Instantie Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Datum uitspraak 17-07-2018
Datum publicatie 23-07-2018
Zaaknummer 200.231.310_01
Formele relaties Eerste aanleg:  ECLI:NL:RBOBR:2017:6235 , Overig 
Rechtsgebieden Civiel recht
Bijzondere kenmerken Hoger beroep kort geding
Inhoudsindicatie
Kort geding.
Arbeidsongeval van een werknemer die bij industriële schoonmaakwerkzaamheden
aan een filterinstallatie in een besloten ruimte een giftige stof (calcine) heeft
ingeademd, die door een trilling was losgekomen van de filterinstallatie en in de
lucht terecht gekomen.
Grensoverschrijdende arbeid. Toepassing Wet arbeidsvoorwaarden
grensoverschrijdende arbeid (Waga).
Nederlandse rechter bevoegd op grond van artikel 6, aanhef en onder c, Rv (rov.
3.9).
Artikel 7:658 BW van toepassing op grond van artikel 1 Waga (rov. 3.11).
Gezien de bekendheid van werkgever met de giftigheid van calcine en de
mogelijkheid dat het calcinehoudende stof zou vrijkomen en de ontoereikendheid
van het halfgelaatsmasker had werkgever zodanige verdergaande
beschermingsmaatregelen moeten nemen en handhaven dat letsel effectief zou
worden voorkomen, ongeacht welke maatregelen waren voorgeschreven volgens
de Arbeidsomstandighedenwetgeving (rov. 3.14).
Wetsverwijzingen Wet arbeidsvoorwaarden grensoverschrijdende arbeid 1
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (geldt in geval van digitaal procederen) 6
Burgerlijk Wetboek Boek 7 658
Vindplaatsen Rechtspraak.nl  
AR-Updates.nl 2018-0870  
PS-Updates.nl 2018-0588  
Uitspraak
Afdeling civiel rechtECLI:NL:GHSHE:2018:3116
GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH
-
-
-zaaknummer 200.231.310/01
arrest in kort geding van 17 juli 2018
in de zaak van
de naamloze vennootschap naar buitenlands recht
[de vennootschap 1]  ,
gevestigd te [vestigingsplaats] , België,
appellante,
hierna aan te duiden als [appellante] ,
advocaat: mr. N.M.J.H. van den Bogaard te Tiel,
tegen
[geïntimeerde] ,
wonende te [woonplaats] , België,
geïntimeerde,
hierna aan te duiden als [geïntimeerde] ,
advocaat: mr. G.J.F.M. Linders te Valkenburg aan de Geul,
op het bij exploot van dagvaarding van 22 december 2017 ingeleide hoger beroep van het vonnis van
27 november 2017 (hierna: het vonnis), door de voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant,
zittingsplaats 's-Hertogenbosch, in kort geding gewezen tussen [appellante] als gedaagde en
[geïntimeerde] als eiser.
Voor het geding in eerste aanleg verwijst het hof naar vonnis.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
de dagvaarding in hoger beroep van [appellante] met daarin opgenomen de grieven;
het herstelexploot van 8 januari 2018;
de memorie van antwoord van [geïntimeerde] ;1Het geding in eerste aanleg (zaak-/rolnummer C/01/326110/KG ZA 17-603)
2Het geding in hoger beroep
-
3.1.de als productie 20 door [appellante] overgelegde stukken die betrekking hebben op het vonnis
van de Arbeidsrechtbank Antwerpen van 3 mei 2017.
Het hof heeft daarna een datum voor arrest bepaald. Het hof doet recht op bovenvermelde stukken
en de stukken van de eerste aanleg.
de feiten
In dit hoger beroep kan worden uitgegaan van de volgende feiten.
a. [geïntimeerde] is sinds 4 september 2006 krachtens een arbeidsovereenkomst, die schriftelijk is
vastgelegd op 4 september 2006 (hierna: de arbeidsovereenkomst) in dienst van [appellante] als
industrieel reiniger. [geïntimeerde] woonde en woont in België en [appellante] was en is in België
gevestigd.
