym unijnym porcie lotniczym na inny statek powietrzny odbywający lot wewnątrzunijny, zastosowanie mają ust. 2 i 3.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym przylotu lotu wewnątrzunijnego. Jednakże kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego, który przybywa z pozaunijnego portu lotniczego i jest przeładowywany w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest inny międzynarodowy unijny port lotniczy na terytorium tego samego państwa członkowskiego, mogą być przeprowadzane w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego.

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego mogą, w wyjątkowych przypadkach oraz oprócz kontroli i formalności, o których mowa w akapicie pierwszym, zostać przeprowadzone w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

3. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Dodatkowe kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego mogą być przeprowadzane w porcie przylotu lotu wewnątrzunijnego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu rejestrowanego.

Artykuł 40

Loty transferowe z portu wylotowego

(art. 49 kodeksu)

1. W przypadku, gdy bagaż jest załadowany w unijnym porcie lotniczym na pokład statku powietrznego odbywającego lot wewnątrzunijny, a następnie przeładowany w innym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego docelowym portem lotniczym jest pozaunijny port lotniczy, zastosowanie mają ust. 2 i 3.

2. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego przeprowadzane są w pierwszym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym wylotu. Jednakże kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego, który został załadowany na statek powietrzny w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, a następnie przeładowywany w innym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym w tym samym państwie członkowskim na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy, mogą być przeprowadzane w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego.

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu rejestrowanego mogą, w wyjątkowych przypadkach oraz oprócz kontroli i formalności, o których mowa w akapicie pierwszym, zostać przeprowadzone w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu podręcznego.

3. Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego przeprowadzane są w ostatnim międzynarodowym unijnym porcie lotniczym.

Dodatkowe kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu podręcznego mogą być przeprowadzane w porcie wylotu lotu wewnątrzunijnego jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli okażą się konieczne w następstwie kontroli bagażu rejestrowanego.

Artykuł 41

Przeładunek na turystyczny lub służbowy statek powietrzny

(art. 49 kodeksu)

1. Kontrole i formalności mające zastosowanie do bagażu przybywającego do unijnego portu lotniczego na pokładzie liniowego lub czarterowego statku powietrznego, przybywającego z pozaunijnego portu lotniczego i przeładowywanego w tym unijnym porcie lotniczym na turystyczny lub służbowy statek powietrzny odbywający lot wewnątrzunijny, są przeprowadzane w porcie przybycia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.

2. Kontrole i formalności mające zastosowanie do bagażu załadowanego w unijnym porcie lotniczym na pokład turystycznego lub służbowego statku powietrznego odbywającego lot wewnątrzunijny, a następnie przeładowanego na liniowy lub czarterowy statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy, są przeprowadzane w porcie lotniczym wyjścia tego liniowego lub czarterowego statku powietrznego.

Artykuł 42

Przeładunek pomiędzy portami lotniczymi na terytorium tego samego państwa członkowskiego

(art. 49 kodeksu)

Organy celne mogą przeprowadzać w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym, w którym dokonuje się przeładunku bagażu rejestrowanego, kontrole bagaży:

a) przybywających z pozaunijnego portu lotniczego i przeładowywanych w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest międzynarodowy unijny port lotniczy znajdujący się na terytorium tego samego państwa;

b) załadowanych na statek powietrzny w międzynarodowym unijnym porcie lotniczym w celu przeładowania ich w innym międzynarodowym unijnym porcie lotniczym znajdującym się na terytorium tego samego państwa na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia jest pozaunijny port lotniczy.

Artykuł 43

Środki zapobiegające nielegalnemu przeładunkowi

(art. 49 kodeksu)

Państwa członkowskie zapewniają, że:

a) w chwili przybycia do międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, wszelkie przemieszczanie towarów umieszczonych w bagażu podręcznym jest monitorowane do czasu przeprowadzenia tych kontroli;

b) w chwili wylotu z międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, wszelkie przemieszczanie towarów umieszczonych w bagażu podręcznym jest monitorowane po przeprowadzeniu tych kontroli;

c) w chwili przybycia do międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przemieszczania towarów umieszczonych w bagażu rejestrowanym do czasu przeprowadzenia tych kontroli;

d) w chwili wylotu z międzynarodowego unijnego portu lotniczego, w którym mają zostać przeprowadzone kontrole celne, dokonano właściwych uzgodnień w celu niedopuszczenia do jakiegokolwiek przemieszczania towarów umieszczonych w bagażu rejestrowanym po przeprowadzeniu tych kontroli.

Artykuł 44

Przywieszka bagażowa

(art. 49 kodeksu)

Bagaż rejestrowany nadawany w unijnym porcie lotniczym jest identyfikowany poprzez umieszczoną na nim przywieszkę. Wzór takiej przywieszki, jak również jej parametry techniczne, określono w załączniku 12-03.

Artykuł 45

Wykaz międzynarodowych unijnych portów lotniczych

(art. 49 kodeksu)

Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wykaz swoich międzynarodowych unijnych portów lotniczych oraz powiadamia Komisję o wszelkich zmianach w tym wykazie.







Podsekcja 3

Bagaż przewożony drogą morską

Artykuł 46

Rekreacyjne jednostki pływające

(art. 49 kodeksu)

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu osób podróżujących na rekreacyjnych jednostkach pływających przeprowadza się w każdym porcie zawinięcia w Unii, niezależnie od miejsca pochodzenia lub przeznaczenia tych jednostek. „Rekreacyjna jednostka pływająca” oznacza rekreacyjną jednostkę pływającą w rozumieniu dyrektywy 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 7 ).

