ID 1992-420
NIPR 1992 420
INST Hof Amsterdam
DD 1992/07/16
ROL rolno. 550/92 SKG
FEIT
De Italiaanse vennootschap M. (principaal appellante, incidenteel
geïntimeerde) heeft in 1984 een mondelinge overeenkomst gesloten met
de Nederlandse vennootschap W. (principaal geïntimeerde, incidenteel
appellante) tot de wederverkoop door W. van door M. gefabriceerde
douchecabines in geheel Europa, behoudens in Italië en Frankrijk, waar M.
zijn verkoop zelf concentreert.
Bij brief van begin januari 1992 heeft M. aan W. medegedeeld dat zij niet
bereid is verder douchecabines aan haar te leveren, zolang de - door W.
erkende - openstaande facturen niet zijn betaald. Bij brief van 20 januari
1992 heeft de Italiaanse advocaat van M. een zelfde mededeling aan W.
gedaan en W. daarbij een termijn van 8 dagen gegeven om alsnog te
voldoen. Eind januari 1992 is correspondentie en een bespreking gevoerd
tot oplossing van de tussen partijen gerezen geschillen, maar zonder
resultaat.
M. heeft op 12 maart 1992 bij de Rb. te Padua (Italië) een
bodemprocedure jegens W. aanhangig gemaakt, waarin zij betaling van
de openstaande facturen vordert alsmede een verklaring voor recht
dat er nooit sprake is geweest van een exclusiviteitsovereenkomst
tussen haar en W.. Met toestemming van de Italiaanse rechter heeft M.
derdenbeslagen gelegd onder Deense, Zweedse en Oostenrijkse afnemers
van W. ten laste van W., welke beschikking inmiddels door de Deense
rechter is erkend. In Nederland heeft M. met verlof van Pres.Rb. Utrecht
op 2 en 3 april 1992 conservatoire beslagen gelegd ten laste van W.. W.
heeft intussen van haar kant twee kort gedingen aanhangig gemaakt
voor Pres.Rb. Utrecht, respectievelijk tegen M. bij dagvaarding van 17
maart 1992 (KG 044.21.223/92) en tegen de Nederlandse vennootschap
De Boo bij dagvaarding van 27 maart 1992 (KG 04.21.224/92). De
Boo was de eerste grote afnemer van W. voor M.-produkten. Sinds
De Boo echter begin 1992 in contact kwam met vertegenwoordigers
van M. die haar te kennen gaven dat met W. nooit een exclusieve
distributieovereenkomst heeft bestaan, heeft De Boo enige orders
rechtstreeks bij M. geplaatst. In het kort geding tegen M. stelt W. onder
meer dat tussen haar en M. een exclusieve wederverkoopovereenkomst
bestaat; dat M. deze overeenkomst niet meer nakomt en beneden de
huidige marktprijs rechtstreeks levert aan haar nieuwe wederverkoper
De Boo, waardoor zij, W., schade lijdt; dat de beslagen ten onrechte
zijn gelegd. Op grond hiervan vordert W. bevel aan M. tot nakoming
van haar verplichtingen uit genoemde overeenkomst en verbod aan M.
tot verkoop van douchecabines aan De Boo, alsmede opheffing van de
gelegde beslagen in en buiten Nederland c.q. M. daartoe te gelasten. M.,
stellende dat W. in gebreke is gebleven aan haar betalingsverplichting te
voldoen, waardoor M. in financiële problemen dreigt te komen, vordert
voorwaardelijk in reconventie betaling van ƒ (...) als voorschot.
In het kort geding tegen De Boo stelt W., dat De Boo onrechtmatig
jegens haar handelt door het exclusieve karakter van de tussen M. en
W. bestaande overeenkomst te negeren en derhalve te profiteren van de
wanprestatie van M. jegens W.. Op grond hiervan vordert zij een verbod
aan De Boo om de produkten van M. te wederverkopen aan afnemers
in Nederland totdat de overeenkomst tussen W. en M. rechtsgeldig zal
zijn beëindigd. De Pres.Rb. Utrecht heeft in het geding tegen M. zowel de
conventionele als de reconventionele vorderingen voor een belangrijk deel
toegewezen en in het geding tegen De Boo de vordering afgewezen. M.
gaat in hoger beroep; W. tekent incidenteel hoger beroep aan. In de zaak
tegen De Boo wordt geen appel ingesteld.
