Instantie Gerechtshof Amsterdam 
Datum uitspraak 01-09-2015 
Datum publicatie 09-09-2015 
Zaaknummer 200.166.819/01 en200.166.819/ 02 
Rechtsgebieden Internationaal privaatrecht 
Personen- en familierecht 
Bijzondere kenmerken Hoger beroep 
Inhoudsindicatie 
Bevoegdheid Nederlandse rechter. Het hof is van oordeel dat de gewone 
verblijfplaats van de minderjarige ten tijde van het indienen van het inleidend 
verzoek in de Verenigde Staten was gelegen en daar ook nu nog ligt. Het hof 
laat in het midden of van een forumkeuzebeding of aanvaarding van 
bevoegdheid sprake is. Ingevolge artikel 12 lid 3 Brussel II-bis kan de 
nationale rechter op deze grondslag slechts bevoegdheid aanvaarden indien 
hij van oordeel is dat dit door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd. 
Daarvan is in het onderhavige geval geen sprake. 
Wetsverwijzingen Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering 358, geldigheid: 2015-09-09 
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering 5 en 8, geldigheid: 2015-09-09 
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
Uitspraak 
Afdeling civiel recht en belastingrecht 
Team III (familie- en jeugdrecht) 
Uitspraak: 1 september 2015 
Zaaknummer eerste aanleg: C/13/550463 / FA RK 13/70 50 (JJ SV) 
in de zaak met zaaknummer 200.166.819/01 in hoger b eroep van: 
[de vrouw] , 
wonende te [a] (Verenigde Staten), 
appellante in principaal hoger beroep, 
geïntimeerde in incidenteel hoger beroep, 
advocaat: mr. P.A.H. Tjong-A-Hung te Amsterdam, ECLI:NL:GHAMS:2015:3594 
GERECHTSHOF AMSTERDAM pagina 1 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
1.1. 
1.2. 
1.3. 
1.4. 
1.5. 
1.6. 
1.7. tegen 
[de man] , 
wonende te [b 1] , 
geïntimeerde in principaal hoger beroep, 
appellant in incidenteel hoger beroep, 
advocaat: mr. M.M. van Maanen te Amsterdam, 
en in de zaak met zaaknummer 200.166.819/02 van: 
[de man] , 
wonende te [b 1] , 
verzoeker, 
advocaat: mr. M.M. van Maanen te Amsterdam, 
tegen 
[de vrouw] , 
wonende te [a] (Verenigde Staten), 
verweerster, 
advocaat: mr. P.A.H. Tjong-A-Hung te Amsterdam. 
Partijen worden hierna respectievelijk de vrouw en de man genoemd. 
In de zaak met zaaknummer 200.166.819/01 is de vrou w op 20 maart 2015 in hoger beroep 
gekomen van de beschikkingen van 16 juli 2014 en 24  december 2014, beide van de rechtbank 
Amsterdam, en beide met kenmerk C/13/550463 / FA RK  13/7050 (JJ SV). 
De man heeft op 17 april 2015 een verweerschrift in gediend en heeft daarbij incidenteel hoger beroep 
ingesteld. 
In de zaak met zaaknummer 200.166.819/02 heeft hij verzocht een voorlopige voorziening te treffen 
totdat in hoger beroep een definitieve uitspraak is  gedaan. 
De vrouw heeft op 29 mei 2015 een verweerschrift in  het hoger beroep van de man ingediend. 
De man heeft op 10 juli 2015 en 21 juli 2015 nadere  stukken ingediend. 
De zaken zijn op 23 juli 2015 gelijktijdig ter tere chtzitting behandeld. 
Ter terechtzitting zijn verschenen: 
- de advocaat van de vrouw; 
- de man, bijgestaan door zijn advocaat; 1Het geding in hoger beroep pagina 2 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
1.8. 
2.1. 
2.2. 
2.3. 
2.4. 
2.5. 