Artykuł 47

Rejsy transferowe

(art. 49 kodeksu)

Kontrole celne i formalności mające zastosowanie do bagażu osób korzystających z usług morskich, realizowanych przez ten sam statek i obejmujących kolejne etapy obejmujące wyjście z portu pozaunijnego, zawijanie do portu pozaunijnego lub zakończenie rejsu w porcie pozaunijnym przeprowadzane są w porcie, w którym bagaże zostały załadowane lub wyładowane.







ROZDZIAŁ 3

Przeliczanie waluty

Artykuł 48

Przepisy dotyczące kursu wymiany

(art. 53 kodeksu)

1. W przypadkach gdy jest to wymagane zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. b) kodeksu, wartość euro w walutach krajowych, ustala się raz w miesiącu.

Kurs wymiany, który należy zastosować, to ostatni kurs wymiany ustalony przez Europejski Bank Centralny przed przedostatnim dniem miesiąca; kurs ten stosuje się przez cały następny miesiąc.

Jednakże gdy kurs mający zastosowanie na początku miesiąca różni się o ponad 5 % od kursu ustalonego przed 15 dniem tego samego miesiąca, ten ostatni kurs stosuje się począwszy od dnia 15 i do końca tego miesiąca.

2. Jeżeli przeliczenie waluty jest konieczne z któregokolwiek z powodów określonych w art. 53 ust. 2 kodeksu, mająca zastosowanie wartość euro w walutach krajowych to kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny pierwszego roboczego dnia października; kurs ten stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku.

3. Państwa członkowskie mogą pozostawić niezmienioną równowartość w walucie krajowej kwoty ustalonej w euro, jeżeli w chwili dostosowania rocznego przeliczenie tej kwoty prowadzi do zmiany równowartości wyrażonej w walucie krajowej o mniej niż 5 %.

Państwa członkowskie mogą zaokrąglić w górę lub w dół do jednego miejsca po przecinku kwotę otrzymaną po przeliczeniu.







TYTUŁ II

ELEMENTY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH STOSOWANE SĄ NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I WYWOZOWE ORAZ INNE ŚRODKI DOTYCZĄCE WYMIANY TOWAROWEJ







ROZDZIAŁ 1

Wspólna Taryfa Celna i klasyfikacja taryfowa towarów







Sekcja 1

Zarządzanie kontyngentami taryfowymi

Artykuł 49

Ogólne zasady jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Kontyngentami taryfowymi otwartymi zgodnie z prawodawstwem unijnym, odnoszącymi się do metod administrowania w ramach niniejszego artykułu oraz w ramach art. 50 - 54 niniejszego rozporządzenia, zarządza się zgodnie z chronologicznym porządkiem przyjmowania według dat przyjęcia zgłoszeń celnych do dopuszczenia do obrotu.

2. Każdy kontyngent taryfowy jest identyfikowany w prawodawstwie unijnym przy pomocy numeru porządkowego, co ułatwia zarządzanie kontyngentami.

3. Do celów niniejszej sekcji, zgłoszenia do dopuszczenia do obrotu przyjęte przez organy celne w dniu 1, 2 lub 3 stycznia uważa się za przyjęte w dniu 3 stycznia tego samego roku. Jednakże jeżeli jeden z tych dni przypada na sobotę lub niedzielę, uznaje się, że przyjęcie zgłoszenia miało miejsce w dniu 4 stycznia tego roku.

4. Do celów niniejszej sekcji za „dni robocze” uznaje się dni, które nie są dniami wolnymi od pracy w instytucjach unijnych w Brukseli.

Artykuł 50

Obowiązki organów celnych państw członkowskich w zakresie jednolitego zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Organy celne sprawdzają, czy wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, przedstawiony przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym do dopuszczenia do obrotu jest ważny zgodnie z przepisami prawa unijnego otwierającymi dany kontyngent taryfowy.

2. Jeżeli zgłoszenie celne do dopuszczenia do obrotu, zawierające ważny wniosek zgłaszającego o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, zostanie przyjęte, a wszystkie dokumenty wymagane do przyznania kontyngentu taryfowego zostały przedłożone organom celnym, organy te przekazują bezzwłocznie wymieniony wniosek do Komisji, podając datę przyjęcia zgłoszenia celnego oraz dokładną wnioskowaną ilość.

Artykuł 51

Przyznanie wnioskowanych ilości w ramach kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Komisja dokonuje przyznania w dni robocze. Komisja może jednak podjąć decyzję o niedokonaniu przyznania w dany dzień roboczy pod warunkiem że właściwe organy państw członkowskich zostały o tym uprzednio powiadomione.

2. Ilości objęte kontyngentami taryfowymi mogą być przyznawane nie wcześniej niż w drugim dniu roboczym po dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, w którym zgłaszający złożył wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego.

Przy każdym dokonywanym przyznaniu Komisja uwzględnia wszystkie nierozpatrzone wnioski dotyczące skorzystania z kontyngentów taryfowych na podstawie zgłoszeń celnych przyjętych do drugiego dnia roboczego poprzedzającego dzień przyznania, oraz które zostały wprowadzone do systemu określonego w art. 54 niniejszego rozporządzenia.

3. Dla każdego kontyngentu Komisja dokonuje przyznania wnioskowanej ilości na podstawie otrzymanych wniosków o skorzystanie z kontyngentu taryfowego zgodnie z chronologicznym porządkiem przyjmowania według dat przyjęcia zgłoszeń celnych oraz w zakresie, na jaki pozwala dostępne saldo danego kontyngentu.