OVERW
Pres.Rb. Utrecht
"In het kort geding met nr. 04.21.223/92.
In conventie.
4.1. De Pres.Rb. Utrecht is bevoegd tot kennisneming van de vordering
tegen M.. Deze bevoegdheid berust op het EEG Bevoegdheids- en
Executieverdrag 1968 (hierna te noemen: EEX), dat hier van toepassing
is nu het zowel in Nederland als in Italië in werking is getreden en de
onderhavige zaak onder het toepassingsbereik van art. 1 EEX valt.
Blijkens de dagvaarding berust de vordering op de stelling dat M. op
onrechtmatige wijze een einde heeft gemaakt aan de tussen partijen
geldende (duur)overeenkomst waarbij M. aan W. het exclusieve recht
heeft verleend in geheel Europa, met uitzondering van Italië en Frankrijk,
door haar, M., gefabriceerde douchecabines te wederverkopen. Aldus
heeft W. aan haar vordering ten grondslag gelegd dat M. te kort is
geschoten in de nakoming van de (voornaamste) verbintenis die voor
haar uit bedoelde overeenkomst voortvloeide, t.w. de verbintenis om W.
in staat te stellen met uitsluiting van anderen haar produkten onder meer
h.t.l. te verhandelen. Nu de bevoegdheid van de rechter dient te worden
beoordeeld naar de grondslag van de vordering, leidt art. 5, aanhef
en onder 1, EEX tot de bevoegdheid van de rechter, i.c. de Pres.Rb. te
Utrecht. Van belang is hierbij (i) dat naar Nederlands internationaal
privaatrecht een rechtsverhouding als die welke door W. is gesteld,
wordt beheerst door Nederlands recht, nu zij zulke nauwe banden met
de Nederlandse rechtssfeer heeft en partijen geen andere rechtskeuze
hebben gemaakt, en (ii) dat de vestigingsplaats van W., zijnde Woerden,
dat gelegen is in het arrondissement Utrecht, kan worden aangemerkt
als de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt, is
uitgevoerd en moet worden uitgevoerd.
4.2. M. heeft de bevoegdheid van de Pres.Rb. Utrecht betwist, doch
dit verweer dient te worden verworpen. Het Weens Koopverdrag, dat
zowel in Nederland als in Italië geldt, is hier niet van toepassing, daar
het geen regels inhoudt m.b.t. de exclusieve wederverkopen, waarop W.
haar vordering baseert. Ook art. 21 EEX leidt niet tot onbevoegdheid van
de rechter te Utrecht. Weliswaar is de (...) vermelde bodemprocedure
voor de rechter te Padua eerder aanhangig gemaakt dan dit kort geding,
maar de verwijzingsregel van art. 21 is slechts van toepassing op
vorderingen die 'hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak
berusten'. Aan deze voorwaarde is in elk geval niet voldaan voor zover
de te Padua aanhangige vordering strekt tot nakoming van bepaalde
koopovereenkomsten tussen partijen; in het onderhavig kort geding gaat
het om de (door W. gestelde) 'kaderovereenkomst' waarbij aan haar,
W., exclusiviteit is verleend, en dit onderwerp verschilt wezenlijk van
dat van het zojuist bedoelde deel van de in Italië aanhangige vordering.
T.a.v. de aldaar tevens gevorderde verklaring voor recht dat er geen
exclusiviteitsovereenkomst is (geweest), ligt dit mogelijk anders, maar
uit art. 24 EEX volgt dat de regel van art. 21 geen toepassing vindt
indien overeenkomstig de wetgeving van een der lidstaten voorlopige
maatregelen worden aangevraagd bij de rechterlijke autoriteiten van
die staat. De aard van het onderhavige, in de Nederlandse wetgeving
voorziene, kort geding verdraagt zich niet met een verwijzing naar de
rechter te Padua, noch met aanhouding van de zaak totdat die rechter
heeft beslist over (zijn bevoegdheid m.b.t.) de daar gevorderde verklaring
voor recht.
