ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
NB: Niniejsza wersja skonsolidowana zawiera odniesienia do europejskiej jednostki rozliczeniowej i/lub ecu, które od dnia 1 stycznia 1999 r. należy rozumieć jako odniesienia do euro – rozporządzenie Rady (EWG) nr 3308/80 (Dz.U. L 345 z 20.12.1980, str. 1) i rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 (Dz.U. L 162 z 19.6.1997, str. 1).
1971L0348 — PL — 01.05.2004 — 005.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda

zmienione przez:

zmienione przez:

▼B

DYREKTYWA RADY

z dnia 12 października 1971 r.

w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda

(71/348/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 1 ),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

budowa i metody kontroli metrologicznej urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy podlegają bezwzględnie wiążącym przepisom, które różnią się od siebie w poszczególnych Państwach Członkowskich, stanowiąc tym samym przeszkodę w handlu tymi przyrządami; w związku z tym zachodzi konieczność zbliżenia tych przepisów;

dyrektywa Rady 71/316/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej ( 3 ) ustanowiła procedury zatwierdzenia wzoru EWG i legalizacji pierwotnej EWG dla przyrządów pomiarowych; zgodnie z tą dyrektywą należy określić techniczne wymagania w odniesieniu do konstrukcji i funkcjonowania urządzeń pomocniczych do liczników do cieczy innych niż woda;

dyrektywa Rady 71/319/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do liczników do cieczy innych niż woda ( 4 ) ustanowiła już techniczne wymagania w odniesieniu do projektu i funkcjonowania, jakie liczniki te muszą spełnić; urządzenia pomocnicze mogą albo muszą stanowić integralną część niektórych liczników do cieczy innych niż woda,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
b) w drodze wyjątku, jeżeli Rada, działając na wniosek Komisji, wyda jednomyślnie stosowną decyzję, Wspólnota może finansować całkowicie lub częściowo następujące dodatkowe wydatki:

— koszty spedycji do granicy kraju przeznaczenia i, jeżeli jest to konieczne, do miejsca przeznaczenia,
2.2.4.1.

Urządzenia specjalne określone w 1.1.4, stosowane we wszystkich typach urządzeń sterujących określonych w 1.2.1.2 oraz 1.2.1.3, są dopuszczalne w następujących okolicznościach: 2.2.4.1.1. Jeżeli ciągnik wyposażony jest we wspomagany układ kierowniczy zdefiniowany w 1.2.1.2, kierowanie nim musi być możliwe nawet w przypadku awarii specjalnych urządzeń, jak to stwierdzono powyżej w 2.2.1.2. Jeżeli wspomagany układ kierowniczy nie ma własnego źródła mocy, musi zostać wyposażony w rezerwę mocy. Rezerwa ta może zostać zastąpiona niezależnym urządzeniem zasilającym, przy czym układy kierownicze muszą mieć pierwszeństwo przed innymi układami, które są podłączone do wspólnego źródła energii. ►M2 Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 76/432/EWG dotyczącej hamulców, jeżeli istnieje połączenie hydrauliczne między hydraulicznym układem kierowniczym i hydraulicznym układem hamulcowym oraz jeżeli oba zasilane są z tego samego źródła, siła konieczna do uruchomienia układu kierowniczego nie przekracza 40 daN w przypadku awarii któregokolwiek z układów ◄ . Jeżeli źródłem mocy jest sprężone powietrze, zbiornik powietrza musi być chroniony za pomocą zaworu jednokierunkowego. W przypadku gdy moc sterująca normalnie pochodzi jedynie ze specjalnych urządzeń określonych w 1.1.4, wspomagany układ kierowniczy musi być zamontowany wraz z urządzeniem, które w przypadku awarii specjalnych urządzeń, oraz gdy siła kierowania przekracza 25 daN, da wzrokowy lub dźwiękowy sygnał informujący o awarii. 2.2.4.1.2. ►M4 Jeżeli ciągnik wyposażony jest w układ kierowniczy wspomagany siłowo, określony w ppkt 1.2.1.3, oraz w przypadku gdy taki układ posiada całkowicie hydrauliczną przekładnię kierowniczą, musi być możliwe, w przypadku awarii specjalnego urządzenia lub silnika, przeprowadzenie dwóch manewrów określonych w ppkt 2.2.1.3 za pomocą specjalnego urządzenia pomocniczego. ◄ Specjalne urządzenie pomocnicze może stanowić zbiornik sprężonego powietrza lub gazu. Pompa olejowa lub sprężarka mogą być użyte jako specjalne urządzenie pomocnicze, jeżeli urządzenie to jest wprawiane w ruch obrotem kół ciągnika i nie może od nich zostać odłączone. O awarii specjalnego urządzenia ostrzega sygnał wzrokowy lub dźwiękowy. 2.2.4.1.2.1. W przypadku gdy specjalne urządzenie jest pneumatyczne, musi być zamontowane ze zbiornikiem sprężonego powietrza chronionego zaworem jednokierunkowym. Pojemność zbiornika ze sprężonym powietrzem musi być tak obliczona, aby było możliwe przynajmniej kilka pełnych obrotów kołem kierownicy (między skrajnymi położeniami) zanim ciśnienie w zbiorniku spadnie do połowy swego ciśnienia roboczego, badanie musi być przeprowadzone z kołami kierowanymi niedotykającymi ziemi.
2.1.2.