4. Jeżeli w dniu przyznania suma wnioskowanych ilości ze wszystkich wniosków o skorzystanie z kontyngentu taryfowego w ramach zgłoszeń przyjętych w tym samym dniu przekracza dostępne saldo kontyngentu taryfowego, Komisja przyznaje ilości w odniesieniu do tych wniosków proporcjonalnie do wnioskowanych ilości.

5. Jeżeli został otwarty nowy kontyngent taryfowy, Komisja nie przyznaje wnioskowanych ilości w ramach tego kontyngentu przed jedenastym dniem roboczym następującym po dniu opublikowania unijnego aktu prawnego, na podstawie którego kontyngent ten został otwarty.

Artykuł 52

Anulowanie wniosków i zwrot niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Organy celne dokonują bezzwłocznie zwrotu do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia, każdej ilości, która została błędnie przyznana. Obowiązek ten nie ma jednak zastosowania, jeżeli nieprawidłowo przyznana ilość, odpowiadająca długowi celnemu w wysokości równej lub niższej od 10 euro, została ujawniona po upływie pierwszego miesiąca następującego po upływie okresu ważności danego kontyngentu taryfowego.

2. Jeżeli organy celne unieważnią zgłoszenie celne w odniesieniu do towarów, które są przedmiotem wniosku o skorzystanie z kontyngentu taryfowego, zanim Komisja przyznała wnioskowaną ilość, organy celne unieważniają cały wniosek o skorzystanie z kontyngentu taryfowego.

Jeżeli Komisja przyznała już wnioskowaną ilość na podstawie unieważnionego zgłoszenia celnego, organ celny dokonuje bezzwłocznie zwrotu przyznanej ilości do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 53

Status krytyczny kontyngentów taryfowych

(art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Do celów art. 153 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 status kontyngentu uważa się za krytyczny, jeżeli przekroczył on 90 % całkowitej wielkości kontyngentu taryfowego.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, status kontyngentu taryfowego uważa się za krytyczny od dnia jego otwarcia w każdym z następujących przypadków:

a) jeżeli kontyngent taryfowy jest otwarty na krócej niż trzy miesiące;

b) jeżeli kontyngenty taryfowe obejmujące te same produkty i tego samego pochodzenia oraz mające równoważny okres obowiązywania, co dany kontyngent taryfowy (ekwiwalentne kontyngenty taryfowe) nie zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat;

c) ekwiwalentny kontyngent taryfowy otwarty w ostatnich dwóch latach został wyczerpany w dniu lub przed ostatnim dniem trzeciego miesiąca swojego okresu obowiązywania, lub obejmował wyższą początkową ilość niż kontyngent taryfowy, o którym mowa.

3. Kontyngent taryfowy, którego jedynym celem jest zastosowanie środka ochronnego lub środka wynikającego z zawieszenia koncesji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 654/2014 ( 8 ), uznawany jest za krytyczny w chwili, gdy 90 % całkowitej ilości zostało wyczerpane, niezależnie od tego, czy ekwiwalentne kontyngenty taryfowe zostały otwarte w ciągu ostatnich dwóch lat, czy też nie.

Artykuł 54

System teleinformatyczny na potrzeby zarządzania kontyngentami taryfowymi

(art. 16 ust. 1 i art. 56 ust. 4 kodeksu)

1. Do zarządzania kontyngentami taryfowymi wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu, który jest używany do:

a) wymiany informacji między organami celnymi i Komisją dotyczących wniosków o skorzystanie z kontyngentów taryfowych, zwrotów niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów, ich statusu, a także przechowywania tych informacji;

b) zarządzania przez Komisję wnioskami o skorzystanie z kontyngentów taryfowych oraz zwrotami niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów;

c) wymiany informacji między organami celnymi i Komisją o przyznaniu wnioskowanej ilości w ramach kontyngentów taryfowych oraz przechowywanie tych informacji;

d) rejestrowania wszelkich dalszych zdarzeń lub czynności, które mogą mieć wpływ na pierwotne wnioski o skorzystanie z kontyngentów taryfowych lub na zwroty niewykorzystanych ilości przyznanych w ramach kontyngentów lub na ich przyznanie.

2. Komisja udostępnia w ramach tego systemu informacje dotyczące wyników przyznania.







Sekcja 2

Sprawowanie nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

Artykuł 55

Ogólne zasady sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

(art. 56 ust. 5 kodeksu)

1. Jeżeli Komisja ustanawia wymóg, by niektóre towary podlegały nadzorowi przy dopuszczeniu do obrotu lub wywozie, informuje organy celne o kodach CN tych towarów oraz o danych niezbędnych do celów nadzoru, w stosownym czasie, zanim zacznie obwiązywać wymóg nadzoru.

Wykaz danych, które mogą być wymagane przez Komisję do celów nadzoru określono w załączniku 21-01.

2. W przypadku gdy towary podlegają nadzorowi przy dopuszczaniu do obrotu lub wywozie, organy celne przekazują Komisji przynajmniej raz na tydzień dane ze zgłoszeń celnych dla odpowiedniej procedury.

Organy celne przekazują te dane Komisji niezwłocznie w przypadkach, gdy towary zostają zwolnione na mocy art. 194 ust. 1 kodeksu.

▼M3

3. Komisja ujawnia wyłącznie dane, o których mowa w ust. 1, przekazane przez organy celne w formie zagregowanej.

▼M3

3a. Komisja przyznaje użytkownikom, którym udzielono zezwolenia zgodnie z art. 56 ust. 2, dostęp do niezagregowanych danych przekazanych przez organy celne państwa członkowskiego, które wystąpiło o dostęp do nich, oraz do danych zagregowanych na poziomie Unii.