4.3. Voor de beoordeling van de zaak zelf dient allereerst een onderzoek
te worden ingesteld naar de aard van de rechtsverhouding tussen
partijen. In de vaststaande feiten ligt besloten - en tussen partijen is
ook niet werkelijk in geschil -dat er sinds 1984 een vaste relatie heeft
bestaan, op grond waarvan W. als wederverkoper voor M. optrad in alle
landen van Europa behalve Italië en Frankrijk. Het geschil van partijen
spitst zich nu toe op de vraag of W. op grond van deze 'overkoepelende'
relatie aanspraak heeft op exclusiviteit t.a.v. de wederverkopen in het hier
bedoelde deel van Europa. W. beantwoordt deze vraag bevestigend. M.
bepleit het tegendeel.
4.4. Voorshands moet worden geoordeeld dat het gelijk op dit punt aan
de zijde van W. is. Ofschoon exclusiviteit kennelijk niet uitdrukkelijk is
overeengekomen, was de relatie tussen partijen zodanig - en is zij in elk
geval geleidelijk aan zodanig geworden - dat uit de eisen van redelijkheid
en billijkheid voortvloeide dat het M. niet meer vrijstond haar produkten
in het hier bedoelde deel van Europa te doen verkopen buiten W. om.
Deze voorlopige conclusie berust in het bijzonder op de volgende feiten,
tezamen en in onderling verband bezien:
- de duur van de relatie, tijdens welke M. voor dit deel van Europa de
facto nooit aan een ander dan W. heeft geleverd;
- de aanzienlijke inspanningen en investeringen die W. zich, uiteraard
mede in haar eigen belang, heeft getroost om de verkoop van de
produkten van M. op dit deel van de Europese markt te bevorderen,
in welk verband zij onder meer heeft gezorgd voor een netwerk van
(sub)importeurs in andere landen;
- het feit dat W. met goedvinden van M. de douchecabines van
laatstgenoemde onder eigen naam op de markt bracht;
- de vaste praktijk waarbij M., indien zij rechtstreeks werd benaderd door
een potentiële klant uit enig Europees land buiten Italië en Frankrijk,
de betrokkene steeds verwees naar W., via welke vennootschap dan
bestellingen konden worden geplaatst, en
- de inhoud van voorlichtingsmateriaal van M. zelf waarop de naam van
W. (...) was vermeld, kennelijk als haar wederverkoper in Nederland
en de bedoelde andere Europese landen. M. mocht er van haar kant op
rekenen dat W. op adequate wijze voor de wederverkoop zorgde; zij
heeft overigens niet gesteld dat W. aan deze uit de rechtsverhouding van
partijen voortvloeiende verplichting niet heeft voldaan.
4.5. De argumenten die M. voor het door haar bepleite standpunt heeft
aangevoerd, worden verworpen. Het moge waar zijn dat exclusieve
wederverkoopovereenkomsten veelal, of zelfs in de regel, mede
verplichtingen voor de wederverkoper inhouden t.a.v. bijvoorbeeld een
minimumomzet, dit betekent niet dat uit het ontbreken van een dergelijke
expliciete verplichting voor W. dient te worden afgeleid dat op M. rechtens
niet de verplichting rustte om voor de afzet op het hier bedoelde deel
van de Europese markt uitsluitend aan W. te leveren. Overigens geldt
ook hier dat M. niet heeft gesteld dat (...) de door W. behaalde omzet
niet aan in redelijkheid te stellen eisen voldeed. M. heeft voorts betoogd
dat een exclusiviteitsovereenkomst gewoonlijk ook exclusiviteit in de
andere richting inhoudt, in deze zin dat de wederverkoper zich verplicht
geen concurrerende produkten te verkopen. Ook deze stelling echter, wat
hiervan verder ook zij, is hier niet van belang, nu W. onweersproken heeft
gesteld dat zij tot het moment waarop M. de relatie heeft verbroken geen
andere douchecabines dan die van M. verkocht.