3.1. 
3.2. - mevrouw S. Benjamin, vertegenwoordiger van de Raa d voor de Kinderbescherming, regio 
Amsterdam, locatie Amsterdam. 
De vrouw is, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet ver schenen. 
Partijen hebben tot eind 2012 een relatie gehad. Ui t die relatie is [naam minderjarige] ( [de 
minderjarige] ) geboren [in] 2010. De ouders oefene n gezamenlijk het gezag uit over hem. [de 
minderjarige] verblijft bij de vrouw. 
De man heeft de Nederlandse nationaliteit. De vrouw  heeft de Mexicaanse en Amerikaanse 
nationaliteit. [de minderjarige] heeft de Nederland se en Amerikaanse nationaliteit. 
Uit een eerder huwelijk van de man zijn geboren [ki nd a] en [kind b] . 
Partijen hebben op 13 november 2012 een zogenoemd ' Parenting plan' ondertekend, waarin partijen 
overeenstemming hebben bereikt over het gezag over [de minderjarige] , de hoofdverblijfplaats van 
hem, de zorg-, informatie- en consultatieregeling, de kosten van de medische verzekering en de 
kosten van de zorgregeling. 
Artikel 15 van voornoemd Parenting plan luidt als v olgt: 
“The parents will evaluate the operation of the agr eements in this parenting plan annually together. 
They declare it to be their intention to first cons ult one another if either party wishes to amend a p art 
of this plan. An amendment by mutual agreement of t he parties (whether or not after mediation by a 
third party) is preferable to a judgment by the cou rt. Disputes which cannot be brought to a solution 
can be brought before the Dutch courts en the resul ting decision shall be binding on both parties.” 
De vrouw woont thans met [de minderjarige] in [a] ,  Verenigde Staten. 
Omgang tussen de man en [de minderjarige] heeft in november 2013 voor het laatst plaatsgevonden. 
Tussen de man en [de minderjarige] vindt contact pl aats via Skype. 
Bij de bestreden beschikking van 16 juli 2014 heeft  de rechtbank zich bevoegd verklaard van het 
verzoek kennis te nemen en is de zaak voor het over ige aangehouden. 
Bij de bestreden beschikking van 24 december 2014 i s: 
- afgewezen het verzoek van de man de hoofdverblijf plaats van [de minderjarige] bij hem te bepalen; 
- met dienovereenkomstige wijziging van het door pa rtijen op 13 november 2012 overeengekomen 
Parenting plan, bepaald dat de man [de minderjarige ] in het kader van de zorgregeling tweemaal per 
jaar bij zich heeft gedurende twee weken of - in on derling overleg overeen te komen - gedurende een 
langere periode, in Nederland, waarbij het de man i s toegestaan zich met [de minderjarige] ook buiten 
Nederland te begeven, alsmede, voor een kortere of langere periode in het land waar [de 
minderjarige] verblijft, in onderling overleg met d e vrouw te bepalen, waarbij omgang in beginsel 
vanuit de woning van de vrouw plaatsvindt, tenzij p artijen onderling anders hebben afgesproken, 
met inachtneming van hetgeen hieronder wordt vermel d. 
- Voorafgaand aan voornoemde periodes van omgang, d ient de eerste vier keer een zogenoemde 
overgangsperiode van maximaal drie dagen in acht te  worden genomen, waarbij [de minderjarige] een 
beperkt maar oplopend aantal uren per dag bij de ma n is, in afwezigheid van de vrouw. 2De feiten 
3Het geschil in hoger beroep pagina 3 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
3.3. 
3.4. 
3.5. - [de minderjarige] zal tot hij 12 jaar oud is niet  onbegeleid mogen reizen. Indien de vrouw [de 
minderjarige] bij de reis begeleidt, dient zij haar  eigen reiskosten te betalen. Indien de vrouw [de 
minderjarige] niet wil, dan wel kan begeleiden, hee ft de man het recht om [de minderjarige] te komen 
ophalen. 