3b. W drodze odstępstwa od ust. 3a Komisja przyznaje właściwym organom państw członkowskich dostęp do danych niezagregowanych, jeżeli akt Unii przewiduje taki dostęp.

▼B

4. Jeżeli towary zostały objęte procedurą celną na podstawie zgłoszenia uproszczonego, o którym mowa w art. 166 kodeksu, lub wpisu do rejestru zgłaszającego, o którym mowa w art. 182 kodeksu, a dane wymagane przez Komisję nie były dostępne w czasie, gdy towary zostały dopuszczone do obrotu zgodnie z art. 194 ust. 1 kodeksu, organy celne przekazują Komisji te informacje niezwłocznie po otrzymaniu zgłoszenia uzupełniającego, złożonego zgodnie z art. 167 kodeksu.

5. Jeżeli obowiązek złożenia zgłoszenia uzupełniającego został uchylony zgodnie z art. 167 ust. 3 kodeksu albo jeżeli zgłoszenie uzupełniające zostało złożone lub udostępnione zgodnie z art. 225 niniejszego rozporządzenia, posiadacz pozwolenia przesyła organom celnym przynajmniej raz w miesiącu dane wymagane przez Komisję lub organy celne pobierają takie informacje z systemu zgłaszającego.

Organy celne wprowadzają te dane niezwłocznie do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 56 niniejszego rozporządzenia.

▼M3

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, do daty wdrożenia aktualizacji krajowych systemów importu, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, zestaw danych, które mogą być wymagane przez Komisję do celów nadzoru przy dopuszczeniu do obrotu, określono w załączniku 21-02.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, do daty wdrożenia aktualizacji krajowych systemów eksportu, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, zestaw danych, które mogą być wymagane przez Komisję do celów nadzoru przy wywozie, określono w załączniku 21-02.

▼B

Artykuł 56

System teleinformatyczny na potrzeby sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów

(art. 16 ust. 1 i art. 56 ust. 5 kodeksu)

1. Na potrzeby sprawowania nadzoru nad dopuszczaniem do obrotu lub wywozem towarów stosuje się system teleinformatyczny ustanowiony zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu w celu przesyłania i przechowywania następujących informacji:

a) dane do celów nadzoru dotyczące dopuszczania do obrotu lub wywozu towarów;

b) informacje, które mogą mieć wpływ na dane do celów nadzoru wprowadzone i przechowywane w systemie teleinformatycznym, przy dopuszczaniu do obrotu lub wywozie towarów.

2. Komisja może zapewnić użytkownikom dostęp do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, na podstawie wniosków państw członkowskich.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, do czasu wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, stosuje się system Komisji Surveillance 2 do celów przekazywania i przechowywania danych, o których mowa w lit. a) i b) tego ustępu.







ROZDZIAŁ 2

Pochodzenie towarów







Sekcja 1

Dowód niepreferencyjnego pochodzenia towarów

Artykuł 57

Świadectwa pochodzenia dla produktów objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

(art. 61 ust. 1 i 2 kodeksu)

1. Świadectwo pochodzenia odnoszące się do produktów pochodzących z krajów trzecich, objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu, sporządza się, jeżeli ustalenia te odnoszą się do niniejszego artykułu, na formularzu określonym w załączniku 22-14 zgodnym ze specyfikacjami technicznymi tam ustanowionymi.

▼M1

Odniesienia w specjalnych niepreferencyjnych ustaleniach dotyczących przywozu do świadectw pochodzenia wydanych zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 uważa się za odniesienia do świadectw pochodzenia, o których mowa w niniejszym artykule.

▼B

2. W przypadku produktów objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu świadectwo pochodzenia jest wystawiane przez właściwe organy kraju trzeciego, z którego pochodzą te produkty lub przez wiarygodną agencję, odpowiednio upoważnioną w tym celu przez te organy (organy wydające), pod warunkiem że pochodzenie produktów zostało ustalone zgodnie z art. 60 kodeksu.

Organ wydający zachowuje kopię każdego wystawionego świadectwa.

3. Świadectwa pochodzenia wystawia się, zanim produkty, których one dotyczą, zostaną zgłoszone do wywozu w kraju trzecim pochodzenia.

4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3, świadectwa pochodzenia mogą wyjątkowo zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnoszą, jeżeli nie zostały one wystawione przy wywozie z powodu pomyłki, nieumyślnego przeoczenia lub szczególnych okoliczności.

Organy wydające nie mogą wystawić retrospektywnie świadectwa pochodzenia, o którym mowa w ust. 1 do czasu sprawdzenia, że dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach wywozowych.

Artykuł 58

Dostarczanie informacji dotyczących współpracy administracyjnej w zakresie specjalnych niepreferencyjnych ustaleń dotyczących przywozu

(art. 61 kodeksu)

1. Jeżeli specjalne niepreferencyjne ustalenia dotyczące przywozu niektórych produktów przewidują wykorzystanie świadectwa pochodzenia, o którym mowa w art. 57 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie tych ustaleń uzależnione jest od ustanowienia procedury współpracy administracyjnej, o ile dane ustalenia nie przewidują inaczej.

W celu ustanowienia takiej procedury współpracy administracyjnej, zainteresowane kraje trzecie przysyłają Komisji następujące informacje:

a) nazwy i adresy organów wydających oraz wzory odcisków stosowanych przez nie pieczęci,

b) nazwy i adresy organów rządowych, do których należy kierować wnioski o weryfikację świadectw pochodzenia przewidzianą w art. 59 niniejszego rozporządzenia.

