1.11.2003 NL C 264/31 Publicatieblad van de Europese Unie
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— de bestreden beschikking E(2003) 738 def. van de
Commissie van 25 maart 2003, betreffende de terugvor-
dering van het salaris dat onverschuldigd is betaald aanD. Vlachaki, gewezen hulpfunctionaris, nietig te verklarenof althans aldus te wijzigen, dat artikel 1, sub b, daaruit
wordt verwijderd, en dat zij niet verplicht is om aan
verweerster de daar genoemde verhogingen van de gevor-derde hoofdsom te betalen, en meer bepaald, dat zij nietverplicht is om tot 23 juli 2003 verwijlinteressen en
verhogingen te betalen voor een totaalbedrag van
2 847,32 euro, dat volgens artikel 1 van de bestredenbeschikking uiteenvalt in 1 344,04 euro voor de periodetot 10 april 2001, 1 023,88 euro voor de periode van
11 april 2001 tot 31 december 2002, en 479,40 euro
voor de periode van 1 januari 2003 tot 23 juli 2003(204 dagen tegen 2,35 euro per dag is gelijk aan479,40 euro);
— subsidiair, de bestreden beschikking E(2003) 738 def. van
25 maart 2003, betreffende de terugvordering van het
salaris dat onverschuldigd is betaald aan D. Vlachaki,gewezen hulpfunctionaris, nietig te verklaren of althansaldus te wijzigen, dat artikel 1, sub b, eerste geval, daaruit
wordt verwijderd, en dat zij niet verplicht is om aan
verweerster de gevorderde verhoging van 1 344,03 eurote betalen;
— verweerster in alle kosten van verzoekster te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
De bestreden beschikking verplicht verzoekster tot terugbeta-
ling aan verweerster van 13 182,18 euro, als hoofdsom van
salaris dat haar na de ontbinding van haar overeenkomst met
de Commissie bij vergissing was betaald, vermeerderd metverwijlinteressen. Het beroep is gericht tegen het onderdeelvan de bestreden beschikking dat betrekking heeft op de
betaling van verwijlinteressen. Verzoekster betoogt, dat de
beschikking haar ten onrechte heeft verplicht om interessen tebetalen, aangezien de onmogelijkheid waarin zij zich bevindtom de verschuldigde hoofdsom te betalen, te wijten is aan
ernstige financiële problemen en gezondheidsproblemen van
haar gezin, die overmacht opleveren. Bovendien voert zij aan,dat haar vóór de vaststelling van de bestreden beschikking nietis verzocht haar standpunt kenbaar te maken. Ten slotte brengt
zij naar voren, dat zij in ieder geval geen interessen zal
moeten betalen voor de periode tot 10 april 2001, omdat deCommissie stilzwijgend afstand heeft gedaan van het vorderenvan interessen voor die periode.Beroep, op 8 augustus 2003 ingesteld door Van Mannekus
& Co. B.V. tegen Raad van de Europese Unie
(Zaak T-278/03)
(2003/C 264/54)
(Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 8 augustus 2003 beroep ingesteld tegen de
Raad van de Europese Unie door Van Mannekus & Co. B.V.,gevestigd te Schiedam (Nederland), vertegenwoordigd doorH. Bleier, advocaat.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— verordening (EG) nr. 985/2003 van de Raad van 5 juni
2003 tot wijziging van de antidumpingmaatregelen die
bij verordening (EG) nr. 1334/1999 zijn vastgesteld
ten aanzien van magnesiumoxide uit de VolksrepubliekChina (
1), nietig te verklaren;
— de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
Bij de bestreden verordening heeft de Raad op basis van
een gedeeltelijke tussentijdse herziening de aard van hetantidumpingrecht op magnesiumoxide uit de VolksrepubliekChina gewijzigd. Verzoekster heeft als importeur deelgenomen
aan de herzieningsprocedure die aan de bestreden verordening
is voorafgegaan. Zij betoogt dat de verordening het materiëlegemeenschapsrecht schendt, aangezien verordening (EG)nr. 384/96 van de Raad (
2) grotendeels onjuist is toegepast.
Verzoekster betoogt dat het onjuist was, überhaupt ambtshalve
een procedure tot gedeeltelijke herziening in te leiden. In elk
geval rechtvaardigen de in het bericht van de Commissie
vermelde gronden geen herziening. De Commissie heeft gestelddat het ontbreken van onderscheid tussen de verkoop aangelieerde en niet-gelieerde partijen of tussen eerste en daarop-
volgende verkoop kon leiden „tot problemen bij de uitvoering
van de maatregel”. Dit is echter onjuist. Bij de uitvoering vande maatregel konden in het geheel geen problemen meerontstaan.
Bovendien wijkt de motivering van de bestreden verordening
af van de motivering in het bericht van inleiding van een
procedure van gedeeltelijke tussentijdse herziening. Dit is
hetzij een formeel motiveringsgebrek, hetzij ontbreekt iederemateriële grond voor de wijziging van de aard van het recht.
In de bestreden verordening wordt ten onrechte onderscheid
gemaakt tussen een gelieerde en een niet-gelieerde handels-keten en tussen eerste en daaropvolgende verkoop aan deGemeenschap.
