In het incident. (...)
4. Volgens partijen dient - naar zij bij pleidooi desgevraagd hebben doen
stellen - de geldigheid van het jurisdictiebeding alsmede het antwoord op
de vraag of aan Sevasti c.s. het beroep daarop in redelijkheid al dan niet
toekomt, beoordeeld te worden naar Nederlands recht. De Rb. volgt hen
daarin.
5. De Rb. stelt voorop dat S. c.s. op het jurisdictiebeding in redelijkheid
geen beroep kunnen doen, indien I. c.s. - op het moment dat zij de
zaak voor de rechter wensen te brengen - niet op eenvoudige wijze
duidelijkheid konden verkrijgen welk gerecht terzake van het gerezen
geschil bevoegd was, derhalve waar S. onderscheidenlijk M. hun 'principal
place of business' hadden. Daarbij geldt dat het cognossement de
'principal place of business' moet vermelden, althans dat de vervoerder bij
het ontstaan van het geschil, desgevraagd, terstond voldoende informatie
aan de ladingbelanghebbende(n) dient te verschaffen.
Uit de stellingen over en weer en de overgelegde bewijsstukken blijkt
onder meer het volgende. Op de cognossementen staat de 'principal
place of business' van S. noch M. vermeld. Aanvankelijk hebben I. c.s.
herhaaldelijk aan S. c.s. voorgesteld te kiezen voor de toepasselijkheid
van Engels recht en de bevoegdheid van de Engelse rechter. Hierop
hebben S. c.s. nimmer definitief uitsluitsel gegeven. Vervolgens hebben
I. c.s. twee maal (...) schriftelijk aan de Engelse advocaten van S. c.s.
verzocht mee te delen wat de 'principal place of business' is. Aan deze
verzoeken is niet voldaan.
Een en ander heeft tot gevolg dat S. c.s. zich in redelijkheid niet op het
beding kunnen beroepen.
6. Aan het zojuist overwogene kan niet afdoen dat I. c.s. bij raadpleging
van het Lloyd's Register of Shipping gevonden (zouden) hebben dat S.
in dat register als eigenaar en M. als 'manager' van het m.s. 'S.' stond
vermeld, dat daarin voor S. wordt verwezen naar M. en dat het adres
van M. 4-6 F. te P., Griekenland, luidt. Deze vermeldingen brengen
immers niet mee dat de vereiste duidelijkheid m.b.t. de 'principal
place of business' op eenvoudige wijze te verkrijgen was. Zodanige
duidelijkheid zou slechts bestaan, indien I. c.s., afgaand op dat register,
de zekerheid zouden hebben dat een - ter ondersteuning van een
onbevoegdheidsverweer gedaan - beroep op de onjuistheid van het
register niet zal slagen. Een dergelijke zekerheid biedt het register
echter niet. Daar komt nog bij dat de weergegeven vermelding hier niet
eenduidig de 'principal place of business' van de vervoerder aanwijst.
7. S. c.s. hebben nog aangevoerd dat I. c.s. er aanvankelijk zelf ook
vanuit gingen dat Piraeus de 'principal place of business' van S. c.s.
was en dat Interlloyd c.s. geen nadeel lijden van het verzuim van S.
c.s. te reageren op de beide verzoeken van I. c.s. om opgave van de
'principal place of business', nu zij daar inmiddels mee bekend zijn en de
ladingbelanghebbenden in Piraeus eveneens een procedure aanhangig
hebben gemaakt. De eerste stelling miskent echter dat S. en/of M.
ten tijde van de dagvaarding het standpunt van I. c.s. omtrent de
'principal place of business' nog zeer wel konden tegenspreken, iets waar
Interlloyd c.s. voor konden vrezen juist doordat S. c.s. niet gereageerd
hadden, zodat Interlloyd c.s. geen enkele zekerheid hadden dat hun
standpunt door de rechter te Piraeus zou worden gehonoreerd. De tweede
stelling miskent dat het antwoord op de vraag of S. c.s. een beroep
kunnen doen op het jurisdictiebeding, beoordeeld moet worden naar de
omstandigheden ten tijde van de dagvaarding.
8. S. c.s. hebben zich tenslotte nog beroepen op art. 2 EEX. Volgens
S. c.s. zouden zij ook op grond van deze bepaling voor de rechter te
Piraeus opgeroepen moeten worden en dient de Nederlandse rechter
zich onbevoegd te verklaren. Zij baseren deze stelling op het feit dat I.
c.s. zich in een in Frankrijk terzake van dit geschil aanhangig gemaakte
beslagprocedure op het standpunt hebben gesteld dat de 'siège social' van
M. zich in Piraeus bevindt.
De vraag of S. en/of M. - in de zin van art. 2 jo. 53 van het EEX-
verdrag -woonplaats hebben en derhalve gevestigd zijn in Piraeus, moet
ingevolge art. 53 van het verdrag worden beantwoord met toepassing
van Nederlands internationaal privaatrecht, derhalve naar het recht
van de plaats waar de rechtspersoon volgens wettelijk voorschrift of
volgens haar statuten of reglementen haar zetel heeft. Deze zetel is
voor beide vennootschappen Monrovia in Liberia en S. c.s. hebben geen
feiten of omstandigheden gesteld - evenmin is daarvan gebleken - op
grond waarvan moet worden aangenomen dat Piraeus naast Monrovia als
woonplaats in de zin van het verdrag dient te worden aangemerkt. Het
beroep op het verdrag moet derhalve falen.
9. De slotsom is dat deze Rb. op grond van het bepaalde in art. 126 ten
derde Rv. bevoegd is van de vordering in de hoofdzaak kennis te nemen.