Komisja przekazuje powyższe informacje właściwym organom państw członkowskich.

2. Jeżeli kraj trzeci nie przesłał Komisji informacji wymienionych w ust. 1, właściwe organy Unii odmawiają korzystania ze specjalnych niepreferencyjnych ustaleń dotyczących przywozu.

Artykuł 59

Późniejsza weryfikacja świadectw pochodzenia dla produktów objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami dotyczącymi przywozu

(art. 61 kodeksu)

1. Weryfikację świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 57 niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się zgodnie z niniejszym artykułem po przyjęciu zgłoszenia celnego (późniejsza weryfikacja).

2. W przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności świadectwa pochodzenia lub prawdziwości zawartych w nim informacji oraz gdy dokonują wyrywkowej późniejszej weryfikacji, żądają od organu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, żeby sprawdził, czy dane świadectwo pochodzenia jest autentyczne lub czy zadeklarowane pochodzenie zostało ustalone prawidłowo i zgodnie z art. 60 kodeksu, lub obydwa te elementy.

W tym celu organy celne zwracają świadectwo pochodzenia lub jego kopię organowi, o którym mowa w art. 58 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia. Jeżeli zgłoszeniu towarzyszyła faktura, jej oryginał lub kopię załącza się do zwracanego świadectwa pochodzenia.

W stosownych przypadkach organy celne uzasadniają powody późniejszej weryfikacji i podają wszelkie posiadane informacje wskazujące na to, że dane zawarte w świadectwie pochodzenia są nieprawidłowe lub że świadectwo pochodzenia jest nieautentyczne.

3. Organ, o którym mowa w art. 58 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia informuje tak szybko, jak to możliwe organy celne o wynikach weryfikacji.

W przypadku braku odpowiedzi w ciągu sześciu miesięcy od przesłania wniosku zgodnie z ust. 2, organy celne odmawiają korzystania ze specjalnych niepreferencyjnych ustaleń dotyczących przywozu dla przedmiotowych produktów.







Sekcja 2

Preferencyjne pochodzenie towarów

Artykuł 60

Do celów niniejszej sekcji zastosowanie mają definicje zawarte w art. 37 [rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/2446.







Podsekcja 1

Procedury ułatwiające wystawianie lub sporządzanie dowodów pochodzenia

Artykuł 61

Deklaracje dostawcy i ich stosowanie

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Jeżeli dostawca udziela eksporterowi lub przedsiębiorcy informacji niezbędnych do określenia statusu pochodzenia towarów dla celów stosowania przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Unią a niektórymi państwami lub terytoriami (status preferencyjnego pochodzenia), dostawca musi uczynić to w formie deklaracji dostawcy.

Należy sporządzić odrębną deklarację dla każdej przesyłki towarów, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 62 niniejszego rozporządzenia.

2. Dostawca dołącza deklarację do faktury handlowej dotyczącej danej przesyłki, do dowodu dostawy lub do jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego opisującego towary w sposób wystarczająco dokładny, aby umożliwić ich identyfikację.

3. Dostawca może dostarczyć deklarację w każdej chwili, nawet po dostarczeniu towarów.

▼M1

Artykuł 62

Długoterminowa deklaracja dostawcy

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. W przypadku gdy dostawca regularnie dostarcza danemu eksporterowi lub przedsiębiorcy przesyłki towarów oraz gdy oczekuje się, że wszystkie te towary mają ten sam status pochodzenia, dostawca może sporządzić jedną deklarację obejmującą większą liczbę przesyłek takich towarów (długoterminowa deklaracja dostawcy).

2. Długoterminowa deklaracja dostawcy jest sporządzana dla przesyłek wysyłanych w pewnym okresie i zawiera trzy daty:

a) datę sporządzenia deklaracji (data wystawienia);

b) datę rozpoczęcia okresu (data rozpoczęcia), która nie może być wcześniejsza niż 12 miesięcy przed datą wystawienia lub późniejsza niż 6 miesięcy od daty wystawienia;

c) datę zakończenia okresu (data zakończenia), która nie może być późniejsza niż 24 miesiące od daty rozpoczęcia.

3. Dostawca bezzwłocznie informuje zainteresowanego eksportera lub przedsiębiorcę, gdy długoterminowa deklaracja dostawcy nie jest ważna dla niektórych lub wszystkich przesyłek, które zostały dostarczone lub mają być dostarczone.

▼B

Artykuł 63

Sporządzanie deklaracji dostawcy

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Dla produktów, które uzyskały status preferencyjnego pochodzenia, deklaracje dostawcy sporządza się w sposób opisany w załączniku 22-15. Jednakże długoterminowe deklaracje dostawców dla tych produktów sporządza się w sposób opisany w załączniku 22-16.

2. Dla produktów, które zostały poddane obróbce lub przetworzeniu w Unii, ale nie uzyskały statusu preferencyjnego pochodzenia, deklaracje dostawcy sporządza się w sposób opisany w załączniku 22-17. Jednakże długoterminowe deklaracje dostawców sporządza się w sposób opisany w załączniku 22-18.

3. Deklaracja dostawcy musi być opatrzona własnoręcznym podpisem dostawcy. Jeżeli jednak zarówno deklarację dostawcy, jak i fakturę sporządzono w formie elektronicznej, mogą one być uwierzytelnione elektronicznie; dostawca może też złożyć eksporterowi lub przedsiębiorcy pisemne zobowiązanie, w którym przyjmuje pełną odpowiedzialność za każdą deklarację dostawcy, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego własnoręcznie.