Ook uit de inhoud van de (...) brief van de toenmalige raadsman van
W. kan niet worden afgeleid dat W. geen exclusieve rechten had. Het
desbetreffende voorstel van die raadsman om, gegeven de inmiddels
gerezen moeilijkheden, vast te leggen dat W. gedurende een jaar
exclusieve rechten h.t.l. had, is niet onverenigbaar met het standpunt dat
er rechtens al exclusiviteit gold.
4.6. Aantekening verdient nog dat M. zich niet heeft beroepen op
strijdigheid van de door W. gestelde – en in dit vonnis voorshands
aangenomen – exclusieve wederverkoopovereenkomst met het
kartelverbod van art. 85 lid 1 EEG Verdrag. Als al aangenomen moet
worden dat de rechter deze verbodsbepaling, die directe werking heeft
en door belanghebbenden ook voor de nationale rechter kan worden
ingeroepen, ambtshalve dient toe te passen, is daarvoor in dit geding
geen plaats, nu zodanige toepassing mede afhangt van (een nader
onderzoek naar) feiten en omstandigheden die niet zijn aangevoerd.
4.7. Een overeenkomst als hier wordt aangenomen is opzegbaar. Bij de
opzegging door de fabrikant tegen de wil van de wederverkoper moet
een redelijke termijn - waarvan de duur afhangt van de omstandigheden
van het geval - in acht worden genomen, tenzij er een dringende (of
gewichtige) reden voor de opzegging is gegeven. In de onderhavige
relatie is de opzegging geschied met vrijwel onmiddellijke ingang. Dit
was dus onrechtmatig, tenzij geoordeeld zou moeten worden dat de
door M. opgegeven grond voor de beëindiging van de relatie t.w. het
betalingsgedrag van W., een voldoende grond voor de beëindiging met
onmiddellijke ingang opleverde.
4.8. Dat dit laatste geval zich hier voordeed is door M. in dit kort geding
echter niet aannemelijk gemaakt. (...)
Wel rijst nog de - ter zitting ook aan de orde gestelde - vraag waarom W.
dit openstaande bedrag niet terstond na 10 januari 1992 heeft voldaan,
toen het haar duidelijk was geworden dat M. in de betalingsachterstand
een ernstig obstakel zag voor de voortzetting van de voor haar, W., zo
belangrijke relatie. W. heeft dienaangaande gesteld dat zij in de periode
na 10 januari 1992 haar bereidheid om het verschuldigde te voldoen
afhankelijk heeft gesteld van zekere - door M. niet gegeven - garanties
betreffende het voortduren van de exclusieve relatie tussen partijen. Deze
voorwaarde moet in de gegeven omstandigheden als voorshands niet
onredelijk worden aangemerkt, gelet op (i) het feit dat M. inderdaad al
aanstonds de voortzetting van die relatie tot inzet van het debat maakte,
en (ii) de (in dit kort geding aannemelijk geachte) werkelijke aard van de
rechtsverhouding van partijen. Bij dit alles moet voorts rekening worden
gehouden met het, ook voor M. kenbare, evidente belang van W. bij
voortzetting van de relatie op de bestaande voet, mede als gevolg van de
door W. gedane investeringen, onder meer voor de kostbare aanstaande
reclamecampagne, de afhankelijkheid van W. van de verkoop van de
produkten van M. en de onmogelijkheid om op korte termijn een enigszins
vergelijkbare positie op te bouwen met een vervangend produkt.
4.9 Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de overeenkomst van
partijen tot dusver niet rechtsgeldig is beëindigd. Nu W. een spoedeisend
belang heeft bij nakoming van deze overeenkomst, zijn haar vorderingen
sub 1 en 2 - als 'voorlopige maatregelen' in de zin van art. 24 EEX -
toewijsbaar, (...)
