[Art. 6, aanhef en lid 2 EEX] is ook de enige verdragsbepaling die naar
haar bewoordingen rechtstreeks in aanmerking zou kunnen komen. De
artikelen 2 tot en met 5 zijn immers niet toepasselijk, want Albingia
is niet in Nederland gevestigd en het schadebrengende feit waarop de
onrechtmatige daadsactie is gebaseerd heeft zich ook niet in Nederland
voorgedaan.
Albingia wijst er echter terecht op dat artikel 7 de toepassing van artikel
6 voor "verzekeringszaken" uitsluit. De tegenwerping van Van Dieren
dat het onderhavige geding geen verzekeringszaak in de zin van het
verdrag is omdat Albingia "de dekking als zodanig nimmer heeft betwist",
is onjuist. Wanneer een verzekeraar wordt aangesproken tot betaling op
grond van een door hem aangegane verzekeringsovereenkomst (zoals
in casu) dan is er sprake van een verzekeringszaak. Of de verzekeraar
verweer voert terzake van de inhoud van de verzekeringsovereenkomst
of terzake van de aansprakelijkheid van zijn verzekerde, of zelfs
helemaal geen verweer voert, is niet relevant. Artikel 6 geldt dus in het
onderhavige geval niet.
Van Dieren werpt subsidiair op dat artikel 10 sub 1 van toepassing is. [...]
Letterlijk genomen is deze bepaling in elk geval niet op het onderhavige
geding van toepassing. De procedure waarbij Albingia in vrijwaring is
opgeroepen loopt immers niet tussen de getroffene (Van Dieren) en de
verzekerde (Saemann) maar tussen een derde (Visscher en Beens) en de
getroffene (Van Dieren).
Voor een extensieve uitleg in de zin die Van Dieren voorstaat vindt
de rechtbank ook geen aanleiding. In de artikelen 7 en volgende
van het verdrag (titel II, afdeling 3) worden op het beginsel dat een
verweerder voor het gerecht van zijn eigen woon- of vestigingsplaats
moet worden opgeroepen uitzonderingen gemaakt ten behoeve van
de verzekeringnemer, omdat die verzekeringnemer in de ogen van de
ontwerpers van het verdrag als de ten opzichte van de verzekeraar
veelal economisch zwakkere partij bescherming verdient. Noch uit de
verdragtekst, noch uit het toelichtende rapport over het verdrag van
P. Jenard, (Tractatenblad 1969, 101) kan echter worden afgeleid dat
het verdrag een even vergaande bescherming heeft willen geven aan
de - buiten de contractuele verhouding verzekeraar/verzekering-nemer
staande - getroffene, jegens wie door de verzekerde een onrechtmatige
daad is begaan. Zo geeft het verdrag aan de verzekeringnemer
de mogelijkheid om de verzekeraar voor de rechter van zijn eigen
woonplaats te dagvaarden, maar onthoudt het die mogelijkheid aan de
getroffene (zie artikel 10 lid 2).
Van Dieren voert nog aan, dat artikel 6 aanhef en sub 2 het voor hem
mogelijk zou hebben gemaakt om voor dit gerecht de verzekerde van
Albingia of diens rechtsopvolgers onder algemene titel in vrijwaring op
te roepen. Wanneer deze verzekerde c.q. diens rechtsopvolgers op hun
beurt ex artikel 10 lid 2 Albingia in vrijwaring zouden hebben opgeroepen
zou deze rechtbank terzake van die ondervrijwaring wel bevoegd zijn
geweest.
Dat is juist, maar die afwijking van het hoofdbeginsel dat een verweerder
slechts voor het gerecht van zijn woonplaats c.q. vestigingsplaats
kan worden gedaagd geldt dan ten behoeve van de verzekerde en de
getroffene profiteert daar dan slechts onbedoeld van mee. Een argument
om deze rechtbank bevoegd te achten van een rechtstreeks door Van
Dieren tegen Albingia ingestelde vordering kennis te nemen, kan daaraan
dan ook niet worden ontleend.