Artykuł 64

Wystawianie świadectw informacyjnych INF 4

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Organy celne mogą zażądać od eksportera lub przedsiębiorcy, aby uzyskał od dostawcy świadectwo informacyjne INF 4 potwierdzające prawidłowość i autentyczność deklaracji dostawcy.

2. Na wniosek dostawcy świadectwo informacyjne INF 4 wystawiane jest przez organy celne państwa członkowskiego, w którym deklaracja dostawcy została sporządzana na formularzu określonym w załączniku 22-02 zgodnym ze specyfikacjami technicznymi tam określonymi. Organy celne mogą zażądać wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych dostawcy lub inne kontrole, które uznają za stosowne.

3. Organy celne wystawiają świadectwo informacyjne INF 4 dostawcy w ciągu 90 dni od wpłynięcia wniosku dostawcy, wskazując, czy deklaracja dostawcy jest prawidłowa i autentyczna.

4. Organ celny, który przyjął wniosek o wystawienie świadectwa informacyjnego INF 4, przechowuje formularz wniosku przez okres co najmniej trzech lat lub przez dłuższy okres, jeżeli jest to konieczne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Unią a niektórymi państwami lub terytoriami.

Artykuł 65

Współpraca administracyjna między państwami członkowskimi

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

Organy celne udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie sprawdzania prawidłowości informacji podanych w deklaracjach dostawców.

Artykuł 66

Sprawdzanie deklaracji dostawców

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. W przypadku gdy eksporter nie może przedstawić świadectwa informacyjnego INF 4 w ciągu 120 dni od złożenia odpowiedniego żądania przez organy celne, wówczas organy celne państwa członkowskiego wywozu mogą wystąpić do organów celnych państwa członkowskiego, w którym deklaracja została sporządzona, z prośbą o potwierdzenie pochodzenia danych produktów dla celów stosowania przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Unią a niektórymi krajami.

2. Do celów ust. 1 organy celne państwa członkowskiego wywozu przesyłają organom celnym państwa członkowskiego, w którym została sporządzona deklaracja dostawcy, wszelkie dostępne informacje i dokumenty oraz podają uzasadnienie swojej prośby.

3. Do celów ust. 1 organy celne państwa członkowskiego, w którym została sporządzona deklaracja dostawcy, mogą zażądać dowodów od dostawcy lub przeprowadzić stosowne weryfikacje tej deklaracji.

4. Organy celne żądające weryfikacji zostaną bezzwłocznie poinformowane o jej wynikach przy użyciu świadectwa informacyjnego INF 4.

5. W przypadku gdy organy celne państwa wywozu nie uzyskają odpowiedzi przed upływem 150 dni od daty złożenia prośby o weryfikację lub w przypadku gdy odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do określenia pochodzenia danych produktów, organy te uznają dowód pochodzenia wystawiony na podstawie deklaracji dostawcy za nieważny.

Artykuł 67

Upoważnienia udzielane upoważnionym eksporterom

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. W przypadku, gdy Unia zawarła preferencyjne porozumienie z krajem trzecim, zgodnie z którym dowody pochodzenia powinny mieć formę deklaracji na fakturze lub deklaracji pochodzenia sporządzanych przez upoważnionego eksportera, ►M1 eksporterzy i ponowni nadawcy mający siedzibę na obszarze celnym Unii ◄ mogą ubiegać się o wydanie im upoważnienia jako upoważnionym eksporterom do celów sporządzania i zastępowania tych deklaracji.

2. Artykuły 11 ust. 1 lit. d), art. 16, 17 i 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczące warunków przyjmowania wniosków i zawieszenia decyzji, a także art. 10 i 15 niniejszego rozporządzenia dotyczące wykorzystania elektronicznych środków wymiany i przechowywania informacji oraz wycofywania korzystnych decyzji dotyczących wniosków i decyzji nie mają zastosowania do decyzji dotyczących upoważnień wydawanych upoważnionym eksporterom.

3. Upoważnień wydawanych upoważnionym eksporterom udziela się wyłącznie osobom, które spełniają warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia albo w umowach zawartych przez Unię z niektórymi państwami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii, albo w środkach przyjętych jednostronnie przez Unię w odniesieniu do takich krajów lub terytoriów.

4. Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który podaje się na dowodach preferencyjnego pochodzenia. Numer upoważnienia celnego ►M1 rozpoczyna się kodem państwa ◄ w formacie ISO 3166-1-alpha-2 państwa członkowskiego wydającego upoważnienie.

5. Komisja przekazuje danym państwom trzecim adresy organów celnych odpowiedzialnych za kontrolę dowodów preferencyjnego pochodzenia sporządzonych przez upoważnionych eksporterów.

6. Jeśli mające zastosowanie preferencyjne porozumienie nie określa formy, jaką powinny przyjąć deklaracje na fakturze lub deklaracje pochodzenia, deklaracje te sporządza się zgodnie z wzorem określonym ►M1 w załączniku 22-13 ◄ .

7. Jeśli mające zastosowanie preferencyjne porozumienie nie określa progu wartości, do którego eksporter niebędący upoważnionym eksporterem może sporządzić deklarację na fakturze lub deklarację pochodzenia, próg wartości wynosi 6 000 EUR dla każdej przesyłki.