b. [geïntimeerde] heeft op 23 september 2009 een bedrijfsongeval (hierna: het ongeval) gehad in
[plaats 1] (Nederland). Het ongeval vond plaats in het bedrijf van [de vennootschap 2] (hierna te
noemen: [de vennootschap 2] ) te [plaats 1] waar [geïntimeerde] toen in opdracht van
[appellante] werkzaamheden verrichtte. Hierbij heeft hij letsel opgelopen aan zijn longen en
strottenhoofd doordat hij de giftige stof Röstgut (calcine) heeft ingeademd.
c. Ten tijde van het ongeval was [geïntimeerde] werkzaam met een collega, de heer [collega] . Zij
waren doende met het reinigen van een filterinstallatie in een “besloten ruimte”. Op datzelfde
moment was ook [de vennootschap 2] bezig met reinigingswerkzaamheden. Daarnaast waren ook
medewerkers van [de vennootschap 3] (inmiddels overgenomen door [de vennootschap 4] te
[plaats 2] (Duitsland)) en van de firma [firma] bezig met werkzaamheden aan dezelfde installatie.
d. [de vennootschap 2] werkte toen, ter voorkoming van conflicterende werkzaamheden, met
zogenaamde lockboxen. Op het moment dat iemand aan een installatie ging werken, diende hij
een sleutel uit de box te halen en een persoonlijk hangslot aan de lockbox te hangen, zodat het
voor iedereen zichtbaar is wie op dat moment werkzaam was bij de betreffende machine. Ten tijde
van het bedrijfsongeval heeft [geïntimeerde] met de lockbox gewerkt en heeft een door
[appellante] ingehuurde “mangatwacht”, de heer [mangatwacht] , toezicht gehouden op de
lockboxen.
e. De toedracht tot het ongeval was als volgt. [geïntimeerde] droeg bij de uitvoering van de
reinigingswerkzaamheden in de besloten ruimte een zogenaamd halfgelaatsmasker. De zich in de
besloten ruimte bevindende filterinstallatie, die [geïntimeerde] ging schoonmaken, was ernstig
vervuild met stof, waarin zich onder meer calcine bevond. Door een trilling is het stof losgekomen
van de filterinstallatie en in de lucht terecht gekomen. [geïntimeerde] heeft daarop het stof
ingeademd.
f. Direct na het ongeval heeft [appellante] door middel van een ongevallenmeldingsformulier
melding gemaakt van het ongeval en daarin opgemerkt:
“bij het buitenkomen droeg slachtoffer zijn Half Gelaatsmasker ABEK P3 en andere PBM’s zoals
voorgeschreven op de werkvergunning.”3De beoordeling
-
-
-g. [geïntimeerde] heeft na het ongeval drie weken op de Intensive Care gelegen. Het oorzakelijk
verband tussen de blootstelling aan Röstgut als gevolg van het bedrijfsongeval van [geïntimeerde]
en de daaruit voortvloeiende letselschade staat vast.
h. De (Nederlandse) arbeidsinspectie heeft ongevalsrapporten opgesteld op 24 september 2009,
25 januari 2011 en 27 januari 2014.
j. Het rapport van 27 januari 2014 vermeldt als conclusie:
“Uit dit nieuw uitgevoerde ongevalonderzoek mag gesteld worden dat ten tijde van het bedrijfsongeval
op 23 september 2009 door uw werkgever, de firma [appellante] , niet voldoende technische- en
organisatorische maatregelen waren getroffen om te voorkomen dat U, de heer [geïntimeerde] , bij
uitvoering van uw werkzaamheden, kon worden blootgesteld aan een gevaarlijke stof, in dit geval
röstgut (calcine).
In het indertijd opgestelde ongevalrapport is, door niet te beschikken over alle feiten of
omstandigheden, een niet volledige conclusie getrokken door de desbetreffende arbeidsinspecteur.”
k. In juli 2014 heeft [geïntimeerde] een deelgeschillenprocedure bij de rechtbank Oost-Brabant,
kantonrechter te Eindhoven, opgestart, waarin hij [de vennootschap 2] en [appellante] heeft
betrokken. Bij beschikking van 30 september 2014 heeft de deelgeschillenrechter zich onbevoegd
verklaard.