- De data van voornoemde perioden van omgang dienen  in onderling overleg tussen partijen te 
worden vastgesteld, met dien verstande dat een van de twee jaarlijkse periodes van twee weken per 
jaar in de kerstvakantie dient te vallen, waarbij [ de minderjarige] het ene jaar tijdens de kerstdagen  
bij de man verblijft, waarbij hij het eerste weeken d van de schoolvakantie in Nederland aankomt en op 
30 december weer terugvliegt, en het andere jaar ti jdens Oud en Nieuw bij de man verblijft, waarbij 
hij op 27 december in Nederland aankomt en op 9 jan uari weer terug vliegt. 
- Partijen zullen uiterlijk 7 maanden van te voren via e-mail overleggen over een bezoek en uiterlijk 
zes maanden voor het bezoek de periode per e-mail v astleggen. 
- Voornoemde bezoekregeling geldt ongeacht de vraag  of er andere kinderen en/of een andere partner 
bij de man aanwezig zijn. 
- Na verblijf bij de man, dient [de minderjarige] t erug te keren naar de vrouw. 
Voorts is bepaald dat: 
- de man onbelemmerd contact mag hebben met [de min derjarige] via Skype, maar in ieder geval 
eenmaal per week tussen 19.30 uur en 20.30 uur Nede rlandse tijd op een zondag-, maandag-, 
dinsdag- of woensdagavond; 
- de vrouw in de periode dat [de minderjarige] bij de man is het paspoort van [de minderjarige] aan 
de man zal verstrekken en dat de man het paspoort b ij de overdracht van [de minderjarige] aan de 
vrouw zal teruggeven; 
- de vrouw de man eenmaal per maand schriftelijk di ent te informeren over alle zich op dat moment 
voordoende gewichtige aangelegenheden ten aanzien v an [de minderjarige] die zijn gezondheid, dan 
wel de schoolgang - waaronder de schoolprestaties -  betreffen, en dat de vrouw aan de man bij die 
gelegenheid tevens tenminste één recente foto en zo  mogelijk een of meer tekeningen, dan wel 
andere knutselwerken van [de minderjarige] toezendt ; 
- de vrouw de man direct dient te consulteren indie n op zeer korte termijn gezagsbeslissingen moeten 
worden genomen; 
- de vrouw een dwangsom van € 500,- met een maximum  van € 25.000,- verbeurt voor iedere keer 
dat zij in gebreke blijft om medewerking te verlene n aan voornoemde omgangsregeling en aan de 
bepaling inzake de afgifte van het paspoort van [de  minderjarige] . 
In de zaak met zaaknummer 200.166.819/01 verzoekt d e vrouw, met vernietiging van de bestreden 
beschikkingen: 
- primair de Nederlandse rechter onbevoegd te verklar en, althans de man niet-ontvankelijk te 
verklaren in zijn verzoeken; 
- subsidiair na een onderzoek door de Raad, althans b enoeming van een onafhankelijke deskundige, 
althans na zorgvuldige beoordeling van de visies va n de deskundigen van partijen, een zodanige 
regeling in het belang van [de minderjarige] vast t e stellen als het hof juist zal achten, met 
terzijdestelling van een dwangsom. 
De man verzoekt de vrouw niet-ontvankelijk te verkl aren in haar hoger beroep, althans het door haar 
verzochte af te wijzen. In incidenteel hoger beroep  verzoekt hij, met vernietiging van de bestreden 
beschikking van 24 december 2014 in zoverre, 
- primair het hoofdverblijf van [de minderjarige] bij  hem te bepalen en een zodanige zorgregeling 
tussen [de minderjarige] en de vrouw vast te stelle n als het hof juist zal achten; 
- subsidiair een zorg-, informatie- en consultatiereg eling tussen de man en [de minderjarige] te 
bepalen, zoals in zijn verzoekschrift gespecificeer d. 