▼M1

Artykuł 68

Rejestracja eksporterów poza ramami ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Jeśli Unia zawarła preferencyjne porozumienie, które wymaga od eksportera sporządzenia dowodu pochodzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami unijnymi, dokument taki może zostać sporządzony tylko przez eksportera, który jest zarejestrowany w tym celu przez organy celne państwa członkowskiego. Tożsamość takich eksporterów jest zapisana w systemie zarejestrowanych eksporterów (REX), o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578. ►M2 Zastosowanie mają odpowiednio przepisy art. 80, 82, 83, 84, 86, 87, 89 i 91 niniejszego rozporządzenia. ◄

2. Do celów niniejszego artykułu nie mają zastosowania przepisy art. 11 ust. 1 lit. d), art. 16, 17 i 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczące warunków przyjmowania wniosków i zawieszenia decyzji ani przepisy ►M2 art. 10 ust. 1 i art. 15 ◄ niniejszego rozporządzenia. Wnioski i decyzje związane z tym artykułem nie podlegają wymianie ani przechowywaniu w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia.

▼M2 —————

▼M1

4. Niezależnie od przepisów ust. 1, jeśli mające zastosowanie preferencyjne porozumienie nie określa progu wartości, do którego eksporter niebędący zarejestrowanym eksporterem może sporządzić dowód pochodzenia, taki próg wartości wynosi 6 000 EUR dla każdej przesyłki.

▼M2 —————

▼M2

6. W przypadku gdy preferencyjne porozumienie umożliwia Unii zwolnienie z wymogu przedstawiania dowodu pochodzenia produktów pochodzących, zwolnienie to stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w art. 103, o ile warunki te nie są przewidziane w odnośnym porozumieniu preferencyjnym.

7. W przypadku gdy preferencyjne porozumienie umożliwia Unii zniesienie wymogu podpisania dowodu pochodzenia przez eksportera, nie wymaga się takiego podpisu.

▼M2

Artykuł 69

Zastąpienie dowodów pochodzenia wystawionych lub sporządzonych poza ramami ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Jeśli produkty pochodzące objęte dowodem pochodzenia wystawionym lub sporządzonym uprzednio do celów preferencyjnego środka taryfowego, o którym mowa w art. 56 ust. 2 lit. d) lub e) kodeksu, innego niż system GSP Unii, nie zostały jeszcze zwolnione do obrotu i znajdują się pod kontrolą urzędu celnego w Unii, pierwotny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia do celów wysłania wszystkich lub części tych produktów do innego miejsca przeznaczenia w Unii.

2. Zastępczy dowód pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, może zostać wystawiony dla któregokolwiek z poniższych podmiotów lub sporządzony przezeń z zachowaniem tej samej formy co pierwotny dowód pochodzenia lub w formie zastępczego oświadczenia o pochodzeniu, sporządzonego, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, zgodnie z art. 101 oraz załącznikiem 22-20:

a) eksporter upoważniony lub zarejestrowany w Unii, ponownie wysyłający towary;

b) ponowny nadawca towarów w Unii, jeśli całkowita wartość produktów pochodzących w pierwotnej przesyłce, która ma zostać podzielona, nie przekracza obowiązującego progu wartości;

c) ponowny nadawca towarów w Unii, jeśli całkowita wartość produktów pochodzących w pierwotnej przesyłce, która ma zostać podzielona, przekracza obowiązujący próg wartości, a ponowny nadawca załącza do zastępczego dowodu pochodzenia kopię pierwotnego dowodu pochodzenia.

Jeśli zastąpienie pierwotnego dowodu pochodzenia nie jest możliwe zgodnie z akapitem pierwszym, zastępczy dowód pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, może wystawić, w formie świadectwa przewozowego EUR1, urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się towary.

3. Jeśli zastępczym dowodem pochodzenia jest świadectwo przewozowe EUR1, poświadczenie dokonane przez urząd celny wystawiający zastępcze świadectwo przewozowe EUR1 umieszcza się w polu 11 świadectwa. Dane szczegółowe w polu 4 świadectwa dotyczące kraju pochodzenia muszą być identyczne z danymi szczegółowymi znajdującymi się w pierwotnym dowodzie pochodzenia. W polu 12 ponowny nadawca składa podpis. Ponowny nadawca składający podpis w polu 12 w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych wprowadzonych w pierwotnym dowodzie pochodzenia.

Urząd celny, do którego wnioskuje się o wydanie zastępczego świadectwa przewozowego EUR1, odnotowuje na pierwotnym dowodzie pochodzenia lub w załączniku do niego masę, ilość, rodzaj wysyłanych produktów i ich kraj przeznaczenia oraz wpisuje numery seryjne odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Urząd celny przechowuje pierwotny dowód pochodzenia przez okres co najmniej trzech lat.

▼M2

Artykuł 69a

Preferencyjne pochodzenie produktów przetworzonych uzyskanych z towarów posiadających status preferencyjnego pochodzenia

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. W przypadku gdy towary nieunijne posiadające status preferencyjnego pochodzenia w ramach preferencyjnego porozumienia między Unią a państwami trzecimi objęte są procedurą uszlachetniania czynnego, produkty przetworzone uzyskane z tych towarów uznaje się przy dopuszczaniu ich do obrotu za mające ten sam status preferencyjnego pochodzenia jak towary, z których zostały uzyskane.

2. Ustęp 1 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:

a) przetwarzanie obejmuje również towary nieunijne, inne niż te, o których mowa w ust. 1, w tym towary posiadające status preferencyjnego pochodzenia w ramach innego preferencyjnego porozumienia;

b) przetworzone produkty zostały uzyskane z towarów ekwiwalentnych, o których mowa w art. 223 kodeksu;

c) organy celne zezwoliły na czasowy powrotny wywóz towarów w celu dalszego ich przetwarzania zgodnie z art. 258 kodeksu.

