De procedurele voorgaanden en de vorderingen
1. De geïntimeerde heeft de appellant, met aanzegging aan de procureur
des Konings, op 16 november 2004 laten dagvaarden in nietigverklaring
van hun te "Kozluçay" (sic) (Turkije) op 14 januari 2004 gesloten huwelijk
volgens de aldaar nader beschreven modaliteiten en in verwijzing van de
appellant in de kosten van het geding.
2. In het bestreden vonnis werd de vordering "van de procureur des
Konings" (sic) ontvankelijk en gegrond verklaard.
Het huwelijk tussen de appellant en de geïntimeerde, gesloten te Kozluçay
(Turkije) op 14 januari 2004, werd derhalve nietig verklaard.
Er werd gezegd dat desbetreffend huwelijk geen uitwerking zal hebben in
België.
Voorts werd bevolen dat het beschikkend gedeelte van dit vonnis, na het
in kracht van gewijsde treden, zal overgeschreven worden in de lopende
registers van de akten van huwelijk van het district Brussel en de stad
Sint-Niklaas, waar de partijen zijn ingeschreven in de registers van de
bevolking, alsmede op iedere andere plaats waar de "verweerders" (sic)
zouden zijn ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.
Tevens werd bevolen dat bij gebeurlijke overschrijving van de Turkse
huwelijksakte randmelding zal gemaakt worden van desbetreffend vonnis,
alsook in de jaarlijkse en tienjaarlijkse tabellen, en dat door voornoemde
ambtenaar hiervan kennis zal gegeven worden aan de procureur des
Konings, dewelke zorg zal dragen dat deze randmelding op éénvormige
wijze zal worden aangebracht door de hoofdgriffier op het ter griffie
berustend register.
Tevens werd bevolen dat van de huwelijksakte geen uitgifte, afschrift
of uittreksel meer zal mogen afgeleverd worden zonder voormelde
randmelding, op straffe van schadevergoeding door de ambtenaar die ze
heeft afgegeven.
De appellant werd veroordeeld in de kosten nader begroot.
3.1. In zijn appelakte vordert de appellant het bestreden vonnis teniet te
doen en, opnieuw rechtsprekende, de oorspronkelijke vordering van de
geïntimeerde ontvankelijk te verklaren doch als ongegrond af te wijzen,
met verwijzing van de geïntimeerde in de kosten van beide instanties.
In zijn daaropvolgende conclusie heeft de appellant volhard.
Ondergeschikt vraagt hij, voor zoveel als nodig:
– de persoonlijke verschijning van de partijen te bevelen;
– het getuigenverhoor te bevelen van M.K. en AL.RA. teneinde hem
toe te staan het bewijs te leveren van het feit dat de geïntimeerde
in werkelijkheid niet aanstuurde op een breuk en er wel degelijk een
gezinscel was tussen de partijen en dat de ouders van de geïntimeerde
elke poging om te verzoenen in de kiem smoorden en gewoonweg noch
met de appellant noch met iemand anders in dialoog wilden treden.
3.2. De geïntimeerde acht het hoger beroep ontvankelijk, doch vordert de
afwijzing ervan als niet gegrond.
Dienvolgens vraagt zij het bestreden vonnis te bevestigen en de appellant
te veroordelen tot de kosten van beide instanties.
Bespreking
1. Naar de appellant voorhoudt in zijn appelakte werd het bestreden
vonnis hem betekend op 2 mei 2005, hetgeen niet is betwist doch niet
blijkt uit de overgelegde stukken.
In de gegeven omstandigheden kan aanvaard worden dat het hoger
beroep van 1 juni 2005 tijdig en regelmatig naar de vorm werd ingesteld.
Het is toelaatbaar.
2.1. De appellant heeft de Turkse, de geïntimeerde de Belgische
nationaliteit. Zij huwden op 14 januari 2004 te Kozluçay (Turkije).
Hamvraag ter zake is de al dan niet geldigheid van desbetreffend
internationaal huwelijk.
2.2. De vordering werd ingeleid bij dagvaarding van 16 november 2004.
Krachtens artikel 1, a) en 3.1, a) van de EG-verordening nr. 1347/2000
van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de
erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en
inzake ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen
(PB. L. 160 van 30 juni 2000, 19, kortweg Brussel II-Vo genaamd), met
inwerkingtreding op 1 maart 2001, kon desbetreffende vordering tot
nietigverklaring worden ingesteld in België. De territoriaal bevoegde
rechtbank van eerste aanleg is deze van Dendermonde, de appellant
wonende te Sint-Niklaas (art. 624 Ger. W).
De omstandigheid dat het huwelijk voor een vreemde autoriteit werd
gesloten impliceert niet dat de Belgische rechter het geveinsde huwelijk
niet zou kunnen nietig verklaren.
De nietigverklaring beoogt immers niet de akte (instrumentum) te treffen,
maar de achterliggende toestand die in deze akte werd opgetekend
(negotium).