In de zaak met zaaknummer 200.166.819/02 verzoekt d e man een voorlopige voorziening met 
betrekking tot de zorgregeling tussen hem en [de mi nderjarige] te bepalen, zoals in zijn verzoekschrif t 
gespecificeerd. pagina 4 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
3.6. 
5.1. 
5.2. De vrouw verzoekt, naar het hof begrijpt in beide z aken: 
- primair het door de man verzochte af te wijzen en d e huidige verblijfplaats van [de minderjarige] te 
handhaven en een zorgregeling eerst na onderzoek do or de Raad of door een door het hof te 
benoemen deskundige vast te stellen; 
- subsidiair, na een onderzoek door de Raad, althans benoeming van een onafhankelijk deskundige, 
althans na zorgvuldige beoordeling van de visies va n de deskundigen van partijen, een zodanige 
regeling in het belang van [de minderjarige] vast t e stellen als het hof juist zal achten, met 
terzijdestelling van een dwangsom. 
Bij de bestreden beschikking van 16 juli 2014 heeft  de rechtbank zich bevoegd verklaard van het verzoe k 
van de man kennis te nemen. De rechtbank heeft dit oordeel in het dictum van die beschikking 
opgenomen. Volgens de man is daardoor in zoverre sp rake van een eindbeschikking, waarvan de vrouw 
niet tijdig in hoger beroep is gekomen, op grond wa arvan zij niet-ontvankelijk dient te worden verklaa rd 
voor zover het hoger beroep zich richt tegen de bes chikking van 16 juli 2014. 
Zoals het hof ter zitting in hoger beroep reeds hee ft medegedeeld, is het hof van oordeel dat de vrouw  
ontvankelijk is in haar hoger beroep tegen die besc hikking. Het betreft hier een beschikking van 
preparatoire aard. Het dictum van die beschikking h oudt niet een beslissing in die ten opzichte van (e en 
van) de betrokken partijen is aan te merken als een  beslissing waarmee aan het geding omtrent enig dee l 
van het verzochte een einde wordt gemaakt. Dit bren gt met zich dat sprake is van een tussenbeschikking  
waartegen de vrouw, overeenkomstig het bepaalde in artikel 358 lid 4 Wetboek van Burgerlijke 
Rechtsvordering (Rv), slechts gelijktijdig met de e indbeschikking van 24 december 2014 hoger beroep ko n 
instellen. 
De rechtbank heeft overwogen dat de zaak zodanig is  verbonden met de Nederlandse rechtssfeer, dat 
zij ingevolge het bepaalde in artikel 5 Rv in staat  is in het belang van [de minderjarige] een besliss ing 
te nemen. De rechtbank heeft daarbij acht geslagen op het feit dat de man die mede met het gezag 
over [de minderjarige] is belast, en [kind a] en [k ind b] in Nederland wonen, dat dezen en [de 
minderjarige] de Nederlandse nationaliteit hebben e n dat uit een e-mailbericht van de vrouw van 21 
april 2013 blijkt dat de vrouw niet uitsluit dat zi j naar Nederland terugkeert. 
In haar eerste grief heeft de vrouw deze conclusie - kort gezegd - bestreden. De man heeft het 
oordeel van de rechtbank onderschreven. 
Het hof overweegt als volgt. 
Op grond van het bepaalde in artikel 8 lid 1 en lid  2 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van 27 
november 2003 (hierna: Brussel II-bis) is ter zake de ouderlijke verantwoordelijkheid bevoegd het 
gerecht van de lidstaat op het grondgebied waarvan het kind zijn gewone verblijfplaats heeft op het 
tijdstip dat de zaak bij het gerecht aanhangig word t gemaakt, behoudens het bepaalde in artikelen 9, 
10 en 12 Brussel II-bis. Onder het begrip ouderlijk e verantwoordelijkheid valt op grond van artikel 1 
lid 1 aanhef en onder b in verbinding met artikel 1  lid 2 aanhef en onder a Brussel II-bis (mede) het 
gezagsrecht en het omgangsrecht. 