3. W przypadku zastosowania ust. 1 dowód pochodzenia wystawiony lub sporządzony dla towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego uznaje się za dowód pochodzenia wystawiony lub sporządzony dla produktów przetworzonych.

▼B







Podsekcja 2

Obowiązki krajów korzystających w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii

Artykuł 70

Obowiązek zapewnienia współpracy administracyjnej w ramach systemu REX

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu GSP kraje korzystające zobowiązują się do:

a) ustanowienia i utrzymania niezbędnych struktur administracyjnych oraz systemów niezbędnych do celów wdrażania w danym państwie reguł i procedur ustanowionych w niniejszej podsekcji, podsekcjach 3–9 niniejszej sekcji oraz w tytule II rozdział 1 sekcja 2 podsekcje 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz zarządzania tymi regułami i procedurami, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, uzgodnień niezbędnych do stosowania kumulacji;

b) współpracy swoich właściwych organów z Komisją oraz z organami celnymi państw członkowskich.

2. Współpraca, o której mowa w ust. 1 lit. b), obejmuje:

►M1 ◄ a) zapewnianie wszelkiego niezbędnego wsparcia w przypadku wniosku Komisji o monitorowanie przez nią prawidłowości zarządzania systemem GSP w danym państwie, z uwzględnieniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu z udziałem służb Komisji lub organów celnych państw członkowskich;

►M1 ◄ b) nie naruszając przepisów art. 108 i 109 niniejszego rozporządzenia, weryfikowanie statusu pochodzenia produktów oraz spełnienia pozostałych warunków ustanowionych w niniejszej podsekcji, podsekcjach 3–9 niniejszej podsekcji oraz w tytule II rozdział 1 sekcja 2 podsekcje 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, włączając wizyty kontrolne na miejscu na żądanie Komisji lub organów celnych państw członkowskich w ramach dochodzeń w sprawie pochodzenia.

3. Aby być uprawnionym do stosowania systemu zarejestrowanych eksporterów, kraje korzystające składają Komisji zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1, co najmniej trzy miesiące przed dniem, w którym planują one rozpocząć rejestrację eksporterów.

▼M1

4. Jeśli państwo lub terytorium usunięto z załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 ( 9 ), przepisy i procedury określone w art. 55 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz obowiązki określone w art. 72, 80 i 108 niniejszego rozporządzenia nadal mają zastosowanie do tego państwa lub terytorium przez okres trzech lat od dnia usunięcia go z tego załącznika.

▼B

Artykuł 71

Procedury i metody współpracy administracyjnej w odniesieniu do wywozu z zastosowaniem świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia przestrzeganie:

a) reguł pochodzenia dotyczących wywożonych produktów, określonych w tytule II rozdział 1 sekcja 2 podsekcja 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/2446;

b) zasad wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A;

c) przepisów obowiązujących w odniesieniu do stosowania deklaracji na fakturze, które należy sporządzać zgodnie z wymogami określonymi w załączniku 22-09;

d) przepisów dotyczących obowiązków w zakresie powiadamiania, o których mowa w art. 73 niniejszego rozporządzenia;

e) przepisów dotyczących przyznawania odstępstw, o których mowa w art. 64 ust. 6 kodeksu.

2. Właściwe organy krajów korzystających współpracują z Komisją lub państwami członkowskimi, w szczególności poprzez:

a) zapewnianie wszelkiego niezbędnego wsparcia w przypadku wniosku Komisji o monitorowanie przez nią prawidłowości zarządzania systemem GSP w danym państwie, z uwzględnieniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu z udziałem służb Komisji lub organów celnych państw członkowskich;

b) nie naruszając przepisów art. 73 i 110 niniejszego rozporządzenia, weryfikowanie statusu pochodzenia produktów oraz spełnienia pozostałych warunków ustanowionych w niniejszej podsekcji, podsekcjach 3–9 niniejszej sekcji oraz w tytule II rozdział 1 sekcja 2 podsekcje 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, włączając wizyty kontrolne na miejscu na żądanie Komisji lub organów celnych państw członkowskich w ramach dochodzeń w sprawie pochodzenia.

3. Jeżeli w kraju korzystającym wyznaczono organ właściwy do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, weryfikuje się dokumenty dotyczące pochodzenia i wystawia się świadectwa pochodzenia na formularzu A do celów wywozu do Unii, uznaje się, że dany kraj korzystający zaakceptował warunki określone w ust. 1.

4. Jeżeli krajowi przyznano lub przywrócono status kraju korzystającego w odniesieniu do produktów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 978/2012, towary pochodzące z tego kraju korzystają z ogólnego systemu preferencji, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju korzystającego nie wcześniej niż w dniu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

5. Jeśli państwo lub terytorium usunięto z załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 978/2012, obowiązek zapewnienia współpracy administracyjnej określony w art. 55 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz w art. 110 i 111 niniejszego rozporządzenia nadal spoczywa na tym państwie lub terytorium przez okres trzech lat od dnia usunięcia go z tego załącznika.

6. Wymogi, o których mowa w ust. 5, stosuje się wobec Singapuru przez okres trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.

Artykuł 72

Obowiązki w zakresie powiadamiania mające zastosowanie od dnia wdrożenia systemu zarejestrowanych eksporterów (REX)

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Kraje korzystające przekazują Komisji nazwy, adresy oraz dane kontaktowe organów zlokalizowanych na swoim terytorium, które są:

a) częścią organów rządowych danego kraju lub działają z upoważnienia rządu i są właściwe do rejestracji eksporterów w systemie REX, modyfikacji i aktualizacji danych rejestracyjnych oraz cofania rejestracji;

b) częścią organów rządowych danego kraju i