C 264/32 NL 1.11.2003 Publicatieblad van de Europese Unie
Verzoekster betoogt verder dat de bestreden verordening in
strijd is met verordening (EG) nr. 384/96, aangezien in het
kader van een gedeeltelijke tussentijdse herziening de hoogte
van het recht niet kan worden gewijzigd. Volgens het berichtdiende het onderzoek beperkt te blijven tot „de vorm van dehuidige maatregel”, doch daarbij is het niet gebleven. Ook
is de hoogte van het ad-valoremrecht volledig willekeurig
vastgesteld. Verordening (EG) nr. 384/96 bepaalt niet datgebruik mag worden gemaakt van onderzoeksresultaten vanmeer dan twaalf jaar oud. De verordening laat niet toe terug te
grijpen op onderzoeksresultaten die ouder zijn dan vijf jaar.
Ten slotte is in het laatste onderzoek geen concrete dumping-
marge vastgesteld en is onbegrijpelijk hoe op basis daarvan
een recht van 27,1 % is berekend.
(1) PB L 143, blz. 1.
(2) Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995
betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumpinguit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB
L 56, blz. 1), laatstelijk gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1972/
2002 (PB L 305, blz. 1).
Beroep, op 19 augustus 2003 ingesteld door British
United Provident Association Limited, BUPA InsuranceLimited en BUPA Ireland Limited tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen
(Zaak T-289/03)
(2003/C 264/55)
(Procestaal: Engels)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 19 augustus 2003 beroep ingesteld tegenCommissie van de Europese Gemeenschappen door British
United Provident Association Limited, Londen (Verenigd Ko-
ninkrijk), BUPA Insurance Limited, Londen (Verenigd Konink-rijk), en BUPA Ireland Limited, Dublin (Ierland), alle vertegen-woordigd door N. Green, QC, K. Bacon, barrister, B. Amory,
lawyer, en J. Burke, barrister.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— nietig te verklaren beschikking C(2003) 1322 def. van de
Commissie van 13 mei 2003;
— de Commissie te verwijzen in de kosten.Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster is een particuliere ziektekostenverzekeraar in
Ierland. In de bestreden beschikking heeft de Commissie
besloten geen bezwaar te maken tegen de risicoverdelingsrege-ling die de Ierse autoriteiten op de Ierse markt voor particuliereziektekostenverzekeringen willen invoeren. Volgens verzoek-
ster heeft de regeling tot gevolg dat aan de voornaamste
ziektekostenverzekeraar, de Voluntary Health Insurance Board,subsidie wordt verleend; de subsidie zou gefinancierd wordenuit een heffing op verzoekster.
Tot staving van haar beroep voert verzoekster om te beginnen
aan dat de Commissie artikel 87, lid 1, EG onjuist heeft
toegepast. Verzoekster stelt dat de Commissie van mening wasdat de risicoverdelingsregeling in beginsel aan de voorwaarden
voor steun overeenkomstig artikel 87, lid 1, EG voldeed. Zij
kwam echter tot de conclusie dat de regeling de VoluntaryHealth Insurance Board compenseerde voor openbaredienst-verplichtingen.
Volgens verzoekster heeft de Commissie de controle van de
compensatie van openbare dienstverplichtingen, zoals deze
in de rechtspraak van het Europese Hof van Justitie (
1)i s
geformuleerd, onjuist toegepast. Verzoekster stelt dat dedoor de Commissie geïdentificeerde verplichtingen de aan
de particuliere ziektekostenverzekeraars in Ierland gestelde
vereisten waren om te voldoen aan de beginselen van onbe-perkte aansluiting, gemeenschapstarifering, minimumuitkerin-gen en levenslange dekking. Deze zijn volgens verzoekster niet
aan te merken als openbaredienstverplichtingen of verplichtin-
gen op basis van het verrichten van diensten van algemeeneconomisch belang. Deze verplichtingen vormen veeleer eenalgemene regeling van de markt voor particuliere ziek-
tekostenverzekeringen, die voor alle verzekeraars geldt. Ver-
zoekster betoogt voorts dat de Commissie niet heeft onder-zocht, of deze verplichtingen een financiële last voor deVoluntary Health Insurance Board vormden.
Verzoekster stelt dat de andere grondslag van de Commissie
voor de bestreden beschikking was dat de risicoverdelingsrege-ling uit hoofde van artikel 86, lid 2, EG kon wordengoedgekeurd. Verzoekster stelt dat de Commissie heeft ver-
zuimd te waarborgen dat aan de voorwaarden voor goedkeu-
ring uit hoofde van dat artikel was voldaan. Volgens verzoek-ster waren de betrokken verplichtingen op het gebied vanparticuliere ziektekostenverzekeringen geen diensten van al-
gemeen economisch belang. Voorts betoogt verzoekster dat de
argumenten van de Commissie betreffende noodzaak enevenredigheid zowel op onjuiste redeneringen als op kennelijkonjuiste feiten waren gebaseerd. Verzoekster stelt ook dat de
Commissie niet heeft onderzocht of de regeling de ontwikke-
ling van de handel in strijd met de gemeenschapsbelangen zouaantasten.
Verzoekster betoogt voorts dat de Commissie ten onrechte
niet heeft onderzocht, of de risicoverdelingsregeling inbreuk
maakte op artikel 82 EG, gelezen in samenhang met artikel 86,lid 1, EG, de artikelen 43 EG en 49 EG en richtlijn 92/49/EEGvan de Raad (
2).