l. [geïntimeerde] heeft bij verzoekschrift van 1 oktober 2015 [de vennootschap 2] , [appellante] en
[de vennootschap 4] in een procedure voor de rechtbank Oost-Brabant betrokken en verzocht om
een voorlopig deskundigenbericht te bevelen.
m. Bij beschikking van 26 juli 2016 heeft de rechtbank Oost-Brabant het verzoek van
[geïntimeerde] toegewezen.
n. De rechtbank Oost-Brabant heeft vervolgens bij beschikking van 16 januari 2017
arbeidsinspecteur bij de Inspectie SWZ, ing. R.J.W.M. van Wezel benoemd tot deskundige (hierna
te noemen: de deskundige).
o. De deskundige heeft op 3 juli 2017 het deskundigenbericht (hierna: het deskundigenbericht)
opgemaakt. Dit is bij akte van 4 juli 2017 bij de rechtbank gedeponeerd. In het
deskundigenbericht is onder meer het volgende opgenomen:
(Pag. 5:….)
Het mogelijk vrijkomen van deze gevaarlijke stof is op verschillende momenten onderkend en
geïnventariseerd:
door [appellante] in haar plan “Werkvoorbereiding JOB6301”
Door [de vennootschap 2] in haar werkvergunning met bijbehorend informatieblad “Besloten
Ruimte”
In de bespreking van 22-09-2009 waar in de rapportage van [de vennootschap 3] naar verwezen
wordt.
Om de werkzaamheden veilig te kunnen uitvoeren moesten er dus adequate Persoonlijke
Beschermingsmiddelen (PBM) gebruikt worden. Het dragen van minimaal een volgelaatsmasker is ook
vooraf geïnventariseerd door zowel [de vennootschap 2] als [appellante] . Op alle werkvergunningen,
behalve die van de mangatwacht, is bij het kopje “Vereiste Beschermingsmiddelen” zowel het vakje van
“volgelaatmasker ABEK1 +P3” aangekruist als het vakje “verse luchtmasker/kap”. Het vakje
“halfgelaatsmasker stoffiltertype…..” is niet aangekruist. De werkzaamheden die de heer [geïntimeerde]
uitvoerde vielen onder werkvergunning 2265 (Binnenkant E.F. straat afborstelen).
Een ander oorzaak van de blootstelling van de heer [geïntimeerde] aan de gevaarlijke stof is dus het
gebruik van een verkeerd PBM, een ademhalingsbescherming met een mindere beschermingsgraad dan
voorgeschreven. Op basis van de verklaringen die door de inspecteurs van de Arbeidsinspectie, resp.
Inspectie SZW zijn opgenomen blijkt dat het gezicht van het slachtoffer niet schoon was en dat zich
Roostgoed  (het hof leest: Röstgut)  bevond op de plaats waar het masker zat. Wat niet vastgesteld kan
worden is dat de blootstelling is ontstaan door het falen van het masker, of door verkeerd gebruik
(bijvoorbeeld in een paniekreactie het masker van het gezicht trekken om lucht te krijgen). Wel is uit de
literatuur af te leiden dat een volgelaatsmasker een 2 maal zo hoge graad van bescherming (NPF =
nominale protectiefactor) biedt en een onafhankelijk persluchttoestel met ademautomaat en
volgelaatsmasker een 100 maal zo grote NPF heeft.
(….)
(pag. 6:….)
“Samenvatting Conclusie vraag 1:
De toedracht van het ongeval is blootstelling aan een gevaarlijke stof.
Samenvatting Conclusie vraag 2:
De oorzaken hiervan zijn:
- Ernstige vervuiling van de filters aan de binnenzijde
- Het bij een lichte trilling vrij kunnen komen van deze vervuiling
- Gebruik van verkeerd, tevens anders dan voorgeschreven, PBM
- Onvoldoende toezicht door de werkgever [appellante] op het gebruik van de juiste PBM’s
(…)
(pag. 9:….)
Conclusie  (vraag 3, toev. hof) :
Het in het verzoekschrift genoemde lockboxensysteem speelt geen rol in de toedracht en oorzaken van
het ongeval.
(…)
(pag. 10:….)
