1993R3118 — PL — 19.03.2003 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:









▼B

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 3118/93

z dnia 25 października 1993 r.

ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nie mających siedziby w tym państwie







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75, uwzględniając wniosek Komisji ( 1 ), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 2 ), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 3 ), a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 75 ust. 1 lit. b) Traktatu, ustanowienie wspólnej polityki transportowej wiąże się, między innymi, z określeniem warunków dotyczących dostępu przewoźników niemających siedziby do drogowego transportu rzeczy przez przewoźników w danym Państwie Członkowskim; przepis ten pociąga za sobą zniesienie wszelkich ograniczeń wobec usługodawców na podstawie ich przynależności państwowej lub faktu, że mają siedzibę w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym usługa ma być świadczona; w celu niezakłóconego i elastycznego wykonania tego przepisu, należy przewidzieć przejściową regulację dotyczącą kabotażu na okres poprzedzający wprowadzenie ostatecznej regulacji; jedynie przewoźnicy, którzy posiadają licencje wspólnotowe, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich ( 4 ), jak również przewoźnicy upoważnieni do wykonywania niektórych kategorii usług w międzynarodowych drogowych przewozach towarów, mogą zostać uprawnieni do kabotażu; taka regulacja przejściowa powinna zawierać kontyngent wspólnotowych zezwoleń na kabotaż, który będzie stopniowo podwyższany; należy ustalić warunki wystawiania i stosowania zezwoleń na kabotaż; należy ustalić przepisy Państwa Członkowskiego przyjmującego dotyczące czynności kabotażowych; muszą zostać wydane przepisy, na podstawie których mogą być podejmowane interwencje w przypadku poważnego naruszenia rynków transportowych; w tym celu należy wprowadzić odpowiednią procedurę podejmowania decyzji oraz procedurę gromadzenia wymaganych danych statystycznych; Państwa Członkowskie powinny świadczyć sobie pomoc wzajemną w zakresie odpowiedniego stosowania wprowadzonej regulacji; w szczególności w zakresie kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów; sankcje te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego i powinny być proporcjonalne do skali wykroczenia; powinna być przewidziana możliwość skorzystania z procedury odwoławczej; Komisja powinna regularnie składać sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia; w celu spełnienia zobowiązań nałożonych na Radę, należy ustalić datę wejścia w życie ostatecznej regulacji, na podstawie, której możliwy jest przewóz kabotażowy bez ograniczeń ilościowych, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:







Artykuł 1

▼M2

1. Każdy przewoźnik zarobkowego drogowego transportu rzeczy posiadający licencję wspólnotową, przewidzianą w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92 i którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa trzeciego, posiada zaświadczenie dla kierowcy zgodne z warunkami ustanowionymi w wymienionym rozporządzeniu, jest uprawniony na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu do wykonywania czasowego zarobkowego drogowego transportu rzeczy w innym Państwie Członkowskim, zwanego dalej odpowiednio „kabotażem” i „przyjmującym Państwem Członkowskim” bez posiadania siedziby statutowej lub innego zakładu w tym Państwie Członkowskim.

▼B

2. Dodatkowo, każdy przewoźnik uprawniony jest w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, zgodnie z wewnętrznymi przepisami prawa tego Państwa Członkowskiego, do prowadzenia zarobkowego transportu drogowego rzeczy określonych w pkt 1, 2 i 3 Załącznika do pierwszej dyrektywy ( 5 ), może, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, prowadzić, zależnie od okoliczności, przewozy kabotażowe tego samego rodzaju lub przewozy kabotażowe pojazdami tej samej kategorii.

▼M2

Jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, musi posiadać zaświadczenie dla kierowcy, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92.

▼B

3. Pozwolenie na prowadzenie przewozów kabotażowych, w ramach usług transportowych określonych w pkt 5 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy, nie jest w żadnym przypadku poddane ograniczeniom.

4. Każde przedsiębiorstwo, które w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, uprawnione jest, zgodnie z jego prawem, do wykonywania drogowego transportu rzeczy pojazdami mechanicznymi w transporcie zakładowym, jest uprawnione do wykonywania przewozów kabotażowych w transporcie zakładowym, zgodnie z definicją zawartą w pkt 4 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy.

Komisja ustali szczegółowe zasady wykonania przepisów niniejszego ustępu.

Artykuł 2

1. W związku ze stopniowym wprowadzeniem ostatecznej regulacji, określonej w art. 12, oraz bez uszczerbku dla postanowień art. 1 ust. 3, w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., przewozy kabotażowe są wykonywane w ramach wspólnotowego kontyngentu kabotażowego.

Zezwolenia na przewozy kabotażowe są wystawiane według wzoru zawartego w załączniku I.