4.10. W.' vordering sub 3 betreft de conservatoire beslagen die M.
inmiddels heeft gelegd in Nederland (met verlof van de Pres. van deze
Rb.) en daarbuiten (op basis van een door de rechter te Padua verleend
verlof, waarop inmiddels een Deens exequatur is verkregen voorzover
het om een beslag in Denemarken gaat). Deze vordering zal worden
afgewezen voor zover het de in het buitenland gelegde beslagen betreft
en worden toegewezen m.b.t. de in Nederland gelegde beslagen:
dit laatste evenwel op voorwaarde dat W. als voorschot op hetgeen
zij wegens gekochte goederen aan M. verschuldigd is, de som van ƒ
750.000,-- betaalt dan wel tot dit beloop een bankgarantie doet afgeven.
Bij deze beslissing wordt enerzijds overwogen dat W. de verschuldigdheid
van de door M. gevorderde bedragen op zichzelf erkent en anderzijds
dat uit de in dit kort geding gegeven beoordeling van het geschil van
partijen volgt dat er voorshands van moet worden uitgegaan dat M. de
wederverkoopovereenkomst op onrechtmatige wijze heeft beëindigd,
zodat zij dienaangaande jegens W. schadeplichtig is geworden.
In reconventie.
4.11. Uit het voorgaande volgt dat de voorwaarde waaronder M. de
reconventionele vordering heeft ingesteld, is vervuld. (...). (D)eze
vordering (is) toewijsbaar tot een bedrag van ƒ (...). Voor zoveel
nodig wordt hierbij verwezen naar nummer 4.10 van dit vonnis. Ter
vermijding van enig misverstand zij nog vermeld dat W., indien zij aan
deze veroordeling voldoet, tevens heeft voldaan aan de voorwaarde die
in conventie wordt gesteld voor de opheffing van de in Nederland gelegde
conservatoire beslagen. (...)
In het kort geding met nr. 04.21.224/92. (...)
4.14. In dit kort geding is niet met een voldoende mate van
waarschijnlijkheid aannemelijk geworden dat De Boo, toen zij rechtstreeks
zaken ging doen met M., moest weten dat het M. tegenover W. niet
vrijstond rechtstreeks aan haar, De Boo, te verkopen. Reeds op deze
grond kan de vordering van W. niet slagen. Zij heeft bij deze vordering,
naar voorshands wordt geoordeeld, trouwens ook onvoldoende belang,
nu in de andere zaak aan M. het verbod wordt opgelegd om hetzij direct
hetzij indirect in Nederland douchecabines te verkopen of te leveren aan
De Boo.
Hof Amsterdam
"In het principaal appel.
4.2. De eerste grief strekt, blijkens de daarop gegeven toelichting,
ten betoge dat toepassing van het bepaalde in art. 21 EEX ertoe moet
leiden dat de Nederlandse rechter onbevoegd is van het geschil kennis te
nemen.
4.3. De bij de Rb. in Padua aanhangige bodemprocedure betreft,
aldus M., met name voorzover het de vraag betreft of er een
exclusiviteitsovereenkomst tussen partijen bestaat, hetzelfde onderwerp
en berust op dezelfde oorzaak als de onderhavige vordering in kort geding
terwijl tevens vaststaat dat de procedure in Padua eerder aanhangig
gemaakt is dan dit kort geding. De uitzonderingsmogelijkheid van
art. 24 EEX kan toch niet tot gevolg hebben dat er inhoudelijk wordt
ingegaan op een vordering die al in een bodemprocedure aanhangig
is, aldus nog steeds M., die bevreesd is dat de bodemrechter beïnvloed
kan worden indien in kort geding beslist zou worden dat er van een
exclusiviteitsovereenkomst sprake is.
4.4. Dit betoog gaat niet op. Art. 24 EEX schept in zoverre een
apart bevoegdheidsregime dat, zelfs als een gerecht van een andere
verdragsstaat de bevoegde bodemrechter is, niettemin - voorzover het
het treffen van voorlopige voorzieningen betreft -, de (k.g.-)rechter in
een andere verdragsstaat aan zijn eigen nationale recht bevoegdheid kan
ontlenen. Dat de k.g.-rechter inhoudelijk zal ingaan op een vordering
die al in een bodemgeding aanhangig is, staat daaraan niet in de weg.