3.1. De rechtsvraag naar het toepasselijk recht dient vooraf te worden
gesteld nu het bestreden huwelijk tot de staat van de persoon behoort en
de desbetreffende wetsbepalingen tot de openbare orde.
In het op de voorliggende rechtshandeling van 14 januari 2004 – hetzij
voor de inwerkingtreding van het Wetboek houdend het Internationaal
Privaatrecht (WIPR) op 1 juli 2004 (wet van 16 juli 2004, B.S. 27 juli
2004) – toepasselijk Belgisch internationaal privaatrecht beheerst de wet
die van toepassing is op de geldigheidsvoorwaarden van een huwelijk
eveneens de nietigverklaring ervan.
Een internationaal huwelijk is geldig gesloten wanneer, voor wat betreft
de grondvoorwaarden, beide echtgenoten voldoen aan hun nationale wet
en voor wat betreft de vormvoorwaarden de lex locus regit actum wordt
gevolgd.
De naleving van de vormvereiste is ter zake niet ter discussie. De
geïntimeerde is van mening dat aan de grondvoorwaarden, meer bepaald
de toestemmingsvereiste, niet werd voldaan.
3.2. De nationale wet van ieder van de echtgenoten dient distributief
toegepast te worden, onder voorbehoud van de exceptie van de Belgische
internationale openbare orde.
In de respectieve toepasselijke wet moet normaliter worden nagegaan
wat onder toestemmingsvereiste wordt verstaan.
3.3. Er is geen huwelijk wanneer, ondanks de gegeven formele
toestemmingen tot het huwelijk, uit een geheel van omstandigheden blijkt
dat de intentie van minstens één van de echtgenoten kennelijk niet is
gericht op het tot stand brengen van een duurzame levensgemeenschap
maar enkel op het bekomen van een verblijfsrechtelijk voordeel dat is
verbonden aan de staat van gehuwde (art. 146 bis B.W.).
Het bewijs van de veinzing wordt geleverd overeenkomstig de Belgische
wet, die de procedure regelt, hetzij door alle middelen van recht,
vermoedens inbegrepen.
4.1. De precieze en samenhangende vermoedens, zoals door de eerste
rechter in het bijzonder op folio nr. 000955 aangehaald en die werden
bekomen uit de ook ter beschikking van het hof zijnde en weerhouden
gegevens (in het bijzonder de politionele informatie), dwingen de
overtuiging af dat de appellant het huwelijksinstituut heeft misbruikt
om hem in staat te stellen als vreemdeling in het rijk te verblijven.
Desbetreffende redengeving wordt door het hof overgenomen.
Om van veinzing te kunnen spreken volstaat het dat één van de
echtgenoten – te dezen de appellant – de bedoeling heeft om het huwelijk
van zijn doel af te wenden.
De door de appellant overgelegde stukken kunnen geen afbreuk doen aan
het bestreden vonnis.
Zo zijn de door de appellant als zijn stukken 1 overgelegde foto's louter
als "formele" foto's te aanzien teneinde deze ten gepaster tijde als een
"bewijselement" van het huwelijk aan te wenden. In de gegeven context
zijn deze foto's echter enkel van aard om te dienen als illustratie van het
schijnhuwelijk.
Het argument van de appellant dat hij niet een dergelijke investering
zou doen zonder waarachtige huwelijksintentie faalt vooral nu hij zelf
in zijn verklaring van 11 oktober 2004 (stuk 33 politionele informatie)
moet toegeven dat een deel van het huwelijk door de familie van de
geïntimeerde werd bekostigd.
4.2. De beroepsgrieven van de appellant zijn evenmin van aard de juiste
gevolgtrekkingen van de eerste rechter te ontkrachten.
De eerste rechter (folio 000955) is op gronden waarbij het hof zich
aansluit niet ingegaan op het ondergeschikt verzoek van de appellant tot
een persoonlijke verschijning.
Op het ondergeschikt aanbod tot bewijs door getuigen wordt door het hof
thans evenmin ingegaan. De geschreven verklaringen van M.K. en AL.RA.
liggen overigens voor (stukken 2 appellant).
Met de eerste rechter maakt het hof trouwens abstractie van de
geschreven getuigenissen die door elke partij bijkomend worden
voorgelegd nu deze geen meerwaarde kunnen bieden aan het gevoerd
onderzoek dat reeds een afdoende bewijs aanbrengt (stukken 2 appellant
en stukken 7 t/m. 11 van de geïntimeerde).
Daarbij wordt de bewijswaarde van de verklaringen vervat in de
politionele informatie, die naar het oordeel van het hof op objectieve wijze
werd bekomen, in hun context door de rechter soeverein beoordeeld.
Het stond de appellant overigens vrij potentiële getuigen uit zijn
entourage reeds hangende het onderzoek aan te brengen, quod non.
