Inhoudsindicatie: over het geschil tussen partijen is reeds in
twee instanties een beslissing gegeven door de Spaanse rechter;
materieelrechtelijk is sprake van dezelfde partijen; Spaanse beslissing
heeft gezag van gewijsde; Spaanse beslissing kan worden erkend in
Nederland (art 32 t/m 36 EEX-Vo).
Uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Sector civiel recht
Zaak-/rolnummer: 296353 / HA ZA 07-2948
Uitspraak: 1 oktober 2008
VONNIS van de enkelvoudige kamer in de zaak van: [eiseres], gevestigd
te Deventer, eiseres, advocaat mr. J.W. Bitter, - tegen - [gedaagde],
wonende te [woonplaats], gedaagde, advocaat mr. E.B. van den Ouden.
Partijen worden hierna aangeduid als "[eiseres]" respectievelijk
"[gedaagde]".
1 Het verloop van het geding
De rechtbank heeft kennisgenomen van de volgende stukken:
- dagvaarding d.d. 6 september 2007 en de door [eiseres] overgelegde
producties;
- akte overlegging producties zijdens [eiseres] d.d. 28 november 2007;
- conclusie van antwoord, met producties;
- tussenvonnis van deze rechtbank d.d. 20 februari 2008, waarbij een
comparitie van partijen is gelast;
- proces-verbaal van de comparitie van partijen, gehouden op 8 mei
2008;
- de ter gelegenheid van de comparitie van partijen door [eiseres]
overgelegde producties en de door [gedaagde] overgelegde schriftelijke
verklaring van haarzelve;
- de stukken van het op 24 augustus 2007 ten verzoeke van [eiseres] en
ten laste van [gedaagde] gelegde conservatoire beslag op de onroerende
zaak, zijnde het appartementsrecht aan de [adres] te [woonplaats].
2 De vaststaande feiten
Als enerzijds gesteld en anderzijds erkend dan wel niet of onvoldoende
gemotiveerd weersproken, gelet ook op de in zoverre niet betwiste inhoud
van de in het geding gebrachte producties, staat tussen partijen - voor
zover van belang - het volgende vast:
2.1 [p[persoon1] (hierna: [persoon1]) is statutair directeur van [eiseres].
2.2 Op 17 november 2001 is door [persoon1] aan [gedaagde] en
[persoon2] (hierna: [persoon2]) een bedrag ad € 34.033,31 uitgeleend.
De op 17 november 2001 gemaakte afspraken zijn later - omstreeks
30 of 31 januari 2002 - schriftelijk vastgelegd in een ongedateerde
overeenkomst van geldlening.
2.3 Op 1 februari 2003 is tussen [eiseres] enerzijds en [persoon1]
anderzijds een overeenkomst gesloten waarbij [persoon1] de vordering
uit hoofde van geldlening op [gedaagde] en [persoon2] aan [eiseres]
heeft overgedragen. Ingevolge artikel 4 van deze overeenkomst verkreeg
[persoon1] volmacht van [eiseres] om op eigen naam, doch voor rekening
van [eiseres] de vordering op [gedaagde] en [persoon2] te incasseren.
2.4 Bij dagvaarding van 28 januari 2004 heeft [persoon1] [gedaagde]
en [persoon2] gedagvaard voor de rechtbank te Cartagena (Spanje) en
betaling gevorderd van een totaalbedrag van € 25.651,65, bestaande uit
een bedrag van € 24.904,51 aan restschuld en een bedrag van € 747,14
aan rente t/m december 2003.
2.5 Bij vonnis van 4 maart 2006 heeft de rechtbank te Cartagena
[gedaagde] en [persoon2] veroordeeld tot betaling van ruim € 24.000,-.
[gedaagde] en [persoon2] zijn van dit vonnis in beroep gegaan bij het
Provinciaal Gerechtshof van Murcia te Cartagena. Bij arrest van 31
oktober 2006 heeft dit hof [gedaagde] en [persoon2] veroordeeld om aan
[persoon1] te betalen een bedrag van € 21.787,15.
2.6 De procedure te Spanje had betrekking op hetzelfde feitencomplex en
was gegrond op dezelfde overeenkomst als thans in deze procedure aan
de orde is.
3 Het geschil
3.1 De vordering luidt om bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad [gedaagde]
te veroordelen om aan [eiseres] te voldoen een bedrag van € 29.908,29
vermeerderd met de contractuele rente over € 24.033,21, vanaf 31
augustus 2007 tot de dag der algehele voldoening en de kosten van de
procedure, de beslagkosten daaronder begrepen.
3.2 Tegen de achtergrond van de vaststaande feiten heeft [eiseres] aan
de vordering - verkort en zakelijk weergegeven - ten grondslag gelegd dat
de vordering uit hoofde van de geldleningsovereenkomst door [persoon1]
aan [eiseres] is gecedeerd, zodat [gedaagde] ter zake aan [eiseres] is
verschuldigd het nog openstaande bedrag van € 24.033,21 aan hoofdsom
en een bedrag van € 3.965,48 aan contractuele rente. Voorts maakt
[eiseres] aanspraak op buitengerechtelijke kosten ten bedrage van €
1.909,60.
