9.11.2002 NL C 274/31 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Beroep, op 30 augustus 2002 ingesteld door Österreichi-
sche Postsparkasse Aktiengesellschaft tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen
(Zaak T-263/02)
(2002/C 274/54)
(Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 30 augustus 2002 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Österrei-
chische Postsparkasse Aktiengesellschaft, gevestigd te Wenen,
vertegenwoordigd door H.-J. Niemeyer en M. von Hinden,advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— de artikelen 1 en 2 van de beschikking van de Commissie
van 11 juni 2002 in zaak COMP/36.571 — Oostenrijkse
banken nietig te verklaren voorzover daarin wordt vastge-
steld dat verzoekster artikel 81 EG heeft geschonden en
de inbreuk moet beëindigen;
— artikel 3 van de beschikking nietig te verklaren voorzover
verzoekster daarbij een geldboete van 7,59 miljoen euro
wordt opgelegd;
— subsidiair, de bij artikel 3 van de beschikking aan
verzoekster opgelegde geldboete tot een passend bedrag
te verlagen;
— verweerster in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
De middelen en argumenten komen overeen met die in zaak
T-261/02 (Bank für Arbeit und Wirtschaft AG/Commissie).
Beroep, op 2 september 2002 ingesteld door Erste Bankder österreichischen Sparkassen AG tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen
(Zaak T-264/02)
(2002/C 274/55)
(Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 2 september 2002 beroep ingesteld tegenCommissie van de Europese Gemeenschappen door Erste Bank
der österreichischen Sparkassen AG, gevestigd te Wenen,vertegenwoordigd door W. Kirchhoff, F. Montag en G. Bauer,
advocaten.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— beschikking C(2002)2091 def. van de Commissie van
11 juni 2002 in zaak COMP/36.571/D-1 — Oostenrijksebanken, nietig te verklaren voorzover zij betrekking heeft
op verzoekster;
— subsidiair, de aan verzoekster opgelegde geldboete in te
trekken;
— subsidiair, de bij de bestreden beschikking aan verzoekster
opgelegde geldboete tot een passend bedrag te verlagen;
— verweerster hoe dan ook in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
Verweersters procedure betrof de regelmatige bijeenkomsten
van banken in Oostenrijk („Bankenrunden”). In de bestreden
beschikking stelde de Commissie vast dat verzoekster —
samen met zeven andere Oostenrijkse bankinstellingen —artikel 81 EG had geschonden door deel te nemen aan
overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragin-
gen betreffende prijzen, tarieven en reclame, die van 1 januari
1995 tot en met 24 juni 1998 strekten tot beperking van de
mededinging op de Oostenrijkse bankmarkt. De Commissieheeft de betrokken banken geldboeten opgelegd.
Verzoekster stelt dat de beschikking is aangetast door talrijke
gebreken. In de eerste plaats schendt zij in verschillende
opzichten het grondbeginsel van hoor en wederhoor. Vóór devaststelling van de beschikking is verzoekster niet gehoord
over het verwijt dat alle zelfstandige spaarkassen aan haar, als
leidinggevende instelling, zijn toe te rekenen. De beschikking
is evenmin toereikend gemotiveerd. Met name de motivering
van de toerekening van de spaarkassen aan verzoekster en vande aan de berekening van de geldboete ten grondslag liggende
berekening van marktaandelen voldoen niet aan de in de
rechtspraak gestelde eisen met betrekking tot de motiverings-plicht.
Verder is de beschikking volgens verzoekster in strijd met
het beginsel van behoorlijk bestuur. Bijzonder ernstig is
de onrechtmatige toerekening van het optreden van allezelfstandige spaarkassen aan verzoekster/GiroCredit als lei-
dinggevende instelling van de sector spaarkassen. De juridische
voorwaarden voor die toerekening zijn kennelijk niet vervuld.