Conclusie  (vraag 4, toev. hof):
Zover binnen dit onderzoek is na te gaan zijn er geen fouten gemaakt bij het toelaten van de
werkzaamheden. Wel zijn er fouten gemaakt bij de uitvoering van de werkzaamheden (gebruik van
verkeerde, niet voorgeschreven PBM’s).
(…)
(pag. 11:….)
Conclusie  (vraag 5, toev. hof) :
De mangatwacht heeft ten tijde van het ongeval geen fouten gemaakt zover dat nu nog te beoordelen
is.
(…)
(pag. 15:….)
Nu volgens punt 1 blijkt dat niet [de vennootschap 2] maar [appellante] als werkgever in de zin van de
Arbeidsomstandighedenwet gezien dient te worden en uit punt 2 blijkt dat het masker geen
bescherming heeft geboden tegen blootstelling aan de gevaarlijke stof waaraan de heer [geïntimeerde]
is blootgesteld en uit punt 3 blijkt dat het masker dat de heer [geïntimeerde] droeg ten tijde van het
ongeval niet het juiste masker was, is er wel een verband vast te stellen tussen een overtreding van de
Arbeidsomstandighedenwet en de oorzaak van het, ingevolge artikel 9, 1e lid van diezelfde wet,
meldingsplichtige arbeidsongeval, zoals bedoeld in artikel 1, derde lid onder i, Arbowet. Er is namelijk
3.2.1.
3.2.2.
3.3.
3.4.
3.5.
3.6.
3.7.geen gebruik gemaakt van de juiste persoonlijke beschermingsmiddelen; er zijn door de werkgever
[appellante] de verkeerde persoonlijke beschermingsmiddelen verstrekt, namelijk een
halfgelaatsmasker in plaats van een volgelaatsmasker of een verse luchtkap. Tevens is er op het
gebruik van de persoonlijke beschermingsmiddelen onvoldoende toezicht geweest. Adequaat toezicht
had kunnen signaleren dat er niet gewerkt werd met de beschermingsmiddelen zoals voorgeschreven in
de inventarisatie van de risico’s en als voorgeschreven in de werkvergunning.”
p. De Arbeidsrechtbank Antwerpen heeft bij vonnis van 3 mei 2017 in een geding tussen
[geïntimeerde] en [gemeenschappelijke verzekeringskas] , Gemeenschappelijke Verzekeringskas
tegen Arbeidsongevallen, na rapportage van deskundigen de arbeidsongeschiktheid van
[geïntimeerde] bepaald op 100 % van 23.09.2009 tot en met 23.03.2010, op 50 % van 24.03.2010
tot en met 22.03.2011 en op 19 % als graad van daarna blijvende arbeidsongeschiktheid.
de standpunten van partijen en het oordeel van de voorzieningenrechter
In eerste aanleg vorderde [geïntimeerde] betaling van € 50.000,00 als voorschot op de
vergoeding van de schade ten gevolge van het ongeval, vermeerderd met de wettelijke
rente en de kosten van het geding. [geïntimeerde] baseerde de vordering op art. 7:658 BW
en stelde dat [appellante] tekort was geschoten in haar zorgplicht als werkgeefster van
[geïntimeerde] om de schade, zoals [geïntimeerde] die heeft geleden, te voorkomen.
[appellante] heeft onder meer betoogd dat de Nederlandse rechter in deze zaak geen
internationale rechtsmacht heeft en dat Belgisch recht van toepassing is, heeft inhoudelijk
gemotiveerd verweer gevoerd tegen de vordering en heeft veroordeling van [geïntimeerde]
in de kosten van het geding gevorderd.
De voorzieningenrechter heeft in het vonnis onder meer geoordeeld dat de Nederlandse rechter
internationale bevoegdheid heeft (rov. 4.1 – 4.3), dat Nederlands recht van toepassing is (rov.
4.4), en heeft de vordering van [geïntimeerde] toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente
vanaf 4 oktober 2017, met veroordeling van [appellante] in de kosten van het geding.
[appellante] heeft in hoger beroep 17 grieven aangevoerd. [appellante] heeft geconcludeerd tot
vernietiging van het vonnis, tot het alsnog afwijzen van de vorderingen van [geïntimeerde] en tot
veroordeling van [geïntimeerde] in de kosten van het geding in beide instanties.