Numer homologacji typu EWG ►M1 ( 4 ) ◄ . Numer ten składa się z małej litery „e” umieszczonej po liczbach lub literach wyróżniających państwo, które przyznało homologację typu EWG ►A2 (1 w przypadku Niemiec, 2 w przypadku Francji, 3 w przypadku Włoch, 4 w przypadku Niderlandów, 6 w przypadku Belgii, 9 w przypadku Hiszpanii, 11 w przypadku Wielkiej Brytanii, 13 w przypadku Luksemburga, litery DK w przypadku Danii, ►M2 EL dla Grecji ◄ , IRL w przypadku Irlandii i P w przypadku Portugalii ►A3 ,12 dla Austrii, 17 dla Finlandii, 5 dla Szwecji ◄ ►A4 ,8 w odniesieniu do Republiki Czeskiej, 29 w odniesieniu do Estonii, CY w odniesieniu do Cypru, 32 w odniesieniu do Łotwy, 36 w odniesieniu do Litwy, 7 w odniesieniu do Węgier, MT w odniesieniu do Malty, 20 w odniesieniu do Polski, 26 w odniesieniu do Słowenii, 27 w odniesieniu do Słowacji ◄ ►M3 , 34 dla Bułgarii, 19 dla Rumunii ◄ ) ◄ oraz po numerach homologacji zgodnie z numerami na certyfikacie homologacji dla danego typu pojazdu. Odsyłacz umieszcza się między literą „e” a numerem lub literami wyróżniającymi państwo, w którym wydano homologację typu EWG, i między rozróżniającym numerem lub literami a numerem homologacji.
b) Substancja do farbowania włosów w nieutleniających produktach do farbowania włosów

a) Substancja do farbowania włosów w utleniających produktach do farbowania włosów

a) Stosunek zmieszania musi być wydrukowany na etykiecie

Dla a) i b):

►M65

Hair colorants can cause severe allergic reactions.

Read and follow instructions.

This product is not intended for use on persons under the age of 16.

Temporary ‘black henna’ tattoos may increase your risk of allergy.

Do not colour your hair if:

— you have a rash on your face or sensitive, irritated and damaged scalp,

— you have ever experienced any reaction after colouring your hair,

— you have experienced a reaction to a temporary ‘black henna’ tattoo in the past.

◄
4.2.

Znak ten składa się z: 4.2.1. prostokąta otaczającego literę „e”, po którym następuje numer lub litery odpowiadające Państwu Członkowskiemu, które udzieliło homologacji: 1w odniesieniu do Niemiec 2w odniesieniu do Francji 3w odniesieniu do Włoch 4w odniesieniu do Niderlandów 5w odniesieniu do Szwecji 6w odniesieniu do Belgii ▼A4 7w odniesieniu do Węgier 8w odniesieniu do Republiki Czeskiej ▼M2 9w odniesieniu do Hiszpanii 11w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa 12w odniesieniu do Austrii 13w odniesieniu do Luksemburga 17w odniesieniu do Finlandii 18w odniesieniu do Danii. ▼M3 19w odniesieniu do Rumunii ▼A4 20 w odniesieniu do Polski ▼M2 21w odniesieniu do Portugalii 23w odniesieniu do Grecji ▼M4 25w odniesieniu do Chorwacji ▼A4 26w odniesieniu do Słowenii 27w odniesieniu do Słowacji 29w odniesieniu do Estonii 32w odniesieniu do Łotwy ▼M3 34w odniesieniu do Bułgarii ▼A4 36w odniesieniu do Litwy CYw odniesieniu do Cypru ▼M2 IRLw odniesieniu do Irlandii ▼A4 MTw odniesieniu do Malty ▼M2 4.2.2. umieszczonego obok prostokąta „bazowego numeru identyfikacyjnego” zawartego w sekcji 4 numeru homologacji typu, określonego w załączniku VII do dyrektywy 70/156/EWG, poprzedzonego dwoma cyframi oznaczającymi kolejny numer ostatnich istotnych zmian wprowadzonych do przepisów technicznych dyrektywy 76/757/EWG w dniu udzielenia homologacji typu WE. W niniejszej dyrektywie numerem tym jest 02. 4.2.3. dodatkowego symbolu: 4.2.3.1. „IA”, „IIIA” lub „IVA” oznaczającego kategorię, której zostało przyporządkowane światło odblaskowe w momencie udzielania homologacji.
4.2.