C 274/32 NL 9.11.2002 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
Verder stelt verzoekster dat de inbreuk de handel tussen de
lidstaten niet merkbaar heeft beïnvloed. Vele „Bankenrunden”ontbeerden enig grensoverschrijdend element. Andere konden
de grensoverschrijdende handel althans niet merkbaar beïn-
vloeden. Zelfs indien de inbreuk de grensoverschrijdende
handel merkbaar heeft beïnvloed, treft verzoekster hoe dan
ook geen schuld. Krachtens artikel 15, lid 2, van verordeningnr. 17/62 kan verzoekster dan ook geen geldboete worden
opgelegd.
Bovendien heeft verweerster bij de berekening van de aan
verzoekster opgelegde geldboete twee rekenfouten gemaakt
die ernstige gevolgen hebben. Daarenboven zijn de zwaarte van
de inbreuk en het bestaan van verzachtende omstandigheden in
de beschikking onjuist beoordeeld, en is geen rekening gehou-den met de door verzoekster verleende medewerking. Ten
slotte is de beschikking in strijd met het verbod van terugwer-
kende kracht van artikel 7 EVRM, daar de geldboete isberekend op grond van richtsnoeren die ten gevolge van twee
wijzigingen in verweersters beschikkingspraktijk pas na de
beëindiging van de inbreuk zijn ingevoerd.
Beroep, op 3 september 2002 ingesteld door Jan Pflugradt
tegen Europese Centrale Bank
(Zaak T-265/02)
(2002/C 274/56)
(Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 3 september 2002 beroep ingesteld tegen
Europese Centrale Bank door Jan Pflugradt, wonende te
Frankfurt am Main (Duitsland), vertegenwoordigd doorN. Pflüger, advocaat.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
— de in de brief van 28 februari 2002 vervatte berisping
nietig te verklaren;
— verweerster te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
De zaak heeft dezelfde grondslag als zaak T-83/02 (Pflugradt/
ECB) (
1) en de middelen en argumenten stemmen overeen met
die welke in die zaak zijn aangevoerd.
(1) PB C 118 van 18.5.2002, blz. 30.Beroep, op 4 september 2002 ingesteld door DeutschePost AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen
(Zaak T-266/02)
(2002/C 274/57)
(Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 4 september 2002 beroep ingesteld tegenCommissie van de Europese Gemeenschappen door Deutsche
Post AG, gevestigd te Bonn (Duitsland), vertegenwoordigd
door J. Sedemund en Th. Lübbig, advocaten.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— de beschikking van de Commissie van 19 juni 2002
betreffende staatssteun nr. 61/99 (ex NN 153/96) nietig
te verklaren;
— verweerster in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
De bestreden beschikking betreft exploitatieverliezen bij de
pakketdienst voor zakelijke klanten, waarvan de compensatie
een onwettige kruissubsidiëring oplevert. In de beschikking
stelt de Commissie vast, dat de 572 miljoen euro staatssteun
die Duitsland heeft verleend aan verzoekster, onverenigbaar is
met de gemeenschappelijke markt. Zij stelt vast dat voorzoverde compensatie door de staat van de extra nettokosten van
een kortingbeleid ertoe leidt, dat de doorgaans met aan
mededinging onderhevige deur-tot-deur-pakketdiensten ver-
bonden kosten worden verlaagd, dit een voordeel is in de zin
van artikel 87, lid 1, EG.
Verzoekster komt op tegen deze beschikking en stelt, dat deze
exploitatieverliezen reeds aan de orde waren in de op grond
van artikel 82 EG vastgestelde beschikking van de Commissie
van 20 maart 2001 (
1), en dat de Commissie in die twee
beschikkingen tot totaal verschillende resultaten komt met
betrekking tot de periode, het bedrag en de financiering van degestelde exploitatieverliezen. Volgens verzoekster berusten de
in de beschikking vastgestelde exploitatieverliezen op een
verkeerde berekening.