[geïntimeerde] heeft verweer gevoerd tegen de grieven en geconcludeerd tot bekrachtiging van
het vonnis en veroordeling van [appellante] in de kosten van het geding in hoger beroep.
de grieven van [appellante]
De grieven 1, 2 en 3 hebben betrekking op de feiten, waarvan de voorzieningenrechter in het
vonnis is uitgegaan. Het hof heeft bij de vaststelling van de feiten in dit arrest rekening gehouden
met hetgeen in deze grieven is gesteld. De grieven behoeven geen verdere behandeling omdat ze
niet tot vernietiging van het vonnis kunnen leiden. Hetzelfde geldt voor grief 4, die is gericht tegen
de weergave in het vonnis van een stelling van [geïntimeerde] en grief 5, gericht tegen een
weergave van een stelling van [appellante] . Grief 17, gericht tegen de slotsom in het vonnis,
heeft geen zelfstandige betekenis.
De overige grieven van [appellante] gaan over de volgende onderwerpen:
- de internationale bevoegdheid van de Nederlandse rechter (grieven 6 en 7);
- het toepasselijke recht (grief 8);
- de inhoudelijke beoordeling (grieven 9 tot en met 14);
- het spoedeisend belang en het restitutierisico (grieven 15 en 16).
3.8.
3.9.
3.10.
3.11.
3.12.
3.13.de internationale bevoegdheid van de Nederlandse rechter
De eerste vraag, die in dit geding moet worden beantwoord, is of de Nederlandse rechter
bevoegd is om te oordelen over dit geschil tussen twee Belgische partijen, terwijl [geïntimeerde]
tijdelijk in Nederland werkte. De voorzieningenrechter heeft dit beoordeeld volgens artikel 21 van
de herschikte EEX-verordening omdat de procedure na 10 januari 2015 is ingesteld, en heeft in dat
verband overwogen dat uit de door [appellante] overgelegde urenstaat blijkt dat [plaats 1] de
laatste plaats was waar [geïntimeerde] gewoonlijk werkte. Grief 7 van [appellante] is tegen deze
overweging gericht.
Deze grief kan niet tot vernietiging van het vonnis leiden omdat de Nederlandse rechter volgens
artikel 6, aanhef en onder c, Rv rechtsmacht heeft in de onderhavige zaak, ook indien [plaats 1]
niet de (laatste) plaats was waar [geïntimeerde] gewoonlijk werkte. Deze bepaling is aan het
Wetboek van burgerlijke rechtsvordering toegevoegd bij de Wet arbeidsvoorwaarden
grensoverschrijdende arbeid (Waga), ter uitvoering van de detacheringsrichtlijn (Richtlijn 96/71/EG
van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de
terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (PbEG 1997,
L018)). Deze rechtsmachtbepaling gaat boven de rechtsmachtbepalingen uit de herschikte EEX-
verordening op grond van artikel 67 van de herschikte EEX-verordening.
Grief 7 faalt.
Met grief 6 betoogt [appellante] dat de voorzieningenrechter heeft miskend dat het oordeel van
de kantonrechter in het vonnis (bedoeld zal zijn: de beschikking) van 30 september 2014 over de
onbevoegdheid van Nederlandse rechter tussen partijen gezag van gewijsde heeft. Deze grief kan
reeds hierom niet tot vernietiging van het vonnis leiden omdat het hof, oordelend in hoger beroep,
niet ingevolge art. 1019cc, eerste lid, Rv is gebonden aan beslissingen van de kantonrechter in
een deelgeschilprocedure.
Grief 6 faalt.
toepasselijk recht
Grief 8 bestrijdt het oordeel van de voorzieningenrechter dat Nederlands recht van toepassing is
op grond van art. 8 van de Rome-I verordening, stelt dat Belgisch recht van toepassing is en voert
als argumentatie aan dat  het Verdrag van de EEG inzake het recht dat van toepassing is op
verbintenissen uit overeenkomst (Rome, 19 juni 1980; hierna: het EVO) van toepassing is en dat
het erop aankomt waar [geïntimeerde] gewoonlijk zijn werkzaamheden verrichtte. Deze grief kan
niet tot vernietiging leiden omdat [geïntimeerde] zijn vordering baseert op art. 7:658 BW en dit
artikel van toepassing is, ook als de arbeidsovereenkomst van partijen (overigens) wordt beheerst
door Belgisch recht. Dit volgt uit art. 1 Waga, dat bepaalt:
De artikelen 634 tot en met 642, 645, 646, 648, 658 en 670, lid 2 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek zijn van toepassing op werknemers, die tijdelijk in Nederland arbeid verrichten en wier
arbeidsovereenkomst wordt beheerst door ander recht dan het Nederlandse recht.