Het staat vast dat (politionele informatie stukken 21-23 en stuk 3
appellant):
– de appellant op 3 maart 2004 naar België kwam met een visum
familiehereniging;
– hij op 30 maart 2004 een aanvraag deed tot vestiging op grond van zijn
huwelijk met een Belgische vrouw;
– deze aanvraag hem op 29 juni 2004 werd geweigerd met een bevel het
grondgebied te verlaten om reden dat er geen sprake was van een relatie
tussen beiden;
– de appellant op 8 juli 2004 een verzoek tot herziening indiende;
– in afwachting dat over zijn verzoek tot herziening is beschikt de
appellante werd gemachtigd in het rijk te verblijven.
Het rechtsgeldig verblijf van de appellant in België is derhalve
onbetwistbaar verbonden aan zijn al dan niet huwelijkse staat.
Niet ernstig te betwisten aanwijzingen om te besluiten tot een
schijnhuwelijk zijn daarbij meer in het bijzonder:
– de niet-tegengesproken zeer korte kennismaking tussen de partijen en
het daaropvolgend huwelijk tijdens een verblijf van de geïntimeerde in
Turkije;
– het sluiten van een huwelijk tussen de partijen nadat in hoofde van de
geïntimeerde een vorige relatie met huwelijksplannen nauwelijks was
beëindigd (stuk 1 politionele informatie: schrijven burgemeester Sint-
Niklaas van 27 januari 2004 waaruit blijkt dat de geïntimeerde nog op
15 december 2003 een adreswijziging aanvroeg naar het adres van haar
voormalige partner);
– de verandering van houding van de appellant eens aangekomen
in België en zijn herhaald vermelden dat het huwelijk enkel "voor de
papieren" was (congruente verklaringen van de geïntimeerde en haar
vader in de politionele informatie stukken 30 en 42);
– de niet-tegengesproken uitermate korte samenwoonst in België van
de partijen, nl. een tweetal maand bij de ouders van de geïntimeerde en
slechts een paar dagen op hun eigen adres waarbij het de geïntimeerde
is die op 16 juni 2004 bij de politie aangifte deed van het verlaten van de
echtelijke woonst door de appellant (stuk 30 politionele informatie);
– de vaststelling dat het kind van de partijen, geboren op 11 december
2004, nog moet zijn verwekt tijdens hun verblijf in Turkije, hetgeen niet in
tegenstrijd is met een schijnhuwelijk, wel integendeel;
– de klaarblijkelijke afwezigheid van enige procedure met het oog op het
bekomen van bijvoorbeeld een contactrecht met het kind.
4.3. In de gegeven omstandigheden kan met zekerheid de
nietigverklaring van het huwelijk worden uitgesproken, nu blijkt dat de
intentie van minstens één van de echtgenoten (de appellant) niet gericht
was op het tot stand brengen van een duurzame levensgemeenschap
– zelfs niet ondergeschikt – maar enkel op het bekomen van een
verblijfsrechtelijk voordeel dat is verbonden aan de staat van gehuwde.
Eén en ander raakt de openbare orde zodat de toetsing aan het Turks
recht – waarover door geen der partijen overigens gerept wordt – zich
niet meer opdringt nu deze niet tot een ander besluit zou kunnen leiden.
5. De beslissing van de eerste rechter wordt door het hof bijgetreden.
Over de kosten werd door de eerste rechter passend beslist. De kosten
van betekening zijn in toepassing van artikel 1024 Ger. W. geen te
begroten kosten.
Alle anders luidende conclusies worden door het hof verworpen als
ongegrond, niet dienend en/of irrelevant.
De appelrechter hoeft overigens niet te antwoorden op een voor de eerste
rechter genomen conclusie waarnaar in het algemeen wordt verwezen
doch die voor hem niet opnieuw is overgenomen.
Op die gronden,
Het Hof
Rechtdoende op tegenspraak,
Gelet op artikel 24 van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen
in gerechtszaken;
Verklaart het hoger beroep ontvankelijk, doch wijst het af als niet
gegrond.
Bevestigt het bestreden vonnis waar het onder meer nietig verklaart het
huwelijk gesloten te Kozluçay (Turkije) op 14 januari 2004 tussen: A.R.
(...) en K.H. (...)
met dien verstande dat:
– daarbij werd recht gedaan op de vordering van de geïntimeerde en niet
op deze van de procureur des Konings;
– de overschrijving desgevallend zal gebeuren in de registers van ook
iedere andere plaats waar de partijen zouden zijn ingeschreven.
Verwijst de appellant in de kosten van deze aanleg, aan de zijde van de
geïntimeerde begroot op 237,98 EUR rechtsplegingsvergoeding (volgens
opgave).
Waar aanwezig waren: S. De Bauw, A. Deene, M. Ryde, raadsheren; E.
Vanhorenbeeck, advocaat-generaal.