Znak składa się z: 4.2.1. prostokąta otaczającego małą literę e, po której następuje wyróżniający numer lub litery Państwa Członkowskiego, które udzieliło homologacji: 1 dla Niemiec 2 dla Francji 3 dla Włoch 4 dla Niderlandów 5 dla Szwecji 6 dla Belgii ▼A4 7 w odniesieniu do Węgier 8 w odniesieniu do Republiki Czeskiej ▼M2 9 dla Hiszpanii 11 dla Zjednoczonego Królestwa 12 dla Austrii 13 dla Luksemburga 17 dla Finlandii 18 dla Danii ▼A4 20 w odniesieniu do Polski ▼M2 21 dla Portugalii 23 dla Grecji ▼A4 26 w odniesieniu do Słowenii 27 w odniesieniu do Słowacji 29 w odniesieniu do Estonii 32 w odniesieniu do Łotwy 36 w odniesieniu do Litwy CY w odniesieniu do Cypru ▼M2 IRL dla Irlandii; ▼A4 MT w odniesieniu do Malty; ▼M2 4.2.2. w pobliżu prostokąta „bazowy numer identyfikacyjny”, zawartego w pkt 4 numeru homologacji typu określonego w załączniku VII do dyrektywy 70/156/EWG, poprzedzony dwiema cyframi wskazującymi kolejny numer przypisany ostatnim znaczącym zmianom technicznym dyrektywy 77/540/EWG w dniu udzielenia homologacji WE. W niniejszej dyrektywie kolejnym numerem jest 00; 4.2.3. w przypadku gdy światło wysyła światło barwy bursztynowej w kierunku do przodu i do tyłu, światło musi być oznaczone strzałką wskazującą jego położenie, strzałka pokazuje przód pojazdu.
1977D0270 — PL — 01.05.2004 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

zmienione przez:

▼B

DECYZJA RADY

z dnia 29 marca 1977 r.

upoważniająca Komisję do emisji pożyczek Euratom w celu udziału w finansowaniu elektrowni jądrowych

(77/270/EURATOM)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 2 i art. 172 ust. 203,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego ( 1 ),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 2 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

wykorzystanie energii jądrowej może zmniejszyć nadmierne uzależnienie Wspólnoty od zewnętrznych źródeł energii, a tym samym poprawić warunki, na jakich energia jest przywożona;

w obecnych warunkach technicznych i ekonomicznych, wykorzystywanie energii jądrowej do wytwarzania prądu elektrycznego jest opłacalne ekonomicznie i bardziej wskazane niż wykorzystywanie produktów naftowych;

dodatkowe nakłady inwestycyjne, jakich wymaga elektrownia jądrowa w porównaniu z elektrownią tradycyjną, w połączeniu z kosztami wynikającymi ze wzrostu ceny produktów naftowych, które wpływają na koszty eksploatacji istniejących, tradycyjnych elektrowni, oznaczają, że producenci energii elektrycznej są zmuszani do zaciągania większych pożyczek;

w art. 2 lit. c) Traktatu wyznaczono Wspólnocie zadanie ułatwienia inwestycji oraz zapewnienia, szczególnie poprzez popieranie inicjatywy ze strony przedsiębiorstw, instalowania podstawowych urządzeń niezbędnych dla rozwoju energetyki jądrowej we Wspólnocie; w celu przyczynienia się do finansowania elektrowni jądrowych muszą być stworzone możliwości udzielania i brania pożyczek; taka działalność pożyczkowa wydaje się być konieczna, jeżeli ma być osiągnięty cel określony w art. 2 lit. c) Traktatu, chociaż Traktat nie przewiduje niezbędnych dla tego celu uprawnień;

z uwagi na dużą ilość potrzebnego kapitału, należy zwiększyć potencjał finansowy; wydaje się, iż Wspólnota może zapewnić znaczną pomoc w tej dziedzinie;