Het begrip ‘gewone verblijfplaats’ dient volgens va ste rechtspraak van het Hof van Justitie van de 
Europese Unie te aldus te worden uitgelegd dat deze  verblijfplaats de plaats is die een zekere 
integratie van het kind in een sociale en familiale  omgeving tot uitdrukking brengt. De rechter dient bij 
het invullen van het begrip “gewone verblijfplaats”  rekening te houden met alle feitelijke 4Ontvankelijkheid van het hoger beroep tegen de besc hikking van 16 juli 2014 
5Bevoegdheid in de beide zaken pagina 5 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
5.3. 
5.4. 
5.5. omstandigheden van de concrete situatie. Daartoe mo et onder meer rekening worden gehouden met 
de duur, de regelmatigheid, de omstandigheden en de  redenen van het verblijf op het grondgebied 
van een lidstaat en van de verhuizing van het gezin  naar die staat, de nationaliteit van het kind, de 
plaats waar en de omstandigheden waaronder het naar  school gaat, de talenkennis en de familiale en 
sociale banden van het kind in die staat. De bedoel ing van de met het gezag belaste ouder om zich 
met het kind in een andere staat te vestigen, waara an uiting is gegeven door bepaalde tastbare 
handelingen (zoals de koop of de huur van een wonin g in de staat van ontvangst), kan een aanwijzing 
zijn dat de gewone verblijfplaats is gewijzigd. Voo r de verplaatsing van de gewone verblijfplaats geld t 
vooral de wens van de betrokkene om het permanente of gewone centrum van zijn belangen te 
vestigen in de staat van ontvangst, met de bedoelin g daaraan een vast karakter te verlenen. De duur 
van het verblijf kan bij de beoordeling van de best endigheid van de verblijfplaats dus slechts een 
aanwijzing vormen. Bovendien kan de leeftijd van he t kind van bijzonder belang zijn. Doorgaans is de 
omgeving van een jong kind in wezen een familiale o mgeving. Voor deze omgeving is of zijn bepalend 
de persoon of personen bij wie het kind woont, die daadwerkelijk gezag over hem uitoefenen en voor 
hem zorgen (vgl. Hof van Justitie van de Europese G emeenschappen, 2 april 2009, zaak C-523/07, 
ECLI:EU: C:2009:225 en Hof van Justitie van de Euro pese Unie, 22 december 2010, zaak 
C497/10PPU, ECLI:EU:C:2010:829). 
In het Parenting plan, zoals vermeld onder 2.2, zij n partijen een 'Contact Arrangement' 
overeengekomen. Uit de tekst blijkt dat die regelin g zich uitstrekt over een lange periode en geënt is  
op een verblijf van [de minderjarige] in de Verenig de Staten. Het hof leidt daaruit af, dat partijen b ij 
het opstellen van die overeenkomst voor ogen hebben  gehad dat de vrouw en [de minderjarige] zich 
in de Verenigde Staten zouden vestigen. Dat dit de bedoeling was heeft de man ter zitting in hoger 
beroep beaamd. De vrouw heeft aan die intentie ook gevolg gegeven door vrijwel direct na het 
ondertekenen van de overeenkomst met [de minderjari ge] naar de Verenigde Staten te vertrekken. 
Gedurende de eerste maanden hebben de vrouw en [de minderjarige] bij familie in [b 2] […] , 
Verenigde Staten) verbleven, waarna de vrouw in maa rt 2013 met [de minderjarige] is ingetrokken bij 
haar ouders in [a] . Omstreeks 21 september 2013 he eft de vrouw zich voor haar werk in Peru 
gevestigd. [de minderjarige] is aanvankelijk bij de  ouders van de vrouw in [a] blijven wonen en is 
medio februari 2014 naar Peru verhuisd. In januari 2015 is [de minderjarige] weer ingetrokken bij zijn  
grootouders in [a] , waarna de vrouw zich in april 2015 bij hen heeft gevoegd. 
