ID 2004-258
NIPR 2004 258
INST Rb. Arnhem
DD 7 januari 2004
ROL zaak-/rolnr. 99997/HA ZA 03-836
OVERW Rb. Arnhem
‘De vaststaande feiten en de vordering
1. Op 6 februari 1999 heeft een hengst, genaamd It’s me du Mesnil,
zich verwond aan zijn been in een trailer als gevolg van een afgebroken
borstboompen. De trailer en de hengst behoorden in eigendom toe aan de
vennootschap onder firma M. Dressage v.o.f. (hierna: de v.o.f.). De v.o.f.
heeft de trailer ruim een half jaar eerder gekocht van de vennootschap H.
BV (hierna: H.).
2. De hengst moest naar aanleiding van zijn verwonding geopereerd
worden aan zijn been en vervolgens revalideren. De v.o.f. stelt
hierdoor schade geleden te hebben die bestaat uit veterinaire kosten,
waardevermindering, buitengerechtelijke kosten en wettelijke rente.
3. De v.o.f. heeft H. aangesproken tot vergoeding van haar schade. D.
heeft in haar hoedanigheid van aansprakelijkheidsverzekeraar van H., aan
de v.o.f. een bedrag van ƒ 197.305,24 (€ 89.533,21) als vergoeding voor
schade en kosten uitgekeerd. De v.o.f. heeft al haar aanspraken jegens
derden terzake van de door haar geleden voornoemde schade aan D.
gecedeerd bij akte d.d. 29 december 1999.
4. D. heeft in haar hoedanigheid van cessionaries van de v.o.f. vervolgens
M. aangesproken aangezien M. door H. is aangewezen als de leverancier
van de door haar gebruikte borstboompennen. M. weigert over te gaan tot
betaling aan D. van het door D. aan de v.o.f. uitgekeerde bedrag.
5. D. vordert dat de rechtbank M. zal veroordelen om aan haar tegen
behoorlijk bewijs van kwijting het bedrag van € 89.533,21 te voldoen.
Voorts vordert D. de veroordeling van M. tot vergoeding van alle verdere
schade en buitengerechtelijke kosten, door D. tegen cessie op basis van
koop aan de v.o.f. nog uit te keren, nader op te maken bij staat en te
vereffenen volgens de wet. Tot slot vordert D. om M. te veroordelen in de
kosten van dit geding en tot betaling tegen behoorlijk bewijs van kwijting
van een bedrag van € 1.542,- ter zake van de door D. gemaakte en nog
te maken buitengerechtelijke kosten in verband met deze schade en
de regeling daarvan. Over voornoemde vergoedingen vordert D. tevens
wettelijke rente vanaf 29 december 1999, althans en subsidiair vanaf 30
december 1999, althans en meer subsidiair vanaf 23 juli 2002, tot aan de
dag der algehele voldoening.
Het incident
6. M. werpt voor alle weren een exceptie van onbevoegdheid op stellende
dat de Nederlandse rechter geen bevoegdheid toekomt omdat zij
als gedaagde partij in Duitsland (Wuppertal) is gevestigd en deze
bevoegdheid ook niet gestoeld kan worden op art. 5 aanhef en sub 3 van
de EG-verordening nr. 44/2001 (hierna: EEX-verordening).
7. M. onderbouwt deze stelling met een beroep op het in de jurisprudentie
neergelegde beginsel dat de bijzondere bevoegdheidsregels van art. 5
EEX-verordening beperkt uitgelegd moeten worden. M. doet daarbij onder
andere een beroep op het zogenoemde Marinari-arrest van het Hof van
Justitie van de EG van 19 september 1995 (NJ 1997, 52 (NIPR 1995,
538, red.)) waarin is uitgemaakt dat ook de plaats waar de schade is
ingetreden restrictief uitgelegd moet worden. Volgens M. is Nederland
het land waar de schade zich toevallig heeft geopenbaard, want de
schade had ook in negen andere Europese landen kunnen ontstaan nu de
litigieuze borstboompen naar tien landen wordt geëxporteerd. Daarom
kan Nederland niet gelden als de plaats waar de schade is ingetreden,
aldus M..