Wspólnota ma obowiązek zaangażować wszelkie dostępne jej środki, aby ułatwić osiągnięcie celów ustalonych zgodnie z nową wspólną strategią w zakresie polityki energetycznej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1978R3077 — PL — 23.01.2005 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 3077/78

z dnia 21 grudnia 1978 r.

w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,

uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu ( 1 ), ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1170/77 ( 2 ), w szczególności jego art. 5 ust. 2,

a także mając na uwadze, co następuje:

artykuł 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 przewiduje, że chmiel i produkty chmielowe zpaństw trzecich mogą być przywożone tylko, jeśli spełniają normy jakości co najmniej równoważne minimalnym wymogom, którym podlegają przy dopuszczaniu do obrotu chmiel lub produkty chmielowe zebrane na obszarze Wspólnoty lub też ich produkty pochodne; przewiduje się jednakże, że produkty te są uznawane za spełniające powyższe wymogi wówczas, gdy dołączone jest do nich świadectwo wydane przez władze kraju pochodzenia, uznane za równoważne z certyfikatem wymaganym przy dopuszczaniu do obrotu chmielu i produktów chmielowych pochodzących ze Wspólnoty;

rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3076/78 z dnia 21 grudnia 1978 r. w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich ( 3 ), przyjęto przepisy, jakim odpowiadać muszą świadectwa, o których mowa powyżej;

Stany Zjednoczone Ameryki, Polska, Bułgaria, Jugosławia, Chińska Republika Ludowa, Czechosłowacja i Australia zobowiązały się przestrzegać wymagań ustanowionych dla wprowadzania do obrotu chmielu i produktów chmielowych oraz nadały niektórym instytucjom uprawnienia do wydawania świadectw równoważności; należy zatem uznać te świadectwa za równoważne z certyfikatami wspólnotowymi i dopuścić do swobodnego obrotu produkty nimi objęte;

środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
III.5.

Kabiny dwudrzwiowe muszą mieć jeszcze jedno wyjście dodatkowe, będące wyjściem awaryjnym. Kabiny jednodrzwiowe muszą mieć dwa dodatkowe wyjścia, będące wyjściami awaryjnymi. Każde z trzech wyjść musi znajdować się na innej ścianie kabiny (pojęcie „ściana” może także oznaczać dach). Szyba przednia oraz okna boczne, tylne i znajdujące się w dachu mogą być uważane za wyjścia awaryjne, jeżeli można je szybko otworzyć ►M2 lub przesunąć ◄ z wnętrza kabiny. Otoczenie wyjścia awaryjnego nie może stanowić zagrożenia przy wychodzeniu. Wyjścia awaryjne muszą mieć minimalne wymiary wymagane do opisania elipsy o łuku mniejszym 440 mm i większym 640 mm. ▼M4 Każde okno odpowiedniej wielkości może zostać przeznaczone na wyjście bezpieczeństwa, pod warunkiem że zostanie ono wykonane z tłukącego się szkła, które można stłuc przy pomocy narzędzia znajdującego się w tym celu w kabinie. Szkło, o którym mowa w dodatkach 3, 4, 5, 6 i 7 do załącznika III B do dyrektywy Rady 89/173/EWG ( 6 ) nie jest szkłem uznawanym za szkło tłukące się w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
1981D0121 — PL — 01.01.2003 — 009.002

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B DECYZJA RADY z dnia 3 marca 1981 r. w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym (81/121/EWG) (Dz.U. L 067, 12.3.1981, p.29)

zmienione przez:







(*) Akt ten nie został nigdy opublikowany w języku polskim.