Op grond van het bovenstaande is het hof van oordee l dat de gewone verblijfplaats van [de 
minderjarige] ten tijde van het indienen van het in leidend verzoek, in september 2013, in de 
Verenigde Staten, c.q. de staat [a] , was gelegen. Het was de intentie van de moeder om zich met [de 
minderjarige] in de Verenigde Staten te vestigen en  aannemelijk is dat in september 2013 sprake was 
van een bestendig verblijf van [de minderjarige] in  [a] binnen een hecht netwerk van familie en 
vrienden. Dit brengt mee dat op grond van artikel 8  lid 1 Brussel II-bis de Nederlandse rechter geen 
bevoegdheid toekomt. De omstandigheden dat [de mind erjarige] in september 2013 nog stond 
ingeschreven in de Gemeentelijke Basisadministratie  van Amsterdam en dat de vrouw in Nederland na 
haar vertrek naar de Verenigde Staten nog uitstel h ad gevraagd voor het afleggen van een 
inburgeringstest leiden niet tot een ander oordeel.
De man is van mening dat de Nederlandse rechter ook  op grond van het bepaalde in artikel 12 lid 3 
Brussel II-bis bevoegd is. Hij wijst daartoe op art ikel 15 van het Parenting plan, dat volgens hem een  
forumkeuze voor de Nederlandse rechter behelst. Op grond daarvan betoogt hij dat partijen de 
bevoegdheid van de Nederlandse rechter op het tijds tip waarop de zaak aanhangig is gemaakt 
ondubbelzinnig hadden aanvaard. De vrouw betwist da t van een forumkeuzebeding of aanvaarding 
van bevoegdheid sprake is. Wat daar van zij, ingevo lge artikel 12 lid 3 Brussel II-bis kan de national e 
rechter op deze grondslag slechts bevoegdheid aanva arden indien hij van oordeel is dat dit door het 
belang van het kind wordt gerechtvaardigd. Mede gel et op hetgeen hierna onder 5.6 nog wordt 
overwogen, is het hof van oordeel dat dat niet het geval is, nu de Nederlandse rechter, in vergelijkin g 
met zijn ambtgenoot in [a] , onvoldoende in staat i s [de minderjarige] ’ belangen te beoordelen. 
Nu in het voorgaande is vastgesteld dat [de minderj arige] ten tijde van de indiening van het inleidend  
verzoek zijn gewone verblijfplaats in de Verenigde Staten had, welk land geen lidstaat van de EU is en  
evenmin het Haags Kinderbeschermingsverdrag 1996 he eft geratificeerd, moet de vraag of de pagina 6 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
5.6. 
5.7. 
5.8. 
5.9. Nederlandse rechter rechtsmacht heeft, voorts worde n beoordeeld aan de hand van het bepaalde in de 
eerste afdeling van het Wetboek van Burgerlijke Rec htsvordering (Rv). 
Ingevolge artikel 5 Rv heeft de Nederlandse rechter , onverminderd het bepaalde in artikel 1 Rv, in 
zaken betreffende ouderlijke verantwoordelijkheid g een rechtsmacht indien het kind zijn gewone 
verblijfplaats niet in Nederland heeft, tenzij hij zich in een uitzonderlijk geval, wegens de 
verbondenheid van de zaak met de rechtssfeer van Ne derland, in staat acht het belang van het kind 
naar behoren te beoordelen. Op grond van de uitzond ering in deze bepaling heeft de rechtbank zich 
bevoegd geacht van de verzoeken van de man kennis t e nemen. Bij de beoordeling of zich zo’n 
uitzonderlijk geval voordoet, is uitgangspunt dat d e rechter van de gewone verblijfplaats van het kind  
het meest geschikte forum biedt om het belang van h et kind te beoordelen. Uit de stukken is gebleken 
dat [de minderjarige] Nederland in november 2012 he eft verlaten en dat hij, behoudens een verblijf in 
Peru in 2014, sindsdien steeds in de Verenigde Stat en heeft gewoond, waarvan de meeste tijd in [a] . 
