Gelet op de door de wet vereiste processtukken, in behoorlijke vorm
overgelegd waaronder de bestreden beschikking van 12 juli 2002,
waarvan geen akte betekening wordt voorgelegd en het verzoekschrift
neergelegd op 30 juli 2002 waarmee een naar vorm en termijn regelmatig
en ontvankelijk hoger beroep werd ingesteld;
Overwegende dat appellantes beperkt hoger beroep ertoe strekt, bij
gedeeltelijke hervorming van de bestreden beschikking, aan haar de
exclusieve uitoefening van het ouderlijk gezag over M., geboren te
Brasschaat bij Antwerpen op 11 december 2000 te horen toewijzen en
aan geïntimeerde een beperkt omgangsrecht;
dat zij in haar beroepsconclusie van 18 oktober 2002 de onbevoegdheid
van de Belgische rechtbanken opwerpt en wil horen zeggen voor recht dat
enkel de Engelse rechter bevoegd is;
dat geïntimeerde concludeert tot de afwijzing van het hoger beroep en de
bevestiging van de bestreden beschikking;
Overwegende dat de eerste rechter bij de bestreden beschikking de
gebruikelijke maatregelen heeft bevolen in het kader van een door
geïntimeerde ingeleide echtscheidingsprocedure;
Overwegende dat de doeleinden van de wederzijdse vorderingen ingesteld
voor de eerste rechter alsmede de feiten die eraan ten grondslag liggen
afdoende werden weergegeven in de inleidende dagvaarding en door
de eerste rechter in de bestreden beschikking zodat het Hof naar deze
uiteenzetting verwijst;
Overwegende dat appellante ten onrechte de bevoegdheid van de
geadieerde Belgische rechter afwijst en ingevolge haar verblijf in Engeland
met het kind van partijen stelt dat enkel de Engelse rechter bevoegd
is, daarbij verwijzend naar de Verordening (EG) nr.1347/2000 van de
Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning
en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de
ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen
(zogenaamd Brussel II verordening);
dat zij immers de behandeling van het geschil voor de eerste rechter
in kort geding aanvaard heeft en zijn bevoegdheid alsdan niet heeft
betwist, zoals blijkt uit de door haar neergelegde conclusie van 10 juli
2002 waarbij zij trouwens een tegeneis heeft gesteld, en dienvolgens
bij toepassing van de artikelen 2 en 3 van voornoemde verordening de
bevoegdheid van de rechterlijke instantie heeft aanvaard;
dat verder niet blijkt dat de bevoegdheid van de Belgische rechter niet
door het belang van het kind wordt gerechtvaardigd nu beide ouders
samen met het kind verschillende jaren in België hebben geleefd en
slechts door de eenzijdige beslissing van appellante om met het kind naar
Engeland te verhuizen, aan die situatie een verandering werd gebracht;
dat geïntimeerde terecht en op volledig rechtsgeldige wijze de Belgische
rechter heeft gevat van de echtscheidingsprocedure en van de daarbij
horende kortgeding procedure, vermist beide partijen hun woonplaats
hadden in België en appellante geen wijziging had aangebracht aan haar
wettelijke woonplaats, zodat de dagvaarding rechtsgeldig betekend werd
op haar adres bij Antwerpen;
dat geïntimeerde noch expliciet noch impliciet de bevoegdheid van de
Engelse rechter heeft gekozen door zelf een procedure in Engeland in
te leiden nu uit de voorliggende stukken blijkt dat hij bij de High Court
of Justice in Londen de uitvoering vordert van de bestreden kortgeding
beschikking ARK.02/532/C van 12 juli 2002 zoals de "originating
summons" aantoont;
Overwegende dat appellante ten onrechte de exclusieve uitoefening van
het ouderlijk gezag voor zich opeist, nu artikel 374 B.W. uitdrukkelijk
voorziet dat ook wanneer de ouders niet (meer) samenleven, zij het
ouderlijk gezag (toch nog) gezamenlijk (blijven) uitoefenen, en hiervan
slechts in uitzonderlijke omstandigheden kan van afgeweken worden;
dat het eenvoudig feit van de afstand tussen Antwerpen (België) en
Londen (Engeland) vanzelfsprekend die uitzonderlijke omstandigheid niet
uitmaakt, zeker rekening houdend met het feit dat beide ouders verklaard
hebben onder bepaalde voorwaarden bereid te zijn de afstand tussen hun
beider woonst regelmatig te willen overbruggen om het contact tussen
vader en zoon M. te bewerkstelligen;
Overwegende dat het van essentieel belang is voor de ontwikkeling van
het kind M., thans 2 jaar oud, dat het regelmatig contacten zou hebben
met elk van zijn beide ouders;
dat geïntimeerde aanvaardt dat het kind zijn hoofdverblijf zou hebben bij
de moeder, maar zeer terecht als tegengewicht verlangt dat het kind op
zeer regelmatige en goed gestructureerde periodes bij hem zou verblijven
in België, waar het geboren is en meer dan één jaar met zijn beide ouders
heeft geleefd;
dat de regeling die appellante voorstelt ruim onvoldoende is om de hechte
contacten van het kind met zijn vader te onderhouden en om het gewoon
te maken aan de leefwereld van zijn vader in België;
dat appellante verder weliswaar stelt maar op geen enkele wijze bewijst
dat geïntimeerde (in Engeland) akkoord zou zijn gegaan met het voorstel
dat zij uitgewerkt heeft;
dat, zelfs in die hypothese, een dergelijk langdurig wegblijven uit
het vaderlijk milieu zeer nadelig en niet bevorderlijk zou zijn voor de
harmonische ontwikkeling van het kind;
Overwegende dat de regeling die de eerste rechter uitgewerkt heeft
weliswaar afwijkt van hetgeen gebruikelijk wordt bepaald, maar hij
terecht rekening heeft gehouden met de geografische afstand tussen de
woonplaatsen van beide ouders;
dat de contacten dienvolgens terecht werden gegroepeerd rond de
verschillende verlofperiodes zoals die in België gelden en appellante niet
stelt, noch bewijst, dat die in Engeland grondig zouden verschillen;
dat de door de eerste rechter uitgewerkte regeling dienvolgens moet
worden bevestigd;
OM DIE REDENEN HET HOF,
Recht doende op tegenspraak;
Gelet op artikel 24 van de Wet van 15 juni 1935;
Gehoord Substituut-procureur-generaal M. T. in zijn advies dat omwille
van de omstandigheden van de zaak onmiddellijk en mondeling ter
terechtzitting werd gegeven en waarop partijen hebben gerepliceerd;
Ontvangt het hoger beroep en verklaart het ongegrond;
Bevestigt de bestreden beschikking in al zijn onderdelen;
Verwijst appellante in de kosten van het hoger beroep, begroot in hoofde
van geïntimeerde op nihil bij gebreke aan opgave.
Aldus gedaan en uitgesproken in openbare terechtzitting van de derde bis
kamer van het Hof van beroep te Antwerpen op ZES MEI TWEEDUIZEND
EN DRIE.