▼B

DECYZJA RADY

z dnia 3 marca 1981 r.

w sprawie przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym

(81/121/EWG)







RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 6, a także mając na uwadze, co następuje: a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedury przyznawania dodatków dziennych i zwrotu kosztów podróży członkom Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcom i biegłym w rozumieniu regulaminu wewnętrznego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 13 czerwca 1974 r. ( 1 ), zmienionego dnia 22 lipca 1980 r. ( 2 ), PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:







Artykuł 1

Członkowie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ich zastępcy i biegli mają prawo do dziennych dodatków za czas spędzony na posiedzeniach i w podróży oraz do zwrotu kosztów podróży, zgodnie z poniższymi przepisami.

▼M7

Artykuł 2

1. Dzienna dieta za dzień w podróży wynosi:

— 120 EUR dla członków i zastępców.

2. Dzienna dieta za dzień posiedzenia wynosi:

— 181 EUR dla członków i zastępców.

3. W przypadku gdy beneficjent przedstawia wystarczający dowód, że poniósł koszty noclegu w miejscu pracy, otrzymuje dodatkową dietę dzienną w wysokości 25 EUR.

▼B

Artykuł 3

1. Czas brany pod uwagę przy zwrocie kosztów podróży ustala się na podstawie liczby dni podróży tam i z powrotem, na podstawie stawki ryczałtowej zgodnie z poniższym wyliczeniem:

— trzy czwarte dnia przy odległości ponad 100 do maksimum 200 kilometrów,

— jeden dzień przy odległości ponad 200 do maksimum 500 kilometrów,

— jeden i pół dnia przy odległości ponad 500 do maksimum 1 000 kilometrów,

— dwa dni przy odległości powyżej 1 000 kilometrów.

The daily allowance per travel day shall amount to:

— Bfrs 4 450 for members

— Bfrs 3 000 for alternates and experts.

◄

Artykuł 4

1. Wydatki na podróż zwracane są zgodnie z przepisami finansowymi Komitetu Ekonomiczno-Społecznego obowiązującymi w dniu 1 marca 1981 r., w związku z czym zastępcy traktowani są tak samo jak członkowie i biegli.

2. Jednakże koszty przelotu członków, zastępców i biegłych zwracane są na podstawie ceny biletu w klasie turystycznej, z wyjątkiem, z jednej strony, przewodniczącego, a z drugiej strony, jego zastępcy, będących w delegacji oficjalnej, którzy uprawnieni są do zwrotu kosztów za bilety w pierwszej klasie.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 marca 1981 r.
2.

Warunki kontaktu ogólnie uznane jako bardziej surowe Stosując kryterium ogólne, że oznaczanie migracji powinno być ograniczone do warunków, które w poszczególnych badanych przypadkach uznane są na podstawie dowodów naukowych za najbardziej surowe, poniżej podano niektóre szczególne przykłady takich warunków kontaktu. 2.1. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi w każdych warunkach czasu i temperatury W przypadku braku wskazań na oznakowaniu co do warunków czasowych i temperaturowych kontaktu, jakich należy się spodziewać w rzeczywistym użytkowaniu, w zależności od rodzaju płynu(-ów) modelowego(-ych) A i/lub B, i/lub C, będą stosowane one przez 4 godziny w temperaturze 100 oC lub przez 4 godziny w temperaturze zroszenia, i/lub płyn modelowy D będzie stosowany tylko przez 2 godziny w temperaturze 175 oC. Te warunki czasu i temperatury są powszechnie uznane za bardziej surowe. 2.2. Materiały i wyroby z tworzyw sztucznych przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi w temperaturze pokojowej lub niższej przez czas nieokreślony W przypadku gdy materiały i wyroby posiadają oznakowanie wskazujące na ich stosowanie w temperaturze pokojowej lub niższej albo gdy z przeznaczenia materiałów lub wyrobów w sposób oczywisty wynika, że będą one stosowane w temperaturze pokojowej lub niższej, badania należy wykonywać w temperaturze 40 oC przez 10 dni. Te warunki czasu i temperatury są powszechnie uznane za bardziej surowe.
A.