Uit artikel 2 van de Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie
(WagwEU), die inmiddels de Waga heeft vervangen, volgt hetzelfde.
De slotsom is dat art. 7:658 BW van toepassing is en dat grief 8 faalt.
de inhoudelijke beoordeling
De grieven 9 tot en met 14 richten zich tegen de inhoudelijke beoordeling door de
voorzieningenrechter. Deze grieven lenen zich voor een gezamenlijke behandeling.
Vaststaat dat [geïntimeerde] in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade heeft geleden.
Het is overeenkomstig artikel 7:685 BW dus aan [appellante] als werkgever te stellen en zonodig
3.14.
3.15.
3.16.
3.17.te bewijzen, kort gezegd, dat zij al die maatregelen heeft genomen en al die aanwijzingen heeft
gegeven die redelijkerwijs nodig waren om de schade te voorkomen. Weliswaar is met deze
zorgplicht van de werkgever niet beoogd een absolute waarborg te scheppen voor de
bescherming van de werknemer tegen het gevaar van arbeidsongevallen, ook niet ten aanzien
van werknemers wier werkzaamheden bijzondere risico’s van ongevallen meebrengen, maar gelet
op de ruime strekking van de zorgplicht kan niet snel worden aangenomen dat de werkgever
daaraan heeft voldaan en bijgevolg niet aansprakelijk is voor door de werknemer in de uitoefening
van zijn werkzaamheden geleden schade (vergelijk HR 12 december 2008,
ECLI:NL:HR:2008:BD3129). Artikel 7:658 BW vergt een hoog veiligheidsniveau van de betrokken
werkruimte, werktuigen en gereedschappen alsmede van de organisatie van de werkzaamheden
en vereist dat de werkgever het op de omstandigheden van het geval toegesneden toezicht
houdt op behoorlijke naleving van de door hem gegeven instructies (vergelijk HR 11 april 2008,
ECLI:NL:HR:2008:BC9225).
Toepassing van deze regels op het ongeval leidt het hof, voorlopig oordelend, tot het volgende.
[geïntimeerde] bevond zich een besloten ruimte om een filterinstallatie schoon te maken die
ernstig vervuild was calcinehoudend stof. Het was [appellante] bekend dat calcine giftig was. Ook
was bekend dat het stof, bijvoorbeeld door trillingen, kon loskomen van de filterinstallatie en dan
in de lucht terecht kwam (zie de hierboven, in 3.1. onder o., geciteerde passages uit pag. 5 van
het deskundigenbericht). Omdat dit allemaal bekend was, konden van [appellante] zodanige
maatregelen worden verwacht, dat effectief zou worden voorkomen dat werknemers als
[geïntimeerde] gezondheidschade zouden oplopen als het calcinehoudende stof in de lucht zou
komen. Het deskundigenbericht bevat sterke aanwijzingen dat als maatregel was voorgeschreven
het dragen van een volgelaatsmasker. [appellante] heeft enerzijds betwist dat een
volgelaatsmasker was voorgeschreven en anderzijds, met verwijzing naar het als productie 16
overgelegde rapport van [derde] , gesteld dat het letsel van [geïntimeerde] ook zou hebben
plaatsgevonden als hij een volgelaatsmasker zou hebben gedragen. Naar het oordeel van het hof
zou het één noch het ander afdoen aan de aansprakelijkheid van [appellante] . Gezien de
bekendheid van [appellante] met de giftigheid van calcine en de mogelijkheid dat het
calcinehoudende stof zou vrijkomen en de ontoereikendheid van het halfgelaatsmasker had
[appellante] zodanige verdergaande beschermingsmaatregelen moeten nemen en handhaven dat
letsel effectief zou worden voorkomen, ongeacht welke maatregelen waren voorgeschreven
volgens de Arbeidsomstandighedenwetgeving. Dergelijke maatregelen waren ook mogelijk in de
vorm van een onafhankelijk persluchttoestel met ademautomaat en volgelaatsmasker, zoals blijkt
uit het deskundigenrapport.