▼M1

z zezwoleń na kabotaż, wszystkie ważne są przez okres dwóch miesięcy, zgodnie z poniższą tabelą:







Rok Liczba zezwoleń 1994 30 000 1995 46 296 1996 60 191 1997 83 206 od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. 54 091.

▼B

2. Na wniosek Państwa Członkowskiego, składany przed dniem 1 listopada każdego roku, jedno zezwolenie na kabotaż może zostać przekształcone na dwa krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż, które ważne będą przez okres jednego miesiąca.

Krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż wystawiane są według wzoru zawartego w załączniku II.

3. Kontyngent zostanie rozdzielony między Państwa Członkowskie w następujący sposób:

▼M1







1995 1996 1997 Od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. Belgia 3 647 4 742 6 223 4 045 Dania 3 538 4 600 6 037 3 925 Niemcy 5 980 7 774 10 203 6 632 Grecja 1 612 2 096 2 751 1 789 Hiszpania 3 781 4 916 6 452 4 194 Francja 4 944 6 428 8 436 5 484 Irlandia 1 645 2 139 2 808 1 826 Włochy 4 950 6 435 8 445 5 490 Luksemburg 1 699 2 209 2 899 1 885 Niderlandy 5 150 6 695 8 786 5 711 Austria 0 0 4 208 2 736 Portugalia 2 145 2 789 3 661 2 380 Finlandia 1 774 2 307 3 029 1 969 Szwecja 2 328 3 027 3 973 2 583 Zjednoczone Królestwo 3 103 4 034 5 295 3 442

▼B

Artykuł 3

1. Zezwolenia na kabotaż, określone w art. 2, zezwalają uprawnionemu na wykonywanie przewozów kabotażowych.

2. Zezwolenia na kabotaż przekazywane są przez Komisję Państwom Członkowskim, w których przedsiębiorstwa mają swoją siedzibę i udzielane przewoźnikom na podstawie wniosku przedkładanego właściwym władzom lub innym organom Państwa Członkowskiego, w którym składający wniosek ma siedzibę.

Zezwolenia te noszą międzynarodowy znak rejestracyjny Państwa Członkowskiego, w którym wnioskujący ma swoją siedzibę.

3. Zezwolenie na kabotaż jest wystawiane na nazwisko/nazwę przewoźnika. Przewoźnik nie może przekazać go stronie trzeciej. Zezwolenie na kabotaż może być stosowane jedynie przez jeden pojazd.

„Pojazd” oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub zestaw drogowy pojazdów, z których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę i jest wykorzystywany wyłącznie do przewozu rzeczy.

Przewoźnik niemający siedziby w danym państwie dysponuje pojazdem, na podstawie pełnego prawa własności lub na innej podstawie prawnej, jak np. umowa sprzedaży ratalnej, wynajmu lub leasingu.

W przypadku wynajmu, pojazd zostaje wynajęty przez przewoźnika w Państwie Członkowskim siedziby, w celu prowadzenia przewozów kabotażowych. Przewoźnik nie mający siedziby na danym terytorium może, w celu zakończenia przewozu kabotażowego przerwanego przez awarię lub wypadek, wynająć pojazd w przyjmującym Państwie Członkowskim na tych samych warunkach, co przewoźnicy mający w tym państwie stałą siedzibę.

Zezwolenie na kabotaż oraz w danym przypadku umowa wynajmu, powinny być przewożone w pojeździe.

4. Zezwolenie na kabotaż musi być okazywane na każde żądanie urzędnika kontroli.

5. Data, zgodnie, z którą zezwolenie na kabotaż jest ważne, musi zostać wpisana na zezwoleniu przez właściwe władze lub inny organ Państwa Członkowskiego, w którym dane przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę, jeszcze przed jego rozpoczęciem.

Artykuł 4

Operacje transportowe prowadzone na podstawie zezwolenia na kabotaż są rejestrowane w książce sprawozdań z odbytych jazd, którego arkusze będą przesyłane z powrotem wraz z zezwoleniem właściwym władzom lub organom Państwa Członkowskiego siedziby, które udzieliło zezwolenia, w terminie ośmiu dni od wygaśnięcia ważności zezwolenia.

Książka sprawozdań z odbytych jazd jest wystawiana według wzoru zawartego w załączniku III.

Artykuł 5

1. Właściwe władze lub organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują Komisji na koniec każdego kwartału w terminie trzech miesięcy, który w przypadku art. 7 może zostać skrócony do jednego miesiąca, dane dotyczące przewozów kabotażowych prowadzonych podczas tego kwartału przez przewoźników mających swoją siedzibę w danym Państwie Członkowskim; niniejsze dane wyrażone zostają w tonach i w tonokilometrach danego przewozu.