8. Bovendien, zo heeft M. gesteld, is de schade van D. geen directe
schade en bestaat de schade louter uit financieel nadeel toegebracht
aan het vermogen van het slachtoffer. Ook op grond daarvan kan D.
geen beroep doen op de toepasselijkheid van art. 5 aanhef sub 3 EEX-
verordening. Voorts heeft M. gesteld dat uit de akte van cessie niet blijkt
welke vorderingsrechten zijn overgedragen en derhalve niet vast staat
dat de vorderingen van de v.o.f. op grond van onrechtmatige daad zijn
overgedragen. Eveneens een reden om te concluderen dat art. 5 aanhef
sub 3 EEX-verordening toepasselijkheid mist, aldus M..
9. Tot slot heeft M. nog opgemerkt dat blijkens het overgelegde expertise
rapport van Agveetax, niet Nijmegen maar ’s-Hertogenbosch de plaats is
waar de v.o.f. de schade heeft geleden.
10. D. heeft gemotiveerd verweer gevoerd.
De beoordeling in het incident
11. Naar het oordeel van de rechtbank kan er – zoals ook door D. is
betoogd – geen misverstand bestaan over het feit dat de vordering van
D. is gebaseerd op onrechtmatige daad. De v.o.f. heeft bij akte van
cessie d.d. 29 december 1999 al haar aanspraken jegens derden terzake
van de door haar geleden schade aan D. gecedeerd. D. heeft duidelijk
gemaakt dat zij haar vordering baseert op deze uit de akte van cessie
voortvloeiende aanspraken en niet op aanspraken die zij mogelijk heeft
als verzekeraar van H..
12. Vervolgens stelt de rechtbank vast dat partijen het er over eens zijn
dat de plaats waar de schade (van het slachtoffer, te weten de v.o.f.) is
ingetreden, in ieder geval in Nederland is gelegen, te weten Nijmegen of
’s- Hertogenbosch.
Het Hof van Justitie heeft in het Kalimijnen arrest (30 november 1976,
NJ 1997, 474) overwogen dat ingeval de plaats waar zich een feit heeft
voorgedaan dat een aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad kan
meebrengen (Handlungsort), en de plaats waar door dit feit schade is
ontstaan (Erfolgsort), niet samenvallen, de uitdrukking “plaats waar het
schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” in art. 5, sub 3 van het
Verdrag aldus moet worden verstaan dat zowel de plaats waar de schade
is ingetreden als de plaats van de veroorzakende gebeurtenis is bedoeld.
De rechtbank is van oordeel dat in dit geval Handlungsort en Erfolgsort
samenvallen, maar ook als dat niet zo zou zijn komt de Nederlandse
rechter reeds bevoegdheid toe omdat de schade is ingetreden in
Nederland.
13. Het beroep van M. op het eerdergenoemd Marinari-arrest doet aan
de voorgaande conclusie niet af. In dit arrest speelde de vraag of voor
de invulling van het begrip “plaats waar de schade is ingetreden” ook
in aanmerking komt de plaats waar het slachtoffer vermogensschade
lijdt, wanneer deze plaats gelegen is in een ander land dan waar de
aanvankelijke schade is opgetreden. Daarvan is hier echter geen sprake.
Evenmin is aan de orde dat de schade zich toevallig in Nederland heeft
geopenbaard. M. heeft de borstboompen immer in Nederland in het
verkeer gebracht.
14. Ook de stelling van M. dat de schade van D. geen directe schade is,
moet verworpen worden. Nu D. alle aanspraken van de v.o.f. terzake van
de door de v.o.f. geleden schade heeft verkregen, betreft het wel degelijk
de directe schade, te weten de schade geleden door de v.o.f.
15. Nu de bevoegdheid van de Nederlandse rechter vast staat behoeven
de overige verweren van D. in het incident geen bespreking.
16. Betreffende de relatieve bevoegdheid van deze rechtbank merkt de
rechtbank nog op dat M. er terecht op heeft gewezen dat blijkens het
Agveetax-rapport de schade is ingetreden in ’s-Hertogenbosch en niet
in Nijmegen. Echter, nu M. zich beperkt tot een constatering en geen
beroep doet op de relatieve onbevoegdheid van deze rechtbank en een
verwijzing naar een andere rechtbank niet in haar belang is omdat dat
uitsluitend resulteert in vertraging van de procedure, acht de rechtbank
zich ook relatief bevoegd in deze procedure.’ Volgt bevoegdverklaring in
het incident en in de hoofdzaak rolverwijzing en aanhouding van iedere
verdere beslissing.