4. Het oordeel van de Rb.
CDE heeft bij beschikking van 11 november 1991 van de Pres. van deze
Rb. verlof tot tenuitvoerlegging gekregen van de litigieuze akte d.d. 14
februari 1991. De beschikking is op 22 november 1991 aan B. betekend.
Bij exploit van 20 december 1991 heeft B. verzet tegen de beschikking
aangetekend en heeft hij CDE voor deze Rb. gedagvaard. Gelet op het
bepaalde in art. 36 EEX is B. derhalve tijdig in verzet gekomen.
Partijen zijn het erover eens dat de notariële akte van 14 februari 1991
een authentieke akte is in de zin van art. 50 EEX. Tussen partijen staat
vast dat voldaan is aan de voorwaarden voor echtheid van de akte in
Frankrijk.
B. richt zich in zijn verzet louter op de stelling dat tenuitvoerlegging van
de akte strijdig is met de Nederlandse openbare orde, nu de in die akte
neergelegde borgtochtovereenkomst in weerwil van het vereiste van art.
1:88 van het Nederlands BW zonder toestemming van zijn echtgenote
werd gesloten.
CDE verweert zich primair door te stellen dat het een in de
verzetprocedure aangezochte Rb. niet vrijstaat om de tenuitvoerlegging
van een erkende Franse notariële akte, opgemaakt in executoriale vorm,
te weigeren wegens strijd met de openbare orde, wanneer die akte naar
Frans recht in Frankrijk wel ten uitvoer gelegd kan worden. CDE baseert
haar stelling op een citaat uit het rapport-Jenard.
De Rb. overweegt dat het in het door CDE aangehaalde citaat gaat om
tenuitvoerlegging van buitenlandse rechterlijke beslissingen, terwijl het
i.c. gaat om tenuitvoerlegging van een authentieke akte.
Dat de stelling van CDE in zijn algemeenheid niet opgaat, getuige de tekst
van art. 50 EEX, waarin als weigeringsgrond expliciet staat opgenomen:
strijd met de openbare orde van de aangezochte staat. Van belang is
hierbij dat het gaat om tenuitvoerlegging van de akte in de aangezochte
staat.
Overigens stelt CDE dat nu B. geen beroep doet op één van de vier in
verband met art. 37 EEX in de uitleg in de losbladige Kluwer genoemde
verweermiddelen, de vordering van B. dient te worden afgewezen. De
Rb. verwerpt dit verweer. Gelet op de tekst is niet beoogd aldaar een
limitatieve opsomming van mogelijke verweermiddelen te geven en
voorts blijkt uit de tekst dat de genoemde verweermiddelen betrekking
hebben op verzet ingevolge art. 36 EEX tegen tenuitvoerlegging van een
rechterlijke beslissing. Het beroep van B. is gebaseerd op art. 50 EEX
in verband met art. 36 EEX. Laatstgenoemd artikel is i.c. slechts van
toepassing voorzover het de verzetprocedure omschrijft. Voor de inhoud
van onderhavige procedure dient aangesloten te worden bij art. 50 EEX.
Zoals hierboven al aangehaald zegt art. 50 EEX dat uitvoerbaarverklaring
van een authentieke akte in de aangezochte staat alleen dan geweigerd
kan worden als de tenuitvoerlegging van die akte strijdig is met de
openbare orde van die staat.
Als verlof tot tenuitvoerlegging ex art. 50 EEX is verleend kan hiertegen
in verzet worden gekomen hetzij door te stellen dat niet voldaan is aan
de formele vereisten - hiervan is, zoals reeds werd overwogen, i.c. geen
sprake - hetzij door een beroep te doen op de weigeringsgrond, dus
door te stellen dat tenuitvoerlegging van de akte strijd oplevert met de
openbare orde van de aangezochte staat. Dit is wat B. in de onderhavige
procedure doet.
De Rb. zal thans beoordelen of het verzet van B. gegrond is.
'Strijd met de openbare orde' kan naar het oordeel van de Rb. slechts
een weigeringsgrond voor tenuitvoerlegging zijn als de inhoud van de ten
uitvoer te leggen akte bepalingen bevat welke in strijd zouden kunnen
komen met de Nederlandse openbare orde. De Rb. oordeelt dat art. 5 van
de akte, waarin de borgtochtovereenkomst is neergelegd, een dergelijke
strijd op zichzelf niet oplevert.
B. betoogt dit ook niet. Hij stelt dat de tussen partijen gesloten
borgtochtovereenkomst niet volgens de, naar zijn mening,
dwingendrechtelijke regels van het Nederlandse recht tot stand is
gekomen en daarom strijd met de openbare orde oplevert. Dit is echter
van een geheel andere orde.
Beoordeling van deze kwestie houdt in beoordeling van de geldigheid
van de overeenkomst. Een dergelijke beoordeling past naar het oordeel
van de Rb. niet binnen het kader van het EEX, doch dient aan de orde te
komen in een bodemprocedure. Als een dergelijke procedure aanhangig
is, zou dat een grond kunnen zijn de beslissing in de onderhavige
verzetprocedure op grond van art. 38 EEX aan te houden. Hierover is door
B. echter niets gesteld.
B. heeft wel een verzoek tot aanhouding van een beslissing in deze
procedure op grond van art. 38 EEX gedaan, maar dit verzoek is op
geen enkele wijze gemotiveerd. Alleen daarom al kan het niet worden
gehonoreerd.
Bovendien blijkt uit de tekst van art. 38 EEX dat dit artikel kennelijk
uitsluitend is geschreven voor procedures waarin wordt opgekomen tegen
een verleend verlof tot tenuitvoerlegging van een rechterlijke beslissing
en niet voor procedures als de onderhavige, waarin wordt opgekomen
tegen een verleend verlof tot tenuitvoerlegging van een authentieke akte.
Art. 38 EEX zegt dat de rechter zijn uitspraak kan aanhouden als 'in de
Staat van herkomst tegen de in den vreemde gegeven beslissing een
gewoon rechtsmiddel is aangewend of de termijn daarvoor nog niet is
verstreken'.
Dan verzoekt B. de Rb. nog de beslissing aan te houden tot minimaal 1
oktober 1992, omdat hij tegen die datum verwacht een herfinanciering
voor de litigieuze geldleningen rond te hebben. Noch daargelaten de
omstandigheid dat 1 oktober 1992 thans niet ver meer af is, ziet de Rb.
voor uitstel van haar vonnis geen reden, gelet op de reeds hangende de
procedure verstreken periode van ruim een half jaar waarin ruimschoots
de gelegenheid bestond een dergelijke herfinanciering af te sluiten, terwijl
voorts een uitspraak in deze procedure het regelen van een financiering
niet in de weg hoeft te staan.