M. lijkt over het hoofd te zien dat de rechter in kort geding slechts een
voorlopig oordeel geeft en slechts voorlopige voorzieningen treft en dat de
bodemrechter daaraan geenszins gebonden is.
4.5. Het voorgaande betekent dat deze grief faalt.
4.6. Met haar tweede grief betoogt M. dat de Pres. ten onrechte heeft
geoordeeld dat de door W. gestelde rechtsverhouding zulke nauwe banden
met Nederland heeft, dat - naar Nederlands internationaal privaatrecht -
Nederlands recht van toepassing is. Zij licht deze stelling toe door er op
te wijzen dat de aflevering van de douchecabines steeds in Italië heeft
plaatsgevonden terwijl de enige verplichting voor W., in haar relatie met
M., was zorg te dragen voor de betaling van de koopprijs. De enkele
verplichting tot betaling in Nederland leidt naar Nederlands internationaal
privaatrecht niet tot bevoegdheid van de Nederlandse rechter, aldus M.,
die voorts aanvoert dat der partijen rechtsverhouding door het Weens
Koopverdrag beheerst wordt.
4.7. De Pres. heeft terecht geoordeeld dat het Weens Koopverdrag
i.c. toepassing mist daar het geen regels inhoudt m.b.t. een
exclusiviteitsovereenkomst als waarop W. haar vordering baseert.
Dit verdrag zou wellicht, hetzij ten overvloede en met voorbijgaan
van eventuele problemen van overgangsrecht overwogen, van
toepassing zijn indien het geschil van partijen één (of meer) van de
individuele koopovereenkomsten zou betreffen die ter uitvoering van de
'kaderovereenkomst' gesloten werden, maar daarvan is geen sprake nu
het geschil de gestelde kaderovereenkomst zelf betreft.
4.8. Ook voor het overige is het in deze grief door M. ingenomen
standpunt niet juist. Terecht betoogt W., onder verwijzing naar enige
uitspraken van de HR, dat bij een kaderovereenkomst als de onderhavige,
bij gebreke van rechtskeuze, het interne recht van het land waar de
distributeur gevestigd is, toepasselijk is. De kenmerkende prestatie uit
hoofde van de gestelde overeenkomst van partijen is immers het door W.
in het verkeer brengen van door M. vervaardigde produkten.
Dat de overeenkomst nauwere banden met een ander land heeft,
bijvoorbeeld omdat dáár verkoopactiviteiten plaatsvinden, blijkt in het
geheel niet; W. verricht haar verkoopactiviteiten in verschillende landen.
4.9. Derhalve treft ook deze grief geen doel.
4.10. In haar derde grief verwijt M. de Pres. dat deze (...) geoordeeld
heeft dat het niet onredelijk was dat W. haar bereidheid om het
verschuldigde bedrag aan M. te voldoen, afhankelijk gesteld heeft van
zekere - door M. niet gegeven - garanties betreffende het voortduren van
de exclusiviteitsovereenkomst. (...)
4.15. Het debat in het kader van de derde grief beperkt zich (...) tot
de, overigens ook door de Pres. gestelde vraag of W. in de tweede
helft van januari 1992, toen haar duidelijk was geworden dat M. in de
betalingsachterstand een ernstig obstakel zag voor de voortzetting van de
relatie, haar bereidheid om de schuld aan M. te voldoen afhankelijk mocht
stellen van zekere, door M. te geven garanties betreffende het voortduren
van de exclusieve relatie die volgens W. tussen partijen bestond.
De Pres. baseert zijn bevestigende beantwoording van die vraag op de
omstandigheid dat M. al aanstonds de voortzetting van die relatie tot inzet
van het debat maakte en op de door hem (en veronderstellenderwijs door
het Hof) aannemelijk geachte werkelijke rechtsverhouding van partijen,
een en ander gezien tegen de achtergrond van het, ook voor M. kenbare,
evidente belang van W. bij voortzetting van de relatie.