In de toelichting op grief 9 heeft [appellante] betoogd dat niet blijkt hoe de
voorzieningenrechter tot zijn overweging is gekomen dat er geen sprake is geweest van opzet of
bewuste roekeloosheid van [geïntimeerde] . Het hof overweegt op dit punt dat geen van de
stellingen van [appellante] in dit geding de conclusie rechtvaardigt dat er sprake is van opzet of
bewuste roekeloosheid van [geïntimeerde] als bedoeld in artikel 7:658 BW.
In de toelichting op grief 14 betoogt [appellante] nog dat de schade van [geïntimeerde] reeds
volledig vergoed zou worden door [gemeenschappelijke verzekeringskas] ingevolge het vonnis
van de Arbeidsrechtbank (hierboven 3.1 onder p.). Met deze stelling miskent [appellante] dat
[gemeenschappelijke verzekeringskas] de Gemeenschappelijke Verzekeringskas tegen
Arbeidsongevallen in België is en dat de uitkering waarop [geïntimeerde] ingevolge het vonnis van
de Arbeidsrechtbank recht heeft gekregen een arbeidsongeschiktheidsuitkering ingevolge de
Belgische Sociale Verzekeringswetgeving is, waardoor de inkomensschade van [geïntimeerde] als
gevolg van het ongeval gedeeltelijk, maar niet geheel, is gecompenseerd, en zijn overige schade
in het geheel niet.
Voorlopig oordelend komt het hof op grond van bovenstaande overwegingen tot de conclusie
dat [appellante] ingevolge artikel 7:658 BW aansprakelijk is voor de schade die [geïntimeerde]
door het ongeval heeft geleden. De grieven 9 tot en met 14 van [appellante] falen.
3.18.
3.19.
3.19.
4.1.
4.2.
4.3.het spoedeisend belang en het restitutierisico
Ook in hoger beroep heeft [appellante] niet betwist dat [geïntimeerde] vanwege de lichamelijke
beperkingen te maken heeft met een aanzienlijk verlies van arbeidsvermogen en vanwege zijn
lichamelijk letsel zijn echtgenote haar dienstverband heeft moeten opzeggen om [geïntimeerde] te
verzorgen. Het hof komt, net zoals de voorzieningenrechter, tot de slotsom dat [geïntimeerde] een
spoedeisend belang heeft bij het gevorderde voorschot.
Grief 15 faalt.
Ook indien het hof de arbeidsongeschiktheidsuitkering van [geïntimeerde] in aanmerking neemt,
komt het hof tot de conclusie dat het, gezien het letsel van [geïntimeerde] en zijn blijvende
gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid, in hoge mate aannemelijk is dat de rechter in de
bodemprocedure zal oordelen dat [geïntimeerde] recht heeft op een schadevergoeding tot
tenminste het bedrag van het in het vonnis toegewezen voorschot. Het restitutierisico stond
daarom aan toewijzing van de vordering niet in de weg.
Op grond van het voorgaande faalt ook grief 16.
de slotsom
Al het bovenstaande leidt tot de slotsom dat alle grieven van [appellante] falen. Het vonnis zal
worden bekrachtigd. [appellante] zal, als de in hoger beroep in het ongelijk gestelde partij,
worden veroordeeld in de kosten van het hoger beroep.
Het hof:
bekrachtigt, met verbetering van gronden, het vonnis van 27 november 2017, door de
voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, in kort
geding gewezen tussen [appellante] als gedaagde en [geïntimeerde] als eiser;
veroordeelt [appellante] in de proceskosten van het hoger beroep, en begroot die kosten op €
716,00 aan griffierecht en op € 1.959,00 aan salaris advocaat;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. H.AE. Uniken Venema, J.W. van Rijkom en A.J. van de Rakt en is in
het openbaar uitgesproken door de rolraadsheer op 17 juli 2018.
Griffier rolraadsheer4De uitspraak