1. De procedure
1.1. De kantonrechter heeft acht geslagen op de volgende processtukken:
* de akte van 27 november 2008 zijdens eiseres, met daarbij twee
producties.
1.2. De uitspraak is thans bepaald op heden.
1.3. Partijen zullen hierna "Lage Landen" en "[gedaagde]" worden
genoemd.
2. Het verdere geschil en de beoordeling
2.1. De kantonrechter volhardt bij zijn tussenvonnis van 16 oktober 2008.
2.2. Lage Landen heeft bij akte een afschrift van de overeenkomst inzake
productfinanciering particulieren van 20 november 2006 overgelegd.
Uit dit afschrift blijkt, zo stelt Lage Landen, dat [gedaagde] ten tijde
van het sluiten van de overeenkomst woonachtig was in Nederland.
Voorts overlegt Lage Landen een afschrift van de toepasselijke Algemene
Voorwaarden, waarin – aldus Lage Landen – artikel 18 een bepaling bevat
over toepasselijk recht en rechterlijke bevoegdheid.
Bevoegdheid
2.3. Artikel 17 van de Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22
december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken,
de zogenaamde Brussel I –Vo (hierna te noemen EEX-Vo) bepaalt dat
van afdeling 4 slechts kan worden afgeweken indien, zo bepaalt lid 3: "…
waarbij een consument en zijn wederpartij die op het tijdstip waarop de
overeenkomst wordt gesloten woonplaats of hun gewone verblijfplaats
in dezelfde lidstaat hebben, de gerechten van die lidstaat bevoegd
verklaren, tenzij het recht van dit lidstaat dergelijke overeenkomsten
verbiedt".
2.4. Lage Landen heeft bij haar akte de overeenkomst tussen haar
en [gedaagde], wonende te [plaatsnaam] Nederland overgelegd. Bij
de overeenkomst is een kopie van de identiteitskaart van [gedaagde]
gevoegd. De op de overeenkomst van toepassing zijnde Algemene
Voorwaarden zijn overgelegd als productie 2 bij de akte. Artikel 18:
Geschillen bevat in de eerste alinea een rechtskeuze voor Nederlands
recht. Het artikel bepaalt verder in de tweede alinea dat: "Alle geschillen
die voortvloeien of verband houden met (financierings)overeenkomsten
tussen De Lage Landen en Kredietnemer zullen worden voorgelegd aan
de burgerlijke rechter in Nederland die bevoegd (onleesbaar, ktr) (…) van
kennis te nemen"
2.5. Uit de overgelegde overeenkomst blijkt volgens de kantonrechter dat
ten tijde van het sluiten van de onderhavige overeenkomst in november
2006, Lage Landen in Nederland te Eindhoven is gevestigd en dat
[gedaagde], met de Belgische nationaliteit, woonplaats had in Nederland
en wel te [plaatsnaam]. De van toepassing zijnde persoonsgegevens van
de identiteitskaart van [gedaagde] komen overeen met de overeenkomst.
De kantonrechter acht zich dan ook bevoegd het onderhavige geschil te
beoordelen, nu het een in Nederland gesloten geldleningovereenkomst
betreft waarbij ten tijde van het sluiten van de overeenkomst zowel
de consument en de kredietgever beiden hun woonplaats in Nederland
hadden. Aldus is voldaan aan artikel 17 lid 3 EEX-Vo (zie onderdeel 2.3.).
Nu ‘slechts’ in algemene zin voor geschilbeslechting de Nederlandse
rechter is aangewezen die – naar de kantonrechter begrijpt - "bevoegd is
hiervan kennis te nemen" is artikel 108 lid 2 Rv immers niet geschonden.
Er wordt juist geen andere rechter aangewezen dan de (naar Nederlands
recht) relatief bevoegde rechter. Ten slotte verbiedt Nederland het
aangaan van een geldleningovereenkomst als de onderhavige niet.
2.6. Op de onderhavige overeenkomst is –zoals Lage Landen zelf
terecht heeft aangegeven - de WCK van toepassing. Ten behoeve van
de ambtshalve toets van de kantonrechter in dergelijke zaken, zie
overweging 3.3. van het tussenvonnis, heeft Lage Landen een afschrift
van de geldleningovereenkomst en de daarbij horende Algemene
Voorwaarden overgelegd.
De Algemene Voorwaarden bevat in artikel 12, eerste aandachtstreepje,
een vervroegd opeisingsbeding dat in overeenstemming is met artikel 33
lid c, onder 1 WCK. De kantonrechter kan en dient dit ambtshalve vast te
stellen.
Echter heeft Lage Landen nog niet – mogelijk omdat daar niet expliciet
naar is gevraagd - de ingebrekestelling die op grond van het bepaalde in
artikel 34, aanhef en sub b WCK, vooraf dient te gaan aan het in rekening
brengen van de vertragingsvergoeding, en die op grond van het bepaalde
in artikel 33, aanhef en sub c onder 1 WCK vooraf dient te gaan aan
de algehele opeising, over te leggen. Daarnaast dient Lage Landen –
voor het geval de ingebrekestelling niet voorhanden is of ondeugdelijk
wordt bevonden – volledigheidshalve ook een overzicht van verschenen
termijnen tot datum dagvaarding en gedane betalingen tot die datum
over te leggen.
2.7. De zaak zal wederom worden verwezen naar de rol voor akte
zijdens Lage Landen voor het in geding brengen van de bedoelde
ingebrekestelling en bedoeld overzicht.
2.8. Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.
3. De beslissing
De kantonrechter: verwijst de zaal naar de rol van donderdag 26 februari
2009 voor akte overlegging producties als bedoeld in onderdeel 2.7.;
houdt iedere verdere beslissing aan. Gewezen door mr. R.R.M. de Moor,
kantonrechter, en op donderdag, 12 februari 2009 uitgesproken ter
openbare terechtzitting in tegenwoordigheid van de griffier.