3.3 [gedaagde] heeft gemotiveerd verweer gevoerd en geconcludeerd tot
afwijzing van de vordering, met veroordeling van [eiseres] in de kosten
van het geding.
Dit verweer zal - voor zover van belang - hierna onder 4 worden
weergegeven en besproken.
4 De beoordeling
4.1 Als meest verstrekkend verweer heeft [gedaagde] aangevoerd dat
door de rechter te Spanje reeds in twee instanties is geoordeeld over
hetzelfde geschil omtrent de geldlening tussen partijen en dat tegen het
in hoger beroep gewezen vonnis geen rechtsmiddel meer open staat,
hetgeen [eiseres] ter comparitie heeft bevestigd. De rechtbank begrijpt
dit verweer van [gedaagde] aldus dat zij aanvoert dat de uitspraak in
Spanje tussen partijen gezag van gewijsde heeft en het geschil niet
wederom ter berechting kan worden voorgelegd.
4.2 Vaststaat dat over de thans voorliggende overeenkomst van
geldlening als gesloten tussen [persoon1] en [gedaagde] reeds in twee
instanties is geoordeeld door de Spaanse rechter. [eiseres] was weliswaar
formeel geen partij bij de in Spanje gevoerde procedures, maar nu
[persoon1] de procedure in Spanje heeft gevoerd in eigen naam doch
voor rekening en risico van [eiseres], aan wie de hij de vordering had
overgedragen, zijn de belangen van [eiseres] en [persoon1] identiek
en onlosmakelijk met elkaar verbonden en is materieelrechtelijk gezien
sprake van ‘dezelfde partij’. Dit betekent dat de door [eiseres] bij
deze rechtbank ingestelde vordering moet worden aangemerkt als een
vordering tussen dezelfde partijen die berust op hetzelfde onderwerp
en die dezelfde oorzaak heeft als de vordering waarover in Spanje is
geoordeeld.
4.3 Ter beoordeling ligt vervolgens voor de vraag of de uitspraak van het
Gerechtshof van Murcia in Nederland kan worden erkend en zo ja, of aan
deze uitspraak inderdaad gezag van gewijsde toekomt.
4.4 De erkenning hier te lande van de uitspraak van de Spaanse rechter
wordt beheerst door het bepaalde in de Verordening (EG) nr. 44/2001 van
de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid,
de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken (hierna: EEX-Vo), nu het hier gaat om een beslissing in
de zin van artikel 32 EEX-Vo. Ingevolge artikel 33 lid 1 EEX-Vo dient de
beslissing van de Spaanse rechter zonder vorm van proces te worden
erkend, tenzij zich een van de in artikelen 34 en 35 EEX-Vo limitatief
opgesomde weigeringsgronden voor de erkenning voordoet. Dat daarvan
sprake is, is gesteld noch gebleken.
Daarbij geldt ingevolge artikel 36 EEX-Vo dat in geen geval mag worden
overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van de in Spanje gegeven
beslissing.
4.5 De vraag of aan een rechterlijke beslissing gezag van gewijsde
toekomt, dient te worden bepaald aan de hand van het recht van
de lidstaat waar de beslissing is gegeven, in het onderhavige geval
dus aan de hand van het Spaanse recht. Op grond van de "La Ley
de Enjuiciamiento Civil" (hierna: LEC) wordt een beslissing van een
Provinciaal Gerechtshof definitief na het onbenut laten van de termijnen
voor het (aankondigen van het) instellen van de daartegen openstaande
rechtsmiddelen (artikel 517 juncto de artikelen 470 lid 1 en 479 lid 1
respectievelijk de artikelen 471 lid 1 en 481 lid 1 LEC). Vaststaat dat
geen rechtsmiddel meer tegen de beslissing van het Gerechtshof open
staat. Dit betekent dat aan de in hoger beroep gegeven beslissing van
het Gerechtshof van Murcia d.d. 31 oktober 2006 ‘gezag van gewijsde’
toekomt, hetgeen met zich brengt dat de beslissing bindende kracht
heeft tussen partijen en dat deze rechtbank zich van een oordeel hierover
dient te onthouden. [eiseres] kan derhalve niet in haar vordering worden
ontvangen.
4.6 [eiseres] zal, als de in het ongelijk gestelde partij, worden
veroordeeld in de kosten van de procedure.
5 De beslissing
De rechtbank, verklaart [eiseres] niet-ontvankelijk in haar vorderingen;
veroordeelt [eiseres] in de proceskosten, tot aan deze uitspraak aan de
zijde van [gedaagde] bepaald op € 562,- aan vast recht, op nihil aan
overige verschotten en op € 1.158,- aan salaris voor de procureur;
verklaart dit vonnis voorzover het de veroordeling betreft uitvoerbaar bij
voorraad.