[de minderjarige] heeft mede de Amerikaanse nationa liteit. Hij gaat in [a] naar een kinderdagverblijf/  
kleuterschool. Hij verblijft daar binnen een hecht netwerk van familie en vrienden. Wat er zij van de 
vraag of uit het e-mailbericht van de vrouw van 21 april 2013 blijkt dat zij niet uitsluit dat zij naa r 
Nederland terugkeert, gesteld noch gebleken is dat zij voornemens is zich in de nabije toekomst met 
[de minderjarige] weer hier te vestigen. Onder die omstandigheden is het hof, anders dan de 
rechtbank, van oordeel dat de verzoeken van de man onvoldoende met de Nederlandse rechtssfeer 
verbonden zijn. Dat de man, [kind a] en [kind b] al len Nederlanders zijn en in Nederland wonen, 
alsmede dat [de minderjarige] ook de Nederlandse na tionaliteit heeft is in het onderhavige geval te 
zeer van ondergeschikte betekenis. In vergelijking met zijn ambtgenoot in [a] is de Nederlandse 
rechter onvoldoende in staat het belang van [de min derjarige] naar behoren te beoordelen. 
Resteert nog de vraag of artikel 15 van het Parenti ng plan een overeenkomst in de zin van artikel 8 
Rv inhoudt, te weten een forumkeuze voor de Nederla ndse rechter. Zoals hiervoor is overwogen, 
verschillen partijen van mening over de betekenis v an deze bepaling uit hun Parenting plan. Die 
betekenis, alsmede de vraag of het hier een rechtsb etrekking betreft waarover partijen vrijelijk kunne n 
beschikken zoals artikel 8 Rv vereist, kunnen echte r in het midden blijven. Het hiervoor onder 5.6 
overwogene met betrekking tot de mogelijkheden tot beoordeling van het belang van [de 
minderjarige] voert het hof namelijk tot de conclus ie dat een redelijk belang voor de kennisneming 
van het geschil tussen partijen door de Nederlandse  rechter, als bedoeld in artikel 8 Rv, ontbreekt. 
Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, is het hof van oordeel dat de Nederlandse rechter 
onbevoegd is ter zake van de verzoeken van de man, zowel in de hoofdzaak als in het kader van de 
verzochte voorlopige voorzieningen. Dit leidt ertoe  dat de bestreden beschikkingen zullen worden 
vernietigd en dat het hof niet toekomt aan een inho udelijke beoordeling van de verzoeken van de 
man. Dit laat onverlet dat partijen in het door hen  opgestelde Parenting plan een zorgregeling zijn 
overeengekomen en dat zij beiden gehouden zijn die regeling na te leven. 
Dit leidt tot de volgende beslissing. 
Het hof: 
in de zaak met zaaknummer 200.166.819/01: 
vernietigt de bestreden beschikkingen van 16 juli 2 014 en 24 december 2014; 6Beslissing pagina 7 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594
in de zaken met zaaknummers 200.166.819/01 en 200.1 66.819/02: 
verklaart de Nederlandse rechter onbevoegd van de v erzoeken van de man kennis te nemen. 
Deze beschikking is gegeven door mrs. A.V.T. de Bie , G.B.C.M. van der Reep en J.F.A.M. Graafland- 
Verhaegen in tegenwoordigheid van mr. B.J. Voerman als griffier, en in het openbaar uitgesproken op 1 
september 2015. pagina 8 van 8 Rechtspraak.nl -Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3594