Informacje, które należy podawać w zgłoszeniu wymaganym na mocy art. 3 i 4 w odniesieniu do pierwotnych i wtórnych ognisk chorób wymienionych w częściach A i B załącznika I: 1. Data wysyłki. 2. Czas wysyłki. 3. Kraj pochodzenia. 4. Nazwa choroby i typ wirusa, w stosownych przypadkach. 5. Numer seryjny ogniska choroby. 6. Typ ogniska choroby. 7. Numer referencyjny ogniska związanego z przedmiotowym ogniskiem choroby. 8. Region i geograficzna lokalizacja gospodarstwa. 9. Inny region objęty ograniczeniami. 10. Data potwierdzenia. 11. Data podejrzenia. 12. Data stwierdzenia pierwszego zakażenia. 13. Pochodzenie choroby. 14. Podjęte środki kontrolne. 15. Liczba zwierząt w gospodarstwie podatnych na daną chorobę: a) bydło; b) trzoda chlewna; c) owce; d) kozy; e) drób; f) zwierzęta z rodziny koniowatych; g) w przypadku chorób zwierząt akwakultury musi zostać podana masa lub liczba × 1 000 zwierząt podatnych na daną chorobę; h) gatunki zwierząt łownych; i) w przypadku chorób pszczół musi zostać podana liczba uli, w których możliwe jest wystąpienie danej choroby. 16. Liczba zwierząt z klinicznymi objawami choroby w gospodarstwie: a) bydło; b) trzoda chlewna; c) owce; d) kozy; e) drób; f) zwierzęta z rodziny koniowatych; g) w przypadku chorób zwierząt akwakultury musi zostać podana masa lub liczba × 1 000 zwierząt z klinicznymi objawami choroby; h) gatunki zwierząt łownych; i) w przypadku chorób pszczół musi zostać podana liczba uli, w których stwierdzono kliniczne objawy choroby. 17. Liczba zwierząt, które padły w gospodarstwie: a) bydło; b) trzoda chlewna; c) owce; d) kozy; e) drób; f) zwierzęta z rodziny koniowatych; g) w przypadku chorób zwierząt akwakultury musi zostać podana masa lub liczba × 1 000 zwierząt, które padły w gospodarstwie; h) gatunki zwierząt łownych. 18. Liczba zwierząt gospodarskich poddanych ubojowi: a) bydło; b) trzoda chlewna; c) owce; d) kozy; e) drób; f) zwierzęta z rodziny koniowatych; g) w przypadku chorób zwierząt akwakultury w stosownych przypadkach (tylko dla skorupiaków i ryb) musi zostać podana masa lub liczba × 1 000 zwierząt poddanych ubojowi; h) gatunki zwierząt łownych. 19. Liczba zniszczonych tusz: a) bydło; b) trzoda chlewna; c) owce; d) kozy; e) drób; f) zwierzęta z rodziny koniowatych; g) w przypadku chorób zwierząt akwakultury w stosownych przypadkach musi zostać podana masa lub liczba × 1 000 zwierząt, które usunięto lub których się pozbyto; h) gatunki zwierząt łownych; i) w przypadku chorób pszczół musi zostać podana liczba zniszczonych uli. 20. (Przewidywana) data zakończenia uboju (w stosownych przypadkach). 21. (Przewidywana) data zakończenia niszczenia (w stosownych przypadkach).
Dokument ten s łuży wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponosz ą żadnej odpowiedzialno ści za jego 
zawartość 
►B ROZPORZ ĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 32/82  
z dnia 7 stycznia 1982 r.  
ustanawiaj ące warunki przyznawania specjalnych refundacji eksportowych w sektorze wo łowiny 
i cielęciny 
(Dz.U. L 4 z 8.1.1982, s. 11)  
uchylone przez:  
Dziennik Urz ędowy  
nr strona  data  
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 433/2007 z dnia 20 kwietnia 2007 r.  L 104  3  21.4.2007  
Ostatnia wersja skonsolidowana przed uchyleniem dost ępna jest na stronie:  
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1982R0032:2007 0101:PL:PDF  1982R0032 — PL — 11.05.2007 — 008.001 — 1
2.

Wartości dopuszczalne wyrażone poprzez stężenie, które co do zasady nie mogą zostać przekroczone, podane są w powyższej tabeli dla sektorów przemysłowych w sekcjach 2-6. W żadnym przypadku wartości dopuszczalne wyrażone jako maksymalne stężenia, nie mogą być większe niż te wyrażone jako maksymalne ilości podzielone przez zapotrzebowanie na wodę na kilogram badanego kadmu. Niemniej jednak w związku z tym, że stężenie kadmu w ściekach zależy od objętości badanej wody, który jest różny dla różnych procesów i zakładów, wartości dopuszczalne wyrażone przez ilość odprowadzonego kadmu w porównaniu z ilością kadmu badanego, podane w powyższej tabeli, muszą być spełniane we wszystkich przypadkach.