4.16. Ook al moge het zo zijn dat M. reeds jarenlang (al dan niet
stilzwijgend) heeft geaccepteerd dat W. de contractuele betalingstermijn
regelmatig en aanzienlijk overschreden had, dat ontnam haar niet het
recht - W. stelt dat overigens ook niet - om in januari 1992, gezien de
zeer grote en vaststaande schuld die W. toen aan haar had, betaling
daarvan te eisen op straffe van opschorting van verdere leveranties. Zij
heeft W. voor de gevolgen van het uitblijven van betaling gewaarschuwd
bij (...) genoemde brieven en haar nog een betalingstermijn van acht
dagen gegund.
4.17. Uit het (...) antwoord van W. valt in de eerste plaats af te leiden
(...) dat W. aan M. reeds had toegezegd in week 3 van 1992 te zullen
betalen en, voorts, dat W. op de door haar voorgestelde bijeenkomst zou
betalen.
4.18. Zeker tegen deze achtergrond is het, minstgenomen, de vraag
of W. op die bijeenkomst de nakoming van haar betalingsverplichting
afhankelijk mocht stellen van een erkenning door M. - en een toekomstig
handelen conform die erkenning; zie ook de (...) brief van W.' toenmalige
raadsman - dat de rechtsverhouding tussen partijen in de door W.
gewenste zin gekwalificeerd moest worden.
Nu het om een zeer aanzienlijke schuld ging en W. de verschuldigdheid
daarvan erkende, is er een gerede kans dat de bodemrechter tot het
oordeel zal komen dat het W. niet vrijstond om betaling te weigeren op
de grond dat M. de volgens W. bestaande rechtsverhouding niet wenste
te continueren en dat die rechter zal oordelen dat M. gerechtigd was de
relatie van partijen met onmiddellijke ingang te beëindigen. Noch het feit
dat het Hof (veronderstellenderwijs) mét W. aanneemt dat sprake was
van de door W. gestelde kaderovereenkomst, noch het aannemelijk te
achten en ook voor M. kenbare evidente belang van W. bij voortzetting
van der partijen relatie, leiden tot een ander oordeel. Het had naar 's Hofs
voorlopig oordeel niet alleen voor de hand maar ook op de weg van W.
gelegen om de door haar erkende grote schuld te voldoen en vervolgens,
bijvoorbeeld d.m.v. een voorziening in kort geding, nakoming te vorderen
van de overeenkomst zoals dievolgens haar tussen partijen bestond.
4.19. Gelet op de onzeker te achten uitkomst van het bodemgeding, is
er voor het treffen van voorzieningen zoals door de Pres. in zijn dictum
onder 5.1 en 5.2 geformuleerd, geen plaats.
De grief wordt mitsdien terecht voorgedragen.
4.20. Dat betekent dat ook de vijfde grief, die, blijkens de toelichting, er
over klaagt dat de Pres. heeft aangenomen dat er geen omstandigheden
waren die een directe opzegging van de overeenkomst zouden kunnen
rechtvaardigen, opgaat.
4.21. Het beroepen vonnis kan op dit punt niet in stand blijven en de
desbetreffende voorzieningen zullen alsnog geweigerd moeten worden.
(...)
In het incidenteel appel.
4.24. In het midden kan blijven - partijen twisten daarover - of de
Nederlandse rechter M. kan bevelen om de buiten Nederland ten laste van
W. gelegde conservatoire beslagen op te heffen, zoals W. alsnog d.m.v.
haar grief in dit appel wil bereiken, nu het Hof deze voorziening in ieder
geval zou weigeren. Vaststaat immers dat W. nog steeds niet haar eerder
genoemde en vaststaande betalingsverplichting jegens M. is nagekomen
zodat summierlijk van het vorderingsrecht van laatstgenoemde is
gebleken.
4.25. De grief gaat dus niet op. Het beroep moet verworpen worden."