Niniejsze dane zostają przekazane w formie tabeli według wzoru zamieszczonego w załączniku IV.

2. Komisja niezwłocznie przedstawia Państwom Członkowskim podsumowujące zestawienie danych sporządzone na podstawie informacji złożonych zgodnie z ust. 1.

Artykuł 6

1. W drodze odstępstwa od stosowania przepisów wspólnotowych, wykonywanie przewozów kabotażowych podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym Państwa Członkowskiego przyjmującego w następujących obszarach:

a) obowiązujących stawek i zasad regulujących umowy przewozu;

b) ciężaru i wymiarów pojazdów drogowych; mogą one w uzasadnionych przypadkach przekraczać ciężar i wymiary stosowane w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, ale w żadnym razie nie mogą one przekraczać norm technicznych określonych w zaświadczeniu zgodności, określonym w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 86/364/EWG ( 6 );

c) przepisów związanych z przewozem określonych kategorii towarów, w szczególności towarów niebezpiecznych, szybko psujących się środków spożywczych oraz żywych zwierząt;

d) czasu jazdy kierowcy i odpoczynku;

e) podatku od wartości dodanej (VAT) od usług transportowych. W tej dziedzinie, do usług, zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają przepisy art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG ( 7 ).

2. Normy techniczne dotyczące budowy pojazdu i urządzeń wykorzystywanych do wykonywania przewozów kabotażowych muszą spełniać normy określone dla pojazdów dopuszczonych do ruchu w transporcie międzynarodowym.

3. Przepisy określone w ust. 1 stosowane są wobec przewoźników niezamieszkałych stale na danym terytorium na tych samych warunkach, jakie dane państwo nakłada na swoich obywateli, w celu uniknięcia jakiegokolwiek otwartego lub ukrytego dyskryminowania na podstawie przynależności państwowej lub miejsca siedziby.

4. Jeżeli zostanie stwierdzone, że na podstawie doświadczeń, wykaz obszarów przepisów prawnych Państwa Członkowskiego przyjmującego w ust. 1, musi zostać dostosowany, Rada na wniosek Komisji, zmienia wykaz stanowiąc większością kwalifikowaną.

Artykuł 7

1. W przypadku poważnych zakłóceń na krajowym rynku transportowym wewnątrz danego obszaru geograficznego, który sprowadza się do kabotażu lub przez niego jest zaostrzony, każde z Państw Członkowskich może zwrócić się do Komisji, w celu zastosowania środków ochronnych; dane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji konieczne informacje i powiadamia ją, jakie działania zamierza podjąć na swoim terytorium wobec przewoźników mających na jego terytorium swoją siedzibę.

2. Dla celów ust. 1:

— „poważne zakłócenie krajowego rynku transportowego na danym obszarze geograficznym” oznacza wystąpienie specyficznych na tym rynku problemów powodujących poważną i potencjalnie trwałą nadwyżkę podaży nad popytem, z którą wiąże się zagrożenie finansowej równowagi i przetrwania licznych przedsiębiorstw wykonujących drogowy transport rzeczy,

— „obszar geograficzny” oznacza obszar obejmujący całe lub część terytorium Państwa Członkowskiego lub rozciągający się w całości lub w części na terytorium innych Państw Członkowskich.

3. Komisja zbada przypadek, w szczególności na podstawie przekazanych jej najnowszych danych kwartalnych, zgodnie z art. 5, i po konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3916/90 ( 8 ), w terminie jednego miesiąca od wpłynięcia wniosku Państwa Członkowskiego podejmuje decyzję, czy niezbędne są środki ochronne, i w razie konieczności przyjmuje je.

Środki te mogą obejmować czasowe wyłączenie danego obszaru geograficznego z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

Środki podjęte zgodnie z niniejszym artykułem pozostają w mocy przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, który może zostać jednokrotnie przedłużony o taki sam okres ważności.

Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim oraz Radzie wszelkie decyzje podjęte na mocy niniejszego ustępu.

4. Jeżeli Komisja podejmie decyzje o podjęciu środków ochronnych dotyczących jednego lub kilku Państw Członkowskich, właściwe władze tych państw zobowiązane są do podjęcia odpowiednich środków dotyczących przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadomią o tym Komisję.

Środki te obowiązują najpóźniej od tego samego momentu, od którego obowiązują środki ochronne podjęte przez Komisję.

5. W terminie trzydziestu dni od powiadomienia, każde z Państw Członkowskich może przedstawić Komisji decyzję, określoną w ust. 3.

W terminie trzydziestu dni od momentu przedłożenia decyzji przez Państwo Członkowskie lub w przypadku gdy kilka Państw Członkowskich przedstawia decyzję, od momentu pierwszego jej przedłożenia, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną może podjąć inną decyzję.

Ograniczenia stosowania, ustanowione w ust. 3 akapit trzeci, obowiązują również w stosunku do decyzji Rady.

Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich zobowiązane są podjąć środki o podobnym skutku dotyczące przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.

Jeżeli w terminie określonym w akapicie drugim, Rada nie podejmuje żadnej decyzji, decyzja Komisji staje się ostateczna.

6. Jeżeli Komisja uznaje, że podjęte środki, określone w ust. 3, muszą zostać przedłużone, składa odpowiednią propozycję Radzie; Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.

Artykuł 8

1. Wykonując niniejsze rozporządzenie Państwa Członkowskie wzajemnie wspierają się.

2. Niezależnie od możliwości skierowania na drogę sądową sprawy karnej, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uprawnione są do stosowania sankcji wobec przewoźnika niemającego siedziby w tym państwie, który podczas przewozu kabotażowego na terytorium tego państwa naruszył przepisy niniejszego rozporządzenia lub przepisy krajowe, lub wspólnotowe w dziedzinie transportu. Sankcje te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego, zgodnie z ust. 3.

3. Sankcje określone w ust. 2 mogą obejmować między innymi ostrzeżenie lub, w przypadku poważnego lub wielokrotnego naruszenia, czasowy zakaz wykonywania przewozów kabotażowych na terytorium Państwa Członkowskiego przyjmującego, na którym popełniono wykroczenie.

W przypadku przedstawienia fałszywych zezwoleń na kabotaż, fałszywe dokumenty zostają natychmiast skonfiskowane i niezwłocznie przekazane właściwemu urzędowi Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę.

4. Właściwe władze Państwa Członkowskiego przyjmującego informują właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, o stwierdzonych wykroczeniach i w sprawie wszelkich sankcji nałożonych na przewoźnika; w przypadku poważnych lub wielokrotnych wykroczeń, właściwe władze mogą jednocześnie wystąpić z wnioskiem o nałożenie sankcji.

W przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, podejmuje decyzję w sprawie nałożenia odpowiedniej sankcji wobec danego przewoźnika; władze te uwzględniają przy tym sankcje nałożone w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz zapewniają, że nakładane na danego przewoźnika sankcje są proporcjonalne do popełnionych wykroczeń lub wykroczeń służących za podstawę nałożenia sankcji.

Sankcja nałożona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego przyjmującego, może również objąć cofnięcie zezwolenia na wykonywanie drogowego transportu rzeczy.

Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, może również, w zastosowaniu prawa krajowego, postawić danego przewoźnika w stan oskarżenia przed właściwym sądem krajowym.

Informacja o decyzjach podjętych, zgodnie z wyżej wymienionymi ustępami, przekazywana jest właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 9

Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy wnioskodawca lub właściciel zezwolenia miał możliwość odwołania się od decyzji odmawiającej mu wydania lub cofającej zezwolenie oraz od każdej innej sankcji administracyjnej nałożonej na niego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub przyjmującego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 10

Państwa Członkowskie wprowadzą w życie we właściwym czasie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Artykuł 11

Komisja przedłoży Radzie, co dwa lata sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia; pierwsze z tych sprawozdań zostanie przedłożone najpóźniej do dnia 30 czerwca 1996 r.

Artykuł 12

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.

2. Okres ważności zezwolenia wspólnotowego i kontyngentów dla przewozów kabotażowych wspólnotowych, przewidzianych w art. 2, przestaje obowiązywać z dniem 1 lipca 1998 r.

3. Od tego momentu każdy przewoźnik niemający siedziby w danym państwie, spełniający warunki określone w art. 1, uprawniony jest do wykonywania bez ograniczeń ilościowych drogowego transportu rzeczy w Państwie Członkowskim, bez konieczności posiadania w nim swojej siedziby lub jakiejkolwiek innej siedziby.

Komisja przedkłada Radzie, w danym przypadku z uwzględnieniem doświadczeń w zakresie rozwoju sytuacji na rynku transportowym jak również postępu uczynionego na drodze harmonizacji w sektorze transportu, propozycję w sprawie szczegółowych zasad ostatecznej regulacji kabotażowej w odniesieniu do odpowiedniego systemu monitorowania rynków transportu kabotażowego oraz dostosowania środków ochronnych przewidzianych w art. 7.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.









ZAŁĄCZNIK I

►(3) M1

►(3) M1

►(3) M1

►(1) M1

▼M1 —————

▼B









ZAŁĄCZNIK II

►(3) M1

►(3) M1

►(3) M1

►(1) M1

▼M1 —————

▼B









ZAŁĄCZNIK III

►(2) M1

►(2) M1

►(1) M1

►(1) M1

▼M1









ZAŁĄCZNIK IV